R. A. Salvatore _ (Karanlığın Yolları) Cilt1 Sessiz Kılıç

ÖNDEYIŞ

Wulfgar yatağına sırt üstü uzanıp düşüncelere daldı ve hayatında yaşadığı

ani değişiklikleri hazmetmeye çalıştı. Đblis Errtu'dan ve Cehennem'deki feci

hapsinden kurtarılan gururlu barbar, kendisini bir kez daha dostlarının ve

müttefiklerinin yanında buluvermişti. Üvey babası olan cüce Bruenor

buradaydı, kara elf akıl hocası ve en yakın dostu Drizzt de öyle. Yükselen

horlama seslerini işiten Wulfgar, tombul buçukluk Regis'in yan odada

halinden memnun bir şekilde uyumakta olduğunu anlayabiliyordu.

Ve Catti-brie, biricik Catti-brie, onca yıl önce Wulfgar'ın âşık olduğu

kadın, Mithril Salonu'nda bundan yedi yıl önce evlenmeyi planladığı kadın.

Şimdi hepsi burada, Buzyeli Vadisi'ndeki yuvalanndaydı. Bu muhteşem

dostların kahramanca çabalan sonucunda tekrar bir araya gelmiş ve görünüşe

bakılırsa huzura kavuşmuşlardı.

Wulfgar huzurun ne anlama geldiğini bilmiyordu.

Đblis Errtu'nun pençeli ellerinde altı yıl boyunca işkence çekerek geçirdiği

o feci sınavın ardından, Wulfgar bunun ne olduğunu anlayamıyordu.

iri adam, kollarını göğsünün üzerinde kavuşturdu. Onu yatağına getiren

ve uzanmasını sağlayan şey katıksız bitkinliğiydi, zira uyumayı gönüllü

olarak seçmezdi. Errtu onu rüyalarında buluyordu.

Bu gece de böyle oldu. Wulfgar, her ne kadar düşüncelere ve karmaşaya

boğulmuş olsa da bitkinliğine yenik düştü ve huzurlu bir karanlığa gömüldü.

O karanlık ise kısa süre içinde, Cehennem'i oluşturan gri duman bulutlarının

görüntüsüne dönüştü. Yarasa kanatlı, devasa Errtu orada, oyulmuş mantar

5

R.A. Salvatore

tahtının üzerinde oturmuş, kahkahalarla gülüyordu. Her zaman o hırıltılı

kahkahayı atardı. O kahkaha neşeden kaynaklanmıyordu; daha çok alaydan

doğuyordu, işkence etmeyi seçtiği kişilere yaptığı bir hakaretti. Şimdi iblis o

sonsuz gaddarlığını Wulfgar üzerine yoğunlaştırmışı. Aynı şekilde,

Errtu'nun peykleri arasından başka bir iblis olan Bizmatec'in iri kıskacı da

onun üzerine doğrultulmuştu. Wulfgar neredeyse diğer tüm insanların

sınırlarının ötesindeki bir güçle, Bizmatec'e karşı şiddetle direnmekteydi.

Barbar, iblisin iri, insansı kollarını ve diğer iki üst vücut uzuvları olan

kıskaçlarını uzun bir süre boyunca savuşturdu, çaresizce yumruklayıp

tokatladı.

Ama üzerine doğru savrulan fazlasıyla uzuv vardı. Bizmatec onun için

fazlasıyla iri ve güçlüydü, ayrıca kudretli barbar yorulmaya başlamıştı.

Bu mücadele, Bizmatec'in kıskaçlarından birisi Wulfgar'ın boğazını

kavramış, diğer kıskaç kolu ve iki insansı kolu ise mağlup insanı sabit tutmuş

bir halde sona ermişti —her zaman böyle sona ererdi. En sevdiği işkence

metodu konusunda usta olan Bizmatec, önce Wulfgar'ın boğazını hafif hafif

sıkıp nefesini kesiyor, sonra geri veriyor ve bunu üst üste tekrarlayarak

adamın bacaklarının bağını çözüyordu. Dakikalar ve saatler akıp giderken

Wulfgar üst üste boğuluyordu.

Wulfgar, boğazını tutarak yatağında doğrulup oturdu ve boğazının bir

kenarım derince çizdi. Đblisin orada olmadığını, yurdum dediği topraklarda,

güvenli yatağında yattığım ve etrafının dostlarıyla çevrili olduğunu fark

edememişti.

Dostları...

Bu kelimenin anlamı neydi? Onun çektiği eziyetler hakkında ne

bilebilirlerdi? Adı Errtu olan bu inatçı kâbustan kurtulması için ona nasıl

yardım edebilirlerdi?

Kâbuslar tarafından rahatsız edilen adam, gecenin geri kalan kısmında

uyumadı ve Drizzt şafaktan epey önce onu uyandırmaya geldiğinde,

Wulfgar'ı giyinip yolculuk için hazırlanmış bir halde buldu. Bugün beşi

birden yola koyulacak, Crenshinibon adındaki ziyneti birçok mil güneye ve

batıya götürecekleri yolculuklarına başlayacaklardı. Hedefleri önce Impresk

Gölü'nün kıyısında bulunan Caradoon, daha sonra Kartanesi Dağları'nın

üzerine inşa edilmiş Yükselen Ruh adındaki büyük manastırdı. Oraya

vardıklarında, Cadderly adındaki bir rahip bu şeytani antikayı yok edecekti.

Crenshinibon. O sabah Wulfgar'ı uyandırmaya geldiğinde, ziynet

Drizzt'teydi. Drow onu üzerinde açıkça taşımasa da, Wulfgar onun orada

olduğunu biliyordu. Ziyneti algılayabiliyor, onun habis varlığını

hissedebiliyordu. Zira Crenshinibon, en son efendisi olan iblis Errtu'yla hâlâ

Sessiz Kılıç

bağlantılıydı. Kristal parçası, iblisin enerjisiyle titreşiyordu ve onu üzerinde

barındıran Drizzt kendisine bu kadar yakın durduğu için, Errtu da ona yakın

sayılırdı.

"Yola koyulmak için çok hoş bir gün," diye neşeyle belirtti drow, fakat

Wulfgar, kara elfin ses tonunda zoraki, hakir gören bir tını olduğunu sandı.

Wulfgar, Drizzt'in suratının ortasına yumruğu basma dürtüsüne zorlukla

karşı koyabildi.

Bunu yapmak yerine, cevap olarak homurdandı ve yanıltıcı derecede

ufak tefek duran kara elfin yanından hışımla geçti. Drizzt, bir yetmişten

sadece birkaç santim uzundu, Wulfgar ise iki buçuk metreye yakın boyuyla

ve drovvun iki katına denk olan ağırlığıyla onun önünde heyula gibi

yükseliyordu. Barbarın bacağının üst kısmı, Drizzt'in belinden kalındı. Yine

de, eğer iş ikisi arasında darbelere gelirse, daha akıllı olan bahisçiler kesinlikle drowa oynardı.

"Henüz Catti-brie'yi uyandırmadım," diye belirtti Drizzt.

Wulfgar o ismin anılmasıyla birlikte hızla döndü. Drovvun lavanta renkli

gözlerine sertçe baktı. Kendi mavi gözleri, drowunkilerde her zaman

mevcutmuş gibi görünen o yoğunlukla boy ölçüşüyordu.

"Ama Regis çoktan kalktı ve kahvaltısına başladı —hiç şüphem yok ki,

yola koyulmadan önce iki ya da üç kahvalü etmeyi umuyordur," diye ekledi

Drizzt kıs kıs gülerek. Fakat Wulfgar onunla beraber gülmedi. "Bruenor ise

bizimle Bryn Shander'ın doğu kapısının önündeki arazide buluşacak. Cüce

şu anda kendi halkının yanında, onun yokluğunda klana liderlik etmesi için

rahibe Stumpet'i hazırlamakla meşgul."

Wulfgar bu sözleri sadece hayal meyal işitti. Ona hiçbir şey ifade

etmiyorlardı. Koca dünya ona hiçbir şey ifade etmiyordu.

"Catti-brie'yi uyandıralım mı?" diye sordu drow.

"Ben uyandırırım," diye hırçınlıkla cevapladı Wulfgar. "Sen Regis ile ilgilen. Eğer göbeğini yemekle doldurursa bizi yavaşlatır ve ben senin şu

dostun Cadderly'nin yanına çabucak gidip Crenshinibon'dan kurtulmak

istiyorum."

Drizzt cevap verecek gibi oldu, ama Wulfgar arkasını döndü ve Catti-

brie'nin kapısına doğru koridor boyunca ilerledi. Kapıya sadece tek bir kez,

gök gümbürtüsüne benzer bir sesle vurduktan sonra dosdoğru içeri daldı.

Drizzt, kaba davranışı konusunda —kadın daha kapısının çalındığının farkına

bile varmamıştı— barbarı azarlamak için oraya doğru bir adım attıysa da

sonra bundan vazgeçti. Drowun tanıdığı tüm insanlar arasında, bir hakarete

veya zorbalığa karşı kendini koruma konusunda Catti-brie bir numaraydı.

Ayrıca Drizzt, gidip Wulfgar'ı azarlama arzusunun büyük ölçüde,

7

R.A. Salvatore

Wulfgar'ın bir zamanlar olduğu —ve muhtemelen pek yakında yeniden

olacağı— kişiyi, yani Catti-brie'nin kocası olacak adamı kıskanmasından

kaynaklandığını biliyordu.

Drow, bir elini biçimli yüz hatları üzerinde gezdirdikten sonra arkasını

döndü ve Regis'i bulmaya gitti.

Üzerinde sadece ince bir külotlu çorap bulunan ve pantolonunu yan

yanya çekmiş olan Catti-brie, odasına dalıveren Wulfgar'a hayretler içinde

baktı. "Cevap vermemi bekleyebilirdin," dedi soğukça. Utancını silkeleyip attı, pantolonunu yukan çekti ve tuniğini almaya gitti.

Wulfgar başıyla onayladı ve ellerini kaldırdı —bu herhalde yarım

yamalak bir özürdü, ama Catti-brie'nin beklediğinin yansından fazlaydı.

Adamın gök mavisi gözlerindeki acıyı ve yüzünde nadiren beliren, gergin

gülümsemesindeki boşluğu görebiliyordu. Bu konuda uzun uzadıya Drizzt,

Bruenor ve Regis'le konuşmuştu ve dördü bu konuda sabırlı olma karan

almışlardı. Wulfgar'ın yaralarını sadece zaman iyileştirebilirdi.

"Drow hepimiz için kahvaltı hazırlamış," diye bildirdi Wulfgar. "Uzun yola koyulmadan önce karnımızı iyice doyurmalıyız."

" 'Drow' mu?" diye tekrarladı Catti-brie. Bunu yüksek sesle söylemek

istememişti, ama Wulfgar'ın Drizzt'ten bir yabancıymış gibi bahsetmesi

karşısında o kadar afallamıştı ki, sözler ağzından bir anda dökülüvermişti.

Wulfgar, Bruenor'a "cüce" diye mi hitap edecekti yoksa? Peki kendisinin

onun nazarında sadece "kız" olmasına ne kadar kalmıştı? Catti-brie derince iç geçirdi ve tuniğini omuzlarının üzerine atarken, Wulfgar'ın —tam

manasıyla— cehennemden geri dönmüş olduğunu kendisine hatırlattı.

Kadın ona baktı, mavi gözlerini dikkatle inceledi ve orada bir mahcubiyet

işareti gördü; sanki Drizzt'i kastetmek için duygusuzca söylediği o sözün

yüzüne vurulması gerçekten de kalbini sızlatmış gibiydi. Bu iyiye işaretti.

Wulfgar, kadının odasını terk etmek için döndü, ama Catti-brie onun

yanına gidip nazikçe yukan uzanarak adamın yüzünü okşadı. Eli, adamın

yumuşak yanağından aşağıya, bırakmaya karar verdiği veya tıraş olmak

istemediği için uzamış olan kısa sakallarının üzerinde kaydı.

Wulfgar başını eğip kıza baktı, kızın gözlerindeki şefkati gördü ve

dostlanyla birlikte gaddar Errtu'yu Cehennem'e geri gönderdikleri dövüşten

beri ilk defa, yüzündeki hafif gülümseyiş biraz olsun samimiydi.

8

Sessiz Kılıç

^..«q>

Regis üç yemeğini birden yemeyi başardı ve beş dostun, Buzyeli Vadisi

adındaki ıssız bölgenin en büyük kasabası olan Bryn Shander'dan yola

koyulmalarından itibaren tüm sabah boyunca bu konuda şikâyet etti. Rotaları

ilk başta kuzeye, daha rahat zemine doğru gidiyor, sonra da batıya

dönüyordu. Kuzeye doğru belli bir mesafe ötede, bölgedeki en büyük ikinci

kasaba olan Targos'un yüksek binaları ve şehrin çatılan ardında uzanan Maer

Dualdon'un ışıldayan sulan görülebiliyordu.

Đkindi vaktinde, arkalarında on iki milden uzun yol bırakmış ve baharda

eriyen karlarla kabanp çağıldamakta olan büyük Shaengame Nehri'nin

kıyılanna varmışlardı. Nehri kuzeye doğru takip edip Maer Dualdon'un

kıyısındaki Bremen Kasabası'na gittiler ve Regis'in onlar için ayarladığı

kayığı buldular.

Kasaba halkının akşam yemeği ve sıcak yatak tekliflerini kibarca geri

çeviren —ki açlıktan karnının kazındığını ve yere yığılıp ölmek üzere

olduğunu iddia eden Regis buna epey itiraz etmişti— dostlar, kısa süre içinde

nehrin batı tarafına geçip tekrar yola koyuldular ve kasabalan, yurtlarını

geride bıraktılar.

Drizzt bu kadar çabuk yola koyulabilmiş olmalarına inanmakta güçlük

çekiyordu. Wulfgar yanlanna döneli pek uzun zaman olmamıştı. Hepsi de

yurtlan addettikleri topraklarda tekrar bir araya gelmiş, huzur bulmuşlardı;

ama şimdi, görevin çağnsmı işitip yine yollara koyulmuş, maceraya doğru

giden yolda yürüyorlardı. Drow, hassas gözlerini parlak güneşten korumak

için yolculuk pelerinin başlığıyla yüzünü iyice örtmüştü.

Bu sebeple, dostlan onun yüzünde hasıl olan kocaman gülümsemeyi

göremediler.

9

KIŞIMI

DUYGUSUZLUK

Sessi Kılıç

R.A. Salvatore

Sık sık oturur, kılıçlarım elimde değilken ve dünya huzur içindeymiş gibi

görünürken hissettiğim telası düşünürüm. Bu, uğruna savaş verdiğimi

sandığım amacın ta kendisidir oysa. Savaş zamanında hepimiz eninde

sonunda huzura kavuşmayı umut ederiz. Fakat ben, bu huzur dolu günlerde

—ki yetmiş seneden uzun olan hayatımda bu gibi günler pek nadirdir—

kendimi idealime ermiş gibi değil de, sanki hayatımda bir şeyler eksikmiş

gibi hissediyorum.

Bu düşünce kulağa tutarsız geliyor. Yine de, bir savaşçı olduğumu,

hareket seven bir varlık olduğumu en sonunda öğrendim. Harekete geçmek

için acil bir ihtiyaç olmadığı zaman bir türlü rahat edemiyorum. Hem de hiç.

Yol macerayla dolu olmadığında, karşıma savaşacak canavarlar ve

tırmanacak dağlar çıkmadığında sıkıntı gelip beni buluyor. Hayatımın ve

varoluşumun bu gerçeğini en sonunda kabul ettim. Böylece, o nadir ve boş

zamanlarda, can sıkıntısını yenmenin bir yolunu bulabiliyorum. En son

tırmandığımdan daha yüksek bir dağ zirvesi bulabiliyorum.

Şimdilerde bu belirtilerin birçoğunu, ölümden ve Errtu'nun

Cehennem deki zindanının karanlığından geri dönmüş olan JVulfgar da da

görüyorum. Ne var ki, JVulfgar 'in durumunun basit can sıkıntısını aştığından

ve duygusuzluk diyarına kaydığından korkuyorum. JVulfgar da eskiden

hareket seven bir varlıktı, fakat bu, onun uyuşukluğuna ve duygusuzluğuna

ilaç olacak gibi görünmüyor. Halkı ona sesleniyor, harekete geçmesi için

yalvarıyor, tekrar kabilelerin başına geçmesini istiyor. Hatta gözü gibi

sakındığı hükümdarlık mevkiinden vazgeçmek zorunda kalacak olan inatçı

Berkthgar bile JVulfgar 'ı destekliyor. Bu kritik zamanda, Beornegar oğlu

JVulfgar in, Buzyeli Vadisi 'nin göçebe barbarlarına herkesten fazla fayda

sağlayabileceğini, hem Berkthgar hem de diğerleri biliyorlar.

JVulfgar o çağrıya cevap vermeyecek. Anlıyorum ki, onu durduran şey ne

tevazu, ne bitkinlik, ne o mevkiin hakkını veremeyeceğini düşünmesi, ne de

kendisinden medet umanların beklentilerini karşılayamayacak olması. Bu

sorunların hepsinin üstesinden gelinebilir, hepsi anlayışla karşılanabilir ve

JVulfgar bu konularda, ben de dahil olmak üzere dostlarından destek görebilir.

Ama hayır, mesele onarılması mümkün olan bu şeylerin hiçbiri değil.

Mesele sadece, JVulfgar in umursamıyor olması.

Errtu 'nun pençelerinde çektiği ıstırap, diğerlerinin acılarından anlama

becerisini kaybetmesine sebep olacak kadar zorlu ve çetin miydi? Onların

haykırışlarını duyamayacak kadar fazla dehşet ve acı mı yaşamıştı?

Her şeyden çok bundan korkuyorum, zira kesin bir devası olmayan bir

dert bu. Dürüst olmak gerekirse, kısa süre önce yaşadığı dehşetle zihni

bulanıklaşan JVulfgar 'in yüz hatlarına kazınmış olan içine kapanık ifadeyi

12

Sessiz Kılıç

görebiliyorum. Belki de başka birinin acısını fark etmiyor bile. Ya da belki de,

bu acıları fark etse dahi, Errtu 'nun esiri olarak geçirdiği altı yılda yaşadığı

büyük acıların yanında onları önemsiz görüp bir kenara atıyor. Halden

anlama becerisini kaybetmek şu hayatta alabileceğimiz en uzun süreli ve en

derin yara olabilir. Görünmeyen bir düşmanın sessiz kılıcı gibidir. Kalbimizi

deşer ve yalnızca gücümüzü çalmakla kalmayıp irademizi de alıp götürür.

Düşünün bir, kendimizi başkasının yerine koyamadığımız zaman ne hale

düşeriz? Etrafımızdaki kişilerin neşelerini ve acılarını anlayamazsak, hayatı

toplumla paylaşamazsak nasıl olur da mutlu oluruz? Menzpberranzan 'dan

kaçtıktan sonra Karanlıkaltı'nda geçirdiğim yılları hatırlıyorum. O uzun

yıllarda, Guenhwyvar 'in arada sırada yaptığı ziyaretler dışında yalnızdım ve

sadece hayal gücümle yoldaş olarak hayatta kalabildim.

fVulfgar 'in hayal kurma becerisini dahi koruduğundan emin değilim. Zira

bir kişinin hayal gücü sahibi olabilmesi için, iç dünyasına yolculuk etmesi,

düşüncelerine erişmesi gerekir ve korkarım ki dostum her ne zaman iç dünya-

sına baksa, gördüğü tek şey Errtu 'nun hizmetkârları ve Cehennem 'in dehşet

dolu, çamurlu manzaraları.

Etrafı, onu seven, ona destek olan ve Errtu 'nun duygusal zindanından

kurtulmasına yardım etmek için yüreklerini ortaya koyacak olan dostlarıyla

çevrili. Muhtemelen, onun iyileşmesindeki en önemli rolü, bir zamanlar (ve

belki de hâlâ) canı gibi sevdiği Catti-brie oynayacak, itiraf ediyorum, onları

bir arada görmek bana acı veriyor. Catti-brie, JVulfgar 'a şefkatle, sevgiyle

yaklaşıyor, fakat JVulfgar onun nazik dokunuşunu hissetmiyor. Adamın

yüzüne tokadı bassa, gözlerinin içine dik dik baksa ve şu uyuşukluğu

üzerinden silkeleyip atmasını söylese daha iyi olur. Bundan eminim, ama

yine de ona böyle yapmasını söyleyemiyorum, zira ikisinin arasındaki ilişki,

onun bunu yapamayacağı kadar karmaşık bir halde. JVulfgar 'in iyiliğini

düşünüp istememe rağmen, eğer Catti-brie'ye şefkatli olmaktan uzak bir

yöntem gösterecek olursam, bu, kıskanç bir âşığn müdahalesi olarak

algılanabilir, ki algılanır da —en azından, şu anki düşünce yapısıyla JVulfgar

tarafından.

Bu doğru değil. Çünkü, Catti-brie'nin, bir zamanlar evlenecek olduğu bu

adama beslediği hisleri tam olarak bilmesem bile —zira son günlerde

hislerini açık etmez oldu— JVulfgar 'in şu anda birini sevebilecek durumda

olmadığını görebiliyorum.

Birini sevebilecek durumda olmamak... Şu dünyada bir adamı

betimlemek için kullanılabilecek daha acı sözler var mıdır? Sanırım yoktur.

Dilerdim ki, JVulfgar 'in şu andaki düşünce yapısını başka sözlerle ifade

edebileyim. Ama sevgi, dürüst sevgi, halden anlamayı gerektirir. Bir

13

R.A. Salvatore

paylaşımdır sevgi —neşeyi, acıyı, kahkahaları ve gözyaşlarını paylaşmaktır.

Dürüst sevgi, bir kişinin iç dünyasını, eşinin ruh halinin bir yansıması haline

getirir. Tıpkı aynalarla dolu bir odanın daha geniş görünmesi gibi, neşe

çoğalır ve tıpkı o aynalı odada bulunan nesnelerin daha küçük görünmesi

gibi, acılar küçülüp kaybolur, paylaştıkça azalır.

Đşte, dostlukta veya aşkta, sevginin güzelliği budur. Neşeleri arttıran ve

acılan azaltan bir paylaşım. Şu anda Wulfgar'ın etrafi, kendisiyle böyle bir

paylaşımı yaşamaya hazır olan dostlarıyla dolu; tıpkı eski günlerdeki gibi.

Ne var ki, o kendini bize bırakamıyor, etrafı Errtu gibilerle çevriliyken

zorunlu olarak takındığı o savunmacı tavrı koyveremiyor.

Halden anlama becerisini kaybetti. Sadece, bu becerisini geri kazanması

için, zamanın yaralarına merhem olup kalbini ve ruhunu bunu hak eden

kişilere açmasını sağlaması için dua edebilirim. Zira başkalarının

duygularını anlayamazsa bir amacı olmaz. Bir amacı olmazsa, tatmin

olamaz. Tatmin olamazsa, huzur bulamaz ve huzur bulamazsa mutlu olamaz.

Ve bizlerin, hiçbirimizin, ona yardım etme imkânı kalmaz.

—Drizzt Do'Urdetı

14

Sessiz Kılıç

BÖLÜM 1

YUVAYA DÖNEN YABANCI

Artemis Entreri, toz toprak içindeki geniş şehri yukandan gören kayalıklı

bir tepenin üzerinde duruyor, içinde çalkalanan sayısız hissi çözmeye

uğraşıyordu. Rüzgârla uçuşan tozlan ve kumlan, dudaklarından ve yeni

uzattığı keçi sakalından silmek için elini kaldırdı. Yüzünün geri kalan

kısmını birkaç gündür tıraş etmemiş olduğunu ancak kumlan temizlerken

fark edebildi, zira belirgin biçimde ele gelmesi gereken kısa sakalı hırpani bir

şekilde yanaklarına doğru tırmanmıştı.

Entreri'nin umurunda değildi.

Rüzgâr, kafasının arkasında topladığı saçlarının uçuşmasına ve farklı

uzunluklardaki saç tellerinin yüzüne çarpıp koyu gözlerini acıtmasına sebep

oluyordu.

Entreri'nin umurunda değildi.

Sadece Calimport'a yukandan bakıyor ve kendi ruhunun derinliklerini

görebilmeye çalışıyordu. Hayatının yaklaşık üçte ikisini, güney sahiline

gelişigüzel yayılmış olan bu geniş şehirde yaşamış, bir savaşçı ve bir katil

olarak bu şehirde nam salmıştı. Hayatında yurdum diyebileceği tek yer

burasıydı. Şimdi toz içindeki kahverengi şehre bakarken, amansız çöl güneşi,

iri binaların beyaz mermerleri üzerinden yansıyıp parlıyordu. Aynı zamanda

birçok mezbeleyi, kulübeyi ve yollar üzerine —ki o yollar doğru düzgün bir

kanalizasyondan yoksun olduklan için çamur içindeydi— serpilmiş olan

yırtık pırtık çadırlan da aydınlatıyordu. Yuvasına dönmüş olan kiralık katil,

0 anda Calimport'a bakarken kendisini nasıl hissetmesi gerektiğini

kestiremiyordu. Bir zamanlar dünyadaki konumunu bilirdi. Korkunç

mesleğinin doruk noktasına erişmişti ve ismini zikreden herkes bunu saygı

ve korkuyla yapıyordu. Bir paşa, Artemis Entreri'yi bir adamı öldürmesi için

kiraladığında, o adam kısa sürede ölürdü. Đstinasız bir şekilde. Kiralık katil,

15

R.A. Salvatore

bariz bir şekilde edindiği birçok düşmana rağmen, Calimport sokaklarında

açıkça, bir gölgeden diğerine gizlenmek zorunda kalmadan yürüyebilir; ona

karşı çıkacak kadar cüretkâr birinin olmadığını bilerek ve kendisine

güvenerek rahatça dolaşabilirdi.

Hiç kimse Artemis Entreri'ye ok atmaya cüret edemezdi, zira yaptıkları

tek atışın mükemmel olması, basit ölümlülerden çok üstün gibi görünen bu

adamın işini bitirmesi gerekirdi. Aksi takdirde onları aramaya çıkar, bulur ve

öldürürdü.

Yan taraftan gelen bir hareket, hafif bir gölge kıpırtısı Entreri'nin dikkatini

çekti. Beş altı metre ötedeki kayaların ardından pelerinli bir suret fırlayıp

kollarını iri göğsünün üzerinde kavuşturmuş bir halde yolunu kestiğinde

Entreri hiç şaşırmadı, sadece kafasını sağa sola salladı ve iç geçirdi.

"Calimport'a mı gidiyoruz?" diye sordu adam, sesinde ağır bir güneyli

aksanıyla.

Entreri cevap vermedi, sadece dosdoğru ileri bakmaya devam etti, fakat

gözleri patikanın iki yanından sıra halinde uzanan kayaları kolaçan ediyordu.

"Geçiş ücreti ödemelisin," diye devam etti iriyan adam. "Ben senin

kılavuzunum." Bunun ardından reverans yaptı ve tekrar doğrulup dişsiz

gülümsemesini sergiledi.

Entreri, buralarda yaygın olan kabadayılıkla haraç alma oyunu hakkında

hikâyeler duymuştu, fakat bundan önce hiç kimse onun yolunu kesecek

kadar cüretkâr davranmamıştı. 'Evet ya,' diye düşündü Entreri, 'hakikaten de

uzun zamandır ortalıklarda yokum.' Yine cevap vermedi ve iri yapılı adam

bir adım atıp pelerinini ardına kadar açarak kemerinin altındaki kılıcı gözler

önüne serdi.

"Verebileceğin kaç tane sikke var?" diye sordu adam.

Entreri ona yolundan çekilmesini söyleyecek oldu, ama fikrini değiştirdi

ve tekrar iç geçirdi.

"Sağır mısın be?" dedi adam ve kılıcını çekip bir adım daha yaklaştı. "Ya bana haraç verirsin, ya da dostlarımla beraber sikkeleri parçalanmış

cesedinden alırız."

Entreri cevap vermedi, hareket etmedi, tek silahı olan mücevherli

hançerini çekmedi. Öylece durmaya devam etti. Bu umursamazlığı, iri yapılı

adamı daha da kızdırıyor gibiydi.

Adam yan tarafa —Entreri'nin soluna— gizlice bir bakış attı, ama kiralık

katil bu bakışı net bir şekilde yakaladı. Adamın gözlerini takip etti ve haydu-

dun, iki iri kaya arasına gizlenmiş, elinde bir yay tutan arkadaşını tespit etti.

"Şimdi," dedi iri adam. "Senin için son bir şans daha."

Entreri gizlice ayağının ucunu bir taşın altına kaydırdı, ama bundan başka

16

Sessiz Kılıç

hiçbir hareket yapmadı. Durup bekledi, dosdoğru iri adama baktı? ama

okçuyu da gözünün ucuyla görebilecek hizada durdu. Kiralık katil, iri

adamın hareketlerini, kaslarının en ufak kıpırtısını, göz kirpisini o kadar iyi

okuyabiliyordu ki, ilk harekete geçen kendisi oldu. Entreri çaprazlamasına,

ileriye ve sola doğru havaya sıçradı, vücudunu kıvırdı ve havaya yükselen

taşa sağ ayağıyla vurdu. Taşı okçunun olduğu yöne doğru fırlattı, adamı

vurmak için değil —bunu yapmak Artemis Entreri'nin dahi becerisinin

ötesindeydi— ilgisini dağıtmak için. Perende atmak için yükselen kiralık

katil, oku yakalayıp yavaşlatmasını umarak pelerinini çılgınlar gibi savurdu.

Endişelenmesine hiç gerek yoktu, zira okçu hedefi büyük bir farkla

kaçırdı ve Entreri kıpırdamamış olsaydı da atışı isabetli olmazdı.

Yerde yuvarlandıktan sonra ayağa kalkan Entreri ayaklarını, zemine

yerleştirdi ve kendini hücuma geçen kılıçlı adama hazırladı. Bu sırada,

patikanın her iki tarafındaki kayaların ardından çıkan diğer iki adamın

farkına vardı.

Hâlâ silah çekmemiş olan Entreri, beklenmedik bir şekilde ileri koştu,

eğildi ve savrularak gelen kılıçtan son anda kaçtı. Bir eliyle saldırganın

çenesini yakaladı, diğer elini ise hızla adamın ensesine atıp saçlanr, kavradı.

Kılıçlı adamın kafasını büküp çevirdi ve onu yere devirdi. Bundan sonra

Entreri onu bıraktı, rakibinin herhangi bir saldın girişimini engellemek için,

elini adamın silah tutan koluna attı. Adam sertçe, sırt üstü yere düştü. Tam o

anda Entreri adamın boğazına sertçe basti ve rakibinin kılıç tutan eli gevşedi;

sanki silahı Entreri'ye kendi eliyle sunuyor gibiydi.

Diğer iki haydut yaklaşıyordu, biri dosdoğru karşısında, diğeri ise

arkasmdaydı. Ayaklannın yerdeki rakibine takılmasını istemeyen kiralık

katil sıçrayarak uzaklaştı. Entreri'nin düşmanından aldığı kılıcı panldayarak

dışan çıktı. Sol eliyle dosdoğru bir saplama hareketi yaptı ve bunu göz

kamaştıran, hızlı bir kesme hamlesi takip etti. Adam Entreri'nin menzilinden

rahatça geri çekildi, fakat zaten, bu saldın bir darbe indirmek için

tasarlanmamıştı. Entreri, kılıcı sağ eline aktardı, havada döndürüp ters tuttu

ve aniden geri adım atarak elini ve kılıcı çevirdi. Silahı vücuduna

yaklaştırdıktan sonra geriye sapladı. Kiralık katil, silahın ucunun adamın

göğsüne girdiğini hissetti ve bir akciğeri deştiğinde düşmanının nefessiz

kaldığını duydu.

Entreri'nin dönmeye devam etmesini ve saldırganını şişlemiş bir halde

sağa doğru kıvnlmasını sağlayan tek şey içgüdüsüydü. Adamı, okçuya karşı

bir kalkan olarak kullanmak için önüne çektiğinde okçu bir kez daha atışını

yapmıştı. Ama yine feci şekilde hedefi kaçırdı ve bu sefer ok, Entreri'nin

birkaç metre önünde yere saplanıp kaldı.

17

R.A. Salvatore

"Aptal herif," diye mırıldandı kiralık katil. Aniden kılıca asılarak en son düşmanım toprağa düşürdü ve aynı akıcı hareketle kılıcım önüne getirdi.

Entreri bu manevrayı o kadar mükemmel bir şekilde sergilemişti ki, geriye

kalan son kılıçlı adam hatasını anlayıp hızla dönüp kaçtı.

Entreri tekrar döndü, kılıcı okçunun olduğu yöne doğru fırlattı ve ok gibi

fırlayıp gizlendi.

Birkaç saniye geçti.

"Nerede o?" diye seslendi okçu, sesinde bariz bir korku ve hüsranla.

"Merk, onu görebiliyor musun?"

Birkaç saniye daha geçti.

"Nerede o?" diye tekrar haykırdı okçu, korkudan çılgına dönerek. "Merk, nerede o?"

"Tam arkanda," diye bir fısıltı geldi. Mücevherli bir hançer panldadı,

yayın kirişini kesti ve afallamış adam henüz bir tepki veremeden önce gelip

boğazına dayandı.

"Lütfen," diye kekeledi adam. Öyle feci titriyordu ki, kaliteli hançerin

boğazında açtığı ilk çentiğin sebebi Entreri değil, adamın ta kendisiydi.

"Çocuklarım var, evet. Çok, birçok çocuğum var. Tam on yedi tane..."

Adamın sözleri bir gurultu halinde kesiliverdi, zira Entreri bir ayağım

sırtına bastırıp boğazım bir kulağından diğerine kadar yardı ve adama

tekmeyi basıp yüzükoyun toprağa yığılmasını sağladı.

"Öyleyse kendine daha güvenli bir meslek seçmeliydin," diye yamtladı

Entreri, fakat adam onu duyamadı.

Kayaların üzerinden bakan kiralık katil, grubun yolun ilerisinde bir

gölgeden diğerine gizlenerek kaçmakta olan dördüncü üyesini kısa süre içinde

tespit etti. Adamın Calimport'a gittiği barizdi, ama açık alana çıkıp

koşamayacak kadar korkmuştu. Entreri adamı yakalayabileceğini ya da belki

de, yayın kirişini tekrar bağlayıp onu bu noktadan avlayabileceğim biliyordu.

Ama bunu yapmadı, çünkü umurunda değildi. Ganimet için cesetleri ince-

leme zahmetine dahi girişmeyen Entreri, büyülü hançerim temizleyip kınına

taktı ve yola geri çıktı. Evet, uzun, çok uzun zamandır ortalıklarda yoktu.

Artemis Entreri, bu şehri terk etmeden önce dünyadaki ve Calimport'taki

konumunu bilirdi. Şimdi, birkaç yıllık yokluğun ardından şehre bakarken

bunu düşünüyordu. Eskiden yaşadığı gölgeler dünyasını iyi bilirdi ve arka

sokaklarda birçok değişiklik yaşanmış olmasının kuvvetle muhtemel

olduğunu anladı. Eski ortaklarım bulamayacaktı. Şehirdeki türlü türlü lonca

ve kuruluşların yeni liderleriyle —ki çoğunlukla kendi kendilerini lider ilan

ederlerdi—yapacağı ilk görüşmelerde şöhretinin muhtemelen kendine fayda

sağlamayacağını da biliyordu.

18

Sessiz Kılıç

"Bana ne yaptın, Drizzt Do'Urden?" diye sordu gülerek. Zira Artemis

Entreri'nin hayatındaki bu büyük değişim, Pook Paşa'nın onu kaçak bir

buçukluğun elindeki büyülü yakut süsü geri getirmesi için göreve

yollamasıyla başlamıştı. Entreri, o işin oldukça kolay bir görev olduğuna

inanmıştı. Kiralık katil, Regis'i tanıyordu ve buçukluk, kesinlikle ona karşı

zorlu bir rakip olmayacaktı.

Entreri o zamanlar, Regis'in hayret verecek derecede kurnaz bir iş yapıp

etrafını kudretli müttefiklerle —özellikle de o kara elf— donatmış olduğunu

bilmiyordu. Drizzt Do'Urden ile ilk karşılaşmalarından bu yana kaç yıl

geçmişti? Ona hakkıyla ayna tutarak hayatının bir yalandan ibaret olduğunu

gösteren ve kendisine savaşçılık konusunda denk olan o kara elfle tanışalı

kaç yıl olmuştu? 'Yaklaşık on yıl,' diye fark etti Entreri. Bu süre içinde

kendisi yaşlanmış ve belki de bir nebze yavaşlamıştı, ama altı yüzyıl

yaşayabilecek olan drow elfi hiç yaşlanmamıştı.

Evet, Drizzt, Entreri'nin kendisini sorgulayacağı tehlikeli bir yola

girmesine sebep olmuştu. Entreri, yanında Drizzt'in ailesinden geriye kalan

kişilerle birlikte Drizzt'in peşine tekrar düştüğünde içinde bulunduğu

karanlık daha da büyümüştü. Drizzt, Mithril Salonu'nun dışındaki bir

çıkıntının üzerinde Entreri'yi mağlup etmişti ve eğer Jarlaxle adındaki

fırsatçı kara elf onu kurtarmasaydı, kiralık katil çoktan ölmüş olurdu. Sonra

Jarlaxle onu drowların büyük şehri ve Kaosun Đblis Kraliçesi Lloth'un kalesi

olan Menzoberranzan'a götürmüştü. Đnsan kiralık katil, entrika ve

acımasızlıkla dolu olan o şehirde farklı bir mevkiye sahip olmuştu. Orada

herkes bir kiralık katildi ve Entreri, öldürme sanatındaki muhteşem

yeteneğine rağmen yalnızca bir insandı ve bu gerçek onu toplumsal

merdivenin en aşağısına düşürmüştü.

Ama drowlann şehrinde geçirdiği zaman süresince kiralık katili derinden

etkileyen şey, görünüşte sahip olduğu mevkii değildi. Mesele, varoluşunun

anlamsızlığını fark etmiş olmasıydı. Orada, Entrerilerle dolu bir şehirde,

kendisine duyduğu sonsuz güvenin ahmakça olduğunu anladı. Kendisini

duygusuz bir şekilde, sadece dövüş yeteneğine adamasının, onu ayak

takımından üstün kıldığını sanması da saçmalıktı. Bunu şimdi, yurdu olarak

bildiği ve görünüş itibarıyla tüm dünyadaki en son sığınağı olan Calimport'a

bakarken anlıyordu.

Karanlık ve gizemli Menzoberranzan'da, Artemis Entreri sıradan

birisiydi.

Entreri, uzaktaki şehre doğru yol alırken, geri dönmeyi gerçekten isteyip

istemediğini birçok defa düşünmüştü. Đlk günlerinin tehlikelerle dolu

olacağını biliyordu, ama normalde kendini beğenmiş bir tavra sahip olan

19

R.A. Salvatore

yürüyüşünü aksatan şey hayatının son bulmasından korkması değildi.

Hayatının devam etmesinden korkmasıydı.

Görünüş itibarıyla Calimport'ta pek az şey değişmişti —ki Entreri bu

şehre, 'milyonlarca dilencinin kasabası,' demeyi severdi. Bu sözünü

doğrulayacak şekilde, düzinelerce sefil paryanın yanından geçiyordu.

Paçavralar içinde ya da çırılçıplak olan bu paryalar, yolların kenarında

yatıyordu. Muhtemelen içlerinden birçoğu, sabahleyin önemli tüccarların

altın yaldızlı at arabalarına yol açan şehir muhafızlarının onları fırlattığı

noktaya yığılıp kalmıştı. Titreyen, sıskacık parmaklarıyla Entreri'ye doğru

uzandılar; kollan o kadar zayıf ve güçsüzdü ki, kalpsiz adamın yanlarından

hızla geçip gittiği o birkaç saniye boyunca bile kollannı havada tutmayı

başaramadılar.

'Nereye gitsem?' diye düşündü Entreri. Eski işvereni Pook Paşa uzun

süre önce ölmüştü. Entreri'nin onun verdiği görevi tamamlayıp Regis ile

yakut süsü kendisine getirmesinin ardından, Pook Paşa, Drizzt'in kudretli

panter yoldaşına kurban gitmişti. O talihsiz hadisenin ardından Entreri

şehirde uzun süre kalmamıştı. Zira Regis'i şehre getiren oydu ve bunun

sonucunda çok kudretli bir şahsiyet hayatını kaybetmişti. Sonuç olarak bu

hadise, hiç de merhametli olmayan ortaklarının nazarında Entreri'nin

defterine kaydedilen kara bir lekeydi. Bu durumu telâfi edebilirdi ve

muhtemelen bunu, paha biçilemez hizmetini başka bir lonca veya paşaya

sunmak suretiyle rahatlıkla yapabilirdi, ama yola koyulmayı seçmişti.

Entreri, Drizzt'ten intikam almayı saplantı haline getirmişti. Bunun sebebi,

onun Pook'u öldürmüş olması değil —kiralık katil bu olayı hiç

umursamıyordu— Drizzt ile şehir kanalizasyonunda yaptıklan amansız

dövüşün bir sonuca ermeden tamamlanmış olmasıydı, ki Entreri hâlâ o

dövüşü kazanmış olması gerektiğini düşünüyordu.

Şimdi Calimport'un çamurlu sokaklarında dolaşırken, Entreri geride

bıraktığı şöhreti düşündü. Muhakkak ki, diğer birçok kiralık katil onun

gıyabında kötü konuşmuş ve bu sefil, leş yiyici düzen içinde kendi

mevkilerini güçlendirmek için Entreri'nin Regis konusundaki başansızlığını

abarttıkça abartmışlardı.

Entreri, hakkında söylenen o kötü sözlerin sadece fısıltı halinde konuşulduğu

gerçeğini —ve bunun bir gerçek olduğundan emindi— düşününce gülümsedi.

Ne de olsa, onun yokluğunda bile, diğer katiller intikamından korkarlardı. Belki

de artık dünyadaki konumunu bilmiyordu. Belki de Menzoberranzan ona

karanlık... hayır, karanlık değil, sadece boş bir ayna tutmuştu, fakat kendine saygı duyulmasından hâlâ hoşlandığını inkâr edemezdi.

'Tekrar duymalannı sağlamam gereken saygı,' diye üzerine basa basa

20

Sessiz Kılıç

kendisine hatırlattı Entreri.

Tanıdık sokaklar arasında dolaşmaya devam ettikçe birçok hatırası

aklında canlanıyordu. Lonca binalarının çoğunun konumunu biliyordu.

Şehrin kuralcı liderleri azimli bir temizlik hareketine girişmcdiyse, bu

loncaların çoğu hâlâ yerli yerinde duruyor olmalıydı ve bu örgütler

muhtemelen onun eskiden tanıdığı ortaklarıyla dolup taşmış durumdaydı.

Sefil paşanın ölümü ve onun halefi olarak tembel buçukluk Regis'in başa

geçmesiyle birlikte Pook Loncası temellerine kadar sarsılmıştı. Entreri bu

küçük sorunu, Regis'i yerinden ederek halletmişti ve Entreri buçuklukla

birlikte kuzeye doğru yola koyulduğunda, büyük bir kanşıkhk içinde kalan

Pook Loncası her nasılsa hayatta kalmayı başarmıştı. Belki de hâlâ

ayaktaydı, ama kiralık katil loncayı şu anda kimin yönettiğini sadece tahmin

edebilirdi.

Oraya gitmek ve şehirdeki güç merkezini yeniden inşa etmek Entreri için

mantıklı bir hareket olurdu, ama kiralık katil sadece omuz silkti ve loncaya

giden yan sokağı es geçti. Sadece hedefsizce gezmekte olduğunu

düşünüyordu, ama kısa süre sonra, tanıdığı başka bir kesime çıktı ve buraya

gelmesini sağlayan şeyin —belki de eski ruhunu geri kazanma çabası içinde

olan— bilinçaltı olduğunu anladı.

Burası, genç Artemis Entreri'nin Calimport'a ilk damgasını vurduğu,

sadece genç bir çocukken dahi üstünlüğüne karşı tüm meydan okumaları ak

ettiği sokaklardı. Entreri'nin, kudretli Paşa Bassadoni Loncası'nın teğmeni

olan Theebles Royuset'in gönderdiği adam ile dövüştüğü yer burasıydı.

Entreri önce o serseriyi haklamış, daha sonra da çirkin Theebles'ın işini

bitirmişti ve bu kurnaz cinayetle Basadoni'nin cömert lütfunu kazanmıştı.

Daha on dört yaşındayken, Calimport ve tüm Calimshan'daki en güçlü

loncalardan birisinin teğmeni olmuştu.

Ama şimdi bunu hiç umursamıyordu ve bu hadiseyi hatırlayışı, yüzüne

ufacık bir gülümseme dahi getirmemişti.

Daha da geriye gitti, onu bu noktaya getiren ıstırabı, genç bir oğlan

çocuğunun aşamayacağı kadar büyük olan zorluklan, tanıdığı ve güvendiği

herkesten —en acısı, kendi babasından— gördüğü hileleri ve ihanetleri

hatırladı. Yine de umursamıyordu, artık acıyı dahi hissedemiyordu. Hepsi Üe,

değeri veya amacı olmayan bir anlamsızlıktan, saçmalıktan ibaretti.

Bir kadının, mezbelelerden birinin gölgeleri arasında çamaşır astığım

gördü. Kadın bariz bir şekilde ürkerek gölgelerin daha da derinlerine kaçtı.

Entreri kadının endişesini anlayışla karşıladı, zira o burada bir yabancıydı;

kalın, iyi dikişli yolculuk peleriniyle, varoş mahalleye ait olmayacak kadar

zengin giyimliydi.

21

R.A. Salvatore

"Ta oradan oraya," diye bir ses geldi. Bu genç bir delikanlının sesiydi,

kibirle doluydu ve içinde hafif bir korku tınısı vardı. Entreri yavaşça dönüp

genç oğlana baktı. Uzun boylu, ince oğlanın elinde tedirginlikle salladığı

çivili bir sopa duruyordu.

Entreri ona dik dik baktı ve çocuğun yüzünde kendini gördü. 'Hayır,

benim gibi değil,' diye düşündü, zira bu çocuğun tedirgin olduğu barizdi. Bu

çocuk muhtemelen uzun süre hayatta kalamayacaktı

"Ta oradan oraya!" dedi delikanlı daha yüksek bir sesle, serbest olan

eliyle Entreri'nin girmiş olduğu sokağın başından, gitmek üzere olduğu

sokağın sonunu işaret ederek.

"Afedersiniz, genç efendi," dedi Entreri, hafifçe eğilip reverans yaparak ve bunu yaparken, pelerinin kıvamlarının altındaki kemerinde duran

mücevherli hançerini yoklayarak. Hafif bir bilek hareketiyle hançeri beş

metre öteye fırlatabilir, silahın hantal delikanlının savunmasını aşıp boğazına

gömülmesini sağlayabilirdi.

"Efendi," diye tekrarladı delikanlı. Ses tonu, hem bir şeyi ilan eder, hem de duyduğuna inanamayarak soru sorar gibiydi. "Evet, efendi," diye karar

verdi. Görünüşe bakılırsa bu payeyi beğenmişti. "Bu sokağın, bütün bu

sokakların efendisiyim ve kimse buralarda Taddio'nun izni olmadan

gezemez." Sözünü bitirirken, baş parmağını üst üste göğsüne bastırdı.

Entreri doğruldu. Bir anlığına kara gözlerinde bir ölüm parıltısı belirdi ve

"ölü efendi" sözleri zihninde yankılandı. Oğlan az önce ona meydan

okumuştu ve birkaç yıl önceki Artemis Entreri, yani tüm meydan okumaları

kabul edip tüm rakiplerini mağlup eden Artemis Entreri olsaydı, oğlanın işini

durduğu yerde basitçe bitirirdi.

Ama artık, kibrin getirdiği o fevrilik gitmişti ve Entreri bundan ne

rahatsız olmuş, ne de kendini hakarete uğramış gibi hissetmişti. Bıkkınlıkla

iç geçirdi ve bugün bir saçma dövüş daha yaşayıp yaşamayacağını merak

etti. 'Peki ya ne için?' diye düşündü. Bu zavallı, şaşkın çocukla, hiçbir

mantıklı insanın, üzerinde hak iddia etmeye dahi tenezzül etmeyeceği boş bir

sokak uğruna mı yüzleşecekti? "Sizden özür diledim, genç efendi," dedi

sakince. "Bilmiyordum, zira buralarda yeniyim ve âdetlerinizden haberdar

değilim."

"O zaman öğrenmen gerekir!" diye yanıtladı oğlan hiddetle ve

Entreri'nin itaatkâr cevabıyla cesaret bulup kararlılıkla bir iki adım ilerledi.

Entreri kafasını sağa sola salladı, eli hızla hançerine doğru seğirdi, ama

bunun yerine kemerindeki para kesesine gitti. Bir altın sikke çıkarttı ve kasıla

kasıla yürüyen oğlanın ayağının dibine fırlattı.

Lağımlı sulardan içen ve tüccar evlerinin arka sokaklamıdaki çöpleri

22

Sessiz Kılıç

didikleyerek bulduğu artıklarla beslenen çocuk, böyle bir hazine karşısında

duyduğu hayret ve hayranlığı saklayamadı. Fakat derhal soğukkanlılığını

geri kazandı ve Entreri'ye kibirli bir edayla baktı. "Bu yeterli değil," dedi.

Entreri bir altın ve bir gümüş sikke fırlattı. "Elimdekinin tümü bu, genç

efendi," dedi, ellerini iki yana açarak.

"Eğer üzerini arayıp dediğinin doğru olmadığını görürsem..." diye tehdit

etti oğlan.

Entreri tekrar iç geçirdi. Oğlan üzerine gelirse onu hızlı ve merhametli bir

şekilde öldürmeye karar verdi.

Oğlan yere eğilip üç sikkeyi aldı. "Eğer bir daha Taddio'nun arazisine

gelirsen, yanında daha fazla para olsun," dedi. "Seni bu konuda uyarıyorum.

Şimdi defol git! Sokağın girdiğin tarafından gerisingeri dışarı çık!"

Entreri arkasını döndü ve geldiği yöne baktı. Aslında, o anda her yol

birbirinin aynısı gibi görünüyordu. Bu sebeple, hafifçe eğilip reverans yaptı,

sokağın başına doğru yürüdü ve bugün ne kadar şanslı olduğu hakkında

hiçbir fikri olmayan Taddio'nun arazisini terk etti.

Detaylı oyma eserler ve parlak mermerle süslenmiş olan üç katlı yapı,

muhakkak ki, tüm hırsızlar loncası binaları arasında en etkileyici olanıydı.

Normalde, bunun gibi karanlık kuruluşlar mütevazı bir görünüş sergilemeyi

tercih eder, dışandan bakılınca sıradan bir evmiş gibi görünen, ama içine

girince bir sarayı andıran binaları seçerdi. Fakat Paşa Basadoni'nin evi böyle

değildi. Đhtiyar adam —ki şu anda çok yaşlıydı, doksanına yaklaşmıştı—

lüks hayattan zevk alıyor ve loncasının gücüyle görkemini herkese

göstermekten hoşlanıyordu.

Đkinci katın ortasındaki geniş bir dairede, yani Basadoni'nin baş

kumandanlarının toplantı odasında, köklü loncanın günlük faaliyetlerini

yürüten iki adam ve bir kadın, genç bir sokak serserisini ağırlıyordu. Bu

serseri, henüz adamdan sayılamayacak kadar genç bir delikanlıydı. Paşa

Basadoni'nin desteği karşılığında —ki, kesinlikle bunu kendi isteğiyle

sağlamamıştı— kontrol altında tutulan sıradan birisiydi.

Taddio odayı terk ettiğinde, gölgelerin efendisi olarak bilinen sessiz ve

sinsi hırsız Uzun El, "En azından sadık," diye belirtti. "Đki altın ve bir gümüş

sikke —varoş kesimde çalışan birisi için hiç de küçük bir haraç sayılmaz."

"Tabii eğer ziyaretçisinden tüm aldığı bu kadarsa," diye yanıtladı

23

R.A. Salvatore

Sharlotta Vespers, alaycı bir şekilde kıs kıs gülerek. Sharlotta, üç teğmen

arasında en uzun boylu olanıydı. Đki metreden uzundu, vücudu ince,

hareketleri zarifti —o kadar zarifti ki, Paşa Basadoni ona 'Söğüt Dalı'

lakabını takmıştı. Basadoni'nin, Sharlotta'yı loncaya metresi olarak aldığı ve

ihtiyar vücudunun elverdiği o nadir zamanlarda kadından bu yönde

yararlandığı bir sır değildi. Sharlotta'nın bu evlilik dışı ilişkiyi kendi çıkanna

kullandığı ve lonca içindeki rütbeleri Basadoni'nin yatağından geçerek

tırmandığı da herkesçe biliniyordu. Bu kadarını açıkça itiraf ediyordu ve

bunu genellikle, bu konuda şikâyet eden kişiyi öldürmeden hemen önce

yapıyordu. Kafasını şöyle bir savurdu ve beline kadar uzanan kara saçları

savrularak bir omzunun üzerinden aşağı döküldü, öyle ki Uzun El, kadının

memnuniyetsiz ifadesini net bir şekilde gördü.

"Eğer Taddio daha fazla almış olsaydı, bize daha fazla getirirdi," diye onu temin etti Uzun El. Ses tonu, hiddetine rağmen, kendisi ve diğer yoldaşı

Kadran Gordeon'un, burnu havalarda olan Sharlotta ile beraberken

hissettikleri hoşnutsuzluğu hafifçe yansıtıyordu. Uzun El, Basadoni'nin

faaliyetlerinin sessiz tarafından, yani piyasayı döndüren yankesici ve

fahişelerden sorumluydu. Kadran Gordeon ise sokak ordusunun askerlerini

yönetiyordu. Ama Sharlotta, yani Söğüt Dalı, Basadoni'nin gözünde diğer

herkesten daha yüksek bir yere sahipti. Paşa'nın baş yardımcısı ve şu

sıralarda pek az görülen ihtiyar adamın sözcüsü olarak hizmet veriyordu.

Basadoni en nihayet öldüğü zaman, muhakkak ki, bu üçü kontrolü ele

geçirmek için çatışacaktı. Her ne kadar, loncanın gizli gerçeklerinden pek

haberdar olmayan kişiler bu çekişmede kaba ve gürültücü Kadran

Gordeon'u favori gösterecek olsalar da, iç entrikalar hakkında daha fazla

bilgi sahibi olan Uzun el gibileri —Basadoni'nin gölgesi üzerlerinde

yükselse de yükselmese de— Sharlotta Vespers'iri şimdiye kadar mevkiini

sağlama alacak kadar çok basamak tırmandığını bilirdi.

"Bir oğlan çocuğunun işleri hakkında daha ne kadar söz sarf edeceğiz?"

diye şikâyet etti Kadran Gordeon. "Üç yeni tüccar, bizim iznimiz olmadan

pazaryerinde, burnumuzun dibine tezgâh açtı. Bu daha önemli bir mesele,

asıl tüm ilgimizi vermemiz gereken konu bu."

"Bunu zaten tartıştık," diye yanıtladı Sharlotta. "O tüccarlara bir ders vermek için askerlerini, hatta belki de bir savaş büyücüsünü pazaryerine

yollamana izin vermemizi istiyorsun. Bu izni şu anda bizden alamazsın."

"Eğer bu konuda son karan vermesi için Paşa Basadoni'yi beklersek,

diğer tüccarlar da bizim koruma sahamızın sınırları içinde satış yapma

ayrıcalığı için para ödemek zorunda olmadıkları sonucuna varabilirler."

Uzun El'e doğru döndü, ki ufak tefek adam Sharlotta ile yaptıkları

24

Sessiz Kılıç

tartışmalarda sık sık kendisine destek verirdi. Ama hırsızın aklı besbelli ki

başka yerdeydi, Taddio'nun kendisine verdiği sikkelerden birisine

bakıyordu. Đzlendiğini hisseden Uzun El, kafasını kaldırıp ikisine baktı.

"Sorun nedir?" diyerek onu konuşmaya teşvik etti Kadran.

"Bu türü daha önce hiç görmemiştim," diye açıkladı Uzun El ve sikkeyi

başparmağıyla iri yan adama doğru fırlattı.

Kadran onu yakalayıp hızla gözden geçirdikten sonra şaşkın bir ifadeyle

Sharlotta'ya verdi. "Ben de bu mühre sahip bir sikke görmedim hiç," diye

kabul etti. "Sanırım şehirden, hatta Calimshan'daki herhangi bir yerden

değil."

Sharlotta, sikkeyi dikkatle inceledi ve onu tanıdığında çekici, açık yeşil

gözlerinde bir pırıltı belirdi. "Hilâl," diye belirttikten sonra sikkenin öteki yüzünü çevirdi. "Profilden tekboynuz tasviri. Bu Gümüşay yöresinden gelen

bir sikke."

Diğer ikisi, en az Sharlotta kadar şaşırmış bir halde birbirilerine baktılar.

"Gümüşay mı?" diye tekrarladı Kadran, kulaklarına inanamayarak.

"Çok kuzeyde, Derinsu'nun doğusunda bir şehir," diye yanıtladı

Sharlotta.

"Gümüşay'ın nerede olduğunu biliyorum," diye ters ters yanıtladı Kadran.

"Sanırım orası Leydi AlustriePin ülkesi. Şaşırdığım konu bu değildi."

"Gümüşaylı bir tüccarın —tabii eğer bir tüccar idiyse— Taddio'nun

değersiz kenar mahallesinde işi ne olabilir ki?" diye sordu Uzun El,

Kadran'm şüphelerini mükemmel bir şekilde dile getirerek.

"Hakikaten de, o bölgede, iki altm sikkeden fazlasıyla dolaşan birisinin

olmasını dahi garip bulmuştum," diye hemfikir oldu Kadran. Alışıldık

tavnyla dudaklarını büzüp ağzını kıvırdı, böylece, uzun burma bıyığının bir

tarafı yukan kalktı ve karanlık yüzüne dengesiz bir görünüm sağladı. "Şimdi

daha da garip bir hal aldı."

"Muhtemelen, adamın teki liman yoluyla Calimport'a geldi," diye

mantık yürüttü Uzun El, "ve kendisini çok sayıdaki sokakların ve envai çeşit

kokunun ortasında buluverdi. Ne de olsa, bu şehrin büyük bir kısmı birbirine

benzer. Bir yabancının yolunu kaybetmesi zor bir şey değildir."

"Tesadüflere inanmam," diye yanıtladı Sharlotta ve sikkeyi Uzun EFe

geri fırlattı. "Bunu büyücü ortaklanmızdan birisine götür —Uzgören Giunta

işimizi görür. Belki de sikkelerin üzerinde, eski sahiplerinin kimliği

hakkında, Giunta'mn onun yerini tespit etmesine yetecek kadar iz kalmıştır."

"Bu çocuktan, ona haraç ödemeyi reddedemeyecek kadar korkmuş olan

birisi için gereğinden fazla çaba harcıyormuşuz gibi görünüyor," diye

yanıtladı Uzun El.

25

R.A. Salvatore

"Tesadüflere inanmam," diye tekrarladı Sharlotta. "O sefil Taddio'dan hiç kimsenin bu denli korkacağını sanmıyorum, tabii Paşa Basadoni'nini

cephesinde çalıştığından haberdar değilse. Aynca, faaliyetlerimiz hakkında

bu kadar çok bilgi sahibi olan birisinin, bizim bölgemize izinsiz girmeye

cüret etmesinden de hiç hoşlanmam. Belki de bir şeye bakıyordu? Bir

zayıflık anyordu?"

"Fazla kuruyorsun," diye belirtti Kadran.

"Sadece tehlike söz konusu olduğunda," diye karşılık verdi Sharlotta.

"Aksini kanıtlayana kadar herkesi bir düşman olarak görürüm ve şunu

öğrendim ki, düşmanlarımı tanıdığım zaman onlann üzerime saldığı her

türlü şeye hazırlıklı olabilirim."

Sözlerindeki imayı anlamak zor değildi, zira bu sözler Kadran Gordeon'a;

ithafen söylenmişti, fakat tehlikeli asker bile Sharlotta'nın bu fikrine ve tedbirinei onay vermeden edemedi. Gümüşay sikkeleri taşıyan bir tüccarın, Calimport'uni

ıssız kenar mahallelerinde dolaşması her gün yaşanan bir hadise değildi.

Bu evi, şehirdeki herkesten iyi biliyordu. O kahverengi, gösterişsiz

duvarların ardında, sıradan bir depo görünümünün ötesinde, altın nakışlı

duvar kilimleri ve muhteşem silahlar asılıydı. Her zaman süngülü duran yanj

kapının ötesinde —ki şu anda yaşlı bir dilenci kapının dibine sığınmıştı—j

salınan peçeleri ve çekici parfümleriyle dans eden güzel hanımlar, hoşl

kokulu, sıcak suyla dolu havuzlar ve Diyarlar'ın dört bir köşesinden getirilen

leziz yiyecekler vardı.

Bu ev eskiden Pook Paşa'ya aitti. Onun ölümünün ardından lonca binası,

Entreri'nin baş düşmanı tarafindan buçukluk Regis'e armağan edilmişti, kiı

Regis buraya kısa bir süre hükmedebilmişti, yani Entreri, küçük ahmağıni

yeterince uzun bir süre hükmettiğine karar verene kadar. Entreri, yanında

Regis ile birlikte Calimport'u terk ettiği sırada, yani bu tozlu şehri en son!

görüşünde, birkaç hizbin güç mücadelesi sonucunda lonca bir karmaşa]

içindeydi. Bu savaşı, loncada yirmi yıldan uzun sürelik bir deneyime sahip!

olan usta hırsız Quentin Bodeau'nun kazanmış olduğunu tahmin ediyordu.

Asıl kestiremediği şey ise, lonca saflan içindeki karmaşa ve çekişme göz

önünde bulundurulunca, bu savaşın kazanılmaya değer olup olmadığıydı.)

Belki de bu bölgeye başka bir lonca yerleşmişti. Belki, artık bu kahverengi

deponun içi de tıpkı dışı gibi sıradandı.

26

Sessiz Kılıç

Entreri bu ihtimaller karşısında kıs kıs güldü, ama hiçbiri düşüncelerini

uzun süre meşgul edemedi. Belki de, eninde sonunda, duyduğu hafif merakı

gidermek için binanın içine sızardı. Belki de sızmazdı.

Yan kapının önünde dolandı. Görünüş itibarıyla tek bacaklı olan

dilencinin yakınından geçti ve adamın alt bacağını üst bacağına sıkı sıkıya

yapıştıran, böylece kopukmuş gibi görünmesini sağlayan kurnazca

tasarlanmış bağı fark etti. Belli ki, adam bir gözcüydü ve önünde duran açık

mendilin üzerindeki birkaç sikkeyi de kendisi oraya koymuş, olaya çeşni

katmış ve sahte kılığını pekiştirmişti.

'Önemli değil,' diye düşündü kiralık katil. Calimport'a gelmiş cahil bir

turist rolü oynan Entreri, adamın önüne geldi, cüzdanma elini atıp gümüş bir

sikke çıkarttı ve sikkeyi mendilin üzerine bıraktı. Cüzdanına uzanmak için

pelerinini açtığında ve eşsiz mücevherli hançerinin —ki bu silah,

Calimport'un arka sokakları ve gölgeleri arasında gayet iyi bilinirdi—

kabzası göründüğünde, 'hiç de yaşlı olmayan' adamın gözlerinin

genişlediğine dikkat etti.

'Silahı göstermekle ahmaklık mı ettim acaba?' diye düşündü Entreri,

oradan uzaklaşırken. Bu mekâna geldiği zaman kendisini açık etmeye niyeti

yoktu, ama kendisini açık etmemeye de niyetli değildi. Bu soru ve endişe,

tıpkı Pook'un loncasının kaderi gibi, dalgm düşüncelerinde uzun süre yer

tutmadı. Belki de hata yapmıştı. Belki de hançeri, sırf heyecan istediği için

göstermişti. Ayrıca adam o silahı Entreri'nin işareti olarak tanımış

olabileceği gibi, sadece güzel bir silah olduğu için ona dikkat etmiş olması

da muhtemeldi.

Umurunda değildi.

O gecenin geç saatlerinde, LaValle, kristal küresine dikkatle bakarken,

nefesini kontrol altında tutmak ve etrafına toplanmış olan ortaklarının

tedirgin mırıltılarını duymazdan gelmek için kendisini zorluyordu. Endişeye

kapılmış olan gözcü, onlara sokakta yaşanan hadiseyi anlatmıştı; bir

savaşçının sessiz, güven dolu adımlarıyla yürüyen ve kral muhafızı

taburunun kumandanına layık bir hançer taşıyan bir adamın kendisine garip

bir sikke armağan ettiğini söylemişti.

Adam, hançerin tanımını yapmca, büyücü LaValle de dahil olmak üzere,

loncanın deneyimli üyelerini bir telaş sarmıştı. Ölümcül Artemis Entreri'nin

27

R.A. Salvatore

uzun zamandır ortağı olan, o hançeri birçok defa ve çoğunlukla rahatsızlık

verecek derecede yakından görmüş olan LaValle, kendisine verilen ön bilgiyi

ve kristal küresini kullanarak bu yabancıyı aramaktaydı. Büyülü gözleri

Calimport sokaklanm tanyor, bir gölgeden diğerine bakıyordu. Derken bir

görüntünün belirdiğini hissetti ve o hançerin, yani Entreri'nin hançerinin,;

şehre geri dönmüş olduğundan emin oldu. Bu görüntü şekillenmeye;

başladığında, büyücü ve yanında duranlar—endişe içindeki Quentin Bodeaul

ile iki genç, ukala katil— o hançeri taşıyan kişinin gerçekten de kiralık

katillerin en ölümcülü Artemis Entreri olup olmadığını öğreneceklerdi.

Kristal kürenin içinde küçük bir yatak odasının görüntüsü belirdi.

"Burası Tomnoddy'nin Hanı," diye açıkladı Đt Perry. Kendisine Yürek;

Söken Đt Perry diyordu, zira kurbanının kalbini o kadar hızlı kesip]

sökebiliyordu ki, ölen adam kendi kalbinin son atışlarına şahit olabiliyordu]

(fakat bu marifetin sergilendiğini Đt Perry'nin kendinden başka kimsd

görmemişti).

LaValle adamı susturmak için elini kaldırdı. Bu sırada görüntü

netleşmekte, bir yatağın ayak ucuna asılı olan kemere odaklanmaktaydı, ki o

kemerde bahsi geçen hançer duruyordu.

"Bu Entreri'nin hançeri," diye inledi Quentin Bodeau.

Kemerin yanından bir adam geçti. Belden yukansı çıplaktı, yılların zorluj

çalışmasıyla sıkılaşmış vücudu, yaptığı her hareketle birlikte gerilen kaslanl

görülebiliyordu. Adamın uzun saçlarına ve bakımsız, dağınık, pis sakalına]

bakan Quentin'in yüzünde şaşkın bir ifade vardı. Bunca zamandır Entreri'yi,

her türlü detaya dikkat eden, son derece mükemmeliyetçi bir insan olarak]

bilirdi. Bir cevap bekleyerek LaValle'e baktı.

"Bu o," diye sertçe yanıtladı, Artemis Entreri'yi belki de şehirdeki

herkesten daha iyi tanıyan büyücü.

"Bu ne anlama geliyor?" diye sordu Quentin. "Şehre bir dost mu yoksa!

düşman olarak mı .döndü?"

"Büyük ihtimâlle, tarafsız olarak," diye yanıtladı LaValle. "Artemisj Entreri her zaman özgürlüğüne düşkün birisi olmuştur ve hiçbir loncaya]

gereğinden fazla sadakat göstermemiştir. Hepsinin hazinelerinden pay alır,]

eşsiz hizmetlerini ise kendine en çok para ödeyene sunar." Büyücü!

konuşurken, şöhretini duymuş olmak haricinde Entreri'yi tanımayan genç]

katillere bakıyordu. Daha genç olan Chalsee Anguaine gergince —ve

LaValle biliyordu ki, akıllıca davranarak— güldü, ama Đt Perry gözlerini]

kısmış, kristal kürenin içindeki adama bakıyordu. LaValle, onun Entreri'yi]

kıskandığını fark etti, zira Đt Perry'nin en çok istediği, Entreri'nin başardığı!

şeydi: Yani kiralık katillerin en ölümcülü olarak nam salmak.

28

Sessiz Kılıç

"Sanırım onun hizmeti için bir ihtiyaç uydurmakta hızlı davransak iyi

olur," diye mantık yürüttü Quentin Bodeau. Sesinin gergin çıkmaması için

caba harcadığı barizdi, zira Calimport'un hırsız loncalarının tehlikeli

dünyasında, tedirginlik zayıflığa denkti. "Böylece adamın Calimport'a

dönme amacını ve niyetini öğrenebiliriz."

"Ya da onu öldürebiliriz," diye söze karıştı Đt Perry. LaValle, Đt Perry'den bekleyeceği bu bakış açısı ve onun, Artemis Entreri'nin nasıl biri olduğunu

bilmeyişi karşısında kahkahasını zor zaptetti. Bu toy, genç serserinin ne dostu

ne de hayranı olan LaValle, neredeyse Quentin'in ona istediği şeyi vermesini

ve onu Entreri'nin peşine yollamasını umut edecekti.

Ama Quentin, her ne kadar Entreri'yle kişisel bir ilişkisi olmamış olsa da,

kiralık katilin marifetleri hakkında duyduğu sayısız hikâyeyi hatırlıyordu ve

lonca başkanının Đt Perry'e attığı bakış, duyduklarına inanamamış olduğunu

açık ediyordu.

"Eğer ihtiyacınız varsa onu kiralayın," dedi LaValle. "Eğer ihtiyacınız yoksa, onu hiç tehdit etmeden izleyin."

"O sadece bir kişi, biz ise yüz kişilik bir loncayız," diye itiraz etti Đt Perry, ama artık kimse onu dinlemiyordu.

Quentin cevap verecek gibi olduysa da bundan vazgeçti, fakat yüz ifadesi

neler düşündüğünü LaValle'e açık bir şekilde gösterdi. Entreri'nin loncayı

tekrar ele geçirmek için geldiğinden korktuğu barizdi ve bu düşüncesi hiç de

mantıksız değildi. Muhakkak ki, kiralık katillerin en ölümcülünün şehir

içinde hâlâ güçlü bağlantıları vardı, ki bu bağlantılar Artemis Entreri'nin

hayrete şayan becerisiyle birleştiğinde Quentin Bodeau gibilerini devirmeye

yeterdi. Ne var ki LaValle, Quentin'in korkularının doğru olduğunu pek

sanmıyordu, zira büyücü, Entreri'yi, asla öylesine sorumluluk gerektiren bir

mevkiye erişmeye can atmayacağını bilecek kadar iyi tanıyordu. Entreri

yalnız çalışan biriydi, bir lonca başkanı değil. Buçukluk Regis'in lonca

başkanı olarak hükmüne son verdikten sonra onun yerine geçmek

Entreri'nin hakkıydı; fakat o çekip gitmiş, Calimport'u temelli terk etmiş ve

diğer herkesi loncanın hakimiyeti için savaşmak üzere geride bırakmıştı.

Hayır, LaValle, Entreri'nin bu loncayı ya da bir başkasını ele geçirmek için

geri döndüğünü sanmıyordu ve bu fikrini, endişeye kapılmış olan Quentin'ç

sessizce belirtti. "Nihai karanınız her ne olacaksa olsun, bana öyle görünüyor ki, uk olarak bu tehlikeli dostumuzu sadece izlemekle yetinmeliyiz," dedi büyücü ve bu söylediği, iki genç teğmenin haynnaydı. "Onun dost mu, düşman mı yoksa

tarafeız mı olduğunu öğrenmeliyiz. Harekete geçmek zorunda olduğumuza kesin

bir şekilde karar vermeden, Entreri gibi kudretli birinin tersine gitmek akıllıca bir

!Ş değildir ve ben, durumun harekete geçmemizi gerektirdiğini sanmıyorum."

29

R.A. Salvatore

Büyücünün bu rahatlatıcı sözlerini duymaktan memnun olan Quentin

başıyla onayladı ve LaValle reverans yaparak odadan ayrıldı. Diğerleri de

onu takip etti.

"Eğer Entreri bir tehlike arz ediyorsa, ortadan kaldırılması gerekli," dedi Đt Perry, büyücüye odasının dışındaki koridorda yetişerek. "Verdiğin öğüt

farklı olsaydı, Efendi Bodeau bu gerçeği görebilirdi."

LaValle bu zıpçıktı adama uzun uzun, dik dik baktı. Çocuğu yaşında olan

ve bu konularda pek deneyim sahibi olmayan birinin kendisiyle bu şekilde

konuşmasından hiç hoşlanmamıştı, zira LaValle, daha Đt Perry doğmadan

önce Artemis Entreri gibi tehlikeli katillerle iş yapıyordu. "Fikrine

katılmadığımı söyleyemem," dedi adama.

"O zaman neden Bodeau'ya öyle bir öğüt verdin?"

"Eğer Entreri Calimport'a başka bir loncanın emriyle gelmişse, Efendi

Bodeau'nun yapacağı herhangi bir hamle, loncamız için tehlikeli sonuçlar

doğurabilir," diye yanıtladı büyücü. Bir yandan konuşurken diğer yandan

doğaçlama yapıyordu, zira söylediklerinin tek bir kelimesine dahi

inanmıyordu. "Artemis Entreri'nin, sanatını bizzat Paşa Basadoni'den

öğrendiğini biliyorsundur elbette."

"Elbette," diye yalan söyledi Đt Perry.

LaValle, düşünceli bir tavır takınıp parmaklarından birisini büzdüğü

dudaklarına hafif hafif vurdu. "Hiçbirimiz için bir sorun teşkil etmiyor dahi

olabilir," diye açıkladı. "Entreri'nin —görebileceğin üzere yaşlanmış,

yavaşlamış, hatta belki de şehir içinde pek az bağlantısı kalmış Entreri'nin—

geri dönüş haberi sokaklarda yayılınca, tehlikeli adam kesinlikle mimlenir."

"Kendisine birçok düşman edinmiş," diye hevesle mantık yürüttü Đt

Perry. LaValle'in sözleri ve ses tonu oldukça ilgisini çekmiş gibi

görünüyordu.

LaValle kafasını sağa sola salladı. "Yıllar önce Calimport'u terk etmiş

olan Artemis Entreri'nin düşmanlarının çoğu öldü," diye açıkladı büyücü.

"Hayır, doğru kelime düşman değil, rakip. Hançerlerinin tek bir hamlesiyle

elde edebilecekleri güç için yanıp tutuşan kim bilir kaç tane genç ve kurnaz

kiralık katil vardır."

Büyücünün ne kastettiğini anlamaya başlayan Đt Perry gözlerini kıstı.

"Entreri'yi öldüren kişi, sonuç itibarıyla, Entreri'nin katlettiği herkesi

kendisi öldürmüş sayılır," diye devam etti LaValle. "Hançerin tek bir

hamlesiyle böyle bir şöhret elde edilebilir. Entreri'yi öldüren kişi, neredeyse

bir anda tüm şehirdeki en pahalı kiralık katil olur." Büyücü, omuz silkip

ellerini kaldırdıktan sonra kapısını iterek açtı ve bu fikirden etkilendiği bariz

olan Đt Perry'i, son sözlerinin yankıları arasında yalnız bıraktı.

30

Sessiz Kılıç

Gerçeği söylemek gerekirse, LaValle, genç baş belâsının bu sözlere

kapılıp kapılmamasını hiç mi hiç umursamıyordu, ama kiralık katilin geri

dönüşü konusunda hakikaten endişeliydi. Entreri, büyücüyü, bunca yıldır

birlikte çalıştığı diğer tehlikeli kişilerin hepsinden daha fazla tedirgin

ediyordu. LaValle kimseye karşı bir tehdit oluşturmayarak, hiçbir yargıda

bulunmadan, lonca içinde başa geçen kimse ona hizmet ederek hayatta

kalmayı başarmıştı. Pook Paşa'ya çok iyi hizmet etmişti. Pook tahtından

indirildiğinde ise, sadakatini külliyen ve basitçe Regis'e adamış, hatta bir

tehdit oluşturmadığı konusunda buçukluğun koruyucu kara elf ve cüce

dostunu dahi ikna etmişti. Aynı şekilde, Entreri Regis'in karşısına çıktığı

zaman, LaValle geri çekilmiş ve ikisinin bu meseleyi aralarında

halletmelerini beklemişti (gerçi, hangisinin zafer kazanacağı hakkında

LaValle'in aklında ufacık bir şüphe dahi olmamıştı). Bundan sonra,

sadakatini mücadelenin galibine sunmuştu. Bu, Entreri'nin gidişinin

ardından neredeyse derhal patlak veren karmaşa boyunca bugüne, yani

Quentin Bodeau'nun lonca başkanı oluşuna kadar böylece olagelmişti.

Fakat Entreri söz konusu olduğunda küçük bir fark vardı. LaValle yıllar

boyunca etrafına hatırı sayılır bir savunma hattı kurmuştu. Herkesin ölümcül

bir çekişme içindeymiş gibi göründüğü bir dünyada düşman edinmemek için

çaba sarf etmişti, ama aynı zamanda, kenara çekilip tarafsız bir şekilde

izleyenlerin de meydan savaşlarında yakalanıp katledilebileceğini biliyordu.

Bu sebeple güçlü büyülerden oluşan bir savunma kalkanı kurmuştu. Eğer Đt

Perry gibileri —herhangi bir sebepten dolayı— LaValle'in ölümünün

kendisi için hayırlı olacağına karar verirse, büyücüyü kendisini savunmaya

hazır ve muktedir bir halde bulurlardı. LaValle, Entreri söz konusu

olduğunda durumun böyle olmadığını biliyordu ve adamı sadece uzaktan

görmesiyle birlikte endişeye kapılmasının sebebi de buydu. Bunca yıldır

kiralık katili gözlemleyen LaValle, işin içinde Entreri olduğu zaman hiçbir

savunmanın yeterli olmayacağını öğrenmişti.

O gecenin geç saatlerine kadar yatağında oturdu, kiralık katille aralarında

geçenleri tüm detaylarına kadar hatırlamaya çalıştı. Entreri'yi Calimport'a

neyin —tabii belli bir sebebi vardıysa— geri getirmiş olabileceğini bulmaya

uğraştı.

31

R.A. Salvatore

BÖLÜM 2

ATI KOŞTURMAK

Yürüyüş tempoları ağır ama istikrarlıydı. Đlkbahar zamanında tundra,

buzların eriyip yumuşamasıyla birlikte dev bir süngere benzemiş, bazı yerlerde

Wulfgar'ın dahi boyunu aşan tepecikler oluşmuştu. Attıkları her adımla birlikte

zemin çizmelerini içine çekiyor, sanki çılgınlar gibi onları tutmaya çalışıyordu.

Aralarında en rahat yolculuk eden kişi, adımları en hafif olan Drizzt idi —daha

doğrusu, yürüyenler arasında en rahatı oydu. Halinden hiç şikâyet etmeyen

Wulfgar'ın omuzlarına rahatça oturmuş olan Regis, sıcacık çizmelerinde

çamurlu sulan hissetmiyordu. Yine de, Buzyeli Vadisi'nde birçok yıl geçirmiş

olan diğer üçü, ilkbahar zamanında yolculuk etmenin zorluklarına alışıklardı

ve şikâyet etmeden bata çıka yürümeye devam ediyorlardı. Yolculuklarının en

ağır ve yorucu kısmının ilk etap olduğunu, yani Dünyanın Omurgası'nın

batıdaki uzantısının etrafından dolaşıp Buzyeli Vadisi'nden çıkana kadar

süreceğini en başından beri biliyorlardı.

Sık sık, karların arasına gömülmüş iri kayalar buluyorlardı; bunlar, uzun

zaman önce yapılmış olan, On-Kasaba ile batı geçidi arasındaki yolun

kalmtılanydı. Fakat bu kayalar onlara doğru yolda olduklarını göstermekten

başka bir işe yaramıyordu; bu da, engin tundranın bomboş arazisinde pek de

önemli bir şey değildi. Yapmalan gereken tek şey, heyula gibi yükselen

dağlar güneylerinde kalacak şekilde yolculuk etmekti, böylece yollanm asla

kaybetmezlerdi.

Drizzt onlara rehberlik ediyor ve yolunu, yetişen san otlann en gür

olduğu yerlerden seçmeye dikkat ediyordu, zira bu yollar yapış yapış

zeminde en azından biraz olsun rahatlık sağlıyordu. Elbette ki, uzun sazlıklar,

ihtiyatsız olan yolcularla ziyafet çeken ve her zaman aç olan tehlikeli tundra

yetilerine kamuflaj imkânı da sağlıyordu —ki drow ile dostlan bunun

farkındaydı.

32

Sessiz Kılıç

Fakat Drizzt Do'Urden onlara rehberlik ederken, dostlar hiç de ihtiyatsız

olduklarını düşünmüyorlardı.

Güneş batı ufkunda yarıya kadar indiğinde, nehri epey geride bırakmış ve

o kadim yolun bir başka uzantısına rastlamışları. Orada, uzun bir kaya

diliminin hemen ardında, taze izlere rastladılar.

"At arabası," diye belirtti Catti-brie, derin oluklardan oluşan uzun ize

bakarak.

"Đki tane," diye yorum yaptı Regis, tekerlek oluklarının yanında bir çift daha bulunduğuna dikkat ederek.

Catti-brie kafasını olumsuz anlamda salladı. "Bir tane," diye düzeltti.

Đzleri takip etti, bazı yerlerde birleşip bazı yerlerde ayrıldıklarını ve her

ayrılışlarında aralarındaki mesafenin daha da genişlediğini gözlemledi.

"Đlerlerken çamurun içinde kayıyor ve bu yüzden arka tarafıyla ön tarafı

çoğunlukla aynı hizada olmuyor."

"Aferin," diye onu tebrik etti Drizzt, zira kendisi de aynı sonuca varmıştı.

"Doğuya giden ve bizden bir günden az bir mesafe önde olan tek bir at arabası

bu."

"Biz oraya varmadan üç gün önce bir tüccar arabası Bremen'den yola

çıkmıştı," diye belirtti, On-Kasaba'da yaşanan hadiselerden her zaman

haberdar olan Regis.

"O zaman batak zeminde yol almakta zorlanıyorlar gibi görünüyor," diye

yanıtladı Drizzt.

"Ayrıca karşılarına başka sorunlar da çıkmış olabilir," diye duyuldu

Bruenor'un sesi, yan tarafa doğru az bir mesafe öteden. Cüce, küçük bir

çimen tümseğinin üzerine eğilmişti.

Dostları onun yanına gittiklerinde, Bruenor'un kaygılarının sebebini

anladılar: Çamurun içinde birkaç derin iz vardı.

"Yetiler," dedi cüce tiksintiyle. "At arabasının bıraktığı izlerin yanına gelip geri dönmüşler. Bunun kullanılan bir yol olduğunu biliniyorlarsa ben

de sakallı bir gnomum."

"Ve yetilerin izleri daha taze," diye belirtti Catti-brie, izlerdeki çukurlarda hâlâ su olduğuna dikkat ederek.

Wulfgar'm omuzlarının üzerinde oturan Regis, sanki o tüylü

hayvanlardan yüzlercesinin üzerlerine saldırmasını bekliyormuş gibi

tedirginlikle etrafına bakındı.

Drizzt de ayak izlerini incelemek için yere eğildi ve kafasını sağa sola

sallamaya başladı.

gizler taze," diye ısrar etti Catti-brie.

Zaman konusundaki yargına karşı çıkmıyorum," diye açıkladı drow.

33

R.A. Salvatore

"Hemfikir olmadığım konu, bahsi geçen yaratığın türü."

"At değil herhalde," dedi Bruenor homurtuyla. "Tabii o atın iki bacağı yoksa. Bir yeti, hem de irilerinden biri."

"Çok iri," diye açıkladı drow. "Bir yeti değil, bir dev."

"Dev mi?" diye tekrarladı cüce şüpheyle. "Dağlardan on mil uzaktayız yahu. Bir dev burada ne arasın ki?"

"Hakikaten de ne arasın?" diye yanıtladı drow ve sert ses tonu cevabı

yeterince net bir şekilde verdi. Devler, Dünyanın Omurgası Dağlan'ndan1

dışarı nadiren çıkardı ve bunu sadece zarar ziyana yol açmak için yaparlardı.!

Belki bu, tek başına dolaşan bir hayduttu —en iyimser senaryo bu olurdu—

ya da belki de, daha geniş ve tehlikeli bir grubun öncüsüydü.

Bruenor küfretti ve çok çentikli baltasının kafasını yumuşak çimenlerin]

üzerine bıraktı. "Eğer o nemrut kasabalara kadar bütün yolu geri dönmeyi]

düşünüyorsan avucunu yalarsın, elf," dedi. "Bu çamurdan ne kadar çabuk!

kurtulursam o kadar iyi. Kasabalar bunca yıldır bizim yardımımız olmadan]

da gayet güzel başlarının çaresine baktılar. Bize ihtiyaçları yok, yani geril

dönmemiz gerekmez!"

"Ama eğer bunlar devse—" diye karşı çıkmaya davrandı Catti-brie, fakat]

Drizzt kadının sözünü kesti.

"Geri dönmeye hiç niyetim yok," dedi. "Yani, henüz yok. Bu izler bizeJ

bir, hatta birkaç devin yol açabileceği sorundan daha büyük bir felâketi habea

vermedikçe olmaz. Hayır, rotamız hâlâ doğuya doğru uzanıyor ve şimdi

daha da hızlı olmalıyız, zira karanlık çökmeden evvel veya çöktükten az bil

süre sonra o at arabasına yetişmemiz ve yola devam etmemiz gerekli. EğeJ

bu dev, bir avcı grubun üyesiyse ve at arabasının buradan yeni geçtiğini

biliyorsa, Bremenli tüccarlar kısa süre içinde bizim yardımımıza fena halddj

ihtiyaç duyabilirler."

At arabasının izlerini takip ederek daha süratli bir tempo tutturdular v«

birkaç saat içinde, gevşeyip sallanmaya başlamış olan at arabasıyla uğraşaıl

tüccarları buldular. Beş adamdan ikisi —parayla tutulmuş muhafızlar

oldukları barizdi— arabayı kaldırmaya uğraşıyordu. Regis'in, oyma süsil

taciri Camlaine Usta olarak tanıdığı genç ve güçlü tüccar ise, eğilin

bükülmüş olan tekerleği düzeltmek için büyük bir çaba sarf ediyor, ama

başarı kaydedemiyordu. Đki muhafız da bileklerine kadar çamura

gömülmüşlerdi ve tüm güçleriyle çabalamalarına rağmen at arabasını!

yeterince yukarı kaldıramıyorlardı.

Drizzt ile dostlarının yaklaştığını görünce beşinin de yüzleri

aydınlanıverdi, zira onlar Buzyeli Vadisi sakinleri tarafından gayet PM

tanınan bir kahraman gurubuydu.

34

Sessiz Kılıç

"Đyi ki karşılaştık, Üstat Do'Urden!" diye haykırdı tüccar Camlaine.

"Barbar dostunun gücüne ihtiyacımız var. Sözüm olsun, size iyi bir ödeme

yapanm- Đki hafta içinde Luskan'da olmam gerekiyor, fakat eğer şansımız

Bremen'den yola koyulduğumuzdan beri olduğu gibi giderse, korkarım kış

bizi vadideyken yakalayacak."

Bruenor, baltasını Catti-brie'ye verdi ve Wulfgar'a işaret etti. "Haydi gel,

evlat," dedi. "Antrenman yapmış olursun ve ben de sana bir örs duruşu

gösteririm."

Wulfgar, kayıtsızca omuz silkti ve Regis'i omuzlarından aşağı indirip

yere bıraktı. Yeni çizmelerine çamur bulaştırmak istemeyen buçukluk inledi

ve aceleyle bir saz kümesaae doğru koşturdu.

"Ne dersin, onu kaldırabilir misin?" diye Wulfgar'a sordu Bruenor, iri

adam at arabasının yanına gelip ona katıldığında. Wulfgar hiçbir şey

söylemeden, hatta muhteşem savaş çekici Aegis-fang'i yere bırakmadan, at

arabasını kavradı ve sertçe asıldı. Tekerleklere yapışıp arabayı sıkı sıkıya

tutan çamur, itiraz içinde höpürdedi, ama en sonunda direnci kırıldı ve

tekerlek çamurlu zeminden kurtuldu.

Đki muhafız, anlık bir şaşkınlığın ardından, ellerini sabitleyecek yerler

bulup aynı şekilde arabayı çektiler ve daha da yükselttiler. Bruenor elleriyle

dizlerinin üzerine çöktü ve sırtını tekerleğin hemen yanındaki dingilin altına

yerleştirdi. "Tamam, lanet olası şeyi bırakın bakalım," dedi ve arabanın tüm yükü sırtına bindiğinde inledi.

Wulfgar, tekerleği onu tamir etmek için debelenen tüccardan alıp hizaya

getirdi, sonra da ittirerek daha güvenli bir şekilde yuvasına oturttu. Bir adım

geriledi, Aegis-fang'i iki eliyle tuttu ve tekerleğe kuvvetli bir darbe indirerek

onu iyice yerleştirdi. Bruenor, aniden değişen ağırlıkla birlikte homurdandı

ve Wulfgar, Bruenor altından kayıp çıkabilsin diye tekrar at arabasını birkaç

santim havaya kaldırdı. Camlaine Usta çıkardıkları işi izledi, yüzünde içten

bir gülümsemeyle döndü ve başını sallayarak onları takdir etti.

"Yeni bir meslek hayatına atılabilirsiniz, iyi yürekli cüce ve kudretli

Wulfgar," dedi kahkaha atarak. "At arabası tamiri."

"Tam da bir cüce kralına yakışacak cinsten bir meslek," diye belirtti

Drizzt, Catti-brie ve Regis ile birlikte yanlarına gelerek. "Tahtından vazgeç, iyi yürekli Bruenor ve yolunu kaybeden tüccarların arabalarını tamir etmeye

başla."

Hepsi buna güldü, tabii konuya ilgisizmiş gibi görünen Wulfgar ve hâlâ

Çizmelerinin çamurlandığına yanan Regis haricinde.

"On-Kasaba'dan çok uzaktasınız," diye dikkat çekti Camlaine, "ve

batıda gidilecek bir yer yok. Buzyeli Vadisi'nden yine mi ayrılıyorsunuz?"

35

R.A. Salvatore

"Kısa süre için," diye yanıtladı Drizzt. "Güneyde yapılacak işlerimiz var."

"Luskan'da mı?"

"Luskan'ın ötesinde," diye açıkladı drow. "Ama görünüşe bakılırsa, o şehirden geçeceğiz."

Camlaine'in yüzü aydınlandı, bu haberi duyduğuna sevindiği besbelliydi..

Kemerinde şıngırdamakta olan bir keseye davrandı, ama adamın ödemd

yapmayı teklif etmesini saçma bulan Drizzt elini kaldırıp onu durdurdu.

"Tabii ya," dedi Camlaine, kendinden utanarak ve Bruenor

Battlehammer'm hakikaten de bir cüce kralı olduğunu, basit bir tüccarın eldd

edebileceğinden çok daha büyük bir hazineye sahip olduğunu hatırlayarak.!

"Keşke yardımınızın karşılığım vermemin... vermemizin bir yolu olsaydı]

Daha doğrusu, Luskan'a kadar bize eşlik etmeniz için sizi ikna etmemin bir]

yolunu bulabilseydim. Elbette ki, güçlü ve yetenekli muhafızlar tuttum,'!

diye ekledi, iki adamına doğru başını sallayarak. "Ama Buzyeli Vadisu

tehlikeli bir yer ve dost kılıçlar —ya da savaş çekiçleri veya baltalar— her]

zaman memnuniyetle karşılanır."

Drizzt dostlarına baktı ve hiçbir itiraz görmeyince başıyla onayladıJ

"Vadiden dışarıya sizinle birlikte yolculuk edeceğiz," dedi.

"Göreviniz acil mi?" diye sordu oyma süsü taciri. "Arabamız!

ilerlemekten çok sürükleniyor ve grubumuz yorgun. Đki ya da üç saat daha

gün ışığı görebilecek olmamıza rağmen, tekerleği onarıp elverişli bir kamrl

yeri bulmayı planlıyorduk."

Drizzt dostlarına baktı ve yine hiçbir şikâyet belirtisi görmedi. Yükselen»

Ruh'a gidip Crenshinibon'u yok etme görevleri hayati önem taşıdığı halde!

acele etmelerini gerektirmiyordu. Drow, kamp yeri için yakınlarda bir yerdi

nispeten yüksek bir çıkıntı buldu ve hep birlikte geceyi geçirmek için kamrl

kurdular. Camlaine, yeni yol arkadaşlarına akşam yemeğinde leziz bir geyilj

güveci ikram etti. Yemek sırasında havadan sudan sohbet ettiler ve konuşmamı!

çoğunu Camlaine ile dört yoldaşı yaptı. Çoğunlukla, Bremen'de kışns

yaşadıkları sorunlar ve oyma süslerinin hammaddesi olan kemiğin elde edildiği

boğumbaş alabalığının ilk yakalanışı hakkında konuştular. Konuyla pek ilgili

olmadıkları halde, Drizzt ile diğerleri kibarca dinlediler. Fakat yıllarca Mae|

Dualdon'un kıyısında yaşamış ve kendi oyma süslerini yapmış olan Regisl

Camlaine'den Luskan'a götürdüğü bitmiş dişlerini göstermesini rica ettil

Buçukluk, elişlerinin detayına dikkat ederek, her bir süsü uzun uzun inceledi. 1

"Sence bu gece o devleri görür müyüz?" diye sessizce Drizzt'e sordu

Catti-brie, ikisi ana gruptan biraz açıldıklarında.

Drow kafasını sağa sola salladı. "Đzlere rastlamış olan dev, dağlara doğru

geri döndü," dedi. "Büyük ihtimalle, yalnızca yolu kolaçan ediyordu. Đzleri 36

Sessiz Kılıç

bulduktan sonra at arabasının peşine düşmüş olduğundan korkmuştum, ama

^arnlaine ile ekibi çok uzakta olmadığından ve herhangi bir deve ait başka

bir ize rastlamadığımızdan dolayı, onu göreceğimizi sanmıyorum."

"Ama yola çıkan bir sonraki at arabasına sorun çıkartabilir," diye tartıştı Catti-brie.

Drizzt, gülümseyerek başını sallayıp kadının bu görüşüne katildi ve güzel

kadın ile gözlerini birbirilerine kenetlediklerinde bakışları çok daha yoğun bir

hal aldı. Wulfgar'ın dönüşünden bu yana ikisi arasında dikkate değer bir

gerginlik vardı, zira Wulfgar'ın yokluğuyla geçen altı yıl zarfında Drizzt ile

Catti-brie arasında, aşk sınırlarında dolaşan, çok daha derin bir dostluk bağı

oluşmuştu. Ama artık, öldüğü zaman Catti-brie ile nişanlı olan Wulfgar geri

dönmüştü ve drow ile kadın arasındaki ilişki çok daha karmaşık bir hal almıştı.

Fakat şu anda öyle değildi. Đki dostun da anlayamadığı bir sebepten

dolayı, sadece bu an içinde, onlara şu koca dünyada yalnız ikisi kalmış ya da

zaman durmuş ve diğerlerini dondurmuş gibi geldi.

Bu his, tasa bir andan uzun sürmedi, zira kamp yerinin öteki tarafında'

çıkan bir kargaşa ikisinin bakışlarını birbirinden ayırdı. Drizzt'in ötesine

bakan Catti-brie, Wulfgar'm onlara dik dik bakmakta olduğunu gördü.

Adamla gözlerini kenetledi, ama bu da sadece bir saniye sürdü., Wulfgar'ın

ardında duran Camlaine'in muhafızlarından birisi gruba seslendi ve

heyecanla kollarını salladı.

"Dev dostumuz o çirkin yüzünü bize göstermeye karar vermiş olabilir,"

dedi Catti-brie, Drizzt'e. Diğerlerinin yanına gittiklerinde, muhafızın başka"

bir yükseltiyi işaret ettiğini gördüler. Bu seferki yükselti, tundra tarafından bir araya toplanıp minik bir volkan haline getirilmiş, çamurdan bir tepecikti.

"Onun arkasında," dedi muhafız.

Drizzt tepeciği dikkatle inceledi; Catti-brie, yayı olan Kalp Avcısı

Taulmaril'i omzundan çıkarttı ve kirişe bir ok yerleştirdi.

"Bir devin ardında saklanamayacağı kadar küçük bir çıkıntı," diye ısrar

etti Bruenor, ama cüce yine de baltasını sıkı sıkı tutuyordu.

Drizzt başını sallayarak onayladı. Önce Catti-brie'ye, sonra Wulfgar'a

baktı ve onu korumalarını işaret etti. Sonra ok gibi fırladı. Sessizce ve

dikkatle ilerleyerek çıkıntının taban kısmına geldi. Dostlarının hazır'

olduğundan emin olmak için arkaya bir bakış atan drow, palalarım çekerek

tepenin kenarından ilerlemeye başladı.

Kurt derisinden yapılmış bir post giymiş iri bir adam, çıkıntının

etrafından dolaşıp açık alana çıktığında, Drizzt rahatladı ve ölümcül

"açlarını kınlarına soktu.

"Revjak oğlu Kierstaad," diye belirtti Catti-brie.

37

R.A. Salvatore

"Kahramanını takip ediyor," diye ekledi Bruenor, kafasını kaldırıp

Wulfgar'a bakarak, zira Kierstaad'm Wulfgar'ı örnek aldığı içlerinden'

hiçbirisi için bir sır değildi —Buzyeli Vadisi'ndeki barbarlar için de öyle. ]

Hatta, yoldaşlar Wulfgar'ı iblis Errtu'dan kurtarmak için Hareketli Buz

Denizi'ne çıktıklarında, bu genç adam Aegis-fang'i çalıp onları takip etmişti, j

Kierstaad için Wulfgar, Buzyeli Vadisi kabilelerinin erişebileceği ve]

kendisinin de erişmeyi arzu ettiği en yüksek noktaydı.

Wulfgar onu görünce kaşlarını çattı.

Kierstaad ile Drizzt, bir iki çift laf ettikten sonra ana grubun yanma!

geldiler. "Wulfgar ile bir şey konuşmaya gelmiş," diye açıkladı drow.

"Kabilelerin hayatta kalması için yalvarmaya geldim," diye itiraf etti i

Kierstaad, barbar soydaşına bakarak.

"Kabileler, Cesur Berkthgar'ın gözetimi altoda başlarının çaresine gayet 1

iyi bakıyor," dedi Wulfgar ısrarla.

"Hayır, bakamıyorlar!" diye sertçe yanıtladı Kierstaad ve diğerleri bunu,J

iki adamı yalnız bırakmaları konusunda bir işaret olarak algıladılar.!

"Berkthgar eski usullerden anlıyor, bu kadarı doğru," diye devam ettil

Kierstaad. "Ama eski usuller, asırlardır yaşadığımız hayattan daha iyisini!

vaat etmiyor. Kabileleri sadece Beornegar oğlu Wulfgar gerçekteni

birleştirebilir ve On-Kasaba halkıyla aramızdaki bağlan kuvvetlendirebilir."!

"Bu daha iyi mi olur yani?" diye sordu Wulfgar, şüpheyle.

"Evet!" diye yanıtladı Kierstaad hiç tereddüt etmeden. "Öyle olursa, artık!

kış zorlu geçti diye hiçbir kabile adamı açlıktan ölmez. Artık tamamen!

rengeyiği sürüsüne bağımlı olarak yaşamak zorunda kalmayız. WulfgarJ

dostlarıyla birlikte törelerimizi değiştirebilir... bizi daha iyiye götürebilir." ;

"Ahmakça konuşuyorsun," dedi Wulfgar ve elini şöyle bir savurup]

adama sırtını döndü. Ama Kierstaad onun gitmesine bu kadar kolay izini

vermeyecekti. Genç adam, Wulfgar'ın arkasından koşturdu ve kolunu sertça

kavrayıp onu kendisine doğru döndürdü.

Kierstaad başka bir argüman sunmaya, Berkthgar'ın On-Kasaba halkını,

hatta Wulfgar'm üvey babasının halkı olan cüceleri, müttefikten çok düşman!

olarak gördüğünü anlatmaya başladı. Genç Kierstaad'm, onun yerinin!

kabilelerin yanı olduğu konusunda Wulfgar'ı ikna etmek için ona söylemek?

istediği birçok şeyi, iri adama sunacağı birçok tartışma konusu vardı. Ama*

bütün bu sözler uçup gitti, Kierstaad da uçup gitti. Zira genç adamını

hareketine uyan Wulfgar hiddetle dönüp serbest olan kolunu savurdu, gençl

adamın göğsüne sert bir darbe indirdi ve kısa bir mesafe geriye uçup!

çıkıntının kenanndan yuvarlanmasına sebep oldu.

Wulfgar pes, vahşi bir hırıltıyla ona arkasını döndü ve hışımla akşanB

38

Sessiz Kılıç

yemeği kâsesinin basma döndü. Dört bir yanından ona itirazlar geldi,

özellikle de Catti-brie'den. "Çocuğa vurman gerekmiyordu," diye haykırdı

kadın, ama Wulfgar onu geçiştirircesine elini sallayıp tekrar hırladıktan sonra

yemeğinin başına döndü.

Kierstaad'ın yanma giden ilk kişi Drizzt oldu. Genç barbar, tepeciğin

temelinde, çamurun içinde yüzükoyun yatıyordu. Drowun hemen ardından

Regis geldi ve Kierstaad'ın yüzündeki çamurları silmesi —aynı şekilde,

gözlerine dolan yaşlan da gizlice silip gururunu biraz olsun kurtarabilmesi

için— Ç°k sayıdaki mendilinden birini ona sundu.

"Anlaması gerek," dedi Kierstaad. Tekrar tepeciği tırmanmaya davrandı,

ama Drizzt kolunu sıkıca kavradı ve genç barbar, drowa gerçek bir direniş

göstermedi.

"Bu mesele çok önceden çözülmüştü," dedi drow, "Wulfgar ile Berkthgar arasında. Wulfgar seçimini yaptı ve o seçim yoldan yanaydı."

"Kan bağı, dostlardan önce gelir —kabilelerin kuralı budur," diye tartıştı Kierstaad. "Ve Wulfgar'm soydaşları ona şu anda ihtiyaç duyuyor."

Drizzt kafasını yana yatırdı, yakışıklı, abanoz derili yüzünde bilmiş bir

tavır hasıl oldu; bu bakış, Kierstaad'ı onun söyleyebileceği her türlü

kelimeden daha fazla ürküttü. "Öyle mi?" diye sakince sordu drow.

"Kabileler mi Wulfgar'a ihtiyaç duyuyor, yoksa Kierstaad mı?"

"Ne demek istiyorsun?" diye kekeledi genç adam, bariz bir şekilde

kendinden utanarak.

"Berkthgar sana uzun süredir kızgın," diye açıkladı drow. "Belki de, kabileleri Berkthgar yönetirken seni memnun edecek bir mevkiiye

erişemiyorsundur."

Yüzü hiddetle buruşan Kierstaad, kolunu sertçe çekip kendisini drowun

elinden kurtardı. "Bunun Kierstaad'ın kabile içindeki mevkiyle alakası yok,"

diye ısrar etti. "Halkımın Wulfgar'a ihtiyacı var, işte bu yüzden onu almaya

geldim."

"Seni takip etmeyecek," dedi Regis, "ve sanırım onu zorla sürükle-

yemezsin."

Yüzünde bariz bir hüsran olan Kierstaad, iki yanında duran yumruklarını

sıkıp sıkıp bırakmaya başladı. Tepeciğe bakıp o yöne doğru bir adım attı,

ama çevik Drizzt hızla hareket edip önünü kesti.

'Seni takip etmeyecek," dedi drow. "Berkthgar dahi Wulfgar'a lider

olması için yalvarmıştı, ama liderlik, Wulfgar'ın kendi tabiriyle, şu anda ona

göre değil."

"Ama öyle!"

Hayır!" dedi Drizzt sert bir sesle, Kierstaad'ın itirazlarına son vererek.

39

R.A. Salvatore

"Bunun sebebi sadece Wulfgar'ın liderliğin kendisine göre olmadığım I

düşünmesi değil. Doğrusunu söylemek gerekirse, liderliği Berkthgar'dan j

devralmayı kabul etmediğini öğrendiğimde çok rahatlamıştım, zira ben de I

Buzyeli Vadisi kabilelerinin iyiliğini düşünüyorum."

Görünüş itibarıyla mantıksız olan bu cümle karşısında Regis bile drowa I

şaşkınlıkla baktı.

"Wulfgar'ın hakkıyla lider olduğuna inanmıyor musun yani?" diye sordu ]

Kierstaad, duyduklarına inanamamış bir halde.

"Şu anda değil," diye yanıtladı Drizzt. "Đçimizden herhangi biri onun ]

çektiği ıstırapları anlayabilir mi? Veya Errtu'nun işkencelerinin bıraktığı!

izleri kavrayabilir miyiz? Hayır, Wulfgar şu anda kabilelerin hakimiyeti içini

uygun değil —kendisine hakim olmakta bile zorluk çekiyor."

"Ama biz onun soydaşlarıyız," diye tartışmaya çalıştı Kierstaad, ama ]

konuştuğu sözler kendi kulağına bile yavan geliyordu. "Eğer Wulfgar acil

çekiyorsa, bizim yanımızda, bizim gözetimimiz altında olması gerekli."

"Peki Wulfgar'ın kalbini parçalayan yaralan nasıl iyileştirmeyi ]

düşünüyorsunuz?" diye sordu Drizzt. "Hayır, Kierstaad. Maksadını takdiri

ediyorum, ama umutların beyhude. Wulfgar'ın aslen kim olduğunu, biri

zamanlar kendisi için önemli olan şeyleri hatırlamak için zamana ihtiyacı var. I

Zamana ve dostlanna ihtiyacı var ve kan bağının önemi hakkındaki iddiana!

karşı çıkmayacak olsam da, sana bütün samimiyetimle söyleyebilirim ki, ]

Wulfgar'ı en çok seven kişiler burada, kabilelerin arasında değil."

Kierstaad cevap vermeye davrandı ama huysuzca pufladı ve dalgın \

dalgın tepeciğe baktı. Drizzt'in laflarını çürütmek için verebileceği elle!

tutulur bir cevabı yoktu.

"Kısa süre içinde geri döneceğiz," diye açıkladı drow. "Umanm kış geri 1

gelmeden önce ya da en geç onu takip eden baharda. Belki de WulfgarJ|

dostlanyla yolculuk ederken yüreğini ve ruhunu yeniden bulur. Belki de, I

kendisinin ve kabilelerin gerçekten hak ettiği şekilde, liderliğine devam!

etmeye hazır bir şekilde Buzyeli Vadisi'ne geri döner."

"Peki ya dönmezse?" diye sordu Kierstaad.

Drizzt sadece omuz silkti. Wulfgar'ın çektiği acıların ne kadar derini

olduğunu anlamaya başlamıştı ve bu sebeple hiçbir teminat veremezdi.

"Ona göz kulak olun," dedi Kierstaad.

Drizzt başıyla onayladı.

"Sözün olsun mu?" diye ısrar etti genç barbar.

"Biz birbirimize göz kulak oluruz," diye yanıtladı drow. "Yaklaşık on yıl I önce Braenor'un Mithril Salonu'ndaki tahtım geri almak üzere yolal

koyulduğumuzdan beri bu böyledir."

40

Sessiz Kılıç

Kierstaad tepeciğe bakmaya devam ediyordu. "Kabilem buranın

peyinde kamp kurdu," diye açıkladı, yavaşça yürümeye başlayarak. "Pek

uzakta değil."

"Bu gece bizimle kal," diye önerdi drow.

"Camlaine Usta'nın yemekleri çok güzel," diye umutla ekledi Regis.

Drizzt, sırf Regis'in porsiyonları bölmeye razı olması gerçeğiyle dahi,

buçukluğun Kierstaad'ın zor durumundan etkilenmiş olduğunu anladı.

Ama, gidip de Wulfgar ile yüzleşmekten utandığı besbelli olan Kierstaad

sadece kafasını sağa sola salladı ve engin tundrada kuzeye doğru ilerlemeye

başladı.

"Onu pataklamalısın," dedi Regis, tepenin başında oturan Wulfgar'a

bakarak.

"Bunun yardımı dokunur mu?" diye sordu drow:

"Sanırım iri dostumuz biraz alçakgönüllülük dersi alsa iyi olur."

Drizzt kafasını olumsuz anlamda salladı. "Kierstaad'a gösterdiği tepki

tam olarak buydu: Bir tepki," diye açıkladı drovv. Wulfgar'ın ruh halini biraz daha iyi anlamaya başlamıştı, zira Wulfgar'm Kierstaad'a vurması bilinçli

bir düşüncenin eseri değildi. Drizzt, drovvlann dövüşçüler okulu olan Melee-

Magthere'deki günlerini hatırladı. Tehlikenin her zaman mevcut olduğu, her

bir köşe başında bir düşmanın gizlendiği o ortamda, Drizzt bunun gibi

tepkilere rastlamış, hatta pek çok durumda kendisi de böyle tepkiler vermişti.

Wulfgar artık dostlarının yanına, yeterince güvenli bir yere geri dönmüştü,

ama duygusal olarak hâlâ Entu'nun esiriydi ve iblis ile hizmetkârlarının

saldırılarına karşı savunması hâlâ sımsıkı yerindeydi.

"O içgüdüsel bir hareketten ibaretti."

"Özür dileyebilirdi," diye yanıtladı Regis.

'Hayır, dileyemezdi,' diye düşündü Drizzt, ama bu düşüncesini kendisine

sakladı. O anda drovvun aklına bir fikir geldi ve bu fikir, lavanta renkli

gözlerinde belirgin bir parıltının hasıl olmasını sağladı —Regis'in bundan

önce birçok defa gördüğü bir bakıştı bu.

"Ne düşünüyorsun?" diye onu konuşmaya teşvik etti Regis.

"Devleri," diye yanıtladı Drizzt, muzip bir gülümsemeyle, "ve geçecek kervanlara oluşturdukları tehlikeyi."

"Bu gece bize saldıracaklarım mı düşünüyorsun?"

"Ana yola daha büyük bir akıncı grubu getirmek için dağlara geri

gittiklerini düşünüyorum," diye dürüstçe yanıtladı Drizzt, "ve onlar

gelmeden çok önce gitmiş olabilirdik."

Olabilirdik mi?" diye kısık sesle tekrarladı Regis, hâlâ drovvun parlayan

gözlerini —ki bu ikindi güneşinin bir hilesi değildi— ve Drizzt'in bakışlarını

41

R.A. Salvatore

nasıl da güneyde parlayan karlı zirvelere çevirdiğini inceleyerek. "Aklından

ne geçiyor?"

"Devlerin geri dönmesini bekleyemeyiz," dedi drow. "Ayrıca bundan

sonra gelecek herhangi bir kervanı da tehlike altına sokmak istemiyorum.

Belki de Wulfgar ile ben bu gece biraz dolaşmaya çıksak iyi olur."

Regis'in ağzı bir karış açıldı ve sersemlemiş yüz ifadesi dramın

dudaklanna bir kahkaha getirdi.

"Beni yetiştiren kolcu Montolio ile geçen günlerimde, atçılık hakkında

çok şey öğrenmiştim," diye açıklamaya başladı Drizzt.

"Dağlara gitmek için tüccarların atlarından birini, ya da ikisini birden

almayı mı planlıyorsun yani?" diye sordu, duyduklarına inanmakta güçlük

çeken Regis.

"Hayır, hayır," diye yanıtladı Drizzt. "Montolio gençliğinde çok iyi bir biniciymiş, tabii görüş yeteneğini kaybetmeden önce. Binmeyi seçtiği atlar

ise en güçlü ve en az semere vurulmuş olanlarmış. Ancak küheylanlan iyi

davranmalannı sağlayacak kadar yatıştırmak için bir tekniği varmış —bu

tekniğe 'atı koşturmak' adını vermişti. Onları geniş bir araziye getirip uzun

bir ipe bağlıyor ve arkalarından üst üste kırbaç şaklatıyormuş. Böylece

atların geniş daireler çizerek koşmasını, hatta dört ayaklan üzerinde

sıçramalarını sağlıyormuş."

"Đyi de, bu onlan daha da huysuzlaştırmaz mı?" diye sordu buçukluk, zira

atlar hakkında pek az bilgisi vardı.

Drizzt başını sağa sola salladı. " 'Kuvvetli küheylanlar çok fazla enerjiye

sahiptir,' diye açıklamıştı Montolio bana. Bu yüzden onlan açık araziye

çıkartıp koşturarak enerji fazlalannı atmalarını sağlıyormuş ve ondan sonra

üzerlerine bindiğinde, atlar hızlı ama kontrollü koşuyorlarmış."

Regis omuz silkip başıyla onaylayarak buna inandığını gösterdi. "Bunun

Wulfgar ile ne ilgisi var?" diye sordu, ama daha bu soru ağzından çıktığı

anda, Regis'in yüz ifadesi, sanki dramın ne yapmaya niyetli olduğunu

anlamışçasına değişti. "Montolio'nun atlan koşturduğu gibi, Wulfgar'ı

koşturmayı planlıyorsun," diye mantık yürüttü.

"Belki de sıkı bir dövüşe ihtiyacı vardır," diye yamtladı Drizzt. "Aynca bu bölgenin devlerle bir sorun yaşamasını önlemeyi de can-ı gönülden

istiyorum."

Güneye doğru bakan Regis, "Dağlara varmak saatler alacaktır," diye

tahminde bulundu. "Hatta devlerin izlerini kolay takip edemezseniz daha da

uzun zaman alabilir."

"Ama, eğer siz üçünüz —söz verdiğimiz üzere— Camlaine ile

kalırsanız, ikimiz çok daha hızlı yol alabiliriz," diye yanıtladı drow. "Wulfgar 42

Sessiz Kılıç

ile ben, iki ya da üç gün içinde, yani siz Dünyanın Omurgası'nm doğu

perçeminden kıvrılmadan çok önce yanınıza dönmüş oluruz."

"Bruenor geride bırakılmaktan hoşlanmayacaktır," diye belirtti Regis.

"O zaman ona söyleme," diye talimat verdi drow ve Regis beklenen

cevabı vermeden önce davranıp ekledi, "Catti-brie'ye de söyleme tabii.

Onlara sadece, Wulfgar ile birlikte gece vakti yola koyulduğumu ve ertesi

oün yanınıza dönmeye söz verdiğimi söyle."

Regis bıkkınlıkla iç geçirdi —Drizzt bundan önce de bir kez kaçıp gitmiş

ve bu konuda Regis'e gizlilik yemini ettirmişti; bunun üzerine gözü dönen

Catti-brie ise istediği bilgiyi neredeyse buçukluğu döverek almıştı. "Neden

hep senin sırlarını saklaması gereken kişi ben oluyorum?" diye sordu.

"Neden hep üzerine vazife olmayan işlere burnunu sokuyorsun?" diye

karşılık verdi Drizzt, kahkaha atarak.

Drow, kamp yerinin öteki ucunda olan Wulfgar'm yanma gitti. Adam tek

başına oturuyor, elinde tuttuğu taşlan dalgın dalgm yere fırlatıyordu.

Kafasını kaldırıp bakmadı, yüzünde özür diler gibi bir ifade de yoktu, zira

bütün bunları bir hiddet duvarının altma gömmüştü.

Drizzt onun halinden anladı ve yüzeyin hemen altında yavaş yavaş

kaynayan ıstırabı fark etti. Hiddet, o feci hatıralar karşısında dostunun sahip

olduğu tek savunma mekanizmasıydı. Drizzt öne doğru eğildi ve Wulfgar

onun bakışlarına karşılık vermediği halde gözlerini adamın donuk, mavi

gözlerine dikti.

"Đlk dövüşümüzü hatırlıyor musun?" diye sordu drow muzipçe.

Đşte şimdi Wulfgar yüzünü kaldırıp drowa baktı. "Bana bir ders daha mı

vermeyi düşünüyorsun?" diye sordu. Ses tonu, böyle bir meydan okumayı

kabul etmeye gayet hevesli olduğunu açıkça belirtiyordu.

Bu sözler Drizzt'i derinden yaraladı. Yedi yıl önce Mithril Salonu'nda,

Wulfgar'ın Catti-brie'ye yaptığı kötü muamele yüzünden barbarla yaşadıkları

hiddetli karşılaşmayı hatırladı. Şiddetli bir dövüşe tutuşmuşlardı ve Drizzt bu

dövüşten galip çıkmıştı. Drizzt Wulfgar'la yaptığı ilk dövüşü de hatırladı; bu

dövüş ise, barbarların On-Kasaba'yı istila girişimleri ardından Bruenor'un

genç oğlanı esir aldığı ve cüce klanının yanına getirdiği zaman yaşanmıştı.

Bruenor, Drizzt'e Wulfgar'ı bir savaşçı olarak eğitme görevi vermişti Ve

ikisinin yaptığı ilk dersler, aşın kibirli genç barbar için son derece acı verici

olmuştu. Ama Drizzt'in şu anda sözünü ettiği karşılaşma bu değildi.

"Gerçek bir düşmana karşı ilk defa yan yana dövüştüğümüz zamanı

kastetmiştim," diye açıkladı.

Bu hatırası aklmda canlanırken ve Drizzt ile dostluğunun yıllar öncesine

ait bir sahnesini hatırlarken Wulfgar'm gözleri kısıldı.

43

R.A. Salvatore

"Biggrin ve verbeegler," diye hatırlattı Drizzt. "Hani sen, ben ve

Guenhwyvar, devlerle dolu bir ine bodoslama dalmıştık."

Wulfgar'm yüzündeki hiddet eriyip gitti. Nadiren görülen gülümsemesi

belirdi ve barbar başıyla onayladı.

"Biggrin ne sıkı devdi ama," diye devam etti Drizzt. "O musibet şeye kaç darbe indirmiştik öyle? Senin yaptığın son atış hançeri onun göğsüne

mıhlamış—" .

"Bu uzun zaman önceydi," diye sözünü kesti Wulfgar. Gülümsemesini

korumayı başaramamış olmasına rağmen, en azından fevri hiddetinin ardına

sığınmadı. Wulfgar, kendine yine dayanacak daha sabit bir kaide buldu, tıpkı

bu yolculuğa çıktıkları zaman takındığı münzevi,^ neredeyse iç çatışma

halindeki tavrı gibi bir ruh haline büründü.

"Ama hatırlıyorsun, değil mi?" diye üsteledi Drizzt, kara renkli yüzünde git gide genişleyen bir sırıtış ve lavanta renkli gözlerindeki o alışıldık parıltıyla.

"Neden..." diye soracak gibi oldu Wulfgar, ama sustu ve öylece oturup

dostunu inceledi. Uzun süredir, hatta Mithril Salonu'nda iblis kraliçe

Lloth'un hizmetkârına karşı yaptığı o kader savaşının çok öncesinden beri,

Drizzt'i böyle bir ruh halinde görmemişti. Bu, cüce krallığını geri alma

macerasından önceki Drizzt'in anlık bir görüntüsüydü, Wulfgar'ın, drowun

pervasızlığının kısa süre içinde ikisini kurtulamayacakları bir çıkmaza

sokacağından korktuğu zamanlarda tanıdığı Drizzt'in bir kıvılcımıydı.

Wulfgar bu görüntüden hoşlandı.

"Yol üzerinde yolcuların önünü kesmeye hazırlanan devler var," dedi

drow. "Artık Camlaine Usta'ya refakat etmeye söz verdiğimize göre,

vadiden dışan çıkana kadar tempomuz daha yavaş olacaktır. Bana öyle

geliyor ki, bu tehlikeli çapulcuların işini görmek için yapacağımız bir yan

yolculuk gayet münasip olacaktır."

Drizzt, Errtu'nun mağlubiyetinin ardından buz mağarasında tekrar bir

araya geldikleri günden beridir ilk defa Wulfgar'ın gözlerinde bir heves

ışıltısı gördü.

"Diğerleriyle konuştun mu?" diye sordu barbar.

"Sadece ben ve sen," diye açıkladı Drizzt. "Ve tabii Guenhwyvar. Bu

eğlencenin dışında tutulmaktan hiç hoşlanmayacaktır."

ikili, Catti-brie'nin, Bruenor'un ve Regis'in uyumasını bekledikleri için

kamp yerini günbatımından uzun süre sonra terk ettiler. Yıldızlı tundra

göğünün altında görüş konusunda hiç zorlanmayan drovvun başı çekmesiyle,

dosdoğru at arabasının izleriyle devin izlerinin birleştiği noktaya gittiler.

Drizzt keselerinden birisine elini attı ve oniks panter heykelciği çıkartıp

saygıyla yere koydu. "Gel bana, Guenhvvyvar," diye hafifçe seslendi.

44

Sessiz Kılıç

Bir duman bulutu oluşup heykelciğin etrafında dönmeye başladı, git gide

kesifleşti, deveran edip girdap gibi döndü ve iri panterin şeklini aldı. Duman

bulutu katılaştikça katılaştı ve oniks benzerinin etrafında dönen şey artık

duman değil, panterin ta kendisiydi. Guenhwyvar, kedi türünde görüle-

bileceğin çok ötesinde bir zekâ parıltısına sahip olan gözleriyle Drizzt'e baktı.

Drizzt, yerdeki dev izini işaret etti ve onun ne kastettiğini anlayan

Guenhvvyvar başı çekti.

Kadın, gözlerini açtığı anda bir şeylerin ters olduğunu anladı. Kamp yeri

sessizdi, tüccarların iki muhafızı, at arabasının üzerinde oturmuş, kısık sesle

sohbet etmekteydi.

Catti-brie, etrafı daha iyi incelemek için dirseklerinin üzerine doğruldu.

Kamp ateşinin harareti azalmıştı, ama hâlâ uyku tulumlarına gölge

oluşturabilecek kadar parlaktı. En yakınında Regis yatıyordu. Kıvrılıp bir top

halinde yatan buçukluk ateşin o kadar yakınına sokulmuştu ki, Catti-brie

küçük dostunun nasıl olup da tutuşmadığına hayret etti. Braenor'un

oluşturduğu küçük tepecik, biraz daha geride, tam olarak Catti-brie'nin üvey

babasına iyi geceler dediği noktada duruyordu. Kadın doğrulup oturdu sonra

bir dizinin üzerine kalkıp boynunu uzattı, ama uyuyanlar arasında aradığı iki

kişiyi göremedi.

Bruenor'a doğru davrandı ama, fikrini değiştirip Regis'e gitti. Buçukluk

her zaman bir şeyler biliyor gibiydi..

Catti-brie'nin onu hafifçe sarsması, buçukluğun inleyip daha da sıkı bir

top halini almaşım sağladı. Catti-brie'nin biraz daha sertçe sarsması ve ismini

söylemesi, Regis'in küfürler edip daha da kıvrılmasına sebep oldu.

Catti-brie buçukluğun kıçına tekmeyi bastı.

"Hey!" diye yüksek sesle itiraz etti buçukluk, aniden doğrularak.

"Nereye gittiler?" diye sordu kadın.

"Ne oluyor, kızım?" diye geldi Bruenor'un uykulu sesi. Cüce, Regis'in

haykırışına uyanmıştı.

"Drizzt ile Wulfgar kamp yerini terk etmişler," diye açıkladı ve delip

geçen bakışlarını tekrar Regis'e çevirdi.

Buçukluk bu dik bakışlar altında kıvrandı. "Nereden bileyim?" diye

rtıştı, ama Catti-brie gözünü dahi kırpmadı. Regis, destek görebilmek için

ruenor'a baktı, ama yan giyinik haldeki cücenin paldır küldür yanlarına

45

R.A. Salvatore

geldiğini ve en az Catti-brie kadar rahatsız göründüğünü fark etti —ki,

muhtemelen hiddetini buçukluktan çıkartma konusunda da en az onun kadar

hazır olmalıydı.

"Drizzt, bize ve kervana yarın, bilemedin öbür gün katılacaklarını söyledi,"

diye itiraf etti buçukluk.

"Peki nereye gittiler?" diye sordu Catti-brie talepkâr bir şekilde.

Regis omuz silkti, ama daha bu hareketini tamamlayamadan önce Catti-

brie yakasma yapışıp onu çekerek ayağa kaldırdı. "Bu oyunu bir daha mıj

oynamak istiyorsun?" diye sordu.

"Tahminimce, Kierstaad'ı bulup özür dilemeye gittiler," dedi buçukluk.!

"Bu kadarını hak ediyor."

"Eğer oğlanın kabinden bir özür geçiyorsa, bu onun için iyi bir şey," diye belirtti Bruenor. Bununla tatmin olmuş gibi görünen cüce, uyku tulumuna

geri döndü.

Fakat Catti-brie, hâlâ Regis'i sıkı sıkıya tutuyor ve kafasını sağa sola

sallıyordu. "Kalbinden özür falan geçmiyor," dedi, cücenin tekrar bu]

tartışmaya geri dönmesini sağlayarak. "Şu anda özür dilemez ve gitmel

sebepleri bu değil." Konuşurken Regis'e yaklaştı, ama onu bırakmadı. "Bana söylemek zorundasın," dedi sakince. "Bu oyunu oynayamazsın. Eğer

Faerûn'un yansını birlikte kat edeceksek sana biraz olsun güvenmek!

zorundayız, ki şu anda o güveni hak etmiyorsun."

"Devlerin peşinden gittiler," diye baklayı ağzından çıkarttı Regis. Bunu'

söylediğine inanamıyordu, ama ne Catti-brie'nin öne sürdüğü mantığı, ne de

kadının güzel gözlerindeki dokunaklı bakışı görmezden gelememişti.

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor, çıplak ayağını yere vurarak—öyle sert

vurmuştu ki, sanki çizme giyiyormuş gibi tok bir ses çıktı. "Sivri kafalı ork

dölü beyinli seni! Bize niye daha önce söylemedin?"

"Çünkü beni de götürürdünüz," diye tartıştı Regis, ama Catti-brie yüzünü

dosdoğru karşısına getirince bu hiddetli tavn uçup gidiverdi.

"Her zaman söylediğinden fazla şey biliyor gibisin," diye hırladı kadın.,

"Tıpkı Drizzt'in Mithril Salonumu terk ettiği zamanki gibi."

"Đyi bir dinleyiciyim," diye yamtladı Regis, çaresizce omuz silkerek.

"Giyinmeye başla," diye Regis'e talimat verdi Catti-brie. Buçukluk ise,

duyduklarına inanamamış bir halde ona bakakaldı.

"Onu duydun!" diye kükredi Bruenor.

"Oraya gitmek mi istiyorsunuz yani?" diye sordu buçukluk, gece vakti

tundrasının karanlık boşluğunu işaret ederek. "Hemen şimdi mi?"

"O salak elfı bir tundra yetisinin ağzından ilk kurtarışım olmayacak," ]

diye homurdandı cüce, uyku tulumuna doğru ilerlerken.

46

Sessiz Kılıç

"Devlerin," diye düzeltti Regis.

"O zaman daha da kötü işte!" diye daha yüksek sesle kükredi Bruenor,

kampı11 geri kalan sakinlerini de uyandırarak.

"Ama gidemeyiz," diye itiraz etti Regis, tüccarları ve muhafızlarını işaret ederek. "Onları korumaya söz verdik. Ya devler biz gittikten sonra gelirse?"

Bu sözler, tüccar takımının beş üyesinin suratlanna endişeli bir bakış

setirdi, ama Catti-brie bu saçma düşünce karşısında gözünü dahi kırpmadı.

Regis'e ve buçukluğun eşyalarına dik dik bakmaya devam etti —ki o eşyalar

arasında Bruenor'un demircilerinden birisinin onun için yaptığı tekboynuz

kafalı, üzerinde süs olarak mavi safir taşlar bulunan, mithril"ve kara çelikten güzel bir topuz da vardı.

Buçukluk derinden iç çekerek tuniğini giydi.

Bir saat geçmeden yola koyuldular, at arabası izlerinin, dev izlerinin ve

artık drow ile barbar izlerinin iç içe geçtiği noktaya geldiler. Orayı bulma

konusunda, drowun üstün gece görüşü yeteneğinden yararlanmış olan Drizzt

ve Wulfgar'dan daha fazla zorlandılar. Zira Catti-brie'nin kafasında,

karanlıkta görmesini sağlayan efsunlu bir taç olmasına rağmen o bir kolcu

değildi; Drizzt'in keskin sezileri ve sıkı eğitimiyle boy ölçüşemezdi. Bruenor

yere çöküp zemini kokladıktan sonra karanlığın içinde başı çekti.

"Büyük ihtimâlle, pusuya yatmış yetiler tarafında yutulacağım," diye

söylendi Regis.

"O zaman yükseğe atış yaparım," diye yamtladı Catti-brie, ölümcül

yayını göstererek. "Göbeğin üstüne. Böylece yaratığın karnını kesip dışarı

çıkarttığımızda seni delik deşik bulmayız."

Regis, elbette ki söylenmeye devam etti, ama Catti-brie'nin kendini

duyup da daha fazla alaycı cevap yetiştirmesine izin vermeyecek şekilde

sesini kısık tuttu.

Şafaktan önceki karanlık saatleri, Dünyanın Omurgası'nın kayalıklı

eteklerinde bastıklan yerleri tarta tarta ilerleyerek geçirdiler. Wulfgar birçok

defa izleri kaybettiklerinden yakındı, ama Drizzt, önlerindeki kayalıklı

yükseltilerde belirip duran ve gece göğünden daha koyu bir gölge olan

Guenhwyvar'a güveniyordu.

Günün aydınlanmasından kısa bir süre sonra, rüzgârlı bir dağ patikasında

yollarına devam ederlerken, drowun pantere duyduğu güven doğrulanmış

47

R.A. Salvatore

oldu. Zira ikili, patikadaki alçak ve çamurlu bir çukurda iri bir çizmenin

oluşturduğu bir ayak izine rastladı.

"Taş çatlasa bir saat önümüzde," diye açıkladı Drizzt, ayak izini

inceledikten sonra. Arkasını döndü ve kıvılcımlar saçan lavanta renkli

gözleriyle Wulfgar'a bakıp gülümsedi.

Bir savaş için hazırdan da öte olan barbar başıyla onayladı.

Guenhvvyvar'ın rehberliğinde, üzerlerindeki kayalar aniden kaybolana ve

izler sarp bir uçurumla son bulana kadar tırmandıkça tırmandılar. Đlk olarak

Drizzt yukarı çıktı, gölgeden gölgeye geçerek ilerledi ve yolun açık olduğuna

kanaat getirdiğinde Wulfgar'a kendisini takip etmesini işaret etti. Bin

kanyonun yamacına gelmişlerdi. Dört tarafı dağ duvarlanyla çevrili derin ve:

kayalıklı bir koyaktı burası, fakat sağ taraflarındaki, yani güneydeki yükselti)

tamamen kapalı değildi ve vadi zemininden dışarı çıkış sağlıyordu. Đlk başta,:

devlerin kamp yerinin koyağın zemininde, kayalıkların arasında gizlenmiş

olduğunu tahmin ettiler. Derken Wulfgar, hemen hemen tam karşılarında, j

yaklaşık elli metre ötelerinde, uçurum yamacındaki kaya duvarlarının

ardından tüten duman harelerini gördü.

Drizzt yakınlardaki bir ağaca tırmanıp daha iyi bir açı yakaladı ve kısa

süre sonra bunun devlerin kamp yeri olduğunu doğruladı. Bir çift devasa

canavar korunaklı kayaların arkasında oturmuş yemek yiyordu. Drow yed

şekillerini inceledi. Vadi zeminine inmeden, kayaların etrafındanı

dolaşabilirdi, Guenhwyvar da öyle.

"Buradan çekiç atsan onlara ulaştırabilir misin?" diye sordu Wulfgar'a. I Barbar başıyla onayladı.

"O zaman bana yol aç," dedi drow. Barbara göz kırptıktan sonra sola

doğru harekete geçti, uçurumun dışarı doğru uzanan dudakçığının üzerinden:

aştı ve dış yüzeyine yaslanarak yavaş yavaş ilerledi. Guenhwyvar da,

kendisine uçurum yamaç üzerinde Drizzt'inkinden daha yüksek bir rota

seçerek harekete geçti.

Kara elf, bir örümcek gibi hareket ederek bir çıkıntıdan diğerine

geçiyordu. Guenhwyvar ise onun yukarısında güçlü sıçrayışlar yaparak vd

her sıçrayışında altı metre aşarak ilerliyordu. Drow, hayret verecek şekildeJ

yarım saat içinde kuzey duvarının ötesine geçmiş, çıkıntının etrafından'

dolaşıp doğu yamacına çıkmış ve görünüş itibanyla hiçbir şeyden haberdar;

olmayan devlerin yedi metre ötesine gelmişti. Wulfgar'a işaret verdikteflj

sonra ayaklarını sıkı bir şekilde yere sabitledi ve derin bir nefes aldı. Yerinin!

belli olmasını istemediği için, çıkıntı katmanın ve kaya duvarın altında kalan!

bir yere gelmişti. Şimdi ise deparla aşacağı yolu ve devlerin bulunduğu

çıkıntıya ulaşmak için sıçraması gereken mesafeyi ölçüp tartıyordu.

48

Sessiz Kılıç

gjçrayıştan sonra güvenle yere konmak için ellerini kullanmak istemiyor, iki

palasını da çekip hazırlamış bir halde çıkınnya geçiş yapmak istiyordu.

Bunu yapabileceğine karar verdi ve Guenlrvvyvar'a baktı. Kedi, devlerin

on metre kadar üstündeki bir düz kayanın üzerine tünemişti. Drizzt ağzını

açtı ve kükrermiş gibi yaptı.

Đri panter buna cevap verdi, fakat onun kükreyişi hiç de sessiz değildi.

Dağ duvarlannda gümbürdeyerek devlerin ve miller boyunca etrafta bulunan

diğer yaratıkların ilgisini çekti.

Devler uluyarak ayağa sıçradılar. Drow sessizce çıkıntı üzerinde koşturdu

ve canavarların olduğu kaya tabakasına sıçradı. Wulfgar, barbarların savaş

tannsı Tempus'a haykırarak Aegis-fang'i kaldırdı... ama bu ismin kendi

kulaklannda çınlayışıyla afallayarak tereddüt etti. Bir zamanlar taptığı ama

uzun yıllardır dua etmediği bir tanrının ismiydi bu. Kendisini Cehennem'in

izbe çukurlannda yalnız bıraktığını düşündüğü bir tanrının ismi. Đçinde

duygusal karmaşa dalgalan yükseldi. Bu dalgalar başını döndürdü, Errtu'nun

karanlığıyla dolu o feci mekâna geri gitmesine sebep oldu.

Ve Drizzt'i feci şekilde savunmasız bıraktı.

Yollarına devam etmek için, en az iz sürdükleri kadar tahminde

bulunuyorlardı, zira karanlıkta yeterince iyi görebilmesine rağmen, Catti-brie'nin

gece görüşü drovvunkiyle kıyaslanamazdı ve Bruenor, her ne kadar iz sürme

işinde becerikli olsa da, Guenhwyvar'ın avcılık yetenekleriyle boy ölçüşemezdi.

Yine de, panterin loüa-eyişinin etraflarındaki kayalardan yankılandığını

duyduklannda, yol konusunda yaptıklan tahminlerin doğru olduğunu anladılar.

Koşmaya başladılar. Bruenor gümbürtü dolu adımlanyla, Catti-brie'nin

uzun ve zarif adımlanna yetişiyordu. Regis onlara yetişmeye çalışmadı, hatta

aynı yolu takip etmeye dahi uğraşmadı. Bruenor ile Catti-brie, kükreyişin

geldiği yöne doğru harekete geçmişken, Regis kuzeye kıvnldı ve düz olan

ama yukan doğru meyleden daha kolay bir patikayı takip etti. Buçukluk,

devlerle savaşmak şöyle dursun, herhangi bir dövüşe kanşma fikriyle pek de

eyecanlanmıyordu, ama yardımının dokunmasını içtenlikle istiyordu. Belki

e' dostlarına talimatlar verebileceği yüksek bir nokta bulabilirdi. Belki de

endmden güvenli bir mesafe ötede olan devlere taşlar fırlatabileceği (ki bu

0nuda nişancılığı çok iyiydi) bir yer bulabilirdi. Belki de bulabileceği—

°ir ağaç gövdesi,' diye düşündü buçukluk, bir virajı hızla alıp

49

R.A. Salvatore

dalgınlıkla sert bir ağaç gövdesine bindirdiğinde.

'Hayır, ağaç gövdesi değil,' diye fark etti Regis. 'Ağaçlar çizme giymez.'

Đki dev, Guenhwyvar'ı aramak için ayağa fırladı ve o iki dev, sıçrayan

drow elfınin üzerlerine doğru geldiğini aniden fark etti. Drizzt sıçrayışının'

zamanlamasını ve açısını mükemmel bir şekilde hesaplamış, çıkıntının

kenarına hafifçe, dengeli bir şekilde konmuştu. Ama kendini bekleyen iki

rakip olacağını hesaplamamıştı. Wulfgar'ın atışıyla, devlerden bir tanesinin

alaşağı edilmesini ya da en azından kendisi sağlam bir zemine geçene kadar

ilgisinin dağılmasını bekliyordu.

Hızla doğaçlama yapan drow —yüzeyde geçirdiği bunca yıldan sonra

her ne kadar sadece birkaçı kalmış olsa da— doğuştan gelen büyülü

güçlerine başvurdu ve zifiri bir karanlık küresi meydana getirdi. Küreyi, arka;

duvarın önüne, yerden üç metre yükseğe ortaladı. Böylece, devlerin'

görmesini engelledi ama kürenin yançapı Drizzt'in uzunluğunda olduğu

için, canavarlann belden aşağısını görebiliyordu. Hızla ve sertçe saldırdı;!

yere doğru sinerek kaydı ve iki palasını, yani Parıltı'yı ve ismini yeni

koyduğu Buz Ölüm'ü çılgınlar gibi savurdu.

Devler onu tekmeleyip çiğnemeye çalıştı, eğilip çılgınlar gibi sopalarını

savurdu. Her ne kadar birbirilerine vurma ihtimâlleri, drowa vurma)

ihtimâlleri kadar yüksek olsa da, bir dev, diğer bir devin sopasından gelen

ağır bir darbeyi kaldırabilirdi.

Ama Drizzt kaldıramazdı.

Kahrolası Errtu! Kaç tane iblisin işkencesine katlanmıştı? Vücuduna ve

ruhuna kaç kere saldırmışlardı? Bizmatec'in kıskaçlarının yine boynunu

kıstırdığını hissetti. Kendisi pisliğin içinde yatarken Errtu'nun indirdiği ağır

yumrukların acısını tekrar duydu. Đblis onu, korkunç vücudunu çevreleyen

ateşlerin içine çektiğinde hissettiği keskin ateşin acısını tekrar yaşadı. Belki

de aralarındaki en feci işkenceci olan succubusun nazik ve cezbedicı

dokunuşunu tekrar hissetti.

50

Sessiz Kılıç

Ve şimdi dostunun ona ihtiyacı vardı. Wulfgar bunu biliyordu, dövüşün

h sladığmı duyabiliyordu. Aegis-fang'i fırlatıp Drizzt'e yol açınış olması,

A vleri gafil avlamış ve belki de içlerinden birini alaşağı etmiş olması

gerekiyordu.

Bunu biliyor ve dostuna yardım etmeyi delicesine istiyordu. Yine de

özleri, Drizzt ile devler arasında yaşanan dövüşü görmüyordu. Bir kez daha,

Errtu'nun zindanının dönüp duran pisliğine bakıyordu.

"Lanet olsun sana!" diye haykırdı barbar ve zihnine katıksız bir hiddet

duvarı örerek bu görüntülerin önünü köpüren öfkesiyle kesmeye çalıştı.

Bu, Regis'in şimdiye kadar gördüğü en iri devdi. Altı metrelik boyuyla

ve Regis'in bir zamanlar evim dediği binalar kadar geniş olan vücuduyla

heyula gibi yükseliyordu. Regis yeni topuzuna, acınacak derecede küçük

olan topuzuna baktı ve devin üzerinde bir çürük bile bırakabileceğinden

şüphe etti. Derken kafasını kaldırıp baktı ve canavarın eğildiğini, iri bir elin

—buçukluğu kavrayıp sıkarak öldürebilecek kadar büyük bir elin— aşağı

doğru uzandığını gördü.

"Bak sen, küçük bir lokma bu!" dedi iri yaratık, kendi türündekiler için

şaşırtıcı derecede kültürlü bir aksanla. "Pek karnı doyurmaz tabii, ama küçük

olması, hiç olmamasından iyidir."

Regis nefesini tuttu ve bir elini kalbinin üzerine koydu. Kendini

bayılacak gibi hissediyordu —derken köprücük kemiğinin üzerine bir

şişkinlik hissetti. Tuniğinin içine elini soktu ve bir mücevher çıkarttı. Bu, bir

zincirin ucunda sallanan iri bir yakuttu. "Sence de çok hoş bir şey, değil mi?"

diye sordu ürkekçe.

"Sanırım sıçanları püre halinde yemeyi daha çok seviyorum," diye

yanıtladı dev ve iri ayağını havaya kaldırdı. Regis cıyaklayarak koşmaya

başladı. Fakat devin attığı tek bir uzun adım, öbür ayağını buçukluğun önüne

getirdi ve Regis'in kaçacak bir yeri kalmadı.

sş*.«^»

nzzt, tekme atan bir dev bacağının üzerinden dalışa geçti, taş zemine

51

R.A. Salvatore

değdiği anda omzunu içeri kıvırdı, çevik bir şekilde yuvarlanarak ayağa

kalktı ve yönünü değiştirerek ışıldayan Panltı'yı canavarın iri baldırına

sapladı. Bu darbeyle birlikte acı dolu bir haykırış duyuldu ve onun ardından

bir kükreyiş geldi. Bu Wulfgar'ın sesiydi. Barbarın haykırdığı küfrünün

ardından, sert bir şey —ki Drizzt bunun Aegis-fang olduğunu tahmin ederek

rahatladı— uçurumun duvarına çarptığı anda çıkan gümbürtü geldi.

Fırlatılan nesne, taş duvardan sekip karanlık küresinin dışına yuvarlandı

ve Drizzt onun bir savaşçekici değil de bir kaya olduğunu gördü —ki hiç

şüphesiz, başka bir dev tarafından fırlatılmıştı.

Drizzt için daha da beteri, devlerden birinin, karanlık küresinin üzerinden

etrafı görebileceği kadar uzağa gitmiş olmasıydı. "Hrrr, seni gidi kara derili sıçan!" dedi ve sopasını kaldırdı.

Guenhwyvar, durduğu yerden aşağı atlayıp on metre süzüldükten sonra,

keskin pençelerden ve ısıran dişlerden oluşan üç yüz kiloluk bir misil

halinde, eğilmiş olan devin omuzlarına çarptı. Gafil avlanan ve dengesini

yitiren dev, sendeleyerek taş duvarın üzerinden düştü ve Guenhwyvar'ı da

beraberinde götürdü.

Bir diğer amansız tekmeden kaçınmakta olan Drizzt kediye haykırdı, ama

dönmek ve çıkıntı üzerinde tekmeler savuran deve odaklanmak zorundaydı.

Uçurumdan aşağı çakılan dev ters dön_üğünde Guenhwyvar ondan güç

alarak tekrar sıçradı, Wulfgar'm zihnindeki iblislerle savaşmakla meşgul

olduğu çıkıntıya doğru uzak bir mesafe boyunca uçtu. Kedi, barbarın çok

aşağısındaki bir çıkıntıya sertçe çarpti ve dev çarpıp sekerek aşağı düşmeye

devam ederken o, sarsılmış ve berelenmiş bir halde çaresizce tutundu. Dev

aşağıya, yüz metreden fazla bir mesafe boyunca düştü, kayalıklı bir katmanın

üzerine çakıldı ve yara bere içinde kalmış bir halde inledi.

Drizzt'in devle dövüştüğü çıkıntıyı ikinci ve üçüncü patlamalar sarstı.

Şok etkisi yaratan bu ani gürültü en sonunda Wulfgar'ı karanlık

hatıralarından uyandırdı. Uçurum zeminiyle arasında havadan başka hiçbir

şey bulunmayan Guenhwyvar'ın bir çıkıntıya tutunmak için debelenmekte

olduğunu gördü. Drizzt'in karanlık küresini fark etti ve drow palasını bu

kürenin altından ve kaya duvarın üzerinden hızla savurdukça beliren mavi

ışık parlamasını gördü. Doğrulan devin kafasım gördü ve nişan aldı.

Ama derken, başka bir kaya parçası uçurum duvarına isabet edip taştan

sekti, devin böğrüne sertçe çarpü ve yaratığın iki büklüm olup karanlık

52

Sessiz Kılıç

küresinin içine geri girmesine sebep oldu. Bunun ardından, Wulfgar'ın

bulunduğu yerin hemen altına isabet eden başka bir kaya, barbarı neredeyse

yere devirecekti. Wulfgar, kayaları atanların yerini tespit etti. Sağ tarafta ve

aşağıda bulunan bir çıkıntının üzerinde üç dev daha vardı, kayadan bir

siperin ardında iyice gizlenmişlerdi ve muhtemelen onların ardında uçurum

yamacının içine doğru giren bir mağara uzanıyordu. Üçüncü dev, elinde

tuttuğu kayayı Wulfgar'ın olduğu tarafa doğru savurdu ve Wulfgar kaya

tarafından ezilmemek için kendini kenara fırlatmak zorunda kaldı.

Ayağa kalktı ve üzerine iki kaya daha fırlatıldığı için tekrar sağa sola

kaçmak zorunda kaldı.

Wulfgar, kükreyerek —bu, herhangi bir tanrıya sesleniş değil, sadece

hayvanı bir gürlemeydi— Aegis-fang'j kafasının üzerine kaldırdı ve çekici

savurarak karşı saldın yaptı. Kudretli savaşçekici döne döne uçtu,

siperlerinin arkasına gizlenen devlerin önündeki kayaya çarptı ve gök

gürültüsüne benzer bir sesle kaya duvardan kocaman bir parça koparttı.

Silahın sert kaya üzerinde bıraktığı hasar karşısında bariz bir şekilde

etkilenmiş olan devler, ayağa kalkıp afallamış bir halde baktılar. Tekrar

harekete geçtiklerinde ise, silahı diğerlerinden önce ele geçirmek için

birbirilerini iteklemeye başladılar.

Ama Aegis-fang ortadan kayboldu ve Wulfgar'ın ellerine büyülü bir

yolla geri döndüğünde, üç dev de açık bir hedef halinde barbarın karşısmda

duruyordu.

S^».«*ş>

Catti-brie ile Bruenor, kanyonun çıkımtı kısmına geldiler. Wulfgar ile aynı

tarafta olmalarına rağmen, güneye doğru biraz ötede, barbar ile üç devin

arasındaki mesafenin tam ortasmdaydıLar. Aegis-fang'in ikinci defa döne

done uçuşunu görmeye tam zamanında yetiştiler. Devlerden birisi, korunaklı

duvarın arkasına gizlenmeyi başarmıştı ve ikincisi de hızla sipere doğru

Saçıyordu ki, savaşçekici sert bir şekilde canavara çarptı ve ikinci devi

üçüncüsünün üzerine düşürdü. Bu darbe her ne kadar sert olsa da, devi

0 dürmedi. Catti-brie'nin Taulmanl'le attığı ve devin sırtına saplanan büyülü,

^üş kuyruklu ok da pek işe yaramadı,

Pöh, siz ikiniz tüm eğlenceyi çalaca-ksınız:!" diye homurdandı Bruenor,

seneye doğru koşturup devlere erişmenizi bir yolunu ararken. "Kendime bir

uce yayı yapmam lazım!"

53

R.A. Salvatore

"Bir yay mı?" diye şüpheyle sordu Catti-brie, kirişe bir başka ok

yerleştirirken. "Ahşap işçiliğini ne zaman öğrendin?"

Kız cümlesini tamamladığında, Aegis-fang bir kez daha döne döne

uçmaya başladı. Bruenor imalı bir şekilde silahı işaret etti. "Cüce yayı!" diye; açıklarken göz kırptı ve koşarak uzaklaştı.

Yaralanmış olmalarına rağmen, üç dev, tekrar bir araya toplanmakta

gayet başarılı bir iş çıkarttı. Birincisi, kafasının üzerinde iri bir taşla doğruldu.; Catti-brie'nin bir sonraki oku, devin elindeki taşa sertçe çarptı, taşı;

yararak dosdoğru içinden geçti ve iki parçasının devin ellerinden kayıp

kafasına düşmesine sebep oldu.

Đkinci dev hızla ayağa kalkıp Catti-brie'ye atış' yaptı, ama hedefi büyük

bir farkla ıskaladı, fakat kadının bir sonraki şimşek kuyruklu okundan]

kurtulmayı başaracak kadar çabuk bir şekilde eğildi. Ok, uçurum duvarına-

sertçe gömüldü.

Üçüncü dev, atışını Wulfgar'a doğru yaptı ve Aegis-fang ellerine geri

dönmüş olmasına rağmen, barbarın bir kez daha ezilmemek için kenara

kaçması gerekti. Fakat fırlatılan taş, beklenmedik bir açıyla arkadaki

duvardan sekti ve acı verecek şekilde Wulfgar'm kalçasına çarptı.

Kafasını kaldırıp ona bakan Catti-brie, barbarın daha da büyük bir sorunu

olduğunu gördü. Adamın ötesinde, kuzey duvarının yüksek bir noktasında,

başka bir dev duruyordu. Bu seferki çok iriydi ve kafasının üzerinde, hem

barbarı hem de üzerinde durduğu çıkıntıyı alaşağı edebilecekmiş gibi

görünen bir kaya tutuyordu.

"Wulfgar!" diye uyan niteliğinde haykırdı Catti-brie, adamın sonunun

geldiğini düşünerek.

Drizzt, karşılıklı atışmaların hiçbirini görememişti, fakat yaptığı kaçınma

ve kesme hamlelerinden, Guenhwyvar'm güvende olduğunu görebilecek

kadar sıyrılmayı başarmıştı. Panter aşağıdaki katmanın üzerine çıkmıştı ve

bariz bir şekilde yaralandığı halde, dövüşe rahatça geri dönememesine kızgın

gibi görünüyordu.

Devin tekmeleri artık yavaşlamıştı. Đri yaratık yoruldukça, bacakları

aldığı birçok derin kesikten dolayı uyuşmaya başlamıştı. Hızlı drowufl

çektiği tek zorluk, git gide büyüyen kan birikintilerine basıp kayarak

dengesini kaybetmemeye uğraşmaktı.

54

Sessiz Kılıç

Derken Catti-brie'nin haykırışını duydu ve öyle bir ürktü ki, gereğinden

fazla yavaşladı. Devin savrulan çizmesi ona denk geldi ve Drizzt, aldığı

tekmeyle birlikte yere düşüp çıkıntının öteki ucuna, karanlık küresinin

ötesine doğru yuvarlandı. Acıyı duymazdan gelerek derhal ayağa kalkan

Drizzt, taş duvann üzerine çıkıp koşmaya başladı. Dev, düşmanının zeminde

olduğunu sandığı için öne eğilmiş bir halde drowun peşinden gelmeden

5nce, Drizzt duvann üstünde üç metre yukan tırmandı.

Drizzt, devin omuzlannm üzerine atladı, bacaklarını boynuna doladı ve

iki palasryla birden yaratığın gözlerinin kenarlarını kesti. Yaratık uluyarak

doğruldu. Canavar, acının kaynağına ellerini attı, ama drow çok hızlıydı.

Devin sırtından aşağı doğru ters takla atan ve çevik bir şekilde ayaklannın

üzerine inen Drizzt, hızla çıkıntının kenanna doğru koşturdu ve kayalıklı

duvara doğru sıçradı.

Dev, kesikler ve kanla körleşen, deşilmiş gözlerine vurdu. Ellerini

çılgınlar gibi savurdu ve drowun hareketlerinin sesine doğru dönüp onu

yakalamak için ileri atıldı.

Ama Drizzt çoktan çekilmiş, devin etrafından dolaşmış ve onun arkasından

koşmaya başlamışti. Bu sırada, uçurumun kenanna ulaşan iri yaratığın

koşmaya devam etmesi için palalanyla onu dürttü ve dengesini bozdu. Acıyla

uluyan dev, arkasını dönmeye çalıştı, ama bu sadece, Drizzt'in daha da bastır-

masına ve palalarının öne eğilmiş canavarın çenesine saplanmasına sebep oldu.

Dev dengesini koruyup geri koşmaya çalıştıysa da, uçurumdan aşağı

düştü.

Wulfgar, Catti-brie'nin haykınşı üzerine arkasını döndü, ama ne önce

davranıp saldıracak ne de kayadan kaçacak zamanı vardı. Catti-brie yayını

kaldınp nişan aldı, ama atışı ilk yapan iri dev oldu.

Fırlatılan kaya, "VVulfgar'm, Catti-brie'nin ve güneydeki çıkıntıda

bulunan Bruenor'un yanından geçti. Siper şeklindeki duvann üstüne isabet

edip hafifçe sekti ve bir devin göğsüne sertçe çarparak yaratığın geriye doğru

uÇup yere devrilmesine sebep oldu.

Kirişe gerdiği okun ucundan aşağı bakan Catti-brie, devin omuzlan

üzerinde rahatça oturmakta olan Regis'i görünce epey şaşırdı. "Küçük sıçan

seni," diye fısıldadı, tam manasıyla etkilenmiş bir halde.

Bundan sonra üçü de —dev, Wulfgar ve Catti-brie— ilgilerim aşağıdaki

55

R.A. Salvatore

çıkıntıya çevirdiler. Arkalarında şimşekten kuyruklar bırakan oklar art arda

vızıldadı, Aegis-Fang'in döne döne uçuşuyla ya da devin fırlattığı]

gümbürdeyen iri kayalarla pekiştirildi. Kısa süre içinde, bu yaylım atışlarının]

katıksız gücü, üç devin başını döndürdü ve yere sinmelerine sebep oldu.

Aegis-fang, gizli bir patikadan aşağı koşmaya çalışan canavarlardan

birisinin omzuna çarptı. Çekiç darbesinin kuvveti onu öyle bir hızla]

döndürdü ki, bir sonraki ok, çirkin yüzüne saplanmadan önce, gümüşten bir

şimşeğin üzerine doğru uçuşunu görebildi. Yere yığılıp kaldı. Đkinci dev,]

ellerindeki taşı fırlatmak için havaya kaldırmış bir halde açık alana çıktı ve|

göğsüne iri bir kaya parçası çarpınca geriye doğru uçtu.

Feci şekilde yaralı olan üçüncüsü, siper aldığı duvarın arkasına sinmiş

halde kaldı. Uçurumun duvarındaki mağara girişiyle arasındaki beş metrelik

mesafeyi sürünerek aşmaya dahi cüret edemiyordu. Canavar, kafasını aşağı

eğmiş olduğu için, yukarıdaki bir çıkıntıya tırmanıp yerini alan cüceyi

görmedi, fakat üzerine bir ok gibi sıçrayan Bruenor'un kükreyişini

duyduğunda kafasını kaldırıp baktı.

Cüce kralın baltası, devin kafatasına derince saplandı ve bir çentiği daha

hak etti.

56

Sessiz Kılıç

BÖLÜM 3

NAHOŞ AYNA

"Soruşturmakla iyi ermişsiniz bu adamı," dedi Uzgören Giunta, evini

terk etmek üzere olan Uzun El'e. "Tehlike sezinliyorum ve ikimiz de

biliyoruz onun kim olabileceğini fakat korkuyoruz ismini söylemeye."

Uzun El, bir cevap mırıldandı ve yoluna devam etti. Heyecanlı

büyücüden ve Giunta'nın son derece sinir bozucu olan cümle kurma üslu-

bundan uzaklaştığı için memnundu. Büyücü bu konuşma şeklinin başka bir

varoluş düzlemine ait olduğunu iddia ediyordu, ama Uzun El bunu sadece,

Giunta'nın etrafindakileri etkileme çabası olarak değerlendiriyordu. Yine de

Uzun El, Giunta'nın faydalan olduğunu fark etmişti, zira Basadoni evinin sık

sık faydalandığı bir düzineyi aşkın büyücü arasında, başka kimse gizemleri

Giunta'dan iyi çözemezdi. Giunta, sadece o garip sikkelerden yayılan

dalgalan hissederek dahi, Uzun El, Kadran ve Sharlotta arasında geçen

konuşmayı neredeyse eksiksiz bir şekilde anlatmıştı. Aynı şekilde, sikkeleri

getiren kişinin de Taddio olduğunu bilmişti. Daha derinlere bakan Giunta'nm

kaşlan iyice çatılmışti; bu sikkeleri Taddio'ya veren adamın tavnm ve dış

görünüşünü anlatmaya başladığında ise, hem kendisi hem de Uzun El, yap-

bozun parçalarını bir araya getirmeye başlamışlardı.

Uzun El, Artemis Entreri'yi tanıyordu, Giunta da öyle. Entreri'nin

Uaurnport'u, Pook Paşa'nın yıkımını sağlamış olan kara elfın peşine düşmek

'Çm terk ettiği ve söylentilere göre, drowun Gümüşay'ın yakınlanndaki bir

Uce şehrinde yaşadığı, sokaklarda yaygın olarak biliniyordu.

Uzun El, artık şüpheleri belirli bir noktaya yöneldiğine göre, büyü

uyla bilgi toplama işini bırakıp daha geleneksel metodlara geçme

, anın|n geldiğini anladı. Sokaklarda dolaşıp çok sayıdaki casusu bundan

erdar etti ve Paşa Basadoni'nin kudretli loncasının gözlerini dört

^ını sağladı. Bundan sonra, Sharlotta ve Kadran ile konuşmak için lonca

57

R.A. Salvatore

binasına yöneldi, fakat fikrini değiştirdi. Sharlotta, düşmanlan hakkında bilgj

edinmek istediğini belirttiğinde hakikaten de doğruyu söylemişti.

Kadının bunu bilmemesi Uzun El'in işine gelirdi.

Odası, sokak tayfası arasında bu denli yüksek bir mevkie tırmanmış birisi

için hiç de uygun değildi. Bu adam, her ne kadar kısa süreli olsa da, lonca

başkanlığı yapmıştı ve hizmetlerinin bedeli olarak şehirdeki tüm evlerden

büyük meblağlar talep edebilirdi. Ama Artemis Entreri, bu ucuz hanın

yetersiz bir şekilde döşenmiş olmasını, pencere pervazlanmn toz toprakla

kaplı oluşunu ya da yan odalardaki sokak kadınlan ile müşterilerinin

çıkarttığı gürültüleri umursamıyordu.

Yatağın üzerinde oturmuş, seçeneklerini düşünüyor, Calimport'a

döndüğünden beri yaptığı hareketleri gözden geçiriyordu. Biraz dikkatsiz

davranmış olduğunu fark etti. Özellikle de, eski kenar mahallesinde

hükümdarlığını ilan eden ahmak oğlana müsamaha göstermekle ve Pook'ım

eski loncasının önündeki dilenciye hançerini göstermekle vurdumduymazlık

etmişti. 'Belki de,' diye fark etti Entreri, 'o yolculuk ve karşılaşma bir tesadüf

veya kem talih eseri değil, bilinçaltımın tasarladığı bir hadiseydi. Belki de

kendimi, ipuçlanna dikkatle bakacak olanlara açık etmek istemiştim.

'Ama bunun anlamı neydi?' diye düşünmeden edemedi. Lonca yapılan

ne şekilde değişim geçirmişti ve o yeni hiyerarşi içinde Artemis Entreri'nin

yeri neresi olabilirdi? Daha da önemlisi, Artemis Entreri, yerinin neresi

olmasını istiyordu?

O anda bu sorulann cevabı Entreri'nin algısının ötesindeydi, ama kiralık

katil, öylece durup da diğerlerinin kendini bulmasını beklemeyi göze

alamayacağım fark etti. Calimport'un daha güçlü evleriyle ilişkiye girmeden

önce, en azından cevaplann bir kısmını öğrenmesi gerekiyordu. Saat geç

olmuş, gece yansını epey geçmişti, yine de kiralık katil, kara pelerini kuşandı

ve sokağa çıktı.

Görüntüler, sesler ve kokular onu gençlik yıllanna, gecenin karanlığa3

ittifak kurup gündüz ışığından kaçındığı o günlere g~~i götürdü. Daha

sokaktan aynlmadan önce bir sürü bakışın üzerine çevrildiğini fark etti. 0

bakışların geçici bir ilgiden çok daha fazlasıyla üzerine odaklandığını ve onu,

yabancı bir tüccann umabileceğinden çok daha büyük bir ilgiyle süzdüğün'1

tahmin etti. Entreri bu sokaklaraa _. sadığı günleri düşünürken, bir bilgini11

58

Sessiz Kılıç

hangi yöntemlerle ve ne kadar hızlı bir şekilde yayıldığını hatırladı. Daha

şimdiden izlenmeye başladığını ve büyük bir ihtimâlle birkaç ayrı lonca

tarafından izlendiğini biliyordu. Muhtemelen, kaldığı tavernanın sahibi,

belki de müdavimlerden birisi, onu tanımış veya onun hakkında şüphe

duyacak kadar bir şeyler hatırlamıştı. Calimport'un pis göbeğindeki bu

insanlar, her gün, her dakika felâketin eşiğinde yaşarlardı. Bu sebeple, diğer

birçok kültürde asla bulunmayan bir ihtiyata sahiplerdi. Tıpkı, ortaklardaki

tarla fareleri ve karmaşık oyuk sistemlerinde yaşayan binlerce kemirgen gibi,

Calimport sokaklarının sakinleri de kendilerine karmaşık uyan yöntemleri

geliştirmişlerdi: Haykırışlar ve ıslıklar, baş sallayışlar ve hatta bedenin duruş

şekli gibi.

'Evet,' diye karar verdi Entreri, sessiz sokakta, deneyimli adımlarıyla çıt

bile çıkartmadan yürürken, 'beni izliyorlar.'

Kendisi için bir şeyler yapma zamanı gelmişti —ve nereden

başlayacağını biliyordu. Birkaç köşeyi döndü ve Cennet Bulvan'na çıktı.

Burası, güçlü bitkilerle otların, silahların, çalıntı malların ve cinsel ilişkinin

açıkça pazarlandığı eski püskü bir sokaktı. Kültür kavramına karşı bir alay

niteliğinde olan Cennet Bulvan, alt tabakanın zevk-ü sefa düşkünlüğünün

doruk noktasıydı. Burada, bir dilenci, eğer o gün eline normalde olduğundan

daha fazla sikke geçirebilmişse, birkaç kıymetli dakika boyunca kendim bir

kral gibi hissedebilir, etrafını hoş kokulu hanımlarla donatabilir ve pis

bedenindeki yaralan unutmasına yetecek kadar zihin-uyuşturucu madde

alabilirdi. Entreri'nin eski varoş kasabasında haraç verdiği o delikanlı

gibileri, burada birkaç saatliğine Paşa Basadoni'nin hayatını yaşayabilirdi.

Elbette bütün bunlar sahteydi: Sıçanların istilâsına uğramış bir binanın

şatafatlı cepheleri, korkudan batağa saplanmış küçük kızlann üzerindeki

cicili bicili elbiseler veya doğru düzgün bir banyodan yoksun olan, ayların

terini ve pisliğim örtmek için süründükleri ucuz parfümle buram buram

kokan boş bakışlı fahişelerin gösterişli kıyafetleri... Ama bu lüks hayat sahte

olsa bile, sürekli sefaletleri gayet gerçek olan sokak halkı için yeterliydi.

Entreri sokak boyunca yavaşça yürürken, kendisini sorgulama işini bir

kenara bıraktı ve dikkatini etrafına verip tüm detaylan inceledi. Yaşlı, sefil

fahişelerden birkaçını tanıdığını fark etti, ama aslında Entreri, Cennet

ulvan'nda bulunabilecek olan bu tip sağlıksız ve adi cazibelere asla yenik

düşmemişti. Cinsel nazlarını (ki sayısı çok azdı, zira bu tip zevkleri,

Mükemmel bir savaşçı olmayı arzulayan birisi için bir zayıflık olarak

eğerlendiriyordu) kudretli paşalann haremlerinde yaşamıştı. Sarhoş eden,

'kte olan zihni uyuşturan ve kişiyi savunmasız bırakan herhangi bir şeye

a tahammül edemezdi. Fakat, başkalarım direnemeyecek kadar zayıf

59

R.A. Salvatore

düşmüş bir halde bulmak için Cennet Bulvan'na sık sık gelirdi. FahişekJ

ondan hiç hoşlanmazdı; Entreri de, onların değerli bir bilgi kaynağı olduğun!

en az diğer paşalar kadar iyi bildiği halde asla onlarla konuşmaya tenezza

etmezdi. Ekmek parasını o tip bir meslekle kazanan bir kadına güvenmeyi

asla kendine yediremezdi.

Bu sebeple, şu anda ilgisini daha çok sokak serserileriyle yankesicilere

yoğunlaştırmıştı ve o yankesicilerden birisinin kendini incelemekte olduğun!

fark ettiğinde neşesi yerine geldi. Sırıtışını saklayan Entreri, ahmak genj

adama yaklaşabilmek için yolunu değiştirdi.

Entreri daha on adım atmamıştı ki, hırsız onun ardından gelmeye başladı,

yanından geçerken Entreri 'nin kemerinden sallanan para kesesine uzanışırJ

gizlemek için son anda "ayağı kaydı."

Bir saniye sonra, hırsız adayının dengesi bozuldu ve adam iki büklüm

oldu; Entreri'nin eli, adamın parmak uçlarını mengene gibi kavramıştı ve

hırsız adayının kolundan yukarı doğru şiddetli bir acı dalgası yayıyordu!

Mücevherli hançer, sessiz ama hızlı bir şekilde dışan çıktı. Entreri, hareketini

örtmek için omzunu içeri doğru daha da fazla büküp felç edici kıskacınl

gevşettiğinde, hançerin sivri ucu adamın avuç içinde küçük bir delik açtı. j

Acıyan elindeki baskının azalmasına bariz bir şekilde şaşıran hırsız,

serbest olan elini kendi kemerine attı, pelerinini yana savurdu ve uzuJ

bıçağını kavradı.

Entreri ona dik dik baktı ve kendi hançerine yoğunlaşarak silahın

karanlık marifetlerini sergilemesini, ahmak hırsızın yaşam enerjisini

emmeye başlamak için büyüsünü kullanmasını irade etti.

Hırsız zayıfladı ve hançeri elinden kayarak hiçbir zarar veremeden sokak

zeminine düştü. Gözleri ve ağzı dehşetle, ıstırapla ve beyhude bir çığlık atma

çabasıyla kocaman açıldı.

"Boşluğu hissediyorsun," diye ona fısıldadı Entreri. "Umutsuzluğu.

Sadece hayatının değil, ruhunun da benim ellerimde olduğunu

hissediyorsun."

Adam hareket etmedi, edemedi.

"Değil mi?" diye teşvik etti Entreri. Nefesi kesilmiş adam ise başını

hafifçe sallayıp onayladı.

"Söyle bana," diye buyurdu katil, "bu gece sokakta hiç buçukluk var

mı?" Konuşurken yaşam gücü çalma işlemini biraz arttırdı ve adamın yüz

ifadesi yine, biraz değişti ve yerini şaşkınlığa bıraktı.

"Buçukluklar," diye açıkladı kiralık katil, adamın yaşam gücünü daha da

sertçe emerek söylediği şeyin altım çizerek —bu sefer öyle hızlı asılmıştı ki,

adamı ayakta tutan tek şey Entreri'nin vücuduydu.

60

Sessiz Kılıç

Yaptığ1 hareketin her bir santiminde çılgınlar gibi titreyen hırsız, serbest

eliyle bulvarın uzaktaki kısmını, Entreri'nin çok iyi bildiği birkaç evin

lduğu yönü işaret etti. Entreri, adama daha detaylı birkaç soru sormayı

Hüsündü, ama sadece eşsiz mücevherli hançerinin açlığını sergileyerek dahi

kendisini çok fazla açık etmiş olabileceğini fark etti ve fikrini değiştirdi.

"Seni bir daha görürsem öldüreceğim," dedi kiralık katil, hırsızın

yüzündeki tüm kanın çekilmesini sağlayan mükemmel bir sakinlikle. Entreri

onu serbest bıraktı. Adam yalpalayıp dizleri üzerine düştü ve sürünerek

uzaklaştı. Entreri tiksintiyle kafasını salladı ve —ilk defaya mahsus

olmayarak— bu sefil şehre neden geri döndüğünü düşündü.

Hırsızın uzaklaşmaya devam edip etmediğine bakıp emin olma

zanmetine dahi girmeyen kiralık katil, sokak boyunca daha da hızlı bir

şekilde ilerledi. Eğer aradığı buçukluk hâlâ hayatta ve buralardaysa, Entreri

onun hangi binanın içinde olabileceğini tahmin edebiliyordu. Yan yana duran

üç bina arasından ortadaki ve en büyük olam Bakır Ante* bir zamanlar

Calimport'un liman kesimindeki buçuklukların birçoğu için favori bir

kumarhaneydi. Bunun büyük bir sebebi de, üst katta bulunan ve personeli

buçukluklardan oluşan genelev ile arka odadaki kahverengi Thayan pipo otu

bölümüydü. Hakikaten de, Entreri içeri girdiğinde, küçük halktan birçok

kişinin (tabii Calimport'ta az sayıda buçukluğun mevcut olduğu hesaba

katılırsa) ortak salondaki masalara yayılmış olduğunu gördü. Her masayı

yavaşça taradı ve üzerinden bunca yıl geçtikten sonra eski dostunun nasıl

görüneceğini tahmin etmeye çalıştı. Hiç şüphesiz, buçukluğun göbeği daha

da genişlemiş olacaktı, zira leziz yemeklere bayılırdı ve eğer isterse, günde

on öğün yemeği karşılayabilecek bir konumdaydı.

Entreri, altı buçukluğun zar atmakta olduğu bir masanın yanında duran

boş bir sandalyeye oturdu. Buçukluklar öyle hızlı hareket ediyordu ki, acemi

bir kumarbazın, masanın başındaki buçukluğun hangi sayıyı söylediğini ve

hangi buçukluğun hangi atış için hangi bahis yığınını yerden aldığını

kestirmedi imkânsızdı. Fakat Entreri oyunu kolayca takip etti ve ıpey

eğlenerek ama hiç şaşırmayarak, altı buçukluğun da hile yapmakta olduğunu

anladı. Bu oyun, herhangi bir kumar türünden çok, 'en çok parayı en hızlı

kuu kapacak' müsabakasma benziyordu ve altısı da bu iş konusunda o kadaf

başarılıydı ki, Entreri, muhtemelen hepsinin de masayı neredeyse tam olarak

°yuna başladıkları miktarda parayla terk edeceği sonucuna vardı.

Kiralık katil, masaya dört tane altın sikke attı ve zarları kapıp gönülsüz

ff atış yaptı. Neredeyse daha zarın yuvarlanması bitmeden önce, en

?ante; kumarda oyuna başlamadan evvel oyuncular tarafından ortaya konulan para.

61

R.A. Salvatore

yakındaki buçukluk sikkelere doğru uzandı, ama Entreri daha hızlı

davranarak elini buçukluğun bileğinin üzerine attı ve küçük kumarbazın elin]

masaya yapıştırdı.

"Ama kaybettin!" diye cıyakladı küçük kumarbaz ve masada dönen

hareketli oyun bir anda durdu, diğer beşi Entreri'ye baktı ve birkaçı]

silahlarına davrandı. Aynı şekilde diğer masaların birçoğundaki oyunlar da

durdu ve ortak salondaki herkes yaklaşan tehlikeye yoğunlaştı.

"Oynamıyordum," dedi Entreri sakince, buçukluğun elini bırakmayarak!

"Yere para koydun ve zar attın ya," diye itiraz etti, diğer buçukluklardan biri. "Buna oynamak denir."

Entreri'nin dik bakışı, şikâyet eden buçukluğu sandalyesine gerisingeri

oturttu. "Yalnızca oynadığımı söylediğimde oynamış olurum, daha önce

değil," diye açıkladı. "Ve yalnızca ben atmadan önce açıkça ilan edilen

bahisleri sayarım."

"Masanın nasıl döndüğünü görmüştün," diye tartışmaya cüret etti bir

üçüncüsü, ama Entreri elini kaldırıp başını hafifçe sallayarak onu susturdu.

Sağ tarafında oturan kumarbaza, yani sikkelere uzanmış olan buçukluğa

baktı ve odanın geri kalan kısmının sakinleşip kendi işlerine geri dönmesi

için bir süre bekledi. "Sikkeleri mi istiyorsun? Onlar ve iki katı senin

olabilir," dedi Entreri. Buçukluğun yüzündeki sıkkın ifade, yerini parlayan

gözlere ve sırıtışa bıraktı. "Buraya oynamaya değil basit bir soru sormaya

geldim. Bana cevap verirsen paraların hepsi senin olur." Entreri, konuşurken

para kesesine elini attı ve ortaya daha fazla —buçukluğun üzerine atıldığı

sayının iki katından da fazla— sikke çıkarttı.

"Pekâlâ, Üstat..." diye başladı buçukluk.

"Do'Urden," diye yanıtladı Entreri, pek de bilinçli olmayan bir dürtüyle.

Fakat bu ismin ağzından çıktığını duyduğunda, durumun kara mizahı karşısında

kahkahasını zaptetmek zorunda kaldı. "Gümüşay'dan Üstat Do'Urden."

Masalardaki bütün buçukluklar ona ilgiyle baktılar, zira bu olağandışı

isim hepsinin kulağına tanıdık geliyordu. Aslında hepsi de bu ismi

biliyorlardı ve teker teker bunu fark etmeye başladılar. Regis'in, yani belki

de Calimport sokaklannda dolaşmış olan en meşhur ve (her ne kadar kısa

süreli olsa bile!) en yüksek mevkili buçukluğun, kara elf koruyucusunun

ismiydi bu.

Entreri'nin elini masaya mıhlamış olduğu buçukluk, '-Derinizin rengi

epey—" diye neşeyle yorum yapmaya davrandı, fakat derken bulmacanın

parçalarını bir araya getirmeye başladı. Entreri, buçukluğun, Regis ile kara

elfm hikâyesini ve buçukluğu lonca başkanlığından alaşağı ettikten sonra

drowun peşine düşen kişinin kim olduğunu hatırladığını görebiliyordu.

62

Sessiz Kılıç

"Rvet," dedi buçukluk, elinden geldiğince soğukkanlı bir şekilde, "bir soru"

"Sizi11 türünüzden birisini arıyorum," diye açıkladı Entreri. "Dondon

. gervvillies adındaki eski bir dostumu."

Buçukluk, suratına şaşkın bir bakış yerleştirip kafasını olumsuz anlamda

Hadi; ama koyu renkli gözlerinden geçen tanıma pırıltısını gizleyememişti

bu da, dikkatli Entreri'nin gözünden kaçmamıştı.

"Sokaktaki herkes Dondon'u tanır," dedi Entreri. "Ya da bir zamanlar nırdı. Sen bir çocuk değilsin ve kumar oynamaktaki hünerin, bana senin

Hardır Bakır Ante'nin bir müdavimi olduğunu söylüyor. Dondon'u ya tanı-

yorsun ya da tanıyordun. Eğer öldüyse, hikâyesini duymak, eğer ölmediyse,

onunla konuşmak istiyorum."

Buçukluklar arasında ciddi bakışmalar yaşandı. "Öldü," dedi masanın

öbür tarafında oturan bir buçukluk, ama Entreri bunun bir yalan olduğunu ve

hayatta kalma ustası Dondon'un hâlâ yaşadığını, onun ses tonundan ve

aceleci tavrından anladı.

Fakat Calimport'un buçuklukları her zaman birbirilerine destek verirdi.

"Onu kim öldürdü?" diye sordu Entreri, yalan oyununa uyarak.

"Hastalandı," dedi başka bir buçukluk, yine aynı, kendini ele verecek

derecede aceleci olan o tavırla.

"Peki nereye gömüldü?"

"Calimport'ta kim gömülür ki?" diye yanıtladı ilk yalancı.

"Denize atıldı," dedi bir diğeri.

Entreri, buçuklukların ettiği her kelimeyle birlikte başını sallayarak

onayladı. Aslında Entreri, bu buçuklukların birbirileriyle uyum içinde olması

ve detaylı bir yalanı hep birlikte inşa edişleri karşısında biraz eğlenmişti —

ki kiralık katil, eninde sonunda bu yalanı onlara karşı kullanabileceğini

biliyordu.

"Pekâlâ, bana çok şey söylediniz," dedi ve buçukluğun bileğini bıraktı.

Açgözlü kumarbaz derhal sikkelerin üzerine atıldı, ama mücevherli bir

hançer, hayret verecek bir hızla ortaya çıktı ve buçukluğun ileri uzanan eli ile

almaya çalıştığı sikkelerin arasına girdi.

Sikkeleri bırakacağına söz vermiştin!" diye itiraz etti buçukluk.

Bir yalan için mi?" diye sakince sordu Entreri. "Dışarıda Dondon,

kında bir soruşturma yaptım ve bana onun burada olduğu söylendi,

ynca, onun hayatta olduğunu biliyorum, çünkü dün onu gördüm."

Buçukluklar, bu çelişkiyi çözme çabasıyla birbirilerine baktılar. Nasıl

0 UP da bu kadar kolay tuzağa düşmüşlerdi?

öyleyse neden onun hakkında konuşurken geçmiş zaman

alıyorsun?" diye sordu, tam karşısında oturan ve Dondon'un ölmüş

63

R.A. Salvatore

olduğunu ilk olarak iddia eden buçukluk. Buçukluk, kendisinin çok kurnaz!

olduğunu ve Entreri'nin yalanını yakaladığını düşündü... ki gerçekten M

yakalamıştı.

"Çünkü, buçuklukların diğer buçuklukların yerlerini buçukluk

olmayanlara asla açık etmediğini biliyorum," diye yanıtladı Entreri, tavrd

aniden dost canlısı, neşe dolu bir hal alarak —ki bu ruh hah, kiralık katilde

kolayca hasıl olan bir şey değildi. "Sizi temi ı ederim ki, Dondon'la hiçbir alıp veremediğim yok. Biz eski dostlarız ve en son konuşmamızın üzerinden uzun

zaman geçti. Şimdi, bana onun nerede olduğunu söyleyin ve ücretinizi alın."

Buçukluklar yine birbirilerine bakındılar ve içlerinden birisi, dudaklarını

yalayıp küçük sikke yığınına açgözlülükle bakarak, büyük salonun arka

tarafındaki bir kapıyı işaret etti.

Entreri, hançerini kınına geri soktu, selamlamaya benzer bir hareket

yaparak masadan kalktı, oda boyunca özgüvenle yürüdü ve kapıyı çalma

zahmetine dahi girmeden iterek açtı.

Karşısında şimdiye kadar gördüğü en şişman buçukluk uzanmış

yatıyordu, öyle ki, bu yaratık boyunun uzunluğundan daha genişti. Kiralık

katil ile buçukluk, bakışlarını birbirine kenetlediler. Entreri ona öyle bir

yoğunlaşmıştı ki, yamnda duran yan çıplak dişi buçukluğu pek fark etmedi.

Entreri, bunun gerçekten de Dondon Tiggenvillies olduğunu dehşetle anladı.

Aradan geçen onca yıla ve aldığı kilolara rağmen, bir zamanlar Calimport'un

en kaypak ve en becerikli dolandırıcısı olan bu buçukluğu tanıyordu.

"Genellikle, önce kapı çalınır," dedi buçukluk. Ses tonu hırıltılıydı, sanki sesleri kalın gırtlağından zorlukla çıkartıyormuş gibiydi. "Ya dostlarımla ben çok daha mahrem bir eylem üzerinde olsaydık?"

Entreri o 'eylemin' nasıl mümkün olabileceğini düşünmeye dahi çalışmadı.

"Pekâlâ, ne istiyorsun bakalım?" diye sordu Dondon, konuşmayı

bıraktığı anda ağzına devasa bir turta parçası tıkıştırarak.

Entreri kapıyı kapadı ve odanın içinde yürüyerek kendisiyle buçukluk

arasındaki mesafeyi yanladı. "Eski bir iş ortağımla konuşmak istiyorum,"

diye açıkladı.

Dondon turtayı çiğnemeyi bıraktı ve bakakaldı. Turta, adamı tanıyınca

bariz bir şekilde afallamış olan Dondon'un boğazına takıldı ve buçukluk,

turtanın büyük bir kısmını tabağa geri tükürmek zorunda kaldı.

Hizmetkârlan, tabağı alıp kenara koyarken tiksintilerini saklamak için büyük

çaba sarfettiler.

"Benim hiç... Yani şey, Regis benim dostum değildi. Yani şey..." diye

kekeledi Dondon, Artemis Entreri'yi karşılannda dikilmiş bir halde

görenlerin çoğunlukla verdiği tepkiyi vererek.

64

Sessiz Kılıç

"Rahat ol, Dondon," dedi Entreri sertçe. "Seninle konuşmaya geldim, o kadar. Ne Regis'i umursuyorum ne de onca yıl önce Pook'un çöküşünde

nondon'un oynamış olabileceği herhangi bir rolü. Sokaklar ölüler için değil,

yaşayanlar içidir, öyle değil mi?"

"Evet, elbette," diye yanıtladı Dondon, bariz bir şekilde titreyerek. En

azından doğrulup dik oturmak için biraz öne eğildi ve Entreri, buçukluğun

sol bacağında kalın bir pranga ve zincir olduğunu ancak o zaman görebildi,

gn sonunda şişman buçukluk vazgeçti ve kendisini gerisingeri bırakarak

tekrar uzandı. "Eski bir yara," dedi omuz silkerek.

Entreri, saçmalık derecesi bariz olan bu mazerete müsamaha gösterdi,

guçukluğa yaklaştı, yere çömeldi ve prangayı daha iyi görebilmek için

Dondon'un cübbesini sıyırdı. "Şehre yeni döndüm," diye açıkladı.

"Dondon'un, sokaklardaki son durum hakkında beni bilgilendirebileceğini

umuyordum."

"Sokaklar elbette ki, çetin ve tehlikeli," diye yanıtladı Dondon, balgam

dolu bir öksürüğe dönüşen bir kahkahayla.

"Kim hakim?" diye sordu Entreri, son derece ciddi bir tonlamayla.

"Hangi loncalar nüfuz sahibi ve onlara hangi savaşçılar hizmet veriyor?"

"Sana yardımcı olabilmeyi dilerdim, dostum," dedi Dondon gerginlikle.

"Elbette isterdim. Asla senden bilgi saklamam. Asla! Ama görüyorsun işte,"

diye ekledi, prangalı ayak bileğini hafifçe kaldırarak, "artık pek fazla dışarı çıkmama izin vermiyorlar."

"Ne kadar süredir buradasın?"

"Üç yıl."

Entreri, duyduklarına inanamamış ve rahatsız olmuş bir halde küçük sefil

yaratığa baktı. Sonra, eski Dondon'un bir saç reliyle dahi kolayca açabileceği

nitelikteki basit pranga kilidine şüpheyle göz attı.

Dondon, cevap olarak, inanılmaz derecede şişkin olan ellerini havaya

kaldırdı. Elleri o kadar tombuldu ki, parmaklarının üst kısımlarını bir araya

getiremiyordu. "Artık onları pek iyi kullanamıyorum da," diye açıkladı.

Entreri'nin içini şiddetli bir öfke kapladı. Kendisini bir katliam krizine

kaptırıp Dondon'un şişman vücudundaki yağlan mücevherli hançeriyle

gözü dönmüş bir halde kesip alacak gibi hissetti. Bunun yerine, elini kilide

attı, muhtemel tuzakları kontrol etmek için arkasını çevirdi ve kemerindeki

küçük maymuncuğa uzandı.

"Sakın yapma," diye tiz bir ses geldi arkasından. Kiralık katil, daha bu

sözleri duymadan önce odada başka birisinin olduğunu sezmişti. Hızla

dönüp yuvarlandı ve yere sinmiş bir halde durdu. Bir elinde hançeri vardı ve

°nu fırlatmaya hazır bir şekilde kolunu kaldırmıştı. Başka bir dişi buçukluk

65

R.A. Salvatore

—bu seferki kaliteli bir tunik ve pantolon giymişti; gür, kıvırcık, kahverengi

saçlan ve iri elâ gözleri vardı— ellerini havaya kaldırmış bir halde, hiçbjj.

tehdit emaresi sergilemeden kapı eşiğinde duruyordu.

"Ah ama bunun sonucu hem benim hem de senin için kötü olur," dedi

dişi buçukluk, hafifçe sıntarak.

"Onu öldürme," diye Entreri'ye yalvardı Dondon. Kiralık katilin kolunu

kavramaya çalıştı, ama hedefi büyük bir farkla kaçırdı ve geri yuvarlanıp

nefes almaya uğraştı.

Her zaman tetikte olan Entreri, Dondon'a hizmet eden dişi buçuklukların

ellerini gizli yerlere —birisi cebine, diğeri ise beline kadar uzanan gür

saçlarının arasına— attıklarım ve ikisinin de, hiç şüphesiz, bir çeşit silaha

uzandıklarım fark etti. Đşte bu yeni gelen buçukluğun grubun lideri olduğunu

o zaman anladı.

"Dwahvel Tiggenvillies, emrinize amadeyim," dedi, zarifçe reverans

yaparak. "Emrinize amadeyim, ama kaprislerinize değil," diye ekledi

gülümseyerek.

"Tiggenvillies mi?" diye hafifçe tekrarladı Entreri, kafasını çevirip

Dondon'a bakarak.

"Kuzenim," diye açıkladı şişman buçukluk, omuz silkerek. "Koca

Calimport'taki en güçlü buçukluk ve Bakır Ante'nin en yeni sahibesi."

Kiralık katil, tekrar dönüp baktığında, dişi buçukluğun ellerini ceplerine

sokmuş bir halde gayet rahat bir şekilde durmakta olduğunu gördü.

"Elbette ki, buraya yalnız gelmemiş olduğumu anlamışsındır, Artemis

Entreri'nin şöhretine sahip olan birisiyle asla yalnız yüzleşmem," dedi EKvahveL

Odanın dört bir yanında gizli duran buçukluktan aklında canlandırınca

Entreri'nin yüzünde bir sınüş belirdi. Bu ona, başka bir örgütün —kara elf

paralı askeri Jarlaxle'ın Menzoberranzan'daki çetesinin— yanm

porsiyonduk hali gibi görünüyordu. Her zaman için çok sıkı korunan Jarlaxle

ile yüzleşmek durumunda kaldığı zamanlarda, Entreri, eğer en ufak bir hatalı

hareket yaparsa, ya da Jarlaxle veya drow muhafızlardan birisi onun

hareketlerinden birisinin tehlike arz ettiğini düşünürse, hayatının hızla sona

ereceğini bilirdi. Dwahvel Tiggenvillies'in ya da diğer herhangi bir

buçukluğun, öylesine bir saygıya layık olduğunu sanmıyordu. Yine de, her

ne kadar eski savaşçı yönü bu sözleri bir meydan okuma olarak alsa bile»

buraya savaşmak için gelmemişti.

"Elbette," diye yanıtladı basitçe.

"Şu anda elinde sapan tutan birçok kişi seni gözlüyor," diye devam etti

dişi buçukluk. "Ve o sapanların attığı taşlar da patlayıcı bir karışımla kaplı-

Epey acı verici ve yok edici etkileri vardır."

66

Sessiz Kılıç

"Ne kadar hünerli," dedi kiralık katil, etkilenmiş görünmeye çalışarak.

"Đşte böyle hayatta kalıyoruz," diye yanıtladı Dwahvel. "Hünerli olarak.

Her şey hakkında her şeyi bilerek ve gerektiği şekilde hazırlanarak."

Kiralık katil, tek bir hızlı hareketle —ki Jarlaxle'ın makamında olsa bu

hareketi ölümüne yol açardı— hançeri elinin içinde çevirdi ve kınına soktu.

Sonra doğrulup ayağa kalktı ve Dwahvel karşısında saygıyla eğilip reverans

yaptı-

"Calimport'taki çocukların yansı DwahvePe tabi oluyor," diye açıkladı

Dondon, "ve diğer yansı ise çocuk değil zaten," diye ekleyip göz kırpti, "ki onlar da Dwahvel'e tabi."

"Ve elbette ki, her iki grup da, şehre geri döndüğü andan beri Artemis

Entreri'yi dikkatle izliyordu," dedi Dwahvel.

"Şöhretimin benden hızlı yayılmasına memnun oldum," dedi Entreri ve

sesi hakikaten de çalımlı çıkmıştı.

"O Đrişinin sen olduğunu kısa bir süre öncesine kadar bilmiyorduk," diye

yanıtladı Dwahvel, sadece adamın havasım söndürmek için —oysa Entreri

elbette ki, biraz olsun kibirlenmemişti.

"Ve bunu öğrenmenizi sağlayan şey...?" diye onu teşvik etti Entreri.

Az önce, açık etmek istemediği bir bilgiyi vermek üzere oyuna

getirildiğini fark eden Dwahvel, adamın bu sözleri karşısında biraz mahcup

oldu. "Neden bir cevap istediğini anlamıyorum," dedi rahatsızlıkla. "Aynı zamanda, Regis'i Pook Paşa'nın loncasının tahtından indirmiş olan kişiye

yardım etmek için hiçbir sebep göremiyorum. Regis, Calimport'taki diğer

bütün buçukluklara faydalı olacak bir konumdaydı."

Entreri'nin buna verecek bir cevabı yoktu, bu yüzden yanıtlamadı.

"Yine de konuşmamız gerekli," diye devam etti Dwahvel, yan dönüp

kapıyı işaret ederek.

Entreri, dönüp Dondon'a baktı.

"Onu zevkleriyle baş başa bırak," dedi Dvrahvel. "Onu serbest

bırakabilirsin, fakat seni temin ederim ki, buradan aynlmayı hiç istemiyor.

Lezzetli yemekleri ve iyi refakatçileri var."

Entreri, önce masanın üzerinde duran envai çeşit turta ve tatlıya, sonra zar

zor hareket edebilen Dondon'a ve en son olarak da iki dişi buçukluğa

tiksintiyle baktı. "Bizden çok şey istemiyor," diye açıkladı dişi

buçukluklardan birisi, kahkaha atarak.

"Sadece uykucu kafasını yaslayacak yumuşak bir kucak ister," diye

ekledi diğeri ve ikisi de kıkırdamaya başladılar.

"Đsteyebileceğim her şeye sahibim," diye onu temin etti Dondon.

Entreri sadece kafasını salladı ve Dwahvel ile birlikte odadan aynldı. Dişi

67

R.A. Salvatore

1

buçukluğu takip etti ve ikisi birlikte, Bakır Ante binasının arkalarındaki data

özel —ve hiç şüphesiz, daha sıkı korunan— bir odaya geldiler. Dwahvel

alçak, pelüş bir koltuğa kuruldu ve kiralık katile karşısına oturmasını işaret

etti. Ayaklan dosdoğru önünde uzanan Entreri, yaran boydaki koltukta hiç

rahat etmedi.

"Burada buçukluk olmayan pek fazla kişiyi ağırlamıyorum," diye özür

diledi Dvvahvel. "Biz gizli bir grup olmaya meyilliyiz de."

Entreri, dişi buçukluğun kendisinden ne kadar da şeref duyduğun^

işitmeyi beklediğini görebiliyordu. Fakat tabii ki kiralık katil bundan hiç de

şeref duymamıştı. Bu sebeple, hiçbir şey söylemedi; sadece sert yüz ifadesini

korudu ve delip geçen, suçlayıcı gözlerle Dwahvel'e bakmaya devam etti.

"Onu kendi iyiliği için esir tutuyoruz," dedi Dwahvel açıkça.

"Dondon bir zamanlar Calimport'taki en saygın hırsızlardan biriydi,"

diye karşılık verdi Entreri.

"Bir zamanlar," diye kiralık katilin sözüne vurgu yaptı Dwahvel, "ama senin aynlışından kısa bir süre sonra, Dondon oldukça güçlü bir paşayı

hiddetlendirdi. Adam benim bir dostumdu ve ben de Dondon'un canını

bağışlaması için ona yalvardım. Uzlaşma şartımız Dondon'un içeride

kalmasıydı. Daima içeride kalması. Eğer bir daha, paşa veya paşanın birçok

bağlantısı tarafindan Calimport sokaklarında dolaşırken görülürse, idam

edilmesi için onu teslim etmekle yükümlüyüm."

"Bana kalırsa bu, o odada zincirleyerek ona yaşattığın yavaş ölümden

çok daha iyi bir kader."

Dwahvel bu iddia karşısında kahkahayı bastı. "O zaman Dondon'u

tanımıyorsun, demektir," dedi. "Benden çok daha kutsal olan kişiler, uzun süre önce ruhta barınan yedi ölümcül günahı tanımlamıştır. Dondon'un ilk üç

günahla pek bir alâkası yoktur, zira ne kibirli ne kıskanç ne de öfkelidir; fakat

son dört günaha fazlasıyla sahiptir —tembellik, aç gözlülük, oburluk ve

şehvet, ikimiz bir anlaşma yaptık, onun hayatını kurtaracak bir anlaşma.

Bana benim sınırlarım içinde kalacağına dair söz vermesi karşılığında,

istediği her şeyi sorgusuz sualsiz ona sağlayacağıma söz verdim."

"O zaman neden onu prangaya vurdun?" diye sordu Entreri

"Çünkü Dondon ayık olduğundan çok sarhoş geziyor," diye açıkladı

Dwahvel. "Müessesemde sorun çıkarması ya da kendini sokağa atması

muhtemeldir. Bunların hepsi onun iyiliği için."

Entreri bu mantığı çürütmek istiyordu, zira şimdi\e kadar Dondon'dan

daha sefil bir manzara görmemişti ve kendisi, öylesme acayip bir şekilde

yaşamaktansa işkence çekerek ölmeyi tercih ederdi. Ama Dondon hakkında

daha dikkatli düşündüğünde, yıllar önce buçukluğun yaşadığı, leziz

68

Sessiz Kılıç

mekler ve birçok hanımla dolu hayatı hatırlayınca, Dondon'un şu anki

u surlarının kendi hatası olduğunu ve ona kendisini önemseyen Dwahvel

afaldan zorla dayatılmadığını fark etti.

"Bakır Ante'nin içinde kalırsa kimse onu rahatsız etmeyecek," dedi

nvvahvel, Entreri'ye bu konuyu düşünmesi için zaman tanıdıktan sonra.

"Sözleşme yok, kiralık katil yok. Fakat elbette ki, bu sözler bir paşanın beş

vlj evvelki sözleri. Artemis Entreri gibi birisi Bakır Ante'ye girip de Dondon

hakkında sorular sorunca dostlarımın neden biraz tedirgin olduğunu şimdi

anhyorsundur."

Entreri ona şüpheyle baktı.

"Đlk başta sen olduğundan emin değillerdi," diye açıkladı Dwahvel.

"Fakat birkaç gün önce şehre geri dönmüş olduğunu biliyorduk. Bilirsin,

sokaklarda birçok haber dolaşır, fakat bunların çoğunlukla gerçek olmaktan

çok söylenti niteliğinde olduğunu da takdir edersin elbet. Bazıları senin

Quentin Bodeau'yu yerinden indirip Pook Loncası'nda hakimiyeti ele

geçirmeye geldiğini söylüyordu. Bazıları daha büyük amaçlar için geldiğin,

Calimshan'ın üst düzey liderlerinden birkaçını öldürmek üzere Derinsu

Lordlan tarafından kiralandığın hakkında imalarda bulunuyordu.

Bu mantıksız düşünce karşısında Entreri'nin yüzünde beliren

duyduklarına inanamaz haldeki ifade, vereceği cevabı özetlemiş oldu.

Dwahvel omuz silkti. "Bunlar şöhretin cilveleri," dedi. "Birçok kişi, Artemis Entreri'nin neden Calimport'a döndüğünü anlayabilmek için —

saçma sapan olsalar bile— duyabilecekleri her türlü fisıltıya iyi paralar ödüyor.

Onlan tedirgin ediyorsun, kiralık katil. Bunu büyük bir iltifat olarak al.

"Ama aynı zamanda bir uyan olarak," diye devam etti Dvvahvel.

"Loncalar birinden veya bir şeyden korktuklarında, çoğunlukla o korkuyu

dindirmek için harekete geçerler. Birkaçı senin nerede olduğun ve ne

yaptığın hakkında detaylı sorular soruyordu ve bu mesleği, bunun ava çıkmış

bir kiralık katilin göstergesi olduğunu anlayacak kadar iyi biliyorsun."

Entreri, dirseğini küçük koltuğun kolçağına koyup çenesini avucuna

dayadı ve buçukluğa dikkatle baktı. Artemis Entreri karşısında bu kadar açık

ve cesurca konuşabilenlerin sayısı pek âzdı ve birlikte geçirdikleri birkaç

dakika içinde Dwahvel Tiggenvillies, Entreri'nin saygısını çoğunun bir

ömür boyunca kazanabildiğinden daha fazla kazanmıştı.

"Sana daha detaylı bilgi bulabilirim," dedi Dvvahvel kurnazca. "Bir

Sossalan mamutununkilerden bile daha büyük kulaklarım ve bir oda dolusu

gözcügözden daha fazla gözüm olduğu söylenir ve bu doğrudur da."

Entreri elini kemerine attı ve kesesini şıngırdattı, "Mal varlığımın

boyutlarını hafife alma," dedi.

69

R.A. Salvatore

"Etrafına bir baksana," diye lafı yapıştırdı Dwahvel. "Gümüşay'dan veya başka bir yerden gelen daha fazla altına ihtiyacım var mı sence?"

Buçukluğun Gümüşay sikkelerinden bahsetmesi, Entreri'nin onun ne

konuştuğunu bildiğini düşünmesini sağlayacak kurnaz bir ima

niteliğindeydi.

"Bunu dostlar arasında bir iyilik olarak düşün," diye açıkladı Dwahvel,

ki hayatım bu tip iyilikler üzerine kurmuş olan kiralık katil buna hiç

şaşırmadı. "Belki günün birinde bana karşılığını verebileceğin bir iyilik."

Entreri bu konuyu düşünürken yüzünü ifadesiz tuttu. Bilgi edinmek için

çok ucuz bir yöntemdi bu. Entreri, buçukluğun onun özel hizmetlerine

ihtiyaç duyacağından şüpheliydi, zira buçukluklar sorunlarını o şekilde

çözmezdi. Ayrıca, eğer Dwahvel ondan birisini öldürmesini talep ederse,

Entreri buna ister uyar ister uymazdı. Entreri, Dwahvel'in bir metre

boyundaki serserilerini peşine takmasından da hiç korkmuyordu. Hayır,

Dvvahvel'in tek istediği, işler bir hale yola koyulduğunda Artemis Entreri'nin

kendisine bir iyilik borçlu olmasını bir koz olarak kullanmaktı —ki bu iddia,

Calimport sokak ahalisinin büyük çoğunluğunun yüzlerindeki kanın

çekilmesine sebep olurdu.

Entreri için şu anda önemli olan soru şuydu; Dvvahvel'in ona sunduğu

bilgiyi almak umurunda mıydı? Bir dakika daha bu konuyu düşündükten

sonra başını sallayarak onay verdi. Dwahvel'in yüzü derhal aydınlandı.

"Öyleyse yarın akşam yine gel," dedi buçukluk. "Sana söyleyecek bir

şeylerim olacaktır."

Artemis Entreri, Bakır Ante'den çıktıktan sonra uzun süre Dondon'u

düşündü, zira her ne zaman şişman buçukluğu ağzına turta tıkıştırırken

gözünde canlandırsa içi hiddetle doluyordu. Tiksintiyle değil, hiddetle. Bu

hislerini incelediğinde, Dondon Tiggenvillies'in Artemis Entreri'ye dost

olmaya yaklaşan tek kişi olduğunu fark etti. Paşa Basadoni onun akıl

hocasıydı, Paşa Pook ilk patronuydu, ama Dondon ile Entreri'nin arasındaki

ilişki daha farklıydı. Fiyat biçmeden birbirilerinin hayrına çalışır, birbirilerinı borçlu saymadan bilgi alışverişinde bulunurlardı. Aralarındaki ilişki

karşılıklı faydaya dayanıyordu. Şimdi Dondon'u tamamıyla zevk-ü sefaya

kapılmış, hayatındaki her türlü değeri bir kenara bırakmış bir halde gören

kiralık katile, buçukluk yaşayarak intihar ediyormuş gibi geliyordu.

Fakat Entreri 'de, hissettiği hiddetin nedenini açıklayabilecek kadar merhamet

yoktu ve bunu kendisine itiraf ettiğinde Dondon'un görüntüsünden neden bu

kadar tiksinmiş olduğunu anladı: Çünkü kendisi de öyle olabilirdi. Elbette k1

kadınlar ve yemekler eşliğinde ayak bileğinden zincirlenmiş olmazdı, fak*

sonuç olarak Entreri de tıpkı Dondon gibi teslim olmuşta

70

Sessiz Kılıç

Belki de çektiği beyaz bayrağı indirmenin zamanı gelmişti.

Dondon eskiden onun bir nevi dostuydu ve Entreri'yle ilişkisi tıpkı

cUkluğunki gibi olan başka birisi daha vardı. Artık gidip LaValle'le

görüşme zamanı gelmişti.

71

R.A. Salvatore

BÖLÜM 4

ÇAĞRI

Drizzt, Guenhwyvar'ın düşmüş olduğu çıkıntıya ulaşamadığından dolayı

kediyi yuvasına yollamak için oniks heykelciği kullandı. Panter git gide

ortadan kaybolarak, yuvasına, yani yaralarım daha iyi iyileştireceği Astral

Düzlem'e gitti. Drizzt, Regis ile beklenmedik bir şekilde edindiği dev

müttefikinin görünürden kaybolduğunu fark etti ve Wulfgar ile Catti-brie'nin

devlerin en sonuncusunun ölmüş olduğu güneydeki alçak çıkıntıda duran

Bruenor'a katılmak üzere harekete geçtiklerini gördü. Kara elf de onlara

katılmak için yola koyuldu. Đlk başta, Wulfgar ile ilk geldikleri yere kadar

geri yürümek zorunda olduğunu düşündü, ama inanılmaz derecedeki

çevikliğini ve on yıllar boyunca kılıç oyunu manevrası yapmanın

parmaklarına kazandırdığı gücü kullanarak küçük çıkıntıları, çatlakları ve

hafifçe meyleden yüzeyleri bulup dostlarının yanına inmeyi başlardı.

Oraya vardığında, üç dostu da siper görevi gören kayanın ardındaki

mağaraya girmişti.

Bruenor'un söylendiğim duydu. "Musibet şeyler eğer böyle bir savaşı

göze alıyorlarsa daha fazla hazine saklıyor olabilirler."

"Belki de yolu gözlemelerinin sebebi budur," diye yanıtladı Catti-brie.

"Onları Cadderly'nin mekânından dönüşte avlasaydık senin için daha iyi mi

olurdu? Belki de o zaman daha çok beğeneceğin bir hazine bulurduk. Tabii

yanında birkaç tüccar kafatası da hediyesi olurdu."

"Pöh!" diye' homurdandı Bruenor, Drizzt'in yüzünde kocaman bir

gülümsemenin belirmesini sağlayarak. Bütün Diyarlar'da hazineye ve para

pula, Mithril Salonu'nun Sekizinci Kralı (her ne kadar orada kalmamayı

seçmiş olsa da) ve Buzyeli Vadisi'ndeki çalışkan madenci kolonisinin lider1

olan Bruenor Battlehammer'dan daha az ihtiyaç duyan pek az kişi vardı-

Fakat Drizzt, Bruenor'un hiddetinin sebebinin bu olmadığını biliyordu ve

72

Sessiz Kılıç

nnıenor onun şüphelerini doğruladığında dramın yüzündeki gülümseme

jaha da genişledi.

"Ne çeşit bir gaddar tanrı, seni bu kadar güçlü düşmanlarla karşı karşıya

uetirir de ödül olarak sana birkaç altın dahi sunmaz ki?" diye homurdandı

Bruenor.

"Biraz altın bulduk ya," diye hatırlattı Catti-brie. Mağaraya giren Drizzt, kadının elinde sikkelerle dolu olan şişkin bir kese bulunduğunu gördü.

Bruenor, drowa bıkkın bir bakış attı. "Çoğunlukla bakır," diye söylendi.

"Üç tane altın sikke, bir çift gümüş para ve gerisi tamamen leş.kokulu bakır!"

"Ama yol güvence altında," dedi Drizzt. Konuşurken Wulfgar'a baktı, ama

iri adam onun bakışlarına karşılık vermedi. Drow, ıstırap içindeki dostunu

yargılıyormuş gibi görünmemek için elinden geleni yaptı. Wulfgar'ın,

Drizzt'in saldırısından önce atışını yapması gerekliydi. Daha evvel yaptıkları

iki kişilik savaşlarda Drizzt'i hiç yüzüstü bırakmamıştı. Ama drow, barbarın

yaşadığı tereddüdün onun yaralanmasını istemesinden veya korkmuş

olmasından kaynaklanmadığını biliyordu. Wulfgar duygusal bir karmaşa

girdabı içindeydi, Drizzt Do'Urden'in şimdiye kadar hiç görmediği

derinliklerde boğuluyordu. Barbarı ava çıkmaya ikna etmeden önce onun bu

sorunlarından haberdardı ve bu yüzden onu şu anda suçlayamıyordu.

Suçlamak da istemiyordu. Sadece, yaşanan savaşın —tabii Wulfgar'ın

dövüşe katılmayı başardıktan sonrasının— adamın içindeki şeytanları biraz

atmasını sağladığım, Montolio'nun deyimiyle atı biraz koşturmuş olduğunu

umut ediyordu.

"Şimdi sana gelelim bakalım!" diye kükredi Bruenor, zıplayıp Drizzt'in

önüne dikilerek. "Bize haber vermeden alıp başını gitmek de neyin nesi?

Bütün eğlencenin sana kalacağını mı samyordun, elf? Benim ve kızımın sana

yardım edemeyeceğimizi mi düşünüyordun?"

"Küçük bir dövüş için canınızı sıkmak istemedim," diye sakince

yanıtladı Drizzt, kara tenli yüzüne yatıştırıcı bir gülümseme yerleştirerek.

'Dağlarda olacağımızı biliyordum, yani dağların üzerinde, içinde değil. Bu

da, bir cücenin kısa bacakları için uygun bir arazi değildir."

Bruenor ona vurmak istiyordu. Drizzt bunu cücenin hiddetle titreyişinden

aklayabiliyordu. Bunun yerine, "Pöh!" diye kükreyip ellerini kaldırdı ve küçük magaranın girişine doğru geri yürümeye başladı. "Her zaman bunu

yapıyorsun, salak elf! Her zaman başını alıp gidiyorsun ve bütün eğlenceye

Konuyorsun. Ama yolda daha fazlasını bulacağız, buna hiç şüphen olmasın! Ve

?te o zaman geldiğinde onları benden önce görmeyi umut etsen iyi olur, yoksa

Sen daha o cici kılıçlarım kınlanndan ve o leş kokulu panteri heykelciğinden

VKartamadan önce hepsini doğrayacağım.

73

R.A. Salvatore

"Tabii başa çıkamayacağımız kadar fazla değillerse..." diye devam etti,

mağaradan dışan çıkarken sesi git gide azalarak. "Đşte o zaman hepsini sana

bırakırım, salak elf seni!"

Wulfgar hiçbir şey söylemeden ve Drizzt'e bakmadan cüceyi takip etti ve

drow ile Catti-brie'yi mağarada yalnız bıraktı. Drizzt, Bruenor'un hâlâ

söyleniyor olmasına gülüyordu, ama kafasını kaldırıp Catti-brie'ye

baktığında kadının hiç de eğlenmiş olmadığını, aksine, bariz bir şekilde

incinmiş olduğunu gördü.

"Bunun bayat bir mazeret olduğunu düşünüyorum," diye belirtti.

"Wulfgar'ı yalnız başına getirmek istedim," diye açıkladı Drizzt.

"Maceramızın zorlukları başlamadan önce onu başka bir mekâna ve zamana

getirmek istedim."

"Peki benim ve babamın sana bu konuda yardım etmek isteyeceğimizi

hiç düşünmedin mi?" diye sordu Catti-brie.

"Wulfgar'ın birilerini koruması gerektiğinden korkacağını düşündüğüm

için yanımızda başka kimseyi istemedim," diye sebep sundu Drizzt ve Catti-

brie, ağzı bir karış açılarak geriledi.

"Sadece gerçeği söylüyorum ve sen de bunu açıkça görebiliyorsun," diye

devam etti Drizzt. "Yochlol ile olan savaştan önce Wulfgar'ın sana nasıl

davrandığım hatırlarsın. Savaş konusunda müttefiklerine zarar verme

noktasına varan bir koruyucu tavn vardı. Daha önce yaşadığımız o

senaryonun tekrarlanma ve Wulfgar'ı yola koyulduğumuz zamankinden bile

daha kötü bir duygusal bunalıma sürükleme tehlikesi mevcutken sizden

bizimle gelmenizi nasıl isteyebilirdim? Bruenor ve Regis'i de

çağırmamamın sebebi bu işte. Wulfgar, Guenhvvyvar ve ben, tıpkı uzun

zaman önce Buzyeli Vadisi'nde yaptığımız gibi devlere karşı birlikte

savaşacaktık. Ve belki, sadece belki, Errtu'yla yaşadığı hadiseden evvelki

halini hatırlayacaktı."

Catti-brie'nin yüz ifadesi yumuşadı ve genç kadın başım sallayıp

onaylarken alt dudağım ısırdı. "Peki işe yaradı mı?" diye sordu. "Dövüşün iyi gittiği apaçık ortada, ayrıca Wulfgar da yiğitçe ve iyi savaştı."

Drizzt'in bakışları mağara çıkışına doğru kaydı. "Bir hata yaptı," diye

itiraf etti drow, "Fakat savaş ilerledikçe bu hatayı telâfi etti. Umarım Wulfgar ilk başta yaşadığı tereddüt için kendini affeder ve muhteşem bir iş çıkardığı

dövüşü hatırlar."

"Tereddüt mü?" diye sordu Catti-brie şüpheyle.

"Savaşa ilk tutuştuğumuzda," diye açıklamaya başladı Drizzt, ama sanki

bunun bir önemi yokmuş gibi elini salladı. "Onunla birlikte dövüşmeyeli

birçok yıl oldu. Bağışlanabilir bir zamanlama hatasıydı, o kadar." Aslında

74

Sessiz Kılıç

n • T* Wulfgar'rn tereddüdünün neredeyse kendine ve Guenhwyvar'a

halıva patlamış olacağını düşünmeden edemiyordu.

P »Bakıyorum da bugün çok cömertsin," diye belirtti algısı kuvvetli olan

Catti-brie.

"Umudum odur ki, Wulfgar kim olduğunu ve dostlarının gerçekte kimler

olduğunu hatırlar," diye yanıtladı drow kolcu.

"Umudun bu," diye tekrarladı Catti-brie. "Peki beklentin bu mu?"

Drizzt mağara çıkışma bakmaya devam etti ve sadece omuz silkebildi.

Dördü, kısa süre sonra koyaktan çıkıp patikaya geri döndüler ve

Bruenor'ün Drizzt hakkındaki homurdanmaları, yerlerini Regis

konusundaki şikâyetlere bıraktı. "Şu Gümbürgöbek Dokuz Cehennem'in

hangi dibinde?" diye böğürdü cüce. "Ve kendisi için kayalar fırlatacak bir devi Dokuz Cehennem'in hangi dibinden buldu?"

Cüce daha sözünü bitirmeden, ayaklarının altındaki zeminin ağır

adımlarla sarsıldığım ve aynı anda iki sesin söylediği saçma bir şarkıyı

işittiler. Regis'in neşeli buçukluk sesi, bir çığın gümbürtüsü gibi çıkan ikinci

bir sesle karışmıştı. Birkaç saniye sonra, devin omzuna ata biner gibi

oturmuş olan Regis kuzey patikasından köşeyi dönüp çıkageldi. ikisi her bir

adımda kahkaha atıp şarkı söyleyerek yürüyorlardı.

"Merhaba," dedi Regis neşeyle, dostlarına kaülmak için devin yönünü

değiştirmesini sağlarken. Drizzt'in ellerinin palalarının üzerinde olduğuna

ama kılıçların kınlarında durduğuna (ki şimşek hızındaki drow söz konusu

olduğunda bu pek fark etmezdi), Bruenor'ün baltasını sıkı sıkıya tuttuğuna,

Catti-brie'nin yaymı germeye hazır olduğuna ve hızla harekete geçip katliam

çıkartacakmış gibi görünen Wulfgar'ın Aegis-fang'i kavramış olduğuna

dikkat etti.

"Bu Junger," diye açıkladı Regis. "Diğer grupla birlikte değildi —hatta onları tanımadığım söylüyor. Ayrıca o akıllı bir dev."

Junger, Regis'i sabit tutmak için elini kaldırdıktan sonra grubu şaşkına

' Çevirerek eğilip reverans yaptı.

"Aslında, Junger aşağıdaki patikaya hiç inmiyor, dağ mevziinden dışarı

Wç çıkrnıyormuş," diye açıkladı Regis. "Cücelerin veya insanların işleriyle hiç ilgilenmediğini söylüyor."

"Sana bunu mu söyledi yani?" diye sordu Bruenor şüpheyle.

75

R.A. Salvatore

Regis, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle başını sallayıp onayladı.

"Ben de ona inandım," dedi ve hipnotize edici büyülü özellikleri dostları tarafından gayet iyi bilinen yakut süsü sağa sola salladı.

"Bu hiçbir haltı değiştirmez," diye hırladı Bruenor ve sanki dövüşü onun

başlatmasını bekliyormuş gibi drow kolcuya baktı. Cücenin mantığına göre,

ne de olsa dev devdi ve her türlü dev, kafasına gömülmüş bir baltayla yerde

yatarken gözüne çok daha güzel görünürdü.

"Junger kimseyi öldürmez," dedi Regis sertçe.

"Sadece goblinleri," dedi iri dev gülümseyerek, "ve tepe devlerini ve elbette ki orklan, o çirkin şeylere kim tahammül edebilir ki?"

Devin gelişmiş lehçesi ve düşman seçimi, cücenin kendine fal taşı gibi

açık gözlerle bakmasını sağladı. "Ve yetiler," dedi Bruenor. "Yetileri sakın unutma."

"Ah, yetiler olmaz," diye yanıtladı Junger. "Yetileri öldürmem."

Bruenor'un kaşlan çatık ifadesi geri döndü.

"Neden öldüreyim ki? O leş kokulu şeyleri yiyemiyorsun bile," diye

açıkladı Junger. "Onları öldürmüyorum, evcilleştiriyorum."

"Ne yapıyorsun?" diye sordu Bruenor.

"Evcilleştiriyorum," dedi Junger. "Bir köpek veya at gibi. Ah, dağlardaki mağaramda bir hayli yeti işçi var."

Bruenor, duyduklarına inanamaz bir halde Drizzt'e baktı, ama en az cüce

kadar hayrete düşmüş olan kolcu sadece omuz silkti.

"Yeterince zaman kaybettik zaten," diye belirtti Catti-brie. "Camlaine ve diğerleri, biz onlara yetişemeden önce vadinin dışındaki yolu yarılamış

olacaklar. Regis, şu arkadaşından kurtul da tekrar yola koyulalım."

Daha kadın cümlesini bitirmeden önce Regis kafasım sağa sola

sallamaya başlamıştı. "Junger genellikle dağlardan ayrılmaz," dedi. "Ama benim için ayrılacak."

"Öyleyse artık seni taşımak zorunda kalmayacağım," diye homurdandı

Wulfgar, yürümeye başlayıp yanlarından uzaklaşırken. "Bu iyi bir şey işte."

"Artık onu taşımak zorunda değilsin zaten," diye yanıtladı Bruenor ve

sonra Regis'e doğru döndü. "Sanırım kendi ayakların üzerinde

yürüyebilirsin. At görevi görecek bir deve ihtiyacın yok."

"Bundan daha fazlası," dedi Regis neşeyle. "Bir özel koruma."

Cüce ve Catti-brie bıkkınlıkla inlediler; Drizzt ise sadece kıs kıs güldü ve

kafasını sağa sola salladı.

"Yaptığınız her dövüşte, ayak altından çekilmekle o kadar çok zaman

harcıyorum ki," diye açıkladı Regis, "asla büyük bir faydam dokunmuyor.

Ama Junger ile birlikteyken—"

76

Sessiz Kılıç

"Yine ayak altından çekilmeye çalışacaksın," diye sözünü kesti Bruenor.

"Eğer Junger senin için dövüşecekse, o zaman geri kalanımızdan bir farkı

vok demektir," diye ekledi Drizzt. "Peki bu durumda, biz de sadece Regis'in Özel korumaları mı oluyoruz?"

"Hayır, elbette öyle değil," diye yanıtladı buçukluk. "Ama—"

"Kurtul ondan," dedi Catti-brie. "Yanımızda bir dağ devi ile Luskan'a girersek, bir grup dost canlısı yolcuya benzer miyiz?"

"Şehre bir drowla birlikte giriyoruz ama," diye yanıtladı Regis ne

dediğini hiç düşünmeden. Bundan sonra ise utancından kıpkırmızı kesildi.

Drizzt, yine sadece kıs kıs güldü ve kafasını salladı.

"Onu yere indir," dedi Bruenor, Junger'e. "Sanırım konuşmamız gerek."

"Dostum Regis'i incitmemelisin," diye yanıtladı Junger. "Buna izin

vermem."

Bruenor burnundan soludu. "Onu yere indir."

Junger, birkaç saniye daha inatçı tavrını koruyan Regis'e baktıktan sonra

denileni yaptı ve buçukluğu nazikçe Bruenor'un önüne bıraktı. Bruenor

sanki kulağını çekecekmiş gibi Regis'e doğru elini uzattı, ama kafasını

yukan, daha yukarı ve daha yukan kaidınp Junger'i görünce fikrini

değiştirdi. "Hiç düşünmedin galiba, Gümbürgöbek," dedi cüce sessizce,

Regis'i kolundan çekiştirip uzaklaşırken. "O koca lanet şey yakutun

büyüsünden sıynlmayı başanrsa ne olur acaba? Đçimizden birisi onu

durduramadan önce seni ezip püre eder ve elimden gelse bile onu

durduracağımı pek sanmıyorum, çünkü ezilip püre olmayı hak ediyorsun!"

Regis tartışmak üzere ağzını açtı, ama Junger ile ilk karşılaştığı anı ve iri

devin yiyeceği sıçanlan püre halinde sevdiğini söyleyişini hatırladı. Küçük

buçukluk, Junger'in attığı tek bir adımla hakikaten püre olacağını inkâr

edemezdi ve yakut süsün etkisi de her zaman sallantıda olmuştu. Arkasını

dönüp Bruenor'un yanından uzaklaştı ve Junger'e dağların derinlerindeki

evine dönmesini söyledi.

Dev gülümsedi —ve başını sağa sola salladı. "Onu duyuyorum," dedi

muammalı bir şekilde. "Bu sebeple yanında kalacağım."

"Neyi duyuyorsun?" diye sordular Regis ile Bruenor aynı anda.

"Sadece bir çağn," diye onlan temin etti Junger. "Regis'e hizmet edip

°nu korumak için sizinle beraber gelmemi söylüyor bana."

"O nesneyle onu sıkı sıkıya büyüledin, değil mi?" diye buçukluğa

fısıldadı Bruenor.

"Korunmaya ihtiyacım yok," dedi Regis sertçe. "Fakat dövüşteki

yardımın için hepimiz sana müteşekkiriz. Artık yuvana geri dönebilirsin.

Junger yine başını sağa sola salladı. "Sizinle gelsem daha iyi olur."

77

R.A. Salvatore

Bruenor, Regis'e dik dik baktı, buçukluğun hiçbir açıklaması yokt^

Görebildiği kadarıyla Junger hâlâ yakut süsün etkisi altındaydı —Regis'jj

hâlâ hayatta olması bunun kanıtıydı— fakat iri yaratık açıkça ona itaatsizlik

ediyordu.

"Belki de bizimle gelebilirsin," dedi Drizzt, hepsini şaşırtarak. "Evet, eğer bize katılmak istiyorsan, belki de senin şu evcil tundra yetilerin bize

paha biçilmez yararlar sağlayabilir. Onlan yanına alıp geri gelmen ne kadar

sürer?"

"En fazla üç gün," diye yanıtladı Junger.

"Pekâlâ, git öyleyse ve çabuk ol," dedi Regis, havaya sıçrayıp durarak ve zincirinin ucunda duran yakutu hafifçe sallayarak.

Bu devi memnun etmiş gibiydi. Junger reverans yaptı ve paldır küldür

uzaklaştı.

"Yaratığı hemen şimdi ve burada öldürmeliydik," dedi Bruenor. "Uç gün sonra gelecek ve bizim gitmiş olduğumuzu görecek, sonra da muhtemelen

leş kokulu yetilerini yanma alıp yollarda avlanmaya çıkacak!"

"Hayır, bana dağlardan dışarı asla çıkmadığını söyledi," dedi Regis.

"Bu ahmaklığa bu kadar yeter," dedi Catti-brie. "Yaratık gitti ve biz de gitmeliyiz." Hiçbirisi buna itiraz etmedi ve hep birlikte tekrar yola

koyuldular. Dnzzt kasten Regis'in yanında yerini aldı.

"Bütün bunlar yakut süsün marifeti iniydi?" diye sordu kolcu.

"Junger, çok uzun bir süredir yuvasından uzaklaşmamış olduğu kadar

uzaklaştığım söyledi," diye itiraf etti regis. "Rüzgârda bir çağn işittiğini ve ona cevap vermek için yola çıktığını söyledi. Tahrninimce onu çağıranın ben

olduğumu zannediyordu."

Dnzzt bu açıklamayı kabul etti. Eğer Junger bu basit numaraya kanmaya

devam ederse, dev bu noktaya geri dönemeden önce, yoldaşlar Dünyanın

Omurgası'nın kıvrımından dönmüş, çok daha iyi bir yol üzerinde hızla

ilerliyor olacaklardı.

Junger gerçekten de, nispeten konforlu olan dağ evine doğru hızla

koşmaktaydı ve o mekânı terk ermiş olması deve bir anlığına, sadece bir

anlığına garip geldi. Junger, gençlik günlerinde bir gezgindi, bulabildiği

avlarla iki öğün arasında yaşardı. Küçük ahmak buçukluğa söylediği şeyla1

düşününce sınttı, zira Junger daha önce insan etiyle ve bir keresinde

78

Sessiz Kılıç

cııkluk etiyle ziyafet çekmişti, işin' gerçeği, şu anda o tür yemeklerden

v anmasının sebebi hem tatlarını beğenmemesi hem de insanlar gibi güçlü

.-jcjnanlar edinmekten sakınmasıydı. Özellikle büyücüler onun gözünü

kuturdu. Elbette, insan veya buçukluk eti bulmak için Junger'in dağ evini

rk etmesi gerekliydi ve bunu yapmaktan hiç hoşlanmazdı.

Hâlâ mahiyetini pek anlayamadığı bir şey olan rüzgârdaki çağrı onu

kısarı çekmeseydi bu sefer de yuvasını terk etmezdi.

Evet, Junger'in yuvasında her istediği vardı: bolca yemek, itaatkâr

hizmetçiler ve rahat kürkler. O mekânı terk etmeyi hiç istemezdi.

Ama terk etmişti ve bir daha terk edeceğini de anlamıştı. Bu, hiç de

ahmak olmayan deve her ne kadar tutarsız gelse bile, durup da

düşünemeyeceği cinsten bir düşünceydi. Bunu şimdi, kulağmdaki sürekli

vızıltı varken yapamazdı.

Yetilerin yanına gideceğini ve onları da yanma alıp rüzgârdaki çağrının

talimatlarını izleyerek geri döneceğini biliyordu.

Crenshinibon'un çağrısının.

79

R.A. Salvatore

BÖLÜM 5

SOKAKLARI HAREKETLENDĐRMEK

LaValle, o sabahın geç saatlerinde Quentin Bodeau ve Chalsee Anguaine

'1 yaptığı toplananın ardından lonca binasındaki özel odasına yürüyordu.

T olanüya Đt Perry'nin de katılması bekleniyordu ve LaValle'in esasında

"rüsmek istediği kişi de oydu, fakat Đt sokaklarda tehlikeli Entreri hakkında

daha fazla bilgi toplamakta olduğu için gelemeyeceğine dair haber yollamıştı.

Aslında bu buluşma, sinirleri epey gergin olan Quentin Bodeau'yu

atıştırma toplantısı olmaktan ileri gidememişti. Lonca başkam, Entreri'nin

vlece ortaya çıkıp da kendisini öldürmeyeceği konusunda kendine güven

erilmesini istiyordu. Kendini beğenmiş delikanlı tavrıyla Chalsee

Anguaine, Quentin'i hayatı pahasına koruyacağına dair yemin etmişti.

T aValle bunun bariz bir yalan olduğunu biliyordu. LaValle, Entreri'nin o

ekilde çalışmayacağını, Quentin'in bütün bağlantılarını, ortaklarını ve

loncayı ne kadar güçlü bir şekilde elinde tuttuğunu öğrenmeden gelip onu

öldürmeyeceğini söylemişti.

"Entreri asla pervasız olmamıştır," diye açıklamıştı LaValle. "Ve senin korktuğun bu senaryo hakikaten de pervasız bir adama uygun."

LaValle odadan ayrılmak üzere arkasını döndüğü zaman, Quentin

kendisini daha iyi hissetmeye başlamış ve eğer Đt Perry ya da herhangi birisi

tehlikeli adamı öldürürse kendisini çok daha iyi hissedeceğini açıklamıştı-

LaValle bu işin bu kadar kolay olmayacağını biliyordu, ama bu düşüncesini

kendine saklamıştı.

Özel dairesine, yani geniş bir karşılama salonu, sağ tarafta bulunan özel

çalışma odası, onun hemen arkasındaki yatak odası ve sol taraftaki simya

laboratuvan ile kütüphanesi olmak suretiyle dört odadan oluşan özel

mülküne girdiği anda bir şeylerin ters olduğunu anladı. Bu sorunun

kaynağının Đt Perry olduğundan şüpheleniyordu —adam ona niÇ

80

Sessiz Kılıç

nmjyordu, hatta birebir konuşmalarında, her ne kadar üstü kapalı bir

kilde olsa bile, eğer iş çatışmaya gelirse onu Entreri'nin tarafında yer

?lacak olmakla itham etmişti.

Yoksa LaValle'in Quentin ile toplantıda olduğu sırada Đt Perry buraya mı

elmişti? Elinde bir silahla gizlenmiş bir halde hâlâ burada mıydı?

Büyücü kapıya baktı ve kilitle —kapısı her zaman kilitliydi— hiç

oynanmamış ya da kurduğu tuzakların alt edilmemiş olduğunu gördü.

Buraya girmenin kapıdan başka sadece bir yolu vardı; o da dışan bakan bir

ncereydi. Fakat LaValle, pencerenin üzerine birçok efsun ve koruma

büyüsü yerleştirmiş, bu büyüleri de farklı yerlere öyle bir yaymıştı ki,

nencereden içeri sızmaya çalışan herhangi birisini ya şimşek çarpar, ya

etrafını üç ayn yerden alevler sarar ya da pencere pervazında donup

kalmasını sağlayacak bir buz büyüsü yakalardı. Davetsiz misafir bu büyülü

sağanaktan kurtulmayı basarsa bile, patlamalar tüm lonca binası içinde

duyulur ve onlarca askeri alarma geçirirdi.

Bu basit mantıkla ve vücuduna yerleştirdiği, onu her türlü darbeye karşı

direnişli kılacak olan büyüsüyle rahatlayan LaValle, özel çalışma odasına

doğru yöneldi.

Daha kapıya elini uzatamadan kapı açıldı ve sakince içeride duran

Artemis Entreri'yi gözler önüne serdi.

LaValle ayakta durmaya devam etmek için büyük bir çaba sarfetti, zira

neredeyse zayıflıktan dizlerinin bağı çözülecekti.

"Şehre döndüğümü biliyordun," dedi Entreri rahatça, ileri doğru bir adım

atıp kapının pervazına yaslanarak. "Eski dostumu ziyaret etmemi beklemiyor

muydun yoksa?"

Büyücü soğukkanlılığını kazandı ve kafasını sağa sola sallayıp giriş

kapısına baktı. "Kapı mı, pencere mi?" diye sordu.

"Elbette ki kapı," diye yamtladı Entreri. "Pencerelerini ne kadar sıkı koruduğunu biliyorum."

"Kapıyı da en az o kadar sıkı korurum," dedi LaValle alayla, zira yeterince

'yi koruyamadığı barizdi.

Entreri omuz silkti. "Hâlâ eski dairende olan o kilit-tuzak terkibini

kullanıyorsun," dedi, elinde tuttuğu anahtan göstererek. "Bu kadarını tahmin j*tıiştim; zira cüce, kapını kafanda kırdıktan sonra o nesnelerin sağlam

Ediğim anladığın zaman çok sevinmiş olduğunu işitmiştim."

'Peki o anahtan nereden—" diye sormaya başladı LaValle.

"Kilidi sana ben vermiştim, unuttun mu?" diye cevapladı Entreri

Ama lonca binası, Artemis Entreri'nin hiç tanımadığı askerler

nndan gayet iyi korunuyor," diye tartıştı büyücü.

81

R.A. Salvatore

«Lonca binasının kendisine has sırlan var," diye sessizce yanıtladı kiral^

^'Ama kapımın üzerinde," diye devam etti LaValle, "başka tuzaklar var...

Var Entreri, yüzüne can sıkıntısıyla dolu bir ifade yerleştirdi ve LaValle işar J

^Pekâlâ" dedi büyücü, Entreri'nin yanından geçip çalışma odasır*

^rerek ve 'kiralık katile kendini takip etmesini işaret ederek. "Dılersen

lezzetli bir yemek sipariş edebilirim." _

Entreri LaValle'in tam karşısına bir sandalye çekti ve kafasını olums^

anlamda salladı. "Yemek için değil, sadece bilgi almak için geldim," dıye ankladı. "Calimport'ta olduğumu biliyorlar."

"Birçok lonca biliyor," diye doğruladı LaValle başını sallayarak. Ve

„v*t ben de biliyordum. Seni kristal küremden gördüm, ki hiç şüphem yok,

üğer paşaların büyücüleri de görmüştür. Pek de gölgeden gölgeye gizlenir

^ "Otoa^erekir miydi?" diye sordu Entreri. "Bildiğim kadarıyla şehirde hiçbir düşmanım yok ve düşman edinmeye de hiç niyetli değilim."

LaValle bu saçma fikre güldü. "Düşmanın yok mu?" diye sordu. Sen her

7aman kendine düşman edinmişsindir. Düşman edinmek, senin karardık

^atımnkaçımlmazbkyanetkisi.-Bunuhiçdekomıkbulmamışolankırali

Süe bakınca ve belki de dünyadaki en tehlikeli adamla dalga geçmekte

olduğunu aniden fark edince, büyücünün yüzündeki sırıtış solup gitti.

"Beni neden gözetledin?" diye sordu Entreri

LaValle omuz silkti ve sanki soruyu anlamamış gibi ellerini kaldırdı.

«T oncadaki görevim bu," diye yanıtladı.

"Demek lonca başkanına benim şehre döndüğüm hakkında bilgi verdin,

^ Senin görüntün kristal küremde belirdiğinde, Paşa Quentin Bodeau

udimle birlikteydi," diye itiraf etti LaValle. '

bireri sadecl başım yukan aşağı salladı ve LaValle rahatsızca kıprfand

-O kişinin sen olduğunu bilmiyordum elbette," diye açıkladı buy*»

«Eğer bilseydim, Bodeau'ya bilgi vermeden önce niyet ve isteklerini ogre

mek için seninle irtibata geçerdim." 1

"Sadık birisin," dedi Entreri tatsızca ve LaValle onun sözlerindeki ıroW

007den kaçırmadı.

«oeni

g "Hiçbir iddiada ve vaatte bulunmam," diye yanıtladı buyucu. »

82

tanıyanlar bilir, güç dengesini etkileyecek hareketlerde bulunmam

terazide hangi taraf daha ağır basarsa o tarafta yer alırım.

Sessiz Kılıç

"Faydacı bir hayatta kalış yöntemi," dedi Entreri, "Fakat az önce bana,

-er buseydin beni bilgilendirmiş olacağını söylememiş miydin? Vaatte

.tünüyorsun, büyücü, hizmet etme vaadinde. Peki beni uyarmış olsaydın,

Duentin Bodeau'ya verdiğin o vaadi bozmuş olmaz miydin? Belki de seni

andığım kadar iyi tanımıyorumdur. Belki de sadakatin güvenilmez

niteliktedir."

"Senin için seve seve bir istisnada bulunurum," diye kekeledi LaValle, bu mantık tuzağından kurtulmanın bir yolunu ararken. Eğer kendine güven

olmayacağında karar kılarsa, Entreri 'nin onu öldürmeye çalışacağından hiç

şüphesi yoktu.

Ve eğer Entreri onu öldürmeye çalışırsa, LaValle'in öleceğinden de hiç

şüphesiyoktu. "Sadece senin varlığın bile, hizmet ettiğin tarafın terazide ağır basmasını sağlar," diye açıkladı. "Bu yüzden, kendi isteğimle asla sana karşı gelmem."

Entreri, adama sertçe bakmaktan ve LaValle'in birçok kez rahatsızlıkla

kıpırdanmasına sebep olmaktan gayrı cevap vermedi. Fakat, böyle oyunlar

için pek az zamanı olan ve LaValle'e zarar vermek gibi bir niyeti olmayan

Entreri bu gerginliği hızla ortadan kaldırdı. "Loncanın şu anki durumunu

anlat bakalım," dedi. "Bana Bodeau'dan, adamın teğmenlerinden ve sokak

şebekesinin ne kadar genişlemiş olduğundan bahset."

"Quentin Bodeau iyi huylu bir adamdır," diyerek Entreri'nin isteğini

derhâl yerine getirdi LaValle. "Öldürmek zorunda kalmadıkça kimseyi

öldürmez ve sadece uğradıkları zaran karşılayabilecek olan insanlardan

çalar. Ama altındaki birçok kişi ve etrafındaki birçok lonca bu merhamet

duygusunu bir zayıflık olarak algılıyor ve bu sebeple, onun hükmü

altındayken lonca kaybediyor. Pook'un hükmettiği veya senin liderliği

buçukluk Regis'in ellerinden aldığın zamanlardaki kadar büyük bir nüfuza

sahip değiliz." Büyücü, loncanın nüfuz alanını detaylı bir şekilde anlatarak

sözlerine devam etti ve kiralık katil, Pook'un o eski, büyük loncasının bu

kadar yıpranmış olması karşısında hakikaten de şaşırdı. Bir zaman Pook'un

sahasında bulunan sokaklar artık ulaşılamaz nitelikteydi, zira loncaların uç

sınır çizgileri olarak değerlendirilen o bulvarlar artık lonca binasma çok

yakın olanlardan ibaretti.

Entreri, Bodeau'nun örgütünün gelişmesini veya zayıflamasını hiç

umursamıyordu. Bu bir hayatta kalma meselesinden ibaretti, o kadar.

farkında olmadan herhangi bir loncanın gazabını uyandırmamak için,

a'ımport'un yeraltı dünyasının durumunu ana hatlarıyla öğrenmeye

alışıyordu.

LaValle teğmenleri anlatarak sözlerine devam etti. Genç Chalsee'nin

83

R.A. Salvatore

gelecek vaat ettiğini söyledi ve Entreri'yi ölümcül derecede ciddi —amj

kiralık katilin istifini bozmayı bile başaramayan— bir ses tonuyla Đt Perry

hakkında uyardı.

"Onu dikkatli izle," dedi LaValle yine, kiralık katilin neredeyse cam

sıkılmış denilebilecek ifadesini fark ederek. "Seni büyüyle izlediğim^

zaman Đt Perry yanımdaydı ve Artemis Entreri'nin Calimport'a döndüğünü

gördüğüne hiç memnun olmadı. Sadece senin bu şehirdeki varlığın bile onun

için bir tehdit oluşturuyor, zira bir kiralık katil olarak hakikaten yüksek bir

fiyatı var ve yalnızca Quentin Bodeau için çalışmıyor." Yine kiralık katilden

hiçbiı tepki alamayan LaValle daha da üsteledi. "Bir sonraki Artemis Entreri

olmak istiyor," dedi büyücü dobra dobra.

Đşte bu, kiralık katilin gülmesini sağladı; bunun sebebi Đt Perry'nin

hayallerini gerçekleştirebilmesi için yeterli yeteneğe sahip olduğundan şüphe

etmesi veya kendini beğenmişlik değildi. Entreri'nin eğlenmesini sağlayan

şey, Đt Perry'nin olmaya çalıştığı şeyin ne olduğunu bilmemesiydi, zira eğer

bilseydi arzularını başka bir yöne çevirirdi.

"Senin geri dönüşünü sıradan bir rahatsızlıktan çok daha fazlası olarak

değerlendirebilir," diye uyardı LaValle. "Belki de bir tehdit ya da daha

kötüsü... bir firsat."

"Ondan hoşlanmıyorsun," diye mantık yürüttü Entreri.

"O disiplinsiz ve bu yüzden sağı solu belirsiz bir katil," diye yanıtladı büyücü. "Kör bir adamın attığı ok gibi. Eğer beni avlamaya çıktığından emin

olsaydım, ondan pek korkmazdım. Hepimizi biraz endişelendiren şey,

adamın sık sık yaptığı mantıksız hareketler."

Uzun bir sessizliğin ardından Entreri, "Bodeau'nun yerini almak için

hiçbir istek duymuyorum," diyerek büyücüyü temin etti. "Ve de kendimi it

Perry'nin hançerinin üzerine atmaya da hiç niyetim yok. Bu sebeple bana

bilgi vermeye devam ederek Bodeau'ya sadakatsizlik etmiş olmayacaksın,

büyücü ve senden en azından bu kadarım bekliyorum."

"Eğer Đt Perry peşine düşerse, bundan haberdar edileceksin," diye söz

verdi LaValle ve Entreri ona inandı. Đt Perry, şöhretini tek bir hançer

darbesiyle güçlendirmek isteyen zıpçıktı bir gençti. Ama LaValle, Entreri'yi

iyi tanıyordu ve kiralık katil bunu biliyordu. Eğer LaValle, Đt Perry'nin

gazabını uyandınrsa hakikaten de biraz tedirgin olurdu, ama eğer Entreri'nin

kendisini öldürmek istediğini öğrenirse kesinlikle dehşete kapılırdı.

Entreri, şöhretinin cilvelerini düşünerek bir süre daha öylece oturdu

Yıllar boyu yaptığı çalışmalar yüzünden birçok kişi onu öldürrne

isteyebilirdi, ama yine aynı çalışmalar sayesinde diğer birçok kişi de on

karşı gelmeye korkar ve onun için çalışırdı.

84

Sessiz Kılıç

Elbette ki, eğer Đt Perry onu öldürmeyi başarırsa LaValle'in Entreri'ye

I n sadakati aniden son bulur ve derhal yeni katil krala ait olurdu.

Arteırris Entreri'ye bütün bunlar son derece boş geliyordu.

"Đhtimâlleri bir türlü göremiyorsun," diye azarladı Đt Perry, endişeli genç

^jajm gırtlaklamak istemesine rağmen sesini sakin tutmaya çabalayarak.

"Hikâyeleri duydun mu?" diye lafi yapıştırdı Chalsee Anguaine. "Lonca başkanlarından tut savaş büyücülerine kadar her türlü kişiyi katletmiş. Gîiun

öldürmeye karar verdiği herkes ölü."

Đt Perry tiksintiyle tükürdü. "Bu dediğin, o daha genç bir adamken

geçerliydi," diye yanıtladı. "Basadoni Loncası de dahil olmak üzere birçok lonca tararından saygı duyulan biriyken. Bağlantılara ve himayeye, cinayetlerine

yardımcı olacak birçok kudretli müttefike sahipken. Arak yalnız başına,

savunmasız ve gençliğinin hızına sahip değil."

"Bence sabırlı olmalı, onun hakkında ve neden geri döndüğü hakkında daha

çok bilgi edinmeliyiz," diye fikrini sundu Chalsee.

"Biz ne kadar beklersek, Entreri ağını o kadar örmüş olur," diye tartıştı Đt Perry hiç tereddüt etmeden. "Bir büyücü, bir lonca başkanı, sokaklardaki

casuslar. Hayır, eğer şimdi beklersek, daha sonra hareketlerimizin bir lonca

savaşını doğurma ihtimâlini hesaba katmadan ona karşı gelemeyiz.

Bodeau'nun esasında nasıl biri olduğunu biliyorsun ve onun liderliği altında

öyle bir savaştan sağ çıkmayacağımızı da anhyorsundur."

"Sen hâlâ onun gözde katilisin," diye tartıştı Chalsee.

Đt Perry bu düşünceye kıs kıs güldü. "Fırsatları değerlendiririm," diye düzeltti.

"Ve şu anda karşımda duran firsat, görmezden gelinemeyecek nitelikte. Eğer

Artemis Entreri'yi öldürürsem —yani öldürürsek— onun sahip olduğu mevkiyi

ele geçireceğiz."

"Loncasız olarak mı?"

"Loncasız olarak," diye dürüstçe yanıtladı Đt Perry. "Ya da daha doğru bir

^rnla, birçok loncayla bağlantılı olarak. En yüksek fiyatı verene adanmış bir'

hhç olarak."

__ "Ouentin Bodeau öyle bir şeyi kabul etmeyecektir," dedi Chalsee. "Đki teğmenini kaybedecek ve bu da loncasını zayıflatacak."

'Ouentin Bodeau bunu anlayacaktır, zira teğmenlerini daha güçlü loncalar

Iharsa onun mevkii daha çok güvence altına alınmış olur," diye yanıtladı Đt

Perry.

85

R.A. Salvatore

Chalsee bu iyimser mantığı bir süre düşündükten sonra kafasını şüpheyle

sağa sola salladı. "Bodeau o zaman savunmasız kalacak, belki de kendi

teğmenlerinin bir başka lonca başkanının talebi üzerine kendisini

avlayacağından korkacak."

"O zaman öyle olsun," dedi Đt Perry soğukça. "Geleceğini Bodeau

gibilere ne kadar sıkı bağladığın konusunda son derece dikkatli olmalısın.

Lonca onun komutası altında yıpranıyor ve eninde sonunda başka bir lonca

bizi yutacak. En güçlü olanın galip çıkmasına izin vermeye razı olanlar

kendilerine yeni bir yuva bulabilir. Kaybedenlere ahmak bir sadakatle bağlı

olanların cesetleri de lağımlarda dilencilerin talanına terk edilir."

Bu konuşmadan biraz olsun hoşlanmayan Chalsee kafasım çevirdi. Bir

gün öncesine, yani Artemis Entreri'nin geri döndüğünü öğrenene kadar

hayatının ve kariyerinin güvende olduğunu sanıyordu. Hatırı sayılır derecede

güçlü bir loncanın içinde mevkiice yükseliyordu. Fakat şimdi, Đt Perry, daha

yüksek bir seviyeye erişmek için çıtayı yükseltmeye niyetli gibi

görünüyordu. Chalsee bu işin cezbedici yanım görse de, sunabileceği

kazançlardan pek emin değildi. Eğer Entreri'ye karşı başarılı olurlarsa Đt

Perry'nin tahminlerinin doğru çıkacağından şüphe etmiyordu, ama Artemis

Entreri'nin peşine düşmenin sadece düşüncesi bile...

Entreri Calimport'u en son terk ettiğinde Chalsee yalnızca bir çocuktu,

hiçbir loncaya bağlı değildi ve Entreri'nin öldürdüğü birçok insandan haberi

yoktu. Fakat yeraltı dünyasına katıldığı zaman Calimport'taki başlıca kiralık

katilleri öğrenmişti: Paşa Wroning'in Loncası'na çalışan Bıçak Marcus;

genelevleri işleten ve yörenin asil sınıfına hizmet eden bağımsız Clarissa ile

yardakçıları —evet, Clarissa'nın düşma

nları sanki birden ortadan

kayboluyor gibiydi. Bunların yanında, belki de içlerinden en ölümcülü olan

Basadoni Loncası'ndan Kadran Gordeon ve savaş büyücüsü Katil Targon

vardı. Her ne kadar Entreri'nin Calimport'taki kariyerine, hizmet ettiği lonca

başkanının çöküşü ve can düşmanlarından —ki o da sıradan biri değil, bir

drow elfıydi— birisini mağlup edemediği konusundaki söylentiler leke

düşürmüş olsa bile, diğer katillerin hiçbirisi Artemis Entreri'nin şöhretini

silmeye yaklaşamamıştı bile.

Şimdi de Đt Perry, tek bir cinayetle o dört kötü şöhretli kiralık katilden

sıyrılıp sıralamanın en başına geçmek istiyordu ve aslında bu pl311

Chalsee'ye makul geliyordu.

Tabii, Entreri'yi öldürmeyi başarmak gibi küçük bir sorun haricinde.

"Karar verilmiştir," dedi Đt Perry, görünüşe bakılırsa Chalsee'nın

düşüncelerini sezerek. "Onun peşine düşüyorum... senin yardımın olsun y

da olmasın."

86

Sessiz Kılıç

Bu sözlerin ardındaki üstü kapalı tehdit Chalsee'nin gözünden kaçmadı,

i perry'nin Entreri'ye karşı herhangi bir şansı olması için, tarafsız şahısların

junmaması gerekliydi. Đt Perry, Chalsee'ye emellerini anlatarak, ya

ndisinin yamnda ya da karşısında yer alması, yani ya onun ya da

Pntreri'nin müttefiki olması gerektiğini ona açık açık söylemiş oluyordu,

fhalsee'nin Entreri'yle tanışık dahi olmadığını ve adamdan düşman olarak

korktuğu kadar müttefik olarak da korktuğu göz önünde tutulursa, ortada pek

fazla seçenek yok gibiydi.

Đkisi derhal plan yapmaya başladılar. Đt Perry, Artemis Entreri'nin iki gün

içinde öleceği konusunda ısrarcıydı.

"Adam bize düşman değil," diye Quentin'i temin etti LaValle, aynı

gecenin ilerleyen saatlerinde, lonca başkanının özel yemek salonuna doğru

yürürlerken. "Calimport'a dönmesinin ardında loncayı geri almak gibi bir

arzu yatmıyor."

"Bunu nereden bilebiliyorsun?" diye sordu, gerginliği besbelli olan lider.

"O adamın aklından neler geçtiğini kim bilebilir ki? Her zaman tahmin

edilmedik şeyler yaparak hayatta kalmıştır."

"Đşte yanılgın burada," diye yanıtladı LaValle. "Entreri her zaman tahmin edilebilir birisi olmuştur, çünkü arzuladığı şeyi asla gizlemez. Onunla

konuştum."

Bu itiraf, Quentin Bodeau'nun hızla dönüp dosdoğru büyücüye

bakmasına sebep oldu. "Ne zaman?" diye kekeledi. "Nerede? Bütün gün

lonca binasından çıkmadın."

LaValle gülümsedi ve adama bakarken kafasını hafifçe yana yatırdı —

zira Bodeau az önce, onun hareketlerini izliyor olduğunu ahmakça itiraf

etmişti. Bu kadar ileri gittiğine göre Quentin ne kadar da çok korkmuş

olmalıydı. Quentin, Entreri ile LaValle'in eski dost olduklarını ve eğer

Entreri loncanın hakimiyetini ele geçirmek isterse muhtemelen LaValle'i

kendi tarafına çekeceğini biliyordu. Ve LaValle de onun bunu bildiğini

biliyordu.

"Bana güvenmemek için hiçbir sebebin yok," dedi LaValle

soğukkanlılıkla. "Eğer Entreri loncayı geri isteseydi, sana liderlikten

Çekilebileceğini ve yine de lonca içinde yüksek bir mevkiye sahip olabileceğini

"ĐÇ gecikmeden söylerdim."

87

R.A. Salvatore

Quentin Bodeau'nun gri gözleri tehlikeli bir biçimde kısıldı. "ÇekilnB

mi?" diye tekrarladı.

"Eğer bir loncayı yönetseydim ve Artemis Entreri'nin benim yerime M

diktiğini duysaydım, kesinlikle bunu yapardım!" dedi LaValle, aralarında

gerginliği biraz dağıtan bir kahkahayla. "Ama böyle korkuların olmasın. Entre, Calimport'a geri döndü, bu kadarı doğru, ama senin için bir düşman değil."

"Bundan kim emin olabilir ki?" diye yanıtladı Bodeau ve korido

boyunca yürümeye başladı. LaValle de onu takip etti. "Ama adamla bir dalı

irtibata girmemen gerektiğini bilmelisin."

"Bunun mantıklı olduğunu pek sanmıyorum. Onun hareketleri

anlamamız daha iyi olmaz mı?"

"Artık irtibata geçmeyeceksin," dedi Quentin Bodeau daha güçlü bil

şekilde, dosdoğru büyücünün gözlerine bakabilmek için LaValle'in omzutıj

kavrayıp onu döndürerek. "Đrtibat yok ve bu benim seçimim değil."

"Korkarım ki bir fırsatı kaçınyorsun," diye tartışmaya başladı LaVa§|

"Entreri bizim için bir dost ve değerli bir—"

"Đrtibat yok!" diye ısrar etti Quentin, sözüne vurgu yapmak için anidd

durarak. "Đnan bana, lağımlardaki sıçanadam loncasından birkaç baş belâsını

halletmesi için o kiralık katili işe almak beni çok mutlu ederdi. Entreri'nil

özellikle o nahoş yaratıklardan hiç hoşlanmadığını ve onların da ona rj

sevgi beslemediklerini duymuştum."

LaValle aklında canlanan anılarıyla gülümsedi. Pook Paşa'nın, Rassil

adındaki baş belâsı bir sıçanadam lideriyle sıkı bir bağlantısı vardı. Pook'u

ölümünden sonra, Rassiter Entreri'yi iki tarafın da çıkarına olacak bir ittifakı

dahil etmek istemişti. Fakat Rassiter'ın şanssızlığına, hiddetten köpürmf

olan Entreri, duruma pek o açıdan bakmamıştı.

"Ama onu işe alamayız," diye devam etti Quentin Bodeau. "Ve onunlil

daha fazla irtibata geçmemeliyiz... yani geçmemelisin. Bu emirler bal

Basadoni Loncası'ndan, Raker Loncasından ve Paşa Wroning'in g

kendisinden geldi."

Bu şaşırtıcı haberler karşısında hazırlıksız yakalanmış olan LaVallI

duraksadı. Bodeau az önce Calimport'un en güçlü üç loncasının ismini saymışt

Đçeride hizmetkârların olduğunu bilen ve bu meseleyi büyücüyle öze

olarak halletmek isteyen Quentin, yemek odasının kapısının önünde durdî

"Entreri'yi dokunulmaz ilan ettiler," diye devam etti. Bunun anlamı şuydi herhangi bir lonca başkanının Entreri'yle herhangi bir profesyonel I

anlaşması yapmak bir yana dursun, onunla konuşması dahi yasaktı, akf

takdirde bir sokak savaşını göze almış sayılırdı.

Bunu anlayan ama bu durumdan hiç hoşlanmayan LaValle başrylJ|

Sessiz Kılıç

onayladı. Elbette ki, üç rakip loncanın üzerinde uzlaşma sağladığı her türlü

karar gibi, bu da kulağa son derece mantıklı geliyordu. Küçük bir lonca

uaşkanımn, daha önde gelen liderlerden birini öldürmesi için kendi kasasını

boşaltıp Entreri'yi kiralayabileceğinden korktuklarından dolayı, onu

sistemin dışında bırakmışlardı. En yüksek güç mevkilerinde bulunanlar

statükoyu tercih ediyorlardı. Ayrıca, Entreri'den o kadar çok korkuyorlardı

ki adamın tek başına dahi bütün dengeleri altüst edebileceğini biliyorlardı.

Adamın şöhretine yapılabilecek ne büyük bir övgüydü bu! Ve LaValle, bu

övgünün hakkıyla sunulmuş olduğunu, diğer herkesten daha iyi biliyordu.

"Anlıyorum," dedi Quentin'e, itaat ettiğini göstermek için eğilip reverans yaparak. "Belki de bu duruma bir açıklık geldiğinde, o değerli adamla

dostluğumu kendi çıkarımıza kullanma fırsatı bulabiliriz."

LaValle'in samimi gibi görünen sözleriyle rahatlayan Bodeau, birkaç

gündür ilk defaya mahsus olmak üzere gülümsedi. Birlikte akşam yemeği

yemek için yollarına devam ederken kendisini hakikaten de çok daha

rahatlamış hissediyordu.

Ama LaValle hiç de rahatlamamıştı. Diğer loncaların Entreri'yi tecrit

etmek için bu kadar hızlı davranabildiğine inanmakta güçlük çekiyordu.

Eğer durum böyleyse, kiralık katili yakın —Entreri'ye karşı yapılacak

herhangi bir girişimi öğrenecek ve adamı öldürmeyen çalışacak kadar ahmak

olan herhangi bir loncaya misilleme yapacak kadar yakın— takibe almış

olacaklarını biliyordu.

LaValle, yemeğini çabucak yedi ve o gece bitirmeyi planladığı zor bir

parşömenin kaleme alınmasının tam ortasında kalmış olduğu mazeretini

sunarak izin istedi.

Đt Perry'nin yerini tespit etmeyi umarak doğruca kristal lakesinin başına

gitti ve kanı kaynayan adamla Chalsee Anguaine'in hâlâ lonca binasının

sınırlan içinde olduğunu gördüğüne memnun oldu. Sokak seviyesindeki ana

silah deposunda onları buldu. Neden özellikle bu odada bulunduklarını

tahmin edebiliyordu.

"Bu gece dışan çıkmayı mı tasarlıyorsunuz?" diye sakince sordu büyücü,

depoya girdiğinde.

"Biz her gece dışan çıkıyoruz," diye yanıtladı Đt Perry. "Bu bizim işimiz, öyle değil mi?"

"Birkaç yedek silah mı alacaksınız?" diye şüpheyle sordu LaValle, iki

adamın vücutlarında uygun olan her türlü yere hançerler yerleştirmiş

olduğuna dikkat ederek.

"Dikkatli olmayan bir lonca teğmeni genellikle çabuk ölür," diye tatsızca yanıtladı Đt Perry.

89

R.A. Salvatore

Quentin Bodeau'nun gri gözleri tehlikeli bir biçimde kısıldı. "Çekilmek

rni?" diye tekrarladı.

"Eğer bir loncayı yönetseydim ve Artemis Entreri'nin benim yerime göz

diktiğini duysaydım, kesinlikle bunu yapardım!" dedi LaValle, aralanndaki

gerginliği biraz dağıtan bir kahkahayla. "Ama böyle korkuların olmasın. Entreri, Calimport'a geri döndü, bu kadan doğru, ama senin için bir düşman değil."

"Bundan kim emin olabilir ki?" diye yanıtladı Bodeau ve koridoj

boyunca yürümeye başladı. LaValle de onu takip etti. "Ama adamla bir daha

irtibata girmemen gerektiğini bilmelisin."

"Bunun mantıklı olduğunu pek sanmıyorum. Onun hareketlerini

anlamamız daha iyi olmaz mı?"

"Artık irtibata geçmeyeceksin," dedi Quentin Bodeau daha güçlü bir

şekilde, dosdoğru büyücünün gözlerine bakabilmek için LaValle'in omzunu

kavrayıp onu döndürerek. "Đrtibat yok ve bu benim seçimim değil."

"Korkanm ki bir fırsatı kaçınyorsun," diye tartışmaya başladı LaValle.

"Entreri bizim için bir dost ve değerli bir—"

"Đrtibat yok!" diye ısrar etti Quentin, sözüne vurgu yapmak için aniden

durarak. "Đnan bana, lağımlardaki sıçanadam loncasından birkaç baş belâsını

halletmesi için o kiralık katili işe almak beni çok mutlu ederdi. Entreri'nin

özellikle o nahoş yaratıklardan hiç hoşlanmadığını ve onların da ona pek

sevgi beslemediklerini duymuştum."

LaValle aklında canlanan anılanyla gülümsedi. Pook Paşa'nm, Rassiter

adındaki baş belâsı bir sıçanadam lideriyle sıkı bir bağlantısı vardı. Pook'un

ölümünden sonra, Rassiter Entreri'yi iki tarafın da çıkanna olacak bir ittifaka

dahil etmek istemişti. Fakat Rassiter'ın şanssızlığına, hiddetten köpürmüş

olan Entreri, duruma pek o açıdan bakmamıştı.

"Ama onu işe alamayız," diye devam etti Quentin Bodeau. "Ve onunla

daha fazla irtibata geçmemeliyiz... yani geçmemelisin. Bu emirler bana

Basadoni Loncası'ndan, Raker Loncasından ve Paşa Wroning'in ta

kendisinden geldi."

Bu şaşırtıcı haberler karşısında hazırlıksız yakalanmış olan LaValle

duraksadı. Bodeau az önce Calimport'un en güçlü üç loncasının ismini saymıştı.

Đçeride hizmetkârlann olduğunu bilen ve bu meseleyi büyücüyle özel

olarak halletmek isteyen Quentin, yemek odasının kapısının önünde durdu.

"Entreri'yi dokunulmaz ilan ettiler," diye devam etti. Bunun anlamı şuydu; herhangi bir lonca başkanının Entreri'yle herhangi bir profesyonel ĐŞ

anlaşması yapmak bir yana dursun, onunla konuşması dahi yasaktı, aksi

takdirde bir sokak savaşını göze almış sayılırdı.

Bunu anlayan ama bu durumdan hiç hoşlanmayan LaValle başıyla

88

Sessiz Kılıç

onayladı. Elbette ki, üç rakip loncanın üzerinde uzlaşma sağladığı her türlü

karar gibi, bu da kulağa son derece mantıklı geliyordu. Küçük bir lonca

başkanının, daha önde gelen liderlerden birini öldürmesi için kendi kasasını

boşaltıp Entreri'yi kiralayabileceğinden korktuklarından dolayı, onu

sistemin dışında bırakmışlardı. En yüksek güç mevkilerinde bulunanlar

statükoyu tercih ediyorlardı. Ayrıca, Entreri'den o kadar çok korkuyorlardı

]<i adamın tek başına dahi bütün dengeleri altüst edebileceğini biliyorlardı.

Adamın şöhretine yapılabilecek ne büyük bir övgüydü bu! Ve LaValle, bu

övgünün hakkıyla sunulmuş olduğunu, diğer herkesten daha-iyi biliyordu.

"Anlıyorum," dedi Quentin'e, itaat ettiğini göstermek için eğilip reverans yaparak. "Belki de bu duruma bir açıklık geldiğinde, o değerli adamla

dostluğumu kendi çıkarımıza kullanma fırsatı bulabiliriz."

LaValle'in samimi gibi görünen sözleriyle rahatlayan Bodeau, birkaç

gündür ilk defaya mahsus olmak üzere gülümsedi. Birlikte akşam yemeği

yemek için yollarına devam ederken kendisini hakikaten de çok daha

rahatlamış hissediyordu.

Ama LaValle hiç de rahatlamamıştı. Diğer loncaların Entreri'yi tecrit

etmek için bu kadar hızlı davranabildiğine inanmakta güçlük çekiyordu.

Eğer durum böyleyse, kiralık katili yakm —Entreri'ye karşı yapılacak

herhangi bir girişimi öğrenecek ve adamı öldürmeyen çalışacak kadar ahmak

olan herhangi bir loncaya misilleme yapacak kadar yakın— takibe almış

olacaklarını biliyordu.

LaValle, yemeğini çabucak yedi ve o gece bitirmeyi planladığı zor bir

parşömenin kaleme alınmasının tam ortasında kalmış olduğu mazeretini

sunarak izin istedi.

Đt Perry'nin yerini tespit etmeyi umarak doğruca kristal küresinin başına

gitti ve kanı kaynayan adamla Chalsee Anguaine'in hâlâ lonca binasının

sınırlan içinde olduğunu gördüğüne memnun oldu. Sokak seviyesindeki ana

silah deposunda onları buldu. Neden özellikle bu odada bulunduklarını

tahmin edebiliyordu.

"Bu gece dışarı çıkmayı mı tasarlıyorsunuz?" diye sakince sordu büyücü,

depoya girdiğinde.

"Biz her gece dışarı çıkıyoruz," diye yanıtladı Đt Perry. "Bu bizim işimiz,"

öyle değil mi?"

"Birkaç yedek silah mı alacaksınız?" diye şüpheyle sordu LaValle, iki

adamın vücutlarında uygun olan her türlü yere hançerler yerleştirmiş

olduğuna dikkat ederek.

"Dikkatli olmayan bir lonca teğmeni genellikle çabuk ölür," diye tatsızca yanıtladı Đt Perry.

89

R.A. Salvatore

"Hakikaten öyle," diye hemfikir oldu LaValle, hafifçe reverans yaparak.

"Ve Basadoni, Wroning ve Raker loncalarının emrine göre, Artemis

Entreri'nin peşine düşen lonca teğmeni, efendisine hiç de fayda sağlamıyor

demektir."

Büyücünün bu dobra ilanı iki adamın da duraksamasını sağladı. Đt Perry

bu şaşkınlığı çabucak ve sakince atlattı, boş yüz ifadesinde hiçbir suçluluk

emaresi olmadan hazırlanma işine geri döndü. Ama daha az deneyim sahibi

olan Chalsee, açıkça görülebilen rahatsızlık işaretleri verdi. LaValle hedefi

on ikiden vurmuş olduğunu anladı. Bu gece Entreri'yi avlamaya çıkıyorlardı.

"Önce bana danışacağınızı düşünmüştüm," diye belirtti büyücü, "elbette ki, onun nerede olduğunu ve etrafına ördüğü besbelli olan savunma

hatlarından birkaçım öğrenmek için fikrimi soracağınızı sanmıştım."

"Saçma sapan konuşuyorsun, büyücü," diye ısrar etti Đt Perry.

"Đlgilenmem gereken bir sürü görevim var ve senin saçmalıklarına ayıracak

vaktim yok." Sözünü bitirirken silah deposunun kapışım çarparak açtı ve

LaValle'in yanından hışımla yürüyerek geçti. Son derece tedirgin olan

Chalsee Anguaine onu takip etmeye başladı ve yürürken birçok defa

arkasına dönüp baktı.

LaValle bu soğuk davranışı düşünüp tarttı ve Đt Perry'nin hakikaten de

Entreri'yi avlamayı kafaya koyduğunu ve aynı zamanda, o tehlikeli kiralık

katil söz konusu olduğunda LaValle'e güvenilmeyeceğine karar verdiğini

anladı. Şimdi tüm ihtimâlleri ölçüp tartan büyücü, kendisinin de bir ikilem

içinde olduğunu fark etti. Eğer Đt Perry, Entreri'yi öldürmeyi başarırsa, az

önce LaValle'in dostu olmadığını açık bir dille belirtmiş olan o tehlikeli

adam, sokaklarda büyük bir şöhret ve güç kazanacaktı (tabii eğer diğer

loncalar onu bu düşüncesiz davranışından dolayı öldürmeye karar

vermezse). Ama eğer Entreri kazanırsa —ki LaValle bunun daha muhtemel

olduğunu düşünüyordu— LaValle'in, anlaştıkları üzere onunla irtibata geçip

onu uyarmamış olmasından hiç hoşlanmayacaktı.

Fakat yine de LaValle, büyülerini kullanıp Entreri'yle irtibata geçmeye

cesaret edemiyordu. Eğer diğer loncalar kiralık katili gözetliyorsa, o çeşit

irtibatlar kolayca tespit edilip izlenebilirdi.

Son derece sıkkın olan LaValle, odasma geri döndü ve uzun bir süre

boyunca öylece karanlıkta oturdu. Her iki senaryoda da —yani Đt Perry de

Entreri de galip gelse— loncanın başı büyük bir belâya girebilirdi. 'Quentin

Bodeau'ya haber versem mi acaba?' diye düşündü, ama Çmentin'in volta

atıp tırnaklarını kemirmekten gayrı pek fazla bir şey yapamayacağım fark

edince bu fikri aklından uzaklaştırdı. Artık Đt Perry sokaklardaydı ve

Quentin'in onu loncaya geri çağırmasının bir yolu yoktu.

90

Sessiz Kılıç

Kristal küresine bakıp savaşın nasıl sonuçlandığını öğrenmeye çalışsa

mıydı? LaValle bu sefer de, sessizce izlemekten ibaret olsa bile herhangi bir

büyülü irtibatın daha güçlü loncaların kiraladığı büyücüler tarafından tespit

edilip kendisini ifşa edebileceği ihtimâlini düşünmek zorunda kaldı.

Böylece, saatler geçip giderken, endişe ve merak içinde karanlıkta oturdu.

91

R.A. Salvatore

BÖLÜM 6

VADĐYĐ GERĐDE BKAKMAK

Drizzt, barbarın yaptığı her hareketi —Wulfgar'ın kamp ateşinin

yanında, onun tam karşısında oturuşunu ve akşam yemeğini yiyişini—

izliyor, aklından neler geçtiğine dair bir işaret arıyordu. Devlerle yapılan

dövüşün yardımı dokunmuş muydu? Drizzt, başarmayı umut ettiği şeyi

başarmış, Regis'e açıkladığı tabiriyle "atı koşturmuş" muydu? Yoksa

Wulfgar şimdi, savaştan önce olduğundan daha kötü bir durumda mıydı?

Hareketleri, daha doğrusu hareketsiz kalmış olması onlara hiçbir zarar

vermemişken, yaptığı hatadan dolayı suçluluk duygusuna mı gömülmüştü?

VVulfgar'ın savaşm başında iyi bir iş çıkartamadığını fark etmiş olduğu

belliydi, peki kendi zihninde o hatasını daha sonraki hareketleriyle telafi

ettiğini anlamış mıydı?

Drizzt bu tip duygulan tespit etme konusunda belki de dünyadaki

herkesten daha yetenekliydi, ama aslında barbarın içsel kargaşasını biraz

olsun okuyamıyordu. Wulfgar, Errtu'nun pençelerinden kurtulduğu

zamandan beri yaptığı üzere sistemli ve mekanik bir şekilde hareket

ediyordu. Hayatın gerektirdiklerini herhangi bir acı, tatmin, rahatlama veya

başka bir hissin emaresini sergilemeden yerine getiriyordu. VVulfgar

varolmayı sürdürüyordu, ama yaşıyor sayılmazdı. O gök mavisi gözlerin

içinde bir parça tutku kıvılcımı kaldıysa dahi, Drizzt bunu göremiyordu. Bu

sebeple drow kolcu, devlerle yapılan savaşm hiçbir etki yaratmamış, ne

barbann yaşam sevincini körüklemiş ne de omzuna daha fazla yük bindirmiş

olduğu gibi bir izlenime kapılmıştı. Kemiğin üzerindeki av etini, hiç

değişmeyen ve hiçbir şeyi açık etmeyen bir yüz ifadesiyle kopartmakta olan

dostuna bakan Drizzt, sadece cevaplannın değil, cevap arayacağı yerlerin de

tükenmiş olduğunu kendine itiraf etmek zorunda kaldı.

Derken Catti-brie gidip VVulfgar'ın yanma oturdu ve barbar, kadına

92

Sessiz Kılıç

bakmak için duraksadı. Hatta kadına küçük bir gülücük atmayı da başardı.

'Belki de benim başaramadığım şeyi Catti-brie başarır,' diye düşündü Drizzt.

O ve Wulfgar eskiden dostlardı, bu kadan kesindi, ama barbar ile Catti-brie

bundan çok daha derin bir şey paylaşmışlardı.

Bu düşünce, Drizzt'in içinde birbiriyle çatışan bir hisler karmaşası

oluşturdu. Bir yandan Wulfgar'ı son derece önemsiyor ve barbarın duygusal

yaralarını iyileştirmesini dünyadaki her şeyden çok istiyordu. Ama diğer

yandan, Catti-brie'yi adama yakın görmek ona acı veriyordu. Bunu inkâr

etmeye, bu hissi aşıp ona baskın çıkmaya çalıştı. Ama o his işte oradaydı, bir

gerçekti ve hiçbir yere gitmeyecekti.

Drizzt onu kıskanıyordu.

Drow, gözü arkada kalmadan ikisini baş başa bırakabilmek için hislerini

yatıştırmaya büyük bir çaba sarfederek. Bruenor ile Regis'e katıldı ve

buçukluğun üçüncü porsiyonunu silip süpürürken neşeyle aydınlanmış olan

yüzüyle, sadece vücudunu hayatta tutabilmek için yemek yiyormuş gibi

görünen Wulfgar'ın yüzü arasındaki tezati görmezden gelemedi. Bir yanda

faydacılık, diğer yanda katıksız bir haz.

"Yarın vadiyi geride bırakacağız," diyordu Bruenor, güneylerinde ve

doğularında yükselen ve artık çok daha iri görünen dağların siluetlerini işaret

ederek. Gerçekten de, at arabası dağ dönemecini almıştı ve artık batıya değil

güneye doğru gidiyorlardı. Buzyeli Vadisi'ndeyken sürekli olarak insanın

kulaklarında uğuldayan rüzgâr, yerini arada sırada esip geçen boralara bırakmıştı.

"Oğlum nasıl bakalım?" diye sordu Bruenor, kara elfin geldiğini görünce.

Drizzt omuz silkti.

"Onun ölümüne sebep olabilirdin, seni gidi lanet olası ahmak elf seni,"

diye pufladı cüce. "Hepimizin ölümüne neden olabilirdin. Ve bu ilk değil!"

"Son da değil," diye söz verdi Drizzt gülümseyerek ve eğilip reverans

yaparak. Bruenor'un şaka yaptığını, cücenin sıkı bir dövüşten en az kendisi

kadar hoşlandığını biliyordu —özellikle de devlere karşı yapılan bir

dövüşten. Bruenor ona alınmıştı, burası kesindi, ama bunun sebebi sadece

Drizzt'in onu ilk savaş planına dahil etmemiş olmasıydı. Yaşanan kısa ama

şiddetli dövüş Bruenor'un o hiddetini çoktan dindirmişti ve şimdi drowa

sataşmasının sebebi, Wulfgar için duyduğu endişeleri biraz olsun

rahatlatmak istemesiydi.

"Savaşırken oğlanın yüzünü gördün mü?" diye sordu cüce, daha ciddi bir

tonla. "Gümbürgöbek o leş kokulu deviyle ortaya çıktığında ve oğlan görünüş

itibarıyla ezilip püre olmak üzereyken yüzündeki ifadeyi gördün mü?"

Drizzt görmemiş olduğunu itiraf etti. "O anda kendi sorunlarımla

meşguldüm," diye açıkladı. "Ve Guenhwyvar'm düştüğü tehlikeyle."

93

R.A. Salvatore

"Hiç," diye ilan etti Bruenor. "Hiçbir şey. Çekicini devlere fırlatmak için I havaya kaldırdığında yüzünde biraz olsun hiddet yoktu."

"Bir savaşçı bilincini kontrol altında tutmak için hiddetini bastırır," diye akıl yürüttü drow.

"Pöh, öyle değildi," diye karşılık verdi Bruenor. "O buz adasında

Errtu'yla dövüşürken oğlumun hiddetini gördüm, daha önce şu yaşlı

gözlerimle hiç görmediğim bir hiddetti o. Ah onu bir kez daha öyle görmeyi

nasıl isterdim! Öfke, hiddet ve hatta korku!"

"Savaşa yetiştiğimde onu gördüm," diye itiraf etti Regis. "Yeni gelen iri devin bir müttefik olduğunu bilmiyordu ve o bir müttefik olmasaydı, yani

diğer devlerin yanında savaşa katılsaydı VVulfgari kolayca öldürürdü; zira

açık çıkıntının üzerindeyken bizim durduğumuz açıdan gelecek bir kayaya

karşı hiçbir savunması yoktu. Fakat biraz olsun korkmamıştı. Sadece

kafasını kaldırıp deve baktı ve yüzünde gördüğüm tek şey ise..."

"Teslimiyetti," diye onun sözünü bitirdi drow. "Kader basma her ne

getirirse ona razıydı."

"Hiç anlamıyorum," diye itiraf etti Bruenor.

Drizzt'in ona verebileceği bir cevabı yoktu. Elbette ki Wulfgar'ın

yaşadığı sarsıntının çok büyük olduğu ve ondan umutlarıyla hayallerini,

tutkulanyla amaçlarmı çaldığı konusunda şüpheleri vardı, ama bunlan, her

zaman faydacı bir mantığa sahip olan cüceye anlatmak için kullanabileceği

sözleri bulamıyordu. Bu durumun, bir açıdan bakınca, son derece ironik

olduğunu düşünüyordu, zira hatırlayabildiği buna en yakın örnek

Bruenor'un, Wulfgar'ın yochlol tarafından öldürülmesinden sonraki haliydi.

Cüce, salonlarda günler boyunca amaçsızca, keder içinde dolaşmıştı.

'Evet,' diye fark etti Drizzt, 'işte doğru kelime bu. Wulfgar keder içinde.'

Bruenor bunu asla anlayamazdı ve Drizzt kendisinin bile anladığından

şüpheliydi.

"Gitme zamanı," diye belirtti Regis, kara elfı düşüncelerinden sıyırarak.

Drizzt, önce buçukluğa sonra Bruenor'a baktı.

"Camlaine bizi bir zar oyununa davet etmişti de," diye açıkladı Bruenor.

"Sen de gelsene, elf. Senin gözlerin herkesten iyi görür ve yardımına

ihtiyacım olabilir."

Drizzt, kamp ateşine, ateşin başında birbirilerine oldukça yakın oturan ve soh-

bet eden Wulfgar ile Catti-brie'ye baktı. Tüm konuşmayı Catti-brie'nin yapma-

dığına dikkat etti. Her nasıl yaptıysa VVulfgari konuşmaya teşvik etmiş, hatta yap-

tıklan tartışmada biraz heyecanlanmasını dahi sağlamıştı. Drizzt orada kalıp onla-

rın her hareketini izlemeyi deliler gibi istiyordu, ama bu zayıflığa yenik düşme-

yecekti. Böylece, zar oyununu izlemek için Bruenor ve Regis'in peşinden gitti.

94

Sessiz Kılıç

^••«^

"Tavanın kafana çöküşünü gördüğümüzde duyduğumuz acıyı tahmin

edemezsin," dedi Catti-brie, sohbetin yönünü usulca Mithril Salonu'nun

derinlerinde yaşanan o kader gününe doğru çekerek. O ana kadar Catti-brie

ile Wulfgar daha önce yaşadıkları dövüşler, çok yüksek bedeller ödemeden

düşmanları ve tehditleri savuşturmuş oldukları savaşlar hakkında

konuşuyorlardı.

Hatta Wulfgar sohbete katılmış, Bruenor ile —Bruenor'a karşı—- ilk

savaşını, sancak sopasını cücenin kafasında kırışını ve inatçı küçük yaratığın

onun ayaklarım yerden kesip savaş alanında baygın bir halde bırakışını

anlattı. Muhabbet dallanıp budaklanırken Catti-brie, başka bir dönüm noktası

teşkil eden hadiseye dikkat çekti: Aegis-fang'in yapılışı. Sevgi adına

yapılmış büyük bir çalışmaydı, cücenin Wulfgar'a düşkünlüğünün bir

eseriydi ve Bruenor'un demircilik kariyerinin doruk noktasıydı.

"Eğer seni bu kadar çok sevmeseydi, öylesine muhteşem bir silah

yapmayı asla başaramazdı," diye açıklamıştı Catti-brie. Sözlerinin acılı

adamın içine işlediğini gördüğünde tekrar hafifçe konuyu değiştirmiş,

Wulfgar'm ölümünden sonra Bruenor'un o silaha karşı sergilediği saygılı

tutuma değinmişti. Ve bu da tabii ki, Catti-brie'nin sözü, Wulfgar'ın öldüğü

o güne, şeytani yochlolun hatırasına getirmesine sebep olmuştu.

Catti-brie, konuyu bu yöne doğru çevirdiğinde Wulfgar'ın kendisini geri

çekmediğini, onunla kaldığını, sözlerini duyduğunu ve gerekli gördüğü

yerlerde kendi sözlerini eklediğini görünce rahatladı.

"Vücudumdaki tüm kuvvet çekiliverdi," diye devam etti Catti-brie. "Ve Bruenor'un mahvolmaya bu kadar yaklaştığını hiç görmemiştim. Ama

yolumuza devam ettik ve senin adına savaşmaya başladık, ondan sonra

düşmanlarımızın vay haline."

Wulfgar'ın açık renkli gözlerine dalgın bir bakış belirdi ve kadın biraz

duraksayarak sözlerini hazmetmesi için adama zaman tanıdı. Catti-brie onun

cevap vereceğini düşündü, ama Wulfgar cevap vermedi ve saniyeler sessizce

akıp gitti.

Catti-brie ona yaklaştı ve bir kolunu adamın sırtına atıp kafasını güçlü

omzuna yasladı. Wulfgar onu itmedi, hatta ikisi de rahat edebilsin diye

hafifçe kıpırdandı. Kadın bundan daha fazlasını umut ediyor, Wulfgar'ı

duygusal olarak serbest bırakmayı umuyordu. Bunu tam olarak başaramamış

95

R.A. Salvatore

olsa bile, bekleyebileceğinden daha fazlasına ulaşmış olduğunu fark etti. Aşk

tekrar yüzeye çıkmamıştı, ama hiddet de öyle.

Zaman alacaktı.

Ertesi sabah grup gerçekten de Buzyeli Vadisi'nden dışarı çıktı, aradaki fark

ise değişen rüzgârla bariz bir şekilde belirginleşti. Vadideyken rüzgâr, Hareketli

Buz Denizi'nin soğuk sularından geliyor ve kuzeydoğudan esiyordu.

Güneydeki, doğudaki ve dağların büyük bir kısmının bulunduğu kuzeydeki

belirli noktalarda rüzgâr artık aralıksız esmiyor, vadide mevcut olan sürekli

ıslıklar yerini anlık boralara bırakıyordu. Ve şimdi, güneye doğru giderlerken

rüzgâr yeniden hareketlenmiş, heyula gibi yükselen Dünyanın Omurgası'na

doğru esiyordu. Buzyeli Vadisi'ne adını veren soğuk rüzgârın aksine, bu hafif

bir esintiydi. Rüzgâr, güneydeki ıhman olan iklimlerden veya Kılıç Sahili'nin

daha sıcak sularından geliyor, bent çeken dağlara çarpıp geri dönüyordu.

Drizzt ile Bruenor, kararlı ama yavaş bir tempoyla ilerleyen kervanın

çevresini kolaçan etmek ve Catti-brie ile Wulfgar'a biraz mahremiyet

tanımak için günün büyük bir kısmını at arabasından uzakta geçirdiler. Kadın

hâlâ onunla konuşuyor, adamın zihnim daha iyi bir yere ve zamana çekmeye

çalışıyordu. Regis bütün gün boyunca, at arabasının arkasına, hoş kokulu

yiyeceklerin yanma tünemiş bir halde yolculuk etti.

Gayet sessiz ve olaysız bir gün olacaktı, tabii Drizzt bir noktada son

derece can sıkıcı bir ize rastlamasaydı: Bunlar iri, çizmeli bir devin ayak

izleriydi.

"Gümbürgöbek'in dostu mu?" diye sordu Bruenor, ayak izini

incelemekte olan kolcunun yanında yere çömelerek.

"Sanırım öyle," diye yanıtladı Drizzt.

"Kahrolası buçukluk o yaratığı yapması gerekenden çok daha fazla

büyülemiş," diye homurdandı Bruenor.

Yakut süsün gücünü ve genel olarak o tipteki efsunların doğasını bilen

Drizzt, bu konuda cüceyle hemfikir değildi. Hiç de ahmak bir yaratık

olmayan devin, gruptan ayrıldıktan kısa bir süre sonra Regis'in örmüş

olduğu her türlü büyüden kurtulduğunu biliyordu. Muhtemelen, onlar arayı

millerce mesafe açmadan önce, dev o buçukluğa ve onun garip arkadaş

grubuna nasıl olup da yardım etmeyi kabul ettiğini merak etmeye başlamıştı.

Bundan kısa bir süre sonra ise, ya tüm hadiseyi unutmuş ya da bu şekilde

kandırıldığı için hakikaten sinirlenmiş olmalıydı.

'Ve şimdi, görünüşe bakılırsa iri yaratık bizi gölge gibi takip ediyor,' diye

fark etti Drizzt, izlerin genel gidişatına dikkat ederek.

Belki bu sadece bir rastlantıydı ya da belki de bu izler başka bir deve aitti

—ne de olsa Buzyeli Vadisi'nde dev kıtlığı çekilmezdi. Drizzt emin

96

Sessiz Kılıç

? jjuyordu, bu sebeple drow ile Bruenor akşam yemekleri için grubun

anına geri döndüler ve dostlarına ne ayak izleri ne de gece nöbetlerini

rftırnıak konusunda bir şey söylediler. Fakat Drizzt kendi başına yola

kovuldu. Bunu yapmasının sebebi, etraftaki herhangi bir devin varlığını

kontrol etmek olduğu kadar, Catti-brie ile Wulfgar arasında gelişmeye

devanı eden o sahneden uzaklaşmaktı. Orada, gecenin karanlığında,

düşünceleri ve korkulanyla yalnız kalabilir, kendi duygusal savaşını verebilir

ve kendi hayatını nasıl yönlendireceği konusunda sadece Catti-brie'nin karar

verebileceğini kendi kendine üst üste hatırlatabilirdi.

Drizzt her ne zaman, kadının akıllı ve dürüst davranmış olduğunu

gösteren hadiseleri hatırlasa huzur buluyordu. Dolunay, Kılıç Sahili sulan

üzerinde tembelce yükselişe geçtiğinde, drow içinin garip bir şekilde

ısındığını hissetti. Kamp ateşinin panltısrnı zar zor görmesine rağmen Drizzt,

gerçekten de dostlan arasında olduğunu anladı.

Wulfgar kadının mavi gözlerine yoğunlukla baktı ve onun kendisini bu

noktaya kasten getirmiş, hasar görmüş bilincinin sert pürüzlerini yavaşça,

temkinli bir şekilde silmiş ve zihnindeki hiddet duvarlan onun nazik

dokunuşu altında saydamlaşana kadar o duvarlan yoğurmuş olduğunu

anladı. Ve şimdi o duvarlann arkasına bakmayı, Wulfgar'a bu denli işkence

eden iblisleri görmeyi istiyor, hatta talep ediyordu.

Catti-brie sessizce, sakince oturuyor ve sabırla bekliyordu. Adamın bazı

dehşetengiz hikâyeleri anlatmasını tatlılıkla sağlamış, bundan sonra daha

derine inip ondan ruhunu ve duyduğu dehşeti çınlçıplak bırakmasını

istemişti —ki bunun gururlu ve güçlü barbar için kolay olmayacağını

biliyordu.

Ama Wulfgar onu terslememişti. Şimdi zihninde girdap gibi dönen

düşünceleriyle, bakışlannı sıkıca kadınınkilere kenetlemiş bir halde, nefes

almakta zorluk çekerek ve kalbi iri göğsünde güm güm atarak orada

oturuyordu.

"Çok uzun bir süre sana turundum," dedi sessizce. "Orada, dumanlann

ve Pisliğin içinde, Catti-brie'nin hatırasına sıkı sıkıya turundum. Her zaman

0 hatırayı gözümün önünde tuttum. Evet, bunu yaptım."

Wulfgar nefes alabilmek için duraksadı ve Catti-brie elini adamın elinin

üzerine nazikçe koydu.

97

R.A. Salvatore

"Bir insanın görmemesi gereken o kadar çok şey gördüm ki," dedi

Wulfgar sessizce ve Catti-brie adamın uçuk renkl' gözlerinde bir ıslaklık

belirtisi olduğunu gördü. "Ama hepsiyle senin görüntünü aklımda tutarak

mücadele ettim."

Catti-brie gülümsedi, ama bu gülümseme Wulfgar'ı pek teselli etmedi.

"Onu bana karşı kullandı," diye sözüne devam etti adam, sesi pesleşıp

neredeyse bir hırıltı halini alarak. "Errtu düşüncelerimi okuyor ve onları bana karşı kullanıyordu. Bana yochlol ile olan dövüşün sonunu, yaratığın moloz

yığını arasından çıkıp üzerine saldırışını ve seni paramparça edişini

gösteriyordu. Sonra da Bruenor'u..."

"Seni aşağı düzlemlere götüren yochlol muydu?" diye sordu Catti-brie,

iblis büyüsünü bozmak için mantık yoluyla gitmeyi deneyerek.

"Hatırlamıyorum," diye itiraf etti Wulfgar. "Kayaların düşüşünü,

yochlolun ısırığının göğsümü yarışını hatırlıyorum. Bundan sonra ise sadece

karanlık var, ta ki gözlerimi Örümcek Kraliçe'nin huzurunda açana kadar.

"Ama o görüntü bile... anlamıyorsun! Errtu, turunabüeceğım tek şeyi de

çarpıtıp bana karşı kullanıyordu. Kalbimde kalan tek umut da yanıp kül

oluyor ve beni yapayalnız bırakıyordu."

Catti-brie ona yaklaştı, yüzü Wulfgar'ınkinden neredeyse bir sanüm

öteye gelene kadar adama sokuldu. "Ama umut yeniden alevlenir," dedi

hafifçe. "Errtu gitti, yüz yıllığına sürgüne yollandı ve Örümcek Kralıçe'yle

şeytani drow tebaası yıllardır Drizzt'e karşı hiçbir ilgi göstermedi. Görünüşe

bakılırsa o yol sona erdi ve önümüzde birçok farklı yol uzanıyor. Mesela

Yükselen Ruh'a ve Cadderly'e giden yol. Oradan sonra belki de Mıthnl

Salonu'na döneriz ve daha sonra —tabii dilersek— Dennsu'ya gidip Kaptan

Deudermont'u bulabilir, Su Perisi 'yle birlikte çılgın bir yolculuğa çıkabilir

ve dalgalar üzerinde süzülüp korsan avlayabiliriz

"Düşünsene bir, önümüzde uzanan ne çok imkân var!" diye devam etti

kadm. Yüzündeki gülümseme kocamandı ve masmavi gözlen heyecanla

kıvılcımlar saçıyordu. "Ama önce, geçmişimizle barışmalıyız."

Wulfgar onu gayet iyi duymuştu, ama sadece kafasını sağa sola salladı ve

bunun söylediği kadar kolay olamayabileceğini ona hatırlattı. "Bunca yıldır

öldüğümü sanıyordunuz," dedi. "Ve o zaman ben de sizin olu olduğunuzu

düşünüyordum. Senin öldürüldüğünü, Bruenor'un öldürüldüğünü ve Dnzzt ffl

aşağılık bir matronun sunağında paramparça edildiğini düşünüyordum, lum

umutlarımdan vazgeçtim, çünkü ortada umut falan yoktu."

"Ama bunun yalan olduğunu görüyorsun işte," diye sonuca vardı Cato-Mi-

"Her zaman umut vardır, her zaman umut olmalıdır, işte Errtu'nun şeyKff

türünün yalanı budur Onların hakkındaki yalan ve esasında olduklan vau»

98

Sessiz Kılıç

Tjrnudu çalıyorlar, çünkü umut olmadan güç de olmaz. Umut olmadan özgürlük

je olmaz. Bir iblis en büyük hazzını başkasının kalbini köle ederek yaşar."

\Vulfgar derin bir nefes aldı. Bütün bunları hazmetmeye çalışıyor, Catti-

brie'nin sözlerindeki mantıklı doğrular ile —ve gerçekten de Errtu'nun

pençesinden kurtulmuş olduğu gerçeğiyle— hatırasının çarpıtıcı acısını

dengelemeye uğraşıyordu.

Catti-brie de, Wulfgar'ın şu son birkaç günde kendisine ne kadar açılmış

olduğunu hazmetmekle uğraşarak uzun bir süre geçirdi. Dostunu bağlayan

şeyin acıdan ve dehşetten daha fazlası olduğunu şimdi anlıyordu. Sadece tek

bir duygu bir kişiyi bu kadar yaralayabilirdi. Wulfgar, hatıralarını kendi

zihninde tekrar yaşarken, pes etmiş olduğu noktayı, Errtu'nun veya oram

iblis peyklerinin arzularına boyun eğmiş olduğu noktayı, cesaretini ve

meydan okuma gücünü kaybetmiş olduğu noktayı bulmuştu. Evet, Catti-brie

şimdi adama dikkatle bakarken, Wulfgar'm Errtu'yla geçirdiği zaman

zarfında karşılaştığı en çetin iblisin suçluluk duygusu olduğunu net bir

şekilde görebiliyordu.

Elbette ki, bu ona saçma geliyordu. Wulfgar'ın Cehennem'in

kötülüğünden sağ çıkabilmek için dediği veya yaptığı her şeyi kolayca

affedebilirdi. Hem de her şeyi. 'Ama bu saçma değil,' diye çabucak hatırlattı

kendisine, zira bu duygu, adamın acı içindeki yüz hatlarına net bir şekilde

kazınmıştı.

Wulfgar gözlerini kısarak kapadı ve dişlerini sıktı. Kendisine üst üste

kadının haklı olduğunu söyledi. Geçmiş geçmişte kalmıştı, yaşanıp biten bir

deneyimdi, öğrenilmiş bir dersti. Artık tekrar hep birlikteydiler, sağlıkları

yerindeydi ve maceraya çıkmışlardı. Artık Catti-brie ile nişanlıyken yaptığı

hataların dersini almıştı, artık ona yenilenmiş umutlar ve arzularla

bakabilirdi.

Catti-brie, Wulfgar gözlerini tekrar açıp kendine baktığında adamın

bakışlarına bir sakinlik gelmiş olduğunu fark etti. Derken Wulfgar ileri atılıp

kızı hafifçe öptü, sanki izin istermiş gibi dudaklarını kadmm dudaklarına

hafifçe değdirdi.

Catti-brie etrafına bakındı ve orada gerçekten yalnız olduklarını gördü.

Diğerleri pek uzakta olmadıkları halde, içlerinden henüz uyumamış olanları, •

kendilerini oynadıklan kumara öyle bir kaptırmışlardı ki, herhangi bir şeyi

fark edecek durumda değillerdi.

Wulfgar onu tekrar öptü. Bu seferki biraz daha aceleciydi, kadını ona

oyduğu hisleri düşünüp tartmaya zorluyordu. Onu seviyor muydu? Bir dost

0'arak kesinlikle seviyordu, ama o sevgiyi farklı bir seviyeye taşımaya hazır

mıydı?

99

R.A. Salvatore

Catti-brie bu sorunun cevabını hakikaten bilmiyordu. Eskiden aşkını

Wulfgar'a adamaya, onunla evlenmeye, çocuğunu doğurmaya ve hayatım

onunla birlikte yaşamaya karar vermişti. Ama bu çok uzun süre önce, başka

bir zaman ve başka bir mekândaydı. Şimdi galiba başka birisi için bazı hisler

besliyordu. Fakat işin gerçeği, o hislerini şu anda Wulfgar'a duyduğu hisleri

ne kadar inceleyebilirse o kadar incelemişti.

Ve şu anda inceleyecek zamanı yoktu, zira Wulfgar onu tekrar tutkuyla

öptü. Kadın ona aynı şekilde karşılık vermeyince Wulfgar bir kol boyu geri

çekildi ve ona baktı.

Đşte o anda ona bakan Catti-brie, yıkımın eşiğinde duran, geçmiş ve

geleceği arasındaki bir uçurumda olan Wulfgar'ı gördü ve bu öpücüğü ona

vermesi gerektiğini anladı. Onu kendisine doğru geri çekti ve öpmeye

başladı. Birbirilerine sıkıca dolandılar ve Wulfgar onu usulca yere yatırdı.

Yerde yuvarlanıp birbirilerine dokunmaya, tatlı tatlı okşamaya, elbiselerini el

yordamıyla sıyırmaya başladılar.

Catti-brie, VVulfgar'm kendini ihtirasa kaptırmasına, dokunuş ve

öpücüklerle arzularını yönlendirmesine izin verdi. Oynamayı kabul ettiği

rolle teselli buldu, bu gece aralarında geçen şeyin Vvulfgar'ın yaşayanların

dünyasına geri gelmesine yardımcı olacağını umut etti.

Ve işe yanyordu. VVulfgar bunu biliyor, hissediyordu. Kalbini ve ruhunu

kadının önünde çırılçıplak bıraktı, tüm savunmalarını silkeleyip attı, ona

dokunmanın hissiyle, onun hoş kokusuyla, yumuşacık teniyle coşup

kendinden geçti.

Özgürdü! O ilk birkaç saniye içinde özgürdü ve bu çok muhteşemdi,

güzeldi ve gerçekti.

Sırt üstü yuvarlandı ve güçlü kollarıyla sımsıkı sarıldığı Catti-brie'yi

üzerine çekti. Kadının ensesini hafifçe ısırdı, sonra zevkin doruklarına

yaklaşmış bir halde, kadının gözlerinin içine bakıp o anın coşkusunu

paylaşmak için kafasını arkaya yatırdı.

Cehennem'in aşağılık bir baştan çıkaranı olan şehvetli bir succubus ona

bakıyordu.

"VVulfgar'm düşünceleri Buzyeli Vadisi'ne kaydı, Hareketli Buz

Denizi'ne gitti, buz mağarasına ve Errtu'yla yapılan savaşa taşındı, sonra

bundan da öteye, girdap gibi dönen dumanların ve dehşetin tam ortasına geri

döndü. Bütün bunlann bir yalan olduğunu anladı. Savaş, kaçış, dostlarına

kavuşması... hepsi yalandı. Hepsi de Errtu tarafından, iblis bir kez daha onu

emip kurutabilsin diye umudunu canlandırmak için tasarlanmıştı. Hepsi

yalandı ve o hâlâ Cehennem'deydi. Catti-brie'nin düşünü kurarken o iğrenç

succubusa sarılmıştı.

100

Sessiz Kılıç

Güçlü eli yaratığın çenesinin altına kenetlendi ve onu ittirdi. Đkinci eli

vahşi bir yumruk halinde ona vurdu, Wulfgar yaratığın vücudunu yerde

yatan kendi bedeni üzerinden kaldırıp ileri fırlattı ve toprağa düşürdü.

Wulfgar kükreyerek ayağa kalktı, el yordamıyla pantolonunu çekip

düzeltmeye uğraştı. Kamp ateşine doğru tökezledi ve duyduğu acıya hiç

aldınş etmeden yanan bir ağaç dalını kaptığı gibi gaddar succubusa

saldırmak üzere hızla döndü.

Catti-brie'ye saldırmak üzere dönmüştü.

Derken, yan çıplak bir halde elleri ve dizleri üzerinde tökezleyen,

burnundan gürül gürül kan akan kadım tanıdı. Catti-brie kafasını kaldırıp ona

bakmayı başardı. Hasar görmüş yüzünde hiçbir hiddet emaresi yoktu, sadece

şaşkınlık vardı. Duyduğu suçluluk duygusunun ağırlığı neredeyse barbann

güçlü dizlerinin bağını çözecekti.

"Đsteyerek yapmadım..." diye kekeledi. "Sana asla zarar..." Nefesi kesilen ve boğuk bir çığlık atan Wulfgar, kamp yeri boyunca hızla koşturdu, yanan

ağaç dalını kenara fırlattı, çantasını ve savaş çekicini yerden aldı. Gecenin

zifirine, işkence çeken zihninin sonsuz karanlığına firar etti.

101

R.A. Salvatore

BÖLÜM 7

KALEBENT-KEREVĐT

"Đçeri giremezsiniz," dedi tiz bir ses, bir barikatın arkasından. "Lütfen bevim size yalvarırım. Gidin buradan."

Entreri, buçukluğun endişeli ses tonunu hiç de eğlendirici bulmadı,

çünkü onu içeri almamalarından çıkacak manalar zihninde tehlikeli bir

şekilde çınlıyordu. O ve Dwahvel bir anlaşma —karşılıklı çıkar ilişkisine

davanan ve başka kimsenin olmasa bile buçukluğun çıkarma gibi görünen

hir anlaşma— yapmışlardı. Fakat şimdi, görünüşe bakılırsa Dwahvel

sözünden cayıyordu. Kapı muhafızı, kiralık katilin Bakır Ante'ye girmesine

bile izin vermiyordu. Entreri, barikatı tekmeleyip kırmayı düşündü, ama

bunu sadece kısa bir süre aklından geçirdi. Buçuklukların çoğunlukla tuzak

kurma konusunda hünerli olduklarını kendisine hatırlattı. Derken, hançerini

kalaslar arasındaki yanklardan hızla geçirip küstah kapı muhafızının kolunu

ya da başparmağını veya önüne çıkan herhangi bir hedefi kesebileceğim

düşündü. Entreri'nin hançerinin güzelliği işte buradaydı: Onu bir kişinin

herhangi bir yerine saplayabilir ve yaşam enerjisini emip kurulabilirdi.

" Ama bu da kısa süreli bir düşünce oldu. Daha doğrusu, her zaman

dikkatli olan Entreri'nin ciddi ciddi yapmayı düşüneceği bir hareketten çok,

uğradığı hüsrandan doğan bir fanteziydi.

"O zaman giderim," dedi sakince. "Ama Ehvahvel'e söyleyin, benim

dünyam dostlar ve düşmanlar olarak ikiye ayrılmıştır." Arkasını döndü ve

oradan uzaklaşmak için yürümeye başlayıp kapı muhafizını telaş içinde bıratm-

"Bak sen! Ama bu bir tehdit sayılır," diye seslendi başka birisi, Entrer

henüz sokakta on adım dahi atmadan.

Kiralık katil durdu ve Bakır Ante'nin duvarında bulunan kuçuk bir çau<*&

fark etti; onun bir dikiz deliği ve muhtemelen bir ok yangı olduğunu anladı-

"Dvvahvel," dedi hafifçe reverans yaparak.

102

Sessiz Kılıç

puvardaki çatlak, onu şaşırtacak şekilde genişledi ve bir kapı paneli yana

A0frw kaydı. Dwahvel dışarı çıktı. "Düşman ilan etmekte ne kadar da

hızlısın»" dedi, kafasını sağa sola sallayarak ve kıvırcık kahverengi

buklelerinin salınmasını sağlayarak.

"Ama ilan etmedim," diye yanıtladı kiralık katil. "Fakat anlaşmamıza görünüş itibarıyla uymamış olman beni kızdırmadı değil."

pwahvel'in yüzü aniden ciddileşti ve o ana kadar koruduğu arkadaş

canlısı ses tonu bozuldu. "Kalebent-kerevit," diye açıkladı. Bu tabir,

sokaklarda olduğundan çok balıkçı teknelerinde kullanılırdı, ama Entreri

bunu daha önce duymuştu. Balıkçı teknelerinde, "kalebent-kerevit,"

özellikle zor başa çıkılan ve pazara canlı canlı götürülmesi gereken kıskaçh

pavurya türlerini, etraflarına halatlara engeller yerleştirilmek suretiyle

yalıtmaya verilen isimdi. Sokaklarda ise bu terim harfi harfine karşılamasa

bile, aynı manaya geliyordu. Kalebent-kerevit durumundaki bir kişi

dokunulmaz ilan edilir, tehditlerle dolu bir engelle etrafı çevrilir ve o kişi dış

dünyadan tecrit edilirdi.

Aniden Entreri'nin yüzüne yerleşen ifade de aynı gerginliği taşıyordu.

"Bu emir benimkinden çok daha büyük olan loncalardan çıktı, Balar

Ahte'yi yakıp yıkmaya ve tüm dostlarımı öldürmeye muktedir olan ve bunu

gözlerini dahi kırpmadan yapabilecek olan loncalardan," dedi Dwahvel

omuz silkerek. "Entreri'nin kalebent-kerevit olduğunu söylediler. Senin içeri

girmeni reddettiğim için beni suçlayamazsın."

Entreri başıyla onayladı. Hayatta kalma uğruna faydacı olmayı herkesten

daha iyi takdir edebilirdi. "Ama yine de, dışarı çıkıp benimle konuşmayı

seçtin," dedi.

Dvvahvel bir kez daha omuz silkti. "Sadece sana aramızdaki anlaşmanın

son bulduğunu açıklamak için," dedi. "Ve, kapı muhafızıma açıkladığın

Şıkların ikincisinde yer almamayı garantilemek için. Sana en azından bu

kadarını sunacağım, hizmetim için de hiçbir bedel istemiyorum. Herkes

senin geri döndüğünü biliyor ve sadece şehirde bulunman bile hepsini

tedirgin ediyor. Yaşlı Basadoni hâlâ kendi loncasına hükmediyor, ama o artık

başkalannm gölgelerinde, yani bir liderden çok bir vitrin durumunda.

Basadoni Loncası'mn işlerini yürütenler ve tabii diğer loncalannkiler de seni'

Çimiyorlar, ama şöhretini biliyorlar. Bu yüzden hem birbirilerinden hem de

senden korkuyorlar. Paşa Wroning'in, Rakers Loncası'mn Entreri'yi onu

Sürmesi için kiralamış olmasından korkması doğal değil mi? Hatta

)0licalann kendi bünyesinde dahi, Paşa Basadoni'nin beklenen ölümünden

once bazı mevkilere göz koymuş olanlar, diğerlerinden birinin yükselmeyi

§arantilemek için Entreri'yi ikna etmiş olmasından korkması sıradışı mı?"

103

R.A. Salvatore

"Kaleben -kerevit, d ye buçuKuğun ^^

^

çıkıp ona bu kadarını f^*^™a kesıverdI Buçukluğun belki de

tt-^*2fîStS2^ kaPıya yan^ke,

tetoNeebtyS"d^e sordu kiralık katıl, zira Cvvahvel'm sözlennın

"Kalebent-kerevıt «^ «*£"fçıktllar," dıye açıkladı buçukluk.

bulabilecekleri her «^K& ^ «ldu Ve bu "**"

"KendılennecevapyerdMenndenÇ

^^ ^^

Çogunh^m^^^^l^ Ante'ye" girerek ortadan

sonra buçukluk, kapıdan geçip «**»

kayboldu

a-rHĐ ve yoluna devam etti. Calimport'a neden geri

Entren sadece iç ^J^^Onkü her ne açıdan bakarsa baksın,

SCTüt*. Belide o gölgelerden bınsmde veya

birkaçında katili gizleniyordu. Belki de gizlenmiyordu.

Belki de bu hiç umurunda değildi.

teğmenlerinden birisi."

"Đzliyor mu?" diye sordu Kadran.

104

Sessiz Kılıç

apmakla geçmişti. Bu büyücü gözetleyiciydi ve gözlemlediği kişilerin

tavırlarına bakarak daha sonraki hareketleri hakkında hayrete şayan

tahminlerde bulunurdu.

"Neden Bodeau, Entreri'nin peşine düşerek her şeyini tehlikeye atsın

ki?" diye sordu dövüşçü. "Kalebent-kerevit emrinden kesinlikle haberdardır ve Entreri'nin uzun süredir o loncayla ittifakı mevcut."

"Bodeau'nun bildiğini sanıyorsun bunu galiba," diye açıkladı Giunta.

"Daha önce görmüştüm bu adamı. Adı Đt Perry, fakat kendisine 'Yürek

Söken' diyor."

Bu rumuz, Kadran'ın zihninde tanıdık bir şekilde tınladı. "Kurbanın

göğsünden hâlâ atmakta olan yüreğini sökme becerisinden dolayı," diye

belirtti adam. "Toy ve genç bir katil," diye de ekledi, zira artık kulağa mantıklı geliyordu.

"Tanıdığım birine benziyor," dedi Giunta muzipçe, bakışlarını Kadran'a

çevirerek.

Kadran cevap olarak gülümsedi. Hakikaten de, Đt Perry'nin Kadran'ın

gençliğinden pek bir farkı yoktu; toy ve becerikliydi. Yine de, geçen yıllar

Kadran'a alçakgönüllü olmayı öğretmişti, fakat onu tanıyanlar Kadran'ın bu

?konuda hâlâ biraz yetersiz olduğunu düşünmüyor değildi. Artık Đt Perry'ye

daha dikkatle bakıyor, adamın çatının kenarından sessizce, dikkatle

ilerleyişini izliyordu. Evet, Kadran'ın gençliği ile aralarında bir benzerlik var

gibiydi. Fakat daha az yontulmuş ve daha akılsız olduğu kesindi, zira kibirle

dolup taştığı gençlik yıllarında bile Kadran, Calimport'a dönüşünden bu

kadar kısa bir süre sonra ve pek fazla hazırlık yapmadan Artemis Entreri gibi

birisinin peşine düşeceğinden şüpheliydi.

"Civarda müttefikleri olsa gerek," diye belirtti Kadran, Giunta'ya. "Diğer çatılan araştır bakalım. Bu genç serseri Entreri'yi tek başına avlamaya

çıkacak kadar ahmak değildir herhalde."

Giunta tarayış sahasını genişletti. Entreri'nin ana bulvarda rahatça

yürümekte olduğunu gördü ve civarda bulunan diğer kimseleri de tanıdı;

bunların çoğu Đt Perry'le veya Bodeau'nun loncasıyla bir bağlantısı olmayan

sokak sakinleriydi.

"Şuradaki," dedi büyücü, gölgeler arasında süzülerek Entreri ile ayni

rotada ilerleyen ama çok, çok geride olan bir diğer silueti işaret ederek.

Bodeau'nun adamlarından başka biri, sanırım."

"Dövüşe karışmaya o kadar da niyetli görünmüyor," diye gözlemledi

Kadran, zira adam attığı her adımda tereddüt ediyormuş gibiydi. Entreri'nin

Çok gerisindeydi ve geçen her saniyeyle birlikte aralarındaki mesafe o kadar

aÇüıyordu ki, açık alana çıkıp sokak boyunca tüm hızıyla koşturup bulvarın

105

R.A. Salvatore

tam ortasında duran bir adamın yanına gelmiş daha olsa, takıp edilen kiralık

katilin dikkatini çekmezdi.

^ Giunta büyülü küresinin

"Belki de gözlemliyordur sadece, diye benro

çevirerek, Đt

odağım yolları kesişmeye başlamış olan ık. kim ^ ^^ ^ ^

Perry'nin nasıl bir iş çrkarttığmı görmek için öo

^

^ ^^

ediyor olabilir. Đhtimâller bir suru ama eger Đt >

^^

katılmak istiyorsa, o zaman hızlı koşmalı. Entren DĐT

birisi değildir ve görünüşe bulacak otoa

^ ^^ yere

it Perry çatının kenarına Y^^aslanınkestiGenç kiralık katil

sindiğinde, büyücü sözünü beklenmedik bir şeKi •

pusu noktasını bulmuştu ve Entren gorunuş itibarıyla aaa

uygun bir şekilde ara ^.^"Siade dudaklarını yalayarak.

"Onu uyarabılirdik," dedi Kadran tedırgm ııa

örümü sezmiştir

"Entreri zaten tetikte," d^eaçüdadıbuyuca Ben m g

kesinlikle. Onun yeteneğindeki bir adama, onun bı gı«ı o ?

bakamazsın." Büyücü hafifçe kıkrrdadr Hoşça * , J ^^ ^

Daha bu sözler büyücünün ağzından çfcartf., ^ Q ^^ ^ ^

sıçradı ve Entreri'den sadece üç adım gmte ^^ ^ ^

şekilde avına yaklaştı ki, hemen hemen her ınsaı

tespit etmeden şişlenmiş olurdu.

Hemen hemen her insan. ederken Entreri hızla

it Perry ince krLcını önünde tutarak ^^^ ^anndan

döndü Daha fazla koruma sağlamak için peienm J

savuşturdu,

birim tutarak dönen kiralık katilin sol eh ^^^^yüksete^ it

Entreri, ani bir adrm atarak ilerledi ve sol <^J,

QĐanuü ^y^

Perry'nin kolunu havaya kaldırdı. Artrk denges^^.^ koltukaltml

kolunun hemen altmdan geçerken mücevherli hançeny ^ bulamayacağl

kesti. Bundan sonra, Đt Peny'mn dengesini sagun _ etmeyeceği bir

kadar hızh bir şekilde, Kadran üe G^^f^yt arkalına geçti.

süratlekendi ekseni a^^^^l^te.** elĐne ***

Entreri hançeri kopanrcasına serbest b^ve J*f J^ ^^ ^^

Sağ elini katil adayının çenesinin altina dayam

^^mesini sağladı.

tekme atarak bacaklarının bükülmesım^v_e 8^^^^ it Perry'nin

Deneyimli kirakk katil, sol eliyle yukan dogwRainle yapara*

kafatasmavebeyndninderinlmnel<adargomctu;

g. içln

Entreri hançen derhal gerif?J\^l^ başladı. Entreri

bırakt, Yere ytğ.lan adamın etrafında bir ^£g> ferine bir damla

o kadar hızlı ve o kadar becenklı bir şekilde öldürmüştü ,

106

olsun kan sıçrarnarnışti-

Sessiz Kılıç

Kahkaha atan Giunta ana sokağın öbür ucunu işaret etti. Đt Perry'nin

afallamış olan yoldaşı, zafer kazanan Entreri'ye sadece tek bir bakış attı,

topukları üzerinde döndü ve koşarak kaçtı.

"Evet, hakikaten," diye belirtti Giunta. "Artemis Entreri'nin geri dönmüş

olduğu haberi sokaklara yayılsın."

Kadran Gordeon, uzun süre yerde ölü yatan adama baktı. Alışıldık dalgın

tavrını takınmış ve dudaklarını öyle bir sıkmıştı ki, uzun, burma bıyığı

karanlık yüzünde kıvnlmıştı. Kendisi de Entreri'nin peşine düşmeyi

düşünmüştü ve şimdi adamın yadsınamaz nitelikteki hüneri karşısında şok

geçirmişti. Bu, Gordeon'un Entreri ile yaşadığı ilk gerçek deneyimdi ve

adamın şöhretini hakkıyla kazanmış olduğunu aniden anlamıştı.

Ama Kadran Gordeon, Đt Perry değildi. O genç soytarıdan çok daha

yetenekliydi. Belki de, kiralık katillerin eski kralına bir ziyarette bulunurdu.

"Mükemmel," diye geldi Sharlotta'mn sesi iki adamın arkasından. Đkisi

de arkalarını dönüp baktıklarında Giunta'mn iri küresine bakan kadını

gördüler. "Paşa Basadoni ondan etkileneceğimi söylemişti. Nasıl da iyi

hareket ediyor!"

"Kalebent-kerevit emrini bozdukları için Bodeau'nun loncasını

cezalandırayım mı?" diye sordu Kadran.

"Onlan unut gitsin," diye azarladı Sharlotta. Küreye yaklaşırken gözleri takdir dolu bir bakışla parlıyordu. 'Tüm ilgimizi sadece onun üzerinde odaklayalım.

Onu bulun ve işe alın. Haydi bakalım, Artemis Entreri için bir iş bulalım."

Drizzt, Catti-brie'yi at arabasının arkasında oturur bir halde buldu. Regis

onun yanında otunnuş, kadının yüzünü bir bez parçasıyla siliyordu. Baltası

yanında tehlikeli bir biçimde sallanan Bruenor, ileri geri volta atıyor,

homurdanarak art arda küfrediyordu. Drow neler yaşandığını, bu işin

ardındaki yalın gerçeği derhal anladı ve üzerinde düşününce Wulfgar'ın

kadına saldırmasına pek şaşılmadı.

"Bunu yapmak istememişti," dedi Catti-brie Bruenor'a, hiddetli cüceyi

sakinleştirmeye çalışarak. Catti-brie de bariz bir şekilde kızmıştı, ama o da,

tıpkı Drizzt gibi Wulfgar'ın yaşadığı duygusal karmaşayı cüceden daha iyi

anlıyordu. "Karşısında beni görmediğini düşünüyorum," diye devam etti

kadın, daha çok Dıizzt'e anlatarak. "Tahminimce Errtu'nun işkencelerine

bakıyordu."

107

R.A. Salvatore

Drizzt başıyla onayladı. "Tıpkı devlerle yaşanan dövüşün başında olduğu I

glb "Rdnun böylece geçip girmesine izin mi vereceksiniz yani?" diye cevap kkükredi cüce. "Oğlanı bunun için suçlayamayacağınızı mı

H • orsunuz? Pöh! Onu öyle bir pataklarım ki, Errtu'yla geçirdiği günler

duşunuy G^ ^u bu^ df Kızımdan özür dilemesi için onu buraya geri

Cg Sonra da benden özür dileyebilir. Sonra da yumruğumu ağzının

getm dlği gibi bu konuyu düşünmek için uzunca bir uyku çeker!"

ortasına ayarak baltasını zemine derince gömdü. "Şu Errtu hakkında

termVe şey duydum," diye bildirdi. "Olup bitmiş bir şeye takılıp

I"

yaşayarrmzsı -^ ^^ Q ^^ kamp yerjne gefi dönseydi5 kendisinin, Catti-

K ? ' " Reeis'in, Camlaine'in ve tüm yol arkadaşlarının Bruenor'u adamın

"den ayırmakta güçlük çekeceklerinden hiç şüphesi yoktu. Ayrıca, tek

^""feci şekilde şişmiş, kanla kaplı bumu kıpkırmızı olmuş Catti-brie'ye

b°kan drow kolcu, cüceyi geri çekmekte çabuk davranacağından da emin

de8Ddlzzt başka bir söz söylemeden arkasını döndü ve kamp yerini terk edip

1 sa karıştı. Gecenin çok karanlık olmamasına ve ayın tundra üzerinde

-"bir şekilde parlamasına rağmen Wulfgar'ın pek uzaklaşmış

^""acağını biliyordu. Kamp yerinin hemen dışmda heykelciği kesesinden

° k ttı Guenlwyvar hızla karanlığa karışarak başı çekti ve peşinden koşan

Lmva kılavuzluk etmek için genye dönerek hırladı.

Drizzt'in şaşırarak fark ettiği üzere, adamın izlen güneye veya

vdoğudaki On-Kasaba'ya değil, dosdoğru doğuya, yani Dünyanın

n sası'na uzanıyordu. Guenhwyvar kısa süre içinde drowu dağ yamacına

fdi Burası gerçekten de tehlikeli bir bölgeydi, zira yüksek tepecikler ve

katıklı çıkıntılar gizlenen canavarlar veya eşkıyalar için gayet kullanışlı

PU%ne°ildae" \yQ düşüncelere daldı Drizzt, 'Wulfgar'ın buraya gelmesinin

bebi de tam olarak budur. Belki de bir sorun, bir dövüş, hatta kendisine

Lu kurup acısına son verecek bir dev arıyordur.

Drizzt kayarak durup uzun ve derince iç geçirdi, zira onu kaygılandıran

Wulftar'ın felâkete davetiye çıkartması düşüncesi değil, buna kendisinin

ŞeYt Hisi tepkiydi. O anda, incinmiş Catti-brie'nin görüntüsü aklında

f vken kolcu neredeyse —neredeyse— Wulfgar'ın hikâyesinin o şekilde

hitmesinin o kadar da feci bir şey olmadığını düşünecekti.

108

Guenhwyvar'dan gelen bir ses Drizzt'i düşüncelennden uyandırdı. V J

b- okuşu depar atarak tırmandı, başka bir kaya parçasının üzerine sıçra*

Sessiz Kılıç

ve sonra başka bir patikadan aşağı hızla seğirtti. Önce bir hmltı duydu —ki

bu ses panterden değil VVulfgar'dan gelmişti— sonra kayalar üzerine çarpan

Aegis-fang'in gümbürtüsünü işitti. Drizzt, darbenin sesi ve bunun ardından

panterden yükselen itiraz kükreyişlerinden bu gümbürtünün Guenhwyvar'ın

yakınından geldiğini anladı.

Drizzt bir kaya çıkıntısının üzerine sıçrayıp kısa bir mesafe boyunca hızla

Coşturdu ve küçük bir yükseltiden aşağı atladı. Drizzt, savaş çekici büyülü

bir şekilde iri adamın ellerine geri döndüğü anda barbarın yanında bitiverdi.

Bir anlığına, VVulfgar'm gözlerindeki saldırgan bakışı gören Drizzt,

kılıçlanm çekip adamla savaşmak zorunda kalacağını sandı, ama Wulfgar

derhal sakinleşti. Barbar mağlup olmuş, hiddetini çıkartmış gibi

görünüyordu.

"Bilmiyordum," dedi, kendini kayanın üzerine bırakarak.

"Anlıyorum," diye yanıtladı Drizzt, kendi hiddetini zaptederek ve sesinin şefkatli çıkmasına uğraşarak.

"O Catti-brie değildi," diye devam etti Wulfgar. "Yani düşüncelerimde demek istiyorum. Onunla değildim, orada, o karanlık mekândaydım."

"Biliyorum," dedi Drizzt "Catti-brie de biliyor, fakat korkanm Bruenor'u sakinleştirmek için epey uğraşmamız gerekecek." Sözlerini kocaman ve

sevecen bir gülümsemeyle bitirdi, ama havayı yumuşatma çabasının

Wulfgar üzerinde bir etkisi olmadı.

"Hiddetlenmekte haklı," diye kabul etti barbar. "Ben de hiddetlendim, hem de hiç anlayamayacağın bir şekilde."

"Dostluğun değerini hafife alma," diye yanıtladı Drizzt. "Ben de bir keresinde benzer bir hata yaptım ve neredeyse değer verdiğim her şeyin

yıkımına yol açıyordum."

Onunla hemfikir olmak için hiçbir dayanak noktası bulamayan Wulfgar,

drowun söylediği her sözle birlikte kafasını sağa sola salladı. Kara

umutsuzluk dalgaları üzerine kapanıp onu boğuyordu. Yaptığı şey

affedilemezdi, özellikle de bunun tekrar yaşanabileceğini kendisi fark edip

kabul ettikten sonra. "Kayboldum," dedi kırık dökük.

"Hepimiz yolunu bulmanda sana yardım edeceğiz," diye yanıtladı

örizzt, elini iri adamın omzuna teselli edercesine koyarak.

Wulfgar onu itti. "Hayır," dedi sertçe ve sonra küçük bir kahkaha attı.

Bulunacak yol falan yok. Errtu'nun karanlığı hâlâ mevcut. O gölgenin

omdayken, olmamı istediğiniz o adam olamam."

"Sadece eskiden kim olduğunu hatırlamanı istiyoruz," diye yanıtladı

Qrow. "Buz mağarasında, Beornegar oğlu VVulfgar'm bize geri döndüğünü

§0rdüğümüzde neşeyle dolmuştuk."

109

R.A. Salvatore

-A-, geri dönmemişti," diye düzeltti iri adam. «Mührü Salonu'nda

^n avrılan adam değilim artık. Bir daha asla o adam olamam.

&mn^T^ yaralan Tyiles-" diye konuşmaya başladı Dnzzt, ama

^&X^^"^^ıstemyorum- to.*sklden

olduğa o adam olmak istemiyorum. Belki de dünyanın gerçeğini ogrenmı-

oldugum

yaşamımın hatalarını göstermiştir.

ŞimSnS Sf ^ ik?SSSha iyi olan yol masum Çattı Wye

yj^atmak mı?" diye sordu, iğneleme dolu bir sesle. Adama karş!

dutö^^^

^SSS^ Eğer Wul^ar kendine vurmaya

Tüt adamla hiç tereddüt etmeden savaşacağını fark etti.

, !mu saktamaya niyeti olmadığını Drizzt'e belli edecek kadar bozarak.

Î7fo tetota sadece irademi zorladığımda aklıma geliyor. Senden ve

Ltmc^^nnefretetmekbenımıçindaha

ete^dSn?kullanamadığım zamanlarda sizlere saldıracağım kesin.'

^^ttıSeyaptığıngıbÇdıyekarşılıkverdıDrizzt. Ses tonu suçlayıcı

olmaSn çok, adini anlayıp kendini onun yerine koymak için içtenlikle

?*gS5t^ "Karşımda duranın o olduğunu dahi

ılmSL ' dedi. "Errtu'nun bir başka iblisiydi, hem de en kötüsünde*

f CsteTc'ıkartıp irade gücümü alt eden ve beni yanıklar veya yaralaria

^^t^t^L sessizce. "Gerekmediği halde s^

yükülü omuzluyorsun. Olanlar Wulfgar'ın başansızhgı degıkh, sadece

n^bXd? dtd-I£r mahvolmuş brr halde. "Ve o ba.ar.si*

«aHiEinı tüm o zayıflık anlanyla birlikte daha da artıyor."

y8ŞSSe konuşacağız," diye onu temin etti Dnzzt. "Bu hadisi

v,1«vuz olarak kullanacak ve bundan ders alacağız

M »r'a her ne istersen söyleyebilirsin," dedi m adam, sesi aniden bj»

daha buz gibi soguklaşarak. "Çünkü orada olup da o sozlen duymayac^

"Halkmın yanma geri mi döneceksin?" diye sordu Dnzzt, fakat ba^

öyle bir şeyi kastetmediğini adı gibi biliyordu.

110

Sessiz Kılıç

"Kafama estiği gibi bir yol bulacağım," diye yanıtladı Wulfgar. "Yalnız başıma."

"Bu oyunu ben de oynamıştım."

"Oyun mu?" diye tekrarladı iri adam, duyduklarına inanamamış bir

halde. "Tüm hayatım boyunda hiç bu kadar ciddi olmamıştım. Şimdi onlann

yanına, ait olduğun yere geri dön. Beni düşündüğünüz zaman, eskiden

olduğum adamı düşünün, Catti-brie'ye asla el kaldırmayacak olan o adamı."

Drizzt cevap vermeye davrandıysa da kendisini durdu ve öylece buruk

dostuna baktı. Đşin gerçeği, Wulfgar'ı teselli etmek için söyleyebileceği

hiçbir şeyi yoktu. Kendisiyle diğerlerinin adamı mantıklı davranış

çerçevesine çekebileceğine inanmak istiyordu, ama bunu

yapabileceklerinden emin değildi. Hem de hiç emin değildi. Wulfgar tekrar

saldıracaktı, Catti-brie'ye veya içlerinden diğer birisine vuracaktı ve belki de

birisini feci şekilde yaralayacaktı. Đri adamın grubun yanına geri dönüşü

Bruenor ile aralannda veya Drizzt ile arasında gerçek bir kavganın çıkmasına

sebep olur muydu? Ya da Catti-brie'nin, kendini savunmak için ölümcül

kılıcı Khazid'hea'yı adamın göğsüne saplamasıyla sonuçlanabilir miydi?

Bilincinin yüzeyinde tüm bu düşünceler Drizzt'e mantıksız geliyordu, ama

Wulfgar'ı son günlerde dikkatle inceledikten sonra bu can sıkıcı ihtimâli

aklından çıkartamazdı.

Ve belki de en kötüsü, Catti-brie'nin tartaklanmış olduğunu gördüğünde

duyduğu hisleri düşünmesi gerekliydi. Biraz olsun şaşırmamıştı.

Wulfgar gitmek üzere hareketlendi ve Drizzt içgüdüsel bir şekilde adamı

bileğinden kavradı.

Wulfgar hızla döndü ve dramın elini kenara savurdu. "Elveda, Drizzt

Do'Urden," dedi içtenlikle ve bu sözleri, dile getirmediği düşüncelerinin

birçoğunu Drizzt'e iletti. Drowla birlikte grubun yanına geri dönmek için

duyduğu arzu; aralarındaki ilişkinin eskiden olduğu gibi olması, dost

olmalan, salonun yol arkadaşlan olmalan, macera yolunda koşmalan için

yapılan bir yakanş. Ve hepsinden önemlisi, o sözler öylesine belirgin bir

tonlamayla, öylesine açık ve net bir şekilde söylenmişti ki, Drizzt'te kesin bir

son söz hissi uyandırmıştı. Palalarını adamın bir yerine saptamadıkça

Wulfgar'[ durdurmasının hiçbir yolu yoktu. Ve o feci anda, yüreğinin'

inlerinde hissettiği şey de, Wulfgar'ı durdurmaması gerektiğiydi.

"Kendini bul," dedi Drizzt, "ve sonra bizi bul."

Belki." Wulfgar'ın verdiği tek cevap bu oldu. Đri adam arkasına bile

akmadan yürüyerek uzaklaştı.

Do'Urd,

, ostlanna katılmak üzere at arabasına geri yürüyüşü, Drizzt

en'in hayatı boyunca yaptığı en uzun yolculuk oldu.

111

KISIM 2

TEHLĐKELĐ YOLLARDA

YÜRÜMEK

113

Sessiz Kılıç

R.A. Salvatore

Hepimizin kendimize ait bir yolu vardır. Çok basit ve bariz bir düşünce

gibi görünüyor, ama birçok kişinin gerçek hislerini ve arzularını diğerlerini

düşünerek bastırmasına dayalı ilişkilerle dolu bir dünya içinde attığımız pek

çok adım bu doğru yoldan sapıyor..

Fakat eninde sonunda, eğer mutlu olmak istiyorsak kalbimizin sesini

dinleyip yolumuzu tek başımıza bulmak zorundayız. Menzoberranzan 'ı terk

ettiğimde bu gerçeği keşfettim ve Buzyeli Vadisi'ne gelip bu muhteşem

dostlarımı bulduğumda ise yolumun doğru olduğunu kendime kanıtladım.

Koca Menzoberranzan'ın yarısı cüceleri yok etmek için çıkageldığinde

Mithril Salonunda yaşanan en son şiddetli savaşın ardından, yolumun

başka bir yöne doğru uzandığını, yolculuk etmem ve gözlerimi dikebileceğim

başka bir ufuk çizgisi bulmam gerektiğini biliyordum. Catti-brie de bunu

biliyordu ve onun benimle gelme arzusunun yalnızca benim isteklerime

anlayış göstermesinden kaynaklanmadığını anladığım için, onun bana eşlik

etmesini seve seve kabul etmiştim.

Hepimizin kendimize ait bir yolu vardır ve dağlardaki o kader gününde

acı bir şekilde öğrendim ki, Wulfgar 'm bulduğuyol benimkinden ayrılıyordu.

Onu durdurmayı ne kadar çok istemiştim! Ona yalvarmayı ve eğer bu işe

yaramazsa onu bayıltmayı ve kamp yerine geri sürüklemeyi nasıl istemiştim.

Yollarımız ayrıldığında, yochlol ile yaptığı savaşın ardından ölüm haberim

ilk duyduğum zamanki kadar derin bir yara hissettim kalbimde.

Ve sonra, oradan yürüyüp uzaklaşırken suçluluk duygusu, dostumu

kaybediş hissime baskın geldi. Wıdfgar'ın gitmesine bu kadar kolay izin

vermemin sebebi Catti-brie ile aralarında olan ilişki miydi? Đçimde bir

yerlerde gizli olan bir dürtü, barbar dostumun geri dönüşünü, Mıthnl

Salonundan ayrıldığımızdan beri Catti-brie ile inşa ettiğim ilişkiye karşı bir

tehdit olarak mı görüyordu?

Bu suçluluk duygusu gerçek bir dayanak noktası bulamadı ve yol arkada^t

larımın yanına geri döndüğümde tamamen geçip gitti- Tıpkı benim kendime aı

bir yolum olduğu gibi, artık Wulfgar in da yürümesi gereken bir yolu vardı v

Catti-brie de kendi yolunu bulacaktı. Benimle mi? Wulfgar 'la mı? Kim büe»

lirdi ki? Ama kadının yolu her ne olursa olsun, onu böyle bir yöntemle de^

tirmeye çalışmazdım. Wulfgar in gitmesine izin vermemin sebebi herhangi

kişisel kazanç dürtüsü değildi. Hem de hiç değil Tira kalbimde gerçekten

bunun ağırlığını hissediyordum. Hayır, Wulfgar'm gitmesine izin verrn^

çünkü ne benim ne de diğer dostlarının onun aldığı yaraları iyileştirme

hiçbir yolu yoktu. Söyleyeceğim hiçbir şey ona teselli getirmezdi ve Cattl'üne

biraz gelişme göstermeye başlamışsa bile, Wulfgarin yumruğunun y^

çarptığı o kısacık anda bütün o çabaları uçup gidivermişti.

114

Sessiz Kılıç

JVulfgar 'ı bizden ayıran şey kısmen korkusuydu, içindeki iblisleri kontrol

edemeyeceğini düşünüyor ve o acı dolu hatıraların etkisi altındayken içimizden

birine zarar verebileceğinden korkuyordu. Fakat Wulfgar in bizi terk etmesi-

nin en büyük sebebi utancıydı. Catti-brie 'ye vurduktan sonra Bruenor 'un yüzü-

ne bir daha nasıl bakabilirdi? Peki Catti-brie 'nin yüzüne nasıl bakabilirdi? Bu

hadise tekrar yaşanabilecekken ve kendisi de bunu bilirken, özür dilemek için

ne söyleyebilirdi? Ve bu davranışının da ötesinde, Errtu 'nun mirası ona üstün

geldiği için, JVulfgar kendini zayıf olarak değerlendiriyordu. Mantıklı düşü-

nülürse, onlar sadece hatıralardan ibaretti ve güçlü adama saldırabilecek

maddi bedenlerden yoksundu. Fakat JVulfgar in dünyayı gördüğü pratik bakış

açısına göre, hatıralar tarafından mağlup edilmek büyük bir zayıflığa eş-

değerdi. Onun kültüründe, bir savaşta mağlup olmak bir utanç kaynağı değil-

di, ama savaştan kaçmak en büyük şerefsizlikti. Aynı mantığı takiben, kendi-

sinden daha kudretli bir canavarı yenememek kabul edilebilirdi, ama hatıralar

gibi elle tutulamayan bir şeye yenik düşnıek korkaklıkla aynı kapıya çıkardı.

Đnanıyorum ki, bunun böyle olmadığını öğrenecek. Errtu ile, yani

Cehennemin dehşetleri ve cazibeleriyle başa çıkamadığı için utanç

duymaması gerektiğini anlayacağını umuyorum. Ve bundan sonra, yani

kendini utancın yükünden kurtardıktan sonra, o dehşetleri aşmanın ve

cazibelere kapıldığı için duyduğu suçluluk duygusundan azat olmanın bir

yolunu bulabileceğini umut ediyorum. Sadece bundan sonra Buzyeli

Vadisi 'ne, onu seven ve neşeyle aralarına kabul edecek olan kişilerin yanına

geri dönebilir.

Sadece bundan sonra.

Bu benim umudum, ama beklentim değil. JVulfgar yaban araziye,

Dünyanın Omurgası Dağları 'na kaçtı. Orası yetilerin, devlerin ve goblin

kabilelerinin yaşadığı, kurtların geyik veya insan ayrımı gözetmeden

bulabildikleri her türlü yiyeceği avladığı bir yerdir. Dağları terk edip adı gibi

bildiği tundraya veya daha medeni olan güney topraklarına mı gideceğini,

yoksa yüksek ve tehlikeli patikalarda dolaşıp kaybettiğini sandığı cesaretini

geri kazanma çabasıyla ölüme meydan mı okuyacağını gerçekten

bilmiyorum. Belki de, en sonunda kendisine üstün gelip acısını sonlandırması

Kin, ölümü gereğinden fazla kışkırtacak.

işte korktuğum da bu.

Bilmiyorum. Hepimizin kendimize ait bir yolu vardır. JVulfgar kendi

yolunu buldu ve anlıyorum ki, üzerinde yürüdüğü o patika bir yol arkadaşına

y^ecek kadar geniş değil.

—Drizzt Do'Urden

115

R.A. Salvatore

BÖLÜM 8

KASITSIZ ĐŞARETLER

Kasvetli bir ruh haliyle yolculuk ediyorlardı, zira maceranın heyecanı ve

tekrar bir araya gelip yola koyulmanın neşesi, Wulfgar'm aynlışıyla birlikte

bozulmuştu. Drizzt kamp yerine geri dönüp de barbarın onlarla

gelmeyeceğini açıkladığında, yol arkadaşlarının verdiği tepkilere gerçekten

şaşırdı. Tahmin edilebileceği gibi, ilk başta Catti-brie ve Regis feryat figan

ederek gidip adamı bulmalan gerektiğini söylediler, Bruenor ise sadece

"ahmak insanlar" hakkında söylendi. Fakat hem buçukluk hem de kadın kısa

süre içinde sakinleştiler ve en sonunda, Wulfgar'ın kendi yolunu kendisinin

seçmesi gerektiğini kendi ağzıyla söyleyen kişi Catti-brie oldu. Kendine

saldırmasından incinmemişti ve barbara karşı hiçbir hiddet emaresi

sergilemiyordu.

Ama biliyordu. Tıpkı Drizzt gibi Catti-brie de, Wulfgar'a işkence eden o

iblislerin, dostlardan gelen rahatlatıcı sözlerle ve hatta savaşın hiddetiyle

kesilip çıkarılamayacağının farkındaydı. Bunu yapmayı denemiş ve gelişme

kaydettiğini sanmıştı, ama en sonunda adama yardım etmek için hiçbir şey

yapamayacağını, Wulfgar'ın kendi kendisine yardım etmesi gerektiğini acı

bir şekilde anlamıştı. Böylece, dört yoldaş ile Guenhwyvar, Camlaine'in at

arabasına vadiden çıkış yolculuğunda ve güney rotasında eşlik etme

konusunda verdikleri sözü tutarak yollarına devam ettiler.

O gece Drizzt, Catti-brie'yi kamp yerinin doğu ucunda durmuş,

karanlığın içine bakar bir halde buldu ve kadının kimi tespit etmeye

çalıştığım tahmin etmek drow için hiç zor olmadı.

"Yanımıza kısa bir süre içinde geri dönmeyecek," diye belirtti Drizzt

sessizce, kadının yanına giderek.

Catti-brie ona sadece şöyle bir baktıktan sonra gözlerini tekrar daglann

kara siluetlerine doğru çevirdi.

116

Sessiz Kılıç

Hiçbir şey yoktu.

"Yanlış olanı seçti," dedi kadın hafifçe, birçok sessiz saniye geçip

gittikten sonra. "Sorununu kendi kendisine çözmesi gerektiğini biliyorum,

ama bunu yabanlık arazide gezinerek değil, dostlarının yanında yapsaydı

daha iyi olurdu."

"Onun kişisel savaşlarına şahit olmamızı istemiyordu," diye açıkladı

Drizzt.

"Wulfgar'ın en büyük kaybı hep gururu olmuştur," diye cevabı yapıştırdı

Catti-brie.

"Halkının âdetleri, babasının ve babasının babasının töresi böyle," dedi

kolcu. "Tundra barbarları kendilerinde veya başkalarında zayıflığı kabul

etmezler ve Wulfgar, sadece anılardan ibaret olan bir düşmanı mağlup

edememesinin zayıflıktan başka hiçbir şey olmadığına inanıyor."

Catti-brie başını sağa sola salladı. Sözleri yüksek sesle söylemesi

gerekmiyordu, zira o da Drizzt de adamın bu inancının tamamıyla yanlış

olduğunu, çoğunlukla en güçlü düşmanların kişinin içindeki düşmanlar

olduğunu biliyorlardı.

Derken Drizzt elini uzattı ve bir parmağıyla Catti-brie'nin burnunun

kenarını, Wulfgar'ın attığı yumrukla feci şekilde şişmiş olan yeri nazikçe

okşadı. Catti-brie ilk başta yüzünü buruşturdu, ama bunun sebebi acı

duyması değil, sadece bu dokunuşu hiç beklememiş olmasıydı.

"O kadar da kötü değil," dedi kadın.

' Bruenor bu görüşüne katılmayabilir," diye yanıtladı drow.

işte bu cümle Catti-brie'nin yüzüne bir gülümseme getirdi, zira gerçekten

de, eğer Drizzt saldırının hemen ardından "VVulfgar'ı geri getirmiş olsaydı,

cüceyi adamın yakasından sökebilmek için bütün grubun canla başla

uğraşması gerekirdi. Ama bu bile değişmişti ve ikisi de bunu biliyordu.

Wulfgar, yıllardır Bruenor için bir oğul gibiydi ve adamın ölümü üzerine

cüce tek kelimeyle yıkılmıştı —hem de diğer herkesten daha feci bir şekilde.

Şimdi, Wulfgar'ın yaşadığı sorunlann onu kendilerinden ayırmış olduğunu

fark eden Bruenor, adamı deli gibi özlüyordu ve Wulfgar'ın Catti-brie'ye

vurmasını bile affederdi... tabii eğer barbar olması gerektiği gibi pişman

olmuşsa. Hepsi de Wulfgar'ı yargılamaksızın, bütünüyle affeder ve duygusal

sorunlarını aşması için ona ellerinden geldiğince yardımcı olurlardı. Đşte en

acı olan da buydu, zira ona sunabilecekleri ve gerçek bir değer taşıyan bir

yardım yoktu.

Catti-brie başını Drizzt'in güçlü omzuna yasladı ve ikisi gecenin geç

saatlerine kadar bomboş tundraya bakarak öylece oturdular.

Bundan sonraki iki gün ve gece boyunca yolculuk sakin ve olaysız geçti

117

RlA. Salvatore

—tabii Drizzt'in, Regis'in kendilerini gölge gibi takip etmekte olan dev

dostunun izlerine birkaç kere rastlaması dışında. Yine de dev yaratık kamp

yerine hiç yaklaşmıyordu ve bu yüzden drow fazla endişeye kapılmadı.

Wulfgar'ın ayrılışının ardından geçen üçüncü günün ortasında, Luskan şehri

ufukta belirdi.

At arabasının sürücüsü, Luskan'ı ve şehrin büyücüler loncasının alâmeti

olan ağaç şeklindeki binayı ufukta görebildiğini haykırınca Drizzt, "Sizin

varış noktanız, Camlaine," diye belirtti. "Sizinle yolculuk etmek bizim için bir zevkti."

"Ve leziz yemeklerinizden yemek tabii!" diye neşeyle ekledi Regis,

herkesi kahkahaya boğarak.

"Belki de, biz geri döndüğümüz sırada hâlâ güney diyarında olur ve

vadiye doğru yola koyulursanız, size yine eşlik edebiliriz," diye sözünü

bitirdi Drizzt.

"Hepimiz refakatinizden memnuniyet duyarız," diye yanıtladı tüccar,

drovvun elini dostça sıkarak. "Kendinize iyi bakın, artık yolunuz sizi her

nereye götürecekse tabii. Fakat bu vedayı sadece kibarlıktan ediyorum,

yoksa sizin kendinize gayet iyi bakacağınızdan hiç şüphem yok! Canavarlar

sizin geçtiğinizi bilsinler ve kafalarını iyice eğip saklansınlar."

At arabası, Luskan'a doğru uzanan nispeten düz yol üzerinde hoplaya

sıçraya uzaklaştı. Dört yoldaş arabayı uzun bir süre izledi.

"Onunla birlikte şehre girebiliriz," diye önerdi Regis. "Tarınıinimce o şehirde gayet iyi tanınıyorsundur," diye ekledi drowa hitaben. "Irksal

özelliklerin başımıza hiçbir belâ..."

Drizzt, daha buçukluk sözlerini bitiremeden kafasını sağa sola salladı.

"Luskan'da gerçekten de serbestçe dolaşabilirim," dedi, "ama rotam, yani rotamız, güneydoğuya doğru uzanıyor. Önümüzde çok, çok uzun bir yol var."

"Ama Luskan'da—" diye başladı Regis.

"Gümbürgöbek benim oğlanın şehirde olabileceğini düşünüyor," diye

açıkça belirterek söze karıştı Bruenor. Cücenin ses tonuna bakılacak olursa,

o da tüccarın at arabasını takip etmeyi düşünmüştü.

"Gerçekten de olabilir," dedi Drizzt, "ve öyle olmasını umut ediyorum, zira Luskan, Dünyanın Omurgası'nın yabanlık arazisinden daha tehlikeli değil."

Bruenor ve Regis ona merakla baktılar. Eğer drow onlarla hemfikirse

neden tüccarı takip etmiyorlardı?

"Eğer Wulfgar Luskan'daysa, şehre girmemekle çok iyi bir iş yapmış

oluruz," diyerek Drizzt'in yerine cevap verdi Catti-brie. "Onu şu anda

bulmak istemiyoruz."

"Ne diyorsun sen be?" diye sordu tepesi atan cüce.

118

Sessiz Kılıç

"Wulfgarbizi terk etti," diye hatırlattı Drizzt. "Kendi isteğiyle. Üç günlük zamanın herhangi bir şeyi değiştirdiğine inanıyor musun?"

"Bunu kendisine sormadan bilemeyiz," dedi Bruenor, ama ses tonu o

kadar da tartışmacı değildi ve durumun kaba gerçekliği acı bir şekilde içine

oturmaya başlamıştı. Elbette ki Bruenor ve hepsi Wulfgar'ı bulmak ve

onlardan aynlma kararından caydığını duymak istiyordu. Ama elbette ki bu

olmayacaktı.

"Eğer Wulfgar'ı şimdi bulursak, onu bizden daha da uzaklaşmaya iteriz,"

dedi Catti-brie.

"Đlk başta ona müdahale ettiğimizi düşüneceği için bizi gördüğüne

hiddetlenecektir," diyerek hemfikir oldu Drizzt. "Ve sonra, en sonunda

hiddeti dindiğinde —tabii dinerse— o zaman kendi hareketlerinden daha da

fazla utanacaktır."

Bruenor homurdandı ve pes ederek ellerini havaya kaldırdı.

Wulfgar'ın orada olduğunu umut ederek Luskan'a son bir defa baktıktan

sonra şehrin yanından geçip yollarına devam ettiler. Şehre paralel ilerleyerek

güneydoğuya yöneldiler, sonra da bir hafta boyunca takip edecekleri,

Derinsu Şehri'ne giden güney yoluna döndüler. Derinsu'dan bir tüccar

gemisiyle denize açılıp güneye, Baldur Kapısı'na gitmeyi ve sonra Iriaebor

adındaki bir şehre kadar nehir üzerinden yolculuk etmeyi umuyorlardı.

Orada tekrar karaya çıkacak ve Caradoon ile Yükselen Ruh'a kadar Parlak

Yaylalar üzerinde birkaç yüz millik bir yol kat edeceklerdi. Regis, Bryn

Shander'dayken haritalarına ve tüccar kaynaklarına başvurarak tüm

yolculuğu tasarlamıştı. Buçukluk, kendilerine daha yakın olan Luskan

yerine, denize açılma noktalan olarak Derinsu'da karar kılmıştı, zira

Derinsu'nun büyük limanından her gün gemiler denize açılırdı ve bu

gemilerin bir çoğu Baldur Kapısı'na giderdi. Aslında bunun takip

edilebilecek en iyi yol olup olmadığından pek emin değildi —içlerinden

hiçbiri emin değildi. Buzyeli Vadisi'nde edinebildikleri haritalar

tamamlanmış olmaktan, daha da kötüsü doğru olmaktan çok uzaktı. Grup

içinde yalnızca Drizzt ile Catti-brie Yükselen Ruh'a yolculuk etmişti ve

onlar da bu yolculuğu büyülü bir yolla yapmış ve etraflarındaki topraklar

hakkında hiçbir şey anlayamamışlardı.

Buçukluğun dikkatle yaptığı planlara rağmen, şehri geçtikten sonra gün

içinde hepsi de o hevesli yolculuk tasanlanndan şüphe duymaya

başlamışlardı. O planlan, yolculuk ve macera tutkusuyla, içinde yaşadıklan

büyük dünyayı gezip görme hevesiyle ve bütün zorluklan aşabilecekleri

konusunda kendilerine duyduklan sonsuz özgüvenle yapmışlardı. Fakat

şimdi, Wulfgar'ın aynlmasından sonra, o tutku ve özgüven feci şekilde

119

R.A. Salvatore

sarsılmıştı. Belki de Luskan'ın takdire şayan büyücüler loncasına gidebilir ve

Cadderly ile sihir yoluyla iletişime geçmesi için bir büyücü kiralayabilirlerdi.

Böylece kudretli ruhban rüzgâr üzerinde yürüyüşe geçerek şehre gelir ve bu

işi çabuk yoldan bitirirdi. Ya da belki de, adalete kendilerini adamışlıklanyla

ve adaleti sağlayacak güce sahip olmalarıyla tanınan Derinsu Lordlan, bu

kristal ziyneti yoldaşlardan alır ve Cadderly'nin söz vermiş olduğu gibi onu

yok etmenin bir yolunu bulurlardı.

Eğer dörtlüden herhangi birisi yolculuk hakkındaki şüphelerini o sabah dile

getirmiş olsaydı, belki de bu yolculuğu iptal edebilirlerdi. Fakat Wulfgar'ın

ayrıksıyla akıllan karışmış olduğundan ve sevgili dostları tehlike içindeyken

başka bir göreve odaklanamadıklarını itiraf etmek istemediklerinden dolayı hepsi

de çenelerini tuttular ve aynı düşüncelere sahip oldukları halde söze dökmediler.

Güneş batıdaki engin suların içine gömülüp kaybolduğunda, Luskan şehri ve

Wulfgar'ı bulma umutlan çoktan geride kalmıştı.

Fakat Regis'in dev dostu onları bir gölge gibi takip etmeye devam

ediyordu. Bruenor, Catti-brie ve buçukluk kamp yerini kurarken, Drizzt ile

Guenhwyvar, kendilerine konaklama mekânı olarak seçtikleri yükseltiden üç

yüz metreden az bir mesafe ötedeki koruya doğru giden iri ayak izlerine

rastladılar. Artık devin hareketleri bir tesadüf eseri olanak: düşünülüp akıldan

uzaklaştınlamazdı, zira Dünyanın Omurgası'nı çok geride bırakmışlardı ve

kasaba halklannm milis örgütleri kurup onlan tespit ettikleri yerde

avlayacağı bu medeni bölgelere pek az dev inerdi.

Drizzt kamp yerine geri döndüğünde, buçukluk uyku tulumunun

etrafında birkaç tane boş tabakla birlikte horul Horul uyuyordu, "iri

gölgemizle yüzleşme zamanı geldi," diye diğer ikisine açıkladı kolcu

ilerleyip Regis'i sertçe sarsarken.

"Bakıyorum da, bu sefer bizi savaş planlarına dahil etmeye karar

vermişsin," diye yanıtladı Bruenor iğneleyici bir sesle.

"Umarım savaş olmaz," diye yanıtladı drow. "Bildiğimiz kadanyla bu dev, Buzyeli Vadisi yolunda ilerleyen kervanlara karşı hiçbir tehdit oluşturmadı ve

bu yüzden yaratıkla dövüşmek için hiçbir sebep göremiyorum. Kılıç çekmeden

onu yuvasına dönmeye ikna etmemiz daha iyi olur."

Regis doğruldu ve uykulu gözleriyle etrafa bakımdı, sonra tekrar ge°

yuvarlandı ve battaniyesinin altına gizlendi —yani nerdeyse gizlenece ı.

tabii atik Drizzt buçukluğu rahat döşeğinin içine kıvrılmadan önce yakalay1

sertçe çekerek kaldırmasaydı.

"Benim nöbet sıram değil ki!" diye itiraz etti buçxjkluk.

"Devi başımıza sen sardın, bu yüzden onu peşimtizi bırakmaya sen

edeceksin," diye yamtladı drovv.

120

Sessiz Kılıç

"Dev mi?" diye sordu Regis, ne konuşulduğunu hâlâ anlayamayarak.

"Senin şu iri dostun," diye açıkladı Bruenor. "Bizi takip ediyor ve eve dönme vaktini çoktan geçmiş olduğunu düşünüyoruz. Şimdi ya sen kıçını

kaldırıp o üçkağıtçı mücevherinle onu peşimizi bırakmaya ikna edeceksin ya

da onu olduğu yerde kesip biçeceğiz."

Regis'in yüz iradesi bu düşünceden hiç hoşlanmamış olduğunu açıkça

gösteriyordu. Dev ona dövüşte çok yardımcı olmuştu ve buçukluk, o iri

yabaniden hoşlandığını itiraf etmek zorundaydı. Mahmurluğunu üzerinden

silkeleyip atmak için kafasını hızla salladıktan sonra şişkin göbeğini okşadı

ve çizmelerini yerden aldı. Şimdiye dek hiç yapmadığı kadar hızlı hareket

etmesine rağmen, Regis dostlarını takip etmeye hazır hale gelene kadar diğer

üçü kamp yerini çoktan terk etmişti.

Koruya ilk varan, yanında yürüyen Guenhwyvar ile Drizzt oldu. Drow

kurumuş yapraklar ve kırılıp çatırdayan ince dallardan epey uzak bir rota

seçerek bir gölge gibi sessizce ilerliyordu. Bu sırada Guenhwyvar, bazen

yerde yürüyor, bazen ise gür ağaçların alçaktaki güvenli dallan üzerine

çıkıyordu. Dev kendini gizlemek için pek çaba sarfetmiyordu hatta kendine

iri bir kamp ateşi dahi yakmıştı. Ateşin ışığı iki yoldaşa ve onları takip eden

diğer üçüne bir deniz feneri gibi yol gösterdi.

Hâlâ on metre ötede olan Drizzt ritmik bir horlama sesi duydu. Ama

neredeyse iki adım daha attığında, dev uyamp ayağa sıçrayınca çıkan yüksek

hışırtı sesini işitti. Drizzt olduğu yerde donakaldı ve iri yaratığı uyarmış

olabilecek herhangi bir gözcü var mı diye etrafı taradı. Ama hiçbir şey yoktu;

ne bir yaratık ne de yapraklar arasından hışırdayarak esen rüzgârın dışında

herhangi bir ses mevcuttu.

Devin yalnız başına olduğundan emin olan drow yoluna devam etti ve

açık alanın kenarına geldi. Kamp ateşi ve dev —ki bu gerçekten Junger idi—

net bir şekilde görülebiliyordu. Drizzt açık alana çıktı, dev onu gördüğüne

nıÇ de şaşırmamıştı.

Tekrar karşılaşmamız ne garip," diye belirtti drow. Önkollannı

anlarının içindeki silahlarının kabzalarına dayadı ve tehditkâr olmayan bir

vır tekindi. "Dağdaki yuvana döndüğünü sanmıştım."

k0 -Cy bana aksini yaPmaiTU emretti," dedi Junger. Drizzt, devin

nuştuğu lisana hakimiyeti ve kültürlü şivesi karşısında bir kez daha

"avrete düşmüştü.

^ Şey mi?" diye sordu drow.

( azı çağrılara cevap vermemek olmaz, bilirsin," diye yanıtladı dev.

d°stu kS'S'?' dĐyC omzunun berinden arkaya doğru seslendi Drizzt. Üç

' endı ırklarının standartlarına göre sessizce, ama kara elfın ölçütlerine

121

R.A- Salvatore

söre oldukça gürültülü bir şekilde arkasındaki ağaçlar arasında ilerlerken,

Drizzt onların çıkarttığı yüksek sesleri işitti. Devi daha fazla endişelendirmek

istemediği için kafasını pek çevirmeyen Drizzt, Guenhvvyvar'ın iri yaratığın

sol tarafındaki bir ağaç dalı üzerinde sessizce ilerlemekte olduğunu fark etti.

Panter, devin kafasına rahatça sıçrayabileceği bir mesafede durdu.

"Buçukluk o şeyi getirecek," diye açıkladı Drizzt. "Belki de o zaman sana yapılan çağrı daha iyi anlaşılır ve ortadan kaldınlır."

Devin iri yüzü şaşkınlıkla buruştu. "Buçukluk mu?" diye tekrarladı

şüpheyle.

.

Bruenor çalılıklar arasmdan paldır küldür çıkarak drovvun yarıma geldi,

onun ardından elinde ölümcül yayıyla Catti-brie açık alana çıktı ve en

sonunda bir ağaç dalının çocuksu yüzünde bıraktığı bir çizik konusunda

yakınmakta olan Regis geldi.

"Junger'e bizi takip etmesini emretmiş," diye açıkladı drow, yakut süsü

kastederek. "Ona daha iyi olan yolu göster."

Gülümsemesi bir kulağından diğerine kadar genişlemiş olan Regis öne

çıktı, boynundaki zincirle yakut süsü dışan çıkarttı ve onu büyüleyici bir

şekilde hafifçe sallamaya başladı.

"Geri bas, küçük sıçan," diye gümbürdedi dev, gözlerim buçukluktan

ayırarak. "Bu sefer senin numaralarına müsamaha göstermeyeceğim!"

"Ama sana sesleniyor," diye itiraz etti Regis, mücevheri daha da yukan

kaldırıp dönmesi ve çok sayıdaki yüzeyiyle kamp ateşinin ışıklanm

yansıtması için bir parmağıyla ona fiske vurarak.

"Evet sesleniyor," diye yanıtladı dev. "Bu yüzden işim seninle değil."

"Ama mücevher bende."

"Mücevher mi?" diye tekrarladı dev. "Crenshinibon'un vaatleri yanında o denli yetersiz kalan bir hazineyi neden umursayayım ki?"

Bu sözler yol arkadaşlarının gözlerinin genişlemesine sebep oldu; tabu

kendi mücevherinin dönüşüyle transa girmiş ve devin sözlerini aıüayamarnış

olan Regis dışında. "Ah, ama baksana ne kadar da güzel dönüyor!" dedi

neşeyle. "Seni çağınyor, en yakın dostunu ve sana diyor ki—" Bruenor hız a ilerleyip onu devirecek kadar sert bir şekilde geriye doğru çekince Regıs"

sözleri cıyaklamayla kanşık bir -'Hey!" nidasıyla son buldu. Drkzzt'ın yanı»

düştü, dengesini korumak için beyhude yere çaba sarfederek geri tökezle

ama ayağı kaydı ve çalılann içine sertçe gömüldü.

Junger hızla ileri atıldı ve sanki cüceye vurup onu kenara firlatmaK

gibi elini uzattı, ama gümüş kuyruklu bir ok kafasının yanından cızırday

geçti ve dev ürkmüş bir halde irkilerek doğruldu.

"Bir sonraki yüzünün ortasında patlayacak," diye söz verdi Cattı-bn

122

Sessiz Kılıç

Bruenor geri çekilip kadının ve drowun yanına döndü.

"Boş bir çağrıyı ahmakça takip etmişsin," dedi Drizzt sakince, durumu

kontrol altında tutmak için büyük bir güç sarfederek. Kolcu, devlere karşı

sevgi beslemezdi —bu kadan kesindi— ama bu zavallı, yanlış yönlendirilmiş

ahmağa neredeyse acıyordu. "Crenshinibon mu? Crenshinibon nedir?"

"Ah, sen çok iyi biliyorsun," diye yanıtladı dev. "Sen diğerlerinden daha iyi biliyorsun, kara elf. Onu elinde tutan sensin, ama Crenshinibon seni

reddediyor ve senden sonra kendisine sahip olacak kişi olarak beni seçti."

"Senin hakkında gerçekten bildiğim tek şey ismin, dev," diye nazikçe

yanıtladı drow. "Senin türün her zaman dünyanın küçük halklarıyla savaş

halinde olmuştur ve yine de sana Dünyanın Omurgası'na, yuvana dönmek

için bir şans sunuyorum."

"Döneceğim zaten," diye yanıtladı dev, kıs kıs gülerek ve destek için bir ağaca yaslanıp bir ayağını diğerinin üzerinden atarak. "Crenshinibon'u alır

almaz." Kurnaz dev yaratık hızla harekete geçip ağacın iri bir dalını koparttı ve yoldaşların üzerine doğru fırlattı. Bunu yapmasının büyük bir sebebi

Catti-brie ile o zalim yayım savuşturmaktı. Junger hızla ileri atıldı ve çoktan

palalarını çekmiş olan drowun hızlı bir hareketle bacaklarının arasından

geçip onu kestiğini anlayınca afalladı.

Dev, bacak arasından geçip arkasından hızla koşan Drizzt'i yakalamak

için döndüğünde, Bruenor şiddetle saldırdı. Cücenin baltası, iri yaratığın

ayak bileğinin arka tarafındaki tendona doğru savruldu. Derken üç yüz

kiloluk panter, dönen devin omzuna bindi ve yaratığın dengesini bozdu.

Junger dengesini koruyabilirdi, tabii Catti-brie beline yakın bir yere bir ok

fırlatmasaydı. Uluyup kendini savuran Junger yere devrildi. Drizzt, Bruenor

ve Guenhvvyvar hızla kaçışarak zarar görmekten kurtuldular.

"Yuvana dön!" diye seslendi Drizzt, dizlerinin ve ellerinin üzerinde

debelenmekte olan yabani yaratığa.

Dev, meydan okurcasına kükreyerek drowa doğru kollarım uzattı. Fakat

iki eli de aniden derin pala kesikleriyle kanamaya başlayınca kollarını hızla

geri çekmek zorunda kaldı ve Catti-brie'nin bir sonraki oku kalçasına

saplanınca acı içinde irkildi.

Drizzt, yabani yaratıkla mantıklı bir şekilde anlaşmak isteyerek tekrar

°na seslenmeye başladı, ama Bruenor yeterince saçmalık dinlemişti. Cüce,

yüz üstü duran devin sırtına tırmandı, yaratık onu üzerinden silkelemeye

Çalışırken Bruenor dengesini korumak için birkaç adım attı. Cüce, devin

dönen omzu üzerine sıçradı ve tam köprücük kemiğinin üzerine bindi,

öruenor'un baltası hızla aşağı indi ve darbesi devin uzanan ellerinden daha

"1Zu Çıktı. Balta Junger'in yüzünü derince yardı.

123

R.A. Salvatore

Đri eller Bruenor'u bir mengene gibi kavradı, ama o ellerde pek az kuvvet

kalmıştı. Guenhwyvar sıçradı, devin kollarından birini yakalayıp vücut

ağırlığıyla kolun aşağı inmesini sağladı ve elini pençelen ve dışlenyle yere

sabitledi. Catti-brie, mükemmelce nişanlanmış bir başka atışla öbür elin de

Bruenor'u bırakmasını sağladı.

Bruenor, deve saplanmış baltasına sıkı sıkıya tutunarak yerini korudu ve

dev kıpırtısız bir şekilde yatıp kaldı.

Regis çalıların arasından hışımla çıktı ve devin üzerlenne fırlatmış

olduğu dalı tekmeledi. "Hay elmanın içindeki kurtlar!" diye şikâyet etti.

"Onu neden öldürdünüz?"

"Başka bir seçenek var mıydı?" diye cevap verdi Bruenor, duyduklanna

inanamamış bir halde, sonra kendisini toparladı ve ikiye yanlmış kelleye

gömülü duran baltasını kopartırcasma çekti. "Đki buçuk tonluk bir düşmanla

konuşmam ben."

"Bu devi öldürmekten hiç haz duymadım," diye itiraf etti Dnzzt.

Palalarını ölü devin tuniğine sildikten sonra kınlarına yerleştirdi. "Dev uslu uslu evine dönseydi hepimiz için daha iyi olurdu."

"Ve ben onu bunu yapmaya ikna edebilirdim," diye tartıştı Regis.

"Hayır," diye yanıtladı drovv. "Senin yakut süsün kudretli, bundan hiç şüphem yok, ama Crenshinibon tarafından efsunlanmış birisine karşı hiçbir

gücü yok." Bir yandan konuşurken diğer yandan kemerindeki kesenin ağzını

açtı ve bahsi geçen ziyneti, yani meşhur kristal parçasını dışan çıkarttı.

"Sen onu böyle tabak gibi dışan çıkartırsan yaptığı çağnlar daha da

yüksek sesli olur," dedi Bruenor sertçe. "Sanınm bizi çok uzun bir yolculuk bekliyor." .

"O zaman düşmanlan üzerimize çeksin bakalım," dedi Cattı-bne.

"Onlan öldürmemizi çok daha kolaylastrnr."

Kadının ses tonundaki soğukluk hepsini şaşırttı, fakat kadına bakıp

yüzündeki çürüğü görmeleri ve kötü ruh halinin sebebini hatırlamalan

sadece bir saniyelerini aldı.

"O lanet şeyin bizim üzerimizde işe yaramadığına dikkat etsenize," diye

açıkladı kadın. "O zaman, görünüşe bakılırsa onun büyüsüne kapılan herkes

bizim ellerimizden bulacağı kaderi hak ediyordur."

"Hakikaten de, Crenshinibon'un saptırma güçleri sadece doğa itibarıyla

kötü olanlara etki ediyor gibi görünüyor," diye hemfikir oldu Drizzt.

"O zaman yolumuz çok daha heyecan verici olacak demektir," dedi

Catti-brie. Bu gece Wulfgar'm da onlarla birlikte olmasını dilediğim

eklemedi. Diğerlerinin de hiç şüphesiz onunla tam olarak aynı şey1

düşündüğünü biliyordu.

124

Sessiz Kılıç

Devin kamp yerini araştırdıktan sonra kendi kamp ateşlerinin başına

jöndüler. Kristal parçasının onlara karşı işler çevirebileceği, dostlann elinden

azat olmak için yalanlardaki canavarları üzerine çekebileceğini anlamış olan

yol arkadaşlan, bundan sonra nöbetleri iki katına çıkartmaya ve iki kişi

uyurken iki kişinin nöbet tutmasına karar verdiler.

Regis bundan hiç memnun olmadı.

125

R.A. Salvatore

BÖLÜM 9

BEĞENĐ KAZANMAK

... , arasından, büyücünün yavaşça kapıdan içen girişini izledi.

*nı ?koridoıda başka sesler takip etti, ama büyücü o seslere pek aldınş

HSad ce kasını kapattı ve salonunun yan tarafindaki şahsi içki dolabına

etmedi. e ^ üzerjnddd mumlardan yalnızca birini yaktı.

doğru ilerleyip> ^^ ^^ ^ Büyücüyle korıUŞmakla Đt Peny'nin

ldmsTkonusunda kendisine haber vermediği için onu öldürmek arasında

kaIf^fmS elinde içki kadehi, diğerinde yanan mumla birlikte içki

, u

nın<fcn aynldı ve daha iri olan bir ayakh mum kaidesinin yanına

Her1 bkm^m alev aksıyla birlikte oda daha da aydınlandı. Đşiyle meşgul

g!tt1' h.-Lviinün arkasında, Entreri açık alana çıktı.

olan buyucunun ^^ ^^ ^^ ^ Bilincinin ^^Ma bir

_ a ne?-- onu uyarmıştı. Belki de bunun sebebi LaValle'in rahat tavn

Şeyj „,QrĐQhĐTllaisi olmayan ve uzaktan gelen seslerdi.

_

ya<^v!? arkasmı döndü ve Entreri'yi odasının tam ortasında dikilmiş

, w.ördüğünde biraz ürkerek geri sıçradı. Kirahk katilin duyulan yme

ıZS>H «k Büyücü yeterince korkmuş veya şaşırmışa benzemiyordu.

°nU'lt Perry'S^ yenebileceğine gerçekten inandın mı?" diye sorduEntren

iğneledi ter sjf^ ^^ ^^ UAdwm kaç zarrıandır görme-"

*

1ar söyleme," diye sakince sözünü kesti Entreri. "Bilmezlikten gel-

Zllu vvtmayacak kadar uzun bir süredir seni tanıyorum, LaValle. Hiç

me oyununu yi . ^^ ^ oyuncularm hareketlerini bildiğin gibi.

^"BitaecüS besbelli ortada," diye soğukça yanıtladı büyücü, adamın

A ^Hadavetö misafir olduğunu vurgulayarak.

E^tertSmn son iddıasmdan emin değildi, ama bunun geçip gıtmesme

126

Sessiz Kılıç

izin verdi. "Đt Perry benim peşime düşünce beni uyaracağına söz vermiştin,"

dedi yüksek sesle. Eğer yakınlarda büyücünün lonca muhafizlan varsa, onun

ikiyüzlülüğünü işitmelerini istiyordu. "Ama yine de elinde hançerle karşıma

çıktı ve dostum LaVaDe beni önceden uyarmadı."

LaValle derinden iç geçirdi ve kenara doğru ilerleyip bir koltuğa

yığılırcasına oturdu. "Haberdar olduğum doğru," diye itiraf etti. "Ama bu bilgiyi kullanıp harekete geçemezdim," diye çabucak ekledi, zira kiralık katilin gözleri tehlikeli bir şekilde kısılmıştı. "Anlaman gerek. Seninle irtibata geçmek yasak."

"Kalebent-kerevit," diye belirtti Entreri.

LaValle çaresizce ellerini kaldırdı.

"LaValle'in bu tip emirlere nadiren uyduğunu gayet iyi biliyorum," diye

devam etti Entreri.

"Bu seferki farklı," dedi bir başka ses. Đnce yapılı, kaliteli giysiler giyen ve saçı muntazaman tıraşlanmış olan bir adam büyücünün çalışma odasından

çıkarak salona girdi.

Entreri'nin kasları gerginleşti; o odayı ve büyücünün özel dairesindeki diğer

iki odayı az önce kontrol etmişti ve orada kimse yoktu. Artık, buraya gelmesinin

beklendiğini şüphesiz bir şekilde anlamıştı.

"Lonca başkanım," diye açıkladı LaValle. "Quentin Bodeau."

Entreri gözünü dahi kırpmıyordu; zaten bu kadarını tahmin etmişti.

"Bu kalebent-kerevit emri sıradan bir loncadan değil, en güçlü üç loncadan

geldi," diye açıklama yaptı Quentin Bodeau. "Emre karşı çıkmak yok olmak

demek olurdu."

"Seninle irtibat kurmak için yaptığım herhangi bir büyülü girişim mutlaka

tespit edilirdi," diye açıklamaya çalıştı LaValle. Gerginliği bozmak için güldü.

"Zaten bir şey fark edeceğini hiç düşünmemiştim," dedi. "Đt Perry'nin senin için gerçek bir rakip olmadığını biliyordum."

"Eğer bu böyleyse, neden adamın peşime düşmesine izin verdin?" diye

sordu Entreri, sorusunu Bodeau'ya yönelterek.

Lonca başkanı sadece omuz silkti. "O herifin hareketlerini pek nadiren

kontrol altında tutabilmişimdir."

"Artık, seni rahatsız edemeyecek," dedi Entreri sertçe.

Bodeau zayıfça gülümsedi. "Đçinde bulunduğumuz durumu takdir *

etmelisin..." diye konuşmaya başladı.

"Ölüm emrimi veren adamın sözlerine inanmak mıyım yani?" diye sordu

Entreri, kulaklarına inanamayarak.

"Ben ölüm emri falan—" diye tartışmaya başladı Bodeau, fakat büyücünün

çalışma odasından gelen başka bir ses tarafindan sözü kesildi. Bu bir kadın

sesiydi.

127

R.A. Salvatore

"Quentin Bodeau ya da loncasının rütbe sahibi diğer herhangi bir

üyesinin saldırıyı bildiğinden veya onayladığından şüphelenmiş olsaydık, bu

lonca binasında yaşayan kimse kalmamış olurdu."

Uzun boylu, siyah saçlı bir kadın kapıdan içeri girdi. Bir yanında kara,

burma bıyıklı, kaslı bir savaşçı, öbür yanında ise daha ince yapılı bir adam

vardı —tabii bu bir adamsa, zira Entreri, kara cübbesinin başlığı altına

gizlenmiş olan yüzünü göremiyordu. Bu üçlünün ardında iki tane zırhlı

muhafız vardı ve kapıdan odaya en son giren muhafız kapıyı arkasından

kapattığı halde Entreri içeride başka birinin, muhtemelen başka bir

büyücünün bulunduğunu fark etti. Böyle bir grubun büyülü yardım

olmaksızın o odada gizlenmesinin hiçbir yolu yoktu, hem de odaya şöyle bir

göz atmış olsa bile. Ayrıca bu grubun tavrının çok rahat olduğunu gördü.

Hepsi silah kullanma konusunda yetenekli olsalar bile sadece silahla

savaşarak Entreri'yi alaşağı edeceklerinden bu kadar emin olamazlardı.

"Benim adım Sharlotta Vespers," dedi kadın, buz gibi gözleri kıvılcımlar

saçarak. "Sana Kadran Gordeon ve Uzun El'i takdim ederim, ikisi de Paşa

Basadoni Loncası'ndaki teğmenlerimdir. Evet Paşa Basadoni hâlâ hayatta ve

seni sağ salim gördüğüne memnun oldu."

Entreri bunun bir yalan olduğunu biliyordu. Eğer Basadoni hayatta olsaydı

lonca onunla çok daha evvel ve daha tehlikesiz bir durumda irtibat kurardı.

"Bir loncaya üye misin?" diye sordu Sharlotta.

"Calimport'u terk ettiğimde hiçbir yere üye değildim ve şehre kısa bir

süre önce döndüm," diye yanıtladı kiralık katil.

"Artık bir loncaya üyesin," diye kedi gibi mırıldandı Sharlotta ve Entreri kadının bu iddiasını reddedecek durumda olmadığını anladı.

Demek ki öldürülmeyecekti —en azından şimdi öldürülmeyecekti.

Gecelerini katil adaylarını kollamak için omzunun üzerinden geriye bakarak

geçirmesi veya Đt Perry gibi küstah ahmakların saldınlanyla uğraşması

gerekmeyecekti. Basadoni Loncası onu kendilerinden birisi olarak ilan

etmişti ve her ne kadar istediği her yerden iş alabilecek de olsa —tabu

Basadoni Loncası'na bağlı birisini öldürme işi olmadıkça— başlıca

bağlantılan, hiç güvenmediği Kadran Gordeon ile Uzun El olacaktı.

O gecenin geç saatlerinde Bakır Ante'nin çatısında sessizce otururken

olayların değişimine memnun kalmış olması gerektiğini anladı. Đşlerin daha

iyi gitmesini umamazdı.

128

Sessiz Kılıç

Ama yine de, anlayamadığı bir sebepten dolayı, Artemis Entreri biraz

olsun memnun değildi. Eski yaşamı ona geri sunulmuştu, tabii isterse.

Yeteneklerini kullanarak, bir zamanlar elde etmiş olduğu şan ve şöhreti tekrar

kazanabileceğini biliyordu. Fakat artık o şan ve şöhretin sınırlarını da

biliyordu. Calimpoıt'taki en yüksek kiralık katil seviyesine kolayca

tırmanabilecek olmasına rağmen o seviye, içinde hissettiği boşluk

duygusunu tatmin etmeyecekti.

Para için cinayet işlediği eski günlerine geri dönmek istemiyordu. Bu bir

vicdan krizi değildi —bununla alâkası yoktu!— fakat eski hayatının

düşüncesi adamın içinde heyecan uyandırmıyordu işte.

Her zaman faydacı olan Entreri, bu oyunu sırasıyla oynamaya karar

verdi. Sessizce ve ayağına çevik bir şekilde çatının kenarına ilerledi, sokak

seviyesine indi ve binaya ön kapıdan girdi.

Bütün gözler ona odaklandı, ama ortak salonu aşıp arka taraftaki kapıya

ilerleyen Entreri bunu pek umursamadı. Kapıya yaklaşınca bir buçukluk

sanki onu durdurmak istermişçesine ona doğru harekete geçti, ama

Entreri'nin attığı dik bir bakış küçük adamın geri çekilmesine yetti ve kiralık

katil kapıyı iterek açtı.

Yine haddinden fazla şişman olan Dondon'un görüntüsü onu derinden

etkiledi.

"Artemis!" dedi Dondon neşeyle, fakat Entreri buçukluğun ses tonunda

biraz gerginlik tınısı sezinledi —kiralık katil her ne zaman birisinin kapı

eşiğinde habersiz bir şekilde belirse bu tepkiyi alırdı zaten. "Đçeri gelsene, dostum. Otur ve bir şeyler ye. Hoş arkadaşlarıma katıl."

Entreri yan yarıya yenmiş tatlılardan oluşan yığına ve şişkin zavallının

iki yanında duran ağır makyajlı dişi buçukluklara baktı. Güvenli bir mesafe

uzağa oturdu, fakat önünde duran tatlı tabaklarından hiçbirini yerinden

kıpırdatmadı ve dişi buçukluklardan birisi ona yaklaşmaya çalışınca

gözlerini tehlikeli bir şekilde kıstı.

"Rahatlamayı ve işinin sana sunduğu meyveleri tatmayı öğrenmelisin,"

dedi Dondon. "Denilenlere bakılırsa Basadoni Loncası'na geri girmişsin ve

serbest kalmışsın."

Entreri, bu yorumun içerdiği ironiyi buçukluğun görünüşe bakılırsa

anlamamış olduğunu fark etti.

"Şöyle rahatça kurulmayı ve canla başla çalışman karşılığında elde

edebileceğin bu zevklerin tadını çıkartmayı öğrenemezsen, uğraştığın zor ve

tehlikeli mesleğin ne faydası var ki?" diye sordu Dondon.

"Bu nasıl oldu?" diye sordu Entreri dobra dobra.

Dondon, sarkık yüzünde bariz bir şaşkınlık ifadesiyle ona bakakaldı.

129

R.A. Salvatore

Entreri, açıklama olarak etrafına bakınarak tabaklan, fahişeleri ve

Dondon'un devasa göbeğini işaret etti.

Dondon'un yüzü ekşidi. "Neden burada olduğumu biliyorsun, dedi

sessizce, ses tonundaki tüm neşe kaybolarak.

"Neden buraya geldiğini biliyorum... saklanmak için geldin ve bu

karanna katılıyorum," diye yanıtladı Entreri. "Ama neden? Yine

buçukluğun tek tek tüm tabaklara, tüm fahişelere ve etrafındaki aşırılıklara

bakmasını sağladı. "Bunlar niye?"

J

"Zevkini çıkartmayı seçiyorum..." diye başladı Dondon, ama Entren bu

saçmalıklara pabuç bırakmayacaktı.

"Eğer sana eski yaşamını geri sunabilseydim bunu kabul eder miydin?»

diye sordu kiralık katil.

Dondon ona boş boş baktı.

"Sokaklardaki emri değiştirebilseydim ve Dondon un Bakır Ante den

işarı serbestçe çıkabilmesini sağlasaydım, Dondon bundan memnun olur

muydu?" diye üsteledi Entreri. "Yoksa Dondon bulduğu bu mazeretten

memnun mu?"

"Bilmece gibi konuşuyorsun," .

"Gerçeği konuşuyorum," diye lafı yapıştirdı Entren, o sarkık uykulu goz

kapaklarının görüntüsü kendisini iğrendırse bile buçukluğun gozlennın içme

bakmaya çalışarak. Dondon'a bakınca hissettiği hiddete inanmakta guçluk

çekiyordu Đçinden bir ses hançerini çekmesini ve bu sefil yaratığın yüreğini

kesip çıkartmasını söylüyordu.

Ama Artemis Entreri ani ötelerinden dolayı adam öldürmezdi, bu

yüzden içinden gelen o sesi kontrol altına aldı.

"Sokaklara geri döner miydin?" diye yavaşça, her kelimesinin üzerine

basa basa sordu. ~ »

Dondon ne cevap verdi ne de gözünü kırptı. Ama hiçbir yamt sozu

duyamayan Entreri cevabmı almıştı -ü en çok korktuğu cevapda.\w*

Odanın kapısı savrularak açıldı ve Dwahvel içen girdi. Burada bir sorun

mu var, Üstat Entreri?" diye sordu tatlı tatlı. . . ,.,?

Entreri ayağa kalktı ve açık kapıya doğru ilerledi. Benim ıçm hiçbir

sorun yok," diye yanıtladı, dişi buçukluğun yanından hışımla geçetea

Dwahvel adamı kolundan yakaladı -bu hakikaten de tehhkel b

hareketti! Şansma, Entreri, Dondon'u düşünmeye öyle bir dalmıştı ki,

hareketten rahatsızlık duymadı. •

«w,metine

"Anlaşmamız doğrultusunda," diye belirtti dışı buçukluk, hizmetin

ÛttEntrtribu Serin neden onu bu kadar rahatsız ettiğini düşünerek u**

130

Sessiz Kılıç

bir süre harcadı. Dwahvel saçma isteklerini ona dayatmasa da Entreri'nin

düşünüp taşınacağı yeterince çok şey vardı zaten. "Peki bu kadar çok

istediğin hizmetim karşılığında sen bana ne verdin?" diye sordu.

"Bilgi," diye yanıtladı buçukluk. "Anlaşmış olduğumuz gibi."

"Bana kalebent-kerevit emrini söyledin, ki bunu kendi başıma da

anlayabilirdim," diye yanıtladı Entreri. "Bunun dışında, Dwahvel'in bana

pek az faydası dokundu ve o kadarının karşılığını kesinlikle verebilirim."

Buçukluğun ağzı sanki itiraz etmek istercesine açıldı, ama Entreri

arkasını döndü ve ortak salon boyunca yürüdü.

"Kapımın sana kapalı olduğunu öğrenebilirsin," diye ardından seslendi

Dwahvel.

Aslında Entreri bunu pek umursamıyordu, zira o sefil Dondon'u bir kez

daha görmeyi isteyeceğini hiç sanmıyordu. Yine de, herhangi bir kazanç elde

etmekten çok güçlü bir etki yaratmak için arkasını döndü ve tehlikeli

bakışlarını buçukluğa dikti. "Bu hiç akıllıca olmaz." Hışımla salondan dışarı çıkıp karanlık sokağa ve sonra da çatıların dinginliğine geri dönmeden önce

Entreri'nin tek söylediği bu oldu.

Çatıda, yoğun bir şekilde düşüncelere dalarak geçirdiği birçok dakikanın

ardından Dondon'dan neden bu kadar çok nefret ettiğini anladı. Çünkü ona

bakınca kendini görüyordu. Hayır, o asla bu kadar şişmanlamazdı, zira

oburluk asla zayıflıklarından birisi olmamıştı. Fakat karşısında gördüğü şey,

yaşamın ağırlığına yenik düşmüş, umutsuzluğa teslim olmuş bir yaratıktı.

Dondon'u mağlup eden, bir odaya tıkılıp kalmasına ve şehvetle oburluğa

boğulmasına sebep olan şey korkusuydu.

Entreri'yi mağlup edecek şey de duygusuzluk olabilir miydi?

Bütün gece boyunca çaüda kaldı, ama aradığı cevapları bulamadı.

Kapı vuruşu doğru sırayla geldi, önce iki, sonra üç, sonra tekrar iki. Böylece,

yatağından kalkarken kapısına gelenin Basadoni Loncası'ndan olduğunu

anladı. Entreri, normalde önlem alırdı —zaten normalde günün yansına kadar

uyumazdı— ama şimdi hiçbir şey yapmadı, hatta hançerini bile almadı. Sadece

kapıya doğru yürüdü ve kim olduğunu dahi sormadan kapıyı açtı.

Karşısında duran adamı tanımıyordu. Çok kısa tıraş edilmiş, yapağı gibi

kara saçlara ve sağa sola bakıp duran koyu renkli gözlere sahip genç ve

tedirgin bir adamdı bu.

131

R.A. Salvatore

"Kadran Gordeon'dan mesaj var," diye açıkladı adam, Entreri'ye rulo

yapılmış bir parşömen uzatarak.

"Dur!" dedi Entreri, tedirgin genç adam arkasını dönüp uzaklaşmaya

davrandığında. Adam başını hızla çevirip kiralık katile baktı. Entreri, genç

adamın elini açık renkli cübbesinin kıvrımlarının altına attığını ve hiç

şüphesiz bir silaha davrandığını fark etti.

"Gordeon nerede?" diye sordu Entreri. "Ve neden bu mesajı bana bizzat kendi iletmedi?"

"Lütfen, beyim," dedi genç adam ağır bir Calimshanlı aksanıyla, art arda

reverans yaparak. "Bana sadece onu size iletmem söylendi."

"Kadran Gordeon tarafından mı?" diye sordu Entreri.

"Evet," dedi adam, heyecanla başını sallayıp onaylayarak.

Entreri kapısını kapattı ve canını kurtardığı için rahatlayan adamın önce

koridor boyunca sonra da merdivenlerden aşağıya tüm hızıyla koşturmasını

işitti.

Orada öylece durup parşömeni ve kendine ulaştınlma şeklini düşündü.

Gordeon onun ayağına gelmemişti ve Entreri bunun nedenini biliyordu. Öyle

yapması açıktan açığa gereğinden fazla saygı göstermek olurdu. Loncanın

teğmenleri ondan korkuyordu —onları öldüreceğinden çok kendilerinden

daha yüksek bir mevkiye yükseleceğinden dolayı. Gordeon, bu önemsiz

haberciyi kullanarak Entreri'ye esas rütbe sırasını öğretmeye, yani onun en

aşağı seviyelerde bir yerde olduğunu göstermeye çalışıyordu.

Kafasını bıkkınlıkla ve tüm bu ahmaklığı çaresizce kabullenerek sağa

sola sallayan kiralık katil, rulonun bağım çözdü ve parşömeni açtı. Emirler

yeterince basitti, bir adamın ismini ve bilinen en son adresim veriyor ve

mümkün olduğunca çabuk bir şekilde öldürülmesini buyuruyordu.

Mümkünse o gece ve en geç ertesi gün.

En aşağıda, hedef olan adamın ne herhangi bir loncaya üye olduğu, ne

şehir veya tüccar muhafızlanyla arasının iyi olduğu ne de herhangi bir güçlü

dostu veya akrabası bulunduğunu belirten bir dipnot vardı.

Entreri bu bilgiyi dikkatle düşünüp tarttı. Ya çok tehlikeli bir rakiple

karşılaşması için kendisine bir tuzak kurulmuştu ya da —daha muhteme

olan seçenek— Gordeon bu acınacak derecedeki kolay görevi onu küçük

düşürmek ve şöhretini sarsmak için vermişti. Calimport'taki eski günlerinde.

Entreri'nin yetenekleri lonca başkanlarını, büyücüleri, soyluları veya Şe^

ordusunun kumandanlarını öldürmeye tahsis edilirdi. Elbette ki, Gordeon ^

diğer iki teğmen ona bu denli zor görevler verseydi ve o başarılı olsay^

toplum içindeki saygınlığı artacaktı ve onlar da Entreri'nin rütbeler arasın

hızla tırmanışından korkmak durumumla kalacaklardı.

132

Sessiz Kılıç

'Fark etmez,' diye karar verdi.

Kendisine verilen adrese —Calimport'un gayet iyi bildiği bir kesimiydi—

bir kez baktı ve eşyalarını toplamaya başladı.

Yakınlarda çocukların ağladığını işitti, zira ahırdan bozma evin sadece iki

odası vardı ve bu odalar sadece kalın bir perdeyle birbirinden ayrılmıştı.

Oldukça gösterişsiz genç bir kadın —Entreri, perdenin açık olan tarafından

gizlice bakınca gördüğü üzere— çocuklarla ilgilenmekteydi. Onlara

sakinleşip sessiz olmaları için yalvarıyor, babalarının kısa süre içinde eve

geleceğini söyleyerek onları tehdit ediyordu.

Birkaç saniye sonra arka odadan dışarı çıktı ve yan pencerenin önündeki

bir diğer perdenin arkasına sinmiş olan kiralık katilin farkına varmadı.

Entreri perdede küçük bir delik açtı ve ev işlerini yapmaya koyulan kadını

izledi. Hızlı ve hareketli bir şekilde çalışıyordu; Entreri kadının tedirgin

olduğunu anladı.

Bir başka perdeden ibaret olan kapı kenara sıyrıldı ve genç, cılız bir adam

içeri girdi. Adamın yüzü bitkin görünüyordu, gözleri içeri göçmüştü ve

çenesiyle yanaklarında birkaç günlük sakal vardı.

"Bulabildin mi?" diye sertçe sordu kadın.

Adam kafasını sağa sola salladı ve Entreri'ye adamın gözleri daha da

sarkmış gibi geldi.

"Sana onlarla çalışmaman için yalvarmıştım!" diye azarladı kadın.

"Bunun iyi bir iş olmadığını—"

Adamın gözleri dehşetle genişlerken kadın sözlerini yanda kesti. Kadının

omuzlarının üzerinden öteye bakan adam, kiralık katilin perdenin arkasından

Çıkışını gördü. Kaçmak istermiş gibi döndü, ama kadın arkasını dönüp baktı

ve çığlığı bastı.

Adam, durduğu yerde donakaldı; karısını terk etmeyecekti.

Entreri bütün bunları sakince izledi. Eğer adam geri çekilmeye devam

etseydi, o daha kapıdan çıkamadan önce kiralık katil hançerini fırlatarak onu

haklardı.

Ailemi öldürme," diye yalvardı adam. Arkasını döndü, ellerini kaldırıp

^ yana açtı ve avuç içlerini gösterdi. "Ve beni burada öldürme."

'Neden geldiğimi biliyor musun?" diye sordu kiralık katil.

Kadın ağlamaya, merhamet dilenmeye başladı, fakat kocası onu nazik

133

R.A. Salvatore

ama sıkı bir şekilde tutup geri çekti, çocukların odasına doğru döndürdü ve

oraya doğru ittirdi.

"Benim hatam değildi," dedi adam sessizce, kadm öbür odaya gittiğinde.

"Kadran Gordeon'a yalvarmıştım. Ona bir şekilde parayı bulacağımı

söylemiştim."

Eski Artemis Entreri olsaydı bu konuyu biraz olsun merak etmezdi. Eski

Artemis Entreri, adamın sözlerini dinlemezdi. Eski Artemis Entreri sadece

görevini bitirir ve oradan çıkıp giderdi. Ama şimdi, adamın durumu az da

olsa ilgisini çekmişti ve acilen yapması gereken başka bir işi olmadığı için

görevini tamamlamak için acele etmesine gerek yoktu.

"Ailemi incitmeyeceğine söz verirsen sana hiç sorun çıkartmayacağım,"

dedi adam.

"Bana sorun çıkartabileceğini mi sanıyorsun?" diye sordu Entreri.

Çaresiz, zavallı adam kafasını sağa sola salladı. "Lütfen," diye yalvardı.

"Sadece aileme daha iyi bir hayat sunmak istemiştim. Liman Sokak'tan

aldığım parayı bana söylenen yere bırakma işine razı olmamın —hatta seve

seve kabul etmemin— tek sebebi, bu işi yaptığım zaman bir ay boyunca

canla başla çalışarak kazandığımdan daha fazla para kazanmamdı."

Entreri, elbette ki tüm bunları daha önce de duymuştu. Birçok defa ahmaklar

—ki onlara develer denilirdi— bir loncaya katılır ve sıradan köylülere büyük

meblağlar gibi görünen paralar karşılığında teslimat işleri yaparlardı. Loncalar,

develeri sadece rakip loncalar parayı kimin taşıdığını bilmesin diye kiralardı.

Fakat eninde sonrada diğer loncalar bu teslimat rotalarını ve develeri öğrenir,

teslimaü onlardan çalarlardı. Bundan sonra zavallı develer, eğer pusudan sağ

kurtulabilirlerse, kendilerini kiralayan lonca tarafından hızla ortadan kaldırılırdı.

"Đş yaptığın kimselerin tehlikelerini biliyordun," diye belirtti Entreri.

Adam başıyla onayladı. "Sadece birkaç teslimat," diye yanıtladı. "Sadece birkaç tane, ondan sonra işi bırakacaktım."

Entreri kahkaha attı ve ahmağın saçma planını düşünürken kafasını sağa

sola salladı. Bir kişi deve konumundayken "işi bırakamazdı." O konumda

olmayı kabul eden herkes, loncanın dışarı sızmasını istemeyeceği kadar çok

şeyi hızla öğrenirdi. Sadece iki ihtimâl vardı: Birincisi, deve lonca yapısı

içinde daha yüksek ve daha kalıcı bir konum elde etmesini sağlayacak kadar

iyi iş çıkaıtr ve şansı yaver giderdi; ikincisi ise, adam veya kadın (zira

kadınlar sık sık bu işte kullanılırdı) ya bir baskın sırasında telef olur ya da

loncanın gönderdiği bir Kiralık katil tarafından öldürülürdü.

"Sana yalvarırım, o işi burada yapma," dedi adam en sonunda. "Karımın ve çocuklarımın son çığlıklarımı duyabileceği bu yerde, çocuklarımı11

cesedimi bulacağı bu evde öldürme beni."

134

Sessiz Kılıç

Entren'nın boğazına acı safra yükseldi. Daha önce hiç bu kadar

iğrenmemiş, hiç bu kadar zavallı bir insan görmemişti. Tekrar ahırdan bozma

evin içinde etrafına, duvar ve kapı görevi gören bez parçalarına baktı. Odanın

ortasındaki tek bir sehpanın üzerinde duran tek bir tabak vardı —

muhtemelen tüm aile bu tabaktan yemek yiyordu.

"Borcun ne kadar?" diye sordu ve her ne kadar ağzından çıkan bu sözlere

inanmakta güçlük çekse bile bu sefil yaratığı öldüremeyeceğini biliyordu

Adam ona merakla baktı. "Bir kralın hazinesi kadar," dedi. "Neredeyse otuz altın sikke."

Entreri başıyla onayladıktan sonra kemerinden bir kese çıkarttı- bu

seferki kese sırt kısmında kara pelerinin altına gizlenmişti. Keseyi çekip

serbest bırakırken ağırlığını tarttı ve içinde en az elli altın sikke olduğunu

anladı, fakat yine de keseyi adama fırlattı.

Afallayan adam keseyi yakaladı ve ona öyle bir baktı ki, Entreri adamın

gözlerinin yuvalanndan firlayacağından korktu. Sonra keseden kafasını

kaldırıp kiralık katile baktı. Katile karşı duyduğu hisleri öylesine karmaşık ve

yoğundu ki, yüzünde neler hissettiğini açık edecek cinsten bir ifade yoktu

"Borcunu ödedikten sonra herhangi bir loncayla iş yapmayacağına söz

verdin sayıyorum," dedi Entreri. "Karın ve çocukların daha iyisini hak ediyor"

Adam cevap vermeye çalıştı, sonra dizleri üzerine çöktü ve canım

bağışlayan adamın önünde yere kapandı. Entreri arkasını döndü ve hışımla

mezbeleden dışarıya, pis sokaklara çıktı.

Adamın kendisine seslendiğini, merhamet ettiği için teşekkür ederek

haykırdığını ışıtü. Aslında Entreri, yaptığı harekette merhametten eser

olmadığım biliyordu. Bu adamı, çirkin karısını ve hiç şüphesiz çirkin olması

gereken çocuklarım biraz olsun umursamıyordu. Ama yine de bu açması

zavallıyı öldüremezdi, fakat adamı bu bariz sefaletinden kurtarmakla

muhtemelen ona büyük bir iyilik yapmış olacağım da düşünmüyor değildi

Hayır, Entreri Kadran Gordeon'a kendisine böylesine şerefsiz bir cinayet

işletme zevkim tattırmayacaktı. Bunun gibi bir deveyi öldürme görevi ancak

bir yıllık lonca üyelerine, hatta belki de on iki yaşrndakilere göreydi ve

Kadran'ın Entren'nın şöhretine sahip birisine böyle bir iş vermesi kesinlikle

haddini aşan bir hakaret sayılırdı.

Entreri bu oyunu oynamayacaktı.

Hışımla sokak boyunca yürüyüp handaki odasına gitti, bütün eşyalarını

toplayıp tekrar dışan çıktı ve en sonunda Bakır Ante'nin kapışma geldi Sırf

Uv/ahvel'e onu içeri almama tehdidinin ne kadar saçma olduğunu göstermek

JÇin kapıyı öylece iterek içeri dalmayı düşündü. Fakat derken bu konuyu bir

Kez daha kafasında tartarak Dwahvel ile uğraşacak, aslında herhangi birisiyi

'Đt

135

R.A. Salvatore

uğraşacak ruh halinde olmadığını fark edip oradan uzaklaştı.

Kasaba içinde küçük, sıradan bir han buldu ve kendine bir oda kiraladı.

Muhtemelen başka bir loncanın nüfuz sahasındaydı; yani kim olduğunu ve

kimlere üye olduğunu öğrenirlerse sorun çıkabilirdi.

Umurunda değildi.

Olaysız bir gün geçti, ama bu Entreri'yi hiç rahatlatmadı. Dönüp duran

birçok şey olduğunu ve bütün bunların sessiz gölgeler arasında yaşandığını

biliyordu. Dışarı çıkıp birçok şey öğrenebilecek kadar parası vardı ve o

gölgeleri anlıyordu, ama bunu yapmayu hiç hevesi yoktu. Ruh hali, işleri

oluruna bırakmaya meyilliydi.

Đkinci gece, küçük hanın ortak salonuna indi, yemeğini boş bir köşede,

yalnız başına yedi ve mekânda edilen sohbetleri hiç dinlemedi. Fakat içeri

giren birini fark etti. Bu bir buçukluktu vy şehrin bu kesiminde küçük halktan

pek fazla kişi bulunmazdı. Buçukluk kısa süre içinde onu buldu ve kiralık

katilin tam karşısındaki masanın ardındaki uzun oturma sırasına oturdu.

"Đyi geceler dilerim, beyim," dedi küçük adam. "Yemeğinizi nasıl

buldunuz?"

Entreri buçukluğu inceledi ve yemeğinin nasıl olduğuyla hiç

ilgilenmediğini anladı. Buçukluğun üzerinde bir silah olup olmadığını

araştırdı, fakat Dwahvel'in ona karşı böyle bir harekette bulunacak kadar

cüretkâr olabileceğinden şüpheliydi.

"Tadına bakabilir miyim?" dedi buçukluk oldukça yüksek bir sesle,

masanın üzerinden öne eğilerek.

Đşareti anlayan Entreri, bulamaca benzeyen yemeğinden bir kaşık alıp

kaldırdı, ama kolunu ileri uzatmadı ve böylece buçukluğa şüphe çekmeden

daha da yaklaşma olanağı tanıdı.

.

"Beni Dwahvel gönderdi," dedi küçük adam yaklaşırken. "Basadonı

Loncası seni anyor ve kötü bir ruh halindeler. Nerede olduğunu biliyorlar ve

gelip seni yakalamak için Rakers Loncasından izin aldılar. Hemen bu gece

gelebilirler." Buçukluk sözlerini bitirdiğinde lokmasını aldı, sonra yerine gen oturdu ve göbeğini ovuşturdu. Â

"Dwahvel'e ona borçlu olduğumu söyle," diye belirtti Entreri. KuÇ

adam, hafifçe başıyla onaylayarak odarun öbür tarafına gitti ve kendisine ^

kâse bulamaç sipariş etti. Yemeğini beklerken hancıyla sohbet etti

yemeğini barın üzerinde yiyip Entreri'yi düşünceleriyle baş başa bırak ı.

13 3

Sessiz Kılıç

Kiralık katil oradan kaçabileceğini fark etti, ama yüreği bunu

yapmamasını söylüyordu. 'Hayır,' diye karar verdi. 'Gelsinler ve şu işi

bitirelim.' Ne olursa olsun onu öldürmeye niyetli olduklarını düşünmüyordu.

Yemeğini bitirdi ve seçeneklerini düşünüp tartmak için odasına çekildi. Đlk

olarak odanın iç duvarındaki kalaslardan birini çekip çıkarttı ve iç duvar ile

dış duvar arasında kalan boşluğun içine elini sokup odasının zemininin epey

aşağısına uzanıp muhteşem mücevherli hançerini ve sikkelerinin birçoğunu

oraya yerleştirdi. Sonra kalası dikkatle yerine yerleştirdi ve eski hançerinin

yerine çantasından çıkarttığı bir başka hançeri —imzası niteliğinde olan

silaha çok benziyordu, ama o güçlü tılsıma sahip değildi— kemerine

yerleştirdi. Bunun ardından, caydıncı etki yaratmaktan çok görüntü için

kapısına basit bir dart tuzağı kurduktan sonra odanın öbür tarafına gitti ve

odasındaki tek sandalyeye oturdu. Birkaç tane zar çıkarttı ve onları

sandalyenin yanındaki küçük sehpanın üzerine atarak oyunlar uydurmaya ve

vakit geçirmeye başladı.

Merdivenlerden gelen ilk ayak seslerini işittiğinde vakit gerçekten de geç

olmuştu —adam bariz bir şekilde sessiz hareket etmeye çalışıyordu, ama

hünerli Entreri'nin normal yürüyüşüyle bile çıkartacağından daha fazla

gürültü çıkartıyordu. Adım sesleri kesildiğinde Entreri daha da dikkatle

dinledi ve ince bir metal diliminin kapıyla duvar arasındaki boşlukta

gezerken çıkarttığı sürtünme sesini duydu. Yetenekli bir hırsızın bu eğreti

tuzağı birkaç dakika içinde aşabileceğini biliyordu, bu sebeple ellerini

başının arkasında kavuşturdu ve duvara doğru geri yaslandı.

Tüm sesler durdu, uzun ve rahatsız edici bir sessizlik yaşandı.

Entreri havayı kokladı; bir şeyler yanıyordu. Bir anlığında tüm binayı

kundaklamakta olduklarım düşündü, fakat derken kokuyu tanıdı. Bu yanan

kösele kokuşuydu ve kafasını eğip kendi kemerine baktığında köprücük

kemiği üzerinde keskin bir acı hissetti. Boynundaki zincir kolyesi —

üzerinde süs şeklinde kurnazca tasarlanmış birçok maymuncuk bulunan

kolyesi— gömleğinin üzerinden kaymış, çıplak tenine değiyordu.

Kiralık katil, üzerindeki tüm metal eşyaların kızıla çalacak derecede

ısınmış olduğunu ancak o zaman anlayabildi.

Entreri ayağa sıçrayıp kolyeyi boynundan koparttı, sonra eliçabuk bir '

şekilde bileğini büktü ve kemeriyle birlikte kızmış hançeri yere düşürdü.

Kapı tekmelenerek açıldı. Đki Basadoni askeri içeri dalıp odanın iki

yanına geçti ve üçüncü bir adam, arbaletini doğrultmuş bir şekilde iki askerin

ortasında yerini aldı.

Fakat ateş etmedi, kılıçları ellerinde olan diğer iki asker de saldırmadı.

Arbalet taşıyan adamın ardından Kardan Gordeon içeri girdi.

137

R.A. Salvatore

"Basitçe kapıyı çalmak da bu kadar etkili olabıhrdı dedi Entren

hoşnutsuz bir sesle, kafasını eğip kıpkırmızı parlayan eşyalara* bakarak.

Hançerin metal kısmı, zeminin ahşabından yukarı kara bir duman haresi

yükselmesine sebep olmuştu.

Gordeon cevap olarak Entreri'nin ayağının dıbme bir sikke fırlattı.

Sikkenin görünen yüzünde bir tekboynuz kafası damgası vardı

Entreri kafasını kaldırıp Gordeon'a baktı ve sadece omuz sılktı.

"Devenin öldürülmesi gerekiyordu," dedi Gordeon.

"Zahmete değecek birisi değildi."

"Bunun kararan vermek sana mı kaldı?" diye sordu Basadonı tegmem,

kulaklarına inanamamış bir halde.

"Önemsiz bir karar, bir zamanlar verdiğim—

"Ah'" diye abartılı bir oyunla sözünü kesti Gordeon. işte kusurun tam

burada Üstat Entreri. Bir zamanlar bildiğin, yaptığın veya sana yapman

emredilen şeylenn konuyla ilgisi yok. Lonca başkam değilsin, teğmen

değilsin, hatta henüz tam bir asker bile değilsin ve_ olabileceğinden de

şüpheliyim! Cesaretini kaybetmişsin -ki böyle olacağını tahmin etmiştim

zaten. Sadece beğeni kazanma aşamasındasın ve eğer bu sureci sag

atlatırsan belki -sadece belki- loncaya yemden tamamen kabul

atlatırsan, belki

edilebilirsin."

ebüırsın.

. _ . „„ ... ? -0„

"Beğeni kazanmak mı?" diye gülerek sordu Entren. Senin beğenim mı?

"Onu götürün'" diye talimat verdi odaya ilk girmiş olan da askere.

Adamlar ihtiyatla kiralık katile yaklaşnken Gordeon, "Kurtarmaya çalıştığın

adam infaz edildi, kansı ve çocuklan da öyle " diye ekled,

Entreri bu sözleri pek dinlemedi ve Gordeon'un bu infaz emi™ sadece

ona acı çektirmek için emretmiş olduğunu bilmesine rağmen bu haberi hiç

umursamıyordu. Şimdi daha büyük bir ikilem ıçmdeydr Gordeon un

kendini, hiç şüphesiz önce fiziksel olarak cezalandınlmak daha sonra da

serbest bırakılmak üzere lonca binasına götürmesine izm vermeli mıydı?

Hayır, bu adamdan veya başka binnden oy e bir muameleye

katlanmayacak!!. Đki asker yaklaşırken, Entreri'nin bacaklanndak, mtomjd

derecede yapılı kaslar gerildi. Fakat Entren son derece rahatımş g£

görünüyordu; hatta boş ellerini hiçbir tehdit emaresi göstermeden ıkı yana

aÇ7Llar ellennde kılıçlarıyla Entren'nın iki yanına gel diler ve *4

duran kollanna uzandılar. Bu şuada üçüncü asker de arbaletmı kiralık: katil*

tam kalbine nişanlamış bir halde hazır tutuyordu.

Entreri havaya sıçradı ve dikey bir şekilde yukse di, bacakta iç*

çekti ve afallayan askerler tepki veremeden önce ıkı yana teknrıe atn

138

Sessiz Kılıç

Tekmeleri iki adamın da tam yüzlerinin ortasında patladı ve askerleri geriye

doğru fırlattı. Yere iner inmez askerlerden birini yakaladı, onu hızla, tam

zamanında önüne çekti ve o anda atılan arbalet okuna karşı bir kalkan olarak

kullandı. Sonra inleyen adamı yere bıraktı.

"Đlk hata," dedi Gordeon'a, teğmen muhteşem görünen bir süvari kılıcı

çekerken. Tekme yiyen diğer asker ayağa kalktı, ama Entreri'nin önünde

yerde yatan ve sırtına derin bir şekilde ok saplanmış olan adam

kıpırdamıyordu. Arbalet okçusu silahın kanırtmacını çılgınlar gibi kuruyor,

bir başka ok yerleştirmeye çalışıyordu, ama Entreri 'yi daha çok rahatsız eden

şey, yakınlarda kesinlikle bir büyücünün bulunuyor olmasıydı.

"Geri çekil," diye emretti Gordeon, yandaki adama. "Bunun işini ben

bitireceğim."

"Şöhret edinmek için mi?" diye sordu Entreri. "Ama silahım yok. Bu,

Calimport sokaklarında kulağa nasıl gelir?"

"Sen öldükten sonra eline bir silah yerleştiririz artık," dedi Gordeon

gaddarca sırıtarak. "Adamlarım bunun adil bir dövüş olduğunu savunurlar."

"ikinci hata," dedi Entreri kısık bir sesle, zira bu hünerli Kadran

Gordeon'un anlayamayacağı kadar adil bir dövüştü. Basadoni teğmeni ileri

doğru ölçülü bir saplama hamlesiyle saldırdı ve Entreri darbeyi önlemek için

ön kolunu ileri çıkarttı, fakat kasıtlı bir şekilde savuşturmayı kaçırarak aynı

zamanda geri çekilip kılıcın menzilinden çıktı. Gordeon daire çizdi ve Entreri

de aynısını yaptı. Sonra kiralık katil kısa bir hücumla ileri atıldı ve hiç açLk

vermemeye dikkat eden Gordeon'un süvari kılıcını savuruşuyla geri

çekilmek zorunda kaldı.

Fakat Entreri'nin yaptığı hareketi sonlandırmaya zaten hiç niyeti

olmamıştı. Bu hücuma sadece, çizilen dairelerin yönünü hafifçe değiştirmek

ve bir sonraki hamlesi için kendisini doğru bir şekilde konumlandırmak

üzere başlamıştı.

Gordeon ileri atıldı ve Entreri geri sıçradı. Gordeon saldırmayı

sürdürdüğünde kiralık katil kısa bir deparla dosdoğru ileri koşarak rakibini

kurnaz ve tehlikeli bir savuşturma manevrası yapmak zorunda bıraktı. Ama

yine Entreri bu hareketini devam ettirmedi. Sadece kendine uygun olan

noktaya yaklaştı ve odadaki herkesi hayrete boğarak ayağını serçe yere

vurdu.

"Ne?" diye sordu Gordeon, kafasını sağa sola sallayarak ve etrafına

takınarak, zira gözlerini indirip Entreri'nin ayağına bakmamış, yere atılan

tekme darbesinin hâlâ parıldamakta olan kolyeyi hafifçe havaya kaldırdığını

ve kiralık katilin zinciri ayak ucuna geçirdiğini görmemişti.

Bir saniye sonra Gordeon sertçe saldırdı, bu sefer öldürmeyi planlıyordu.

139

R.A. Salvatore

Entreri ayağını hızla savurdu ve kolyeyi teğmenin yüzüne doğru fırlattı. Eli

çabuk Gordeon, serbest olan elini hızla çekti ve —tıpkı Entreri'nin umduğu

gibi— kolyeyi yakaladı, ama kızgın bir şekilde parlayan zincir eline dolanıp

teninde alevden bir yanık şeridi açtığında Gordeon büyük bir feryat koparttı.

Entreri göz açıp kapayıncaya kadar oradaydı. Teğmenin kılıç tutan

koluna vurup onu yana savurdu. Đki elini de yumruk yaptı ve orta

parmaklarını ileri doğru çıkartarak aynı anda adamın şakaklarına iki taraftan

darbe indirdi. Bariz bir şekilde afallayan ve gözleri sulanan Gordeon'un

elleri iki yanına geri çekildi ve Entreri adamın tam yüzünün ortasına kafa attı.

Yere devrilmeye başlayan Gordeon'u kavrayıp arkasını döndürdü, sonra

adamın bacaklarının arasından ileri uzanıp bir bileğini kavradı. Gordeon'u

arbalet okçusunun olduğu tarafa getirmek için hafifçe dönen Entreri,

yakaladığı bileğe yukarı doğru sertçe asıldı ve Gordeon'u afallayan askere

doğru takla atmak zorunda bıraktı. Takla atan adam, okun yönünü

değiştirmeye yetecek kadar sert bir şekilde arbalete çarptı.

Ayakta kalan kılıçlı asker yan taraftan sertçe saldırdı, ama o Kadran

Gordeon'a göre bile becerikli bir dövüşçü değildi. Entreri kolayca geri

çekildi ve adamın çok uzakta kalan hantal saplama darbesinden kaçtı. Sonra,

daha adam kılıcını geri çekip hazırlayamadan önce hızla ileri adım attı. Kılıç

tutan elinin bileğini kavramak için aşağı uzanan Entreri kolu sertçe kaldırdı

ve bileğin altından vücudunu geçti. Böylece adamın kolunu acı verecek

şekilde büktü ve tüm gücünü alıp götürdü.

Adam serbest olan eliyle tutup kıymetli canım kurtarmayı düşünerek ileri

çıktı. Entreri'nin avuç içi, adamın kılıç tuttuğu bükülmüş elinin arkasına

onun algılayamayacağı kadar hızlı bir şekilde vurdu. Eli bileğin üzerinden

geriye doğru büküp yine tüm gücünü çaldı ve adamın vücuduna acı dalgalan

yayılmasına sebep oldu. Adamın elini hafifçe kaydırmasıyla düşmanının

kılıcını serbest bırakıp kendi eline alan Entreri, tutuş yönünü değiştirip atik

bir şekilde çevirerek silahı ters konuma getirdi.

Entreri elini geri çekerek kılıcı arkasından dışarı ve yukan doğru ittirdi ve

kıskıvrak yakalanmış askerin önce kamına sonra da ciğerlerine kadar

sapladı.

Hızla hareket ederek, kılıcı çekip çıkartma zahmetine dahi katlanmadan,

kurbanını arbaletçinin üzerine fırlatmayı düşünerek adamın etrafından

dolaştı. Đnatçı okçu gerçekten de bir kez daha arbaletine ok yerleştirmekteydi-

Ama çok daha tehlikeli bir düşman ortaya çıktı; bu görünmeyen büyücüydü.

Cübbesi haşır huşur ederek koridorda koşturan büyücü hızla kapıdan içen

girdi. Entreri, adamın ince bir şeyler çıkarttığını gördü —bunun bir

değnek

olduğunu tahmin etti— ama şişlediği kılıçlı asker büyücüye çarptığında ve

140

Sessiz Kılıç

ikisi birlikte geriye doğru yuvarlandığında görebildiği tek şey savrulan kollar

ve bacaklar oldu.

"Hâlâ beğenini kazanamadım mı?" diye haykırdı Entreri sersemlemiş bir

halde olan Gordeon'a. Fakat Entreri bir yandan konuşurken diğer yandan

hareket ediyordu, zira arbalet okçusu ona nişan almıştı ve büyücü hızla ayağa

kalkmaktaydı. Böğrüne bir ok saplandığında feci acı dalgasını hissetti, ama

dişlerini sıkıp hırlayarak acıya karşı koydu. Kollarını yüzünün üzerine

kapayıp bacaklarını savunmacı bir şekilde kamına doğru çekti ve ahşap

kafesli pencereyi parçalayarak sokak seviyesine kadar üç metre çakıldı. Yere

değdiği anda bacaklarını büktü ve yana doğru yuvarlandı, sonra düşüşün

etkisini hafifletmek için bir takla daha attı. Ayağa kalkıp koşmaya başladı ve

tamamen farklı bir yönden ateşlenen bir arbalet oku hemen yanındaki duvara

gömüldüğünde hiç şaşırmadı.

Basadoni askerleri mümkün olan her türlü gizlenme yerinden dışarı

fırlarken etraf bir anda hareketleniverdi.

Entreri bir arka sokak boyunca depar attı, beline sarılıp onu düşürmek

için öne doğru eğilmiş iri bir adamın üzerinden sıçradı sonra hızla bir binanın

köşesini döndü. Kedi gibi hızlı bir şekilde çatıya tırmandı, sonra o çatıyı

aşarak başka bir arka sokaktaki başka bir çatının üzerine sıçradı ve bu şekilde

yoluna devam etti.

Zemin seviyesine ana sokağa geldiğinde indi, zira kendini takip edenlerin

onun bir arka sokağa inmesini beklediğini biliyordu. Bir duvarın yan tarafına

hızla tırmandı ve bacaklarını sağlam basamak çıkıntıları bulacak ve binanın

dış hatlarıyla karışacak şekilde iki yana açarak kendisini ustaca yerleştirdi.

Dört bir yanda "Onu bulun!" haykırışları yankılandı ve bir sürü asker

onun tam altından koşturarak geçti, ama gece ilerledikçe o haykırışlar

kayboldu. Bu Entreri için talihli bir hadiseydi, zira çok fazla kan kaybetmese

de yarasının ciddi, belki de ölümcül olduğunun farkındaydı. En sonunda

durduğu yüksek yerden aşağı kayma imkânı buldu. Yere indiğinde ayakta

duracak gücü bile kendinde zor buluyordu. Bir elini böğrüne koyduğunda

pelerinin kıvrımlarına işlemiş olan ılık kanı ve derine gömülmüş olan okun

arka ucunu hissetti.

Artık zar zor nefes alabiliyordu ve bunun ne anlama geldiğini biliyordu.

Hana geri döndüğünde şansı ondan yanaydı, zira güneş henüz

doğmamıştı ve mekânın içinde Basadoni askerlerinin bulunduğu bariz olsa

da, pek azı onun yakınlanndaydı. Entreri, zemindeki kırık tahta parçalarına

bakarak kendi odasını kolayca tespit etti ve gizli zulasınm yüksekliğini

hesapladı. Sessiz olmalıydı, zira kendi odasının içinden gelen sesler

duymuştu ve Gordeon'un sesi de bunlara dahildi. Yukarı tırmanıp tutunacak

141

R A. Salvatore

güvenli bir yer buldu. Đnlememek için kendisini zor tutsa da aslında acısından

çığlık atmak istiyordu.

Yavaşça ve sessizce çalışarak eskimiş, mevsimlerle yıpranmış ahşabı,

hançeriyle küçük kesesini alabilecek kadar kenara ittirdi.

"Üzerinde büyü olmalı!" diye Gordeon'un haykırdığını işitti. "Tarama büyünü bir kez daha yap!"

"Hiç büyü yok, Üstad Gordeon," diye geldi başka birisinin sesi, ki bu ses kesinlikle büyücüye aitti. "Eğer büyülü bir eşyası vardıysa bile, buraya

gelnieden evvel ya satmış ya da başka birisine vermiş olmalı."

}3unun üzerinde Gordeon'un hırladığım ve yeri tekmelediğini işiten

Entreri, duyduğu acıya rağmen gülümsedi.

Hakikaten de hiç büyü yoktu, çünkü sadece odasını taramışlardı,

aşağıdaki odanın duvarım değil.

Kiralık katil, elinde hançeriyle hâlâ sessiz olan sokaklar arasında yolunu

buldu. Etrafta gazabım hak eden bir Basadoni askeri bulmayı umut ediyordu,

fak;lt aslında, bir çaylağı yenebilecek kadar dahi gücü olduğundan

şüpheliydi. Bulduğu şey ise, bir binanın kenarına yaslanmış yatan iki ayyaştı.

Ayyaşlardan birisi uyuyor, diğeri kendi kendisine konuşuyordu.

Kiralık katil ölüm kadar sessiz bir şekilde avına yaklaştı. Mücevherli

hançeri epey yararlı bir tılsıma sahipti; kurbanının yaşam gücünü çalıp onu

kullanana aktarabiliyordu.

Entreri ilk olarak zırvalayan ayyaşı hakladı ve onun işini bitirdiğinde

kendisini çok daha iyi hissediyordu. Pelerinin kıvrımını sertçe ısırdı ve

böğründe duran arbalet okunu çekip çıkarttı. Tüm vücuduna şiddetli acı

dalgalan yayıldığında neredeyse bayılacaktı.

Fakat kendisini toparladı ve uyuyan ayyaşın üzerine atıldı.

Kısa süre sonra, o kadar feci bir şekilde yaralanmış olduğuna dair hiçbir

işaret taşımadan ara sokaktan çıktı. Kendini yeniden güçlü hissediyordu ve

neredeyse Kadran Gordeon'u hâlâ bu civarda bulmayı ümit eder gibiydi.

Ama savaşın daha yeni başlamış olduğunun farkındaydı ve üstün

yeteneklerine rağmen, Basadoni Loncasfnın nüfuzunu ve düşmanının

kendisinden feci şekilde güçlü olduğunu biliyordu.

Onu öldürmeye niyetli olanların hana girişini izlemişlerdi. Onun tüm

hızıyla pencereden dışarı çıkışını, sonra da gölgeler arasına kaçışını

142

Sessiz Kılıç

izlemişlerdi. Basadoni askerlerinin gözlerinden çok daha üstün olan

gözlenyle onun bir duvara ürmamp gizlendiğini tespit etmiş ve bu kurnaz

numarası ıçm onu gizlice tebrik etmişlerdi. Ve şimdi de, epey rahatlamış bir

halde, liderlerinin doğru bir karar verdiğini düşünüp başlarım sallayarak

onun arka sokaktan çıkışım izliyorlardı. Ve kiralık katillerin kralı olan

Artemıs Entren bile onların etrafta olduğunun farkında değildi

143

R.A. Salvatore

BÖLÜM 10

BEKLENMEDĐK

VE TATMĐN GETĐRMEYEN

BĐR ĐNTĐKAM

Wulfgar, Dünyamn Omurgası'nın eteklerindeki tepelerde rahatça ve

hızla ilerliyor, içinde fokurdayıp kaynayan hiddetini serbest bırakabilmesi

için bir canavarın kendini bulup saldırmasını can-ı gönülden umut ediyordu.

Birkaç yerde bazı izlere rastlamış ve onlan takip etmişti, ama o bir kolcu

değildi. Bu yabani ortamda hayatta kalabilmesine rağmen, iz sürme yeteneği

drow dostunun becerilerinin yanma yaklaşamazdı.

Yön tayin etme yetisi de öyle. Ertesi gün bir dağ sırtının üzerinden

aştığında, dev dağ sırasının köşesinden çapraz bir şekilde dönmüş olduğunu

ve bu yüksek yerden tüm güney diyannın önünde uzandığım görünce

gerçekten de şaşırdı. Wulfgar arkasını dönüp dağlara baktı ve kendine

dövüşecek bir şeyler bulma şansının orada daha yüksek olduğunu düşündü,

ama bakışlan kaçınılmaz bir şekilde açık araziye, karanlık orman kümelerine

ve birçok uzun, bilinmedik yola doğru geri çevrildi. Yüreğinde bir ağırlık,

mesafe ve açık araziye duyulan bir özlem, Buzyeli Vadisi'ndeki tecrit

hayatının sınırlarından kurtulma arzusu hissetti. Belki orada, düşüncelerinde

girdap gibi dönüp duran görüntülerin karmaşasından kurtulmasını sağlayacak

yeni deneyimler yaşayabilirdi. Belki de günlük rutin hayatından kurtulursa,

aynı şekilde Cehennem'in hatıralarının dehşetinden uzaklaşabilirdi.

Başım sallayıp kendi kendine onay veren Wulfgar, sarp güney

yamacından aşağı inmeye başladı. Birkaç saat sonra başka bir ize rastladı —

muhtemelen orklardı-— ama bu sefer bu izleri geride bırakıp yoluna devam

etti. Güneş batı ufuk çizgisinin altına geçip ortadan kaybolduğunda Wulfgar

dağ mevziinden çıkmıştı. Öylece durup günbatımını izledi. Karanlık

bulutların tam ortasında devasa turuncu ve kızıl alevler toplanıyor, batı

144

Sessiz Kılıç

göğünü parlak çizgili desenlerle dolduruyordu. Bulutların dağıldığı yerlerde

donuk mavi üzerinde arada sırada parıldayan yıldızlar görünüyordu. Tüm

renkler solana, tarlalara ve gökyüzüne karanlık çökene, bulut kümeleri

kafasının üzerinden hızla uçup gitmeye başlayana kadar orada durup izledi.

Yıldızlar yanıp yanıp sönüyor gibiydi. Wulfgar bunun yenilenme anı

olduğuna karar verdi. Bu onun yeniden doğduğu, dünyada bir başına kalmış

bir adam için, geçmişe değil şimdiki zamana yoğunlaşmaya, geleceği de

oluruna bırakmaya kararlı olan bir adam için temiz bir sayfanın açıldığı andı.

Dağlardan uzaklaştı ve bir köknar ağacının geniş dallan altında kamp

kurdu. Kararlılığına rağmen kâbusları onu yine buldu.

Yine de, ertesi gün Wulfgar'ın adımlan uzun ve hızlıydı. Rüzgân, bir

kuşun uçuşunu veya bir bahar deresinin akış yönünü takip ederek millerce

yol kat etti.

Kendine bolca av ve meyve buldu. Her geçen gün adımlannın

geçmişinin zincirleriyle daha az bağlanmış olduğunu ve her geçen gece o

feci rüyaların kendini daha az kavradığını hissediyordu.

Ama derken günün birinde ilginç bir toteme rastladı; yere dikilmiş ve

tepesi kanatlı at pegasusu andıracak şekilde oyulmuş olan alçak bir direkti

bu. Wulfgar aniden kendisini gayet net bir hatıranın içinde buldu. Birçok yıl

önce Drizzt, Bruenor ve Regis ile birlikte cücenin ata yurdu olan Mithril

Salonu'nu aramak için yollara koyulduklan zaman başlarına gelen bir

hadiseyi hatırladı. Đçinden bir ses o toteme yüz çevirmesini ve oradan çok,

çok uzaklara gitmesini söylüyor, ama bir anısı, ettiği bir intikam yemini içini

kemirip duruyordu. Wulfgar ne yaptığının farkına bile varmadan taze bir iz

buldu ve onu takip edip kısa süre içinde küçük bir tepeye geldi. Yükseltinin

zirvesinden bakarak kamp yerini gözetledi. Geyik derisinden yapılmış çadır

kümeleri arasında, uzun boylu ve güçlü insanlar geziniyordu.

"Gök Midillileri," diye fısıldadı Wulfgar, dostlanyla birlikte bir ork

grubuna karşı savaşırlarken araya girmiş olan barbar kabilesini gayet iyi

hatırlayarak. Orklar kesilip biçildikten sonra Wulfgar, Bruenor ve Regis

barbarlar tarafından esir alınmışlardı. Kendilerine nispeten iyi davranılmıştı

ve Wulfgar'a, kabilenin şefinin oğlundan bir güç müsabakası teklifi gelmişti

—ki Wulfgar bu mücadeleyi kolayca kazanmıştı. Bundan sonra şerefli

barbar töresi gereğince Wulfgar'a kabile halkı arasında yaşaması teklif

edilmişti. Ne yazık ki bir sadakat sınavı olarak "VVulfgar'ın Regis'i öldürmesi istenmişti ve o bunu asla yapamazdı. Drizzt'in yardımıyla, yol arkadaşlan

kaçmayı başarmıştı. Ama kabile şamanı Valric Yüce Göz, şeytani büyü

kullanıp şefin oğlu Torlin'i korkunç bir hayalete dönüştürmüştü.

O hayaleti yenmişlerdi. Şerefli Torlin'in şekli bozulmuş, harap olmuş

145

R.A. Salvatore

vücudu Wulfgar'ın ayaklarının dibinde yatarken, Beomegar'ın oğlu, günün

birinde Valric Yüce Göz'den intikam almaya ant içmişti.

Barbar, güçlü ellerinin terlediğini hissetti —eller içgüdüsel bir şekilde

kudretli savaş çekicinin sapını kavradı. Uzak mesafedeki kamp yerine

gözlerini kısarak, dikkatle baktı ve bir çadırın yanından geçen sıska, rahatsız

edici bir siluetin Valric'e benzediğini fark etti.

'Valric hâlâ hayatta olmayabilir,' diye kendine hatırlattı Wulfgar, zira

onca yıl evvel dahi şaman çok yaşlıydı. Yine Wulfgar'ın yüreğinin büyük bir

kısmı tepenin öbür tarafından gerisingeri aşağı inmek ve ona geçmişini

hatırlatabilecek bu karşılaşmadan veya herhangi bir karşılaşmadan mümkün

olduğunca uzağa kaçmak istiyordu.

Torlin'in harap olmuş, değişime uğramış, yan insan, yan kanatlı at

şeklindeki cesedi net bir şekilde aklında canlandı ve Wulfgar oradan

uzaklaşamadı.

Bir saat içinde kamp yerine çok daha yakın, kişileri tek tek seçebileceği

kadar yakın bir yerden bakmaktaydı.

Aynı zamanda, Gök Midülileri'nin zor zamanlar yaşamakta olduğunu

anlayabilecek kadar yakındaydı. Ayrıca zor savaşlar atlatmış olduklarını fark

etti, zira kamp yerinde birçok yaralı vardı ve çadırlarla insanların sayısı

hatırladığından çok daha azalmıştı. Kamp yerindeki barbarların çoğu ya

kadındı, ya çok yaşlıydı ya da çok gençti. Kampın güney kısmına dikilmiş

olan kırktan fazla kazık bütün bu gizemi açıklıyordu, zira o kazıkların

üzerine orklann kelleleri saplanmıştı; arada sırada bir leşçi kuş aşağı dalış

yapıyor, bir orkun saçak saçak kafasına konuyor, gagasını aşağı uzatıp bir

göz bebeğini veya burun kenarını didikleyerek kendisine ziyafet çekiyordu.

Bu kadar bariz bir şekilde sayılan azalmış olan Gök Midülileri'nin

görüntüsü Wulfgar'a acı verdi, zira her ne kadar samanlarından intikam

almaya yemin etmiş olsa da, onların töre ve âdetler konusunda kendi halkına

çok benzeyen şerefli bir topluluk olduğunu biliyordu. O anda onlan kendi

hallerine bırakması gerektiğini düşündü, fakat tam gitmek üzere dönerken

gözünün ucuyla bir çadır cebinin açıldığını ve dışanya cılız, yaşlı, ama enerji

dolu bir adamın sıçradığını gördü. Adamın tüylü beyaz cübbesi kolunu her

ne zaman havaya kaldırsa bir kuşun kanatlan gibi savruluyordu ve daha da

tamdık olan şeyi ise üzerinde iri bir zümrüt taş bulunan göz yamasıydı. O

yanlanndan geçerken barbarlar bakışlarını saygıyla yere eğiyorlardı; hatta

çocuklardan birisi hızla onun yanına koşturdu ve elini öptü.

"Valric," diye mınldandı Wulfgar, zira şamanı tanımamak imkânsızdı.

Wulfgar çalılar arasından kalkıp sağlam ve kararlı adımlarla yürümeye

başladı. Aegis-fang ise bir kolunun ucundan sarkmış salınıyordu. Kamp yeri

146

Sessiz Kılıç

sahasına saldırıya uğramadan girmiş olması gerçeği, ona bu kabilenin ne

kadar da düzensiz kalmış ve sayıca azalmış olduğunu açıkça gösteriyordu,

zira hiçbir barbar kabilesi bu kadar hazırlıksız yakalanmazdı.

Yine de, uzun boylu ve yaşlı, güçlü ama ince yapılı bir adam olan ilk

savaşçı yolunu kesmek için hareketlenmeden önce, VVulfgar ilk çadırları

geçmiş ve şamanın kendisini görüp ona gözlerine inanamayarak

bakabileceği kadar Valric Yüce Göz'e yaklaşmıştı

Savaşçı, konuşarak değil saldırarak yaklaştı ve ağır sopasını yanlamasına

savurdu. Fakat Wulfgar adamın tahmininden daha hızlı bir şekilde ileri atıldı

ve henüz savaşçı darbesine güç kazandıramadan önce sopayı serbest olan

eliyle kavradı. Sonra da, adamın şimdiye kadar hayal dahi etmemiş olduğu

bir güçle bileğini büküp silahı çekerek elinden aldı ve kenara fırlattı. Savaşçı

uluyarak saldırdı, ama Wulfgar kolunu kendisiyle adam arasına yerleştirdi.

Kolunu güçlü bir şekilde savuran Wulfgar, adamın tökezleyerek geri

devrilmesine sebep oldu.

Kamp yerindeki tüm savaşçılar —ki Wulfgar'm hatırladığı kadar fazla

Gök Midillisi yoktu— bundan sonra hareketlenip Valric'in iki yanına

geçtiler ve şamanın etrafında bir yarım daire çizerek Wulfgar'ın etrafını

sardılar. Wulfgar gözlerini grubu incelemesine yetecek bir süreliğine nefret

ettiği Valric'ten ayırdı ve bunların en verimli savaşçılık yıllarındaki güçlü

adamlar olmadığını fark etti. Ya çok genç ya da çok yaşlılardı. Gök

Midillileri'nin kısa bir süre önce büyük bir savaş yaşamış olduklarını ve

savaşın iyi gitmemiş olduğunu anladı.

"Kimsin sen, izinsiz gelen kişi?" diye sordu iri, güçlü ama çok yaşlı olan bir adam.

Wulfgar, konuşan adama, adamın keskin gözlerine, onun yaşındaki birisi

için hakikaten de gür olan, koyu tonlarda ağarmış, karmakarışık saçlarına ve

çenesinin sert, gururlu bir şekilde dik duruşuna dikkatle baktı. Bu adam

Wulfgar'a, bir zamanlar tanışmış olduğu başka bir Gök Midillisi'ni, başka

bir şerefli ve cesur savaşçıyı hatırlatıyordu ve adamın diğerlerinden —hatta

Valric'ten bile— önce konuşmuş olması gerçeği VVulfgar'ın tahminini

doğrulamış oldu.

"Torlin'in babası," dedi ve saygıyla başım eğdi.

Adamın gözleri şaşkınlık içinde genişledi. Sanki cevap vermeye

çalışıyormuş da sözleri bulamıyormuş gibiydi.

"Jerek Kurt Katili!" diye çığlık attı Valric. "Gök Midillileri'nin Şefi.

Kimsin sen, buraya izinsiz gelen kişi? Kimsin sen, Jerek'in uzun süre önce

kaybolan oğlu hakkında konuşan kişi?"

"Kaybolan mı?" diye kuşkucu bir tonlamayla tekrarladı VVulfgar.

147

" ^atvatore

"T^nnlar tarafmdan alındı," diye yanıtladı Valnc, kuştuylu kollanın

sallayarak "Kutsal rüya görevi olduğu ortaya çıkan bir av göreviyle.

Bu on ylıl,k büyük yalanı kavramaya başladığında Wulfgar uı yüzünde

Çarpık bir gülümseme belirdi. Torlin, Valric tarafmdan korkunç hayaletımsi

bir yaranla dönüştürülmüş, Wulfgar ile yoldaşlannı avlamak üzere

peşlerinden gönderilmiş ve savaş meydamnda onların elinden olmuştu Ama

muhte,nelen bu feci haberlerle birlikte Jerek ile yüzleşmek istemeyen Valnc,

gerce^i çarpıtmış ve Jerek'in hiddetini uyandırmayacak bir hikaye

uymuştu Bir av görevi veya kutsal rüya görevi -ki her ıkısı de tannlan

^rafindan ilham edilirdi— yıllar, hatta on yıllar boyunca sürebilirdi.

^.Ifgar şimdi çok dikkatli olması gerektiğini fark etti, zira söyleyeceği her

m" yanhş veya haddinden fazla sert söz, Jelek'ın gazabını uyandırabilirdi

"Av görevi sonuçlanmadı," dedi. "Zira taunlar, bizim tannlanmız bu

8örev«n yanlış olduğunu fark ettiler."

Vairic'in gözleri genişledi ve ilk defa bu adam. bir yerden tanıdığına daır

belirtiler gösterdi. "Kimsin sen?" diye tekrar sordu, sesine sızan kuçuk bir titremüvıe

"Hatırlamıyor musun, Valric Yüce Göz?" diye sordu Wulfgar. ilen doğru

Yeleye başladı ve onun bu hareketi, şamanın iki yanım koruyan adamların

<& °^ çjkmasma sebep oldu. "Gök Midillileri, Beornegar oğlu Wulfgar m

yüzünü bu kadar çabuk mu unuttu yani?"

Muric kafasını yana yatırdı. Adamın yüz ifadesi, Wulfgar m ısmınm

adaı*in kulağına tamdık geldiğini, ama onu tam olarak çıkartamadıgını belli

ediyoV(ju

'tîök Midillileri, aralannda katılmaya davet ettikleri kuzeyliyi bu kadar

Çabuk mu unuttular, hani bir cüce, bir buçukluk ve bir de az sonra

s°yleveceği şeyle kendisini net bir şekilde hatırlayacaklarını bilerek biraz

duraksadı "kara tenli bir elfle yolculuk eden şu kuzeyliyi?"

V^lric'in gözleri neredeyse yuvalarından dışan fırlayacaktı. Sen! dedi,

titreyyn parrnağım ona doğru uzatarak.

.,„.,, w )o„

Muhtemelen bu barbann şimdiye kadar görmüş olduğu tek kara elf olan

âro^\m bahsi, diğer birçoğunun da hatıralarım canlandırdı. Fısıldaşma dolu

konu^malar yükseldi ve birçok barbar, bu davetsiz misafin kat etmelen için

saldU! emrinin çıkmasını bekleyerek silahlanna sıkı sıkıya sanldı.

^ulfgar soğukkanlı bir şekilde tavnnı korudu. ' ^ Beornegar oğlu

WultW" diye sertçe ismini tekrarladı ve bakışlanm Jerek Kurt Katili ne

yoğunlaştırdı "Gök Midillileri'nin düşmanı değilim. Halkınıza ye

törel^rinize uzaktan akrabayım. Geri döndüm, ölü Torlın'ı er meydamnda

yatar^en gördüğüm zaman ant içtiğim üzere."

148

Sessiz Kılıç

"Ölü Torlin mi?" Savaşçılar ve onların arkalarına sığınmış olanlar

arasından birçok ses yükseldi.

"Dostlarım ve ben Gök Midillileri'nin düşmanı olarak gelmemiştik,"

diye devam etti Wulfgar, bu konuşmanın son birkaç saniyesi olacağını

tahmin ettiği süreyi kullanarak. "Aslında sizinle ortak bir düşmana karşı

savaşmış ve zafer kazanmıştık."

"Bizi reddettin!" diye haykırdı Valric. "Halkıma hakaret ettin!"

"Oğlum hakkında ne biliyorsun?" diye cevap istedi Jerek, şamanı kenara

itip öne çıkarak.

"Valric'in bizi yok etmek için ona Gök Midillisi'nin ruhunu verdiğini

biliyorum," dedi Wulfgar.

"Bunu itiraf ediyorsun ve yine de kamp yerimize elini kolunu sallayarak

giriyorsun, öyle mi?" diye sordu Jerek.

"O av sırasında tanrınızın Torlin ile birlikte olmadığını biliyorum, zira

onun dönüşmüş olduğu yaratığı mağlup ettik."

"Öldürün onu!" diye haykırdı Valric. "Gecenin karanlığında üzerimize saldıran orklan yok ettiğimiz gibi, bu gün kamp yerimize giren düşmanı da

yok edeceğiz!"

"Durun!" diye haykırdı Jelek, kollarını iki yana açarak. Tek bir Gök

Midillisi bile ileri adım atmadı, fakat zincirlerine asılarak öne eğilen av

köpekleri gibi hevesli görünüyorlardı.

Jerek ileri çıktı ve Wulfgar'ın önüne gelip durdu.

Wulfgar, bakışlarını adamınkilere kenetledi. Ama bunu yapmadan önce

Jerek'in ardındaki Valric'e bir bakış atıp şamanın belindeki bir deri kesenin

—mistik ve büyülü bileşenlerle dolu kutsal çıkının— içini yokladığını

gördü.

"Oğlum öldü mü?" diye sordu Wulfgar'ın sadece yarım metre uzağında

duran Jerek.

"Tanrınız onunla değildi," diye yanıtladı Wulfgar. "Zira onun davası, Valric'in davası adil değildi."

Daha bu cümlesini bitirmeden önce dahi, Jelek'e gerçeği dolaylı yoldan

açıklayışının adamı hiç sakinleştimıediğini anladı. O ezici bilgi, oğlunun

gerçekten de ölmüş olduğunun haberi, herhangi bir açıklama veya mantığa

dayandırmayla aşılamayacak kadar güçlü ve acı vericiydi. Şef kükreyerek

Wulfgar'a saldırdı, ama genç barbar hazırdı. Kolunu yukan kaldırarak kendine

doğru savrulan yumruğu yukarı ittikten sonra elini hızla aşağı indirip Jelek'in

uzanan kolunun üzerine attı ve çekerek adamın dengesini bozdu. Wulfgar

Aegis-fang'i yere attı, Jerek'in göğsünü sertçe ittirip kolunu serbest bıraktı ve

adamın geriye, şaşırmış savaşçılara doğru tökezlemesine neden oldu.

149

R.A. Salvatore

Wulfgar sav ekicim yerden kaparak hücuma geçti. Ama savaşçılar da

saldırmaya iladı ve kuzeyli barbar, Vabric'ın yanına dahi

yaklaşamayac;ıxınl __büyük bir hüsrana uğrayarak— anladı. Öldürülmeden

önce şaman, haklayabilmek için atış yapabileceği açık bir alan bulmayı umut

etti, ama derk0n Valric onu ve herkesi şaşırtarak saflar arasından ilen atıldı,

uluyup büyüıü sözler'söyleyerek Wulfgar'm üzerine doğru bazı otlar ve

tozlar savurdu

Wulfgar büyülü saldırıyı hissetti. Jerek de dahil olmak üzere diğer

savaşçılar bjrkaç adrm gerilemiş olmasına rağmen, Wulfgar, sanki kocaman

kara duvarlar üzerine kapanıyormuş ve onu yerinde kalmak zorunda

bırakıyormuş ibi ^^1.

Valric ctr^mda aplayıp hoplayarak üzerine daha fazla toz fırlatırye

büyüyü güçlendirirken, Wulfgar'ın vücudunda hareler halinde felç edici

büyü dalgalan yayıldı.

, . . .., ,,.„

Wulfgar vücudunun battığını ve zeminin onu yutmak için yükseldiğim

hissetti.

Fakat hu tip büyüiere yabancı değildi. Hem de hiç. Cehennem'deki

yıllarında, Hntu'nun peykleri, özellikle de o gaddar succubuslar, onu çaresiz

bırakıp ona diledikleri gibi işkence edebilmek için buna benzer büyüler

kullanmışla^. Buna benzer saldırılan kim bilir kaç kere hissetmişti. Onlan

nasıl alt ed^c^ğini biliyordu

Zihnintle k°tlksız bir niddet duvan inşa etti, on kere öfkeyle hırlayarak,

Errtu ve sUCcubuslan on kere hatırlayarak hareketsiz.kalmasını emreden

büyüye karçx geldi Fakat barbar, çekicini yanına bıraktı ve mağlup edilmiş

gibi görünıtlo£ kjp^sjz durmak için büyük çaba sarfetti. "Valnc Yüce Goz

tezahüratları^ m ve gözünün kenanyla birkaç savaşçının ayın dansı

yaparak daireler çizdiğini, tannlanna ve o tannnın insan suretine bürünmüş

hali olan Vâi^c'e şükranlarım sunduğunu gördü.

"Neden bahsediyor?" dedi Jerek Valric'e. "Torlin'in üzenne ne gibi bır görev düştü>"

"S^a söylediğim gibi," diye yanıtladı cılız adam safların arasından

sıçrayarak ç^p Wulfgar'ın tam karşısına gelerek. "Bir drow elfı! O kadar

şerefli görü^n bu adam bir drow elfinin yanında yolculuk ediyordu!

Torlin'den başkasl hayvanın büyüsünü üzerine alıp o ölümcül düşmanı

mağlup erjebilir miydi?" ? t: „ A- t ^

"Torlin'in bir kutsal rüya görevinde olduğunu söylemiştin, diye tartıştı

Tcrclc

'%le olduğunu sanıyordum," diye yalan söyledi Valric. "Ve belki de

öyledir. Bu ^ yalanlarına inanma! Uthgar'ın gücünün onu ne kadar

150

Sessiz Kılıç

kolay mağlup ettiğini ve karşımızda çaresiz bıraktığını gördün mü? Büyük

ihtimâlle dostları, üçü birden güçlü Torlin tarafindan öldürülmüştür ve o da

intikam almasının başka bir yolu olmadığını, drowun yardımıyla bile Torlin'i

mağlup edemeyeceğini anladığı için buraya gelmiştir."

"Ama Beornegar oğlu Wulfgar, güç müsabakasında Torlin'i mağlup

etmişti," diye belirtti başka bir adam.

"Bu o Uthgar'ı hiddetlendirmeden önceydi!" diye uludu Valric. "Şimdi bir bakın ona, çaresiz ve mağlup olmuş bir şekilde duruyor—"

Daha bu söz ağzından yeni çıkmıştı ki, Wulfgar harekete geçti ve ileri

çıkıp bir eliyle şamanm cılız suratını kavradı. Wulfgar, korku verici bir güçle

Valric'i havaya yükseltti ve üst üste yere indirip kaldırdıktan sonra şiddetle

silkeledi.

"Hangi tanrı, Valric?" diye kükredi. "Benim Tempus'un bir savaşçısı

olarak sahip olduğum gücün üzerinde senin Uthgar konusunda ne gibi bir

hakkın var?" Wulfgar, söylediği sözü vurgulamak için, kollarındaki şişkin

kaslarını gerdi ve —hâlâ tek eliyle— Valric'i daha da yukarı kaldırıp onu

orada sabit bir şekilde tuttu, adamın savrulup duran kollarına da hiç aldırış

etmedi. "Eğer Torlin dostlarımı şerefli bir savaşta öldürmüş olsaydı, intikam

almak için geri dönmezdim," dedi dürüstçe Jelek'e. "Onların öcünü almak

için gelmedim, zira üçü de gayet iyiler. Torlin'in, bu sefil şey tarafından feci

şekilde kullanılan o şerefli ve güçlü adamın intikamım almaya geldim.

"Valric bizim samanımız!" diye haykırdı birden fazla adam.

Wulfgar hırlayarak onu yere bıraktı, üzerine bastırarak diz çökmesini

sağladı ve kafasını geriye yatırdı. Valric adamın önkolunu sıkıca kavradı ve

"Öldürün onu!" diye haykırdı, ama Wulfgar sadece daha da sıktı ve Valric'in sözleri gurultu dolu bir inleme halini aldı.

Wulfgar savaşçılardan oluşan çembere baktı. Valric'i bu kadar çaresiz bir

halde tutuşu ona biraz zaman kazandırmıştı, ama şamanın işini bitirdiği anda

hiç şüphesiz onu öldürürlerdi. Yine de Wulfgar'ın duraksamasına sebep olan

bu düşünce değildi, zira kendi hayatım hiç umursarmyordu. Bunun sebebi

daha çok Jerek'in yüzündeki ifadeyi görmüş olmasıydı ve bu ifade, feci

şekilde mağlup olmuş bir adamın bakışlarıydı. Wulfgar, gururlu şefi yıkacak

nitelikteki haberlerle gelmişti ve eğer Valric'i şimdi öldürürse, tabii bundan

sonra çıkacak savaşta kendi katledilmeden evvel birçok savaşçıyı öldürecek

olduğu hesaba katılırsa, Jerek asla kendine gelemeyecekti. Aynı şekilde Gök

Midillileri de öyle.

Başını eğip sefil Valric'e baktı. Bir sonraki hareketini düşünürken

istençdışı bir şekilde onun başım daha da geriye eğmişti. Sıska adam tam

anlamıyla iki büklüm olmuştu ve neredeyse kırılma noktasında gibi

151

• Salvatore

görüniiyordu. Wulfgar'ın kolunu aşağı bastırıp adamın omurgasını kırması

ne kac]ar da kolay olurdu.

Ne kadar kolay ve ne kadi«" anlamsız. Merhametle uzaktan yakından

alâkası olmayan hüsran dolu bir kükremeyle Valric'i yerden kaldırdı, serbest

eliyle adamı bacak arasından kavradı ve onu kafasının üzerine kaldırdı. Yine

k^kreyerek adamı dört metreden uzak bir mesafe ötedeki bir çadırın üzerine

fırlattı ve Valric'in, çadır derilerinin ve direklerin bir karmaşa halinde yere

devrilı-ftesini sağladı.

Savaşçılar üzerine çullandı, ama Wulfgar hızla Aegis-fang'i eline alıp

silahıyja yaptığı büyük bir savuruşla birlikte bir barbarın elinden silahını

düşürüp neredeyse adamın kolunu çıkartarak hepsini geri püskürttü.

Jelek'in, "Durun!" diye haykırdığı duyuldu. "Ve sen de Valric!" diye ekledi vurgulu bir şekilde, adamın çadır hengâmesinin arasından kalkıp

Wm%ar'ı öldürmeleri için emir verdiğini görünce.

Jerek, savaşçılarının yanından geçip Wulfgar'ın tam önüne geldi. Genç

adam şenn gözlerindeki cinai niyeti gördü.

'Torlin'in babasını öldürmekten hiç haz duymam," dedi Wulfgar sakince.

ĐŞo yaramıştı; Wulfgar yaşlı adamın yüzünün yumuşadığını gördü.

Kuzeyli barbar, başka bir söz söylemeden arkasını dönüp yürümeye başladı

ve savaşçılardan hiçbiri onu durdurmak için harekete geçmedi.

"öldürün onu!" diye haykırdı Valric, ama daha bu sözler ağzından

tamar»ıen çıkmadan önce Wulfgar hışımla dönüp savaş çekicini savurdu.

Dönerek uçan silah, göz açıp kapayıncaya kadar yedi metrelik mesafeyi aştı,

diz çökmüş şamanın tam göğsünün ortasında patladı ve adamın ölerek çadır

direkleriyie derileri arasına yığılıp kalmasına sebep oldu.

Tüm gözler Wulfgar'a çevrildi ve ona doğru birden çok Gök Midillisi

harekete geçti.

Ama Aegis-fang aniden, etkileyici bir şekilde, büyülü yolla ellerine

döndü ve tüm savaşçılar geri çekildiler.

"Tanrısı Tempus onun yanında!" diye haykırdı adamlardan birisi.

^ulfgar, hiçbir şeyin gerçeklerden bu kadar uzak olamayacağını kalbinin

derinlerinde bilerek tekrar döndü ve yürümeye başladı. Jerek'in peşinden

koşup, kendine saldırmasını veya savaşçılarına onu öldürmelerini emret-

mesini bekliyordu. Ama grup garip bir şekilde sessizleşerek geride kaldı.

Hiçbir emir, itiraz veya hareket sesi işitmedi. Hiçbir şey yoktu. Daha yeni

savaŞtan çıkmış olan kabileye öyle bir üstün gelmiş, oğlunun başına

gelenlerin gerçek hikayesiyle jerek'i, bundan sonra da Valric'ten aldığı ani,

şiddeti intikamla hepsini öyle bir şaşkına çevirmişti ki, hiçbiri nasıl tepki

verm^ıeri gerekliliğini kestiremiyordu.

152

Sessiz Kılıç

Kamp yerini terk ederken Wulfgar hiç de rahatlamamıştı. Aşağılık

Valric'e ve tüm Gök Midillileri'ne hiddetlenmiş bir halde yolda hışımla

yürüyordu. Bir taşı tekmeleyerek patikanın dışına attı, sonra eğilip büyükçe

bir taş aldı ve açık bir meydan okuma ile katıksız bir sinir bozukluğundan

doğan bir kükreyişle birlikte taşı havaya fırlattı. Aklında hiçbir yön yoktu,

ama nereye gitmesi ve nerede bulunması gerektiğine dair hiçbir fikri

olmadığı halde yürümeye devam etti. Kısa süre sonra bir ork güruhunun

izlerine rastladı, bunlar muhtemelen evvelsi gece Gök Midillileri'yle savaşan

orklardı. Kolayca ayırt edilebilen kan lekeleri, çiğnenmiş çimler, kırılmış

dallar ve ana yoldan küçük ormana doğru kıvrılan izler vardı.

Wulfgar hiç düşünmeden o yöne doğru döndü, ağaç dallarını sertçe

kenara itiştirerek, hırlayarak ve küfürler yağdırarak yürümeye devam etti.

Fakat yavaş yavaş sakinleşip sessizleşti. Genel bir amaçtan yoksun olma

durumunu kısa süreli bir amaç edinerek erteledi. Đzleri daha dikkatle takip etti

ve yanlardan ilerleyen ork gözcülerin geçmiş olabileceği izlere de ilgi

gösterdi. Hakikaten de, bu düşüncesini doğrulayacak cinsten bir patika ve bir

çift iz gördü. Gölgeler arasında kalıp gizlenerek sessizce o yönden gitti.

O zamana kadar gün ilerlemiş ve gölgeler uzamıştı, fakat Wulfgar, eğer

gözcüler tetikteyse —ki böyle muazzam bir savaşın hemen ardından büyük

ihtimâlle tetikte olurlardı— onlar kendini tespit etmeden önce onları bulmak-

ta zorlanacağını biliyordu.

Wulfgar, Drizzt Do'Urden'in yanında insansı yaratıklarla savaşarak

birçok yıl geçirmiş, onların usullerini ve güdüleniş biçimlerini öğrenmişti. Şu

anda yapması gereken şey, bu gözcü orklann daha büyük olan grubu

uyarmasını engellemekti ve bunu nasıl yapabileceğini biliyordu.

Kenardaki bir çalılığın arasına sinen barbar, silahını elinden geldiğince

gizleyebilmek için savaş çekicinin etrafına bükülgen, ince dallar doladı.

Sonra yüzüne çamur sıvadı ve yırtılmış gibi görünmesi için pelerinini geri

çekti. Kirli ve tartaklanmış görünerek çalıdan dışarı çıktı. Feci şekilde

topallayıp her adımında inleyerek ve sık sık "kızım" diye seslenerek patikada yürümeye naşladı.

Kısa bir süre sonra izlenmekte olduğunu sezdi. Topallamasını abarttı,

hatta bir kere tökezleyip yere yuvarlandı ve etrafı daha iyi taramak için bu

düşüşten yararlandı.

Dalların arasında karanlık bir siluet gördü; mızrağını fırlatmak üzere

kaldırmış bir orktu bu. Birkaç adım daha atarsa yaratığın kendini şişlemeye

çalışacağını fark etti.

Ve diğerinin de etrafta olduğunu anladı, fakat onun yerini tespit edemedi.

O yaratık muhtemelen yerdeydi ve mızrak barbarı devirdiği anda üzerine

153

R.Â. Salvatore

çullanıp işini bitirmeye hazırdı. Bu ikisinin yoldaşlarını uyarmaları gerekirdi,

ama Wulfgar onların bu kolay avı sadece kendilen haklamak istediklerim

biliyordu, zira o zaman liderlerine bilgi vermeden önce bu zavallı adamı

yağmalayabilirlerdi.

Wulfgar'ın onları hızla halletmesi gerekiyordu, ama mızrak taşıyan orka

daha fazla yaklaşmaya cesaret edemiyordu. Zar zor ayağa kalktı ve patikada

sendeleyerek bir adım daha attı. Derken duraksayıp kollarını ve gözlerim

göklere kaldırarak feryat ederek kayıp çocuğuna seslendi. Sonra tekrar yere

düşecek gibi oldu, mağlup olmuş bir şekilde omuzlarını çökertti ve geldiği

tarafa doğru geri yürümeye başladı. Yüksek sesle hıçkırarak ağlıyor,

omuzları inip inip kalkıyordu.

Menzil dışında olmasına rağmen orkun bu hedefe atış yapma fırsatını

asla kaçırmayacağını biliyordu. Kasları gerginleşti, kafasını hafifçe çevirdi

ve duyularım uzaktaki ağaca yoğunlaştırdı.

Uzun mesafeden uçan mızrak havada süzülerek gelirken hızla dondu.

Döndüğü sırada, becerikli bir şekilde, onun boyutlanndaki insanlarm çok

ötesinde bir çeviklikle mızrağı yakaladı, hızla çekip böğrüne bastırdı ve denn

bir hınlti çıkarttı, sonra gerisingeri toprağa düşerek kıvranmaya başladı. Sag

eliyle mızrağı tutuyordu ve sol eliyle Aegis-fang'ı sıkı sıkıya kavramıştı.

Đkinci ork çalıların arasından fırladı ve barbarın üzerine doğru koşmaya

başladı Wulfgar hareketini neredeyse mükemmel bir şekilde zamanlayıp sağ

omzunun üzerinden geriye takla atarak ve bu esnada mızrağı bırakarak ayağa

kalktı Doğrulurken Aegis-fang'i savurarak dönmeye başladı. Ama ork

kayarak durdu ve kudretli silah hiçbir zarar veremeden önünden geçip gitti.

Buna hiç aldırış ermeyen Wulfgar, dönüşüne devam ederek tam daire çizdi.

Turunu tamamladığında ağaç dalının üzerinden mızrağı fırlatan yaratığı

gördü ve çekici savurdu. Dönmeye devam etmesi gerekliydi, durup

fırlatışının nasıl olduğunu izleyemezdi, fakat çekiç çarpüğında çıkan çatırtı

ve hırıltıyı, bunun ardından orkun harap olmuş bedeninin aşağıdaki dallan

kırarak düşüşünü duydu.

Önündeki ork cıyakladı ve sopasını Mattı, sonra da donup kaçmaya

ÇallŞtl.

. .

w; r>:r

Wulfgar darbeyi kabul etti ve fırlatılan sopa in göğsüne çarpıp sekti, DU

saniye içinde yaratığı yakalayıp tıpkı Valric'e yaptığı gibi dizlen uzenne

çökertti, orkun kafasını geri yatırdı ve belkemiğini büktü. O anı zıhmna

canlandırdı ve o gaddar şamanın görüntüsünü aklına getirdi. Soma vatışı

hırlayarak ve orkun savrulan kollarım sağa sola savuşturarak tüm gucuy

bastırdı. Wulfgar belkennğinin çatmışım duydu. Orkun savrulan kollan

durdu, kaskatı kesilerek havaya yükseldi ve şiddetle sarsılmaya başladı.

154

Sessiz Kılıç

Wulfgar onu bıraktı ve ölü yaratık yere yığıldı.

Aegis-fang ellerine geri döndü ve bu ona diğer orku hatırlattı. Wulfgar

kafasını geri çevirip baktı ve yaratığın ölü bir şekilde ağacın dibinde yattığını

görünce başını salladı.

Hiç tatmin olmayan, öldürdüğü her yaratıkla kana susamışlığı daha da

artan Wulfgar ana izlerin olduğu yere geri döndü ve açık patika üzerine

ilerlemeye başladı. Alacakaranlık çökerken orklann kamp yerini buldu.

Yaratıkların sayısı yirmiden fazlaydı ve muhtemelen etrafta gözcülük yapan

ve avlanan daha fazla ork mevcuttu. Karanlığın iyice çökmesini, kamp

yerinin tamamen kurulup birçok orkun uyumasını beklemeliydi. Grubu daha

iyi görebilene kadar, sayılarını ve güçlerini daha iyi anlayabilene kadar

beklemeliydi.

Beklemeliydi, ama bekleyemedi.

Aegis-fang döne döne uçtu. Daha küçük olan iki orkun tam ortasından

geçip yaratıkları ürküttü ve iri orklardan birisine sertçe çarparak hem onu

hem de konuşmakta olduğu diğer orku yere devirdi.

Wulfgar vahşice kükreyerek kamp yerine daldı. Ürkmüş olan orklardan

birinin mızrağını yakaladığı gibi tam karşısında duran başka bir orku şişledi.

Sonra mızrağın ucunu serbest bırakıp hızla döndü ve mızrağın iki tarafını

tutarak silahı ilk orkun kafasına indirdi ve ikiye kırdı. Kırık silahın iki ucunu

birden tutan Wulfgar, parçalan orkun kafasının iki yanına sapladı ve yaratık

sopalan kavramak için ellerini kaldırdığında, barbar onu kafasının üzerinden

geriye fırlattı. Attığı ağır bir yumrukla, kılıcını kemerinden çekmek için

harekete geçen bir sonraki orku devirdi ve daha da yüksek sesle kükreyerek

sıradaki iki orka saldınp ikisini de yere serdi. Ayağa kalktığında etraftaki

orklan yere devirmek için tokatlar, yumruklar, tekmeler savurdu —ki aslında

orklar, canavar adamın üzerine saldırmaktan çok etrafa kaçışmaya

hevesliydi.

Wulfgar bir tanesini yakalayıp kendine çevirdi ve alnını yaratığın yüzüne

gömdü, sonra geriye düşen orku saçından kavradı ve yumruğunu çirkin

yüzüne indirdi.

Barbar sıradaki kurbanını arayarak etrafta koşturdu. Geçen saniyelerle

birlikte hızı git gide azalıyordu, fakat derken Aegis-fang eline geri döndü ve

Wulfgar çekici beş metre fırlatmakta hiç gecikmedi. Dönerek uçan çekicin

kafası, bahtsız bir yaratığa kafatasını paramparça edecek bir açıyla çarptı.

Orklar kılıçlarını ve sopalarını savurarak üzerine çullandı. Wulfgar bir

darbe yedi ve sonra bir tane daha. Ama orklann onda bıraktığı her küçük

kesik veya çürükle birlikte kudretli iri adam ellerini bir başka orkun üzerine

ahp yaratığın canını aldı. Derken Aegis-fang yine geri döndü ve ork baskısı

155

R.A. Salvatore

kudretli savuruşlarla paramparça oldu. Kana bulanmış bir halde vahşice

uluyan ve o feci çekici sağa sola savuran Wulfgar'ın katıksız gücü, bu korkak

yaratıklar için ezici nitelikteydi. Kaçmayı başarabilenler ormanın içine sıvıştı

ve başaramayanlar ise barbarın güçlü ellerinde can verdi.

Sadece birkaç dakika sonra Wulfgar darmadağın olan kamp yerinden

hışımla çıktı. Bir yandan hırlıyor, bir yandan Aegis-fang'i ağaçlara

vuruyordu. Birçok orkun kendini izlediğini biliyordu; hiçbirinin kendine

saldırmaya cüret etmeyeceğini de biliyordu.

Kısa süre sonra, bir yükseltinin üzerinde gün batımının son dakikalarını

izlemesine olanak sağlayan bir açık alana g°'di. Gökler yine, Dünyanın

Omurgası'nın güney perçeminde geçirdiği akşamüzerinde olduğu gibi alev

çizgileriyle süslüydü.

Artık o renkler kalbinde hiçbir etki yaratmıyordu. Artık geçmişinden azat

olma düşüncelerinin boş umutlardan ibaret olduğunu, nereye giderse gitsin,

ne yaparsa yapsın hatıralarının onu takip edeceğini biliyordu. Valric'ten

intikam almaktan hiç tatmin olmamış, orkları katletmekten hiç neşe

duymamıştı.

Hiçbir şey olmamıştı.

Elbiselerindeki kanlan temizleme veya çok sayıdaki küçük yarasını

sarma zahmetine girmeden gecenin karanlığına doğru yürüdü. Önce gün

batınıma doğru ilerledi, yükselen ayı arkasına aldı ve daha sonra onun batı

ufkuna doğru batışmı takip etti.

Üç gün sonra, Luskan'm doğu kapısını buldu.

156

Sessiz Kılıç

BÖLÜM 11

SAVAŞ BÜYÜCÜSÜ

"Buraya gelme," diye haykırdı LaValle ve sonra hafifçe ekledi, "yalvarırım sana." Entreri sadece, okunamaz bir yüz ifadesiyle adama bakmaya devam etti.

"Kadran Gordeon'u yaraladın," diye devam etti LaValle. "Vücudundan

çok gururunu yaraladın ve seni uyarırım, bu çok daha tehlikeli bir şey."

"Gordeon ahmağın teki," diye sertçe karşılık verdi Entreri.

"Ordusu olan bir ahmak," diye iğneledi LaValle. "Sokaklarda Basadoni kadar yerleşik bir lonca daha yok. Hiçbiri o loncadan daha fazla kaynağa

sahip değil ve seni temin ederim ki, o kaynakların tümü Artemis Entreri'ye

karşı kullanılıyor."

"Ve belki de LaValle'e karşı?" diye yanıtladı Entreri sırıtarak. "Zira aranan adamla konuşuyor."

LaValle, cevabı bariz olan bu soruyu yanıtlamadı, sadece Artemis

Entreri'ye, yani bu gece sadece odasında bulunmasıyla bile onun başını

belâya sokabilecek olan adama dik dik bakmaya devam etti.

"Sana sordukları her şeyi söyle onlara," diye talimat verdi Entreri.

"Dürüstçe. Onları benim için kandırmaya çalışma. Buraya seninle konuşmak

ve onların çabalanndan hiç yara almadan sapasağlam ayakta durduğumu

göstermek için davetsiz olarak geldiğimi söyle."

"Onlara sataşacak mısın?"

Entreri omuz silkti. "Bunun önemi var mı?"

LaValle'in buna verecek cevabı yoktu ve böylece kiralık katil, reverans

yapıp pencereye doğru ilerledi, bileğim hafifçe bükerek bir tuzağı devre dışı

bıraktı, vücudunu dikkatle hareket ettirerek diğer tuzaklardan sakındı ve

duvarın kenarına çıkarak kendini sessizce sokağa bıraktı.

O gece Bakır Ante'nin yanma sokulmayı göze aldı, fakat sadece hızla

yanından geçti ve içeri girmek için hiçbir çaba sarfermedi. Yine de kapıdaki

157

R.A. Salvatore

buçukluklann kendini görmesini sağladı. Binanın yanındaki arka sokakta

tasa bir mesafe yürümüştü ki, Dwahvel Tiggenvillies Entren'yı şaşırtarak,

onunla konuşmak için gizli bir kapıdan dışarı çıktı.

"Bir savaş büyücüsü," diye uyardı. "Merle Pariso. Calımport'ta eşsiz bir şöhrete sahip. Ondan korkmalısın, Artemis Entreri. Ondan kaçmaksın. Şehri

ve tüm Calrmshan'ı terk etmelisin." Bunu söyledikten sonra, duvarda zar zor

fark edilen başka bir kapıdan geçip ortadan kayboldu.

Buçukluğun sözlerindeki ve ses tonundaki ciddiyet kiralık katilin

nazarından kaçmamıştı Dwahvel'in, kazanacak hiçbir şeyi yokken -onun

tavsiyesini dikkate alıp bu diyan terk etseydi, Entren Dwahvel'e olan

borcunu nasıl ödeyebilirdi ki?— ve kaybedecek birçok şeyi varken onunla

konuşmak için dışan çıkmış olması gerçeği, buçukluğun ona bilgi verme

talimatı almış olduğuna işaret ediyordu. Ya da en azından, bu savaş büyücüsü

avını hiç gizlemiyordu. „ , ,,,.,., ,.

'Demek oluyor ta bu büyücü haddinden fazla ukala, dedi kendi

kendine, ama bu da onu pek rahatlatmadı. Bir savaş büyücüsü! Özellikle

savaş büyüsü sanatında ustalaşmış bir sihirbaz. Entren birçok sihirbazla

savaşmış ve birçok sihirbaz öldürmüştü, ama şu anda içinde bulunduğu

durumun ne kadar da çaresiz olduğunu adayabiliyordu. Bir sihirbaz,

deneyimli bir savaşçı için hiç de zorlu bir düşman sayılmazdı, tabu savaşçı

savaş alanını kendi avantajına göre hazırladığı takdirde. Bu da genellikle pek

zor olmazdı, zrra büyücüler doğalan itibarıyla çoğunlukla başka işle meşgul

ve hazırlıksız olurlardı Genelde bir sihirbazın savaşı yaklaşmadan çok önce

tahmin etmesi gerekirdi ki uygun büyüleri hazırlayabilsin. Sürekli

arayışlanyla akıllan meşgul olan sihirbazlar o tip büyülen pek nadiren

hazırda tutardı Ama av değil de avcı olan sihirbaz olduğunda asla hazırlıksız

yakalanmazdı. Entreri başının belâda olduğunu biliyordu. Dvvahvel'ın

tavsiyesine kulak vermeyi ciddi ciddi düşündü.

Kiralık katil müttefiklerden yoksun olmanın tehlikelerini Calımport a

döndüğünden beri ilk defa fark ediyordu. Bunu Menzobenanzan'da,

müttefiksiz haydutların uzun süre hayatta kalamadığı o diyarda edindiği

deneyimlerin 1Şığında düşünüp tarttı.

Belki de Calimport'un oradan bir farkı yoktu.

Bir ara

sokağın en gensinde bulunan boş bir kulübedeki yeni odasma

doğru ilerlemeye başladı, ama durdu ve bunu bir kez daha duşundu. Bır

savaş büyücüsü olarak öylesine nam salmış bir sihirbazın, aynı zamanda

istihare büyülerinde de aşın derecede yetenekli olması muhtemel değildi.

Fakat Entreri bunun pek bir önemi olmadığını biliyordu. Her şey bağlantılara

gelip dayanıyordu ve Merle Pariso, Basadoni Loncası adına çalışmaktaydı.

158

Sessiz Kılıç

Eğer büyülü yolla Entreri'nin yerini tespit etmek isterse, lonca ona kendi

uzgörücülerini sağlardı.

Nereye gitmeliydi? Bir büyücünün kendine uzak mesafeden

saldırabileceği, hatta levitasyonla yükselip yok edici büyülerini üzerine bir

yağmur gibi yağdırabileceği bir sokağın ortasında durmak istemiyordu. Bu

yüzden binaları araştırdı ve gizleneceği, sığınabileceği bir yer aradı. Bu süre

zarfında büyülü gözlerin üzerinde olabileceğini de gayet iyi biliyordu.

Epey rahatsız edici olan bu düşünceyi aklından çıkartmayan Entreri,

karanlık bir deponun boş olduğunu sandığı arka odasına sessizce girdiği

anda, turuncu renkli bir duman patlamasıyla birlikte cübbeli bir suretin

karşısında belirmesine ve kapının hızla arkasından kapanmasına o kadar da

şaşırmamıştı.

Entreri etrafına bakındı ve odadan hiçbir çıkış yolu olmadığını görünce

bu yeri bulmasına yol açan kem talihine sövdü. Üzerinde düşününce tekrar

fark etti ki, bütün bu sorunların kaynağı müttefiklerden yoksun olmasında ve

Calimport'un şu andaki durumu hakkında bilgisi bulunmamasında

yatıyordu. Her nereye giderse gitsin, onu bekliyor olacaklardı. Onun bir adım

ömürdeydiler, her hareketini izliyorlardı ve hazırladıkları savaş alanını

beraberlerinde taşıdıkları da barizdi. Entreri bu acımasız şehre önce araştırma

yapmadan, hayatta kalması için gerekli olan şeyleri öğrenmeden geri geldiği

için kendini ahmak gibi hissediyordu.

'Şüpheler ve olasılıklara bu kadar yeter,' diye kendisine vurguyla hatırlattı,

hançerini çekti ve yere sinip kendini hazırlayarak içinde bulunduğu duruma

yoğunlaştı. Kapıya doğru geri dönmeyi düşündü, ama kapının büyülü yolla

mühürlenmiş olduğundan hiç şüphesi yoktu.

"Merle'in gücüne tanık ol!" dedi sihirbaz gülerek ve kollarını genişçe iki yana açarak. Cübbesinin bol yenleri yükselen kollarınrn üzerinde geri sıyrıldı

ve havaya farklı renklerdeki ışıklardan oluşan bir gökkuşağı saçtı. Đkinci bir

sallanıştan sonra kollan ileri uzandı ve kiralık katilin üzerine bir şimşek

patlaması fırlattı. Ama Entreri çoktan harekete geçmiş, yana doğru dalışa

başlayıp tehlikeden kaçmaya davranmıştı. Şimşeğin kapıyı parçaladığını

umarak arkasına baktı, ama kapı hâlâ kapalı ve sapasağlamdı.

"Ah, iyi kaçtın!" diye tebrik etti Merle Pariso. "Ama bu işi daha da uzatmayı gerçekten istiyor musun, sefil kiralık katil? Neden durduğun yerde

durup bu işi çabuk ve merhametli bir yoldan halletmeme izin vermezsin ki?"

Sihirbaz alay etmeyi kesti ve Entreri mücevherli hançeri parlayarak hücuma

geçtiği sırada başka bir büyü yaptı. Merle saldırıya karşı kendini savunmak

için hiçbir harekette bulunmadı ve Entreri sertçe saldırıp hançerini adamın

yüzüne doğru savururken sihirbaz sakince büyüsüne yoğunlaştı.

159

R.A. Salvatore

Hançer sanki bir taş duvara çarpmış kadar net bir şekilde duruverdi. Entreri

buna pek şaşırmamıştı —akıllı olan her sihirbaz kendisine bunun gibi bir

savunma hazırlardı— ama büyülü ok patlamasıyla birlikte geriye doğru uçarken

kiralık katili hayrete salan şey, Pariso'nun konsantrasyonu oldu. Entreri,

ölümcül hançer yüzünde doğru dalışa geçmişken dahi adamın bana mısın

demeden büyü yapmasını ve hançer tam gözünün önünde parıldadığında

Pariso'nun gözünü dahi kırpmamış olmasını takdir etmekten alamadı kendini.

Entreri yana doğru sendeledi, bir başka saldın beklentisiyle dalışa geçti

ve yuvarlandı. Ama kendinden son derece emin olan Merle Pariso sadece

ona güldü. "Nereye kaçacaksın?" diye alay etti savaş büyücüsü. "Büyümden kaçacak enerjiyi daha kaç kere bulabileceksin?"

Gerçekten de, eğer büyücünün alaylarının kendini etkilemesine izin

verseydi, Entreri cesaretini korumakta zorlanabilirdi; zira çoğu düşük

seviyeli savaşçı basitçe büyücünün tavsiyesine kulak verir ve görünüş

itibarıyla kaçınılmaz olana boyun eğerdi.

Ama Entreri etmezdi. Tüm uyuşukluğu üzerinden kalktı. Hayatı pamuk

ipliğine bağlıyken, yaşamı ve amacı hakkındaki tüm şüpheleri uçup gitti.

Şimdi tamamen içinde bulunduğu anı yaşıyor, damarlarına adrenalin

pompalanıyordu. Bu işi adım adım halletmeliydi ve atacağı ilk adımlar

taştanderi efsununu —yani her türlü kesici aleti geri çevirebilecek olan, ama

kesinlikle belli bir sayıda saldırıya dayanabilen büyülü savunmayı— alt

etmek için olmalıydı. Dönüp yuvarlanan kiralık katil, bir sandalye kaptı ve

sandalyenin bir bacağını kırdı, sonra hızla dönüp onu büyücüye doğru

fırlatarak etkisiz bir şekilde hedefi vurdu.

Başka bir büyülü misil, yuvarlanan kiralık katili hatasız bir şekilde takip

ederek üzerinde patladı ve camnı yaktı. Fakat Entreri büyünün etkisini

silkelenerek üzerinden attı ve ayağa kalkıp tekrar savurdu. Đkinci ve üçüncü

sandalye bacaklarıyla iki kere daha hedefi vurdu.

Dördüncüsü hızlı bir başanyla takip etti. Bundan sonra Entreri

sandalyenin oturak kısmını fırlattı. Büyülü savunma olmasaydı dahi

büyücünün canını pek yakmayacak cinsten yetersiz bir saldınydı, ama

taştanderi efsununun bir katmanını daha yok ediyordu.

Fakat Entreri bu saldın sağanağının bedelini ödedi. Merle Pariso'nun bir

sonraki şimşek oku ona sertçe çarpıp yana tarafa doğru dönmesine sebep

oldu. Omzu yanmıştı, tüyleri diken diken olmuştu ve kalbi hızla çarpıyordu.

Çaresiz ve yaralanmış olan kiralık katil, hançerini savurarak sertçe

saldırdı. "Daha ne kadarını alt edebilirsin?" diye kükredi, tekrar tekrar hançerini saplayarak.

Sorusunun cevabı alevler halinde, Merle Pariso'nun etrafını kuşatan anıa

160

Sessiz Kılıç

büyücüyü hiç yakmayan alevden bir örtü halinde geldi. Entreri yükselen

ateşleri en son saldırısını durduramayacak kadar geç fark etti, böylece hançer

alevlerin içinden geçerek taştanderiye çarptı ve hiçbir zarar veremedi —

Pariso'ya zarar veremedi, Entreri'ye değil. Yeni büyü, alev kalkanı, hançerin

ısırığını Entreri'ye geri çevirdi ve zaten yaralanmış olan adamın

kaburgalarında derin bir yarık açtı.

Kiralık katil uluyarak geri çekildi, kendini kasten kapının olduğu tarafa

doğru yerleştirdi ve beklenen yıldıran oku geldiğinde atik bir şekilde kenara

kaçtı. Yuvarlanan kiralık katil taklasını tamamlayınca arkasına bakü ve ahşap

kapının bu sefer paramparça olmuş olduğunu gördüğüne sevindi. Bir

sandalye daha kapıp büyücüye attı ve sandalye elinden çıkar çıkmaz kapıya

doğru döndü.

Merle Pariso'nun inlemesi Entreri'yi durdurdu ve taştanderi efsunun

tükenmiş olduğunu düşünerek dönmesini sağladı.

Fakat şimdi inleme sırası Entreri'deydi. "Ah, zekice," diye tebrik etti,

sihirbazın inlemesinin bir sonraki büyüsü için zaman kazanmak amacıyla

yapılmış bir numaradan ibaret olduğunu anlayarak.

Kiralık katil kapıya doğru geri döndü, ama bir adım dahi atamadan geri

çekilmek zorunda kaldı, zira kapının önünde iri bir alev duvarı oluştu ve

kaçış yolunu kesti.

"Đyi savaştın, kiralık katil," dedi Merle Pariso dürüstçe. "Artemis

Entreri'den de bunu beklerdim zaten. Ama şimdi, ne yazık ki, öleceksin."

Sözünü bitirirken bir değnek çıkartıp ayağının dibine doğru uzattı ve alevden

bir tohum oluşturdu.

Entreri kendini yüz üstü yere atıp pelerininden geri kalanları kafasının

üzerine çekti ve tam o sırada alevtopu patlayıp tüm odayı kapladı, saçlarını

alazlayıp ciğerlerini yaktı, ama Pariso'ya hiç zarar vermedi. Büyücü, alev

kalkanının içinde güvendeydi.

Entreri sersemlemiş bir halde ayağa kalktı, içinde durdukları bina

yanmaya başladığında gözleri ısı ve dumanla doldu. Merle Pariso orada

durmuş, çılgınlar gibi gülüyordu.

Kiralık katilin dışarı çıkması gerekliydi. Büyücüyü mağlup etmesi

imkânsızdı ve Pariso'nun güçlü büyülerine karşı uzun süre hayatta

kalamazdı. Alev duvarının içinden geçmeyi düşünerek kapıya doğru döndü,

ama derken önünde parlak bir kılıç belirdi ve üzerine doğru savruldu. Yana

doğru kaçıp kılıcı savuşturmak için hançerini yukarı kaldırmak zorunda

kaldı. Görünmez rakip —Entreri bu büyüyü hareket ettiren şeyin Merle

Pariso'nun iradesi olduğunu biliyordu— amansızca saldırdı ve onu geri

Çekilmeye zorladı. Kılıç hep kiralık katil ile kapının arasında kalıyordu.

161

R.A. Salvatore

Artık dengesini sağlamış olan Entreri, savrulup duran silahla rahatça başa

çıkabilecek durumdaydı. Rahatça kaçıp kurtuluyor ve sertçe misilleme

yapıyordu. Kılıcı yönlendiren bir el olmadığını, onu yenmenin tek yolunun

kılıca vurmak olduğunu biliyordu ve bu da, savaşçı kiralık katil için hiç sorun

değildi. Ama derken başka bir kılıç daha belirdi. Entreri bunu daha önce hiç

görmemişti, hatta bir büyücünün aynı anda iki büyülü yaratıyı kontrol

edebildiğini hiç duymamıştı.

Dalışa geçip yuvarlandı ve kılıçlar onu takip etti. Etraflarından dolaşıp

kapıya ulaşmaya çalıştı, ama kılıçların çok hızlı olduğunu gördü. Pariso'ya

baktı ve git gide kesifleşen dumanların arasından, sihirbazın hâlâ koruyucu

alev kalkanı içinde durduğunu ve alevtopu değneğini hafif hafif çenesine

vurduğunu gördü.

Isı neredeyse Entreri'yi boğacaktı. Dört bir taraf; duvarlar, zemin, tavan

alevler içindeydi. Ahşap itiraz içinde çatırdadı ve sütunlar çöktü.

"Buradan gitmeyeceğim," dediğini duydu Merle Pariso'nun. "Öldüğünü

görene kadar izleyeceğim Artemis Entreri."

Parlayan kılıçlar mükemmel bir eşgüdümle hamle yaparak saldırdı ve

Entreri büyücünün amacına ulaşmak üzere olduğunu anladı. Kiralık katil,

darbelerden kıl payıyla —kıl payıyla— kurtularak kılıçların altından

yuvarlandı ve ayağa kalkar kalmaz kapıya doğru koşturdu. Kollarını yüzüne

siper ederek ve hasar görmüş kapıyı parçalayarak kendini dışarı atmak

niyetiyle alev duvarının içine atladı.

Şimdiye kadar gördüğü tüm duvarlar kadar kati olan bir engele çarptı ve

bunun büyülü bir duvar olduğunu anladı. Geri tökezleyerek alevlerin içinden

çıkıp yanan odaya geri döndüğünde iki kılıç orada onu bekliyordu. Merle

Pariso sakince durmuş, ölümcül alevtopu değneğini ona doğru uzatıyordu.

Fakat derken büyücünün yanında yeşil eldivenli, vücutsuz bir el belirdi.

Hiç yoktan ortaya çıkmıştı ve elinde irice bir yumurtaya benzeyen bir şey

tutuyordu.

Merle Pariso'nun gözleri dehşet içinde genişledi. "Ki-kim?" diye

kekeledi. "Ne—"

El, o yumurtayı yere fırlattı. Yumurta patlayınca büyük bir toz küresi

oluşup odayı doldurdu ve daha sonra parıldayan, çok renkli bir bulut halini

aldı. Entreri bundan sonra, büyük yangının kükreyişlerinden bile yüksek bir

müzik sesi duydu. Birçok farklı nota oktavlara yükselip peşe düştü ve uzun,

monoton bir vızıltı halinde son buldu.

Parlak kılıçlar yok oldu. Kapının önünü kesen alevler ve Merle

Pariso'nun koruyucu alev kalkanı da öyle. Fakat normal alevler hâlâ kapının

ve duvarın üzerinde dans etmekteydi.

162

Sessiz Kılıç

Buyucu haykırdı ve çılgınlar gibi kollarını sallayıp başka bir büyü

yapmaya çalıştı —Entreri onun büyülü bir yolla kaçmaya çalıştığını fark etti

zira şu anda sihirbaz da tıpkı kendisi gibi ısıyı yoğun bir şekilde hissediyordu'

Kiralık katıl, muhtemelen büyülü engelin de aynı şekilde kaybolmuş

olduğunu tahmin ediyordu ve arkasını dönüp odadan kaçabilirdi. Ama geriye

doğru sendeleyen, bariz bir şekilde acı içinde olan Pariso'dan gözlerini

ayıramadı, ikisini de hayrete düşürecek şekilde, büyücünü yanındaki küçük

alevlerin birçoğu şekil değiştirip minik insansı suretlere dönüştü ve garip bir

dans yaparak Pariso'nun etrafında dönmeye başladı

Büyücü geriledi, gevşek bir kalasa takıldı ve sırt üstü yere kapaklandı

Küçük insansı alevler, tıpkı avlanan bir kurt sürüsü gibi üzerine atlayıp

etıbbasını ateşe verdi ve derisini yaktı. Pariso çiğlik atmak için ağzını açtı

alevden yaratılardan biri boğazmdan aşağı dalıp sesini kesti ve adarm

içenden yaktı.

Yeşil eldivenli el Entreri'yi çağırdı.

Kiralık katilin arkasındaki duvar dört bir yana kıvılcımlar ve közler

saçarak çöktü ve odadan kaçış yolunu kapattı.

Đhtiyatla ama hızlı bir şekilde hareket eden kiralık katil elin etrafından

geniş bir yay çizerek dolaştı ve daha iyi bir açı elde edince gördü ki bu

vucutsuz bir el değil, bir çeşit boyutsal kapının ardından elini sokmuş olan

birine aitti. *

Gördüğü kişi karşısında Entreri'nin dizlerinin bağı çözüldü. Az kalsın

alevler içindeki kapıya doğru fişek gibi fırlayacaktı, ama yukarıdan gelen bir

seş tavanın çökmek üzere olduğunu haber verdi. Entreri sadece hayatta

kalma içgüdüsüyle -zira durup düşünseydi muhtemelen ölümü tercih

ederdi— kendini boyut kapısından içeri attı.

Kurtarıcılarının kollarına.

163

R.A. Salvatore

BÖLÜM 12

TUTUNACAK BĐR YER BULMAK

Bu kasabayı biliyordu, ama sadece şöyle böyle. Bu mekândan tek bir kez

geçmişti, o da uzun süre önce, umut ve gelecek hayalleriyle dolu olduğu

günlerde, Mithril Salonu arayışı sırasındaydı. Şimdi Luskan da ağır agır

ilerlerken, çok sayıdaki açık hava pazarının ve kış uykusunun ardından

uyanmaya başlamış olan kuzey şehrinde yaşanan alışıldık koşturmacanın

seslerini ve görüntülerini adeta emip bitirirken Wulfgar'ın gozııne pek az şey

tamdık geliyordu.

Yoluna devam ederken birçok bakışı üzerine çekiyordu, zira —ita buçuk

metreye, iki metreye olduğundan daha yakın görünen, in bir gogse^ve

omuzlara sahîp olan ve parlak savaş çekici sırtma asılı duran— VVuııgar

sıradan bir görüntü değildi. Barbarlar arada sırada Luskan'a gelirdi, ama o

sert halkın standartlarına göre dahi Wulfgar devasa görünüyordu

Bakışlara ve fısıltılara aldınş ermeden şehrin sokaklarında dolaşmaya

devam etti. Luskan'ın meşhur büyücüler loncası olan Büyünün Sahıpkulesı m

gördü ve binayı gayet rahat tanıdı; zira bu bina etrafa yayılan dallara sahip in

bir ağaç görünümündeydi. Ama yine de, tanıdığı bu tek bina adama yol

göstermeye pek yaramadı. En son burada bulunduğundan bu yana çok zaman

geçmişti, ona bir ömür gibi geliyordu.

Dakikalar akıp giderek önce bir, sonra iki saate bağlandı. Barbarın

bakışlan artık dışan olduğu kadar içeri de yönelmişti. Zihninde son birkaç

günün görüntülerini canlandınyordu, özellikle de hiç tatmin getirmemiş olan

intikam anını. Göğsüne sertçe çarpan Aegis-fang ile birlikte geriye doğru

uçup krnk çadırın içine gömülen Valric Yüce Göz'ün görüntüsü aklında neı

bir şekilde canlanıyordu.

Wulfgar elini dağınık saçlanna daldırdı ve hantal adımlarla iler emeye

devam etti. Bitkinliği bariz bir şekilde görünüyordu, zira Gok Mıdıllılen yi

164

Sessiz Kılıç

karşılaşmasından bu yana geçen üç gün içinde sadece birkaç saat, bölük

pörçük uyku tutturabilmişti. Ufuktaki şehrin hatlarını görünceye kadar

batıdaki yollarda amaçsızca gezinmişti. Luskan'ın doğu kapısındaki

muhafızlar onu geri çevirmişlerdi, ama sadece omuz silkip gitmek için

arkasını döndüğünde ona seslenip içeri girebileceğini söylemiş, yalnız

silahını sırtında asılı tutması konusunda onu uyarmışlardı.

VVulfgar'ın dövüşmeye hiç niyeti yoktu, ama eğer bir dövüş gelip onu

bulursa, muhafızların emrine uymaya da hiç niyetli değildi. Sadece başıyla

onaylayıp kapılardan geçmiş, sonra sokaklar ve pazaryerleri arasında

gezinmişti.

Gölgeler uzadığında ve güneş batı göğünde alçaldığında, başka bir

tanıdık mekâna rastladı. Bir tabelada bu yollardan birinin Yanm Ay Sokak

olduğu belirtilmişti ve burası VVulfgar'ın daha önce geldiği bir yerdi. Sokak

boyunca kısa bir yürüyüşün ardından Korsan Palası'nın tabelasını gördü.

Burası, şehre yaptığı ilk yolculuktan bildiği bir tavernaydı, burada büyük bir

bar kavgasına karışmış —hatta biraz da sebep olmuştu. Şimdi, Korsan

Palası'na ve içinde bulunduğu salaş sokağa bakan VVulfgar, aksini nasıl

bekleyebildiğim merak etti.

Burası toplumun en alt kesimi için, serseriler, haydutlar, lordlardan kaçan

insanlar içindi. Barbar, elini neredeyse bomboş olan kesesinin içine daldırıp

birkaç sikkeyi avuçladı ve o anda burasının onun ait olduğu yer olduğunu

fark etti.

Tanınacağından ve daha kapı arkasından kapanmadan kendini başka bir

arbedenin içinde bulacağından korkarak Korsan Palası'na girdi.

Elbette ki tanınmadı. Aynı şekilde, içerideki hiçbir sima ona biraz olsun

tanıdık gelmiyordu. Mekânın içi tıpkı hatırladığı gibiydi. Odayı taradığında

bakışları kaçınılmaz olarak uzun tezgâhın yanındaki duvara, genç

Wulfgar'ın kaba bir serserinin kafasını duvardaki kalaslara geçirerek adama

dersini vermiş olduğu tarafa kaydı.

O zamanlar çok gururluydu, dövüşmeye hep hevesliydi. Şimdi de

yumruklarını veya silahlarım kullanmaya istekliydi, ama bunu yapmak

isteme sebebi değişmişti. Artık hiddetinden, katıksız öfkesinden dolayı

dövüşüyordu ve o öfkenin karşısında duran düşmandan kaynaklanıp

kaynaklanmaması hiç sorun değildi. Artık dövüşmesinin sebebi, yaptığı

Şeyin yapabileceği diğer şeylerden bir farkı olmamasıydı. Belki de —ama

sadece belki de-— kaybedeceğini, yani bir şekilde düşmanının onun içinde

yaşadığı ıstıraba bir son vereceğini umut ederek dövüşüyordu.

Önünde kalabalık eden çok sayıdaki müdavime çarpmamaya hiç özen

göstermeden bara doğru ilerlerken, ne bunu ne de başka bir düşünceyi

165

<;alvatore

..... yolculuk pelerinini üzerinden çıkarttı ve taburenin iki

akhn<jf T^ Sanılara orada oturan bir arkadaşlarının olup olmadığını

yanrr>

^^ girmeden yerleşti.

sorm*1 za™16™ bekledi; görüntülerin ve seslerin —fısıldaşılarak yapılan

S<Ta fîî cevabı yapıştırmaya hazırdan da öte olan garson kızlar

sohb^lf' dern^ ^ ^ yorumlar__ bir bulanıklık ve hoş bir uğultu

hakK •_ yerdi.

halin1 almasına - ^ ^ uyandıran tek şey hareketiydi. Sandalyesinde

^aşıonune ^ _güçlü orrıUZlannda hâlâ gençliğinin sertliğini

^ rdandı ve '

önünde durmuŞj bir bardağı silmekte olduğunu

teşlyan yaşlı bir-i^11

fark fk _ /1rıeck." dive kendini tanıttı ve tokalaşmak için elini uzattı.

'•Arumn GrauF^1^ _ ?>

,

«Vnlfoar ıiTatılan ele baktı, ama onu sıkmadı.

Iancı1uç^ifini bozmadan bardak silme işine devam etti. "içki?" diye

sorC'x/ f kafeini olumsuz anlamda salladı ve adamdan hiçbir şey,

SS oenĐsiz sohbet istemediği için bakışlarını çevirdi.

ÖZ rTt An,mn ona yaklaşıp tezgâhın üzerine eğildi ve Wulfgar'ın ilgisini

' e ekti "Barımda sorun falan istemem," dedi sakince, barbarın in,

Sıkolîama bakarak.

k w„lfoar elini sallayarak onu geçiştirdi.

rXĐ\ "-çti ve mekân daha da kalabalıklaşmaya başladı. Fakat kimse

\rTZZt& etmiyordu ve böylece barbar ihtiyatım biraz gevşetmek

Wlllrgar ırana ^^ ^ .^ kaçmılmaz bir şekilde öne düştü. Arumn

içi0 kendine iz ^ ^ teZgâhımn üzerinde başım kollarının arasına

(jiii'dpecK m ı<-

gö,nerekuykuv^ ^ ^ geldiğini duydu ve bu ses sanki uzaktan, çok

Hey sen

gibiydi. Bundan sonra birinin omzunu sarstığını hissetti

uz

ve

^î^toury^lermi açıp kafasım kaldırdığında karşısında Arurnn'un

âümseye^ vü^ü gördü. "Gitme vakti."

^S^yoS-tye sordu hancı. "Seni kaldığın yere kad,

K t™T*in döndü ve birkaç iri adamın -bunlar Arumn Garip**

°"a rTtiSi- arkasında bir yanm daire oluşturmuş oluğunu BP^

,,uvenlık ekıWu • • ?» > J;W;

Wfgar tekrar dönüp gozlennı Arumn a dikti.

166

Sessiz Kılıç

"Nerede kalıyorsun?" diye bir daha sordu adam. "Ve sen de çeneni kapa, Josi Puddles," diye ekleyerek barbarla alay eden adamı azarladı.

Wulfgar omuz silkti. "Hiçbir yerde kalmıyorum," diye dürüstçe cevap

verdi.

"Đyi, ama burda kalamazsın!" diye hırladı bir başka adam, barbarın

omzunu dürtecek kadar yaklaşarak.

Wulfgar sakince kafasını çevirdi ve adama şöyle bir baktı.

"Kapa çeneni be!" diye çabucak azarladı Arumn ve biraz kıpırdanıp

Wulfgar'ın bakışlarını üzerine çekti. "Birkaç gümüş sikke karşılığında sana

bir oda verebilirim," dedi.

"Çok az param var," diye itiraf etti iri adam.

"O zaman bana çekicini sat," dedi, Wulfgar'rn tam arkasında duran başka

bir adam. Wulfgar konuşan kişiye bakmak için döndüğünde, adamın Aegis-

fang'i elinde tutmakta olduğunu gördü. Wulfgar işte o anda tamamen

kendine geldi ve ayağa kalkıp elini uzattı. Yüz ifadesi ve heybetli duruşu

adama çekici derhal geri vermesini söylüyordu.

"Sana bunu geri verebilirim," dedi adam, Wulfgar sandalyesinden kalkıp

tehditkâr bir adım attığında. Bir yandan konuşurken, diğer yandan Aegis-

fang'i onu geri vermekten çok onunla Wulfgar'ın kafatasını ezecekmiş gibi

silahı havaya kaldırdı.

Wulfgar durdu ve tehlikeli bakışlarıyla tek tek iri adamları süzdü.

Dudakları ise kendinden emin, gaddar bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Onu satın

almak mı istiyorsun?" diye sordu çekici tutan adama. "O zaman silahın adını bilmelisin."

Wulfgar çekicin adını söyledi ve silah tehditler savuran bar fedaisinin

ellerinden kaybolup Wulfgar'ın elinde belirdi. Barbar, daha çekiç ellerinde

belirmeden önce harekete geçmişti. Attığı tek bir uzun adımla adama yaklaştı

ve ona elinin tersiyle öyle bir tokat attı ki, adam havaya yükselip bir masanın

üzerine düştü.

Diğerleri iri barbarın üzerine yürüdü, ama bu sadece bir saniye sürdü.

Zira Wulfgar artık hazırdı ve kudretli çekici o kadar rahat bir şekilde

sallıyordu ki, diğerleri bu adamın hafife alınacak ve sayılarını azaltmayı göze

almadıkları takdirde savaşılacak biri olmadığım anladılar.

"Durun hele! Durun hele!" diye haykırdı Arumn, tezgâhın arkasından

™zla koşturup bar fedailerini ite kaka uzaklaştırarak. Fedailerden iki tanesi

Ifgar'm tokatladığı adama yardım etmeye gitti. Masanın üzerine serilmiş

'i öyle bir afallamıştı ki, onu yerinden kaldmp ona destek olmak zorunda

War.

Ve Arumn hâlâ onları uzaklaştırmak için itip kakmaya devam ediyordu.

167

A. Salvatore

Wulfgar'ın önünde, çekicin rahatça vurabileceği bir mesafede duruyordu,

„, rıa hiç korkmuyordu —ya da korkuyorsa bile bunu hiç belli etmiyordu.

"Senin kadar güçlü biri işime yarayabilir," diye belirtti. "Elinin tersiyle tc,kadı basıp yere serdiğin o herifin adı Reef ve Reef benim en iyi

^ ivüşçülerimden biridir hani."

Wulfgar, diğer fedailerle birlikte salonun öbür köşesinde oturan adama

tyiktı ve alayla homurdandı.

Arumn onu bann başına geri götürdü ve oturttu. Sonra barın arkasına

gtjçti, bir şişe alıp iri barbarın tam önüne koydu ve içmesini işaret etti.

Wulfgar içti, boğazından aşağı yaka yaka inen büyük bir yudum aldı.

"Bir oda ve beleş yemek," dedi Arumn. "Yiyebildiğin kadar hem de. Ve karşılığında senden istediğim tek şey tavernamda hırgür çıkmasım önlemen

viı da eğer çıkarsa çabucak sona erdirmen."

Wulfgar omzunun üzerinden arkaya, odanın öbür tarafındaki adamlara

Ilıktı. "Onlar ne olacak?" diye sordu. Şişeden kocaman bir yudum daha aldı vt; çıplak eliyle dudaklarını silerken öksürdü. Sert içki, sanki boğazındaki

tlıtn kir tabakasını alıp götürmüş gibiydi.

"Đstediğim zaman bana yardım ederler, Yarım Ay Sokak'ta ve civarda

^ulunan tüm sokaklardaki hancıların çoğuna ettikleri gibi," diye açıkladı

y\rumn. "Uzun süredir birini işe alıp burada sürekli olarak çalıştırmayı

jüşünüyordum zaten ve senin bu role çok uygun olduğuna inanıyorum."

"Beni tanımıyorsun bile," diye tartıştı Wulfgar ve üçüncü yudumuyla

eşenin yansım buldu. Bu sefer yanma hissi daha hızlı bir şekilde, tüm

^ücudu ısınıp uyuşana kadar yayıldı. "Ve geçmişim hakkında hiçbir şey

çimiyorsun."

"Umurumda da değil," dedi Arumn. "Burada senin gibileri pek görmeyiz

^-yani, kuzeylileri diyorum. Belli ki dövüşmek konusunda bir ünün var ve

lieef i bir tokatla yere serişine bakılırsa o ünü hakkıyla kazanmışsın."

"Oda ve yemek mi?" diye sordu Wulfgar.

"Ve içki," diye ekledi Arumn, şişeyi işaret ederek. Wulfgar da onu derhâl judaklanna götürüp bir yudum daha aldı. Đçkiyi Arumn'a doğru ittirmeye

^•alıştı, ama şişe elinden fırlayacak gibi oldu ve onu düşürmeden yakalama

v;ibası içinde sadece beceriksizce ittirmeye devam etmeyi başardı. Arumn ise

_liçabuk bir şekilde şişeyi barbarın ellerinden kurtardı.

Wulfgar doğrulup daha dik oturdu, daha doğrusu bunu yapmaya çalıştı

ve odaklanacak bir merkez bulabilme çabasıyla gözlerini sımsıkı kapattı-

gözlerini tekrar açtığında önünde ağzma kadar dolu bir başka şişe buldu ve

t, şişeyi de dudaklarına götürüp kafasma dikmekte hiç vakit kaybetmedi.

Bir saat sonra Arumn —ki kendi de biraz içmişti— Wulfgar'a yardrfl1

168

Sessiz Kılıç

ederek onu merdivenlerden çıkartıp küçük bir odaya götürdü. Wulfgar'ı ufak

yatağa yatırmaya çalıştı —ki iri barbarın rahatça sığamayacağı kadar küçük

bir döşekti— ama sonunda ikisi birlikte devrilip önce yatağa sonra yere

yığıldılar.

Ve ikisi de kahkahayı bastılar. Bu içten bir kahkahaydı; Wulfgar'ın buz

mağarasında kurtarıldığından bu yana attığı ilk gerçek kahkaha.

"Öğle vaktinden kısa bir süre sonra hana damlamaya başlarlar," diye

anlattı Arumn, her sözüyle ağzından tükürükler saçarak. "Ama güneş batana

kadar sana ihtiyacım olmaz. O zaman gelir seni alırım ve sanırım dürtülerek

uyandınlman gerekecek!"

Bunun üzerine bir kahkaha daha patlattılar. Arumn yalpalayarak dışarı

çıktı ve kapının üzerine yığılarak onu arkasından kapatmış oldu. Böylece

VVulfgar'ı zifiri karanlık odada yalnız bıraktı.

Yalnız. Tamamen yalnız.

Bu düşünce neredeyse onu kendinden geçirecekti. Orada sarhoş bir halde

oturan barbar, Errtu'nun buraya onunla birlikte girmemiş olduğunu, iyi veya

kötü, tüm hatıralarının zararsız bir karaltıya dönüşmüş olduğunu fark etti. O

şişelerle birlikte, sert içkinin etkisi altına giren Wulfgar, kaçacak bir yer

bulmuştu.

Yemek, oda ve içki. Arumn böyle söz vermişti.

Wulfgar için, iş anlaşmasının en önemli maddesi sonuncusuydu.

Entreri, Merle Pariso karşısında felâkete sürüklenmesine ramak kalmış

olan mekânın pek uzağında olmayan bir arka sokakta durmuş, alev alev

yanan depoya bakıyor, en yakındaki binaların çatılarına alevlerin sıçramasını

izliyordu. Entreri'nin yanında üç kişi durmaktaydı. Boylan yaklaşık olarak

kiralık katille aynıydı, belki ondan biraz daha ince yapılıydılar ama kaslarının

savaş için geliştirilmiş olduğu barizdi.

Onların ayırt edici özellikleri abanoz renkli derileriydi ve içlerinden bir

tanesi, üzerinde devasa bir kuş tüyü bulunan iri, mor bir şapka takmıştı.

"Seni mutlak ölümden iki defa kurtardım," diye belirtti şapkalı olanı.

Entreri konuşan adama sertçe baktı. Hançerini kara elfın göğsüne

saplamayı hiçbir şeyi istemediği kadar istiyordu. Fakat bunu yapmaması

gerektiğini, Jarlaxle adındaki bu kara elfm bu çeşit açık saldırılara karşı çok

'y korunduğunu biliyordu.

169

R.A. Salvatore

"Konuşacak çok şeyimiz var," dedi kara elf ve yol arkadaşlarından birini

işaret etti. Görünüş itibarıyla, drow sadece tek bir düşüncesiyle birlikte başka

bir boyutsal kapı açtı ve onları diğer birkaç kara elfin toplanmış olduğu bir

odaya götürdü.

"Kimmuriel Oblodra," diye takdim etti Jarlaxle.

Entreri bu adı biliyordu —en azından bu soyadını biliyordu. Oblodra Evi

bir zamanlar Menzoberranzan'ın en güçlü üçüncü eviydi. Ayrıca siyonistik

yeteneklere, yani garip ve anlaşılmaz zihin gücüne sahip olmaları sebebiyle

en çok korkulan evlerden biriydi. Sıkıntılar Zamanı sırasında, güçleri

şehirdeki daha alışıldık büyülerin aksine olumsuz etkilenmemiş olan

Oblodralılar, bu avantajı kullanmak için fırsatı değerlendirmiş, hatta şehrin

yönetici evinin hükümdar matronu olan Matron Baenre'yi tehdit edecek

kadar ileri gitmişlerdi. O garip sürecin işareti olan dengesizlik dalgalan tekrar

yaygın büyülerin yararına döndüğü ve zihin gücünün aleyhine geliştiği

zaman ise, Oblodra Evi, Matron Baenre'nin hiddetinin fiziksel bir tezahürü

tarafından yok edilmiş, büyük bina ve içindeki tüm fertler Pençe Yangı

adındaki iri uçurumun dibini boylamıştı.

'Pekâlâ,' diye düşündü Entreri, siyonisiste bakarken, 'tüm fertler değilmiş.'

Jarlaxle'ın ardından zihinsel kapıdan geçti —başka seçeneği var mıydı

ki?— ve baş dönmesiyle geçen uzun bir şaşkınlığın ardından, drow paralı

askerin ona işaret ettiği üzere, küçük odanın içinde kendine bir sandalye

çekip oturdu. Kara elf grubunun Jarlaxle ve Kimmuriel haricindeki tüm

üyeleri, buluşma mekânının etrafını kollamak üzere alışkın olduklan bir

düzenle dışan çıktılar.

"Yeterince güvendeyiz," diye Entreri'yi temin etti Jaxlaxle.

"Beni büyülü yolla izliyorlardı," diye yanıtladı kiralık katil. "Merle Pariso da bu yolla pusu kurdu."

"Biz seni büyülü yolla birçok haftadır izliyorduk," dedi Jarlaxle sıntarak.

"Artık seni izlemiyorlar, bundan emin olabilirsin."

"Öyleyse buraya benim için geldiniz, öyle mi?" diye sordu kiralık katil.

"Bir rivvili geri götürmek için biraz fazla zahmetli bir iş gibi görünüyor,

diye ekledi, drow lisanında insanın karşılığı olan ve lıiç de övgü manası

içermeyen kelimeyi kullanarak.

Jarlaxle, Entreri'nin bu kelimeyi seçmesi karşısında, kahkahayı bastı. Bu

söz gerçekten de "insan" için kullanılırdı, ama aynı zamanda diğer birçok aşağı ırkı —ki bu, drow olmayan tüm ırklan kapsıyorchu— tanımlamak için

de kullanılırdı.

"Seni geri götürmek mi?" diye sordu parala asker kulaklann

inanamayarak. "Menzobenanzan'a geri dönmek mi istiyorsun?"

170

Sessiz Kılıç

"Drow şehrine adımımızı atmadan çok önce ya sizi öldürürüm ya da sizi

beni öldürmek zorunda bırakırım," diye yanıtladı Entreri tüm ciddiyetiyle.

"Elbette," dedi Jarlaxle sakince, bu sözlere hiç alınmadan ve kiralık

katilin görüşüne biraz olsun karşı çıkmadan. "Orası senin yerin değil,

Calimport da bizim yerimiz değil."

"Öyleyse neden geldiniz?"

"Çünkü Calimport senin yerin, Menzoberranzan da benim," diye

yanıtladı drow, sanki bu basit bildiri her şeyi açıklıyormuşçasına. Yüzündeki

gülümseme daha da genişledi.

Entreri, Jarlaxle'ı daha detaylı bir şekilde sorgulamadan önce arkasına

yaslandı ve uzun süre bu sözler üzerine düşünüp taşındı. Jarlaxle, diğer tüm

özelliklerinin ötesinde, bir fırsatçıydı. Bu drow, güçlü haydut çetesi Bregan

D'aerthe ile birlikte her türlü durumdan kâr ediyor gibiydi. Menzoberranzan

dişiler tarafından, Lloth'un rahibeleri tarafından yönetilen bir şehirdi ve

orada dahi Jarlaxle ile —neredeyse yalnızca erkeklerden oluşan— çetesi

toplum içinde aşağı tabakanın çok ötesindeydi. Peki neden Entreri'yi

aramaya çıkmış, neden az önce açıkça ve dürüstçe kabul ettiği üzere

kendisinin mekânı olmayan bir yere gelmişti?

"Sana vitrin olmamı istiyorsun," diye belirtti kiralık katil.

"Bu terime aşina değilim," diye yanıtladı Jarlaxle.

Şimdi sırıtma sırası, bunun bir yalan olduğunu anlayan Entreri'deydi.

"Bregan D'aerthe'nin nüfuzunun yüzeye, Calimpoıt'a uzanmasını istiyorsun,

ama ne senin ne de takımının şehrin yeraltı camiası tarafından asla kabul

görmeyeceğini biliyorsun."

"Kimliğimizi gizlemek için büyü kullanabiliriz," diye tartıştı drow.

"Ama yanınızda Artemis Entreri varken neden zahmete giresiniz ki?"

diye çabucak cevabı yapıştırdı kiralık katil.

"Peki yanımızda mı?" diye sordu drow.

Entreri bir süre bunu düşündü, sonra sadece omuz silkti.

"Düşmanlarına karşı sana korunma öneriyorum," diye belirtti Jarlaxle.

"Hayır, bundan da fazlasını, sana düşmanlarına karşı üstünlük öneriyorum.

Bilgin ve şöhretin, gizlice arkanı kollayan Bregan D'aerthe'nin gücüyle

birleşince kısa süre içinde Calimport sokaklannda hüküm sürmeye

başlarsın."

"Jarlaxle'ın kuklası olarak," dedi Entreri.

"Jarlaxle'ın ortağı olarak," diye yanıtladı drow. "Kuklaya ihtiyacım yok.

Aslında, kuklalan hep bir engel olarak görmüşümdür. Örgütlerden hakiki bir

kâr eden ortak, daha yüksek hedeflere ulaşmak için daha sıkı çalışır. Aynca,

Artemis Entreri, biz dost değil miyiz?"

171

R.A. Salvatore

Entreri bu düşünce karşısında kahkahayı bastı. "Jarlaxle" ile "dost"

kelimeleri aynı cümle içinde kullanıldığında hakikaten de kulağa çelişkili

geliyordu. Bu da akla eski bir sokak deyişini getiriyordu: Calimshanlı bir

sokak satıcısının birine söyleyebileceği en tehlikeli ve tehditkâr cümle

"güven bana" cümlesidir.

Ve Jarlaxle'ın az önce Entreri'ye söylediği şey tamı tamına buydu.

"Basadoni Loncası'ndaki düşmanların kısa süre sonra sana paşa

diyecekler," diye devam etti Jarlaxle.

Entreri hiçbir tepki göstermedi.

"Hatta şehrin ve tüm Calimshan diyarının siyasi liderleri sana hürmet

edecek," dedi Jarlaxle.

Entreri hiçbir tepki göstermedi.

"Sen bu odadan aynlmadan önce cevabını duyacağım, tabii teklifim

uygunsa," diye ekledi Jarlaxle, sesi biraz daha meşum bir hal alarak.

Entreri bu ses tonunun manasını gayet iyi anlamıştı. Bregan D'aerthe'nin

şu anda şehirde olduğunu biliyordu ve sadece bu bilgi bile ya onlara uyması

ya da hemen oracıkta öldürülmesi demek oluyordu.

"Ortak olacağız," dedi kiralık katil, parmağını kendi göğsüne bastırarak.

"Ama Bregan D'aerthe'nin Calimport'taki kılıcına ben yön vereceğim. Siz

ancak benim karar verdiğim zamanda ve benim karar verdiğim yere

saldıracaksınız."

Jarlaxle başıyla onayladı. Sonra parmaklarını şıklattı ve başka bir kara elf

odaya girip Entreri'nin yanına geldi. Bunun kiralık katilin özel koruması

olduğu barizdi.

"iyi uyu," dedi Jarlaxle insana. "Zira yarın yükselişin başlıyor."

Entreri cevap verme zahmetine girmeden odayı terk etti.

Bundan sonra odadaki bir perdenin arkasından başka bir drow çıkageldi.

"Yalan söylemiyordu," diye temin etti Jarlaxle'ı, kara elfler arasında yaygın olan lisanda konuşarak.

Kurnaz paralı asker lideri başıyla onaylayıp gülümsedi. Ched Nasadlı

Rai-guy Bondalek kadar güçlü bir müttefikin hizmetine sahip olmaktan

memnundu. Rai-guy, eskiden o drow şehrinin yüce rahibiydi, ama bir siyasi

darbeyle dışan atılmış ve her zaman firsatçı olan Bregan D'aerthe tarafından

kurtanlmıştı. Zaten Jarlaxle gözlerini Rai-guy'a uzun süre önce dikmişti,

çünkü bu drow yalnızca tann vergisi ruhban büyülerinde değil, aynı

zamanda büyücülük usulleri konusunda da güçlü birisiydi. Rai-guy'ın bir

anda kendini sürgünde bulması Bregan D'aerthe için ne büyük şans olmuştu.

O siyasi darbeyi kızıştıran kişinin Jarlaxle olduğu hakkında Rai-guy'ın

hiçbir fikri yoktu tabii

172

Sessiz Kılıç

"Senin şu Entreri, önünde salladığın hazinelerle pek heyecanlanmışa

benzemiyordu," diye belirtmeye cesaret etti Rai-guy. "Muhtemelen söz

verdiği şekilde hareket edecektir, ama bunu can-ı gönülden yapmayacak."

Jarlaxle başıyla onayladı. Entreri'nin verdiği tepkiye biraz olsun

şaşırmamıştı. Kiralık katilin Menzoberranzan'da Bregan D'aerthe ile birlikte

yaşadığı aylar zarfında, Jarlaxle Artemis Entreri'yi gayet iyi tanımıştı.

Adamın güdülerini ve arzularını biliyordu —hatta belki de Entreri'nin

bildiğinden daha iyi.

"Ona sunmadığım bir hazine daha var," diye anlattı. "Artemis Entreri'nin ona sahip olmak istediğini henüz fark etmemiş olduğu bir hazine." Jarlaxle

cübbesının içine elini soktu ve gümüş bir zincirin ucunda sallanan bir klipsli

kolye süsü çıkarttı. "Bunu Catti-brie'den almıştım," diye açıkladı. "Kendisi Dnzzt Do'Urden'in yol arkadaşı olur. Bu klipsli kolye, uzun süre önce, hain

drowun izini takip edebilmesi için kızın üvey babası olan Bruenor

Battlehammer'a, Gümüşay'm Yüce Hanımı Alustriel tarafından verilmişti."

"Çok fazla şey biliyorsun," diye belirtti Rai-guy.

"Bu sayede hayatta kalıyorum," diye yanıtladı Jarlaxle.

"Ama Catti-brie onun elinden çıktığını biliyor," diye mantık yürüttü

Kimmunel Oblodra. "Demek oluyor ki, o ve yol arkadaşı büyük ihtimâlle

kolyenin daha fazla kullanılmasını engellemişlerdir."

Jarlaxle, siyonisist drow sözlerini bitirmeden çok önce kafasını sağa sola

sallamaya başlamıştı bile. "Catti-brie'ninki, o şehirden ayrılmadan önce

pelerinine yerleştirilmişti. Bu elimdeki görünüş ve büyüsü itibanyla onun bir

kopyası, tanıdığım bir sihirbaz tarafından yaratıldı. Muhtemelen kadın

orijinal kolyeyi Bruenor Battlehammer'a geri vermiş, o da onu Alustriel

Hanım'a teslim etmiştir. Onu geri isteyeceğini, en azından Catti-brie'nin

elinden alınmasını isteyeceğini düşünüyorum. Zira ikisi arasında hain Drizzt

Do'Urden'e karşı duydukları sevgi konusunda bir rekabet var gibi

görünüyor."

Güzellik timsali drow ırkına mensup birinin, drow olmayan biriyle, bir

yaratıkla, tam tabiriyle bir iblith —yani pislik— ile aşk yaşayabilmesi

düşüncesi karşısında diğer iki drow da tiksintiyle yüzlerini buruşturdular.

Güzeller güzeli Catti-brie'den kendi de hoşlanmış olan Jarlaxle, diğer iki *

orowun ırkçı hislerini çürütme zahmetine girmedi.

"Ama bu bir kopyaysa, büyüsü yeterince güçlü müdür?" diye sordu

«Jmmunel ve "büyü" sözüne öyle bir vurgu yaptı ki, sanki Jarlaxle'ı onun

e gibi bir faydası olacağını açıklamaya teşvik etmek istiyordu.

Büyülü oluşumlar güç patikaları yaratır," diye açıkladı Rai-guy

ondalek. "Ki o patikaları çoğaltıp kopyalamayı biliyorum."

173

R.A. Salvatore

"Rai-guy, gençlik yülanmn birçoğunu bu teknik üzerinde çalışıp

yeteneğini mükemrnelleştirerek geçirdi," diye ekledi Jarlaxle. "Ched

Nasad'ın kadim yadigârlarını eski güçlerine kavuşturma becerisi, şehrin baş

rahibi olarak yükselmesinde önemli bir rol oynamıştı. Ve bunu yine

yapabilir, hatta önceki büyü oluşumunu daha da geliştirebilir."

"Drizzt Do'Urden'i bulmamız için," dedi Kimmuriel.

Jarlaxle başıyla onayladı. "Artemis Entreri için ne kadar da iyi bir

hazine."

174

KISIM 3

EN DĐBĐN

EN TEPESĐNE

TIRMANIŞ

Sessiz Kılıç

R.A. SalvCtore

gir Yol üzerinde yürüyerek veya Derinsu'dan denize açılıp güney

Ayarlarına doğru hızla seyrederek geride bıraktığımız dostumuzla

aramızda^ mesafeyi git gide açarken, önümden akıp giden milleri izledim.

Dostı(muz mu dedim?

O uzi*n ve zor^u gun^er ^rfında, kendi küçük dünyamız içinde, hepimiz

birçok dı'fa "dost" kelimesinin manasını ve o tanımlamanın getirebileceği sorumlulukları düşündük. JVulfgar'ı Dünyanın Omurgasının yabanlık

diyarlarında bırakmıştık ve iyi olup olmadığı, hatta hayatta olup olmadığı

hakkında hiçbir fikrimiz yoktu. Gerçek bir dost birini bu şekilde terk edebilir

ivdP (Jerçek bir dost, bir adamın sorunlar ve tehlikelerle dolu bir yolda tek

başına yürümesine izin verebilir miydi?

nost Bu sözün manasını sık sık düşünürüm. Dostluk çok açık bir

tovramtfiiş gibi görünmesine rağmen, çoğunlukla son derece karmaşık bir

hal alır. Yürümesi için kendine ait bir yolu olduğunu bilip anlamış olsam da

JVulfsar'ı durdurmalı mıydım? Yoksa onunla mı gitmeliydim? Ya da

dördümü? birden onu gölge gibi takip edip ona göz kulak mı olmalıydık?

Pek sanmıyorum, ama bundan emin olmadığmı da itiraf ediyorum.

Dostluk d? ebeveynlik arasında ince bir çizgi vardır ve o sınır aşıldığında,

bunun st>nuçları çoğunlukla felâket niteliğinde olur. Çocuğuyla gerçek bir

dostluk jiurmaya çalışan bir ebeveyn, otoritesini feda etmeye kadar varabilir

pUp^eyn, her ne kadar çocuk üzerindeki egemen konumunu bırakmaktan

rahatsız olmasa bile, istemeden olumsuz bir sonuca sebebiyet verebilir:

Çocuğu ihdyacı olan rehberlikten ve daha da önemlisi, ebeveynin ona

vermesi gereken korunma hissinden mahrum bırakmak Bununla beraber,

ebeveyn rolüne bürünen bir dost, dostluğun gerektirdiği en önemli unsuru

unutabiHr: Saygıyi-

yira saygı, dostluğa kılavuzluk eden ana prensip, gerçek dostluğun

gideceği yöne ışık tutan deniz feneridir. Ve saygı, güven gerektirir.

DU sebeple, dördümüz JVulfgar için dua ediyor ve yollarımızın bir kez

daha £aP?ffies*/H umuyoruz. Sık sık geriye bakıp onun için endişelenmemize

rağmen dostluk, güven ve saygı anlayışımıza sıkı sıkıya tutunuyoruz.

Yollanrıiizın ayrıldığını, hiç istemeden ama metin bir şekilde kabul ediyoruz.

Kesfiiikle JVulfgar 'in sorunları, l ;rçok açıdan benim de sorunum haline

seldi a'na ?u anda görüyorum ki, sürekli olarak değişen şey barbarla olan

dostluğa değil —en azından benim açımdan bakılınca değil, zira

aramıza bağın gidişatına yön verecek olan tek kişinin JVulfgar olduğunu

bilivort'"1— Catti-brie ile aramdaki ilişkiydi. Birbirimize duyduğumuz sevgi

ne ikimi2 arasında ne de bize dışarıdan bakanlar için bir sır değil (ve

aramıza gelişmiş olan bu bağın JVulfgar 'in o acı kararı vermesinde bir

176

Sessiz Kılıç

etkisi olmuş olabileceğinden korkuyorum) ama o sevginin doğası benim için

de,Cattı-bne içinde bir gizem halinde. Birçok açıdan bir ağabey kardeş

gibiyiz ve kesinlikle ona, doğal kardeşlerimden herhangi birine olup

olabileceğimden çok daha yalanım! Birkaç yıldır bel bağlayacak bir dost

olarak sadece ikimiz vardık ve ikimiz de baktığımızda diğerinin yanımızda

olacağını şüphe götürmez bir şekilde öğrendik. Ben onun için ölürüm o da

benim için. Hiç tereddütsüz, hiç şüphesiz. Gerçeği söylemek gerekirse, tüm

dünyada vaktimi geçirmek için ona tercih edeceğim kimse yok; ne Bruenor

ne mi/gar, ne Regis, ne de Zaknafein. Ondan başka kimse bir

gundogumunu benim yanımda izleyip o manzaranın içimde uyandırdığı

hislen anlayamaz. Başka kimse, yanımda savaşıp hareketlerimi ondan daha

iyi tamamlayamaz. Başka kimse, tek bir kelime dahi etmemiş olmama

rağmen, kalbimden ve zihnimden geçenleri ondan daha iyi bilemez

Peki burun anlamı ne?

Kesinlikle Catti-brie'ye karşı fiziksel bir çekim de hissediyorum Hem

masumiyete, hem de işve dolu bir muzipliğe sahip. Bütün şefkatine, halden

anlamasına ve merhametine rağmen, Catti-brie'de öyle bir hava var ki

muhtemel düşmanlarının korkudan, muhtemel aşıklarının beklentiden

titremesini sağlıyor. Onun da bana karşı benzer duygular beslediğine

inanıyorum, ama bu balta girmemiş arazinin tehlikelerini, gördüğümüz her

turhi fiziksel düşmandan bile daha korkunç olan tehlikeleri ikimiz de

biliyoruz. Ben bir drowum, gencim ve daha birkaç asrın şafağı ve

alacakaranlığı önümde uzanıyor. O bir insan ve genç olmasına rağmen

onunde sadece on yıllar var. Elbette, sadece bir drow elfıyleyol arkadaşı ve

Solması bile Cattı-bne'nin hayatını yeterince karmaşık kılıyor zaten

ikimiz bundan da öteye gidersek Catti-brie ne gibi sorunlar yaşayabilir?

Peki, o yolda ilerlersek, bu dünya bizim çocuklarımız hakkında ne düşünür?

Koca dünyada onları kabul edecek bir toplum çıkar mı?

Fakat ona baktığımda neler hissettiğimi biliyorum ve onun hislerini de

yiyorum. Bu açıdan bakınca, aramızdaki şey bariz bir şeymiş gibi

görünüyor, ama neyazıkki, çok karmaşık bir hal alıyor.

—Drizzt Do'Urden

177

R.A. Salvatore

BÖLÜM 13

GĐZLĐ SĐLAH

"Haini buldun mu?" diye sordu Jarlaxle Rai-guy Bondalek'e. Kimmuriel

Oblodra, paralı asker liderinin yanında duruyordu. Siyonisist silahsız ve

zırhsız görünüyordu ve zihninin gücünü anlamayanlar için son derece

savunmasız gibiydi.

"Bir cüce, bir kadın ve bir buçuklukla beraber," diye yanıtladı Rai-guy,

"ve arada sırada kocaman, kara bir kedi onlara katılıyor."

"Guenhwyvar," diye açıkladı Jarlaxle. "Bir zamanlar Masoj Hun'ette'e aitti. Hakikaten de çok kudretli bir büyülü nesnedir."

"Ama üzerlerinde taşıdıkları en kudretli büyü o değil," diye bildirdi Rai-guy. "Hainin kemerindeki bir kesede saklı tuttuğu başka bir nesne var ki,

grubun diğer tüm büyülerinin toplamından daha güçlü bir enerji yayıyor.

Uzgörümün uzak mesafesinden dahi beni çağırdı, sanki şu anda sahibi olan

ve onu hak etmeyen kişinin ellerinden onu kurtarmamı istiyor gibiydi."

"Bu ne olabilir?" diye sordu her zaman için fırsatçı olan paralı asker.

Rai-guy kafasını sağa sola salladı ve beyaz saçı bir yandan diğerine uçtu.

"Daha önce gördüğüm hiçbir büyülü oluşuma benzemiyor," diye itiraf etti.

"Büyüler hep böyle değil midir zaten?" diye lafa karıştı Kimmuriel

Oblodra, bariz bir hoşnutsuzlukla. "Belirsiz ve kontrol edilemez."

Rai-guy siyonisiste hiddetli bir bakış attı, ama hem büyüyü hem de zihin

gücünü kullanmaya oldukça hevesli olan Jarlaxle sadece gülümsedi. "O nesne

hakkında ve onlar hakkında daha fazla şey öğren," diye talimat verdi büyücü-

rahibe. "Eğer bizi çağırıyorsa, belki de onun çağasına kulak vermekle akıllılık etmiş oluruz. Ne kadar uzaktalar ve onlara ne kadar çabuk erişebiliriz?"

"Çok," diye yanıtladı Rai-guy, "ve yine çok. Kara üzerinde yolculuk

etmeye başlamışlardı, ama seçtikleri her yolun her dönemecinde devler ve

goblinsoylan tarafından yavaşlatılıyorlardı."

178

Sessiz Kılıç

"Belki de büyülü nesne, kendine çağırdığı yeni sahip konusunda pek

seçici değildir," diye belirtti Kimrnuriel bariz bir iğnelemeyle.

"Yönlerini değiştirip bir gemiye bindiler," diye devam etti Rai-guy, bu

yorumu duymazdan gelerek. "Sanırım, Kılıç Sahili'nde çok yukarılarda olan

büyük kuzey şehri Derinsu'dan denize açıldılar."

"Ama güneye doğru yolculuk ediyorlar, değil mi?" diye sordu Jarlaxle

umutla.

"Sanırım," diye yanıtladı Rai-guy. "Bu önemli değil. Sanki hemen yan odada duruyorlarmış gibi kolayca yanlarına gitmemizi sağlayacak büyüler

var," dedi ve Kimmuricl'e doğru saygıyla başını sallayarak, "ve tabii zihin güçleri de," diye ekledi.

"O zaman arayışına devam et bakalım," dedi Jarlaxle.

"Ama bu gece bir loncayı ziyaret etmeyecek miydik?" diye sordu Rai-guy.

"Sana ihtiyaç olmayacak," diye yanıtladı Jarlaxle. "Bu gece sadece

küçük loncalar buluşacak."

"Küçük loncalar bile büyücüleri işe almakla akıllılık etmiş olurlar," diye belirtti büyücü-rahip.

"Bu loncanın büyücüsü Entreri'nin bir arkadaşı," diye açıklamada

bulundu Jarlaxle ve sanki bu iş çocuk oyuncağıymış gibi güldü. "Ve diğer

lonca ise buçukluklardan ibaret, ki onlar büyülü usuller konusunda hiç

deneyimli değillerdir. Belki sana yarın gece ihtiyacım olabilir. Bu gece Drizzt

Do'Urden'i incelemeye devam et. Bu işin sonunda, çarkın en önemli dişlisini

muhtemelen o teşkil edecek."

"O büyülü nesne yüzünden mi?" diye sordu Kimrnuriel.

"Entreri'nin ilgiden yoksun olması yüzünden," diye yanıtladı Jarlaxle.

Büyücü-rahip başım sağa sola salladı. "Ona tahayyül edemeyeceği kadar

büyük bir güç ve hazine teklif ediyoruz," dedi. "Ve yine de o bizi sanki bizzat Örümcek Kraliçe'ye karşı umutsuz bir savaşa girecekmiş gibi kayıtsızca

yönlendiriyor."

"Đç çatışmasını çözümlendirmeden ne gücün ne de hazinelerin değerini

anlayabilir," diye açıkladı Jarlaxle. Onun en büyük yeteneği düşmanlarının ve

dostlarının zihinlerine girmeyi başarmasıydı ve bunu Kimmuriel Oblodra'nm

kullandığı zihinsel güçlerle değil, sadece kendini karşı-sındakinin yerine

koyarak ve halden anlayarak başanyordu. "Ama şu andaki motivasyon

eksikliğinden korkunuz olmasın. Artemis Entreri'yi iyi tanıyor ve yüreğiyle

dövüşse de dövüşmese de son derece etkili olacağım biliyorum, insanlar

arasından şimdiye kadar hiç onun kadar tehlikeli ve kurnaz biriyle tanışmadım."

"Derisinin renginin bu kadar açık olması ne yazık," diye belirtti

Kimmuriel.

179

R.A. Salvatore

Jarlaxle sadece gülümsedi. Gayet iyi biliyordu ki, eğer Artemis Entreri

bir Menzobeıranzan drowu olarak doğmuş olsaydı, en büyük silah ustalan

arasında olurdu, hatta belki de o mevkii de aşardı. Belki de Bregan

D'aerthe'nin hakimiyeti konusunda Jarlaxle'a bir rakip olurdu.

"Parlak cehennem alevi, gereğinden çok yüksek olan göklere

yükseldiğinde, tünellerin rahat karanlığı içinde konuşuruz," dedi Rai-guy'a.

"Bana daha fazla cevap bul."

"Loncalarla işiniz rast gitsin," diye yanıtladı Rai-guy ve reverans

yaptıktan sonra dönüp ayrıldı.

Jarlaxle KimmuriePe döndü ve başıyla işaret verdi. Ava çıkma zamanı

gelmişti.

Çocuksu yüzleriyle buçukluklar, diğer ırklar tarafından iri gözlü

yaratıklar olarak değerlendirilirdi, ama odanın ortasında büyülü bir boyut

kapısı açıldığında (hem de bu tarz davetsiz girişlere karşı alınmış önlemlere

rağmen) ve Artemis Entreri odaya girdiğinde, Dwahvel ile birlikte odada

bulunan dört buçukluğun gözleri nasıl da genişlemişti. Kalın bir kara pelerin

kuşanmış ve tepe tarafı daha koyu siyah tonundaki ipek bir bantla çevrili olan

kara bir bolero şapka takmış olan kiralık katil, heybetli bir görüntüye sahipti.

Entreri, Kimmuriel'in kendine öğretmiş olduğu üzere, ellerini bellerine

koyarak sabit bir şekilde durdu ve bu çeşit zihinsel boyut yolculukların

ardından dalgalar halinde gelen baş dönmesine karşı dimdik kaldı.

Onun ardında, boyut kapısının öteki tarafında, Dwahvel'in dairesinden

sızan hafif ışık haricinde karanlık olan bir odanın içinde birkaç karanlık siluet

bir araya sokulmuş duruyordu. Buçukluklardan biri davetsiz misafirle

yüzleşmek için harekete geçtiğinde, o kara siluetlerden birisi hafifçe

kıpırdandi ve buçukluk ancak küçük bir çığlık atmayı başararak yere yığıldı.

"Sadece uyuyor ve bunun dışında bir zarar görmedi," diye derhal açıklama

yaptı Entreri, zira silahlarına davranmış olan diğer buçukluklarla dövüşmek

istemiyordu. "Sizi temin ederim ki, buraya savaşmak için gelmedim, ama

dövüşmek konusunda ısrar ederseniz hepinizi öldürüp bırakabilirim."

"Ön kapıyı kullanabilirdin," diye soğuk bir tavırla belirtti, buçukluklar arasında hiç de etkilenmemiş görünen tek kişi olan Dwahvel.

"Binana girdiğimin görülmesini istemedim," diye açıkladı, baş dönmesi

tamamen geçmiş olan kiralık katil. "Senin güvenliğin için."

180

Sessiz Kılıç

"Peki bu ne çeşit bir giriş böyle?" diye sordu Dwahvel "Büyülü ve

davetsiz. Yine de büyü önlemlerimin hiçbiri —ki seni temin ederim onlara

çok ıyı para ödemiştim— direniş göstermedi."

"Seni kaygılandıracak bir büyü değil," diye yanıtladı Entreri "ama

düşmanlarımı kesinlikle kaygılandıracak. Calimport'a başkalarının

emirleriyle gölgelerde gizlenmek için gelmediğimi bilmelisin. Diyarlar'ın

büyük bir kısmım dolaştım ve öğrendiğim şeyleri de beraberimde getirdim "

Demek Artemıs Entreri bir fatih olarak geri dönüyor," diye belirtti

Dwahvel. Yanındaki askerleri hareketlendi, ama Dwahvel akıllıca bir is

yapıp onlan zaptetti. Şimdi Entreri aralarında dururken, onunla savaşmanın

kendine pahalıya patlayacağını anlamıştı.

Hem de çok pahalıya.

"Belki de," diye kabul etti Entreri. "Neler olacağım göreceğiz "

"Loncamın gücünü arkana alman konusunda beni ikna etmek için bir

nakıl buyusü gösterisinden fazlasını yapman gerekecek," dedi Dwahvel

sakince. 'Böyle bir savaşta yanlış seçim yapmak ölümcül olabilir."

"Seçim yapmanı falan istemiyorum," diye onu temin etti Entreri

Dwahvel ona şüpheli bir bakış attıktan sonra tek tek güvenilir

muhafızlarına baktı. Onların da yüzlerinde şüpheli ifadeler vardı.

"O zaman neden bana gelme zahmetine girdin?" diye sordu dişi

buçukluk. ?

"Bir savaşın başlamak üzere olduğunu haber vermek için," diye yamtlaaı

Entreri. Sana en azından bu kadarım borçluyum."

"Ve belki de, sen o savaşın nasıl gittiğini öğrenesin diye gözlerimi dört

açmamı istiyorsun," diye mantık yürüttü kurnaz buçukluk

"Nasıl istersen," diye yanıtladı Entreri. "Bu iş bittiğinde ve kontrolü ele geçirdiğimde, benim için yaptığın birçok şeyi unutmayacağım "

"Peki ya kaybedersen?"

Entreri kahkahayı bastı. "Tedbirli ol," dedi. "Ve kendi sağlığın için Dwahvel Tlggerwillies tarafsız ol. Sana borçluyum ve dostluğumuzun her

tazın de çıkarına olduğunu düşünüyorum, ama sözle veya hareketle bana

?hanet ettiğini öğrenirsem evini basma yıkarım." Bunun ardından, kibarca

kara tolerosunu kaldırarak reverans yaptı ve boyut kapısından geçip odayı

Dwahvel'in odasını art arda karanlık küreleri doldurarak onun ve ayakta

«almış olan üç buçukluğun çaresizce yerde emeklemesine sebep oldu

Çağara '

^^ ^ kapiSmi buldu Ve diğerle™ yanma

En sonunda karanlık ortadan kayboldu ve buçukluklar odaya yeniden

181

JĐ.A. Salvatore

girmeye cesaret ettiler. Uyuyan arkadaşlarının halinden memnun bir şekilde

horlamakta olduğunu gördüler ve üzerini aradıklarında buçukluğun omzuna

saplanmış küçük bir dart buldular.

"Entreri'nin dostları var," diye belirtti içlerinden birisi.

Dvvahvel sadece başıyla onayladı, buna hiç şaşırmamıştı ve o anda, daha

Önceden dışlanmış olan kiralık katile yardım etme karan almış olmasından

memnuniyet duydu. O, Dwahvel Tiggenvillies'in düşman edinmek isteyeceği

türden bir adam değildi.

Entreri, görünüşe bakılırsa yoktan belirerek, habersiz ve davetsiz bir

şekilde LaValle'in özel odasma girdiğinde, LaValle abartılı bir tavırla iç

geçirerek, "Ah, ama hayatımı çok tehlikeli kılıyorsun," diye yakındı.

"Tebrikler —yani Kadran Gordeon'dan kaçışını kastediyorum," diye

devam etti LaValle, Entreri hemen cevap vermeyince. Büyücü kendine

hakimmiş gibi görünmek için büyük çaba sarfediyordu. Hem bundan evvel

de Entreri onun korunaklı odasına iki kez sızmamış mıydı? Ama bu sefer

büyücüyü gerçekten de şaşırtmıştı —ve kiralık katil bunu LaValle'in

suratından açık bir şekilde okuyabiliyordu. Bodeau, davetsiz misafirlere

karşı loncasının hem büyülü hem de fiziksel savunmalarını inanılmaz

derecede arttırmıştı. LaValle, Entreri'ye duyduğu büyük saygıya rağmen,

kiralık katilin o engelleri bu kadar kolayca aşabileceğini tahmin etmemişti.

"Seni temin ederim ki, o kadar da zor bir iş değildi," diye yanıtladı kiralık katil. Sesinin, böbürlenmiyor da basit gerçeği dile getiriyormuş gibi çıkması

için ses tonunu sabit tuttu. "Dünyayı, dünyanın yeraltını dolaştım ve

Calimport'ta hiç görülmemiş güçlere tanık oldum. Bana arzuladığım şeyi

verecek olan güçlere."

LaValle, eski ve konforlu bir koltuğa oturdu, bir kolunu yıpranmış kolçağa

koydu ve başını açık avucunun üzerine dayadı. 'Bu adamı bu kadar heybetli kılan

nedir de,' diye düşündü, 'sıradan güçlerle bu kadar alay ediyor?' Odasında

etrafına bakındı; bazdan büyülü bazılan büyüsüz olan çok sayıdaki oyulmuş

heykele ve büste; çalışma masasının üzerindeki kaidelerden ona bakıp sıntan üç

kafatasına, odanın öbür tarafindaki küçük bir masanın üzerinde duran kristal

küresine göz attı. Bunlar onun güç nesneleriydi, bir ömür süresince yaptığı

çalışmalarla kazandığı nesnelerdi ve karşılaştığı her adamı yok etmek için, ya da

en azından kendini savunmak için kullanabileceği nesnelerdi.

182

Sessiz Kılıç

Tabii birisi hariç her adamı. Bu adamı bu kadar heybetli kılan neydi?

Duruşu mu? Hareket edişi mi? Üzerindeki koyu pelerin ve kara bolero

şapkası kadar gözle görülebilir olan ve etrafım kuşatan güç haresi mi?

"Git ve Çhıentin Bodeau'yu buraya getir," diye talimat verdi Entreri.

"Bu işe karışmaktan memnun olmayacaktır."

"Bu işe çoktan karıştı bile," diyerek büyücüyü temin etti Entreri. "Şimdi seçim yapmak zorunda."

"Seçenekleri sen veya...?" diye sordu LaValle.

"Geri kalan herkes," diye yanıtladı Entreri sakince.

LaValle kafasını merakla yana doğru yatırdı. "Öyleyse tüm Calimport'la

savaşmaya mı niyetlisin?" diye sordu şüpheyle.

"Calimport'ta bana karşı gelen herkesle," dedi Entreri, yine son derece

sakin bir tavırla.

LaValle, bundan ne çıkartması gerektiğini kestiremeden kafasını sağa

sola salladı. Entreri'nin mantıklı düşünme yeteneğine güvenirdi —büyücü

bundan daha kurnaz ve kontrollü bir adamla tanışmamıştı— fakat kiralık

katilin bahsettiği şey ahmaklık gibi görünüyordu. Tabii eğer, Calimport'un

diğer sokak güçleri bir yana dursun, sadece Basadoniler karşısında tek başına

ayakta durabileceğine gerçekten inanıyorduysa.

Ama yine de...

"Chalsee Anguaine'i de getireyim mi?" diye sordu büyücü, ayağa kalkıp

kapıya doğru yönelerek.

"Chalsee'ye direnişin ne kadar beyhude olduğu çoktan gösterildi bile,"

diye yanıtladı Entreri.

LaValle beklenmedik bir şekilde durdu ve sanki ihanete uğramış gibi

kiralık katile doğru yavaşça döndü.

"Senin bana uyacağını biliyordum," diye açıkladı Entreri. "Zira beni bir kardeş gibi tanıyıp seversin. Fakat teğmenin aklından neler geçtiği bir

R.A. Salvatore

^

Entreri'nin yine geldiğini ona haber verdiğinde, lonca başkanının beti benzi

öyle bir attı ve adam öyle bir titremeye başladı ki, LaValle onun hemen

oracıkta ölüp yere yığılacağmdan korktu.

"Chalsee ile konuştun demek?" diye sordu LaValle.

"Zaman kötü," diye cevapladı Bodeau ve sanki attığı her adımda

vücuduyla zihnine karşı bir savaş vermek zorundaymış gibi görünerek

koridora doğru ilerledi-

"Zaman kötü mü?" diye duyduklarına inanamayarak tekrarladı LaValle

sessizce. Katillerle dolu bir loncanın başkanının böyle bir yorum yapmasını

koca Diyarlar'da ne sağlayabilirdi ki? Aniden Entreri'nin iddialarını daha da

fazla ciddiye almaya başlayan büyücü, Bodeau'yu takip etmeye başladı.

Lonca başkanının arkasından gelmeleri, hatta ona eşlik etmeleri için hiçbir

askere emir vermemiş olduğuna şaşkınlığı daha da artarak dikkat etti.

Bodeau, büyücünün kapısının önünde durdu ve odaya girerken

LaValle'in başı çekmesine izin verdi. Entreri orada, çalışma odasında tıpkı

büyücünün onu bıraktığı halde oturuyordu. Bodeau konuşmak yerine

saldırmaya karar vermiş olsaydı dahi, kiralık katil hiç hazırlanmamış gibi

görünüyordu, sanki Bodeau'nun kendine karşı gelmeye cüret

edemeyeceğinden eminmiş gibiydi.

"Benden ne istiyorsun?" diye sordu Bodeau, daha LaValle bu bariz

rahatsız duruma bir açılış yapma fırsatı bulamadan.

"Đşe Basadoniler'le başlamaya karar verdim," diye sakince yanıtladı

Entreri. "Zira ne de olsa bu savaşı onlar başlattı. Bu sebeple sen onların tüm askerlerini, tüm vitrinlerini ve faaliyet gösterdikleri tüm mahalleri tespit

etmelisin, ki buna lonca binası da dahil."

"Buraya geldiğini kimseye söylememeyi ve askerlerimin yoluna

çıkmayacağına söz vermeyi teklif ediyorum," diye karşılık verdi Bodeau.

"Askerlerin yoluma çıkamaz zaten," diye lafı yapıştırdı Entreri, kara

gözlerinde beliren bir hiddet kıvılcımıyla.

LaValle, Quentin Bodeau'nun titremesini kontrol altında tutmak için

sarfettiği çabayı giderek artan bir hayretle izledi.

"Ve çıkmayacağız," diye önerdi lonca başkanı.

"Hayatta kalma şartınızı sana söyledim," dedi Entreri. Ses tonuna öyle bir soğukluk gelmişti ki, LaValle, eğer lonca başkanı Entreri'ye tabi olmazsa

hem onun hem de tüm loncasının hemen o gece katledileceğine inandı. "Ne

diyorsun?"

"Düşüneceğim-—"

"Şimdi."

Bodeau, LaValle'e sertçe baktı. Sanki Artemis Entreri'nin hayatına

184

Sessiz Kılıç

girmesine izin verdiği için büyücüyü suçluyormuş gibiydi; ki en az Bodeau

kadar korkmuş olan LaValle bu hissiyatı gayet iyi anlayabiliyordu.

"Sokaklardaki en güçlü paşalara karşı gelmemi istiyorsun," dedi Bodeau,

cesaretini biraz olsun toplayabilmek için büyük bir gayret sarfederek.

"Seç," dedi Entreri.

Uzun ve rahatsızlık verici bir süre geçti. "Askerlerimin neler

öğrenebileceğine bir bakacağım," diye söz verdi Bodeau.

"Son derece akıllıca," dedi Entreri. "Şimdi bizi yalnız bırak. LaValle ile iki çift laf etmek istiyorum."

Adamdan uzaklaşacağına son derece memnun olan Bodeau topuğu

üzerinde döndü ve LaValle'e nefret dolu bir bakış daha attıktan sonra hışımla

odayı terk etti.

"Beraberinde ne gibi hileler getirdiğini tahmin dahi edemiyorum," dedi

LaValle Entreri'ye.

"Menzoberranzan'a gittim," diye itiraf etti Entreri. "Drowlann şehrine."

LaValle'in gözleri genişledi ve ağzı bir karış açıldı.

"Đncik boncuktan çok daha fazlasıyla geri döndüm."

"Sen onlarla ittifak..."

"Sen söylediğim ve söyleyeceğim tek kişisin," diye bildirdi Entreri.

"Böyle bir bilginin getireceği sorumluluğu iyi anlamalısın. Hiç de hafife

almayacağım bir sorumluluktur."

"Ama Chalsee Anguaine?" diye sordu LaValle. "Onun ikna edildiğini

söylemiştin."

"Bir dostum onun zihnine girdi ve aklına direnemeyeceği kadar feci

görüntüler yerleştirdi," diye açıkladı Entreri. "Chalsee gerçeği bilmiyor, sadece direnişinin ona hayal dahi edemeyeceği bir son getireceğini biliyor.

Bodeau'ya rapor verdiğinde duyduğu dehşet son derece gerçekti."

"Peki senin büyük planlarında benim yerim neresi?" diye sordu büyücü,

sesinin iğneleyici çıkmaması için büyük bir çaba göstererek. "Eğer Bodeau

başarısız olursa, LaValle'e ne olacak?"

"Eğer iş o noktaya varırsa, sana bir kurtuluş yolu bulacağım," diye söz

verdi Entreri, çalışma masasına doğru yürüyerek. "Sana en azından bu

kadarını borçluyum." Masanın üzerine LaValle'in, parşömenlerdeki

mühürleri kesmek veya bileşeni olarak kan gerektiren büyüleri yapabilmek

için oraya yerleştirdiği küçük bir hançeri aldı.

LaValle, Entreri 'nin merhamet göstermediğini, sadece faydacı

davrandığını anladı. Eğer büyücü, Bodeau başarısız olduğunda hakikaten de

kurtanlacaksa, bunun tek sebebi Entreri'nin bir şekilde işine yarayacak

olmasıydı.

185

R.A. Salvatore

"Lonca başkanının bu kadar kolayca razı olmasına şaşırdın," dedi Entreri

açıkça. "Seçeneklerini anlamalısın: Benim kaybetmem, Basadonilerin

kazanması ve tüm müttefiklerimden intikam alması olasılığı... ya da şu anda,

hemen bu gece ölmek ve seni temin ederim feci bir yolla ölmek."

LaValle, kendini yüzüne ifadesiz bir maske takınmaya zorladı ve

mükemmel bir tarafsızlık, hatta bağımsızlık rolü oynadı.

"Sanırım yapılacak çok işin vardır," dedi Entreri ve bileğini hafifçe

bükerek küçük hançerin büyücünün üzerinden uçup odanın dış duvarına

sertçe çarpmasını sağladı. "Ben gideyim."

Duvara vuruş sinyali duyulduğunda Kimmuriel Oblodra tekrar yoğunlaştı ve

kiralık katilin orayı terk etmesi için hemen önünde başka bir boyut kapısı açtı.

LaValle kapının açıldığını gördü ve duyduğu merak sebebiyle bir

anlığına Entreri'nin hemen ardından o kapıyı aşmayı ve bu büyük gizemi

çözmeyi düşündü.

Tabii sağduyu meraka üstün geldi.

Bundan sonra büyücü odasında yalnız kaldı ve bundan memnundu.

"Bu işi bir türlü anlayamıyorum," dedi Rai-guy Bondalek, Entreri, şehrin

altında bulunan ve drowlann el koyduğu tünellerde Jarlaxle, Kimmuriel ve

ona katıldığında. Derken daha yavaş konuşması gerektiğini fark etti, zira

Entreri, drow lisanını yeterli derecede öğrenmiş olmasına rağmen dile tam

anlamıyla hakim değildi. Ayrıca büyücü-rahip ne o dili öğrenerek ne de

konuştuklan diller ayn olsa da birbirilerini anlamalarını sağlayacak olan bir

büyü yapıp enerji harcayarak insan lisanı için zahmete girmek istemiyordu.

Aslında, Bondalek'in, Entreri onların yarandayken de tartışmayı drow

lisanında sürdürmesinin sebebi, insan kiralık katili dezavantaja sokmaktı.

"Daha önce söylediğin şeyler göz önünde tutulunca, Quentin Bodeau'ya

yüklediğin görevleri yerine getirmek için buçukluklar çok daha uygun

olurdu ve daha kolay ikna edilirlerdi gibi görünüyor."

"Dwahvel'in sadakatinden şüphe etmiyorum," diye yanıtladı Entreri

Calimport'un insan lehçesiyle konuşarak ve söylediği her sözde Rai-guy'a

bakarak.

Büyücü, Jarlaxle'a meraklı ve çaresiz bir bakış attı. Paralı asker ise, bu dil

çatışmasının saçmalığına gülerek pelerinin içinden bir küre çıkartıp havaya

kaldırdı ve bir emir sözü söyledi. Artık birbirilerini anlayacaklardı.

186

Sessiz Kılıç

"Kendisi ve kendi iyiliği için, demek istiyorum," dedi Entreri, yine insan lisanında. Fakat bu sefere Rai-guy bu sözleri drow dilince işitti. "Buçukluk

bir tehdit değil."

"Yani o sefil Quentin ve yardakçı büyücüsü tehdit sayılıyor, öyle mi?"

diye sordu Rai-guy duyduklarına inanamayarak. Jarlaxle'ın büyüsü aynı

etkiyi ters çevirdi ve drow kendi lisanında konuşsa da Entreri sözleri kendi

dilinde işitti.

"Bodeau'nun loncasının gücünü hafife alma," diye uyardı Entreri. "Olduk-

ça yaygındırlar ve gözleri daima dışarıdadır."

"Bu yüzden onun sadakatini önceden sağlıyorsun," diye hemfikir oldu

Jarlaxle, "ki sonradan, bu işin sonucu her ne olursa olsun cahil numarası

saparnasın."

"Peki bundan sonra ne yapacağız?" diye sordu Kimmuriel.

"Basadoni Loncası'nı emniyete alacağız," diye açıkladı Entreri. "Bundan sonra orası bizim güç merkezimiz olacak ve hem Dwahvel hem de Bodeau,

diğerlerinin bize karşı ittifak kurup kurmadığını takip edecekler."

"Peki ondan sonra?" diye üsteledi Kimmuriel.

Entreri gülümsedi ve Jarlaxle'a baktı. Paralı asker lideri, Entreri'nin bu

sorulan Kimmuriere kendisinin sorduğunu anladığını gördü.

"Ondan sonra önümüze ne gibi fırsatlar çıkacak göreceğiz," diye

yamtladı Jarlaxle, Entreri bir cevap veremeden önce. "Belki o güç merkezi

yeterince sağlam çıkar. Belki de çıkmaz."

Đlerleyen dakikalarda, Entreri onları terk ettikten sonra, Jarlaxle biraz

gururlanmış bir tavırla iki ortağına döndü. "Đyi bir seçim yapmamış mıyım?"

diye sordu.

"Tıpkı bir drow gibi düşünüyor," diye yanıtladı Rai-guy. Entreri'ye,

Jarlaxle'ın onun bir insana veya drow olmayan herhangi birine sunduğunu

hiç duymadığı kadar büyük bir övgü sunmuştu. "Fakat lisanımızı ve işaret

dilimizi daha iyi öğrenmiş olmasını dilerdim."

Gelişmeler karşısında son derece memnun olan Jarlaxle sadece kahkaha attı.

187

R.A. Salvatore

BÖLÜM 14

ŞÖHRET

Adam hakikaten kendisini garip hissediyordu. Alkol duyularını öyle bir

uyuşturuyordu ki, şu anda içinde bulunduğu durum hakkındaki tüm

gerçekleri algılayamıyordu. Kendisini hafif hissediyordu, uçuyor gibiydi ve

göğsünde hafif bir yanma vardı.

Wulfgar yumruğunu daha da sıktı, adamın tuniğinin yakasını daha da sıkı

kavradı ve bunu yaparken adamın göğüs kıllarını da koparttı. Barbar sadece

bir koluyla yüz kiloluk adamı yerden yukarıda tutuyordu. Diğer kolunu

Korsan Palası'nın içinde kalabalığı yarmak için kullanarak kapıya doğru

ilerledi. Bu dolambaçlı yolu izlemekten nefret ediyordu —daha evvel

taşkınlık yapan sarhoşları ya pencereyi ya da duvarı parçalayarak dışarı

atmıştı— ama Arumn Gardpeck derhal bu davranışı yasaklamış ve

hasarların faturasını Wulfgar'ın maaşından keseceğini söylemişti.

Tek bir pencere bile barbarı birkaç şişeden edebilirdi ve eğer pencereyle

birlikte pervaz da kırılırsa Wulfgar bir hafta boyunca bir damla içki

içemeyebilirdi.

Ahmakça gülen adam Wulfgar'a baktı ve en sonunda gözlerini

odaklamayı başarabildi. Kendini kaldıran bu fedaiyi tanıdığı ve içinde

bulunduğu zor durumun farkına vardığı en sonunda yüz hatlarına yansıdı.

"Hey!" diye itiraz etti, ama o anda kolları ve bacakları savrularak, uçmaya başladı. Çamurlu yola yüz üstü düştü ve orada yatıp kaldı. Eğer yoldan geçen

birkaç kişi zavallı paryaya acıyıp onu yağmur oluklarına çekmeseydi —tabii

bunu yaparken geriye kalan sikkelerini de aşırmayı ihmâl etmediler— sarhoş

adam muhtemelen bir at arabası tarafından çiğnenirdi.

"Dört metre," dedi Josi Puddles Arumn'a, sarhoşun ne kadar uzağa

uçtuğunu tahmini olarak hesaplayarak. "Ve sadece tek koluyla."

"Onun güçlü bir herif olduğunu sana dediydim," diye yanıtladı Arumn,

188

Sessiz Kılıç

bar tezgâhını silerek ve hiç de şaşırmamış gibi davranarak. Hancının

Wulfgar'ı işe alışından bu yana geçen haftalar içinde, barbar buna benzer

birçok kişiyi dışarı fırlatmıştı.

"Yarım Ay Sokak'taki herkes bundan bahsediyor," diye ekledi Josi, ses

tonu oldukça sert çıkarak. "Dikkat ettim de bu hafta içinde her gece

müşterilerin daha da kalabalıklaşıyor."

Arumn, zeki adamın hiç de üstü kapalı olmayan cümlesini gayet iyi anladı.

Luskan'ın sokak camiasında, davetsiz misafirlere karşı gelen bir güç sıralaması

vardı. Wulfgar'ın şöhreti büyümeye devam ettikçe, o güç sıralamasının üst

kesimlerindeki bazı kişiler kendi şöhretlerinin tehlike altına girdiğini düşünebilir ve isimlerine sürülen lekeyi temizlemek için hana sızabilirdi.

"Barbardan hoşlanıyorsun," diye soruyla karışık bir yorum yaptı Josi.

Bir kez daha kalabalığın arasında yolunu yararak açmaya başlamış olan

iri adama dikkatle bakan Arumn, pes ederek iç geçirdi. Wulfgar'ı tutmak bir

dostluk değil iş meselesiydi ve Arumn genellikle fedaileriyle kişisel ilişkiler

kurmamak için büyük çabalar sarfederdi —zira doğalan itibarıyla serseri

olan o adamların çoğu ya kafalarına estiği gibi çekip giderlerdi ya da yanlış

haydudu sinirlendirip Arumn'un kapısının eşiğinde ölürlerdi. Fakat Wulfgar

söz konusu olduğunda, hancı bu bakış açısından biraz ödün vermişti.

Gecenin geç saatlerinde Korsan Palası sessizleştiği zaman, Wulfgar'ın barda

oturup içkisini içmesi ve Arumn'un ertesi günkü işlere hazırlanması hoş bir

alışkanlık haline gelmişti. Arumn, Wulfgar'ın arkadaşlığından hakikaten

hoşlanıyordu. Wulfgar'ın içki içtikten sonra o soğuk ve uzak tavrını

bıraktığını keşfetmişti. Çoğu gece şafak vaktine kadar birlikte otururlardı ve

Arumn, Wulfgar'ın ayazlı kuzey diyarı Buzyeli Vadisi hakkında, dostları ve

düşmanları konusunda anlattığı, sırtındaki tüylerin diken diken olmasına

sebep olan hikâyeleri pür dikkat dinlerdi. Arumn, Akar Kessel ile kristal

parçasının hikâyesini o kadar çok dinlemişti ki, büyücünün ölmesine ve

şeytani ziynetin karlar içine gömülüp kalmasına sebep olan o büyük çığı

neredeyse aklında canlandırabiliyordu.

Ve Wulfgar her ne zaman cüce krallığı olan Mithril Salonu'nun altındaki

karanlık tünellerin ve kara elflerin hikâyesini anlatsa, Arumn daha sonra

kendini, tıpkı çocukken büyük babasının şömine başında ona anlattığı

karanlık hikâyelerin ardından olduğu gibi battaniyesinin altında tir tir

titrerken buluyordu.

Gerçekten de Arumn Gardpeck, işe aldığı en yeni elemanından

gereğinden fazla ve ileride olacağından daha az hoşlanıyordu.

"O zaman sakinleştir onu," diye sözünü bitirdi Josi Puddles. "Çok yakında Haydut Morik'i ve Ağaç Kütüğü Kıran'ı başımıza musallat edebilir."

189

R.A. Salvatore

BÖLÜM 14

ŞÖHRET

Adam hakikaten kendisini garip hissediyordu. Alkol duyularını öyle bır

uvuşturuyordu ki, şu anda içinde bulunduğu durum hakkındaki tüm

gerçekleri algılayamıyordu. Kendisini hafif hissediyordu, uçuyor gibiydi ve

göğsünde hafif bir yanma vardı.

Wulfgar yumruğunu daha da sıktı, adamın tuniğinin yakasını daha da sıkı

kavradı ve bunu yaparken adamın göğüs kıllarını da koparttı. Barbar sadece

bir koluyla yüz kiloluk adamı yerden yukarıda tutuyordu. Diğer kolunu

Korsan Palası'nın içinde kalabalığı yarmak için kullanarak kapıya doğru

ilerledi Bu dolambaçlı yolu izlemekten nefret ediyordu —daha evvel

taşkınlık yapan sarhoşları ya pencereyi ya da duvarı parçalayarak dışarı

atmıştı— ama Arumn Gardpeck derhal bu davranışı yasaklamış ve

hasarların faturasını Wulfgar'ın maaşından keseceğini söylemişti.

Tek bir pencere bile barbarı birkaç şişeden edebilirdi ve eğer pencereyle

birlikte pervaz da kınlırsa Wulfgar bir hafta boyunca bir damla içki

içemeyebilirdi.

.....

Ahmakça gülen adam Wulfgar'a baktı ve en sonunda gözlerini

odaklamayı başarabildi. Kendini kaldıran bu fedaiyi tanıdığı ve içinde

bulunduğu zor durumun farkına vardığı en sonunda yüz hatlarına yansıdı.

"Hey!" diye itiraz etti, ama o anda kollan ve bacaklan savrularak, uçmaya başladı Çamurlu yola'yüz üstü düştü ve orada yatıp kaldı. Eğer yoldan geçen

birkaç kişi zavallı paryaya acıyıp onu yağmur oluklarına çekmeseydi —tabu

bunu yaparken geriye kalan sikkelerini de aşırmayı ihmâl etmediler— sarhoş

adam muhtemelen bir at arabası tarafından çiğnenirdi.

"Dört metre " dedi Josi Puddles Arumn'a, sarhoşun ne kadar uzaga

uçtuğunu tahmini olarak hesaplayarak. "Ve sadece tek koluyla."

"Onun güçlü bir herif olduğunu sana dediydim," diye yanıtladı Arurfft

188

Sessiz Kılıç

bar tezgâhını silerek ve hiç de şaşırmamış gibi davranarak. Hancının

Wulfgar'ı işe alışından bu yana geçen haftalar içinde, barbar buna benzer

birçok kişiyi dışan fırlatmıştı.

"Yarım Ay Sokak'taki herkes bundan bahsediyor," diye ekledi Josi, ses

tonu oldukça sert çıkarak. "Dikkat ettim de bu hafta içinde her gece

müşterilerin daha da kalabalıklaşıyor."

Arumn, zeki adamın hiç de üstü kapalı olmayan cümlesini gayet iyi anladı.

Luskan'ın sokak camiasında, davetsiz misafirlere karşı gelen bir güç sıralaması

vardı. Wulfgar'ın şöhreti büyümeye devam ettikçe, o güç sıralamasının üst

kesimlerindeki bazı kişiler kendi şöhretlerinin tehlike altına girdiğini düşünebilir ve isimlerine sürülen lekeyi temizlemek için hana sızabilirdi.

"Barbardan hoşlanıyorsun," diye soruyla karışık bir yorum yaptı Josi.

Bir kez daha kalabalığın arasında yolunu yararak açmaya başlamış olan

iri adama dikkatle bakan Arumn, pes ederek iç geçirdi. Wulfgar'ı tutmak bir

dostluk değil iş meselesiydi ve Arumn genellikle fedaileriyle kişisel ilişkiler

kurmamak için büyük çabalar sarfederdi —zira doğaları itibarıyla serseri

olan o adamların çoğu ya kafalarına estiği gibi çekip giderlerdi ya da yanlış

haydudu sinirlendirip Arumn'un kapısının eşiğinde ölürlerdi. Fakat Wulfgar

söz konusu olduğunda, hancı bu bakış açısından biraz ödün vermişti.

Gecenin geç saatlerinde Korsan Palası sessizleştiği zaman, Wulfgar'ın barda

oturup içkisini içmesi ve Arumn'un ertesi günkü işlere hazırlanması hoş bir

alışkanlık haline gelmişti. Arumn, Wulfgar'ın arkadaşlığından hakikaten

hoşlamyordu. Wulfgar'ın içki içtikten sonra o soğuk ve uzak tavrını

bıraktığını keşfetmişti. Çoğu gece şafak vaktine kadar birlikte otururlardı ve

Arumn, Wulfgar'ın ayazlı kuzey diyarı Buzyeli Vadisi hakkında, dostları ve

düşmanları konusunda anlattığı, sırtındaki tüylerin diken diken olmasına

sebep olan hikâyeleri pür dikkat dinlerdi. Arumn, Akar Kessel ile kristal

parçasının hikâyesini o kadar çok dinlemişti ki, büyücünün ölmesine ve

şeytani ziynetin karlar içine gömülüp kalmasına sebep olan o büyük çığı

neredeyse aklında canlandırabiliyordu.

Ve Wulfgar her ne zaman cüce krallığı olan Mithril Salonu'nun altındaki

karanlık tünellerin ve kara elflerin hikâyesini anlatsa, Arumn daha sonra

kendini, tıpkı çocukken büyük babasının şömine başında ona anlattığt

karanlık hikâyelerin ardından olduğu gibi battaniyesinin altında tir tir

titrerken buluyordu.

Gerçekten de Arumn Gardpeck, işe aldığı en yeni elemanından

gereğinden fazla ve ileride olacağından daha az hoşlanıyordu.

"O zaman sakinleştir onu," diye sözünü bitirdi Josi Puddles. "Çok yakında Haydut Morik'i ve Ağaç Kütüğü Kıran'ı başımıza musallat edebilir."

189

R.A. Salvatore

Anımn bu düşünceyle birlikte ürperdi ve adamın fikrine katılmadan

edemedi. Özellikle de Ağaç Kütüğü konusunda. Haydut Morik'in daha

ihtiyatlı (ve bu sebeple çok daha tehlikeli) olacağını, harekete geçmeden

önce bu yeni tehdidi ölçüp tartarak haftalar, hatta aylar geçireceğini

biliyordu. Ama Luskan'a şimdiye kadar adımını atmış en sert insan olduğu

söylenen —tabii eğer insandıysa, zira onun damarlarında epey bir ork, hatta

ogre kanı olduğu hakkında birçok söylenti vardı— kaba Ağaç Kütüğü o

kadar da sabırlı olmazdı.

"Wulfgar," diye seslendi hancı.

Đri adam kalabalığı ite kaka yolunu açtı ve Arumn'un karşısına gelip

durdu.

"Onu dışarı fırlatman gerekiyor muydu?" diye sordu Arumn.

"Elini ait olmayan bir yere uzattı," diye yanıtladı Wulfgar kayıtsızca.

"Delly onun gitmesini istedi."

Arumn, Wulfgar'ın bakışlarını takip edip odanın öbür tarafında olan

Delly'ye baktı... yani Delenia Curtie'ye. Daha yirminci doğum gününü

görmemiş olmasına rağmen birkaç yıldır Korsan Palası'nda çalışmaktaydı.

Kız çiti pıtı bir şeydi, taş çatlasa bir altmış boyundaydı ve o kadar zarifti ki,

bazılan onda biraz elf kam olduğunu düşünürdü —fakat Arumn bu

düşüncenin daha ziyade elf şarabı içmekten kaynaklandığını biliyordu. San

saçlan bakımsızdı, dağınıktı ve çoğunlukla pek temiz olmazdı. Kahverengi

gözleri uzun süre önce o hafif masumiyeti yitirmiş ve daha sert bir bakış

takınmıştı. Yıllardır yeterince güneş görmemiş ve düzensiz beslenmeden

dolayı solmuş olan açık teni ise şimdi kuru ve sertti. Adımlanndaki tavır,

yerini gençliğin fıkır fıkır adımlarından sık sık rahatsız edilen bir kadının

ihtiyatına bırakmıştı. Ama hâlâ Delly'de çekici bir hava, han müdavimlerin

birçoğunun —özellikle de birkaç tek attıktan sonra— direnemeyeceği kadar

baştan çıkancı, şuh bir tensel çekim vardı.

"Delly'nin kıçını avuçlayan herkesi öldürürsen, bir hafta içinde hanımda

müşteri kalmaz, be adam," dedi Arumn bıkkınlıkla.

"Onlan dışan ittirsen yeter," diye devam etti Arumn, zira Wulfgar hiçbir

cevap vermemiş, hatta yüz ifadesini bile değiştirmemişti. "Onlan ta

Derinsu'ya kadar fırlatman gerekmez." Kalabalığı gösterdi ve barbara

söyleyeceklerinin bittiğini işaret etti.

Wulfgar oradan uzaklaşıp gürültücü kalabalığın arasında dolaşma işine

geri döndü.

Bir saat içinde, ağzından ve burnundan kanlar boşalan başka bir adam,

aynı hava yolunu kullanarak dışan çıktı. Bu seferki iki elle birden fırlatılmıştı

ve neredeyse sokağın öbür ucuna kadar uçtu.

190

Sessiz Kılıç

S?o"*Şf

Wulfgar gömleğini yukarı sıyırıp böğründeki derin yara izlerini sergiledi.

"Beni ağzının içinde kıstırmıştı," diye sertçe, laflan sarhoşça geveleyerek anlattı.

O savaşı, yochlol ile yaptığı, onu Lloth'un ve bunun akabinde yıllar boyu

göreceği zulüm için Errtu'nun pençelerine düşüren o dövüşü anlatabilecek

kadar rahatlaması için sert içkiden epey içmesi gerekmişti. "Kedinin ağzındaki bir fare gibiydim." Hafifçe güldü. "Ama bu farenin çiftesi pekti."

Bakışları bann üzerinde birkaç metre ötede duran Aegis-fang'e kaydı.

"Şimdiye kadar gördüğüm en güzel çekiç," diye belirtti Josi Puddles.

Çekingenlikle çekice uzandı ve eli hafifçe ilerlerken bir yandan Wulfgar'a

baktı, zira o da, herkes gibi, korkunç derecede tehlikeli olan bu adamı

hiddetlendirmek istemiyordu.

Ama genellikle, geçmiş yaşamıyla arasındaki tek bağlantı olan Aegis-

fang'e karşı aşın koruyucu bir tutum sergileyen Wulfgar onu izlemiyordu

bile. Yochlol ile yaptığı dövüşü anlatması düşüncelerini ve yüreğini yıllar

öncesine taşımıştı ve ona kendini canlı canlı cehenneme götüren o hadiseleri

tekrar yaşatmaktaydı.

"Ve nasıl canım yandı," dedi yavaşça, sesi titreyerek ve tek eli bilinçsiz bir şekilde yaranın üzerinde gezinerek.

Arumn Gardpeck karşısında durmuş onu izliyordu ve Wulfgar'ın gözleri

hancınınkilere doğru bakıyor olsa da çok, çok uzak bir yere odaklanmışlardı.

Arumn adamın önüne başka bir içki sürdü, ama Wulfgar farkına varmadı.

Karanlığın huzurunu arayan barbar, derin ve içten bir şekilde iç geçirerek

başını iri kollan arasına gömdü.

Çıplak kolunun üzerinde hafif ve nazik bir dokunuş hissetti ve Delly'ye

bakmak için kafasını çevirdi. Kadın Arumn'a doğru başını salladı, Wulfgar'ı

hafifçe çekip onu ayağa kalkmaya tatlılıkla ikna etti ve oradan götürdü.

Wulfgar o gecenin ilerleyen saatlerinde, uzun ve eğimli ay ışığı

huzmeleri batı penceresinden odaya sızarken uyandı. Kendine gelip yönünü *

tayin etmesi ve bunun kendi odası olmadığını anlaması birkaç saniyesini

aldı, zira kendi odasında hiç pencere yoktu.

Önce etrafina bakındı, sonra yanındaki battaniyeleri ve o battaniyelerin

arasında yatan Delly'nin biçimli vücudunu gördü. Her şeyi olduğundan daha

da güzel gösteren ışık altında kadının teni yumuşak ve pürüzsüz

görünüyordu.

191

R-A. Salvatore

Derken Wulfgar hatırlayıverdi. Onu bardan kaldırıp yatağına -

Wulfgar'ınkine değil, kendi yatağına— Delly'nin götürdüğünü ve burada

yaptıkları her şeyi hatırlamıştı.

Catti-brie'den hiç de sevecen olmayan bir yolla ayrılışını hatırlayıp

korkuya kapılan Wulfgar, nazikçe elini kadının boynuna götürdü ve nabzının

hâlâ attığım hissedince rahatlayarak nefes verdi. Sonra kadım çevirdi ve

Çıplak vücudunu inceledi; şehveti yüzünden değil, sadece kadının üzerinde

herhangi bir çürük olup olmadığım görmek, onu herhangi bir şekilde incitip

incitmediğini anlamak için.

Kadının uykusu huzurlu ve derindi-

Wulfgar yatağın kenarına doğru dönüp bacaklarını aşağı sallandırdı.

Ayağa kalkmaya davrandı, ama kafasındaki zonklama yüzünden neredeyse

gerisingeri düşecekti. Yana doğru ylpalarken dengesini korumak için

mücadele etti ve kendini pencerenin yanına atıp batmakta olan aya baktı.

'Muhtemelen Catti-brie de aya bakıyordur,' diye düşündü ve her nasılsa

bunun doğru olduğundan adı gibi emindi. Bir süre sonra döndü ve battaniye

yığınlarının arasına kıvrılmış yatan DeHy'ye tekrar baktı. Hiddet duymadan,

succubuslarrn hatıralarıyla yumruklarını sıkmadan bu kadınla sevişebilmişti.

Bir anlığına kurtulmuş olabileceğini, sanki bu binadan ve Luskan'dan hızl?

dışarı çıkıp eski dostlarım aramak için yola koyulabileceğini hissetti.

Kafasım çevirip aya tekrar baktı ve Catti-brie'yi, kendini onun kollarına

atmanın ne kadar muhteşem olacağını düşündü.

Ama derken gerçeği anladı.

Đçtiği içki, o hatıraların önüne bir duvar örmesini sağlamış ve o koruyucu

engelin arkasındayken Wulfgar geçmişte değil şimdiki zamanda yaşamayı

başarmıştı.

"Yatağa geri gelsene," diye geldi Delly'nin sesi. Üstü kapalı bir şekilde cinsel haz vaat eden işveli bir çağrıydı bu. "Ayrıca çekicin için

endişelenmene gerek yok," diye ekledi Delly ve Wulfgar bakışlarım takip

edebilsin diye öteki duvara doğru döndü. Aegis-fang o duvara dayalı

duruyordu.

Wulfgar, duygularına ve özel eşyalarına sahip çıkan kadına uzun süre

baktı. Delly doğrulup oturmuş, battaniyeyi belinin etrafına toplamışü ve

Çıplaklığım gizlemeye hiç çalışmıyordu. Aslında, adamı yatağına geri

Çekebilmek için çıplaklığını daha da tazla sergiliyor gibi görünüyordu.

Wulfgar'ın yüreğinin büyük bir kısmı onun yanına gitmek istiyordu. Ama

tehlikeyi fark ederek, içkinin etkisinin geçmiş olduğunu anlayarak bu isteğe

direndi. Bir öfke krizinde, hatırladığı şeylerin hiddetiyle gözü döndüğünde,

kadının kuş gibi incecik boynunu kırması ne kadar da kolay olurdu.

192

Sessiz Kılıç

"Daha sonra," diye söz verdi, giysilerini toplamak için harekete geçerek.

"Bu gece işe başlamadan önce."

"Ama gitmen gerekmiyor."

"Gerekiyor," dedi çabucak ve kadının yüzünde bir acı sancısının

belirdiğini gördü. Wulfgar derhal Delly'nin yanına gitti ve çok yakınına

sokuldu. "Gerekiyor," diye tekrarladı daha yumuşak bir tonlamayla. "Ama yanma geri döneceğim. Daha sonra."

Kadını hafifçe alnından öptü ve kapıya doğru yürümeye başladı.

"Seni geri isteyeceğimi mi sanıyorsun?" diye onun ardından seslendi

kadın ve Wulfgar döndüğünde Delly'nin kollarını savunmacı bir edayla

göğsünün üzerinde kavuşturmuş bir halde, buz gibi gözlerle kendine dik dik

bakmakta olduğunu gördü.

Đlk başta şaşırıp kalan Wulfgar, bu odada kişisel sorunları olan tek kişinin

kendi olmadığım ancak o zaman anlayabildi.

"Git," dedi Delly ona. "Belki seni tekrar kabul ederim, belki de başka birini bulurum. Hepsi benim için aynı kapıya çıkar."

Wulfgar iç geçirdi, kafasını sağa sola salladı ve odayı terk ettiğine son

derece memnun olarak kapıyı itip koridora çıktı.

Barbar, yanında boş bir şişeyle tekrar uykunun boşluğunda kaybolmadan

önce, güneş doğu ufuk çizgisinden yukan yükselmeye başlamıştı. Fakat

Wulfgar, güneşin doğuşunu görmedi, zira odasında hiç pencere yoktu.

Böylesini tercih ediyordu.

193

BÖLÜM 15

CRENSHĐNĐBON'UN ÇAĞRISI

Geminin pruvası, Kılıç Sahili'nin mavi renkli örtüsünü hızla yarıyor, iki

tarafta kocaman beyaz köpükler oluşturuyor ve havaya su serpintileri

saçıyordu. Ön küpeştede duran Catti-brie gözlerini yakan tuzlu su

damlacıklarını hissediyordu, o kadar soğuklardı ki, yüzüne vuran parlak

güneşin ısısına tezat oluşturuyorlardı. Maceracı adındaki gemi güneye doğru

yol alıyordu ve bu sebeple kadın da güneye bakıyordu. Buzyelı Vadısı'nden

uzağa, Luskan'dan uzağa ve üç gün önce denize açıldıkları Dennsu'dan uzağa.

Wulfgar'dan uzağa.

Kadın, acı içindeki barbarın kendi yoluna gitmesine izin verme

kararlarını yeniden düşündü. Bu ilk düşünüşü değildi ve sonuncusu

olmayacağını da biliyordu. Mevcut ruh haliyle, yani katıksız bir iç çatışma

ve karmaşa içindeyken Wulfgar'm nasıl olur da onlara ihtiyacı olmazdı?

Ama ne yazık ki şu anda, Kılıç Sahili'nde güneye doğru süzülürken ona

ulaşmasının hiçbir yolu yoktu. Catti-brie, su serpintisi olmayan ıslaklığı

gözlerinden sildi ve bakışlarını sertçe önlerinde uzanan engin sulara

odaklayıp geminin son derece süratli gitmesiyle teselli buldu. Bıtırmelen

gereken bir görevleri vardı ve bu hayati önem taşıyan bir görevdi. Zira kara

üzerinde yolculuk ettikleri günlerde, bilinçli ve zeki Crenshinibon'un çok

güçlü bir düşman olduğunu öğrenmişlerdi, bendine hizmetkârlık etmeleri

için yaratıklar çağırabiliyordu ve bunlar ziynetin kendilerine sunduğu

vaatleri elde etmeye hevesli, kötü yürekli canavarlar oluyordu. Böylece

dostlar Derinsu'ya gitmiş, denizde daha az düşman olacağını ve onları tespı

etmenin çok daha kolay olacağını düşünerek limanda bulunan en guç

gemiyle denize açılmışlardı. Tabii Drizzt ve Catti-brie, Kaptan Deudermon

ile muhteşem gemisi Su Perisi'mn limanda olmamasına çok yanmışlarda

Limandan çıkışlarının üzerinden iki saat geçmemişti ki, mürettebattan

194

Sessiz Kılıç

kristali çalmayı düşünerek Drizzt'e sokulmuştu. Parlayan ikiz palaların düz

kısımlanyla tartaklanan adam, bağlanıp ağzı tıkanmış bir halde, Derinsu'ya

doğru yol alan başka bir gemiye nakledilmiş ve adaletli şehirde münasip bir

cezaya çarptırılması için liman yetkililerine teslim edilmesi söylenmişti.

Fakat o zamandan beri yolculuk hadisesiz gidiyordu. Sadece hızla giden

gemi, boş sular ve nadiren uzaktaki başka bir geminin yelkenleriyle

lekelenen dümdüz ufuk çizgileri.

Drizzt küpeştenin yanındaki Catti-brie'ye katılmak için ilerledi. Kadın

arkasını dönmediği halde, neredeyse tamamen sessiz olan drowun ardından

duyulan ayak seslerinden Bruenor ile Regis'in de geldiğini anladı.

"Baldur Kapısı'na sadece birkaç gün kaldı," dedi drow.

Catti-brie ona baktı ve drowun seyahat pelerininin başlığını yüzüne kadar

çekmiş olduğuna dikkat etti —bunun sebebinin gözlerini yakan

serpintilerden korunmak olmadığını biliyordu, zira Drizzt de serpintilerin

yüzüne çarpmasını en az kendisi kadar severdi, başlığı çekmesinin sebebi

gölgeler içinde rahat edebilmekti. Drizzt ile Catti-brie, birlikte

Deudermont'un Su Perisi üzerinde yıllar geçirmişlerdi ve yine de suyun

üzerinden yansıyan öğle güneşi, ışıksız mağaralarda yürümek için yaratılmış

bir ırkın mirasına sahip olan drow elfini hâlâ rahatsız ediyordu.

"Bruenor nasıl?" diye sordu kadın sessizce, cücenin tam arkasında

durduğunu bilmiyormuş gibi davranarak.

"Sert bir zemine ayak basmak için homurdanıp duruyor ve kendini bu

yüzen tabuttan kurtarmak için gerekirse dünyadaki tüm düşmanlarla

yüzleşeceğini söylüyor," diye yanıtladı Drizzt, kadının oyununu bozmayarak.

Buna hiç şaşırmamış olan Catti-brie hafifçe sırıtmayı başardı. Bruenor ile

birlikte çok daha güneye deniz yolculuğu yapmıştı. O yolculuk sırasına cüce

metin bir tavır takınmış olsa da, en sonunda kıyıya yanaşıp sert zemine ayak

bastıklarında Bmenor'un yüzündeki rahatlama ifadesi apaçık olmuştu. Bu

sefer Bruenor daha da kötü bir yolculuk yaşıyor, sürekli olarak küpeşteden

aşağı doğru sarkıyordu —fakat bunu manzarayı seyretmek için yapmıyordu.

"Regis'in keyfi yerinde gibi," diye devam etti Drizzt. "Bruenor bir lokma dahi yiyemeyeceğini ilan ettikten kısa bir süre sonra cücenin tabağında hiç

yemek bırakmamaya özen gösteriyor."

Catti-brie'nin yüzünde başka bir gülümseme daha belirdi ve bu gülümseme

de kısa ömürlü oldu. "Sence onu tekrar görecek miyiz?" diye sordu.

Drizzt içini çekti ve bakışlarını boş sulara çevirdi. Đkisi de güneye, yani

ters yöne bakıyorlardı, ama yine de tabiri caizse ikisi de Wulfgar'a

bakmıyordu. Sanki, tüm akıl ve mantık kurallanna aykın bir şekilde adamın

kendilerine doğru yüzerek gelmesini bekliyor gibiydiler.

195

R.A. Salvatore

"Bilmiyorum," diye itiraf etti drow. "Đçinde olduğu ruh haliyle,

Wulfgar'm birçok düşman bulup kendini onların üzerine şevkle savurması

muhtemel. Çoğunun ölü olduğuna hiç şüphe yok, ama kuzey diyarı sayısız

düşmanlarla dolu bir yer ve korkanm bu düşmanların bazılan Wulfgar ıçm

dahi fazlasıyla kudretli."

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor. "Oğlumu bulacağız, buna şüpheniz olmasın.

Ve o herifin görüp görebileceği en kötü düşman da ben olacağım, kızıma tokat attığı ve beni bunca endişe içinde bıraktığı için onu bir temiz pataklayacağım!"

"Onu bulacağız," diye belirtti Regis. "Leydi Alustriel yardım edecektir ve tabii Harpeller de."

Harpellerin bahsi Bruenor'un inlemesine neden öldü. Harpeller,

kendilerini ve dostlarını havaya uçurmalanyla, kendilerim —tamamen

kazayla ve telafisi olmayan bir şekilde— her türden hayvana

dönüştürmeleriyle ve bunun gibi envai çeşit felâkete yol açmalanyla nam

salmış eksantrik bir büyücü ailesiydi.

"Tamam, sadece Alustriel olsun," diye hemfikir oldu Regis. "Wulfgar'ı kendi başımıza bulamazsak o bize yardım eder."

"Pöh! Bunun ne kadar zor olacağını düşünüyorsun?" diye tartıştı

Bruenor. "Azgın azgın sağa sola koşturan iki buçuk metrelik kaç kişiyi

tanıyorsun bakayım? Aynca bir devi ve içinde yaşadığı evi tek bir atışla

külliyen havaya uçurabilecek bir çekiç taşıyan kaç kişi var?"

"Đşte," dedi Drizzt Catti-brie'ye. "Dostumuzu gerçekten de bulacağımızın teminatı bunlar."

Kadın bir kez daha gülümsemeyi başardı, ama gülümsemesi yine

gergindi ve uzun sürmedi. Kayıp dostlarını en sonunda tespit ettiklennde

karşılarında ne bulacaklardı? Fiziksel olarak hiç zarar görmemiş olsa da

onlan görmek isteyecek miydi? Ve onlan görmek isterse bile daha ıyı bir ruh

halinde mi olacaktı? Ve hepsinden önemlisi onlar —Cattı-bne— onu

gerçekten görmek isteyecek miydi? Wulfgar ona vurduğunda Catti-bne yi

çok kötü incitmişti, ama vücudunu değil, kalbini. Bunun için onu

bağışlayabileceğim biliyordu, yani en azından belli bir noktaya kadar.

Ama sadece bir kere.

Catti-brie, drow dostunu inceledi ve başlığının ucundan gölgeler içindeki

yüzünü gördü. Boş sulara dalgın dalgın bakan drowun lavanta renkli gözlen,

sanki aklı başka bir yerdeymiş gibi hafifçe parlıyordu. Bruenor ile Regis e

bakmak için döndü ve onların da aynı şekilde dalgın olduğunu gordu. Hepsi

Wulfgar'ı yeniden bulmak istiyordu —ama yolda onlan terk edip gider.

Wulfgar'ı değil, yıllar önce Mithril Salonu'nun altındaki tünellerde yochlol

tarafından onlardan kopartılıp alınan Wulfgar'ı. Hepsi de her şeyin eskisi

196

Sessiz Kılıç

gibi olmasını, Salonun Yol Arkadaşları olarak, yanlarında kişisel sorunlar

taşımadan, hep birlikte maceraya çıkmayı istiyordu.

"Güneyde bir yelken var," diye belirtti Drizzt, kadını derin düşüncelerinden sıyırarak. Catti-brie küpeşteden ufka bakıp çok uzaklarda olan gemiyi tespit etme

çabasıyla gözlerini kırpıştırırken gözcü çanaklığından bir haykırış geldi ve

drowun iddiasını kanıtladı.

"Rotası ne?" diye seslendi Kaptan Vaines, güvertenin göbeğine yakın bir

yerden.

"Kuzey," diye sessizce, sadece Catti-brie'nin, Bruenor'un Ve Regis'in

duyabileceği kadar hafifçe yanıtladı Drizzt.

"Kuzey," diye haykırdı çanaklıktaki denizci birkaç saniye sonra.

"Gözlerin güneş altında gelişme göstermiş," diye belirtti Bruenor.

"Deudermont sağ olsun," dedi Catti-brie.

"Gözlerim," dedi Drizzt ve ekledi, "ve tabii maksatlar hakkındaki

sezgilerim."

"Neler saçmalıyorsun bakayım sen?" diye sordu Bruenor, ama kolcu

elini kaldırdı ve sessiz olmasını işaret etti. Diğer üçünün, yelkenlerini ufuk

çizgisinin azıcık yukansındaki küçük noktalar halinde yeni yeni görmeye

başlamış olduğu gemiye dikkatle baktı.

"Git ve Kaptan Vaines'e gemiyi batıya döndürmesini söyle," diye

Regis'e talimat verdi Drizzt.

Buçukluk bir süre ona bakakaldıktan sonra Vaines'i bulmak için aceleyle

seğirtti. Sadece birkaç dakika geçmişti ki dostlar Maceracı 'nın yana yatıp

pruvasını sola doğru çevirişini hissettiler.

"Yolculuğu daha da uzatıyorsun," diye şikâyet etmeye başladı Bruenor,

ama Drizzt yine elini kaldırıp onu susturdu.

"Gemi bizimle birlikte dönüyor, rotasını önümüzü kesmek için

ayarlıyor," diye haber verdi drow.

"Korsanlar mı?" diye sordu Catti-brie. Aynı soru diğerlerinin yanına

gelen Kaptan Vaines tarafından tekrarlandı.

"Başlan belada değil, zira suyu bizim kadar hızlı yararak ilerliyorlar,

hatta belki de daha hızlı," diye çıkanm yaptı Drizzt. "Bir kralın donanma gemilerinden de olamazlar, zira sancak dalgalandırmıyorlar ve kıyı şeridinde

devriye gezen gemilerden çok uzaktayız."

"Korsanlar," diye adeta tükürdü Kaptan Vaines tatsızlıkla.

"Bütün bunlan nasıl bilebiliyorsunuz yahu?" diye sordu hiç de ikna

olmamış olan Bruenor.

"Onlan avlamış olmaktan ileri geliyor," diye açıkladı Catti-brie. "Ve biz de kendi payımıza düşenden de fazlasını avladık."

197

jl A. Salvatore

"Ben de böyle olduğunu Derinsu'da duymuştum," dedi Vaines, ki onlan

Baldur Kapısı'na yapılacak hızlı yolculuk için gemisine almayı kabul

etmesinin başlıca sebebi de buydu zaten. Normalde bir insan kadının, bir

cücenin ve bir buçukluğun, yanlarında bir kara elf varken Derinsu

Limanı 'ndan dışarı bir deniz yolculuğu sağlamaları hiç de kolay —ve

kesinlikle hiç de ucuz— olmazdı. Ama Derinsu'nun dürüst denizcileri

arasında Drizzt Do'Urden ve Catti-brie isimleri kulağa hoş bir müzik gibi

gelirdi.

Yaklaşan gemi artık ufukta daha büyük bir hal almıştı, ama hâlâ detaylı

bir şekilde göremeyecekleri kadar küçüktü —tabii Drizzt ve nadir bulunan,

pahah dürbünler taşıyan Kaptan Vaines ile gözcü çanaklığındaki denizci

dışında. Kaptan kendi dürbününü gözüne götürdü ve rakip gemiyi

tanımlayan üçgen şeklindeki yelkenleri fark etti. "Bir uşkuna," dedi. "Ve hafif bir gemi. Yirmi küsur kişiden fazlasını taşıyamaz ve bizimle boy

ölçüşemez."

Catti-brie bu sözleri dikkatle düşünüp tarttı. Maceracı bir karavelaydı ve

epey iri bir gemiydi. Üç tane güçlü yelken direği vardı, dönüşlerine kolaylık

sağlaması için burun kısmı sivri ve uzundu. Ayrıca iki tane balistası ve kaim,

güçlü yan kanatlan vardı, ince yapılı bir uşkuna, Maceracı'ya rakip

olabilecek gibi görünmüyordu ve burası kesindi. Ama kim bilir kaç tane

korsan aynı şeyi başka bir uşkuna için, yani Deudermont'un Su Perisi için

söylemiş ve akıbetleri hızla su alarak batmak olmuştu!

"Güneye doğru geri dön!" diye seslendi kaptan ve Maceracı gıcırtılar

çrkartarak sağa doğru yattı. Yaklaşan uşkuna kısa süre içinde kendi rotasını

çevirdi ve karavelanın yolunu kesecek şekilde ayarladı.

"Çok kuzeydeyiz," diye belirtti Vaines, düşünceli bir poz takınarak ve bir elini kaldınp boz renkli sakalını okşayarak. "Korsanlar bu kadar kuzeyde

olmamalı ve bize saldırmaya cüret etmemeli."

Diğerleri, özelliklede Drizzt ile Catti-brie, kaptanın endişelerini anladılar.

En azından kaba kuvvet göz önünde bulundurulunca, bu uşkuna yirmi veya

belki de otuz kişilik tayfasıyla Vaines'in altmış kişilik mürettebatına rakip

olamazdı. Ama Catti-brie ile Drizzt biliyorlardı ki, denizdeyken bunun gibi

sayısal dezavantajlar tek bir sihirbaz kullanılarak dahi aşılabilirdi. Su

Pe/is/'nin sihirbazı olan Robillard adındaki kudretli zuhur büyücüsünün,

henüz alışıldık silahlar kullanılmaya başlanmadan çok önce, tek başın*

birden fazla gemiyi alaşağı edişine tanık olmuşlardı.

"Olmamalı ve değil aynı sözler değildir," diye alaylı bir tavırla belirtti Bnienor. "Onların korsan olup olmadığım bilmiyorum, ama bize doğ?11

geliyorlar, burası kesin."

198

Sessiz Kılıç

Vaines başıyla onayladı ve rotacısıyla birlikte dümenin başına gitti.

"Yayımı alıp çanaklığa çıkacağım," diye önerdi Catti-brie.

"Atışlarını iyi seç," diye yanıtladı Drizzt. "Muhtemelen gemiyi

yönlendiren bir veya iki kişi vardır. Eğer onları bulup alaşağı edebilirsen geri

kalanları kaçabilirler."

"Korsanlara hep böyle mi yapılır?" diye soran Regis'in kafası epey

kanşmış gibiydi. "Tabii eğer bunlar korsansa."

"Kristal parçası yüzünden peşimize düşen daha küçük bir gemiye bu

yapılır," diye yanıtladı Drizzt ve diğer ikisi onun ne demeye çahşüğuu

anladılar.

"Onları o lanet şeyin çağırdığını mı düşünüyorsun?" diye sordu Bruenor.

"Korsanlar risk almaz," diye açıkladı Drizzt. "Hafif bir uskunanın

Maceracı'ya saldırması ise büyük bir risk almakur."

"Tabii bir sihirbazları yoksa," diye mantık yürüttü Bruenor, zira o da

Kaptan Vaines'in endişesinin kaynağını anlamıştı.

Daha cüce sözlerini bitirmeden önce Drizzt başını hayır anlamında

sallamaya başladı. Eğer Taulmaril'i almak için koşarak uzaklaşmış

olmasaydı, Catti-brie de kafasını sallardı. "Maceracıyı yok etmeye yetecek

kadar büyülü yardımı olan bir korsan gemisi uzun süre önce tespit edilirdi,"

diye açıkladı drow. "Daha Derinsu'dan aynlmadan önce onun haberini alır

ve uyarılırdık."

"Tabii bu işte yeni değillerse ve büyü gücünü yeni edinmemişlerse," diye

mantık yürüttü Regis.

Drizzt başım sallayarak bu fikre katıldığını belirtti, ama hâlâ ikna

olmamıştı. Bu düşmanı da, onun yok edilmesini isteyenlerin ellerinden

kendini kurtarmak için, tıpkı diğer birçok düşmanı üzerlerine çekmiş olduğu

gibi Crenshinibon'un çağırdığına inanıyordu. Drow, güvertenin öbür tarafına

baktı ve Catti-brie'nin muhteşem Kalp Avcısı Taulmaril'i sırtına asmış bir

halde boğumlu halata tırmanmakta olan tamdık siluetini gördü.

Sonra kemerindeki keseyi açıp gaddar ziynet Crenshinibon'a baktı.

Önlerine çıkaracağı düşmanları daha iyi anlamak için onun çağrışım

duyabilmeyi nasıl da isterdi.

Büyük balistalardan birisi atış yaptığında Maceracı aniden sarsıldı. Đri

mızrak hızla uçtu ve menzil dışında olan uskunanın çok uzağına düşüp su

üzerinde birkaç kez sekti. Ama uskunadaki denicilerin Maceracı'mn

anlaşma yapmaya veya teslim olmaya hiç niyeti olmadığım anlamasını

sağlayacak kadar yakına düşmüştü.

Fakat uşkuna kendi rotasını biraz olsun değiştirmeden hızla üzerlerine

gelmeye, boşa harcanmış balista mızrağının yanından geçerek, hatta

199

R.A. Salvatore

yükselip alçalan denizin üzerinde bir şamandıra gibi yüzen demir uçlu ahşap

mızrağı çevirerek sulan yarmaya devam etti. O kadar hızlı ve yılmaz bir

şekilde geliyordu ki, denizi yararak ilerleyen bir gemiden çok havayı yararak

uçan bir oka benziyordu. Geminin dar omurgası sadece hız için tasarlanmıştı.

Drizzt buna benzer korsan gemileri görmüştü; çoğunlukla buna benzeyen o

gemiler Su Perisf rıden —ki o da bir uskunaydı, ama üç yelkenli ve dair

iriydi— uzun mesafeler boyunca kaçarlardı. Drow, Deudermont ile berab

olduğu yıllarda o takiplerden çok hoşlanırdı. O takiplerde yelkenler rüzgârl

dolar, serpintiler havaya saçılır ve ön küpeştede ileri doğru uzanmış olan

drovvun beyaz saçlan uçuşurdu.

Fakat şu anda karşısında gördüğü manzaradan hiç hoşlanmıyordu. Kılıç

Sahili'nde Maceracıyı yok etmeye muktedir olan birçok korsan gemisi

vardı. Sağlam yapılı karaveladan daha iri ve daha iyi donanımlı olan bu

gemiler, bölgenin gerçek avcı aslanlanydı. Ama yaklaşan bu gemi daha çok

bir avcı kuştu. Daha küçük gemilere, yani korunaklı limanlardan çok açılmış

olan balıkçı teknelerine veya savaş gemilerinin kendilerinden uzaklaşmasına

izin vermiş olan zengin tüccarlann lüks mavnalarına saldınp kaçmak için

tasarlanmıştı. Ya da korsan uskunalan birlik içinde çalışır, tek bir hedefe

avlanan bir filo halinde birkaç gemiyle saldınrdı.

Ama ufukta başka bir yelken görünmüyordu.

Drizzt başka bir keseden oniks heykelciği çıkarttı. "Az sonra

Guenhvvyvar'ı çağıracağım," diye Regis ile Bruenor'a bildirdi. Kaptan

Vaines yine yanlarına geldi, yüzünde tedirgin bir ifade vardı —bu öyle bir

ifadeydi ki, drow onun denizde geçirdiği yıllara rağmen pek fazla savaş

görmemiş olduğunu anladı. "Yeterince hız alabilirse panter beş metre veya

daha fazla bir mesafe sıçrayıp düşman gemisinin güvertesine çıkabilir. Oraya

çıktığında içlerinden birçoğunun geri çekilmek için haykıracağı kesindir."

"Panter dostun hakkında bir şeyler işitmiştim," dedi Vaines. "Derinsu Limanı'nda onun çok sözü ediliyor da."

"O lanet kediyi bir an önce getirsen iyi olur o zaman," diye homurdandı

Bruenor, küpeştenin üzerinden bakarak. Hakikaten de, dalgalar üstünde hızla

ilerleyen uşkuna daha şimdiden çok yaklaşmış gibi görünüyordu.

Uskunanm üzerlerine gelişi Drizzt'e tamamen kontrolsüz, intihar

niteliğinde bir hareket gibi görünüyordu; tıpkı onları Dünyanın

Omurgası'ndan beri takip etmiş olan devin yaptığı gibi. Heykelciği zemine

koyup hafifçe pantere seslendi ve heykelciğin etrafında tanıdık bir gri

dumanın dönmeye başlayıp azar azar şekil almasını izledi.

200

Sessiz Kılıç

Catti-brie gözlerini ovuşturduktan sonra dürbününü bir kez daha kaldırıp

güverteyi taradı ve gördüklerine inanamadı. Ama yine gerçeği görmüştü; bu

bir korsan gemisi, en azından daha evvel gördüğü tarzda bir korsan gemisi

değildi. Geminin güvertesinde kadınlar vardı ve bunlar savaşçı kadınlar

değildi, hatta denizci bile değillerdi. Esir olmadıkları da barizdi. Ve çocuklar!

Birkaç tane çocuk görmüştü ve hiçbirisi kamarot gibi giyinmemişti.

Bir balista mızrağı uskunamn güvertesini sıyırarak bir turnikeye çarpıp

sektiğinde ve yan küpeşteyi yararak genç bir oğlan çocuğunu sadece birkaç

santimle ıskaladığında Catti-brie ürkerek yüzünü ekşitti.

"Aşağı in ve çabuk ol," diye talimat verdi gözcü çanaklığında onunla

beraber olan denizciye. "Kaptanına balistaya zincir yerleştirmesini ve

geminin üst yelkenlerini vurmasını söyle."

Drizzt ile Catti-brie hakkında duyduğu hikâyelerden etkilendiği besbelli

olan adam hiç tereddüt etmeden arkasını döndü ve örgü halattan aşağı

inmeye başladı, ama kadın, yaklaşan bu faciayı önleme görevinin tamamen

kendi omuzlarında olduğunu biliyordu.

Maceracı hız kesip savaş seyrine geçti, ama uşkuna tüm hızını komyor,

dosdoğru, süratle ilerliyor ve iri karavelaya bodoslama çarpmaya niyetliymiş

gibi görünüyordu.

Catti-brie dürbünü tekrar kaldırıp hafifçe güverteyi taradı. Bir şey,

herhangi bir şey arıyordu. Artık Drizzt'in uskunamn gidişatı ve amacı

hakkında yaptığı tahminin doğru olduğunu biliyordu, bunun

Crenshinibon'un işi olduğunu da biliyordu ve bu gerçek kanının hiddetle

kaynamasına sebep oluyordu. Bir ya da iki kişi bu işi çözmenin sırrı olacaktı,

ama neredelerdi...

Kaptan köprüsünün ön küpeştesinde duran adamı tespit etti, adamın

silueti ana direk tarafından gizleniyordu. Bakışlarını uzun süre onun üzerinde

tuttu. Maceracı'nm balistası bir kez daha ve bu sefer Catti-brie'nin

emirlerine uygun bir şekilde atış yaptığında verdiği hasan görmek için

dürbünün yönünü değiştirmemek için kendisini zor tuttu. Dönerek uçan

zincirler uskunamn üst yelkenlerini yanp geçti. Ama burayı görmesi, yani

küpeştede duran ve kansızlıktan bembeyaz kesilmiş olan eliyle ahşabı

kavramış olan adamı görmesi daha önemliydi.

Uşkuna sarsılarak istemsiz olarak hafifçe yana yatmıştr ve mürettebatı

balista atışıyla hasar görmüş yelkenleri tekrar hizaya sokana kadar öyle

kalacaktı. O sırada küpeştedeki adamın silueti önünü kapatan ana direkten

uzaklaştı ve Catti-brie adamın yüzündeki gözü dönmüş bakışı, ağzının

kenanndan akan salyaları açıkça gördü.

Ve emin oldu.

201

R.A. Salvatore

Dürbünü bıraktı ve Taulmaril'i kaldırıp büyük bir dikkatle, ana yelken

direğini bir kılavuz olarak kullanarak nişan aldı, zira hedefini zar zor

görüyordu.

"Eğer bir büyücüleri varsa şimdiye kadar bir şeyler yapmış olmalıydı,"

diye haykırdı çılgına dönmüş olan Kaptan Vaines. "Neden bekliyorlar? Bir

kedinin fareye yaptığı gibi bizimle oynamak için mi?"

Bruenor adama baktı ve alayla homurdandı.

"Büyücüleri yok," diye kaptanı temin etti Drizzt.

"O zaman sadece bize bodoslama vurmak mı istiyorlar yani?" diye sordu

kaptan. "Eğer öyleyse onu batırırız!" Balista tayfasına yeni talimatlar vermek ve okçularına güvertede sıralanmalarını emretmek için döndü. Ama daha tek

bir kelime edemeden yukarıdaki gözcü çanaklığından süratle uçan gümüş

renkli bir ışık huzmesi onu ürküttü. Hızla dönüp baktığında o gümüş

huzmenin uskunamn güvertesinin üzerinde uçtuğunu, sonra keskin bir açıyla

sağa doğru savrularak açık denize düştüğünü gördü.

Daha bunu sorgulamaya başlayamadan önce başka bir ışık huzmesi

fırladı ve yaklaşık olarak bir öncekinin rotasını takip etti. Ama bu seferki yön

değiştirmedi, bu seferki uskunamn ana yelken direğinin hemen yanından

geçti.

Her şey bir anda donup kalmış gibi göründü, hem karavela hem de

uşkuna için belirgin bir duraksama oldu.

"Kediyi tut!" diye Drizzt'e seslendi Catti-brie.

Vaines şüpheyle drowa baktı, fakat Drizzt'in hiç, ama hiç şüphesi yoktu.

Elini kaldırdı ve —koşmaya başlamak için güvertenin gerisine kadar

gerinmiş olan— Guenhwyvar'a yanma geri dönmesi için seslendi.

"Bitti," diye bildirdi kara elf.

Uskunamn ana yelkeni çöktüğünde ve aynı şekilde geminin pruvası da

derhal denize doğru indiğinde kaptanın şüpheli ifadesi kayboluverdi.

Uskunamn arka kalası genişçe savruldu ve üçgen şeklindeki kıç yelkeninin

dönmesine sebep oldu. Gemi epey yana yattı ve pruvasını güneye, çok

uzaklarda olan kıyıya doğru geri çevirdi.

202

Sessiz Kılıç

Dürbünüyle bakan Catti-brie, bir kadının ölü adamın başını kollan

arasına aldığını ve bir diğerinin onun yanına çömeldiğini gördü. Catti-

brie'nin göğsüne bir boşluk hissi geldi, zira böyle bir şeyden asla hoşlanmaz,

asla birini öldürmek istemezdi.

Ama bütün bunları başlatan ve uskunadaki birçok masumun ölümüyle

sonuçlanacak olan savaşın ardında bulunan itici güç bu adamdı. Kendi

kusurlarının bedelini, başkalarının hayatlanndansa sadece kendi hayatıyla

ödemesi daha iyiydi.

Kadın bunu üst üste kendi kendine.

Ama pek yardımı dokunmadı.

Savaşın hakikaten önlenmiş olduğundan emin olan Drizzt, bir kez daha

kafasını eğip kristal parçasına büyük bir nefretle baktı. Tek bir adama yaptığı

tek bir çağn bile neredeyse birçok kişiye zarar getirecekti.

Drizzt bu nesneden kurtulacağı anı iple çekiyordu.

203

R.A. Salvatore

BÖLÜM 16

ZĐHĐN VE BÜYÜ KARDEŞLERĐ

Kara elf, bir sandalyeye oturup arkasına yaslandı, her zaman yaptığı gibi

rahatça kuruldu ve konuşulanları büyük bir eğlenceyle dinledi. Jarlaxle, Rai-

guy Bondalek'e armağan ettiği muhteşem büyücü cübbesine bir uzduyum

nesnesi yerleştirmişti ve o nesne kara kumaşın üzerine dikilmiş olan çok

sayıdaki tılsımlı cevherden biriydi. Bu mücevherde zekice bir hare vardı, onu

büyülü taramayla inceleyen herkese bu cübbeyi giyenlerin uzduyum büyüsü

yapabileceğini düşündürürdü. Ve hakikaten de büyücüye bu özelliği

veriyordu, ama taşın başka bir gücü daha vardı. Jarlaxle'ın elinde tuttuğu

benzer bir taş, paralı askere istediği her zaman Rai-guy'ın konuşmalarını

dinleme imkanı veriyordu.

"Replika yapıldı ve esasının tılsımının büyük bir kısmına sahip," diyordu Rai-guy ve hiç şüphesiz, bahsettiği şey Drizzt'i aramak için kullanılan

büyülü kolyeydi.

"O zaman haini tekrar ve tekrar bulmakta hiç sorun çekmemen gerekir,"

diye geldi yanıt Kimmuriel Oblodra'mn sesiyle.

"Hâlâ bir gemideler," diye açıkladı Rai-guy. "Ve duyduğum kadarıyla

daha birçok gün boyunca denizde olacaklar."

"Jarlaxle daha fazla bilgi istiyor," dedi Oblodralı siyonisist, "yoksa bu görevleri bana verecekmiş."

"Ah, evet, yani benim baş rakibime verecek," dedi büyücü sahte bir

ciddiyetle.

Uzaktaki başka bir odada duran Jarlaxle kıs kıs güldü. Đkisi, Jarlaxle'ın

onlann rakip olduğuna ve kendine karşı bir tehlike oluşturmadıklarına

inanmasının önemli olduğunu düşünüyorlardı. Fakat aslında sıkı ve karşılıklı

güvene dayalı bir dostluk kurmuşlardı. Jarlaxle buna aldınş etmiyordu —

aslında böylesi daha çok işine geliyordu— zira harın sayılır derecede büyülü

204

Sessiz Kılıç

yetenek ve güce sahip olan, ama kişilerin amaçlarını ve doğalarını algılama

konusunda pek marifet gösteremeyen kara elfler olan büyücü ile siyonisistin

kendine karşı asla cephe almayacağını biliyordu. Jarlaxle'ın onları mağlup

edeceğinden fazla korkmuyoriardı, asıl korktuklan şey ona karşı zafer

kazanmalan ve sağı solu belirsiz olan bu koca çetenin sorumluluğunu

omuzlamak zorunda kalmalanydı.

"Hain hakkında daha fazla şey öğrenmenin en iyi yolu kılık değiştirip

onun yanına gitmek ve sözlerim dinlemek olur," diye devam etti Rai-guy.

"Daha şimdiden şu andaki rotası ve yakın geçmişteki hadiseler hakkında pek

çok şey öğrendim."

Jarlaxle sandalyesinde öne doğruldu ve büyülü sözler söylemeye başlamış

olan Rai-guy'ı dikkatle dinledi. Bu sözleri, büyücü-rahibin bir uzgörü sihri

yaptığım, bir izleme havuzu oluşturduğunu anlayabilecek kadar tanıdı.

"Şuradaki," dedi Rai-guy birkaç saniye sonra.

"Şu genç oğlan mı?" diye geldi Kimmuriel'in cevabı. "Evet, o kolay bir hedef. Đnsanlar çocuklarım drowlann yaptığı gibi iyi hazırlamıyor."

"Zihnini ele geçirebilir misin?" diye sordu Rai-guy.

"Kolaylıkla."

"Görme havuzundan mı?"

Uzun bir duraksama oldu. "Bunun daha evvel yapılıp yapılmadığım

bilmiyorum," diye itiraf etti Kimmuriel ve Jarlaxle onun ses tonundan bu

düşünceden hiç korkmadığını, daha çok merak duyduğunu anladı.

"O zaman gözlerimiz ve kulaklanmız toplumdışı drowun tam yanında

olur," diye devam etti Rai-guy. "Drizzt Do'Urden'in güvensizlik etmeyi

aklına dahi getirmeyeceği bir surette hem de. Onun macerayla dolu

hikâyelerini dinlemeye hevesli olan meraklı bir çocuk olarak."

Jarlaxle mücevherden elini çekti ve uzduyum büyüsü kayboldu.

Sandalyesinde tekrar arkasına yaslandı ve yüzünde kocaman bir gülümseme

hasıl oldu. Altoda çalışanlann becerilerinden memnun kalmıştı.

Gücünün sırrının burada, yani başkalanna sorumluluk verme ve

başkalarının bileklerinin hakkıyla basan kazanmasına olanak sağlama

becerisinde yattığını fark etti. Jarlaxle'ın gücü Jarlaxle'ın kendinde değil —

ki tek basınayken bile ölümcül olabilirdi— etrafım donattığı yetenekli-

askerlerde yatıyordu. Jarlaxle ile savaşmak Bregan D'aerthe ile, yani serbest

düşünebilen, hayret verecek derecede hünerli drow savaşçılarla savaşmak

demekti.

Jarlaxle ile savaşmak kaybetmek demekti.

Calimport'un loncalan kısa süre içinde bu gerçeği öğrenecekti. Drow

lideri bundan emindi. Ve tabii Drizzt Do'Urden de öğrenecekti.

R.A. Salvatore

«^»•«^

Ertesi gün \^m Bondalek Jarlaxle'a bilgi verdi. "Başka bir varoluş

düzlemiyle irtibata geçtim ve oradaki yaratıklardan -ki onlar buyuk ve

bilge varlıklardır drowların düşük seviyeli işlerini tek bir düşünceyle

çözebilecek varlrklar- toplumdışı drow ile dostlannm nerede olduklarını ve

nereye gitmeyi amaçiadıklannı öğrendim." .

Jarlaxle başlyıa onayladı ve Rai-guy'ın dış dünyasal ve gizemli bir bilgi

kaynağı konusunda yaptığı iddiayı önemsiz bularak bu yalanı kabul etti.

"Daha önce de söylediğim gibi, karadan yolculuk ettiler, dedi Rai-guy.

"Derinsu'dan adı Maceracı olan bir gemiye bindiler, şu anda ise Baldur

Kapısı adındaki bir yere doğru yolculuk ediyorlar ve üç gun sonra oraya

ulaşacaklar."

"Sonra karaya mı çıkacaklar?"

"Kısa süreliğine " diye yanıtladı Rai-guy, zira hakikaten de Krmmunel

kamarot olarak geçirdiği o yanm gün içinde birçok şey öğrenmişti. Onları

Kılıç Sahili adrm verdikleri büyük sudan çok uzaklara götürecek oları bir

nehirde yolculuk etmek üzere tekrar bir gemiye binecekler, daha kuçuk brr

gemiye. Sonra tekrar karaya çıkıp Kartanesı Dağlan adındaki bir yere ve adı

Cadderly olan kudretli bir rahibin yaşadığı Yükselen Ruh adındaki bir binaya

gitmek için yolculuk edecekler. Büyük güce sahip bir ziyneti yok etmeye

gidiyorlar," diye Kimmuriel ile birlikte uzgörii havuzundan öğrendikleri

detayları vererek, devam etti. "Bu ziynetin adı Crenshinibon, fakat ondan

çoğunlukla kristal parçası olarak bahsediliyor."

,.,..,,.

Bu isim üzerine Jarlaxle'm gözleri kısıldı. Daha önce, kudretli bir iblis ve

Drizzt Do'Urden ile ilgili bir hikâyede Crenshinibon ismim duymuştu.

Bundan sonra bulmacanın parçalan yerine oturmaya ve zihninin kıyısında

köşesinde kurnaz bir plan şekillenmeye başladı. "Demek gittikleri yer orası,

dedi. "Önemli değil ama, nereden geliyorlar?"

,..,.".. „ •

"Buzyeli Vadisi'nden geldiklerini söylüyorlar," diye bıMirdi Raı-guy.

"Soğuk buzlarla Ve esen ayaz rüzgârla dolu bir diyarmış. Ve Wulfgar adındaki

birini, güçlü bir savaşçıy! geride bırakmışlar. Onun aynı kıyı şendıuzennde

Derinsu'nun kuzeyinde bulunan Luskan'da olduğunu düşünüyorlar.

"Onlara neden eşlik etmemiş?"

Rai-guy kafasını sağa sola salladı. "Sanırım sorunları varmış, Jakat

sebebini bilmiyorum. Belki bir şeyini kaybetti ya da bir trajedi yaşadı.

206

Sessiz Kılıç

"Tahminler," dedi Jarlaxle. "Sadece varsayımlar. Böyle şeyler bizi telâfi edemeyeceğimiz hatalara götürür."

"Wulfgar'm ne gibi bir rolü var ki?" diye sordu Rai-guy biraz şaşırarak.

"Belki hiç, belki de hayati bir rol," diye yanıtladı Jarlaxle. "Onun hakkında daha fazla bilgi sahibi olmadan buna karar veremem. Daha fazla

şey öğrenemiyorsan, belki de cevaplar için Kimmuriel'e gitmenin vakti

gelmiştir." Büyücünün onun sözleri üzerine sanki Jarlaxle suratına tokadı

basmış gibi burnunu çektiğine dikkat etti.

"Toplumdışı hakkında mı yoksa Wulfgar hakkında mı daha fazla şey

öğrenmek istiyorsun?" diye sordu Rai-guy keskin bir sesle.

"Cadderly hakkında," diye yanıtladı Jarlaxle, hazırlıksız yakalanan

arkadaşının sinirle iç geçirmesine sebep olarak. Rai-guy cevap dahi vermedi.

Sadece arkasını döndü, ellerini bıkkınlıkla havaya kaldırdı ve yürüyerek uzaklaştı.

Zaten Jarlaxle'ın onunla yapılacak işleri bitmişti. Crenshinibon ve

Wulfgar isimleri üzerinde derin düşünce halindeydi. Đki ismi de duymuştu;

Wulfgar bir iblis hizmetkâr tarafından Lloth'a ve Lloth tarafından kristal

parçasını aramakta olan iblis Errtu'ya verilmişti. Belki de paralı asker

liderinin gidip Errtu'yu ziyaret etmesinin zamanı gelmişti, fakat

Cehennem'in sağı solu belirsiz ve son derece tehlikeli olan yaratıklarıyla iş

yapmaktan gerçekten nefret ederdi. Jarlaxle düşmanlarının amaçlarını

anlayarak hayatta kalırdı, ama iblislerin pek nadiren belirli bir amacı olurdu

ve kesinlikle arzulan bir andan diğerine değişim gösterirdi.

Fakat başka müttefikler ve başka yöntemler de vardı. Paralı asker, zarif bir

değnek çıkarttı ve tek bir düşünceyle vücudunu Menzoberranzan'a nakletti.

Bir zamanlar yönetici evin gururlu bir üyesi olan en yeni teğmeni orada

onu bekliyordu.

"Ağabeyin Gromph'a git," diye talimat verdi Jarlaxle. "Wulfgar adındaki insanın, iblis Errtu'nun ve Crenshinibon olarak bilinen ziynetin hikâyesini

öğrenmek istediğimi söyle ona."

"Wulfgar, Battlehammer Klam'nm krallığı olan Mithril Salonu'na

yapılan ilk akın sırasında bir hizmetkâr tarafından alındı," diye yanıtladı

Berg'inyon Baenre, hikâyeyi bildiği için, "ve Lloth'a verildi."

"Ama oradan sonra nereye gitti?" diye sordu Jarlaxle. "Görünüşe

bakılırsa varoluş düzlemimize, yüzey dünyasına geri döndü."

Berg'inyon'un yüz ifadesi buna şaşırdığını gösteriyordu. Örümcek

Kraliçe'nin pençesinden kurtulmayı başaran pek az kişi vardı. 'Ama ne de

olsa,' diye sessizce kabul etti, 'Drizzt Do'Urden ile ilgili olan hiçbir şey

tahmin edilebilir nitelikte olmamıştır zaten.' "Bugün ağabeyimi bulacağım,"

diye Jarlaxle'a güvence verdi.

207

R.A. Salvatore

"Ona Cadderly adındaki kudretli bir rahip hakkında bilgi istediğimi

söyle," diye ekledi Jarlaxle ve Berg'inyon'a küçük bir muska fırlattı. "Benim konumumu algılayan bir enerjiye sahip," diye açıkladı, "ağabeyin beni

bulabilsin veya bana bir haberci gönderebilsin diye."

Berg'inyon yine başıyla onayladı.

^'Her şey yolunda mı?"

"Şehir hâlâ sessiz," diye bildirdi teğmen ve Jarlaxle buna hiç şaşırmadı.

Birkaç yıl önce Mithril Salonu'na yapılan saldırıdan ve Menzoberranzan'ın

asırlar boyunca hakimi olmuş olan Matron Baenre'nin öldürülmesinden beri

şehir kişisel planların karmaşasına rağmen görünüş itibarıyla sessizleşmişti.

Matron Baenre'nin en büyük kızı olan Triel Baenre, evi bir arada tutma

konusunda dikkate değer bir başan göstermişti. Ama onun çabalanna

rağmen, şehrin kısa süre içinde şimdiye dek gördüklerinin de ötesinde ev

savaşlan yaşaması muhtemeldi. Jarlaxle nüfuzunu genişletmek ve paralı

asker çetesini daha büyük güce kavuşmak isteyen evler için paha biçilmez

kılmak üzere yüzeye çıkma karan almıştı.

Jarlaxle bütün bunların püf noktasının, birbirlerine savaş açsalar da

herkesi kendi yanında tutmak olduğunu biliyordu. Üzerinde mükemmel bir

şekilde yürümeyi yüzyıllar önce öğrendiği bir yoldu bu.

"Gromph'a çabuk git," diye talimat verdi. "Bu son derece önemli bir

mesele. Narbondel bir elin sütunlarım aydınlatmadan cevaplan almalıyım,"

dedi, drovvlar arasında 'beş gün geçmeden' manasma gelen yaygın bir tabiri

kullanarak —'elin sütunlan' tabiri bir eldeki beş parmağı simgeliyordu.

Berg'inyon oradan aynldı ve değneğine sessizce zihinsel bir komut veren

Jarlaxle Calimport'a geri döndü. Vücudunun hareket ettiği kadar hızlı bir

şekilde, züım de süratle başka bir acil mesele üzerine yoğunlaştı. Berg'inyon

ve Gromph onu hayal kırıklığına uğratmayacaklardı, tabii Rai-guy ve

Kimmuriel de öyle. Bu konuda son derece emindi ve bu güven duygusu onun

bu geceki işe odaklanmasını sağladı: Basadoni Loncası'nın ele geçirilmesine.

*&»'<*&

Kim var orada?" diye geldi yaşlı bir ses, görünüşteki tehlikeye rağmen

soğukkanlılıkla dolu bir ses.

Kimnıuriel Oblodra'nın boyutsal kapılarından birinden geçmiş olan

Entreri, kendine gelip etrafına uyum sağlamaya çalışırken bu sesi sanki

uzaktan, çok uzaktan geliyormuş gibi işitti. Paşa Basadoni'nin özel odasında,

208

Sessiz Kılıç

şatafatlı bir giyinme paravanının arkasındaydı. En sonunda dengesini

sağlayan ve bilincini odaklayan kiralık katil, bir süre etrafını inceledi, en ufak

bir sesi bile duyabilmek için kulak kabarttı; aradığı şey deneyimli bir katilin

soluğu veya emin adımlarıydı.

Ama elbette ki Kimmuriel daha önceden bu odayı araştırmış, paşanın

teğmenlerinin nerelerde olduğunu tespit etmişti ve yaşlı, çaresiz adamın

yalnız başına olduğunu biliyorlardı.

"Kim var orada?" diye tekrar sordu ses.

Yaşlı adam kendini açıkça görebilsin ve kendi de Basadoni'ye-bakabilsin

diye kara renkli bolerosunu geriye yatıran Entreri, paravanın arkasından

mum ışığına çıktı.

Yaşlı adam ne kadar da sefil görünüyordu; eski halinin ve heybetinin içi

boş bir posasından ibaretti. Bir zamanlar Calimport'taki en güçlü lonca

başkanı olan Paşa Basadoni, şimdi sadece yaşlı bir adam, bir vitrindi. Đpleri

aynı anda birkaç ayrı kişi tarafından çekilebilen bir kuklaydı.

Entreri, kendini ipleri çeken o kişilerden nefret etmekten alamıyordu.

"Buraya gelmemen gerekirdi," diye hırladı ona Basadoni. "Şehirden kaç, zira burada yaşayamazsın. Sayılan çok fazla, çok fazla."

"Beni hafife alarak yirmi yıl geçirdin," diye hafifçe yanıtladı Entreri,

yatağın kenarına bir sandalye çekerek. "Gerçeği ne zaman öğreneceksin?"

Bu sözler Basadoni'nin balgamla dolu, hırıltılı bir kahkaha atmasını

sağladı ve Entreri nadir gülümsemelerinden birini gösterdi.

"Henüz küçük bir sokak çocuğuyken davetsiz misafirleri keskin taşlarla

öldürdüğünden beri Artemis Entreri hakkındaki gerçeği biliyorum," diye ona

hatırlattı yaşlı adam.

"Senin gönderdiğin davetsiz misafirleri," dedi Entreri.

Basadoni sırıtarak bunu kabul etti. "Seni sınamam gerekiyordu."

"Peki sınavı geçtim mi, Paşa?" Entreri bu sözleri söylerken ses tonuna

dikkat etti. Đkisi eski dost gibi konuşuyorlardı —ki bir açıdan bakılınca

hakikaten de öylelerdi. Ama şimdi, Basadoni'nin teğmenlerinin

hareketlerinden dolayı, aynı zamanda birbirilerinin can düşmanı sayılırlardı.

Yine de paşa burada Entreri 'yle yalnız ve ona karşı savunmasızken bile gayet

rahat görünüyordu. Đlk başta kiralık katil, adamın onun tahmininden daha iyi

tedbir almış olabileceğini düşündü, ama odayı ve adamın üzerinde dik

oturduğu başucu kaldırılmış yatağı dikkatle incelediğinde Basadoni'nin

yapabilecek hiçbir numarası bulunmadığından emin oldu. Burada kontrol

Entreri'deydi ve bu gerçek, Paşa Basadoni'yi etmesi gerektiği kadar rahatsız

etmiyordu.

"Hepsinde, hepsinde," diye yanıtladı Basadoni, ama derken yüzündeki

209

R.A. Salvatore

gülümseme yerini nahoş bir ifadeye bıraktı. "Şimdiye kadar. Şimdi başansız

oldun, hem de çok kolay bir görevde."

Entreri sanki bu umurunda değilmiş gibi omuz silkti. "Hedef sefil

biriydi," diye açıkladı. "Gerçekten de öyleydi. Ben, yani bütün sınavlarını geçmiş, daha gencecik bir adamken senin yanında oturmaya kadar

yükselmiş olan kiralık katil, acemi bir yankesicinin yanm gün çalışarak elde

edebileceği miktarda bir borç için sefil köylüleri mi Öldürmeye layık yani?"

"Mesele bu değildi," diye üsteledi Basadoni. "Seni loncaya geri aldım, ama uzun süredir ortalıklarda yoklun ve bu sebeple kendini kamtlaman

gerekiyordu. Bana değil tabii," diye çabucak ekledi paşa, kiralık katilin

kaşlarını çattığını görünce.

"Hayır, senin ahmak teğmenlerine," diye tahminde bulundu Entreri.

"Onlar mevkilerini bileklerinin hakkıyla kazandılar."

"Korktuğum da buydu."

"Şimdi hafife alan kişi Artemis Entreri," dedi Paşa Basadoni. "Üçünün de yerleri ayrı ve hepsi de bana iyi hizmet ediyorlar."

"Beni senin evinin dışında tutabilecek kadar iyi mi?" diye sordu Entreri

Paşa Basadoni derince iç geçirdi. "Buraya beni öldürmeye mi geldin?"

diye sordu ve bundan sonra tekrar kahkaha attı. "Hayır, bunun için değil.

Beni öldürmezsin, çünkü bunu yapmak için bir sebebin yok. Aynı zamanda,

bir yolunu bulup Kadran ve diğerlerine karşı başanlı olursan seni loncaya

geri alacağımı da hiç şüphesiz biliyorsundur."

"Bir başka smav mı?" diye tatsızca sordu Entreri

"Eğer öyleyse bu smavı sen kendin hazırladın, demektir."

"Muhtemelen ölümü tercih edecek olan gariban birinin hayatını

bağışladığım için mi?" dedi Entreri, bunun düşüncesini bile son derece

saçma buluyormuş gibi kafasını sağa sola sallayarak.

Basadoni'nin yaşlı, gri gözleri küçük bir anlayış panltısıyla keskinleşti.

"Demek sebebi merhamet değildi," dedi sıntarak.

"Merhametimi?"

"O gariban için," diye açıkladı yaşlı adam. "Hayır, o adam senin umurunda değil, onun daha sonra katledilmiş olmasını da umursamıyorsun. Hayır, hayır,

daha e rıceden anlamalıydım. Artemis Entreri'nin elini geri çekmesinin sebebi

merhamet duygusu değildi. Asla olmaz! Sebebi kibirdi, basit, ahmakça bir

kibir. Kendini asla sokak zorbalarının seviyesine düşürmezsin ve bu sebeple

kazanamayacağın bir savaş başlattın. Ah, ahmak adam!"

"Kazanamayacağım mı?" diye sordu Entreri. "Sen öyle sanıyorsun."

Yaşlı adamı uzun uzun inceledi ve bakışlanm onunkine kenetledi. "Söyle

bana, Paşa, kimin kazanmasını istersin?" diye sordu.

210

Sessiz Kılıç

"Yine kibir," diye yanıtladı Basadoni, gücünün çoğunu ondan alıp

götüren ve nefesim kesen bir hareketle cılız kollarını sallayarak. "Ama

sonuç," diye devam etti birkaç saniye sonra, "her iki seçenekte de muğlak Sorduğun şey esasında seni hâlâ önemseyip önemsemediğim ve elbette ki

önemsiyorum. Loncam içinde yükselişini çok iyi hatırlıyorum tıpkı bir

babanm oğlunun yetişmesini hatırlayacağı gibi. Başlattığın bu savaşta başına

kötü bir şey gelmesini istemem, fakat anladığın üzere, senin ve Kadran'm —

ki ikiniz de kibirli ahmaklarsınız— başlattığınız bu hadiseyi önlemek için

yapabileceğim pek fazla şey yok. Ve elbette, daha önce söyledrğim gibi, bu

savaşı kazanamazsın."

"Her şeyi bilmiyorsun."

"Yeter," dedi yaşlı adam. "Diğer loncalarla hiçbir ittifakrn olmadığını biliyorum, hatta Dvvahvel ile küçük takımı ve Quentin Bodeau'nun yetersiz

çetesiyle dahi bağın yok. Ah, sana tarafsızlık sözü veriyorlar —ama

savaşında sana yardımcı olmayacaklar ve güçlü loncaların hiçbirisi de sana

destek vermeyecek. Bu sebeple kaybetmeye mahkûmsun."

"Peki her loncayı biliyor musun?" diye sordu Entreri.

"Lağımlardaki sefil sıçanadamlara kadar hem de," dedi Paşa Basadoni

özgüvenle, ama Entreri adamın ses tonunda hissettirmeye çalıştığı kadar

kibirli olmayan bir tını sezinledi. Entreri bu adamın hüzünlü, bitkin ve bariz

bir şekilde kontrolünü kaybetmiş olduğunu biliyordu. Loncayı yöneten

teğmenleriydi.

"Bunu bana yaptığın tüm iyilikler için açıklıyorum," dedi kiralık katil ve yaşlı bilge paşanın gözlerinin ihtiyatla kısıldığını görünce hiç sasıtmadı

"Buna ister sadakat de, ister ödenen en son boyun borcu," diye devam etti Entreri ve gayet samimiydi —yani en azından uyarısı konusunda— "hepsini

bilmiyorsun ve teğmenlerin beni mağlup edemeyecek "

"Her zaman kendine güvenmişsindir," dedi paşa başka bir balgam dolu

kahkahayla.

"Ve hiçbir zaman yamlmadım," diye ekledi Entreri. Bundan sonra

bolerosunu çıkartıp selam verdi ve giysi paravanının arkasına, kendini

bekleyen boyut kapısına geri yürüdü.

"Bütün savunmaları hazırladınız mı?" diye sordu Paşa Basadoni gerçek

bir endişeyle, zira yaşlı adam Artemis Entreri'yi iyi tanıyor ve onun uyarısını

ciddiye alması gerektiğim biliyordu. Entreri onun odasından ayrılır ayrılmaz

Basadoni tum teğmenlerini toplamıştı. Onlara kendini ziyarete gelen kişiden

211

R.A. Salvatore

bahsetmemişti, ama hazır olduklarından emin olmak istiyordu. Zamanın

yaklaştığını, hem de çok yaklaştığını biliyordu.

Sharlotta, Gordeon ve Uzun El başlarını olumlu anlamda salladılar —

Basadoni bunu tepeden bakan bir tavırla yaptıklanna dikkat etti. "Bu gece

saldıracaklar," diye bildirdi. Đçlerinden birisi bu bilgiyi nereden edindiğini soramadan önce, "gözlerini üzerimizde hissedebiliyorum," diye ekledi.

"Elbette, Paşam," diye kedi gibi mırıldandı Sharlotta, yaşlı adamı

alnından öpmek için öne eğilirken.

Basadoni ona güldü ve koridordaki bir muhafız eve düşmanların

sızdığını haykınnca daha da büyük bir kahkaha attı.

"Mahzenlerde!" diye haykırdı adam. "Lağımlardan geldiler!"

"Sıçanadam loncası mı?" diye sordu Kadran Gordeon, duyduklarına

inanamayarak. "Domo Quillilo bize teminat vermişti—"

"Öyleyse, Domo Quillilo Entreri'nin yolundan çekilmiş, demektir," diye

sözünü kesti Basadoni.

"Entreri yalnız gelmemiştir," diye mantık yürüttü Kadran.

"O zaman yalnız ölmeyecek," dedi Sharlotta ve hiç endişelenmiş

görünmüy rdu. "Ne yazık."

Kadran başıyla onayladı, kılıcını çekti ve oradan ayrılmak üzere arkasını

döndü. Basadoni büyük bir çaba sarfederek adamın kolunu kavradı. "Entreri

kendi müttefiklerinden ayrı bir şekilde gelecektir," diye uyardı yaşlı adam.

"Senin için."

"Bu daha çok hoşuma gider," diye hırlayarak cevap verdi Kadran. "Git savunma hatlarını yönet," dedi Uzun El'e. "Ve Entreri öldüğünde kellesini sana getireceğim ki, onunla birlik kuracak kadar ahmak olan herkese gösterelim."

Uzun El odadan çıkmak üzereydi ki, mahzenlerden gelip odaya dalan bir

asker tarafından neredeyse çiğnenecekti. "Koboldlar!" diye haykırdı adam, yüz ifadesi adamın kendi ağzından çıkan şeye inanamadığını belli ediyordu.

"Entreri'nin müttefikleri leş kokulu, sıçan koboldlarmış."

"Başı çek öyleyse," dedi Uzun El, kendine çok daha fazla güvenerek. Đki

büyücüye ve iki yüz askere sahip olan loncanın güçlerine karşı koboldlar —

binaya biner biner doluşsalar bile— küçük bir can sıkıntisından ibaret

olurlardı.

Odadaki iki teğmen bu haberi duyunca kulaklarına inanamamış bir halde

birbirilerine baktılar ve gülümsemeye başladılar.

Yatağında yatıp onlan izleyen Paşa Basadoni onların bu neşesini

paylaşmıyordu. Entreri'nin bir şeyler, büyük bir şeyler hazırladığını

biliyordu ve koboldlar bunlar arasından en kötüsü değildi.

212

Sessiz Kılıç

*&>*<*&

Hakikaten de Basadoni lonca binasına saldırıda başı koboldlar çekiyordu.

Koboldlar, korkmuş sıçanadamlann —Entreri ile yaptıklan anlaşma

uyannca— gölgeler arasında ve ayak altından çekilmiş bir halde

gizlenmekte olduğu lağımlardan binaya doluşuyorlardı. Jarlaxle,

Menzoberranzan'dan buraya o leş kokulu küçük yaratıklardan dikkate değer

sayıda getirmişti. Bregan D'aerthe'nin baş karargâhı drow şehrindeki büyük

Pençe Yangı'ndaydı ve o yangın dibinde koboldlar üredikçe ürer, binlerce ve

binlerce sayılarda çoğalırlardı. Calimport'a gelen kırk drowa üç yüz tane

kobold eşlik etmişti ve şimdi hücumda başı çekiyor, lonca binasının alt

koridorlannda koşturuyor, istemeden hem mekanik hem büyülü tuzaklan

çalıştınyor ve Basadoni askerlerinin yerlerini belirliyorlardı.

Onların ardından ölüm kadar sessiz bir şekilde drow takımı geliyordu.

Kimmuriel Oblodra, Jarlaxle ve Entreri, yanlarında zehirli dartlara yüklü

olan el arbaletleri taşıyan dört drowla birlikte meyilli bir koridora girdiler.

Đleride koridor genişçe bir odaya açılıyordu ve o odada bir grup kobold,

peşlerindeki üç okçudan kaçarak koşturmaktaydı.

El arbaletleri "klik, klik, klik" etti ve üç okçu tökezleyip sendeledikten sonra yere yığılarak derin bir uykuya daldılar.

Yan tarafta yaşanan bir patlama koboldlann —tabii az önce geçenlerin

yansının— öbür tarafa doğru kaçışmasına sebep oldu.

"Büyülü bir patlama değildi," diye belirtti Kimmuriel.

Jarlaxle askerlerinden iki tanesini öteki taraftan gönderdi ve insanlann

bulunduğu yere etraftan dolaşarak gitmelerini söyledi. Kimmuriel daha

dosdoğru bir yol seçti ve geniş zemin üzerinde, koridorun patlamanın geldiği

kenarına doğru çapraz şekilde bakan bir boyut kapısı açtı. Kapının belirdiği

ve başka bir uzun, yükselen koridora açıldığı anda Kimmuriel ile Entreri

patlayan nesneleri atan kişileri tespit ettiler. Bir grup adam, iki yanında birkaç

iri varil bulunan bir barikatın arkasına geçmek için koşturuyordu.

"Drow elfî!" diye haykırdı bir adam, açık kapıyı işaret ederek. «

Kimmuriel diğer kapının ardında, boyutsal boşluğun öteki tarafında

duruyordu.

R.A. Salvatore

gizli olan enerjiye odaklandı. O enerjiye dokundu ve onu uyandırdı. Adamlar

varili barikatın arkasından yuvarlamaya başlayamadan önce ahşap

patlayarak parçalandı ve yanan fitil yağa temas edince yeniden infilak etti.

Alevler içindeki bir adam sendeleyerek varilin arkasından çıkıp alevleri

söndürme çabasıyla çılgınlar gibi koridorda yuvarlandı. Daha az zarar

görmüş olan ikinci bir adam topallayarak açık alana çıktı ve kiralık katille

birlikte kalmış olan drow askerlerden biri yüzünün tam ortasına bir el arbaleti

dartı yapıştırdı.

Kimmuriel boyut kapışım bozdu —odayı koşarak aşmak daha iyiydi—

ve grup hızla yola koyuldu. Yanan cesedin, uyuyan ve feci şekilde

yaralanmış olan adarmn, patlamanın üçüncü kurbanı olan ve barikatın

köşesinde fetüs gibi kıvrılmış bir halde yatan ölü adamın yanından geçtikten

sonra bir yan geçide girdiler. Orada üç kişi daha buldular. Adamlardan ikisi

uyuyordu ve üçüncüsü ise Jarlaxle'ın etraftan dolaşmaları için gönderdiği

drowlann ayaklarının dibinde ölmüş yatıyordu.

Ve aşağı katlar boyunca bu böyle devam etti; kara elfler karşılarına çıkan

tüm engelleri aştılar. Jarlaxle, yüzeye yalnızca en iyi savaşçılarım getirmişti:

Bunlar bir zamanlar soylu evlere mensup olan, dar alanda, odadan odaya ve

tünelden tünele savaş konusunda on yıllar, hatta yüz yıllar boyunca eğitim

görmüş olan kaçak ve evsiz kara elflerdi. Açık alanda, parlak zırhlan ve

büyücü destekçileriyle bir şövalye taburu, kara elfler için zorlu bir rakip

olabilirdi. Fakat küçük hançerlere, kısa kılıçlara ve güçsüz büyülere sahip

olan ve karşılarında duran düşman konusunda hiçbir şey bilmeyen bu sokak

serserileri, Jarlaxle'm muntazam bir şekilde ilerleyen çetesi karşısında tek tek

can verdi. Basadoni'nin adamları mevzi üzerine mevzi kaybetti ve lonca

binasında git gide daha yüksek katlara çekilmek zorunda kaldı.

Jarlaxle, Rai-guy Bondalek'i ve binanın sokak seviyesinde ilerlemeye

devam eden yarım düzine askeri buldu.

"Đki tane sihirbazları vardı," dedi büyücü-rahip. "Onları bir sessizlik küresinin içine hapsettim ve—"

"Lütfen bana onlan yok etmediğini söyle," dedi büyücülerin değerini

gayet iyi bilen paralı asker lideri.

"Onlan dartlarla vurduk," diye açıkladı Rai-guy. "Ama içlerinden birinin taştanderi tılsımı vardı ve yok edilmesi gerekti."

Jarlaxle bunu kabul edebilirdi. "Đşinizi bitirin," dedi Rai-guy'a.

"Entreri'yi hakimiyetini ilan etmesi için üst katlardaki odalara götüreceğim."

"Onu da mı?" diye tatsızlıkla sordu Rai-guy, Kimmuriel'i işaret ederek.

Đkisinin küçük sırrım bilen Jarlaxle gülümsemesini gizledi. "Başı çek,"

diye Entreri'ye talimat verdi.

214

Sessiz Kılıç

Ağır donanımlı başka bir gruba daha rastladılar, ama Jarlaxle çok

sayıdaki değneklerinden birini kullanıp onları balçık küreleriyle hapsetti.

Başka biri ellerinden sıynlmayı başardı —daha dolaysız, Artemis Entreri

böyle adamlann taktiklerini çok iyi bilmeseydi başaracaktı. Duvann

üzerinde git gide uzayan gölgeyi gördü ve atışı gayet iyi yönlendirdi.

Uzun El nefes nefese kalmış ve kalçasını kavramış bir halde odaya

daldığında Kadran Gordeon'un gözleri fal taşı gibi açıldı. "Kara elfler," dedi adam, arkadaşının koUanna yığılıp kalarak. "Entreri. Piç herif kara elfler

getirmiş!"

Uzun El derin bir uykuya dalarak yere yığılıp kaldı.

Kadran Gordeon onun düşmesine izin verdi ve koşmaya başladı. Odanın

arka kapısından çıktı, ikinci katın geniş balo salonunu aştı ve büyük

merdivenlerden yukarı tırmandı.

Entreri ile dostlan onun bütün hareketlerini gözetliyordu.

"Bu o mu?" diye sordu Jarlaxle.

Entreri başıyla onayladı. "Onu öldüreceğim," diye söz verdi ve

yürümeye başladı, ama Jarlaxle onu omzundan kavrayıp durdurdu. Entreri

arkasım döndüğüne paralı asker liderinin kurnazca Kimmuricl'e bakmakta

olduğunu gördü.

"O adamı tamamıyla aşağılamak ister misin?" diye sordu Jarlaxle.

Daha Entreri bir cevap veremeden önce Kimrnuriel gelip tam karşısında

durdu. "Bana bağlan," dedi drow siyonisist, parmaklarını Entreri'nin alnına doğru kaldırarak.

Her zaman için ihtiyatlı olan kiralık katil kendine doğru uzanan eh

savuşturdu.

Kimrnuriel açıklamaya çalıştı, ama Entreri sadece drow lisanının temel

kurallannı biliyordu, ince detaylarını değil. Siyonisistin sözleri Entreri'nin

kulağına diğer herhangi bir şeyden çok iki sevgilinin cinsel birleşmesini

açıkhyormuş gibi gelmişti. Sinirleri bozulan Kimrnuriel, Jarlaxle'a doğru

döndü ve öyle hızlı konuşmaya başladı ki, Entreri'ye sanki tek bir uzun

kelime söylüyormuş gibi geldi.

"Senin yapman için hazırda bir numarası var," diye açıkladı Jarlaxle

yüzeyin ortak lisanında. "Bir kinetik kalkan kurup sana onu korumanın

yolunu göstermek için zihnine girmek istiyor, ama sadece kısa bir süre için.'

215

R.A. Salvatore

"tt kinetik kalkan mı?" diye sordu kafası kansan kiralık katil.

^na bir kez olsun güven," dedi Jarlaxle. "Kimmuriel Oblodra, nadir

Duiunan, siyonik büyünün en kudretli ustalan arasında ve bu konuda o kadar

yetenekli ki, bazen kendi gücünün bir kısmını başkalarına aktarabiliyor, tabii

kısa süreliğine."

ttana öğretecek mi?" diye şüpheyle sordu Entreri.

^rnrnuriel bu saçma düşünceye güldü.

^ büyüsü bir yetenektir, hem de nadir bulunan bir yetenektir.

°§r^jfbılecek bir ders değil," diye açıkladı Jarlaxle. "Ama Kimmuriel san o gucun bir kısmını verebilir, yani Kadran Gordeon'u aşağılamana yetece

kadarını."

™treri'nin yüz ifadesi bu konuda hiç emin olmadığını açıkça

belirtiyordu.

§er seni öldürmeye karar vermiş olsaydık bunu istediğimiz anda ve

dana alışıldık yöntemlerle yapabilirdik," diye ona hatırlattı Jarlaxle.

Kjnımuriel'e başıyla işaret verdi ve Artemis Entreri geri çekilmedi.

ylece Entreri ilk özel siyonik duyumunu tattı ve geniş merdiveni

Korkusuzca tırmandı. Karşı tarafta gizlenmiş olan bir okçu atış yaptı ve ok

tren x^a tam sırtına isabet etti —daha doğrusu, kinetik kalkan okun

uçuşunu durdurup bütün enerjisini emmeseydi edecekti.

*&»'<*&

ûharlotta, paşa dairesinin dış odalarındaki boğuşma seslerini işitti ve

uo on'un §e" dönmüş olduğunu düşündü. Fakat aşağı salonlarda yaşanan

ozgundan hâlâ haberi yoktu ve bu yüzden önüne çıkan fırsatı

egenendirrnek için hızlı hareket etmesi gerektiğine karar verdi. Çekici gece

e Disesmin uzun yenlerinin birinden zarif bir bıçak çıkarttı ve amacını

gerçekleştirmek için kapıya doğru yönelip daha geniş bir odaya çıktı. Odanın

obur ucunda Paşa Basadoni'nin kapısı duruyordu.

™ sonunda adamın işini bitirecekti ve bu cinayeti işleyen kişi sanki

n en veya onun ortaklarından biriymiş gibi görünecekti.

^Pınrn ötesindeki büyük salonda başka bir kapının çarpışını ve hzla

koşan ayaklann sesini işiten Sharlotta duraksadı. Gordeon hareket

halindeydi, başka birisi de peşindeydi.

Yoksa Entreri bu katı ele mi geçirmişti?

düşünce onu son derece rahatsız ediyordu, ama fikrini değiştirmesine

216

Sessiz Kılıç

sebep olmadı. Her ne kadar daha dolambaçlı olsa da, odaya açılan başka

yollar, gizli yollar vardı. Kendi odasının arka kısmına gitti, kitaplığının

rafindaki belirli bir kitabı çekti ve açılan koridora daldı.

Entreri kısa süre sonra, birçok küçük odadan oluşmuş bir bölümde

Kadran Gordeon'u yakaladı. Adam kılıcım savurarak yana doğru koşturdu.

Entreri'ye en az bir düzine defa vurdu ve düşüncelerini üstün bir yoğunlukla

odaklayan kiralık katil bu darbeleri önlemeye uğraşmadı bile. Bunun yerine

onları kabul etti ve enerjilerini çaldı. Đçine dolan güç artıyor da artıyordu.

Gözleri fal taşına dönen, ağzı bir karış açılan Kadran Gordeon geri

çekildi. "Ne biçim bir iblissin sen?" diye soran adamın nefesi kesildi. Geri çekilirken başka bir kapıyı açtı ve Sharlotta'nın elinde küçük bir hançerle

başka bir gizli geçitten az önce çıkıp Paşa Basadoni'nin yatağının yanındaki

duvara yaslanmış olduğu odaya daldı.

Özgüvenle dolup taşan Entreri onun peşinden odaya girdi.

Gordeon tekrar saldırıp kılıcım savurdu. Bu sefer Entreri, kendisine

Jarlaxle'ın armağan ettiği kılıcı çekti ve adama karşılık vererek tüm kesme

darbelerini mükemmel bir şekilde savuşturdu. Zihinsel yoğunluğunun

azalmaya başladığını hissetti ve yakında tepki vermesi gerektiğini, aksi

takdirde içinde tuttuğu enerji sebebiyle mahvolacağım anladı. Böylece,

Gordeon yanlamasına bir kesme yaptığında Entreri kendi kılıcının ucunu

eğerek darbenin açısının altına getirdi. Sonra hızla yukarı kaldırıp silahın

altından geçerek döndü ve kılıcıyla daire çizdi. Gordeon'un dengesini bozdu

ve adama hızla bindirip onu yere devirdi. Sonra silahım yere mıhlamış bir

şekilde adamın üzerine çullandı.

Sharlotta, bıçağı Basadoni'ye fırlatmak için kolunu kaldırdı, fakat sonra

yönünü değiştirdi, zira oldukça cezbedici bir hedef görmüştü: Yerdeki

Kadran Gordeon'un üzerine çullanan Artemis Entreri'nin sırtı.

Ama derken başka birisi, daha karanlık birisi odaya girdiğinde tekrar yön

değiştirdi. Fırlatmak için bileğini büktü, ama drow ondan daha hızlıydı. Bir

217

R.A. Salvatore

hançer bileğini yardı ve kolunu duvara mıhladı. Başka bir hançer kafasının

sağ tarafından geçip duvara saplandı ve bir diğeri sol taraftan geçip gömüldü.

Jarlaxle kolunu hızla ileri geri oynatırken ve kadının olduğu yeri sanki

sonsuzmuş gibi görünen bir çelik yağmuruna tutarken, bir hançer ve bir

hançer daha Sharlotta'nm böğrünü sıyırıp duvara saplandı.

Gordeon Entreri'nin suratını yumrukladı.

Bu darbe de kalkan tarafından emildi.

"Ahmaklığından sıkılmaya başladım," dedi Entreri, elini Gordeon'un

göğsünün üzerine koyarak ve yüzüne yumruk üstüne yumruk yağdıran

serbest ele hiç aldırış etmeyerek.

Entreri tek bir düşünceyle tüm enerjiyi salıverdi; yediği okun, çok

sayıdaki kılıç ve yumruk darbesinin gücünü-serbest bıraktı. Eli Gordeon'un

göğsünden içeri gömüldü, derisini ve altındaki kaburgaları eritti. Etrafa

fıskiye gibi kan fışkırdı. Kanlar havaya saçıldı ve Gordeon'un şaşkına

dönmüş yüzüne geri dökülerek dehşet içinde çığlık atmaya çalışan adamın

ağzına doldu.

Ve adam öldü.

Entreri ayağa kalktığında Sharlotta'yı duvara yaslanmış ve ellerini

havaya kaldırmış —ki bir tanesi duvara mıhlanmışü— bir halde, elinde bir

başka hançeri hazır etmiş olan Jarlaxle'a bakarken buldu. Kimmuriel ve Rai-

guy da dahil olmak üzere, diğer birkaç drow liderlerinin ardından odaya

girmişti. Kiralık katil hızla kadın ile Basadoni'nin arasına girdi ve

Sharlotta'nm yatağın yanma düşürmüş olduğu hançere baktı. Kurnaz

bakışlarını tehlikeli kadına doğru çevirdi.

"Görünüşe bakılırsa tam zamanında yetişmişim, Paşa," dedi Entreri,

yerden silahı alarak. "Lonca binasının güvende olduğunu düşünen Sharlotta

bu savaşı kendi avantajına kullanıp en sonunda senden kurtulmaya karar

vermiş gibi görünüyor."

Hem Entreri hem de Basadoni Sharlotta'ya baktı. Kadın kayıtsız

duruyordu. Bariz bir şekilde kıskıvrak yakalanmıştı, fakat en sonunda

giysisinin hançerle duvara saplanmış olan kumaşını yırtıp çekmeyi başardı.

"Düşmanlarının kim olduğunu bilmiyordu," dedi Jarlaxle.

Entreri ona baktı ve başıyla onayladı. Kara elflerin hepsi geri çekilerek

zafer anını yaşaması için Entreri'ye izin verdiler.

"Onu öldürmeli miyim?" diye Basadoni'ye sordu Entreri.

"Neden benim iznimi istiyorsun ki?" diye yanıtladı paşa. Hiç memnun

olmadığı besbelliydi. "Seni bunun için takdir mi etmeliyim? Yani evime kara

elfleri getirdiğin için?"

"Hayatta kalmam için gerekli olanı yaptım," diye yanıtladı Entreri.

218

Sessiz Kılıç

"Lonca ahalisinin çoğu hayatta, etkisiz hale getirildiler, ama öldürülmediler.

Kadran Gordeon öldü —o adama asla güvenemezdim— ama Uzun El hayatta.

Ve böylece eskiden olduğu düzenle yola devam edeceğiz, yani üç teğmen ve

bir lonca başkanıyla." Önce Jarlaxle'a, sonra Sharlotta'ya baktı. "Tabii ki, dostum Jarlaxle teğmen rütbesi istiyor," dedi. "Gayet hak ettiği ve

reddedemeyeceğim bir istek."

Shralotta, basit hesabı yaptı ve ölmeyi bekleyerek kaskatı kesildi.

Hakikaten de Entreri aslında kadını öldürmeye niyetliydi, ama tekrar

Basadoni'ye baktığında ve adamın eski ihtişamının bir gölgesinden ibaret

olduğunu gördüğünde kılıcının yönünü değiştirdi ve kadınınki yerine Paşa

Basadoni'nin kalbini deşti.

"Üç teğmen," dedi afallayıp kalan Sharlotta'ya. "Uzun El, Jarlasle ve sen."

"Demek Entreri lonca başkanı," diye belirtti kadın çarpık bir sırıtışla.

"Kadran Gordeon'a güvenemeyeceğini söyledin, fakat beni daha şerefli

birisi olarak görüyorsun galiba," dedi kadın şuh bir tavırla, bir adım öne

çıkarak.

"Entreri'nin kılıcı kadının takip edemeyeceği kadar hızlı bir şekilde ileri

atıldı ve ucu Sharlotta'nın. gırtlağına, yumuşak tenine dayandı. "Sana

güvenmek mi?" diye sordu kiralık katil. "Hayır, ama aynı zamanda senden

korkmuyorum. Sana söyleneni yaparsan hayatta kalırsın." Kılıcın açısını

hafifçe değiştirip kadının çenesinin altına yerleştirdi ve orayı hafifçe çentti.

"Sana söyleneni harfi harfine yaparsan," diye uyardı, "yoksa o güzel yüzünü parça parça keserek senden alırım."

Entreri Jarlaxle'a doğru döndü.

"Ev bir saat içinde ele geçirilmiş olacak," diye onu temin etti kara elf.

"Ondan sonra sen ve senin insan teğmenlerin ele geçirilenlerin kaderlerine

karar verebilir ve lonca başkanı olarak dilediğin emri sokaklara yayabilirsin."

Entreri bu anın kendine biraz tatmin getireceğini düşünmüştü. Kadran

Gordeon'un ölmesinden ve zavallı yaşlı Basadoni'nin epey hak ettiği huzura

kavuşmuş olmasından memnundu.

"Nasıl isterseniz, Paşam," diye işveyle mırıldandı Sharlotta yan taraftan.

Bu unvan Entreri'nin midesini bulandırdı.

219

R.A. Salvatore

BÖLÜM 17

KURTLARI DÖKMEK

Gerçekten de dövüşmektey-kendini üstün hissetmekte ve kontrol sahibi

olmakta onu çeken bir şeyler vardı. Dövüşlerin ölümüne olmaması —gerçi

birçok müdavim feci şekilde yaralanmıştı— ve bilincini körelten içkiler

sebebiyle, adamın gök gürültüsü gibi yumruklan hiçbir suçluluk duygusu

getirmiyordu.

Sadece tatmin, kontrol ve uzun süredir hissetmediği bir hazır olma

durumu veriyordu.

Eğer durup düşünseydi, Wulfgar kendine meydan okuyan her yeni rakibi

sadece tek bir düşmanın, kendi başına yenemediği ve yıllar boyunca ona

işkence etmiş olan bir düşmanın yerine koyduğunu anlayabilirdi.

Fakat enine boyuna düşünme zahmetine girmedi. Sadece yumruğunu en

son baş belâsının göğsüne indirmenin verdiği hissin tadını çıkarttı. Uzun ve

ince yapılı adam yerinden sıçrayıp tökezleyerek geriledi ve en sonunda

barbarın beş metre ötesinde bulunan bir oturma sırasına takılıp devrildi.

Wulfgar sakin bir şekilde ilerledi, sıranın üzerine kapaklanmış olan

adamın yakasına yapıştı (bu sırada göğsünden bol miktarda kıl koparttı) ve

adamın kasıklarını kavradı (aynı şekilde buradan da bolca kıl koparttı). Yatay

şekilde duran -adamı tek bir çekişle bel seviyesine getirdi, sonra onu

savurarak kafasının üzerine kaldırdı.

"O pencereyi yeni onardım," dedi Arumn Gardpeck çaresizlik ve

hoşnutsuzlukla. Zira barbarın ne yapmaya niyetli olduğunu anlamıştı.

Adam pencereyi parçalayarak dışanya uçtu ve Yanmay Sokak'ın

zeminine düşüp yuvarlandı.

"O zaman tekrar onar," diye yanıtladı Wulfgar ve Arurnn'a öyle dik bir

bakış attı ki, hancı onu sorgulamaya cesaret edemedi.

Mekân içinde bu denli katı bir düzen sağlayarak Wulfgax'ın hana müşteri

220

Sessiz Kılıç

—hem de sürüsüyle müşteri— çektiğini kendine hatırlatan Arumn, sadece

bıkkınlıkla kafasını salladı ve bar tezgâhını silme işine geri döndü. Đnsanlar

artık gecelerini geçirecek güvenli bir sığınak bulmak için buraya geliyordu

ve aynı zamanda adamın muhteşem güç gösterileriyle ilgilenenler de vardı.

Bu kişiler kudretli barbara meydan okumak veya —çoğunlukla— sadece

onu izlemek için geliyorlardı. Korsan Palası bundan önce hiç bu kadar fazla

müşteri sahibi olmamış ve Arumn Gardpeck'in kesesi bundan önce hiç bu

kadar dolmamıştı.

Ama sürekli olarak mekânın orasını burasını onarıp durmak zorunda

kalmasa kesesinin daha da çok dolacağın' biliyordu.

Barın yanında duran bir adam, "bunu yapmasa iyi olurdu," diye belirtti

Arumn'a. "Dışarı attığı adam Rossie Doone idi, kendisi bir askerdir."

"Üzerinde üniforma yoktu," diye belirtti Arumn.

"Buraya sivil olarak girmiş," diye açıkladı adam. "Şu Wulfgar serserisini görmek için."

"Onu gördü işte," diye açıkladı Arumn, aynı bıkkın ve hoşnutsuz

tonlamayla.

"Ve onu tekrar görecek," diye söz verdi adam. "Ama bir dahaki sefere dostlarıyla birlikte gelecek."

Arumn iç geçirdi ve kafasını sağa sola salladı, ama Wulfgar adına

endişelendiği için değil, eğer koca bir asker güruhu barbarla dövüşmeye

gelirse başına açılacak masraflar için.

Wulfgar, bardan aldığı şişeyle birlikte o geceyi —daha doğrusu gecenin

yansını— yine Delly Curtie'nin odasında geçirdi. Sonra handan dışarı

çıkarken bir şişe daha aldı. Rıhtıma gitti ve uzun bir iskelenin en ucuna

oturup arkasından doğan güneşin suyun üzerinde bıraktığı parıltıları izledi.

, Hemen ertesi gece, bar müdaviminin Rossie Doone olarak tanıttığı kişi

de d^hil olmak üzere bir düzine sert yüzlü adamın Korsan Palası'na girişini

ilk olarak Josi Puddles gördü. Ortak salonun en köşesine gittiler, masalarında

oturan birkaç müşteriyi yerlerinden zorla kaldırdılar ve sırtlan duvara dönük

bir şekilde yan yana oturabilmek için sıralardan üç tanesini bir araya çektiler.

"Bu gece dolunay var," diye belirtti Josi.

Arumn bunun ne manaya geldiğini biliyordu. Her ne zaman dolunay

olsa, handaki kalabalık biraz daha kavgacı bir hal alırdı ve bu gece feci bir

R.A. Salvatore

kalabalık vardı; Arumn'un hayal edebileceği her türden haydut ve serseri

hana doluşmuştu.

"Bütün gün sokaklarda bu konuşuldu," dedi Josi sessizce.

"Ay mı?" diye sordu Arumn.

"Ay değil tabii ki," diye yanıtladı Josi. "Wulfgar ile şu Rossie denilen adam. Herkes yaklaşan dövüş hakkında konuşuyor."

"Altı kişiye karşı tek," diye belirtti Arumn.

"Zavallı askerler," dedi Josi sırıtarak.

Bundan sonra Arumn, yan tarafta elinde köpüklü bir içki kupasıyla

oturan ve grubun içeri girişinin gayet farkında görünen Wulfgar'ı başıyla

işaret etti. Barbarın yüzündeki son derece sakin, ama son derece soğuk bakış

Arumn'un tüylerini diken diken etti. Uzun bir gece olacaktı.

Odanın öbür tarafında, altı askerin oturduğu yerin tam karşısındaki bir

köşede, sessizce ve göze batmadan oturan başka bir adam da handa yaşanan

gerginliği ve dövüşmesi muhtemel olan kişileri büyük bir ilgiyle fark etmişti.

Adamın ismi Luskan sokaklarında gayet iyi bilinirdi, ama yüzü pek

tanınmazdı. O, gölgeler arasında dolaşan, gizliliği pelerin gibi kuşanan

biriydi, ama aynı zamanda şöhretiyle en sert serseriyi bile korkudan titreten

bir adamdı.

Haydut Morik, son zamanlarda Arumn Gardpeck'in yeni işe aldığı güçlü

yumruğu hakkında bazı şeyler işitmeye başlamıştı; aslında çok fazla şey

işitmişti. Adamm inanılmaz güç gösterileri hakkında hikâye üzerine hikâye

duymuştu. Barbann suratının tam ortasına ağır bir sopa yediğini ve bu darbe

karşısında bana mısın demediğini söylüyorlardı. Đki adamı havaya kaldınp

kafalarını birbirine tokuşturduğunu, sonra da onlan aynı anda hanın iki ayn

duvarına fırlattığını anlatıyorlardı. Bir adamı dışan attıktan sonra hızla

sokağa koşturup yerde yatan ayyaşın ezilmesini engellemek için iki at

tarafından çekilen bir arabayı sadece göğsüyle durdurduğu söyleniyordu...

Morik bu hikâyelerinin çoğunun abartılmış saçmalıklar olduğunu

anlayacak kadar uzun süredir sokak ahalisi arasında yaşıyordu. Hikâyeyi

anlatan her kişi, bir öncekinden daha büyük bir şeyler anlatmaya çahşırdı. Ama

Wulfgar adındaki bu adamın heybetli olduğunu inkâr edemezdi. Aynı şekilde

gayet iyi tanıdığı ve sıkı dövüşçü olarak saygı duyduğu Rossie Doone'un

kafasmda bulunan çok sayıdaki yara bereyi de görmezden gelemezdi.

222

Sessiz Kılıç

Bulvarlarda ve ara sokaklarda dönen şeyleri işitmek için kulağını dört

açan Morik, Rossie'nin dostlarıyla birlikte buraya geri dönüp intikamını

almaya niyetli olduğunu elbette ki duymuştu. Morik aynı zamanda başka bir

kişinin de bu zıpçıktı adama haddini bildirmeye niyetli olduğunu öğrenmişti.

Böylece Morik buraya sadece izlemek, bu iri kuzeyliyi ölçüp tartmak, onun

için gerçek bir tehdit oluşturabilecek güce, yeteneğe ve hayatta kalma

becerisine sahip olup olmadığını görmek için gelmişti.

Sessiz adam, bakışlarını Wulfgar'ın üzerinden hiç ayırmadan şarabını

yudumladı ve bekledi.

^B.O^j»

Wulfgar, Delly'nin altı adamın bulunduğu yere doğru gittiğini görür

görmez birasını tek bir dikişte bitirdi ve masayı daha da sıkı kavradı. Belânın

yaklaştığını anladı ve bunu tahmin etmek çok kolaydı, zira Rossie Doone'un

yardakçılarından birisi elini uzattı ve yanından geçen Delly'nin kalçasını

avuçladı.

Wulfgar hızla ilerledi ve kıza sataşan adamın tam önüne, Delly'nin

hemen yanına gelip durdu.

"Ah, aman canım bu hiç önemli değil," dedi kadın, Wulfgar'ı

yatıştırmaya çalışarak. Wulfgar onu omuzlarından tutup kaldırdı ve arkasını

dönüp yere bıraktı. Bunun ardından tekrar döndü ve önce sorun çıkartan

adama, sonra esas elebaşı olan Rossie Doone'a dik dik baktı.

Rossie hâlâ oturuyor ve gülüyor, sağ tarafında oturan üç, sol tarafında

duran iki gürbüz savaşçıyla birlikte son derece rahat görünüyordu.

"Biraz eğlence," diye belirtti Wulfgar. "Ve yaralarını örtecek bir bez, tabii en büyüğü kibrine aldığın yara."

Rossie kahkaha atmayı kesti ve barbara dik dik baktı.

"Pencereyi henüz onarmadık," dedi Wulfgar. "Dışarı bir kez daha oradan mı çıkmayı tercih edersin?"

Rossie'nin yanında oturan adam kabadayılıkla kabardı, ama Rossie onu '

tuttu. "Aslını soracak olursan, kuzeyli, ben burada kalmayı tercih ederim,"

diye yanıtladı. "Bana öyle görünüyor ki, gitmesi gereken kişi sensin."

Wulfgar gözünü dahi kırpmadı. "Senden ikinci ve son kez, kendi nzanla

burayı terk etmeni istiyorum," dedi.

Rossie'den en uzakta ve Wulfgar'm sol tarafında duran bir adam ayağa

kalktı ve aylak aylak gerinerek yanında duran adama sakince, "Kendime

223

R.A. Salvatore

bikaç yudum bişiiler alacam," dedi. Bundan sonra sanki bara doğru

gidiyormuş gibi Wulfgar'a doğru bir adım attı.

Han kavgalan konusunda deneyimli olan barbar, dövüşün yaklaştığını

sezdi. Adamın onun üzerine atılacağını ve Rossie ile diğerlerinin rahatça

tartaklaması için onu tutup yavaşlatacağını anladı. Görünüş itibanyla

bakışlarını Rossie'nin üzerinde tuttu ve bekledi. Derken, adam iki adım

ötesine geldiğinde velileri Wulfgar'ı kavramak için havaya yükseldiğinde,

barbar aniden döndü ve\adamm kol eriminden içeri adımını attı. Barbar sırt

kaslarını gerdi, alnını adamın yüzüne gömerek burnunu kırdı ve geriye doğru

tökezlemesine sebep oldu.

Wulfgar yumruğunu savurarak hızla döndü ve ayağa kalkmaya

davranmış olan Rossie'nin çenesine vurarak adamı gerisingeri duvara

mıhladı. Hiç yavaşlamayan Wulfgar, afallayıp kalan Rossie'yi omuzlarından

kavrayıp yana doğru sertçe çekti ve orada olan iki adamın hücumunu kesmek

için onu sola yatırdı. Bundan sonra barbar hırlayarak, yumruklarını savurarak

döndü ve diğer taraftan üzerine atlayan iki adamla yumruklaşmaya başladı.

Kasıklarına doğru bir diz yükseldi, ama Wulfgar bu hareketi fark edip

hızlı tepki verdi. Darbeyi iç uyluğuyla yakalamak için bacağını

döndürdükten sonra rakibinin kıvnlan bacağına uzandı. Saldırgan içgüdüsel

olarak Wulfgar'ı omzundan ve saçından kavrayarak dengesini sağlamak için

ondan destek almaya çalıştı. Ama adamdan çok daha güçlü olan kudretli

barbar ittirmeye devam etti, adamı omzunun üzerine kaldınp ayağından

tutup çevirerek arkasından saldıran iki adamı savuşturdu.

Bu hareket, barbarın savurduğu en son adamın yanında duran serseriden

birkaç yumruk yemesine sebep oldu. Wulfgar bu darbeleri metanetle, sanki

hiç aldınş etmiyormuş gibi kabul etti. Bacaklan piston gibi çalışan barbar,

tekrar sertçe dönüp ileri atıldı ve yumruk atan adamı duvara çarparak onunla

boğuşmaya başladı.

Çaresiz asker tüm gücüyle barban tuttu, zira adamın dostlan arkadan

hızla yaklaşmaktaydı. Wulfgar, bir kükreyiş, bir silkeleniş ve sersemletici bir

yumrukla adamın ellerinden kurtuldu. Geri geri birkaç adım atarak duvardan

ve peşinden gelen askerlerden uzaklaştı, bunu yaparken de içgüdüsel olarak

eğilip bir yumruktan kaçtı ve bir masanın bacağını kavradı.

Wulfgar dönüp grupla yüzleşti ve masanın savruluş hızını o kadar sert bir

şekilde durdurdu ki ahşap masa kınldı. Masanın kınlan kısmı en yakındaki

adamın göğsüne çarptı ve Wulfgar'ı elindeki ahşap masa ayağıyla bıraktı §

barbar ise onu hiç zaman kaybetmeden bir sopa olarak kullanmaya başladı.

Masanın altından adamın açıkta duran bacaklarına vurarak askerin dizine üst

üste iki darbe indirdi. Adam acıyla uludu ve masayı Wulfgar'ın üzerine firlattı,

224

Sessiz Kılıç

ama barbar üzerine atılan nesneyi omzunu silkerek kabul etti ve tüm ilgisini

elindeki sopayı hizaya getirip dar ucunu adamın gözüne sokmaya odakladı.

Yanm tur dönüp sopayı boydan boya savurarak başka bir adamın

kafasının yanına vurdu. Sopa kınlıp iki parçaya bölündü ve barbara saldıran

adam un çuvalı gibi yere yığıldı. Wulfgar düşen adamın üzerine basarak

koşturdu —barbar bu kadar fazla düşmana karşı tek savunmasının hareket

halinde kalmak olduğunu biliyordu. Sıradaki adama omuz atıp odanın yansı

boyunca ittirdikten sonra onu bir duvara sertçe çarptı ve bu hareketin

sonucunda ikisi de birbirilerini bir yumruk sağanağına tutmaya başladılar.

Wulfgar bir düzine darbe yedi ve yaklaşık o kadar darbe indirdi, ama onun

yumruklan çok daha ağırdı. Sersemlemiş ve dövüşü kaybetmiş olan adam

yere yığıldı —daha doğrusu Wulfgar onu yakalayıp düşüşünü kesmeseydi

yığılacaktı. Barbar hızla döndü ve eline geçirdiği en son insan silahını

savurdu. Adamı, üzerine koşturan bir diğer askerin ayak bileklerine doğru

attı ve yerdeki vücuda takılan asker kollarını barban yakalamak için uzatmış

bir halde öne doğru yalpaladı. Dönüşünü hâlâ bitirmemiş olan Wulfgar,

vücut devinimini kullanarak ileri sıçradı ve yumruğunu rakibinin ileri uzanan

kollarının arasından geçirdi. Barbarın gücü, tökezleyen adamın hızıyla

birleşti ve Wulfgar yumruğunun adamın yüzünün ortasına gömülüp kafasını

şiddetli bir şekilde geriye doğru büktüğünü hissetti.

O adam da sertçe yere yığılıp kaldı.

Wulfgar doğrulup Rossie ve ayakta kalmış olan tek müttefikiyle yüzleşti,

ki o adamın burnundan gürül gürül kan geliyordu. Onların yanında oyulmuş

gözünü tutan başka bir adam ayağa kalkmaya çalışıyordu, ama kırık dizi

vücut ağırlığını desteklemiyordu. Yana doğru yalpalayıp sertçe duvara çarptı

ve duvardan aşağı yavaşça kayarak oturup kaldı.

Rossie ile arkadaşı, kargaşa başladığından bu yana ilk düzenli

saldınlannı gerçekleştirerek önce yavaşça barbara yaklaşülar, sonra da onu

yere devirmeyi düşünerek aynı anda üzerine atladılar. Ama ikisinin gayet iri

adamlar olmasına rağmen Wulfgar yere düşmedi, hatta biraz olsun

tökezlemedi. Barbar, üzerine uçan iki adamı yakalayıp dengesini korumayı

başarmışü. Onlan sertçe sarstı ve iki adam da hayatlarını kurtarmak için

direndiler. Rossie elinden kurtulmayı başardı ve Wulfgar diğer adamı iki

koluyla birden sanp çevirerek onu yatay bir şekilde yüzünün hizasına getirdi.

Adamın kollan savrularak Wulfgar'm kafasına vurmaya başladı, ama saldın

açısı doğru değildi ve darbeler etkisiz kaldı.

Wulfgar tekrar kükredi, adamın göbeğini sertçe ısırdı ve taverna boyunca

tüm hızıyla, körlemesine koşturmaya başladı. Mesafeyi ayarlayan Wulfgar,

güçlü ense kaslarını doğru açıya getirebilmek için başını son anda eğdi ve

225

R.A. Salvatore

adamı tüm gücüyle duvara çarptı. Çarpışmanın ardmdan, adamın sadeee bu-

kolunu omunun altodan kanca gibi geçirmiş bır halde tutarak gen sıçradı ve

askerin ayağını yere basmasına izin verecek bir süre boyunca onu orada tuttu.

Adam duvara yaslanmış bir halde ayakta durdu ve Wulfgar in birkaç

adım atarak kendinden uzaklaşmasını şaşkınlıkla izledi. Derken in barbar

aniden dönüp kükredikten sonra omzunu öne eğerek üzerine doğru hücuma

geçince adamın gözleri hakikaten de fal taşı gibi açıldı.

Asker kendim savunmak için kollanın kaklrdı, ama bu hiç önemli

değildi, zira Wulfgar onu omuzlayıp ahşap duvara gömdü -daha doğrusu

kınlıp parçalanan kalasın içinden geçirdi, ikiye aynlan ahşabm çatırtısından

daha yüksek çıkan ses, bir inilti ve olan biteni çaresizce kabullenmiş olan

Arumn Gardpeck'in ah edişi oldu.

Wulfgar tekrar geri sıçradı, ama yine adamın üzerine atüdı ve art arda

sağlı sollu yumru&ar indirmeye başladı. Wulfgar'm gok gürültüsüne

benzeyen her bir yumruğu adamın duvara daha da gömülmesine sebep oldu.

BedemharapolmuŞ,kanrevan^^^

çoktan kınîmış ve vücudunun yansını da aynı şekilde kıntaış gibi

hissetmeye başlamış olan zavallı adam, pes ettiğini göstermek için bir kolunu

^ulfgarla tekrar vurdu, adamın havaya kaldırdığı elinin üzerinden

geçen şiddetli bir sol dirsek atarak çenesini parçaladı ve onu bayılttı. Eğer

kırık duvar onu yerinde tutmasaydı adam yere yığılıp kalacaktı.

ve Dır eııyıe aeşuımş gutunu, uıgvn^v r~y ,

. -

Rossie'nm dördüncü arkadaşı, yanı Wulfgar'ın tek bir olumcul yuınrukla

yere serdiği adam ise, bilincinin yerinde olduğuna dair hiçbir belirt,

göstermeden kıpırtısız bir şekilde yatıyordu.

"Dostlannı topla ve defol git buradan," diye Ross.e ye önerdi, yorulmuş

olan Wulfgar, "ve bir daha geri gelme."

_

Hiddetten köpüren Rossie, barbara cevaben elini çizmesine atıp uzun bu:

bıçak çekti. "Ama oynamak istiyorum," dedi Rossie gaddarca, bir adım

yak^wÜh|ar!" diye haykınh Delly öbür taraftan, bann arkasından. Wulfgar

Wulfgar bunun farkına varmadı, zira Rossie'yle, yanı hala onunla

dövüşebilecek durumda olan tek düşmanıyla yüzleşmek için donmuştu.

Diğerlerinden biri, Wulfgar'm duvar kenannda yumruklaştıgı adam,

ellerinin ve dizlerinin üzerinde sürünüyor ve sanki nerede olduğunun

farkında değilmiş gibi görünüyordu. Kafasının kenan şiddet ı sopa

darbesiyle yanlmış olan diğer bir adam hâlâ ayağa kalkmaya çabalıyor ve

her seferinde yere yığılıyordu, üçüncü asker hâlâ duvam yaslanmış duruyor

ve bir eliyle deşilmiş gözünü, diğeriyle parçalanmış diz kapağım tutuyorda

226

Sessiz Kılıç

ile Rossie dönüp baktıklarında kadının Aegis-fang'i dostuna doğru

fırlattığını gördüler. Ama ne yazık ki kadın ağır savaş çekicini yan mesafeye

kadar atmayı dahi başaramamıştı.

Fakat bu hiç sorun değildi, zira Wulfgar koluyla ve zihniyle ona uzanarak

çekice telepatik olarak seslendi.

Çekiç ortadan kaybolup barbarın ellerinde belirdi. "Ben de," dedi

Wulfgar, hayrete düşen ve dehşete kapılan Rossie'ye. Sözüne vurgu yapmak

için Aegis-fang'i tek koluyla geriye doğru savurdu. Çekiç bir kalasa çarpıp

ahşabı kırdı ve Arumn'dan derin bir inleme daha geldi.

Hevesli yüz ifadesi çoktan kaybolmuş olan Rossie, etrafına bakındı ve

kapana kısılmış bir hayvan gibi geriledi. Geri çekilmenin ve oradan tüymenin

bir yolunu bulmak istiyordu —bu kadarını odadaki herkes anlamıştı.

Derken hanın ana kapısı güm diye açıldı ve Rossie Doone ile

Wulfgar'ınki de dahil olmak üzere tüm kafalar —tabii kırılmamış olan tüm

kafalar— oraya doğru döndü. Đçeri giren kişi Wulfgar'ın şimdiye kadar

gördüğü en iri insandı, eğer insandıysa. Devasa bir adamdı, Wulfgar'dan en

az otuz santim daha uzundu ve bir o kadar daha genişti. Ağırlığı,

muhtemelen yüz elli kiloluk barbarın iki katıydı. Daha etkileyici olanı ise,

içeri hışımla daldığında iri vücudunun pek az yerinin sallanmış olmasıydı.

Bu da demek oluyordu ki, adam bir kas ve kemik yığınıydı.

Aniden sessizleşen tavernanın tam ortasında durdu ve odayı tararken iri

kafası yavaşça döndü. Bakışları en sonunda Wulfgar'ın üzerine kenetlendi.

Kollarım yavaşça pelerinin ön katmanlarının altından çıkarttı ve bir elinde

uzun bir zincir, diğerinde ise çivili bir sopa tuttuğunu gözler önüne serdi.

"Benle dövüşemiycek kadar yorgun musun, ölü Wulfgar?" diye sordu

Ağaç Kütüğü Kıran, her kelimesiyle ağzından tükürükler saçarak. Sözlerini

bir hmltıyla bitirdikten sonra kolunu güçlü bir şekilde savurarak zinciri en

yakındaki masanın üzerine vurdu ve masayı tam ortasından ikiye ayırdı. O

masada oturan üç müdavim ondan kaçışmadılar. Zira kıpırdamaya dahi

cesaret edemiyorlardı.

Wulfgar'ın yüzünde bir gülümseme belirdi. Aegis-fang'i hafifçe havaya

fırlatıp bir kez döndürdükten sonra tekrar sapından yakaladı.

Arumn Gardpeck daha da yüksek bir sesle inledi; çok pahalıya patlayan

bir gece olacaktı.

Rossie Donne ve hâlâ odanın içinde emeklemeyi başarabilen arkadaşları

tehlikenin yolundan çekilip Wulfgar ile Ağaç Kütüğü Kıran'ın arasındaki

alam boş bıraktılar.

Odanın öbür tarafındaki gölgelerin arasında oturan Haydut Morik

şarabından bir yudum daha aldı. Đzlemek için geldiği dövüş işte başlıyordu

227

R.A. Salvatore

"Peki, bana cevap vermiyon demek," dedi Ağaç Kütüğü Kıran, zincirini

bir kez daha kamçı gibi savurarak. Bu sefer sert bir şekilde çarpmak yerine

devrilen masanın eğik bir açıyla duran bacağına dolandı. Bunun ardından

oturan bir adamın bacağına vurduktan sonra sandalyesinin ucuna takıldı.

Ağaç Kütüğü, kükreyerek zincire asıldı ve masayla sandalyeyi odanın öbür

tarafına fırlattı, tabii bahtsız müdavimi de kıç üstü yere düşürerek.

"Tavernanın görgü kuralları ve patronum sana usluca buradan ayrılma

fırsatı tanımamı talep ediyor," diye sakince yanıtladı Wulfgar, Arumn'un

düsturunu tekrarlayarak.

Ağaç Kütüğü Kıran, kocaman, kükreyen bir canavar, çılgına dönmüş bir

dev gibi hücuma geçti. Zinciri ileri geri savruluyordu ve sopası darbe

indirmek için havaya yükselmişti.

Wulfgar, Ağaç Kütüğü daha iki adım atmadan önce Aegis-fang ile

yaptığı iyi nişanlanmış bir atışla devi alaşağı edebileceğini fark etti, ama

kendine meydan okunmasından hoşlandığı için yaratığın gelmesine izin

verdi. Ağaç Kütüğü yaklaşırken, Wulfgar herkesi şaşırtacak şekilde Aegis-

Fang'i yere bıraktı. Zincir kafasına doğru uçtuğunda aniden yere çömeldi,

ama kolunu dikey bir şekilde yukarıda tuttu.

Zincir koluna dolandı ve Wulfgar uzanıp kavrayarak öyle bir asıldı ki,

Ağaç Kütüğü'nün hücumu daha da hız kazandı. Đri adam sopasını savurdu,

ama çok yaklaşmıştı ve hâlâ hareket halindeydi. Wulfgar daha da eğildi ve

omzunu adamın bacaklarına doğru ittirdi. Ağaç Kütüğü, vücut devinimiyle

birlikte eğilmiş barbarın sırtına takıldı.

Wulfgar hayret verecek, herkesi şaşkına çevirecek şekilde ayağa kalktı ve

Ağaç Kütüğü'nü de beraberinde yükseltti. Sonra, dövüşü izleyenlerin hayret

dolu nidaları eşliğinde hızla dizlerini büktü ve onu yukarı doğrulttu. Tüm

gücüyle iten Wulfgar, Ağaç Kütüğü'nü kafasının üzerine kaldırmıştı.

Đri adam vücudunu kıvırıp sopasını kaldıramadan önce, Wulfgar Ağaç

Kütüğü'nün hücuma başladığı tarafa doğru koşturdu ve büyük bir kükreyişle

adamı kapıdan dışan attı, tabii kapıyı ve kapının pervazını da parçaladı ve iri

adamın Korsan Palası 'nın önünde bir tahta yığınının altında kalmasına sebep

oldu. Kolu hâlâ zincire dolanmış bir halde duran Wulfgar sertçe asıldı ve akıl

edip de zinciri bırakmadan önce Ağaç Kütüğü'nün tahta parçalan arasında

dönmesine sebep oldu.

Đnatçı dev adam çılgınlar gibi debelendi ve en sonunda tahta yığınının

arasından kurtulmayı başardı. Kükreyerek ayağa kalktı. Yüzü ve ensesinde

bir düzineye yakın kesik vardı ve sopasını vahşice savuruyordu.

"Arkanı dön ve git," diye uyardı Wulfgar. Barbar geriye uzandı ve tek bir düşüncesiyle Aegis-fang'i ellerine çağırdı.

228

Sessiz Kılıç

Ağaç Kütüğü onun uyarısını duyduysa bile bunu hiç belli etmedi.

Sopasmı yere çarptı ve hayvan gibi hırlayarak ileri atıldı.

Sonra ölüp kaldı. Aynen böyle oldu. Zira barbarın kolu ileri atılmış,

kudretli savaş çekici onun sopasıyla engelleyemeyeceği kadar hızlı bir

şekilde döne döne uçmaya başlamış ve Ağaç Kütüğü'nün iri göğsüne onun

kaldıramayacağı kadar sert bir şekilde çarpmıştı.

Geri geri tökezledi, yüksek bir ses çıkartmadan yere devrildi ve kıpırtısız

yattı.

Ağaç Kütüğü Kıran, Wulfgar'ın Arumn Gardpeck'in hanında mesai

halindeyken öldürdüğü ilk kişiydi, hatta birçok aydır Korsan Palası'nda

öldürülen ilk kişiydi. Tüm taverna, Delly ve Josi, Rossie Doone ve serserileri

sanki katıksız bir şaşkınlıkla donakalmış gibiydi. Mekân mükemmel bir

sessizliğe büründü.

Aegis-fang ellerine geri dönmüş olan Wulfgar sakince döndü ve tehlikeli

Rossie Doone'a hiç aldırış etmeden bara doğru yürüdü. Aegis-fang'i,

Arumn'un önüne, bar tezgâhının üzerine koydu ve hancıya silahı tezgâhın

arkasındaki rafa geri koymasını işaret etti. Sonra umursamaz bir tavırla

konuştu, "Kapıyı tamir etmelisin, Arumn ve bunu çabuk yapsan iyi olur,

yoksa birisi gelip tüm mallarını çalabilir."

Sonra Wulfgar, sanki hiçbir şey olmamış gibi oda boyunca yürüdü.

Mekânı kaplayan sessizliğin ve attığı her adımda bakışlarıyla kendini takip

eden, şaşkınlıktan ağızlan bir karış açılmış kişilerin farkında değilmiş gibi

görünüyordu.

Arumn Gardpeck kafasını iki yana salladı ve savaş çekicini kaldırdı,

derken tam karşısına gölgeli bir suret gelince durdu.

"Burada iyi bir savaşçın varmış, Gardpeck Usta," dedi adam. Arumn bu

sesi tanıdı ve ensesindeki tüyler diken diken oldu.

"Ve Yarım Ay Sokak, o kabadayı Ağaç Kütüğü ortalıkta dolaşmadığı zaman

çok daha iyi bir yer olacak," diye devam etti Morik. "Onun yasını tutmam."

"Tartışma çıkmasını hiç istemedim," dedi Arumn. "Ne Ağaç Kütüğü'yle

ne de seninle."

"Ve çıkmayacak da," diye hancıyı temin etti Morik, bu konuşmaya kulak

misafiri olmuş olan Wulfgar hancının yanına geldiğinde —Josi Puddles ile

Delly de gelmişlerdi, ama onlar tehlikeli haydut ile aralarındaki mesafeyi

saygıyla koruyorlardı.

"Đyi dövüştün, Beornegar oğlu Wulfgar," dedi Morik. Bir bardak içkiyi bar tezgâhının üzerinden Wulfgar'ın önüne doğru kaydırdı. Wulfgar ise önce

içkiye, sonra Morik'e şüpheyle baktı. Nas.l oluyordu da, Luskan'a girdiğinden

beri kullanmadığı ve çok çok geride bıraktığ. soyadını biliyordu?

229

R.A. Salvatore

"Peki bana cevap vermiyon demek," dedi Ağaç Kütüğü Kıran, zincirini

. , ^^ Jcamçı gibi savurarak. Bu sefer sert bir şekilde çarpmak yerine

len mas*11™1 e8^ bir acıyla duran bacağına dolandı. Bunun ardından

bir ati3111111 bacağına vurduktan sonra sandalyesinin ucuna takıldı.

Kütüğü? kükreyerek zincire asıldı ve masayla sandalyeyi odanın öbür

fina fırlat*1' tabii bahtsız müdavimi de kıç üstü yere düşürerek.

"Taverna*1111 görgü kuralları ve patronum sana usluca buradan ayrılma

f ti tanım**1™ taleP ediy°r>" diye sakince yanıtladı VVulfgar, Arumn'un

düsarurunuteKrarlayarak

Ağaç Kütugu Kıran, kocaman, kükreyen bir canavar, çılgına donmuş bır

, -(jj jj^cuma geçti. Zinciri ileri geri savruluyordu ve sopası darbe

indirmekle* havayagelmişti

VVulfgar Ağaç Kutugu daha ıkı adım atmadan önce Aegıs-fang ile

tısı iyi nişanlanmış bir atışla devi alaşağı edebileceğini fark etti, ama

ir dine meydan okunmasından hoşlandığı için yaratığın gelmesine izin

di Aeaç Kütüğü yaklaşırken, VVulfgar herkesi şaşırtacak şekilde Aegis-

F e'i vere bıraktı. Zincir kafasına doğru uçtuğunda aniden yere çömeldi,

ama kolunu $**% bir Sekilde Sarıda tuttu.

7incir kc)luna dolandı ve VVulfgar uzanıp kavrayarak öyle bir asıldı ki,

„ Kütüğü'nun hücumu daha da hız kazandı. Đri adam sopasını savurdu,

a cok vaklaşnuştı ve hâlâ hareket halindeydi. VVulfgar daha da eğildi ve

zunu adaının bacaklarına doğru ittirdi. Ağaç Kütüğü, vücut devinimiyle

birlikte eğifn11? barbann sırtına takıldı.

VVulfgar hayret verecek, herkesi şaşkına çevirecek şekilde ayağa kalktı ve

A "ac Kütüğü'nu de beraberinde yükseltti. Sonra, dövüşü izleyenlerin hayret

, | nidalar1 eşliğinde hızla dizlerini büktü ve onu yukarı doğrulttu. Tüm

"cüvle iten Wulfgar, Ağaç Kütüğü'nü kafasının üzerine kaldırmıştı.

Đri adam vücudunu kıvırıp sopasını kaldıramadan önce, VVulfgar Ağaç

K itüğü'nün hücuma başladığı tarafa doğru koşturdu ve büyük bir kükreyişle

damı kapıdan dışarı attı, tabii kapıyı ve kapının pervazını da parçaladı ve iri

, n j(_0rsân Palası'nın önünde bir tahta yığınının altında kalmasına sebep

Idu Kolu l'âla zincire dolanmış bir halde duran VVulfgar sertçe asıldı ve akıl

j- ^ zinciri bırakmadan önce Ağaç Kütüğü'nün tahta parçaları arasında

dönmesine ^bep oldu.

Đnatçı dt'v adam çılgınlar gibi debelendi ve en sonunda tahta yığınının

rasından kı^tu^nayı başardı. Kükreyerek ayağa kalktı. Yüzü ve ensesinde

,. düzineye" yakın kesik vardı ve sopasını vahşice savuruyordu.

228

"Arkanı dön ve git," diye uyardı Wulfgar. Barbar geriye uzandı ve tek bir düşüncesiyle Aegis-fang'i ellerine çağırdı.

Sessiz Kılıç

Ağaç Kütüğü onun uyarısını duyduysa bile bunu hiç belli etmedi.

Sopasını yere çarptı ve hayvan gibi hırlayarak ileri atıldı.

Sonra ölüp kaldı. Aynen böyle oldu. Zira barbarın kolu ileri atılmış,

kudretli savaş çekici onun sopasıyla engelleyemeyeceği kadar hızlı bir

şekilde döne döne uçmaya başlamış ve Ağaç Kütüğü'nün iri göğsüne onun

kaldıramayacağı kadar sert bir şekilde çarpmıştı.

Geri geri tökezledi, yüksek bir ses çıkartmadan yere devrildi ve kıpırtısız

yattı.

Ağaç Kütüğü Kıran, Wulfgar'ın Arumn Gardpeck'in hanında mesai

halindeyken öldürdüğü ilk kişiydi, hatta birçok aydır Korsan Palası'nda

öldürülen ilk kişiydi. Tüm taverna, Delly ve Josi, Rossie Doone ve serserileri

sanki katıksız bir şaşkınlıkla donakalmış gibiydi. Mekân mükemmel bir

sessizliğe büründü.

Aegis-fang ellerine geri dönmüş olan Wulfgar sakince döndü ve tehlikeli

Rossie Doone'a hiç aldırış etmeden bara doğru yürüdü. Aegis-fang'i,

Arumn'un önüne, bar tezgâhının üzerine koydu ve hancıya silahı tezgâhın

arkasındaki rafa geri koymasını işaret etti. Sonra umursamaz bir tavırla

konuştu, "Kapıyı tamir etmelisin, Arumn ve bunu çabuk yapsan iyi olur,

yoksa birisi gelip tüm mallarını çalabilir."

Sonra Wulfgar, sanki hiçbir şey olmamış gibi oda boyunca yürüdü.

Mekânı kaplayan sessizliğin ve attığı her adımda bakışlarıyla kendini takip

eden, şaşkınlıktan ağızlan bir karış açılmış kişilerin farkında değilmiş gibi

görünüyordu.

Arumn Gardpeck kafasını iki yana salladı ve savaş çekicini kaldırdı,

derken tam karşısına gölgeli bir suret gelince durdu.

"Burada iyi bir savaşçın varmış, Gardpeck Usta," dedi adam. Arumn bu

sesi tanıdı ve ensesindeki tüyler diken diken oldu.

"Ve Yarım Ay Sokak, o kabadayı Ağaç Kütüğü ortalıkta dolaşmadığı zaman

çok daha iyi bir yer olacak," diye devam etti Morik. "Onun yasını tutmam."

"Tartışma çıkmasını hiç istemedim," dedi Arumn. "Ne Ağaç Kütüğü'yle

ne de seninle."

"Ve çıkmayacak da," diye hancıyı temin etti Morik, bu konuşmaya kulak

misafiri olmuş olan Wulfgar hancının yanına geldiğinde —Josi Puddles ile

Delly de gelmişlerdi, ama onlar tehlikeli haydut ile aralarındaki mesafeyi

saygıyla koruyorlardı.

"Đyi dövüştün, Beornegar oğlu Wulfgar," dedi Morik. Bir bardak içkiyi bar tezgâhının üzerinden Wulfgar'ın önüne doğru kaydırdı. Wulfgar ise önce

içkiye, sonra Morik'e şüpheyle baktı. Nas.l oluyordu da, Luskan'a girdiğinden

beri kullanmadığı ve çok, çok geride bıraktığ. soyadını biliyordu?

229

R.A. Salvatore

Delly ikisinin arasına girdi ve diğer müşterilere birkaç bardak içki

getirmesi için Arumn'a sipariş verdi. Đki adam birbirilerine bakarken Delly,

Morik'in tezgâhın üzerine bıraktığı içkiyle tepsisindeki bir bardağı kurnazca

değiştirdi. Sonra ikisinin arasından çekildi ve kendisiyle tehlikeli haydudun

arasına barbarın iri vücudunu yerleştirip kendini güvende hissetmek istediği

için Wulfgar'ın arkasına sığındı.

"Ve çıkmayacak da," dedi Morik tekrar Arumn'a. Selam mahiyetinde

alnına hafifçe elini götürdü, yürüyerek uzaklaştı ve Korsan Palası'nı terk etti.

Wulfgar ona ilgiyle baktı ve bir savaşçıya ait olan dengeli adımlarını

gördü. Bundan sonra onu takip etmeye davrandı ve harekete geçmeden önce

sadece bardağı ağzına götürüp içmek için duraksadı.

"Haydut Morik," dedi Josi Puddles, Arumn ile hancının karşısında olan

Delly'ye. O da Arumn da Delly'nin elinde Morik'in Wulfgar'a sunduğu

bardağın durduğunu gördüler.

"Ve muhtemelen bu meret iri bir minatoru bile öldürürdü," dedi kadın,

ileri uzanıp bardağın içindeki sıvıyı leğene dökerek.

Morik'in teminatına rağmen Arumn Gardpeck, kadının iddiasına

katılmadan edemedi. Wulfgar bu gece, önce Rossie Doone ile ayak takımını

rezil ederek —bir daha sorun çıkartmayacaklan kesindi— sonra da Yarım

Ay Sokak'ın yıllardır gördüğü en sert dövüşçüyü alaşağı ederek —üstelik de

son derece rahat bir şekilde— şöhretini yüze katlamıştı.

Ama böyle bir şöhretle birlikte tehlikelerin geldiğini üçü de biliyordu.

Haydut Morik'in ilgi alanında olmak, ölümcül silahlarla karşı karşıya olmak

demekti. Belki adam sözünü tutup bir süreliğine hadiselerin yatışmasına izin

verebilirdi, ama Wulfgar'ın şöhreti eninde sonunda büyüyüp dikkatini

çekecek ve daha sonra, belki de, onun için bir tehdit olacaktı.

Wulfgar tüm bunlann farkında değilmiş gibiydi. Başka bir kelime

etmeden gecelik işini bitirdi. Hatta geceyi orada geçirmeye ama bunu sessiz

sakin yapmaya karar vermiş olan —ki bunun büyük bir sebebi içlerinden

birçoğunun yaralanmn acılanm dindirmek için sert içkiye ihtiyaç

duymasıydı—'Rossie Doone ile arkadaşlarına dahi hiçbir şey söylemedi.

Bundan sonra, edinmeye başladığı alışkanlığına uyarak bardan iki şişe sert

içki kaptı, Delly'nin koluna girdi ve ikisi birlikte gecenin yansım geçirmek

üzere kadının odasına çekildiler.

Gecenin o yansı geçip gittiğinde, Wulfgar elinde kalan içki şişesiyle birlikte

gündoğumunun su üzerindeki yansımasını izlemek üzere rıhtıma gitti.

Şimdiki zamanın tadını çıkartmak, geleceğe hiç aldınş ermemek ve

geçmişini unutmak üzere.

230

Sessiz Kılıç

BÖLÜM 18

ĐMPLERE, RAHĐPLERE

VE BÜYÜK BĐR GÖREVE DAĐR

"Đsmin ve şöhretin senden önde gidiyor," dedi Kaptan Vaines Drizzt'e, drow ile yoldaşlarını yanaşma kalasına doğru götürürken. Önlerinde Derinsu ile

Calımport arasındaki mesafenin tam ortasında bulunan büyük liman şehri Baldur

Kapısı'nın inişli çıkışlı manzarası uzanıyordu. Etkileyici liman bölümünde, alçak

depolardan, teçhizat ve gözcü kuleleriyle dolu yüksek yapılara kadar birçok bina

sıralanmıştı ve bu da, buraya engebeli bir hava karıyordu.

"Adamlarımdan biri size bir nehir gemisinde yolculuk ayarlamakta pek

zorluk çekmedi," diye devam etti Vaines.

"Bir drowu yanlarına almayı kabul ettiklerine göre pek zeki

kimselermiş," dedi Bruenor tatsızca.

"Bir cüceyi kabul ettiklerine göre hiç de zeki değiller," diye yanıtladı

Drizzt biraz olsun tereddüt etmeden.

"Geminin kaptanı ve mürettebatı cücelerden oluşuyor," diye açıkladı

Vaines. Bu açıklama Drizzt'in inlemesine ve Bruenor'un kıs kıs gülmesine

neden oldu. "Kaptan Bumpo Thunderpuncher, kardeşi Donat ve ana

tarafından üçüncü göbekten kuzenleri olan iki cüce daha."

"Onları iyi tanıyor gibisin," diye belirtti Catti-brie.

"Bumpo ve mürettebatıyla tanışan herkes onları iyi tanır ve itiraf

etmeliyim ki, o dörtlüyü unutmak pek zordur," dedi Vaines. "Dediğim gibi, adamım size yolculuk ayarlama konusunda pek zorluk çekmedi, zira cüceler

Bruenor Battlehammer'm ve Mithril Salonu'nun geri alınışının hikâyesini

gayet iyi biliyorlar. Tabii onun yol arkadaşlarını da ve buna kara elf de dahil."

"Đddiaya girerim bir grup cücenin kahramanı olduğun günü görmeyi hiç

ummamışsındır," dedi Bruenor Drizzt'e.

"O zaman bunu isteyeceğim günü görmeyi umup ummadığım üzerine

iddiaya gir," diye lafı yapıştırdı kolcu.

231

R.A. Salvatore

Derken grup küpeştenin yanına geldi ve Vaines kenara çekilip kollarını

karaya çıkış kalasına doğru savurarak onlan buyur etti. "Hoşça kalın.

Umanm yolculuğunuz sizi sağ salim yuvanıza geri götürür," dedi. "Baldur

Kapısı'na döndüğünüz zaman ben limanda veya yakınlarda olursam, belki

tekrar birlikte yolculuk ederiz."

"Belki," diye kibarca yanıtladı Regis, ama o da tıpkı diğerleri gibi, eğer Cadderly'ye vanp Kristal Parçası'ndan kurtulmayı başarabilirlerse,

Cadderly'den onlan büyülü bir yolla Luskan'a nakletmesini isteyeceklerini

biliyordu. Eğer hızlı yolculuk edebilirlerse önlerinde yaklaşık olarak iki

haftalık bir yol vardı, fakat Cadderly Luskan'a kadar olan tüm mesafeyi rüzgâr

yürüyüşüyle birkaç dakikada aşabilirdi. Kudretli rahiple birlikte daha evvel

öyle bir yolculuğa çıkmış olan Drizzt ile Catti-brie böyle söylemişti. Bundan

sonra diğer acil meseleye, yani Wulfgar'ı bulma işine başlayabilirlerdi.

Baldur Kapısı'na hadisesiz bir şekilde girdiler ve Drizzt birçok bakışın

kendini takip ettiğini hissetse de, bunların meşum değil meraklı bakışlar

olduğunu anladı. Drizzt, Artemis Entreri tarafından kaçınlıp Calimport'a geri

götürülen Regis'i takip ederken bu şehre gelişi ile şu anın arasındaki tezadı

görmeden edemedi. O zaman Drizzt'in yanında Wulfgar vardı ve drow kolcu

şehre bir yüzey elfi gibi görünmesini sağlayan büyülü bir maskeyle girmişti.

"Geçen sefer buraya gelişin gibi değil, değil mi?" diye sordu Catti-brie, zira ilk ziyaretin hikâyesini biliyordu ve Drizzt'in bakışını yakalamıştı.

"Her zaman Kılıç Sahili üzerindeki şehirlerde serbestçe dolaşmak

istemişimdir," diye yanıtladı Drizzt. "Görünüşe bakılırsa Kaptan Deudemont ile yaptığımız işler bana bu imtiyazı tanımış. Şöhretim beni, ırkımın mirasının

getirdiği acıların bazılarından azat etmiş."

"Bunun iyi bir şey olduğunu mu düşünüyorsun?" diye sordu algısı

yüksek olan kadın, zira az önce söylediği sözlerle birlikte Drizzt'in gözünün

kenarının hafifçe kısıldığını kaçırmamıştı.

"Bilmiyorum," diye itiraf etti Drizzt. "Çoğu yerde zulüm görmeden,

serbestçe dolaşabilmeyi seviyorum."

"Ama bunu hak etmen gerektiğini düşünmek sana acı veriyor," diye

kusursuz bir şekilde sözünü bitirdi Catti-brie. "Bana, yani bir insana

bakıyorsun ve böyle bir şeyi hak etmeme gerek olmadığını görüyorsun. Ve

Bruenor ile Regis'e, yani bir cüceyle bir buçukluğa bakıyorsun ve onların

hiçbir özel çaba sarf etmeden her yerde dolaşabileceklerini biliyorsun."

"Bunların hiçbirini size çok görüyor değilim," diye yanıtladı Drizzt.

"Ama şunlann bakışlannı görüyor musun?" Baldur Kapısı sokaklarında

yürüyen çok sayıdaki insana baktı. Neredeyse hepsi merakla, bazılan

gözlerinde takdirle, bazılan da gördüklerine inanamayarak ona bakıyordu.

232

Sessiz Kılıç

"Yani serbestçe dolaşsan bile serbestçe dolaşamıyorsun," diye

gözlemledi kadın. Catti-brie'nin başını hafifçe sallayışı Drizzt'e kadının

kendini işte şimdi anladığını gösterdi. Önyargıdan doğan nefretle yüzleşmek

ve kendine ilginç bir şey gördükleri için bakılması arasında bir seçim hakkı

sunulduğunda, ikinci seçenek çok daha iyi görünüyordu. Ama ikisi de

tuzaktı, ikisi de zindandı, ikisi de Drizzt'i bir drow elfınin —herhangi bir

drow elfınin— şöhretinin içine hapsediyor ve sonuçta onu ırkının mirasıyla

sınırlıyordu.

"Pöh, hepsi salaklar," diye araya girdi Bruenor.

"Seni tanıyanlar, işin aslını bilirler," diye ekledi Regis.

Drizzt hepsini sineye çekip bir gülümsemeyle karşıladı. Yüzey sakinleri

arasında kendine tam anlamıyla bir yer edinme konusundaki beyhude

umutlarım uzun süre önce terk etmişti —zira halkının hainlik ve felâket

konusunda hakkıyla kazandığı kötü şöhreti bunu sonsuza dek

engelleyecekti— ve tüm enerjisini kendine en yakın olanlara, onu fiziksel

özelliklerinin ötesine bakarak değerlendirebilecek olanlara ayırmayı

öğrenmişti. Şimdi en çok güvendiği, sevdiği üç dostuyla birlikteydi.

Serbestçe dolaşıyor, rahatça yolculuk olanağı buluyor ve taşımak zorunda

oldukları şeytani ziynetin yarattıkları dışında dostlarına hiçbir sorun

getirmiyordu. Catti-brie'yi, Bruenor'u ve Regis'i tanıdığı günden beridir

Drizzt Do'Urden'in esas istediği şey bu olmuştu. Yanında dostlan varken,

nefretten olsun cehalet ürünü meraktan olsun kendine atılan tüm o bakışlar

onu nasıl rahatsız edebilirdi?

Hayır, gülümsemesi içtendi; fakat eğer Wulfgar da yanlarında olsaydı, o

zaman tüm dünya drow için mükemmel olur ve Drizzt uzun, zorlu

yolculuğunun sonundaki kral hazinesine ulaşmış olurdu.

Rai-guy, çizmiş olduğu büyülü çemberin merkezinde küçük bir yaratığın

belirmeye başladığım görünce kara ellerini ovuşturdu. Gromph Baenre'yi

şöhreti haricinde tanımıyordu, ama Jarlaxle'm başbüyücünün bu konuda

güvenilir olacağına dair yaptığı ısrarlara rağmen, Gromph'un bir drow

olması ve Menzoberranzan'ın hükümdar ailesine mensup olması bile Rai-

guy'ı son derece endişelendiriyordu. Gromph'un kendine verdiği ismin

düşük seviyeli ve kolay kontrol edilebilir bir yaratık olması gerekiyordu.

Ama Rai-guy, yaratık önünde belirmeden bundan emin olamazdı.

233

R.A. Salvatore

Gromph'un yapmış olabileceği küçük bir hainlik onun bir büyük iblise,

hatta belki Demogorgon'un ta kendisine bir boyut kapısı açmasına sebep

olabilirdi ve Rai-guy'ın Calimport lağımlarında çizdiği bu derme çatma

büyü çemberi ona yeterli derecede koruma sağlamazdı.

Yaratık şekil aldığında —yani Gromph'un söz vermiş olduğu gibi

karşısında bir imp belirdiğinde— büyücü-rahip biraz rahatladı. Rai-guy

kadar kudretli bir büyücü-rahip, sihirli çember olmadan da basit bir impi

zaptetmekte hiç zorluk çekmezdi.

"Kimdir benim ismimi söyleyen?" diye sordu imp, Cehennem'in

gırtlaktan konuşulan lisanını kullanarak. Rai-guy da Jarlaxle da yaratığın

biraz tedirgin ve kaygılı olduğuna dikkat ettiler —ki kendisini celp edenlerin

drow elfleri olduğunu görünce bu tedirginlik daha da arttı. "Druzil'i rahatsız etmemelisiniz. Hayır, hayır, zira o büyük bir efendiye hizmet ediyor," diy

devam etti Druzil, akıcı bir şekilde drow lisanında konuşarak.

"Sessizlik!" diye buyurdu Rai-guy ve imp itaat etmek zorunda kaldı

Büyücü-rahip, Jarlaxle'a baktı.

"Neden itiraz ediyorsun?" diye Druzil'e sordu Jarlaxle. "Senin türün"

arzusu bu dünyaya giriş imkânı bulmak değil midir?"

Druzil kafasını yana yatırıp gözlerini kıstı ve düşünceli ama hâlâ endişeli

bir tavır takındı.

"Ah, evet," diyerek sözüne devam etti paralı asker lideri. "Fakat bana söylenenlere bakılırsa, son zamanlarda dostların değil düşmanların

tarafından celp ediliyorsun, yani Caradoonlu Cadderly tarafından."

Druzil, rahibin bahsi geçince sivri dişlerini gösterip tısladı. Đşte bu, i

kara elfin de yüzlerine bir gülümseme getirdi. Görünüşe bakılırsa Gromp

Baenre onları yanlış bir yola sevk etmemişti.

"Cadderly'ye acı çektirmek istiyoruz," diye açıkladı Jarlaxle gaddarc

sırıtarak. "Druzil yardım etmek ister mi?"

"Nasıl yapacağımı söyleyin," diye hevesle yanıtladı imp.

"O insan hakkındaki her şeyi bilmemiz gerekli," dedi Jarlaxl

"Görünüşünü ve- mizacını, geçmişini ve şu andaki konumunu. Bize söylenen

göre, Druzil bu adamı Cehennem'deki herkesten çok tanıyormuş."

"Herkesten çok nefret ediyor," diye düzeltti imp ve hakikaten de heves

görünüyordu. Ama aniden geriledi ve ikisine şüpheyle baktı. "Size söyledi

anda beni geri gönderirsiniz," diye belirtti.

Jarlaxle Rai-guy'a baktı, zira impin böyle bir tepki vereceğini daha

evvelden tahmin etmişlerdi. Büyücü-rahip ayağa kalkıp küçük odanın

kenarına gitti ve bir levhayı kenara çekerek ardında duran, fokurdayıp

kaynayan küçük bir kazanı gözler önüne serdi.

234

Sessiz Kılıç

"Hiç evcilim yok," dedi Rai-guy. "Bir imp işimi iyi görür."

Druzü'in kömür karası gözleri kızıl alevlerle parıldadı. "O zaman Cadderly'ye

ve daha birçok insana birlikte acı çektirebiliriz," diye mantık yürüttü imp.

"Druzil kabul ediyor mu?" diye sordu Jarlaxle.

"Druzil'in bir seçeneği var mı?" diye iğneleyici bir şekilde cevabı

yapıştırdı imp.

"Rai-guy'a hizmet etmek konusunda evet," diye yanıtladı drow ve impin

de Rai-guy'm da buna şaşırdığı barizdi. "Cadderly hakkında bildiğin her şeyi

anlatman konusunda hayır. Bu çok önemli ve eğer sana yüz yıl boyunca

işkence etmemiz gerekirse bunu yaparız."

"O zamana kadar Cadderly ölmüş olur," dedi Druzil çabucak cevabı

yapıştırdı.

"Ama işkence etmek bana hâlâ zevk verebilir," diye karşılık vermekte

çabuk davrandı Jarlaxle ve Druzil kara elfleri, bunun boş bir tehdit

olmadığını bilecek kadar iyi tanıyordu.

"Druzil Cadderly'nin acı çekmesini istiyor," diye kabul etti imp, kara

gözleri panldayarak.

"O zaman anlat bize," dedi Jarlaxle. "Her şeyi."

O günün ilerleyen saatlerinde, Druzil ile Rai-guy onları efendi ve evcil

olarak birbirilerine bağlayacak büyüleri yaparken, Jarlaxle Basadoni

Loncası'nın temelleri altında kendine edindiği odada yalnız başına oturdu.

Hakikaten de impten çok fazla şey öğrenmişti, anladığı en önemli şey ise

çetesini Cadderly Bonaduce adındaki adamın yakınlarına götürmeye hiç

niyetli olmadığıydı. Tabii bu, Druzil'i son derece sıkmıştı. Yükselen Ruh'un

lideri olan ve Rai-guy ile Kimmuriel'in dahi ötesindeki bir büyüye sahip olan

bu adam çok kudretli bir düşman olabilirdi. Daha da kötüsü, görünüşe

bakılırsa Cadderly bir rahip tarikatını yeniden yapılandırıyor, etrafını hevesli,

idealist ve güçlü müritlerle dolduruyordu.

"En kötüsü bunlardır," dedi Jarlaxle, Entreri odasına girdiğinde.

"Đdealistler," diye açıklama yaptı, kiralık katilin şaşkın yüz ifadesini görünce.

"Her şeyden çok idealistlerden nefret ederim."

"Onlar kör ahmaklardır," diye hemfikir oldu Entreri.

"Onlar sağı solu belirsiz bağnazlardır," dedi Jarlaxle. "Seçtikleri yolun kendi tanrılarının prensiplerine uyduğunu düşündükleri sürece tehlikeye ve

korkuya karşı körler."

"Peki şu diğer loncanın lideri idealist miymiş?" diye sordu kafası kansan Entreri, zira Jarlaxle'ın kendini, savaşı daha başlamadan durdurmak için

Calimport'un geri kalan loncalanyla yapılacak olan toplantı hakkında

konuşmak için çağırdığını sanıyordu.

235

R.A. Salvatore

"Hayır, hayır, bu başka bir mesele," dedi Jarlaxle, konuyu geçiştirircesine elini sallayarak. "Calimport'taki değil, Menzoberranzan'daki faaliyetlerimle

ilgili. Bu senin canını sıkmasın, zira çok daha önemli işlerin var."

Ve Jarlaxle da bu meseleyi zihninden uzaklaştırıp daha acil olan soruna

odaklandı. Bu insan rahibin bu kadar büyük bir sorun teşkil edeceğini hiç

düşünmemiş olduğu için, Druzil'in Cadderly hakkında anlattığı şeyleri

duyunca şaşırmıştı. Ama kendi takımını Cadderly'den uzak tutmaya

kesinkes kararlı olmasına rağmen, yılgınlığa kapılmamıştı, zira Drizzt ile

dostlarının Yükselen Ruh adındaki büyük kütüphaneden hâlâ çok uzakta

olduklarını biliyordu.

Jarlaxle'ın onların o mekânı görmelerine izin vermeye hiç niyeti yoktu.

"Evet, sizinle tanışmak büyük bir zevk! Ah, yani büyük bir zevk, Kral

Bruenor ve halkınıza da saygılarımı sunarım." Alev renkli turuncu saçlara ve

sıhhatli yüzünün bir tarafına doğru yatmış iri, düz bir burna sahip gürbüz ve

kısa bir cüce olan Bumpo Thunderpuncher, bu sözleri, Kıçtan Çarklı

adındaki gemi Baldur Kapısı'nı terk edeli beri belki de onuncu defa Bruenor

Battlehammer'a söylemişti. Dar yapılı, yedi metrelik cüce gemisi, dörtgen

şeklinde bir kıça, iki tane kürek sırasına —ki genelde sadece bir tanesi

kullanılırdı— ve yön tayin edip kıçtan çark etmek için kullanılan uzun bir

yekeye sahipti. Bumpo ile en az kendisi kadar tıknaz ve geveze olan kardeşi

Donat, karşılarında Mithril Salonu'nun Sekizinci Kralı'nı gördüklerinde

neredeyse düşüp bayılacak gibi olmuşlardı. Bruenor, kendi halkı arasında

bile olsa namının bu kadar geniş bir alana yayılmış olmasına epey hayret

etmiş gibiydi.

Fakat artık o hayret hissi gitgide rahatsızlığa dönüşüyordu. Zira Bumpo,

Donat ve kürek çeken kuzenleri Yipper ile Quipper Fishsquiesher, ona

iltifatlar yağdırmayı, sadakat yeminleri etmeyi ve etrafını kuşatıp gevezelik

yapmayı kesmiyorlardı.

Cücelerden uzakta oturan Drizzt ile Catti-brie gülümsedi. Kolcu bakışlarını

önce Catti-brie'ye —kadın kendine bakmadığı zaman onu seyretmeyi ne kadar

çok seviyordu— sonra cücelerin gürültü patırtısına çevirdi. Bunun ardından

Regis'e —buçukluk pruvada göbek üstü yatıp kafasını teknenin ön kısmından

aşağı uzatmış, elleriyle suyun üzerine şekiller çizmekteydi— ve arkaya, git

gide ufukta kaybolan Baldur Kapısı'nın manzarasına baktı.

236

Şehre yaptığı ziyareti tekrar düşündü; drow şimdiye kadar hiç bu kadar

rahat bir şehir ziyareti yaşamamıştı, ki buna büyülü maskeyle gezdiği zamanlar

da dahildi. Dünyadaki yerini hak etmişti; hepsi etmişlerdi. Bu görev

tamamlandığında, kristal parçası güvenle Cadderly'nin ellerine teslim

edildiğinde ve Wulfgar'ı bulup karanlıktan kurtulmasına yardımcı

olduklarında, belki de tekrar dünyayı dolaşabilirlerdi; hem de bir sonraki ufuk

çizgisinde neyin bulunduğunu görmekten gayri bir amaç gütmeden ve

gevezelik eden cücelerin gürültüsünden gayrı sorun yaşamadan.

Drizzt'in yüzünde halinden memnun bir gülümseme vardı, zira Wulfgar

için ve kendileri için umut görüyordu. On yıllar önce, Menzoberranzan'ı terk

ettiği gün, gelecekte kendine böyle bir hayat bulabileceğini hayal dahi

edemezdi.

Derken, kendine bu şansı tanımak için canını vermiş olan babası

Zaknafein'in o anda onu başka bir düzlemden, Zak gibi birinin hak ettiği

cennetvari bir mekândan izlemekte olduğunu hissetti.

izlemekte ve gülümsemekte olduğunu.

237

Sessiz Kılıç

KISIM 4

KRALLIKLAR

239

R.A. Salvatore

Bir kralın sarayında, bir savaşçının hisarında, bir büyücünün kulesinde,

göçebe barbarların kamp yerinde, taşlarla veya çitlerle çevrilmiş tarlalara

sahip bir çiftlik evinde ve hatta köhne bir hanın merdiven aralığındaki küçük

ve önemsiz bir odasında dahi olsa, hepimiz kendi küçük krallığımızı kurmak

için büyük gayretler sarf ederiz. En ihtişamlı kaleden en küçük kuytuya

kadar, asaletin kibrinden en düşük seviyeli köylünün gösterişsiz hayallerine

kadar, büyük çoğunluğumuzda temel bir sahip olma, ya da en azından hami

olma ihtiyacı vardır. Krallığımızı, yani çok karmaşık ve çok ezici olan bu

dünyadaki mekânımızı, bizim gözümüze çok büyük görünen ve kontrolümüz

dışında olan bu dünyada kendi küçük köşemizi bulmak isteriz —buna ihtiyaç

duyarız.

Böylece kazar, sınır çizer, çitler çekip kilitler takarız ve kendi mekânımızı

kılıçla veya yabayla şiddetle koruruz.

Umudumuz bunun seçtiğimiz yolun sonu olması, zorluklarla geçen bir

ömrün huzurlu ve güvenli meyvelerini toplamamızdır. Fakat bu asla olmaz,

zira huzur çitlerle veya yüksek surlarla çevrelenebilecek bir mekân değildir.

Dünyadaki en korunaklı kalede yaşayan, en büyük orduya sahip, en kudretli

kral, ille de huzur içinde demek değildir. Hatta bunun tam aksi geçerlidir.

Zira kaderin cilvesine bakın ki, bunca maddesel zenginlik gerçek bir huzurun

umuduna tezat oluşturur. Ama fiziki güvencelerin ötesinde başka bir

huzursuzluk unsuru yatar ki, ondan ne kral ne de köylü kaçamaz. O büyük

kral ve o basit dilenci de, hayatının bazı zamanlarında, hepimizin arada

sırada hissettiği tanımlanamaz hiddetle dolup taşar. Tanımlanamaz demekle

kastettiğim, kelimelerle betimlenemeyecek kadar büyük bir hiddet değil, zor

fark edilen ve içten içe nüfuz eden hüsran duygusundan doğan bir öfke, öyle

ki kişi bu öfkeyi dillendiremez. Dostlarımıza ve ailelerimize karşı yaptığımız

hiddetli çıkışların sinsi kaynağı, fevriliğin sinsi körükleyicisi budur. Bundan

gerçek manada azat olmanın sırrı, kişinin kendi zihni ve ruhundan başka bir

yerde değildir.

Bruenor krallığını Mührü Salonunda kurdu, fakat orada huzur

bulamadı ve Buzyeli Vadisi 'ne dönmeyi seçti. Bruenor 'un Buzyeli Vadisi 'ni

yuvası olarak addetmesinin sebebi zenginlik arzusu veya kendine miras

kalan bir krallık değil, hayatı boyunca yaşadığı en büyük iç huzuru o donmuş

kuzey diyarında bulmuş olmasıydı. Orada etrafını dostlarıyla çevirmişti (ki

buna ben de dahilim) ve bunu itiraf etmeyecek olsa bile (zira bunu fark

ettiğinden bile emin değilim) Buzyeli Vadisine geri dönmesinin esas sebebi;

ben, Regis, Catti-brie ve Wulfgar'la birlikte yaşadığı o mekâna ve zamana

dönmeye duyduğu arzuydu. Bruenor oraya bir hatırasının arayışıyla ger*

dönmüştü.

240

Sessiz Kılıç

Tahminimce, Wulfgar seçtiği yolun sonunda kendine bir yer, bir kuytu

köşe buldu. Bu mekân Luskan'da veya Derinsu'daki bir taverna, bir çiftçi

köyündeki kiralık bir ambar, hatta Dünyanın Omurgası'ndaki bir mağara

olabilir. Çünkü IVulfgar şu anda, duygusal olarak nerede bulunmak istediği

hakkında, kaçmak isteyeceği o güvenli sığınağın neresi olduğu hakkında net

bir fikre sahip değil. Eğer bunu tekrar bulabilirse, en acı verici hatıralarının

karmaşasından sıyrılmayı başarabilirse, o da büyük bir ihtimâlle ruhunun

gerçek yuvasını aramak için Buzyeli Vadisi 'ne döner.

Menzoberranzan 'doyken, sözünü ettiğim, ahmakça üzerine titrediğimiz o

krallıklardan epey gördüm. Bunlar güçlü, kudretli ve beyhude bir güvenlik

girişimiyle düşmanlardan tecrit edilmiş evlerdi. Ve Menzoberraman'ı terk

edip vahşi Karanlıkaltı 'na çıktığım zaman, ben de kendi küçük kuytu köşemi

kurmak istedim. Zamanımı bir mağarada, sadece Guenhvvyvar ile

konuşarak ve ne benim kendilerini anladığım, ne kendilerinin beni anladığı

mantarımsı yaratıklarla komşu olarak geçirdim. Yeraltı gnomlarının şehri

Blingdenstone'a gittim ve drow şehrine çok yakın olan o mekânda kalmam

küçük halkın yıkımım getirecek olmasaydı belki de orayı kendime yuva

edinebilirdim.

Böylece yüzeye geldim ve Montolio DeBrouchee'nin muhteşem dağ

korusunda kendime bir yuva buldum. Orası belki de gerçek bir iç huzura

kavuştuğum ilk mekândı. Fakat o korunun benim evim olmadığını öğrendim,

zira Montolio 'nun ölümü ardından epey şaşırarak fark ettiğim üzere, orada

kalamazdım.

En sonunda mekânımı buldum ve o mekânın benim etrafımda değil,

içimde olduğunu öğrendim. Bu dediğim şey, Buzyeli Vadisine gelip Catti-

brıe, Regis ve Bruenor ile tanıştığım zaman oldu. Đçimdeki tanımlanamaz

hiddeti yenmeyi ancak o zaman öğrenebildim. Ancak orada gerçek huzur ve

sükunetin ne demek olduğunu anladım.

Artık dostlarım bana eşlik etse de etmese de o huzuru beraberimde

taşıyorum. Benim krallığım, dürüst sevginin ve dostluğun güvencesiyle,

hatıraların sıcaklığıyla korunari*bir yürek ve ruh krallığı. Toprağa bağımlı

her türlü saltanattan daha iyi, her türlü kale surundan daha güçlü ve

hepsinden önemlisi, yanımda taşıyabildiğim bir krallık.

Wulfgar'ın içinde bulunduğu karanlıktan en sonunda kurtulup benim

geldiğim bu duygusal mekâna ulaşabilmesi için elimden sadece umut ve dua

etmek geliyor.

—Drizzt Do'Urden

241

R.A. Salvatore

BÖLÜM 16

WULFGAR'A DAĐR

Delly paltosuna daha da sıkı sarındı. Bunun sebebi herhangi bir ayaz

rüzgârdan korunmaktan çok cinsiyetini gizlemekti. Sokak boyunca hızla

yürüdü, ilerisinde olan ve köşeleri dönen karanlık bir siluetle arasını

açmamak için süratle seğirtti. Korsan Palası'nın müdavimlerinden biri, bu

adamın gerçekten de Haydut Morik olduğu ve hiç şüphesiz şu anda başka bir

casusluk görevi üzerinde bulunduğu konusunda Delly'yi temin etmişti.

Bir köşeyi dönüp arka sokaklardan birine girdi ve işte adam oradaydı.

Delly'nin tam önünde durmuş, elinde hançeriyle onu bekliyordu.

Delly kayarak durdu ve hayatını bağışlaması için çaresiz bir yalvarışla

ellerini kaldırdı. "Lütfen Bay Morik!" diye haykırdı. "Sadece sizinle konuşmak istiyorum."

"Morik mi?" diye tekrarladı adam ve başlığı geriye kayıp koyu tenli —

Delly'nin aradığı adama göre çok koyu bir teni vardı— bir yüzü gözler

önüne serdi.

"Ah, affınıza sığınırım, iyi yürekli beyim," diye kekeledi Delly

gerileyerek. "Sizin başka biri olduğunuzu sandım." Adam cevap vermeye

davrandı, ama Delly onu pek duymadı, zira arkasını dönüp Korsan Palası'na

doğru tüm hızıyla koşmaya başlamıştı.

Adamdan güvenli bir mesafe uzağa kaçtığında sakinleşti ve durumu

gözden geçirmek için yavaşladı. Ağaç Kütüğü Kıran ile Wulfgar'ın yaptığı

dövüşten beri, o ve hanın diğer birçok müdavimi Haydut Morik'i gölgeler

arasında görüyor, kuytu köşelerde sinsice dolaşüğmı işitiyorlardı. Yoksa

hepsi de sadece korkularından ötürü o tehlikeli adamı gördüklerini mi

sanıyorlardı? Delly derince iç çekti ve paltosunun önünü açtı.

"Mallarım satışa mı çıkarttın, Delly Curtie?" diye bir soru geldi yan

taraftan.

242

Sessiz Kılıç

Dönüp baktığında duvara yaslanmış duran, tanıdığı bir sese sahip olan

sureti gören Delly'nin gözleri genişledi. Boğazmın-düğümlendiğini hissetti.

Morik'i anyordu, ama şimdi Morik onu kendi avantajına uygun bir şekilde

bulduğu için Delly kendini tam bir ahmak gibi hissediyordu. Sokağa, Korsan

Palası 'na baktı ve bir hançer sırtına saplanmadan önce hana ulaşıp

ulaşamayacağını düşündü.

"Hakkımda somlar sorup beni arıyordun," diye kaygısızca belirtti Morik.

"Ben öyle bir şey yapm—"

"Sorduğun kişilerden biri de bendim," diye tatsızca kadının, sözünü kesti Morik. Sesinin tonunu ve aksanını büsbütün değiştirerek ekledi, "De

bakalım bana kızım, bıçak fırlatan o pis herifi neden görmek istersin?"

Bu sözler Delly'nin şaşkınlıkla gerilemesine sebep oldu, zira bu sözleri tam

olarak bu sesle söylemiş olan yaşlı bir adamla yaptığı konuşmayı hatırlıyordu.

Ayrıca bu konuşma tarzını ve sesi tanımamış olsaydı dahi, Luskan'ın tebdil-i

kıyafet ustası olarak bilinen bu adamın sözlerinden bir an olsun şüphe etmezdi.

Bundan birçok ay önce, Morik'i birkaç defa görmüştü ve bu görüşmelerin hepsi

cinsel münasebet için olmuştu. Her seferinde onun karşısına farklı bir surette,

hem de sadece görünüş değil, tavır ve tutum bakımından da farklı kılıklarda

belirmişti. Farklı bir şekilde yürüyüp konuşmuş, hatta Delly'yle farklı bir şekilde sevişmişti. Yıllardır Luskan'da dönüp duran söylentilere bakılırsa, Morik aslında

birkaç ayrı kişiydi ve Delly bu söylentilerin abartı olduğunu düşünmesine

rağmen, o anda fark etti ki, eğer doğru çıksalardı dahi buna şaşırmazdı.

"Beni buldun işte," dedi Morik sertçe.

Konuya nasıl gireceğini kestiremeyen Delly duraksadı. Sadece Morik'in

bariz rahatsızlığı ve sabırsızlığı onu konuşmaya teşvik edebildi, "Senden

Wulfgar'ı rahat bırakmanı istiyorum. Ağaç Kütüğü'ne Ağaç Kütüğü'nün

ondan istediği şeyi verdi ve eğer adam orayı terk edip gitseydi Wulfgar onun

peşine düşmezdi."

"Ağaç Kütüğü Kıran'ı neden umursayayım ki?" diye sordu Morik, hâlâ,

o adam üzerinde hiç düşünmemiş olduğunu açığa vurur gibi duyulan bir

tonlama kullanarak. "Şimdiye kadar gördüğüm en sinir bozucu serseriydi.

Yarım Ay Sokak onsuzken çok daha iyi bir yermiş gibi görünüyor."

"Pekâlâ, o zaman onun intikamını almayacaksın," diye mantık yürüttü »

Delly. "Ama Wulfgar'dan pek hoşlanmadığın ve kendini kanıtlamak

istediğin—"

"Kanıtlayacak hiçbir şeyim yok," diye sözünü kesti Morik.

"Peki Wulfgar ile derdin ne o zaman?" diye sordu Delly.

Morik hiçbir düşüncesini açık etmeden omuz silkti. "Adamı seviyormuş

gibi konuşuyorsun, Delly Curtie."

243

R.A. Salvatore

Delly'nin yüzü feci şekilde kızardı. "Aynı zamanda Arumn Gardpeck

adına da konuşuyorum," diye ayak diredi kadın. "Wulfgar Korsan Palası'na

faydalı oldu ve bildiğimiz kadarıyla mekânın dışında hiçbir sorun

çıkartmadı."

"Ah, ama onu seviyormuşsun gibi görünüyor, Delly ve az da degıl hanı,

dedi Morik kahkaha atarak. "Ben de Delly Curtie'nin her erkeği eşit

derecede sevdiğini düşünürdüm."

Delly'nin yüzü yine kızardı, hatta bu sefer daha da feci bir şehide.

"Elbette, eğer onu seviyorsan, o zaman senin diğer taliplilerine

boynumun borcu olarak adamı öldürmem gerekli," diye mantık yürüttü

Morik. "Bunu Luskan'daki ahbaplarıma karşı bir görev bılırınvzıra Delly

Curtie gibi bir hazine tek bir adama ait olamaz."

"Onu sevmiyorum," dedi Delly sertçe. "Ama hem kendim hem de

Arumn adına, senden onu öldürmemeni istiyorum.

"Ona âşık değil misin yani?" diye sordu Morik gaddarca.

Delly kafasını sağa sola salladı.

"Đspatla," dedi Morik, Delly'nin elbisesinin belindeki kuşağı çekip

açarak.

Kadın emin olmayarak bir an geriledi. Ama sonra —sadece Wulfgar için,

zira bunu yapmayı hiç istemiyordu— başı™ sallayıp razı oldu.

Đlerleyen saatlerde, Haydut Morik kiralık odasındaki yatağında tek başına

vatıyordu ve Delly uzun süre önce gitmişti —ki Morik onun Wulfgar'ın

yatağına gittiğini tahmin etti. Piposundan derin bir nefes çekerek egzotik ve

sert yabani otun sarhoş edici aromasını tattı.

Bu gece bahtının çok açık olduğunu düşündü, zira Delly Curtie ile bır

vıldan uzun süredir birlikte olmamıştı ve o kadının yatakta ne kadar

muhteşem olabileceğini unutmuştu.

Özellikle de bunun için bir bedel ödemediği zaman daha güzeldi ve bu

gece kesinlikle hiçbir bedel ödememişti- Morik hakikaten de Wulfgar'ı

Đzliyordu, ama adamı öldürmeye hiç niyeti yoktu. Ağaç Kutuğü Kıran'ın

akıbeti ona buna kalkışmanın ne kadar tehlikeli bir iş olabileceğim

göstermişti.

Fakat Arumn Gardpeck ile uzun bir konuşma yapmayı planlıyordu, ki

yapacağı o konuşma Delly'nin içini rahatlatacak cinstendi. Arumn ırı adamı

kendi mekânında tuttuğu sürece barbarı öldürmenin gereği yoktu.

Morik ile yaşadığı hadisenin ardından sinirleri altüst olmuş olan Delly,

244

Sessiz Kılıç

hanın üst katlarında tökezleyerek yürürken elbisesini ve pelerinini aceleyle

düzeltti. Koridorda bir köşeyi döndü ve sokağın tam karşısında, hemen

önünde uzandığını görünce hajkikaten şaşırdı. Delly kendini durduramadan

önce sokağa çıkıverdi. Bundan sonra tüm dünya etrafında dönmeye başladı.

En sonunda kendine geldiğinde arkasına baktı ve ay ışığıyla aydınlanmış

geniş sokağı ve Morik'i metrelerce geride bırakmış olduğu hanı gördü. Bunu

anlayamadı, zira daha az önce binanın içinde yürümüyor muydu? Ve üst

katlardaki bir koridorda durmuyor muydu? Delly sadece omuz silkti. Zira bu

kadın için, olan biten şeyleri anlayamamak pek alışılmadık bir şey değildi.

Kafasını salladı ve Morik'in o gece tüm düşüncelerini altüst etmiş olduğu

sonucuna vararak Korsan Palası'na doğru yöneldi.

Kadını hanın dışına nakleden boyut kapısının öbür tarafında duran

Kimmuriel Oblodra, kadının homurtuları karşısında neredeyse kahkahayı

basacaktı. Kendini kamufle eden piwqfwi pelerininden memnundu, zira

Jarlaxle, Luskan'da bulunduğuna dair hiçbir iz bırakmaması konusunda ona

ısrar etmişti ve Jarlaxle katledilen insanlan geride bırakılmış bir iz olarak

düşünüyordu. Drow koridorda köşeyi döndü ve bir sonraki düzlemsel

sıçramasına hazırlandı.

Bu düşünceyle birlikte yüzünü ekşitti ve bu işi büyük bir itinayla ele

alması gerektiğini kendine hatırlattı; o ve Rai-guy, Haydut Morik'i bir süre

gözetlemişlerdi ve Kimmuriel adamın tehlikeli —yani en azından bir insaı

için tehlikeli— olduğunu biliyordu. Kinetik kalkanını yükseltip tüm

düşüncelerini ona odakladı sonra koridor içinden Morik'in kapısının ötesine

çıkan boyutsal yolu açtı.

Adam yatağının üzerinde yatıyordu, piposundan ve odanın öbür

tarafındaki şömineden gelen hafif ışıkla aydmlanmışü. Odasına tecavüz

edildiğini bariz bir şekilde sezen Morik derhal doğrulup oturdu ve

Kimmuriel, düşüncelerini kinetik kalkanına daha da güçlü bir şekilde

odaklayarak boyut kapısından içeri girdi. Eğer boyutsal seyahatin verdiği

sersernletici etki konsantrasyonunu bozarsa, düşüncelerini toplayamadan

önce ölmesi kuvvetle muhtemeldi.

Dırow, Morik'in kendine sertçe saldırdığını ve göbeğine inen hançerin

darbesini hissetti. Ama kinetik kalkan o darbeyi durdurdu ve gücünü emdr.

Bilincini yeniden odaklamayı başarana kadar iki darbe daha yedi ve bundan

sonra adamı geriye doğru ittirerek kenara çekildi, Morik ile yüzleşti ve ona

güldü..

"Bana zarar veremezsin," dedi duraksayarak, zira Rai-guy'ın ona sunduğu

büyülere rağmen yüzey lisanına hakimiyeti hiç de mükemmel değildi.

Davetsiz misafirin ne olduğunu fark ettiğinde ve zihni odasına bir kara elfin

245

R.A. Salvatore

girmiş olduğunu deşifîe ettiğinde Morik'in gözleri dikkate değecek derecede

genişledi. Etrafına bakındı. Görünüşe bakılırsa bir kaçış yolu arıyordu.

"Konuşmak için geldim, Morik," diye açıklama yaptı Kimrnuriel, koca

Luskan boyunca bu adamın peşinden koşturmak istemediği için. "Sana zarar

vermek için değil."

Morik, bir kara elfın kendine verdiği güvenceyle hiç de rahatlamış

görünmüyordu.

"Sana hediyeler getirdim," diye sözüne devam etti Kimmuriel ve yatağın

üzerine içindeki nesnelerle şıngırdayan küçük bir kutu fırlattı. "Belaern* ve

büyük Yoganith Mağarası'ndan esrar otu. Çok iyidir. Sorulara cevap vermen

gerekiyor."

"Ne hakkında sorulara?" diye sordu hâlâ tedirgin olan hırsız, savunmaya

yönelik bir halde sinmiş durarak ve hançerini art arda elinde çevirerek.

"Kimsin sen?"

"Benim efendim..." Kimmuriel doğru kelimeyi arayarak duraksadı,

"Cömerttir," diye karar verdi. "Ve benim efendim acımazsızdır. Bizimle iş

yapacaksın." Orada durdu ve Morik'in verebileceği her türlü cevabı daha

başlamadan sonlandırmak için elini kaldırdı. Kimmuriel enerjinin içinde

kıpır kıpır olduğunu hissetti ve onu içinde tutmak gücünü emmeye

başlamıştı. Küçük bir sandalyeye odaklanıp düşüncelerini onun üzerine

yoğunlaştırdı, sandalyeyi hareketlendirdi ve yürüyerek yanından geçmesini

sağladı.

Sandalye yanından geçerken, Morik'in darbelerinin tüm enerjisini salan

Kimmuriel, tahta sandalyeyi paramparça etti.

Morik ona şüpheyle, neler olduğunu anlayamadan baktı. "Bu bir uyan

mıydı?" diye sordu.

Kimmuriel sadece gülümsedi.

"Sandalyemi pek sevmedin galiba."

"Efendim seni kiralamak istiyor," dedi Kimmuriel. "Luskan'da gözlere ihtiyacı var."

"Gözlere ve'bir kılıca mı?" diye sordu Morik, kendi gözlerini kısarak.

"Sadece gözler ve bundan başka hiçbir şey," diye cevabı yapıştırdı

Kimmuriel. "Bana Wulfgar denilen şu adam hakkında bilgi vereceksin, onu

yakından takip edeceksin ve ben senin yanına geri döndüğüm zaman

gördüklerini anlatacaksın."

"Wulfgar mı?" diye mınldandı Morik, bu isimden git gide bıkmaya

başlayarak.

*Ç.N. Belaern: drow lisanında kâr, kazanç.

246

Sessiz Kılıç

"Wulfgar," diye yanıtladı Kimmuriel. Aslında haydudun sözlerini

duymamış olması gerekirdi, ama keskin drow kulaklarıyla onu net bir

şekilde işitmişti. "Onu izleyeceksin."

"Onu öldürmeyi tercih ederim," diye belirtti Morik. "Eğer sorun

çıkartıyorsa—" Kimmuriel'in karanlık gözlerinden cinayi bir maksadın

parıltısı geçtiğinde aniden duruverdi.

"Bunu yapma," dedi drow. "Kyorlin* ... onu izle. Daha fazla cevaba

karşılık daha fazla belaern ile geri döneceğim." Yatağın üzerindeki küçük

kutuyu işaret etti ve drow lisanrndaki, "Belaern," kelimesini büyük bir

vurguyla tekrarladı.

Morik başka bir şey soramadan önce oda zifiri bir şekilde karardı.

Karanlık o kadar kesindi ki, elini gözünün bir milim ötesinde sallasa bile onu

göremezdi. Saldırıdan korkan Morik daha da fazla yere sindi ve hançerini

savurarak ileri atıldı.

Ama kara elf çoktan gitmiş, boyutsal kapıdan geçip koridora çıkmış,

sonra sokağa inip Rai-guy'ın nakil tünelinden geçmiş ve daha Morik'in

odasındaki karanlık küresi dağılmadan önce Calimport'a geri dönmüştü. Bu

hadiseyi izlemiş olan Rai-guy ve Jarlaxle başlarını sallayarak takdirlerini

belirttiler.

Jarlaxle'm yüzey dünyasındaki nüfuzu daha da artmıştı.

Şöminenin közleri en sonunda yeniden belirdiğinde, Morik ihtiyatla

yatağının altından dışarı çıkti. 'Ne kadar garip bir gece bu böyle!' diye

düşündü. Đlk başta Delly ile beraber olmuştu, ki bu beklenmedik bir şey

değildi, zira Wulfgar'a âşık olduğu barizdi ve Morik'in onu kolayca

öldürebileceğini biliyordu.

Ama şimdi... bir drow elfi! Onun odasına Wulfgar hakkında konuşmak için

gelmişti! Luskan sokaklanndaki her şey bir anda Wulfgar ile mi alâkadar olmaya

başlamıştı? Kimdi bu adam ve neden bu denli büyük bir ilgi çekiyordu?

Morik paramparça olmuş sandalyesine baktı —etkileyici bir

numaraydı— sonra sinirleri darmadağınık bir halde hançerini odanın öbür

tarafına fırlattı ve karşısmda duran duvara gömülmesini sağladı. Bunun

ardından yatağına uzandı.

*Ç.N. Kyorlin: drow lisanında izlemek, seyretmek

247

R.A. Salvatore

"Belaern" dedi sessizce, bunun ne manaya geldiğini merak ederek. Kara

elf esrar otlan hakkında bir şeyler söylememiş miydi?

Sıradan kutuyu dikkatle inceledi ve üzerinde herhangi bir tuzağın olup

olmadığını görmek için bakındı. Hiçbir tuzak bulamayan ve eğer isteseydi

kara elfın onu öldürmek için çok daha dolaysız bir yol seçeceği sonucuna

varan Morik, kutuyu komodininin üzerine koydu, mandalını nazikçe açtı ve

kapağını kaldırdı.

Karşısında mücevherler, altınlar ve koyu renkli yabani ot paketleri

duruyordu.

"Belaern," dedi Morik yine, gülümsemesi en az önünde duran hazine

kadar parlayarak. Demek Wulfgar'ı izlemesi gerekiyordu —kr bu zaten

yapmayı tasarladığı bir şeydi— ve emeklerinin karşılığında cömertçe

ödüllendirilecekti.

Delly Curtie'yi düşündü; açık kutunun içindekilere ve yatağındaki

dağınık çarşaflara baktı.

Kötü bir gece olmamıştı.

Efsanevi Ağaç Kütüğü Kıran'ın hazin sonunun ardından Wulfgar'a

meydan okumak üzere kimse gelmediği için Korsan Palası'ndaki yaşam

birkaç gün boyunca sessiz ve huzurlu geçmişti. Ama bu huzur en sonunda

bozulduğunda büyük bir hırgür çıkmıştı. Mürettebatı uzun süredir denizde

olan ve sıkı bir dövüş için can atan bir gemi Luskan limanına yanaşmıştı.

Ve aradıklan dövüşü Wulfgar karşısında, neredeyse başlarına yıktıkları

bir tavernada buldular.

Birçok dakika süren arbedenin ardından Wulfgar ellerinde debelenen en

son denizciyi de kafasının üzerine kaldırdı ve onu, bundan evvel dışarı

fırlattığı dört adamın duvarda açmış olduğu geniş yarıktan dışarı attı. Başka

bir inatçı deniz kurdu o yarıktan içeri dalmaya çalıştı ve Wulfgar adamın

suratına bir şişe fırlatıverdi.

Đri adam kana bulanmış önkoluyla kana bulanmış yüzünü sildi, başka bir

şişe aldı —bu seferki doluydu— ve en yakınındaki sağlam masaya doğru

tökezleyerek ilerledi. Bir sandalyeye kendini fırlatıp derin bir yudum alan

\Vulfgar, içkiyi içerken ve alkol kesilmiş dudaklarından süzülürken yüzünü

buruşturdu.

Barda duran ve aynı şekilde tartaklanmış olan Josi ile Arumn da bitkin

248

Sessiz Kılıç

düşmüşlerdi. Ama kavganın bütün külfetine VVulfgar katlanmıştı ve ikisi

sadece küçük kesikler ve çürüklerle atlatmışlardı.

"Çok kötü yaralandı," diye belirtti Josi, iri adamı işaret ederek özellikle de bacağını, zira Wulfgar'ın pantolonu kan içinde kalmıştı. Denizcilerden

biri ona bir kütükle vurmuştu. Kalas kınlıp ikiye aynlmış, kumaşı ve deriyi

yararak barbarın bacağına çok sayıda iri kıymığın saplanmasına sebep

olmuştu.

Arumn ile Josi ona bakarken, Delly adamın yanına gelip dizlerinin

üzerine çöktü ve bacağını temiz bir bez parçasıyla sarmaladı. Derine

gömülmüş kıymıklan bastırarak çıkarttı ve VVulfgar'ın acı içinde hırlamasına

sebep oldu. Barbar acıyı öldüren içkisinden iri bir yudum daha aldı.

"Delly yine onunla ilgilenecek," diye belirtti Arumn. "Hayatındaki tek iş

bu oldu zaten."

"Hareketli bir iş, öyleyse," diyerek hemfikir oldu Josi ciddi bir ses

tonuyla. "Bana soracak olursan, bu kalabalığı bizim hana gönderenler

Wulfgar'ın dışan attığı en son takım, yani Rossie Doone ile serserileri.

Oğlana meydan okumak için her zaman başkalan olacaktır."

"Ve günün birinde kendinden dişlisi karşısına dikilecek. Ağaç Kütüğü

Kıran'a olduğu gibi," dedi Arumn sessizce. "Korkarım yatağında huzur

içinde ölmeyecek."

"Đkimizden uzun yaşamayacağı da kesin," diye ekledi Josi, Delly'nin

barbara destek olarak onu odadan dışan çıkanşını izlerken.

Tam o anda başka bir çift kaba denizci kırık duvardan içeri daldı ve

tökezleyerek ilerleyen Wulfgar'a doğru koşturmaya başladı. Adamlar ona

ulaşmadan bir saniye önce iri barbar içinde bir enerji patlaması yaşadı.

Delly'yi güvenle kenara itip hızla döndü. Barbann yumruğu, bir adamın ona

doğru uzattığı kolların arasından geçip yüzüne gömüldü. Adam sanki

bacaklan eriyip su olmuşçasına yere devrildi.

Diğer denizci Wulfgar'a girişti, ama iri adam bir santim kıpırdamadı.

Sadece homurdandı ve adamın sollu sağlı yumruklanın kabul etti.

Ama derken Wulfgar onu yakaladı ve kollarının altından sıkıca kavrayıp

sertçe sıkarak onu yerden kaldırdı. Denizci ona yumruk ve tekme atmaya

çalıştığında barbar onu öyle bir şiddetle salladı ki, adam kendi dilinin ucunu

ısınp koparttı.

Bundan sonra uçuşa geçti, Wulfgar iki koşar adım atmış ve onu

duvardaki deliğe doğru fırlatmıştı. Fakat barbar isabet kaydedemedi ve adam

yangın yarım metre ötesinde duvara çarptı.

"Onu senin için dışan iteklerim," diye seslendi Josi Puddles barın

kenarından.

249

R.A. Salvatore

Wulfgar başıyla onayladı, Delly'nin koluna tekrar girdi ve topallayarak

odadan çıktı.

"Ama beraberinde alayını da devirecek, değil mi?" dedi Arumn

Gardpeck kıs kıs gülerek.

250

Sessiz Kılıç

BÖLÜM 20

KOLYEYĐ SALLAMAK

"Sevgili Domo," diye kedi gibi mırıldandı Sharlotta Vespers, işveli bir

tavırla ilerleyip uzun parmaklarını sıçanadamın omuzlarına koyarak.

"Đttifakımızdaki karşılıklı kazancı göremiyor musun?"

"Basadoni'nin adamlarının benim lağımlarımda dolaştığını görüyorum,"

diye hırlayarak yanıtladı Quillilo. Şu anda insan suretindeydi, ama hâlâ

birçok yönden —mesela burnunu kıpırdatmasıyla— bir sıçana uyan

özellikler sergiliyordu. "Yaşlı sefil şey nerede?"

Artemis Entreri cevap verecek gibi olduysa da Sharlotta ona dokunaklı

bir bakış fırlattı ve konuşmayı kendine bırakması için adama yalvardı.

Kiralık katil, Domo gibi biriyle Sharlotta'nın uğraşmasına son derece

memnun olarak sandalyesinde arkasına yaslandı.

"Yaşlı sefil şey," diye başladı kadın, Domo'nun hiç de övgü dolu

olmayan ses tonunu taklit ederek, "tam şu anda daha büyük bir müttefikle

yapılacak ortaklığı güvence altına alıyor, Domo'nun zıt gitmek istemeyeceği

türden bir müttefikle."

Sıçanadamın gözleri tehlikeli bir şekilde kısıldı; tehdit edilmeye hiç alışık

değildi. "Kimmiş o?" diye sordu. "Lağımlarımızda koşturup dururken

yakaladığımız o leş kokulu koboldlar mı yoksa?"

"Koboldlar mı?" diye tekrarladı ve güldü Sharlotta. "Onlar değil elbette.

Hayır, onlar yeni müttefiklerimizin sadece piyon askerleri ve ön saldın ekibi."

Sıçanadam lideri kadının elinden kurtulup sandalyesinden kalktı ve oda

boyunca yürüdü. Basadoni Loncası'nm zemin altı katlarında ve lağımlarda

bir savaş yaşandığını biliyordu. Bu savaş çok sayıda kobold, Basadoni

askerleri ve casuslarının belirttiği üzere başka yaratıklar arasında yaşanmıştı.

Bu sonuncu yaratıklar tespit edilememişlerdi, ama kurnaz büyülere ve

numaralara sahip, güçlü yaratıklar oldukları barizdi. Sırf Sharlotta'nın hâlâ

251

'?A. Salvatore

yaşıyor olması gerçeğine dayanarak, Basadoni Loncası'nın —ya da en

azından bir kısmının— hâlâ hayatta olduğunu anladı. Domo bu iki taraf

arasında bir taht darbesi yaşandığından ve bu darbenin baş mimarlarının

Sharlotta ve Entreri olduğundan şüpheleniyordu. Yaşlı Basadoni'nin hâlâ

hayatta olduğunu iddia ediyorlardı, ama Domo'nun bir dostu olan Kadran

Gordeon'un öldüğünü itiraf etmişlerdi. 'Şanssızlık,' demişti Sharlotta, ama

Domo bu konunun, iyi ya da kötü şansla uzaktan yakından alâkası

ol rıadığrnı biliyordu.

Sıçanadam, başıyla Entreri'yi işaret etti ve ses tonunda büyük bir

rahatsızlıkla, "Neden yaşlı adam adına o konuşuyor?" diye Sharlotta'ya

sordu. Domo Entreri'den hiç hoşlanmıyordu. Entreri, onların Calimport'taki

klanının efsanevi lideri olan, kurnaz ve gaddar Rassiter'ı öldürdüğünden beri

sıçanadamlar ondan pek hoşlanmazdı zaten.

"Çünkü böyle istiyorum," diye çıkıştı Entreri, daha Sharlotta araya

giremeden önce. Kadın, kiralık katile doğru hoşnutsuz bir bakış attıktan

sonra tekrar Domo'ya doğru döndüğünde yüzünü yumuşattı. "Artemis

Entreri Calimport'un usulleri konusunda çok yeteneklidir," diye açıkladı.

"Kendisi münasip bir temsilci."

"Ona güvenmeli miyim yani?" diye sordu Domo duyduklarına

man anıayarak.

"Sana sunduğumuz teklife güvenmelisin ve sana sunduğumuz teklif koca

şehirde bulup bulabileceğinin en iyisi," diye yanıtladı Sharlotta.

"Güvenmen gereken, eğer bu teklifi kabul etmezsen," diye ekledi Entreri,

"bize savaş açmış olacağındır. Hiç hoş bir fikir değildir, seni temin ederim."

Kiralık katili süzerken Domo'nun kemirgen gözleri yeniden kısıldı, ama

Artemis Entreri'ye daha fazla zıt gitmeyecek kadar saygılı ve akıllıydı.

"Yeniden konuşacağız, Sharlotta," dedi. "Sen, ben ve yaşlı Basadoni."

Sıçanadam, bunu söyledikten sonra odadan ayrıldı ve kapıdan dışarı çıkar

çıkmaz iki Basadoni askeri, lağımlardaki inine geri dönmesi için zemin altı

katlara kadar ona refakat etti.

Daha odadan henüz çıkmıştı ki, Sharlotta ile Entreri'nin arkasındaki

duvarda gizli bir kapı açıldı ve Jarlaxle odaya girdi.

'Bizi yalnız bırak," diye Sharlotta'ya talimat verdi. Drowun ses tonuna

bakılacak olursa, bu görüşmenin sonucundan o kadar da memnun kalmadığı

anlaşılabiliyordu.

Sharlotta, Entreri'ye başka bir hoşnutsuz bakış fırlattıktan sonra döndü ve

odanın kapısına doğru yürüdü.

"Son derece takdire şayan bir iş çıkarttın," dedi Jarlaxle ona ve kadın

başıyla bu iltifatı kabul etti.

252

Sessiz Kılıç

"Ama ben başarısız oldum," dedi Enterri, kadın kapıyı arkasından kapatır

kapatmaz. "Ne yazık."

"Bu görüşmeler bizim için son derece önemli," dedi Jarlaxle ona. "Eğer gücümüzü güvence altına alabilir ve diğer loncaları tehlike altında

olmadıkları konusunda temin edebilirsek, listemdeki ilk işi tamamlamış

olacağım."

"Ve ondan sonra Calimport ile Menzoberranzan arasındaki ticaret

başlayabilecek," dedi Entreri iğneleyici bir ses tonuyla, kollarım teatral bir şekilde iki yana açarak. "Her şey Menzoberranzan'm kazancı için."

"Her şey Bregan D'aerthe'nin kân için," diye düzeltti Jarlaxle.

"Peki bunu umursamalı mıyım?" diye dobra dobra sordu Entreri

Jarlaxle, adamın tavrını ve ses tonunu düşünüp tartmak için uzun bir süre

duraksadı. "Çetemin içinde, senin bu işi alnının akıyla başarabilecek kadar

iradeli biri olmadığından korkan kimseler var," dedi ve paralı asker ses

tonuna hiçbir tehdit tınısının sızmasına izin vermemiş olsa da, Entreri kara

elflerin usullerini, bu cümlenin meşum manasını anlayacak kadar iyi

biliyordu.

"Bu iş için gönülsüz müsün?" diye sordu paralı asker lideri. "Calimport sokaklarında hüküm sürmüş olan en nüfuzlu paşa olmanın eşiğindesin be

adam! Krallar önünde eğilip sana hürmet gösterecek ve hazineler sunacak."

"Ben de o çirkin yüzlerine esneyeceğim," diye yamtladı Entreri -

"Evet, bütün bunlar canını sıkıyor," diye belirtti Jarlaxle. "Hatta

dövüşmek bile. Amaçlarını ve arzularım kaybettin, onları bir kenara bıraktın.

Neden? Korkudan mı? Yoksa artık başarabilecek bir şeyin kalmadığına

inanmandan mı?"

Entreri rahatsızlıkla kıpırdandı. Elbette ki, Jarlaxle'rn sözünü ettiği

sorunun uzun süredir farkındaydı, ama bunu başka birinin ağzından duymak

onu derinden yaralamıştı.

"Bir korkak mısın?" diye sordu Jarlaxle.

Entreri bu yorumun saçmalığına kahkahayı bastı, hatta sandalyesinden

sıçrayıp drowa tüm gücüyle hücum etmeyi düşündü. Jarlaxle'ın yöntemlerini

tanıyordu ve kendisiyle alay eden paralı askere ulaşamadan çok önce ölmüş

olacağım biliyordu, ama yine de harekete geçmeyi ciddi ciddi düşündü.

Derken Jarlaxle, onu etkisiz hale getirecek olan büyük darbeyi indirdi.

"Yoksa bunun sebebi Menzoberranzan'ı görmüş olman mı?" diye sordu.

Entreri sorunun büyük bir sebebinin bu olduğunu biliyordu ve kiralık katilin

yüz ifadesi, Jarlarie'ın onun damarına basmış olduğunu anlamasını sağladı.

"Küçük mü düştün?" diye sordu drow. "Menzoberranzan'daki hadiseleri

küçük düşürücü mü buldun?"

253

R.A. Salvatore

"Yıldırıcı buldum," diye düzeltti Entreri, şiddet ve nefretle dolu bir ses tonuyla. "Öyle bir ahmaklığı o denli büyük bir ölçekte görmek."

"Ah, ama bunun senin varlığına ayna tutan bir ahmaklık olduğunu da

biliyorsun," diye belirtti Jarlaxle. "Artemis Entreri'nin başarmak için hayatı boyunca mücadele verdiği her şey, drow şehrinde daha büyük bir ölçekle

karşısına dikilmişti."

Hâlâ oturmakta olan Entreri, ellerini yumruk yaptı ve dudaklarını ısırdı.

Saldırmaya git gide daha da yaklaşıyordu.

"O halde senin hayatın da bir yalan mı?" diye devam etti hiç istifini

bozmayan Jarlaxle ve bunun ardmdan Entreri'nin kalbine hançer gibi bir söz

fırlattı. "Drizzt Do'Urden'in sana karşı iddia ettiği şey buydu, değil mi?"

Sadece bir anlığına Entreri'nin metin yüzünden fokurdayan bir hiddet

ifadesi geçti ve Jarlaxle kahkahayı patlattı. "En sonunda, senden bir yaşam

belirtisi çıktı işte!" dedi. "Bir arzu belirtisi, her ne kadar o arzu benim kalbimi sökmek olsa bile." Derince iç çekti ve sesini alçalttı. "Yoldaşlarımın birçoğu senin bunca zahmete değmeyeceğini düşünüyor," diye itiraf etti. "Ama ben

işin aslını biliyorum, Artemis Entreri. Sen ve ben dostuz ve ikimizin de kabul

etmek istemediği kadar birbirimize benziyoruz. Önünde büyük bir görkem

bekliyor, tabii eğer sana yolunu gösterebilirsem."

"Ahmakça konuşuyorsun," dedi Entreri sertçe.

"O yol Drizzt Do'Urden'dan geçiyor," diye devam etti Jarlaxle hiç

tereddüt ermeden. "Kalbindeki delik bu. Onunla yeniden, kendi seçtiğin

şartlarda dövüşmelisin. Çünkü kibrin, sen o meseleyi halletmeden önce

hayatında başka bir sayfa açmana asla izin vermeyecek."

"Zaten onunla birçok kez dövüştüm," diye lafi yapıştırdı Entreri,

yükselen bir hiddetle. "O adamı bir daha görmeyi hiç istemiyorum."

"Bunu düşündüğünü iddia edebilirsin," dedi Jarlaxle. "Ama yalan

söylüyorsun, hem bana hem de kendine. Drizzt Do'Urden ile Artemis Entreri

iki kez adil bir dövüşe tutuştu ve her iki defasında da Entreri dövüşten kaçan

taraf oldu."

"Tam bu lağımlarda o benimdi!" diye ayak diredi kiralık katil. "Ve onu haklayacaktım, tabii dostları yardımına koşmuş olmasaydı."

"Fakat Mithril Salonu'na bakan o yamaçta üstün gelen kişi oydu."

"Hayır!" diye ısrar etti Entreri, sakinliğini bir anlığına kaybederek.

"Hayır. Onu yenmiştim."

"Đşte buna gerçekten inanıyorsun ve seni hatıralarının acısına hapseden

şey de bu," diye çıkarım yaptı Jarlaxle. "O dövüşü bana detaylı olarak

anlatmıştın ve ben de bir kısmını uzaktan izlemiştim, ikimiz de biliyoruz ki,

o dövüşü iki taraftan herhangi biri kazanabilirdi. Ve seni allak bullak eden

254

Sessiz Kılıç

şey de bu. Eğer Drizzt seni temiz bir şekilde mağlup etmiş olsaydı ve sen

hayatta kalsaydın yaşamına devam edebilirdin. Ve eğer sen onu mağlup

etmiş olsaydın, Drizzt yaşasın veya yaşamasın onu bir daha düşünmezdin.

Seni kemirip duran şey sonucunu bilmemek, dostum. Hâlâ karara

bağlanmamış olan tek bir müsabakanın varlığını, daha büyük bir güç olsun

veya sadece bedensel hazza yönelik bir yaşam olsun, —ki ikisine de kolayca

erişebilirsin— bulabileceğin diğer hedeflerin önünde duran tek bir meydan

okumanın varlığını bilmek sana acı veriyor."

Derken Entreri arkasına yaslandı, bu sözler öfkesini uyandırmaktan çok

ilgisini çekmiş gibiydi.

"Ve bunu da sana verebilirim," diye açıkladı Jarlaxle, "yani her şeyden çok istediğin şeyi. Yalnızca kalbinde yatanı itiraf etmen gerekli. Calimport

konusundaki planlanma sensiz de devam edebilirim; Shariotta bana iyi bir

vitrin olur ve ben de buradan sökülüp atılamayacak kadar iyi bir şekilde kök

saldım. Ama böyle bir düzenlemeyi arzulamıyorum. Yüzeydeki

faaliyetlerim için Bregan D'aerthe'ye Artemis Entreri'nin liderlik etmesini

istiyorum. Ama gerçek Artemis Entreri'nin. Önceden olduğu kişinin bir

posasından ibaret olan, hain Drizzt ile arasındaki beyhude ve boş

müsabakaya, onu diğer kişilerin üstünde kılan hünerlerine odaklanamayacak

kadar fazla kapılmış olan kişinin değil."

"Hünerlermiş," diye şüpheyle tekrarladı Entreri ve kafasını çevirdi.

Ama Jarlaxle adamın damarına bastığını, kiralık katilin gözlerinin

önünde onun direnemeyeceği bir hediye sallamış olduğunu biliyordu.

"Geriye bir buluşma kaldı, hem de içlerinden en önemlisi," dedi Jarlaxle.

"Sen Rakerlann lideriyle, Paşa Wroning'in sözcüleriyle, Quentin Bodeau ve

Dvvahvel Tiggenvillies ile toplantı yaparken, ben ve drow ortaklanın seni

yakından izleyeceğiz. Görevini iyi yap, ben de sana Drizzt Do'Urden'i

bulayım."

"Paşa Basadoni'yi görmeyi talep edeceklerdir," diye tahminde bulundu

Entreri ve sırf yaklaşan toplantı konusunu düşünmesi gerçeği bile Jarlaxle'ın

yemini yutmuş olduğunu gösteriyordu.

"Kılık değiştirme maskesi sende değil mi?" diye sordu Jarlaxle.

Entreri ne dediğini anlamayarak bir süre duraksadı, ama derken ,

Jarlaxle'ın neden söz ettiğini anladı: Menzoberranzan'da Carti-brie'den

almış olduğu büyülü bir maskeden bahsediyordu. O maskeyi drow şehrinin

baş büyücüsü olan Gromph Baenre'nin kılığına girip Gromph'un özel

dairesine sızmak için kullanmıştı ve Baenre Evi'ne girip Drizzt'i bulmak için

kullanacağı Örümcek Maskesi'ni de o odadan çalmıştı. "Bende değil," dedi

tersçe ve konuyu detaylandırmak istemediği barizdi.

255

R.A. Salvatore

"Ne yazık," dedi Jarlaxle. "Maske her şeyi daha basit kılardı. Ama

endişelenmeye gerek yok, zira her şeyin çaresine bakılacak," diye söz verdi

drow ve yerlere kadar eğilip reverans yaptıktan sonra odadan aynldı ve

Artemis Entreri'yi orada düşünceleriyle baş başa bıraktı.

"Drizzt Do'Urden," dedi kiralık katil ve artık sesinde hiç nefret tınısı

yoktu, sadece duygusuz bir teslimiyet seziliyordu. Jarlaxle hakikaten de onu

cezbetmeyi başarmış, ona yaşadığı iç çekişmenin şimdiye kadar hiç enine

boyuna —ya da en azından dürüstçe— düşünmemiş olduğu bir yonunü

göstermişti. Menzoberranzan'dan kaçışlarının ardından Drizzt Do'Urden'i

en son görüşünde, Entreri kendine bu hain drowla işinin bitmiş olduğunu ve

o sefil Drizzt Do'Urden'i bir daha asla görmek istemediğini söylemiş ve

kendini buna ikna etmişti.

Ama gerçek bu muydu?

Jarlaxle, kimin daha iyi kılıç kullandığı konusunun ikisinin arasında

henüz çözülmemiş bir mesele olduğu konusunda ısrar ettiğinde doğru

konuşmuştu. Birbirileriyle kılıç kılıca yakın dövüş halinde iki kez savaşmış

ve bundan başka küçük dövüşler de yapmışlardı. Aynca iki farklı zamanda

başka bir düşmana karşı birlikte savaşmışlardı; bunlardan bin

Menzobenanzan'dan kaçış sırasında, diğeri ise Bruenor'un klanı tünelleri

geri almadan evvel Mithril Salonu'nda olmuştu. Bütün bu karşılaşmalar,

dövüş stili bakımından birbirilerinin tam anlamıyla birer aynası olduklarını

onlara göstermişti.

Lağımlarda Entreri Drizzt'in yüzüne lağım suyu tükürüp avantajı eline

geçirene kadar dövüş eşit şekilde devam etmişti. Ama derken, ölümcül

yayıyla birlikte o sefil Catti-brie gelmiş ve kiralık katili kaçmak zorunda

bırakmıştı. Entreri, eğer Drizzt adil olmayan bir avantaja sanlıp doğuştan

gelen yeteneğini kullanarak ikisi üzerine bir karanlık küresi yerleştirmemiş

olsaydı, yamaçtaki dövüşü de kendinin kazanacağına inanıyordu. Hatta

ondan sonra dahi, Entreri kazanmaya çok yaklaşmış, fakat kendi hevesi

sebebiyle düşmanını unutuvermişti.

Peki öyleyse ikisi hakkındaki gerçek neydi? Hangisi kazanırdı?

Kiralık katil derinden iç geçirdi ve çenesini avucuna dayayıp düşüncelere

daldı. Pelerinin bir cebinden küçük bir kolye çıkarttı. Bu kolye, Jarlaxle'ın

Catti-brie'den aldığı ve Entreri'nin paralı askerin Menzoberranzan'daki

çalışma masasından aşırdığı kolyeydi. Ona Drizzt'in yerini gösterebilecek

olan kolye.

Geçen son birkaç gün içinde Artemis Entreri bu kolyeye birçok defa

bakıp hain drowun nerede olduğunu, Drizzt'in ne yaptığını, son zamanlarda

hangi düşmanlarla savaşmış olduğunu merak etmişti.

256

Sessiz Kılıç

Kiralık katil birçok defa kolyeye bakarak bunları merak etmişti, ama

bundan önce onu kullanmayı hiç ciddi ciddi düşünmemişti.

Entreri'nin yanından ayrıldığında, Jarlaxle'ın her zaman tez olan

adımlarında dikkate değer bir canlılık vardı. Paralı asker lideri, Drizzt

Do'Urden'in yerini bulmak için bu kadar büyük çaba harcama ve Entreri'nin

içine bu kadar güçlü bir tohum ekme konusunda gösterdiği öngörü için

kendini sessizce tebrik etti.

"Zaten tüm mesele de bu," dedi Rai-guy ile Kimmuriere, onları Rai-

guy'm odasında bulduğu zaman sessiz düşüncelerini yüksek sesle

sonlandırarak. "Her zaman için mesele öngörüdür."

Đkisi ona soru dolu ifadelerle baktılar.

Jarlaxle bu bakışları bir kahkahayla geçiştirdi. "Pekâlâ, araştırmalarımız

konusunda neredeyiz bakalım?" diye sordu paralı asker lideri. Druzil'in hâlâ

büyücünün yanında olduğunu gördüğüne de sevinmişti; Rai-guy'ın impi

evcili yapma konusundaki planlan iyi gidiyor gibi görünüyordu.

Diğer iki kara elf birbirilerine baktılar ve kahkaha atma sırası onlardaydı.

Rai-guy sessizce büyü sözleri söylemeye, kollarını yavaş ve belirli hareketlerle

oynatmaya başladı. Kollarını sallama hızını yavaş yavaş arttırdı ve kendi

etrafında dönmeye başladı, uçuşan cüppesi arkasından savruluyordu. Etrafında

gri renkli bir duman oluşup onu bulanıklaştırdı ve sanki git gide daha da hızlı

hareket edip dönüyormuş gibi görünmesini sağladı.

Derken tüm hareket durdu ve Rai-guy ortadan kayboldu. Onun az önce

olduğu yerde şimdi ten rengi tunik ve pantolon giymiş; ipekten, açık mavi bir

pelerin kuşanmış ve garip — ilginç bir şekilde Jarlaxle'ınkine benzeyen—

geniş siperlikli bir şapka takmış bir insan duruyordu. Açık mavi renkli

şapkanın üzerinde kırmızı bir kuşak ve yan tarafında bir kuş tüyü vardı.

Merkezinde ise açık bir gözün üzerinde yanan bir mum tasviriyle porselen

ve altından bir süs duruyordu.

"Selamlar, Jarlaxle, ben Caradoon'dan Cadderly Bonaduce," dedi taklitçi

drow, yerlere kadar eğilerek.

Jarlaxle, insan olması gereken bu kimsenin, yüzeyde hiç de yaygın

olmayan drow lisanını akıcı bir şekilde konuştuğuna dikkat etti.

"Taklit mükemmel," diye hırladı imp Druzil. "O sefil Cadderly'ye o

kadar çok benziyor ki, onu zehirli kuyruğumla şişlemek istiyorum!" diye

257

R.A. Salvatore

sözünü bitiren Druzil, küçük, kösele benzeri kanatlarını hafifçe çırparak

yerden hafifçe yükseldi ve bunu yaparken de pençeli elleriyle ayaklarını

birbirine vurdu.

"Caradoonlu Cadderly Bonaduce'un drow lisanını bildiğinden

şüpheliyim," dedi Jarlaxle hoşnutsuzca.

"Basit bir büyü bunu düzeltecek," diye liderini temin etti Rai-guy ve

Jarlaxle hakikaten de böyle bir büyü biliyordu —drow olmayan çeşitli

ırklarla yaptığı yolculuk ve toplantılarda sık sık kullandığı bir büyüydü bu.

Ama Jarlaxle o büyünün de sınırlan olduğunu biliyordu.

"Cadderly'nin göründüğü gibi görünecek ve Cadderly'nin konuştuğu

gibi konuşacağım," diye sözlerine devam etti Rai-guy, ne kadar zeki

olduğunu düşünüp gülümseyerek.

"Öyle mi olacak?" diye tüm ciddiyetiyle sordu Jarlaxle. "Yoksa algısı kuvvetli olan rakibimiz senin bir cümlenin öznesiyle fiilinin yerini, bizim

lisanımıza daha uygun bir şekilde değiştirdiğini duyacak ve bu ona her şeyin

göründüğü gibi olmadığını mı söyleyecek?"

"Dikkatli olurum," diye söz verdi Rai-guy, kimsenin onun becerisinden

şüphe etmesinden hoşlanmadığını belirten bir ses tonuyla.

"Dikkat yeterli olmayabilir," diye yanıtladı Jarlaxle. "Sergilediğin performans her ne kadar muhteşem olursa olsun bu konuda hiçbir şeyi şansa

bırakmamalıyız."

"Dediğin gibi Drizzt'in yanına gitmemiz gerekiyorsa, bunu nasıl

yapacağız öyleyse?" diye sordu Rai-guy.

"Profesyonel bir taklitçiye ihtiyacımız olacak," dedi Jarlaxle ve bu

cümlesiyle iki drow yoldaşının da inlemesine sebep oldu.

"Bunun anlamı ne?" diye sordu Druzil tedirginlikle.

Jarlaxle Kimmuriel'e baktı. "Baeltimazifas iUithidlerle birlikte," diy-

anlattı. "Onların yanına gidebilirsin."

"Baeltimazifas," dedi Rai-guy bariz bir tiksintiyle, zira o yaratığı biliyor ve çoğunun ettiği gibi o da bu yaratıktan nefret ediyordu. "Yaratığı illithidler kontrol ediyor ve fiyatını da aşın derecede yüksek tutuyorlar."

"Pahalı olacak," diye ekledi Kimmuriel, zira zihin yüzücüler olarak

bilinen garip iUithidlerle iş yapmak konusunda içlerinde en deneyimli kişi

oydu.

"Kazancımız, ödenecek bedele değer," diye ikisini de temin etti Jarlaxle.

"Peki ihanet olasılığı ne olacak?" diye sordu Rai-guy. "O ırklar, hem Baeltimazifas hem de illithidler ne pazarlıklara uymalanyla ne de

drowlardan veya başka bir ırktan korkmalanyla tanınırlar."

"O zaman ihaneti ilk yapan ve en iyi yapan biz oluruz," diye ısrar etti

258

Sessiz Kılıç

Jarlaxle, başım sallayıp gülümseyerek ve hiç de korkmamış görünerek. "Peki

geride bıraktıkları şu Wulfgar'dan ne haber?"

"Luskan'da," diye yanıtladı Kimmuriel. "Hiç önemli değil. Sahnedeki

küçük bir oyuncudan ibaret ve şu anda hain drowla bir bağı yok."

Jarlaxle düşünceli bir poz takınarak tüm parçalan bir araya getirdi.

"Gerçekte küçük bir rol, ama bizim anlatacağımız hikâyede değil," diye

karar verdi. "Eğer Drizzt'e Cadderly'nin kılığında gidersen hepsini büyülü

yolla —ama ruhbani güçlerden bahsediyorum, sihirbaz büyüsünden değil—

getirmeye yetecek gücün kalır mı?"

"Bunu ne ben yapabilirim, ne de Cadderly," diye yanıtladı Rai-guy.

"Herhangi bir ruhban nakil büyüsü için sayılan çok fazla. Bir veya iki

tanesini yanıma alabilirim, ama dört kişi olmaz. Bunu Cadderly de

başaramaz, tabii benim algımın ötesindeki güçlere sahip değilse."

Jarlaxle yine duraksayıp enine boyuna düşündü. "Luskan olmasın, o

zaman," dedi, yoldaşlanyla konuşmaktan çok yüksek sesle düşünerek.

"Baldur Kapısı, hatta o şehrin yakınlanndaki bir köy ihtiyacımızı

giderecektir." Đşte bundan sonra tüm parçalar kurnaz paralı asker liderinin

aklında yerli yerine oturdu, Drizzt ile dostlarını kristal parçasından ayırmaya

yardım edecek yemi bulmuştu. "Evet bu son derece eğlenceli olabilir."

"Ver kârlı olur, değil mi?" diye sordu Kimmuriel.

Jarlaxle güldü. "Biri olmadan diğerini istemem ki."

259

R.A. Salvatore

BÖLÜM 21

ĐŞE YARAYAN YARA

"Her zaman buraya yanaşırız," diye açıkladı Bumpo Thunderpuncher,

Kıçtan Çarklı nehrin üzerinde duran devrilmiş bir ağaca sertçe bindirdiğinde.

Çarpışmanın sarsıntısı neredeyse Regis ile Bruenor'un teknenin kenarından

aşağı düşmesine sebep olacaktı. "Bir seferde çok miktarda erzak taşımayı

sevmiyorum," diye açıkladı tıknaz cüce. "Kardeşim ve kuzenlerim

yemekleri feci hızlı yiyorlar da!"

Drizzt başıyla onay verdi —hakikaten de biraz yemeğe ihtiyaçları vardı

ve bunun büyük bir sebebi de obur cücelerdi— ve nehrin etrafında

kümelenmiş ağaçlara ihtiyatla baktı. Bundan önceki ita gün içinde, dostlar

onlann rotasını takip eden bazı hareketler tespit etmişlerdi ve hatta bir

defasında Regis takipçileri açık bir şekilde görüp onların bir goblin grubu

olduğunu söylemişti. Bu inatçı takibe bakılırsa —ki goblin standartlarına

göre birkaç saatten uzun olan her türlü takip inatçı sayılırdı— Crenshinibon

yine çağrı yapıyor gibiydi.

"Erzak tedarik edip yola geri koyulmak ne kadar sürer?" diye sordu drow.

"Ah, bir saatten fazla," diye yanıtladı Bumpo.

"O zamanın yansı kadar," diye emretti Bruenor. "Aynca ben ve benim

buçukluk dostum da size yardım edeceğiz." Drizzt ile Catti-brie'ye doğru

başını salladı ve onlar da bu işareti anladılar; Bruenor onlan bu işe dahil

etmemişti, çünkü onlann araziyi keşfe çıkmalan gerektiğini biliyordu.

Deneyimli izci çiftin goblin işaretlerine rastlaması uzun sürmedi. O

küçük, gaddar yaratıklardan en az yirmi tanesinin ayak izi mevcuttu ve

uzakta değillerdi. Görünüşe bakılırsa goblinler tam bu noktada yön değiştirip

nehirden uzaklaşmışlardı. Drizzt ile Catti-brie daha yüksek bir noktaya çıkıp

doğuya baktılar ve gümüş renkli bir yılanı andıran nehrin ileride yön

değiştirdiğini gördüklerinde goblinlerin planını anladılar. Kıçtan Çarklı son

260

Sessiz Kılıç

bir saattir genel olarak kuzeye doğru gidiyordu, zira tam bu noktada nehir

kıvrılıyordu, ama tekne kısa süre sonra doğuya, sonra güneye ve en sonunda

tekrar doğuya dönecekti. Nispeten açık zemini geçerek dosdoğru doğuya

giden goblinler, cücelerin teknesinden çok önce doğudaki kıyılara

varacaklardı.

"Ah, o zaman nehri biliyorlar," dedi Bumpo, Drizzt ile Catti-brie geri

dönüp buldukları bilgileri verdiklerinde. "Oraya bizden önce varacaklar ve

orada nehir daha dardır, bir savaştan kaçınabileceğimiz kadar geniş değildir."

Bruenor Drizzt'e ciddiyetle baktı. "Kaç tane vardır dersin, elf?" diye

sordu.

"Yirmi," diye yanıtladı Drizzt. "Belki de otuz."

"O zaman dövüşeceğimiz yeri biz seçelim," dedi Bruenor. "Eğer

dövüşeceksek, o zaman bu bizim seçtiğimiz bir zeminde olmalı."

Herkes Bruenor'un ses tonunda hiçbir kaygı emaresi olmadığına dikkat etti.

"Kayığı çok uzaktan göreceklerdir," diye açıkladı Bumpo. "Eğer onu

buraya bağlayıp bırakırsak, neler döndüğünü anlayabilirler."

Drizzt daha cüce sözlerini bitirmeden kafasını sağa sola sallamaya

başlamıştı. "Kıçtan Çarklı planlandığı gibi yoluna devam edecek," dedi,

"ama biz üçümüz olmadan." Bruenor ile Catti-brie'yi işaret etti ve Regis'in yanına gidip Kristal Parçası'nın bulunduğu keseyi belinden kaydırabilmek

için kemerini açtı. "Bu teknede kalacak," diye buçukluğa açıkladı. "Her şeyden çok bunu güvende tut."

"Böylece onlar teknenin peşinden gelecekler ve siz üçünüz de onların

peşinden geleceksiniz," diye mantık yürüttü Regis ve Drizzt başıyla doğruladı.

"Çabuk olun lütfen," diye ekledi buçukluk.

"Ne homurdanıp duruyorsun bakayım, Gümbürgöbek?" diye kıs kıs

gülerek sordu Bruenor. "Tekneye az önce bir tonluk yemek yüklediniz ve

seni iyi tanıyorsam biz tekneye geri bindiğimizde bana pek fazla bir şey

bırakmamış olacaksın!"

Regis şüpheyle kesesine baktı, ama erzakla dolan tekneye bakmak için

kafasını kaldırdığında yüzü gerçekten de aydınlandı.

Ardından ayrıldılar; Bumpo, mürettebatı ve Regis doğaçlama ağaç

iskelesinden kayığı itip hızlı akıntıya geri açıldılar. Onlar daha

uzaklaşmamışlardı ki, nehir kıyısında duran Drizzt oniks heykelciğini

çıkartıp yere koydu ve panter yoldaşına seslendi. Bunun ardından drow ile

üç yol arkadaşı dümdüz doğuya doğru yola koyulup goblin çetesiyle aynı

yolu takip etmeye başladılar.

Guenhwyvar en öne geçip bitki örtüsüne karıştı, çimenleri ve çalılan hiç

kıpırdatmadan ilerlemeye başladı. Onun ardından Drizzt geliyor ve kediyle diğer

261

R.A. Salvatore

ikisinin arasında bir bağlantı teşkil ediyordu. Diğerleri ise artçılık yapıyordu;

Bruenor baltasını rahat bir şekilde omzuna yerleştirmişti ve Catti-brie, Taulmaril'i elinde hazır etmiş, oku ise çekmeye hazır bir şekilde kirişe yerleştirmişti.

"Tamam derim, eer dövüşçeksek mekânımız burası olmalı," dedi Donat

kısa bir süre sonra, Kıçtan Çarklı nehirde bir dönemeci alıp suyun üzerine

doğru sarkmış birçok ağaç dalının bulunduğu, daha dar kıyı şeridine ve daha

hızlı akıntıya sahip bir kesime geldiğinde.

Regis etrafa şöyle bir bakış attı ve ihtimâllerden hiç hoşlanmayıp inledi.

Çok sayıdaki çalılığı ve tepeciği ihtiyatla süzerken goblinlerin herhangi bir

yerde olabileceğini fark etti. Yanındaki dört cücenin gayet uçan tavırlar

sergilemesiyle hiç teselli bulamıyordu, zira sakallı ırkın, ihtimâller her ne

olursa olsun bir savaştan evvel her zaman için neşeli olacaklarını bilecek

kadar uzun bir süre boyunca cücelerle birlikte yaşamıştı.

Ve onu daha da endişelendiren şey ise, kafasının içinde cezbedici, işveli

bir ses duymasıydı. Bu ses ona, eğer kristal parçasının kontrolünü eline alırsa

tek bir kelimeyle kristalden bir kule yükseltebileceğini hatırlatıyordu —ki bu

kuleyi binlerce goblin dahi deviremezdi. Regis, o goblinlerin kuleyi ele

geçirmeye çalışmayacağını biliyordu, zira Crenshinibon o küçük sefil

yaratıklan kontrol etmek için kendisiyle işbirliği yapardı.

Onlar ziynete direnemezlerdi.

Catti-brie ile Bruenor'un belli bir mesafe ötesindeki bir ağaca sırtını

yaslamış bir şekilde geriye bakan Drizzt, kadına atışını tutmasını işaret etti.

Yukandaki dalda duran goblini o da görmüştü ve o goblin ilerideki nehri

dikkatle gözlüyor, kendine yaklaşan yoldaşların farkına varmıyordu. 'Tüm

çeteye tehlikenin yakında olduğunu belli etmeye hiç gerek yok,' diye karar

verdi kolcu, 'ki Gatti-brie'nin gök gürültüsüne benzer yayı kesinlikle hepsini

alarma geçirir.'

Böylece drow kolcu, elinde bir palasıyla ağaca tırmanmaya başladı.

Hayret verici bir sessizlik ve eşit derecede çevikle tırmanıp goblinle aynı

262

Sessiz Kılıç

seviyedeki bir dala çıktı. Sonra boştaki elini dahi kullanmadan mükemmel

bir denge sağladı ve yaratıkla arasındaki mesafeyi beş hızlı adımda kapadı.

Drow, serbest olan elini yaratığın kafasının yanından uzatıp, yay ile kirişin

arasından geçirdi ve şaşkına dönen yaratığın ağzını kapattı. Aynı anda kılıcını

bir kanca gibi sapladı ve yukan doğru yükselen pala yaratığın akciğeriyle

kalbini deşti. Birkaç saniye onu öylece tutup tamamen ölümün karanlığına

gömülmesini bekledikten sonra onu dikkatlice ağaç dalına yatırdı ve kaba

yayı üzerine yerleştirdi.

Drizzt Guenhvvyvar'ı görebilmek için etrafına bakındı,, ama panter

görünürlerde yoktu. Kediye, esas dövüş başlayana kadar saldırmaması için

talimat vermişti ve Guenhwyvar'ın kendine söyleneni yapacağından emindi.

Drizzt dövüşün hızla yaklaştığını biliyordu, zira goblinler nehir

kıyısındaki çalıların arasında ve ağaçların arkasında toplanmış, bir araya

sokulmuş bekliyorlardı. Burada hızlı bir zafer kazanma ihtimâllerinin yüksek

olmadığını biliyordu; arazi fazlasıyla karmaşıktı, çok sayıda fiziksel engel ve

saklanma deliği mevcuttu. Tüm goblinlerin yerini tespit etmek için bir saat

harcayacak lüksünün olmasını dilerdi.

Ama derken Kıçtan Çarklı pek uzakta olmayan bir dönemeci alıp

görüntüye girdi.

Drizzt beklemekte olan dostlarına baktı ve onlara süratle gelmeleri için

keskince işaret verdi.

Bruenor'dan yükselen bir kükreme ve TaulmariPden fırlayan cızırtı dolu

bir ok saldırıyı başlattı. Ok, Drizzt'in durduğu ağacın gövdesinin yanından

geçti, bir çalılığın arasına daldı ve bir goblinin kalçasına saplanarak yaratığın

yere düşüp kıvranmasına sebep oldu.

O çalının içinden üç tane goblin fırladı ve vahşice çığlıklar atarak

saldırıya geçti.

Artık iki ölümcül kılıcını da elinde tutan drow tepelerine bindiğinde o

çığlıklar derhal kesildi. Yere doğru inerken sert bir darbe savurarak palasını

yana doğru sapladı ve hemen altında duran yaratığı ise diğer silahının

kabzasını goblinin göğsüne bastırıp vücut devinimi kullanarak palanın

bahtsız yaratığı baştan aşağı yarmasını sağlayarak devirdi.

Ve süzülerek uçan başka bir kara suret sebebiyle neredeyse yere «

yığılacaktı. Güçlü bir sıçrayış yapan Guenhvvyvar, aşağı inen drowun

üzerinden geçti ve başka bir çalının içine dalarak gölgelerde duran başka bir

goblinin tepesine bindi.

Üç goblinden biri, Drizzt'in ilk saldırısından kurtulmak için yana doğru

tökezledi, drowun atlamış olduğu ağacın gövdesine yaslandı ve mızrağını

fırlatmaya hazır bir şekilde döndü.

263

R.A. Salvatore

Uluyarak küfürler savuran sesi işitti ve açısını en yeni düşmana

çevirmeye çalıştı. Ama Bruenor çok hızlı gelip uzun silahm keskin ucunun

ötesine geçti, kayarak durup vücudunun tüm gücünü kafasının üzerindeki

baltasına devretti ve böylece vücudundaki tüm kaslar gerilip ileri doğru

atılmasını sağladı.

"Kahretsin!" diye homurdandı cüce, goblinin yanlan kafatasına

gömülmüş olan baltasını çıkartmanın biraz zaman alacağını fark ederek.

Cüce silahına asılıp sapını çekiştirirken Catti-brie koşarak yanına gelip

bir dizinin üzerine çöktü ve başka bir ok daha attı. Bu seferki ok bir goblini

durduğu ağacın üzerinden düşürdü. Kadın yayını yere bıraktı ve tek bir akıcı

hareketle güçlü bir tılsıma sahip olan kılıcı Khazid'hea'yı çıkarttı. Bundan

sonra Catti-brie, şiddetle parlayan kılıcıyla birlikte hücuma geçti.

Bruenor hâlâ baltasını çekiştiriyordu.

Diğer iki goblin kesin bir şekilde öldüğü için Drizzt havaya sıçrayıp

koşturmaya başladı ve başka bir ağaç kümesinin arasına dalıp gözden kayboldu.

Guenhwyvar, bir ağacın kenarından yukarı tırmanmaya başladı. En aşağı

dallarda duran dehşete kapılmış iki goblin mızraklarını atıp hedefi ıskaladılar

ve aşağı atlamaya çalıştılar. Đçlerinden biri bunu başardı; diğeri havadayken

panterin hızla savrulan pençesi tarafından yakalandı ve deliler gibi

debelenerek ölümüne doğru yukarı çekildi.

"Kahretsin!" dedi Bruenor yine, silahını çılgınlar gibi çekiştirerek ve tüm eğlenceyi kaçırarak. "Bir dahaki sefere bu leş kokulu şeylere daha hafif

vurmalıyım!"

Kristal kuleyi teknenin içinde yükseltemezdi elbette, ama hemen kıyıda

hatta nehrin içinde bunu yapabilirdi. Evet, binanın alt katlan suyun dibinde

olurdu, ama Crenshinibon yine de ona içeri giriş yolunu göstenrdi.

"Mızraklan var!" diye haykırdı Bumpo Thunderpuncher. "Duvara!

Duvara!" Bu işaret üzerine, cüce kaptan ve üç akrabası kendilerini güverteye

atıp yerde yuvarlanarak teknenin goblin kaynayan kıyıya bakan tarafında

küpeştenin arkasına yaslandılar. Oraya ilk varan Donat, tahtadan bir gözü

hızla kırarak açü\ tüm cüceler arbaletlerini kaldınp geminin koruyucu

bordasının ardına sığınarak silahlarına ok yerleştirdiler.

Bütün bu hareketler en sonunda Regis'in gözüne ilişti ve buçukluk kristal

kule hakkındaki görüntüleri zihninden silkelemeyi başardı. O kuleyi

264

Sessiz Kılıç

yükseltmeyi düşünmüş olmasına dahi inanmakta güçlük çeken Regis, son

derece afallamış bir halde cücelere baktı. Tekne nehrin üzerine sarkmış bir

ağaç dalını geçtiğinde Regis kafasını kaldırıp baktı ve karşısında mızrağını

fırlatmak için kolunu kaldırmış olan bir goblin gördü.

Dört cüce, aynı anda hareket ederek döndüler ve arbaletlerini hizalayıp

atış yaptılar. Dört ok da hedefi bulup gobline saplandı ve onu durduğu yerden

öyle bir hoplattı ki, yaratık yüzüp geçen teknenin ardından tökezleyerek

nehre düştü.

Ama mızrağı atmış ve iyi nişanlamıştı.

Regis cıyakladı ve kaçmayı çalıştı, ama çok geç kalmıştı. Mızrağın

omzunun arkasına saplandığını hissetti. Buçukluk, mide bulandıracak kadar

net bir şekilde silahın ucunun öbür taraftan çıktığını ve onu güverteye

devirdiğini işitti. Yerde yüzüstü yatıyor ve kendi sesinin acıyla uluduğunu

duyuyordu, ama sesi bilinçli olarak çıkmıyordu.

Derken cüceler onu kenara çekerken vücuduna sürtünen güverte

kalaslarının çıkıntılarım hissetti ve Donat'm sanki çok uzak bir mesafeden

geliyormuş gibi çıkan haykırışını duydu. "Onu hakladılar! Onu haklayıp

öldürdüler!"

Ve bundan sonra yalnızdı, donuyordu. Yüzen goblinlerin teknenin

kenarına yaklaşırken çıkarttıkları su şapırtılarını duydu.

Panter durduğu yüksek daim üzerinden zarif ve güzel bir ok misali

süzülerek indi. Bir goblinin yanından geçti ve geçerken bir pençesini

yaratığın gırtlağım yarabilecek kadar hızlı bir şekilde ileri savurdu. Bundan

sonra diğer iki goblinin üzerine düştü. Đri vücudunun ağırlığım kullanarak

içlerinden birini yere devirdi ve pençeleyerek bir saniye içinde canını aldı.

Bunun ardından diğerinin üzerine kendini savurdu ve yaratık ayağa kalkıp

kaçamadan onu da devirdi.

Goblin yuvarlanıp sırt üstü döndü ve büyük kediyi üzerinden atabilmek>

için çılgınlar gibi kollarını savurdu. Ama Guenhwyvar çok güçlü, çok

hızlıydı ve kısa süre içinde dişlerini yaratığın boğazına geçirdi.

Pek uzakta olmayan ve birbirilerinden bağımsız olarak goblin kovalayan

Drizzt ile Catti-brie, ağaçsız bir alanda birbirilerini buldular ve karşılarına

çıkan ani avantajı gören goblinlerin çalıların arasından dışarı sıçrayıp ikilinin

çevresine yayılmasıyla birlikte etraflarının sarılmış olduğunu anladılar.

265

R.A. Salvatore

"Sansa bak derim," diye belirtti Catti-brie dostuna göz kırparak. Bunun

ardından savunmacı bir edayla sırt sırta verdiler.

Goblinler saldırılarında uyum sağlama çabasıyla birbirilerine seslendiler

ve karşı karşıya duranları aynı anda saldırdılar. Onların arkasındakiler ise, ilk

saldırının ortada duran düşmanları savunmasız bırakıp bırakamayacağını

görmek üzere beklediler.

Düşmanlarının kim olduğunu bilmiyorlardı.

Drizzt ile Catti-brie sırt sırta vermiş bir halde dönmeye başladılar ve

böylece saldırılarının açılarını değiştirdiler. Drow, Catti-brie'ye saldırmış olan

goblinlere, Catti-brie de Drizzt'in üzerine atılan goblinlere saldırdı. Drizzt,

dairesel hareketlerle panidayan palalanyla birlikte ileri çıkü, silahların eğimli

kısmını mızraklara kanca gibi geçirip onlan zararsız bir şekilde kenara çevirdi.

Bileğinin açısını hafifçe değiştirip öne doğru hızla bir adım attı ve ĐM goblin

birden bağırsaklan deşilmiş bir halde geriye doğm tökezledi.

Öbür taraftaki Catti-brie, saplama yapan bir mızrağın altına eğildi ve

Khazid'hea'yı yandan savurdu. Acımasız derecede keskin olan kılıç goblinin

bacağını dizinden net bir şekilde keserek koparttı. Yan tarafla duran başka bir

goblin, mızrağını aşağı doğm hizalayıp kadına saplamaya çalıştı, ama Catti-

brie serbest olan eliyle silahı tutup kenara çevirdi, kendini yükseltmek için onu

bir sopa gibi kullandı ve tek bir saplama hamlesiyle yaratığın göğsünü deşti.

"Dosdoğru ileri!" diye haykırdı Drizzt. Koşarak geldi, Catti-brie'yi

omzunun altından kanca gibi tutup kaldırdı ve onu da beraberinde çekerek

kendi hücumuna kattı. Đkisinin vücut devinimleri, korkuya kapılmış olan

düşman safını yarmalarını sağladı.

Arkalarında olanlar onlann bu hücumunu takip etmeye cesaret

edemediler- tabii içlerinden birisi hariç ve böylece Drizzt Crenshinibon'un

bu yaratığı tamamen delirtmiş olduğunu anladı.

Üç kalp atışı süresi içinde yaratık ölüp yere yığıldı.

Hâlâ esas dövüşün gerisinde olan Bmenor arbedenin gürültüsünü duydu ve

bu onu daha da çılgına çevirdi. Büküp çekerek tüm gücüyle silahının kabzasına

asılan Bmenor, baltası serbest kaldığında tökezleyip yere düşecek gibi oldu —

daha doğrusu neredeyse serbest kaldığında. Zira ağır baltayı yaratığın

kafatasından söküp çıkartmak yerine, ölü goblinin kafasını kopartmışu.

"Pekâlâ bu da hoş," dedi tiksintiyle. Ama, yanındaki çalılann arasından

266

Sess: Kılıç

iki tane goblin fırladığında daha fazla şikâyet edecek zamanı kalmadı.

Gerisingeri dönerek baltasını en yakındaki goblinin üzerine savurdu ve

arkadaşının kellesi tam göbeğine çarpınca goblin tökezleyerek geriledi.

Silahsız kalan Bruenor ikinci goblinden, omzuna çarpıp canını yakan

ama onu hiç yavaşlatmayan bir sopa darbesi yedi. Đleri sıçrayıp goblinin tam

önüne geldi ve alnını yaratığın yüzüne gömdü. Aldığı darbeyle geriye doğru

yalpalayan goblinin zayıf düşmüş elinden sopasını kaptı.

Goblin kendine gelemeden önce o sopa bir, iki ve üç kez kafasına sertçe

vurarak yaratığın çaresiz bir şekilde yere yığılıp seğirmesine sebep oldu.

Bruenor arkasını döndü ve elindeki sopayı arkasından hücum etmeye

çalışan ilk goblinin bacaklarına doğru savurarak yaratığın takılıp yüzükoyun

yere devrilmesini sağladı. Bruenor hızla üzerine basıp geçti ve baltasını

almak için çalılığa doğru koşturdu.

"Yeterince oynadık!" diye kükredi cüce. Đnceliği bir kenara atan Bruenor, baltasını en yakındaki ağaç gövdesine sertçe vurup goblin kafasından geri

kalanları da parçaladı.

Ayağa kalkmış, sallanmakta olan goblin, önce haşin cüceyle baltasına bir

bakış attı, sonra Bruenor'un ilk öldürdüğü kellesi uçmuş goblinden arta

kalanlara baktı ve arkasını dönüp kaçmaya başladı.

"Hayır bunu yapmıyorsun!" diye uludu cüce ve kafasının üzerine

kaldırıp savurduğu baltası döne döne uçup goblinin sırtına gömülerek

yaratığı yüzüstü toprağa yığdı.

Bruenor gobline doğru harekete geçti ve yanından koşarak geçerken

baltasını kapıp tüm hızıyla yol arkadaşlarına katılmayı düşündü.

Balta yine saplanıp kalmış, bu sefer ölen goblinin omurgasına takılmıştı.

"Ork beyinli, trol kokulu, böcek yiyen!" diye sövdü Bruenor.

Donat, Regis'e yardım etmek için canla başla çalışıyor, saplanmış silahın

daha fazla hasar vermesini engellemek için mızrağı sabit tutmaya uğraşıyordu.

Bu sırada üç akrabası da çılgınlar gibi etrafla koşturmakta ve goblinlerin Kıçtan

Çar/dı'ya çıkmasını engellemek için uğraş vermekteydi. Bir yaratık neredeyse

güverteye çıkmayı başarmak üzereydi, ama Bumpo arbaletini yaratığın yüzüne

indirdi ve hem silahı hem de goblinin çenesini parçaladı.

Cüce neşeyle uluyup afallamış yaratığı kafasının üzerine kaldırdı ve

kenardan tekneye çıkmaya çalışan diğer iki goblinin üzerine fırlatıp üçünü

birden suya düşürdü.

267

R.A. Salvatore

Đki kuzeni en az onun kadar etkili bir şekilde saldırdı ve kendi pahalı

arbaletlerine en az onun kadar hasar verdi, ama tekne goblinlerden temizlendi

ve hızlı akıntıyla birlikte onları inatla takip ermekte olan yaratıklara kısa süre

içinde fark bindirdi.

Mesafenin açılması Bumpo'ya Donat'm arbaletini alma —ki hâlâ çalışır

durumda olan tek silah oydu— sudaki birkaç goblini ayıklama olanağı verdi.

Yaratıkların çoğu öbür kıyıya varmayı başardılar, ama yeterince —

aslında gereğinden fazla— savaşmışlardı ve böylece arkalarını dönüp

çalılıkların arasına sıvıştılar.

Bruenor, çizmelerini hâlâ inlemekte olan goblinin sırtına sıkıca bastırdı,

iki eline birden tükürdü, baltasının sapını kavradı ve öyle bir şiddetle asıldı

ki, goblinin kafasını ve omurgasımn yansını koparttı.

Cüce geriye doğru tökezleyip kıç üstü toprağa oturdu.

"Ah, çok daha hoş," diye belirtti, parçalanmış yaratığı ve uzanan

bacaklarının üzerinde yatan omurgayı gördüğünde. Sinirle kafasını salladı ve

sıçrayarak ayağa kalkıp dostlarına katılmak için koşturmaya başladı. Ama

onlann yanma vardığında dövüş sona ermişti. Drizzt ile Catti-brie çok sayıda

ölü goblinin arasmda duruyor ve Guenhwyvar başka yaratık olup olmadığına

bakınarak etraflarında daireler çiziyordu.

Ama Crenshinibon'un zihinsel kıskacında olanlar çoktan ölmüştü ve hâlâ

kendi iradelerine sahip olanlar ise çoktan kaçmıştı.

"O aptal kristal külçeye bir dahaki sefere daha sert derili yaratıklar çağırma-sını söyle," diye homurdandı Bruenor. Nehir kıyısına doğru ilerlerken Drizzt'e yan gözle bir bakış attı. "O meretten kurtulmamız gerektiğine emin misin?"

Drizzt sadece gülümsedi ve yola devam etti. Bir goblin nehrin içinde

bulunduklan kıyısından karaya çıktı, ama daha dostlar ona yaklaşamadan önce

Guenhwyvar onu alaşağı etti.

Đleride, Bumpo Kıçtan Çarkh'ya manevra yaptırdı ve tekneyi ana

akıntıdan aynlan bir yan gölete soktu. Üç dost, kayığa doğru giderken savaşı

birbirilerine anlattılar ve neşeyle kahkahalar atarak tekrar yola koyulmuş

olmanın ne kadar güzel olduğu hakkında konuştular.

Regis'i güvertenin ortasında beti benzi atmış bir halde, kıpırtısız yatarken

gördüklerinde yüzlerindeki ifadeler bir anda değişiverdi.

268

Sessiz Kılıç

*&—*&

Basadoni Evi'nin zemin altı seviyesindeki bir odada bulunan Jarlaxle ile

büyücü-rahip yardımcısı bütün bunları izlemişlerdi.

"Daha kolay olamazdı," diye kahkahayla belirtti paralı asker lideri. Rai-

guy'a doğru döndü. "Kendine bürünmek için Cadderly'ye çok benzeyen ve

aynı tören kıyafetleri giyen bir insan rahip kılığı bul. Ama şapkası açısından

benzemesin," diye de ekledi paralı asker kısa bir duraksamadan sonra. "Belki de şapkalar rütbeye işaret ediyordur ya da daha ziyade Cadderly'nin kişisel

zevklerinden birisidir."

"Ama Kimmuriel Baeltimazifas'ı almaya gitti," diye itiraz etti Rai-guy.

"Sen de Drizzt ile yoldaşlarının yanına giden suret hırsızına eşlik

edeceksin," diye açıkladı Jarlaxle, "Cadderly Bonaduce'un Yükselen Ruh'taki kütüphanesinin bir talebesi olarak. Güçlü iyileştirme büyüleri hazırla."

Rai-guy'ın gözleri hayretle genişledi. "Leydi Lloth'a bir buçukluğu

iyileştirecek büyüler için dua mı edeceğim yani?" diye sordu duyduklarına

inanamayarak. "Ve bu amaca yönelik olarak bana o tip büyüleri ihsan

edeceğine mi inanıyorsun?"

Jarlaxle kendinden son derece emin bir şekilde başıyla onayladı.

"Edecektir, çünkü o tip büyüleri bağışlaması onun drowlannın amaçlarına

hizmet edecek," diye açıkladı ve yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi,

zira az önceki savaşın sonucunun kendi hayatını çok daha kolay ve ilginç

kılmış olduğunu biliyordu.

269

R.A. Salvatore

BÖLÜM 22

HAYAT KURTARAN LÜTUF

Regis nefessiz kaldı ve ıstırap içinde inledi. Sadece birazcık kıvranmayı

başardı, ki bu hareket işleri zavallı buçukluk için daha da kötü kıldı. Her

hareketi mızrağın titremesine ve vücuduna içini kavuran acı dalgalarının

yayılmasına sebep oluyordu.

Bruenor içinden gelen tüm yumuşak hisleri silkeleyerek uzaklaştırdı ve

gözlerini kırpıştırarak yaşların süzülmesini engelledi, zira feci şekilde

yaralanmış dostuna, ona acıyarak hiçbir fayda sağlayamayacağını anlamıştı.

"Çabuk yap şu işi," dedi Drizzt'e. Cüce Regis'in yanına diz çöktü, kendini sabitledi, buçukluğun omuzlarına bastırdı ve onu kesin bir şekilde hareketsiz

tutabilmek için bir dizini sırtına koydu.

Drizzt bu işi nasıl yapması gerektiğinden emin değildi. Mızrağın çengelli

olduğunu fark etmişti ama onu öbür tarafa doğru, uzun sapı boyunca dümdüz

iterek çıkartmak Regis'in hayatta kalmayı başaramayacağı kadar şiddetli bir

yöntemdi. Fakat Drizzt, Regis'in katlanılamaz nitelikteki o acıyı hissetmemesi

için mızrağın sapını nasıl yeterince hızlı kesebilirdi? Uzun sapındaki ufak bir

kıpırtı bile buçukluğun acıyla inlemesine sebep oluyordu. Bir pala tarafından

kesildiğinde feci şekilde sarsılacak olan mızrak sapı Regis'i ne hale sokardı?

"Đki elinle tut," diye talimat verdi Catti-brie, "bir elinle yaranın üzerinden, diğeriyle mızrağın kesilmesini istediğin kısmının tam üstünden."

Drizzt ona baktı ve kadının TaulmariPi yine kaldırmış ve kirişe bir ok

yerleştirmiş olduğunu gördü. Yaydan mızrağa baktı ve kadının maksadını

anladı. Böyle bir yöntemin basan ihtimâlinden şüphe duymasına rağmen,

başka bir çözüm yohı yoktu. Mızrağın sapını, yaranın hemen üzerinden

sertçe kavradı ve öbür eliyle iki karış yukarıdan tuttu. Bruenor'a baktı; cüce

ise Regis'i daha da sıkı sabitledi —ki bu hareketi zavallı buçukluğun bir daha

inlemesine sebep oldu— ve acı acı başını salladı.

270

Sessiz Kılıç

Drizzt bunun ardından Catti-brie'ye başıyla işaret verdi, kadın bir dizinin

üzerine çöküp nişan aldı ve çarptıktan sonra dostlarından birisini şişlememesi

için okun sekeceği açıyı ayarladı. Eğer mükemmel bir atış yapmazsa, hatta

şansı biraz olsun yaver gitmezse okun feci bir şekilde sekeceğini ve Regis'in

yanında güverteye yığılan, ciddi şekilde yaralanmış bir dostlarının daha

olacağını fark etti. Aklında bu düşünceyle birlikte kirişi biraz gevşetti, ama

derken Regis tekrar inledi ve Catti-brie, zavallı küçük buçukluk dostunun

zamanının hızla tükenmekte olduğunu anladı.

Kirişi tekrar gerdi, mükemmel bir şekilde nişan aldı ve oku şaldı. Gözleri

kör eden, ardından şimşek gibi bir kuyruk bırakarak uçan ok, mızrağın sapını

temiz bir şekilde yararak geçti, tam karşıda duran güverte bordasına saplandı,

saplanmakla kalmayıp ahşabı da deldi ve nehre düştü.

Atışı bekliyor olmasına rağmen parlayan ışıkla sersemlemiş olan Drizzt

sadece bir anlığına kalakaldı. Duyularının ortama uyum sağlamasına zaman

tanıdıktan sonra mızrağın kırık parçasını Bumpo'ya uzattı.

"Onu nazikçe kaldır," diye Bruenor'a talimat verdi drow. Bruenor

söyleneni yaptı ve buçukluğun yaralı omzunu yavaşça güverteden kaldırdı.

Bunun ardından etrafına hüzünlü ve çaresiz bir bakış atan drow, mızrağın

geri kalan kısmını sıkıca kavradı ve ittirmeye başladı.

Regis, feryat edip çığlık attı ve dostunun çektiği acıyla içi yanan Drizzt'in

devam edemeyeceği kadar çok kıvrandı. Ne yapacağını şaşıran Drizzt sopayı

bıraktı ve Bruenor'a doğru çaresizce ellerini kaldırdı.

"Yakut süs," diye belirtti Catti-brie aniden, dostlarının yanında diz

çökerek. "Onun daha iyi şeyler düşünmesini sağlayacağız." Bruenor, inleyen Regis'i yerden biraz yükseltti ve Catti-brie hızla hareket ederek buçukluğun

gömleğinin önüne elini atıp göz kamaştırıcı yakut süsü dışarı çıkarttı.

"Buna dikkatle bak," dedi Catti-brie Regis'e birkaç kez. Mücevheri

elinde tutuyor ve buçukluğun yan yarıya kapanmış gözlerinin önünde onu

cezbedici bir şekilde döndürüyordu. Regis'in kafası önüne düşmeye başladı,

ama Catti-brie buçukluğu çenesinden kavrayıp ona bakmaya zorladı.

"Seni Pook'un elinden kurtardığımız zaman verdiğin partiyi hatırlıyor musun?"

diye sordu sakince, kendi yüzüne zorla kocaman bir gülümseme yerleştirerek.

Kadın tatlı tatlı konuşmaya ve Regis'in feci şekilde sarhoş olduğu o

partinin neşeli anısını ona hatırlatmaya devam ederek, yavaş yavaş

buçukluğu tılsım altına aldı. Buçukluk şu anda da sarhoş gibi görünüyordu.

Bakışları dönen mücevhere odaklanmıştı ve artık inlemiyordu.

"Ah, ama o yastıklı odanın ne çok tadını çıkartmıştın, değil mi?" dedi

kadın, Pook'un evindeki harem dairesinden bahsederek. "Oradan asla

çıkmayacağını düşünmüştük!" Bir yandan konuşurken diğer yandan

271

R.A. Salvatore

Drizzt'e bakıp başıyla işaret verdi. Drow, deriye gömülmüş olan mızrağın

sapını yeniden kavradı, Regis'i muntazam bir şekilde sımsıkı tuttuğundan

emin olmak için Bruenor'a baktı ve yavaşça ittirmeye başladı.

Regis, mızrağın iri ve keskin ucu omzunun önünü yararak dışarı çıkarken

yüzünü buruşturdu, ama ne gerçek bir direniş gösterdi ne de çığlık attı. Drizzt

kısa süre içinde mızrağı tamamıyla çıkartmayı başardı.

Mızrağın ucuyla birlikte yarasından gürül gürül kan fişkırdı ve Drizzt ile

Bruenor'un kanamayı durdurmak için hızlı ve çılgınlar gibi çalışması

gerekti. Bunu başardıktan ve Regis'i sırt üstü yatırdıktan sonra dahi, kolunun

renginin solmaya başladığını gördüler.

"Đç kanaması var," dedi Bruenor dişlerini sıkarak. "Eğer icabına

bakamazsak kolu kesmemiz gerekecek!"

Drizzt cevap vermedi, sadece küçük dostuyla ilgilenme işine geri döndü.

Bandajları sıyırdı ve kanamayı durdurmak için daman bulmak üzere çevik

parmaklarım yaranın içine daldırmaya çalıştı.

Catti-brie yatıştırıcı bir şekilde konuşmaya devam etti, buçukluğun

ilgisini dağıtma konusunda mükemmel bir iş çıkartıyor, Drizzt'e attığı endişe

dolu bakışları en aza indirgemek için görevine yoğunlaşıyordu.

Eğer Regis drowun yüzünü görseydi yakut süsün büyüsü bozulabilirdi.

Zira Drizzt meseleyi anlamış, küçük dostunun ciddi bir tehlike içinde

olduğunu fark etmişti. Kanamayı durduramıyordu. Bruenor'un kolu kesme

konusunda söylediği feci şey gerekli olabilirdi ve Drizzt anlamıştı ki, bunu

yapmaları dahi buçukluğu öldürürdü.

"Buldun mu?" diye soruyordu Bruenor üst üste. "Buldun mu?"

Drizzt yüzünü buruşturdu, Bruenor'un kana bulanmış baltasına manalı

bir bakış attıktan sonra işine daha büyük bir kararlılıkla yoğunlaştı. En

sonunda damarın üzerindeki parmaklarını birazcık gevşetti ve yavaş yavaş

bıraktı. Basıncı azalttığım ve yarıktan daha fazla kan fışkırmadığını görünce

biraz daha rahat nefes alır oldu.

"Lanet kolu keseceğim!" diye ilan etti Bruenor, Drizzt'in boyun eğmiş

bakışım yanlış anlayarak.

Drow elini kaldırdı ve kafasını sağa sola salladı. "Kanama durdu," diye

bildirdi.

"Ama ne kadar sürer?" diye sordu Catti-brie, feci şekilde endişelenmiş

bir halde.

Drizzt yine başını çaresizce salladı.

"Yola koyulmamız gerekli," diye belirtti Bumpo Thunderpuncher, Regis

konusunda çıkan kargaşanın yatıştığını görünce. "O goblinler uzakta

olmayabilir."

272

Sessiz Kılıç

"Henüz değil," diye ayak diredi Drizzt. "Yaranın yeniden açılmayacağından emin olana kadar onu yerinden kımıldatamayrz."

Bumpo kardeşine endişe dolu bir bakış attı. Sonra ikisi birden üçüncü

göbekten kuzenleri olan cücelere tedirginlikle baktılar.

Ama Drizzt elbette ki haklıydı ve Regis o anda yerinden

kımıldatılamazdı. Üç dostu da ona yakın durdu; Catti-brie sakinleştirici

hipnozuna ihtiyaç duyulursa diye yakut süsü elinde tuttu. Fakat o anda Regis

hiçbir şeyin farkında değildi; baygınlığın rahatlatıcı karanlığının ötesinde

hiçbir şeyi algılamıyordu.

"Gerginsin," diye belirtti Kimmuriel Oblodra. Normalde hiçbir şeyden

kolay kolay etkilenmeyen Jarlaxle'ın volta attığını görmekten zevk aldığı

barizdi.

Jarlaxle durdu ve duyduklarına inanamıyormuş gibi siyonisiste baktı.

"Saçmalık," dedi. "Baeltimazifas Paşa Basadoni'nin rolünü mükemmel bir şekilde oynadı."

Bu yeterince doğruydu. O sabah yaptıkları önemli toplantıda, suret hırsızı

Paşa Basadoni'nin taklidini mükemmel bir şekilde yapmıştı, ki adamın ölü

olması ve Baeltimazifas'in daha ince detaylar için onun zihnini

araştıramaması hesaba katılırsa bu hiç de kolay bir iş değildi. Elbette onun

toplantıdaki rolü küçük olmuştu —Sharlotta diğer lonca başkanlanna onun

çok yaşlı ve sağlıksız olması sebebiyle engelli olduğunu açıklamıştı. Paşa

Wroning, suret hırsızının gösterisi karşısında ikna olmuştu. Kudretli

Wroning tatmin edildikten sonra ise, sıçanadamlann başı Domo Quillilo ile

Raker Loncası'nın daha genç ve tedirgin liderleri itiraz edememişti.

Calimport sokaklarında bir kez daha asayiş sağlanmıştı ve diğerlerinin

umurunda olan tek şey de buydu.

"Diğer lonca başkanlanna duymayı istedikleri şeyi söyledi," dedi

Kimmuriel.

"Biz de Drizzt ile dostlarına aynısını yapacağız," diye siyonisisti temin etti Jarlaxle.

"Ah, ama bu seferki hedefin daha tehlikeli olduğunu biliyorsun," dedi

gözlem yeteneği kuvvetli olan Kimmuriel. "Daha tetikte ve daha... drow."

Jarlaxle durdu ve Oblodralı'ya dikkatle baktı. Sonra gergin olduğunu

itiraf ederek yüksek sesle güldü. "Drizzt Do'Urden söz konusu olduğunda

273

R.A. Salvatore

işler her zaman ilginç bir hal almıştır," diye açıkladı. "Bu drow, aklına gelebilecek en güçlü düşmanlan ya her defasında atlattı, ya onlara üstün

geldi ya da şansıyla onlara galebe çaldı. Ve şimdi ona bir bak," diye ekledi,

Rai-guy'ın orada bırakmış olduğu büyülü görme havuzunu işaret ederek.

"Hâlâ hayatta, hayır sırf bu değil, hatta başarılı. Bu drowun kellesini almayı bizzat Matron Baenre arzulamıştı ve bu dünyadan giden kişi Drizzt değil

kendi oldu."

"Biz onun ölmesini istemiyoruz," diye hatırlattı Kimmuriel, "gerçi bu da son derece kârlı olabilirdi."

Jarlaxle başını sertçe, olumsuz anlamda salladı. "Asla olmaz," dedi

kararlılıkla.

Kimmuriel paralı asker liderine bakarak uzun bir süre geçirdi. "Bu

toplumdışı drovvdan hoşlanmaya başlamış olabilir misin acaba?" diye sordu.

"Jarlaxle'm yöntemi böyledir, öyle değil mi?"

Jarlaxle tekrar güldü. " 'Saygı duymak,' daha iyi bir tâbir olur."

"Bregan D'aerthe'ye asla katılmaz," diye ona hatırlattı siyonisist.

"Bilerek değil," diye yanıtladı fırsatçı paralı asker. "Bilerek değil tabii."

Kimmuriel bu konuyu üstelemedi, sadece görme havuzunu heyecanla

işaret etti ve "Dua et de Baeltimazifas aldığı ücretin hakkını versin," dedi.

Drizzt Do'Urden'a karşı yapılan birçok beyhude girişimin felâketle

sonuçlanışına şahit olmuş olan Jarlarfe kesinlikle dua ediyordu.

Derken Jarlaxle'ın ona verdiği talimat üzerine Artemis Entreri odaya

girdi. Đki kara elfe tek bir bakış attıktan sonra ihtiyatla görme havuzunun

kenarına gitti —ve havuzun içindeki görüntüyü, yani en büyük rakibinin

görüntüsünü karşısında görünce gözleri genişledi.

"Neden şaşırdın ki?" diye sordu Jarlaxle. "En çok arzuladığın şeyi sana verebileceğimi söylemiştim."

Entreri, paralı askerin onun bariz heyecanından çok fazla haz duymasını

istemediğinden dolayı nefesini düzgün tutmak için büyük çaba sarfetti.

Şimdi gerçeği fark ediyordu, Jarlaxle'ın —kahrolası Jarlaxle!— haklı

olduğunu anlıyordu. Entreri'nin ilgisizliğinin kaynağı, hayatının bir yalandan

ibaret olmasının sembolü orada, havuzun içinde duruyordu. Usta kiralık

katilin yüzleşmediği tek müsabakanın muhatabı, şu andaki hayatının tadını

çıkartmasını engelleyen tek huzursuzluk kaynağı oradaydı.

Hepsinin sebebi orada duran Drizzt Do'Urden idi. Entreri Jarlaxle'a baktı

ve başıyla onayladı. v

Hiç şaşılmamış olan paralı asker sadece gülümsedi.

274

Sessiz Kılıç

Regis kıvranıp inliyor, Catti-brie'nin yakutla yaptığı girişimlere

direniyordu, zira acil durum söz konusu olmuştu ve Catti-brie yakutun

tılsımını, Drizzt parmaklarını Regis'in yarasına sokup buçukluğun yarılmış

omzuyla çılgınlar gibi ilgilenmeye başlamadan evvel etkin kılmayı

başaramamıştı.

Baltasını yanında tutan Bruenor buçukluğu sabit tutmak için çaba

sarfediyor, ama Drizzt hüsran içinde hırlayıp kafasını sağa sola sallamaya

devam ediyordu. Yara yeniden, daha kötü bir şekilde açılmıştı ve bu sefer

hünerli parmaklara sahip olan drowun onu kapatması imkânsızdı.

"Lanet kolu kes!" diye haykırdı en sonunda Drizzt büyük bir hüsranla,

kolu kana bulanmış bir halde geri çekilerek. Arkalarında duran dört cüce hep

bir ağızdan inlediler, ama her zaman sağlam ve güvenilir olan Bruenor işin

aslım anladı ve baltasına doğru uzandı.

Catti-brie, Regis ile konuşmaya devam etti, ama buçukluk artık ne onu

ne de başka bir şeyi duyabiliyordu, zira bilincini uzun süre önce yitirmişti.

Bruenor baltasını kaldırdı ve vuracağı yeri ayarladı. Sunacak mantıklı bir

argümanı olmayan, kolu kesmeleri ve yarayı dağlamaları gerekse bile

kanamayı durdurmak zorunda olduklarını anlayan Catti-brie tereddütle yarık

kolu uzattı.

"Kes şunu," diye talimat verdi Drizzt ve dört cüce bir kez daha inledi.

Bruenor ellerine tükürdü ve baltasını kaldırdı, ama yerde yatan zavallı

küçük dostuna bakınca yüzünden bir tereddüt ifadesi geçti.

"Kes şunu!" diye emretti Drizzt.

Bruenor baltayı kaldırdı ve onu tekrar yavaşça indirip vuracağı yeri tarttı.

"Kes şunu!" dedi Catti-brie.

"Yapma!" diye bir ses geldi yan taraftan ve tüm dostlar dönüp

baktıklarında onlara doğru yürüyen iki adam gördüler.

"Cadderly!" diye haykırdı Catti-brie ve bu adam aynı oymuş gibi

görünüyordu. O ve Drizzt onu gördüklerinde o kadar şaşırmış ve memnun

olmuşlardı ki, ikisi de adamın onu geçen sefer gördükleri zamankinden daha

yaşlı göründüğüne dikkat etmediler. Đkisi de rahibin yaşlanmadığını, tam

tersine sağlığı yerine geldikçe git gide gençleştiğini biliyorlardı. Çünkü bu

genç adamın yaşlanmasına sebep olan şey, büyülü kütüphane Yükselen

Ruh'u moloz yığınları arasından inşa etmeye gösterdiği büyük çabaydı.

Cadderly yol arkadaşına başıyla işaret verdi ve adam hızla Regis'in

yanma koşturdu. "Đyi oldu geldiğimiz sizin yanınıza," dedi diğer rahip;

diğerlerinin daha önce hiç duymamış olduğu bir lehçede yapılmış garip bir

yorumdu bu.

Fakat onu bu konuda sorgulamadılar. Yanında dostları olan Cadderly

275

I

R.A. Salvatore

dururken ve özellikle de o adam yerde yatan buçukluğun üzerine doğru

eğilip kısık sesle dua etmeye başlamışken onu sorgulamazlardı.

"Dostum Arrabel yarayla ilgilenecek," diye açıkladı Cadderly. "Sizi

burada, yuvanızdan çok uzaklarda gördüğüme gerçekten şaşırdım."

"Seni görmeye geliyorduk," diye açıklama yaptı Bruenor.

"Pekâlâ, o zaman hemen dönün," dedi Cadderly kılığındaki Baeltimazifas,

tam olarak Jarlaxle'ın kendine talimat vermiş olduğu gibi. "Yükselen Ruh'a

vardığınızda sizi gerçekten çok hoş karşılayacağım, ama şu andaki yolunuz

başka bir yöne doğru uzanıyor, çünkü size feci şekilde ihtiyacı olan bir

dostunuz var."

"Wulfgar," diye nefes verdi Catti-brie ve diğerleri de kesinlikle aynı şeyi düşünüyordu.

Cadderly başıyla onayladı. "Görünüşe bakılırsa sizi takip etmeye çalıştı

ve Baldur Kapısı'nın doğusundaki küçük bir köye geldi. Nehrin akıntısı sizi

süratle oraya götürecektir."

"Hangi köy?" diye sordu Bumpo.

Suret hırsızı verebileceği hiçbir isim olmadığından omuz silkti. "Bir

tepenin ve ormanın ardındaki dört binadan oluşan bir köy. Đsmini

bilmiyorum."

"Yogerville olmalı," dedi Donat ve Bumpo başını sallayıp onunla

hemfikir oldu.

"Sizi üç günde oraya götürürüz," dedi cüce kaptanı Drizzt'e.

Drow soru sorarcasına Cadderly'ye baktı.

"Öyle bir nakil büyüsü yapmam için dua etmek bir günümü alır," diye

açıklama yaptı sahte rahip. "Ve o zaman dahi sadece içinizden birini yanıma

alabilirim."

O sırada Regis inledi ve herkesin ilgisini çekti. Buçukluk, yol

arkadaşlarını neşelendirip katıksız bir hayrete salacak şekilde doğrulup

oturdu. Daha şimdiden çok daha iyi görünüyordu ve hatta yarılmış kolunun

elindeki parmaklan germeyi dahi başarmıştı.

Onun yanında, insan suretinde bulunmaktan epey rahatsız olan Rai-guy

gülümsedi ve bu denli anlayışlı olduğu için Leydi Lloth'a sessizce

şükranlarını sundu.

"Yolculuk edebilir, hem de derhal," dedi suret hırsızı. "Şimdi hemen yola koyulun. Dostunuzun size feci şekilde ihtiyacı var. Görünüşe bakılırsa fevri

hareketleri çiftçileri hiddetlendirdi. Onu esir tutuyorlar ve asmayı

planlıyorlar. Onu kurtarmak için zamanınız var, zira liderleri dönene kadar

harekete geçmeyeceklerdir, ama derhal yola koyulmalısınız."

Drizzt başıyla onayladıktan sonra yere eğildi ve Regis'in kemerinden

276

Sessiz Kılıç

kendi kesesini aldı. "Bize katılacak mısınız?" diye sordu. Son derece hevesli olan Catti-brie, Bruenor, Regis ve cüceler yola çıkmak için kayığı

hazırlamaya girişmişlerdi. Drizzt ile Cadderly'nin arkadaşı rahibe katılmak

için tekneden çıktılar.

"Hayır," diye yanıtladı suret hırsızı —ki çoğu detayı ve ipucunu bu garip yaratığın öğrenmesini sağlamış olan impin söylediğine bakılırsa, Cadderly'nin

ses tonunu mükemmel bir şekilde taklit ediyordu. "Bana ihtiyacınız olmayacak

ve benim ilgilenmem gereken çok daha acil meseleler var."

Drizzt başıyla onayladı ve keseyi ona verdi. "Ona dikkat et," dedi.

"Muhtemel müttefiklerini çağırmak gibi bir özelliği var."

"Birkaç dakika içinde Yükselen Ruh'a dönmüş olacağım," diye yanıtladı

suret hırsızı.

Drizzt bu ilginç yorum karşısında duraksadı —Cadderly az önce bir nakil

büyüsünü ezberlemek için bütün bir gün boyunca dua etmesi gerektiğini

söylememiş miydi?

"Bir geri çevirme sözü," diye derhal araya girdi Rai-guy, Drizzt'in

huzursuzluğunu fark ederek. "Bizi Yükselen Ruh'a geri götürecek bu büyü,

ama götürmez başka bir yere."

"Hadisene be elf!" diye haykırdı Bruenor. "Oğlum bekliyor."

"Git," dedi Cadderly Drizzt'e, bir yandan keseyi alıp diğer yandan bir

elini Drizzt'in omzuna koyarak ve onu kayığa doğru çevirip hafifçe ittirerek

"Hemen gidin. Kaybedecek bir saniyeniz bile yok."

Drizzt'in kafasında sessiz uyanlar çınlamaya devam ediyordu, ama o anda

durup da onları enine boyuna düşünecek zamanı yoktu. Kıçtan Çarklı daha

şimdiden nehre doğru kaymaya başlamıştı ve dört kişilik mürettebatı onu

döndürmeye uğraşıyordu. Drizzt çevik bir sıçrayışla onlara katıldı, sonra arkasını

dönüp baktı ve Cadderly'nin el sallayıp gülümsemekte olduğunu gördü. Rahibin

yol arkadaşı ise çoktan büyü konsantrasyonuna girmişti bile. Kayık çok

uzaklaşmadan önce dostlar ikilinin rüzgârla birlikte kaybolduğunu gördüler.

"O lanet ahmak neden içimizden birini oğluma götürmedi ki sanki?" diye

sordu Bruenor.

"Hakikaten de neden?" diye yanıtladı Drizzt, rahiplerin durduğu boş

noktaya merak içinde bakarak.

Merak içinde.

Ertesi sabah erken saatlerde hava aydınlanırken Kıçtan Çarklı

Yogerville'den yüz metre ötede nehir kıyısına yanaştı ve kendini artık çok daha

iyi hisseden Regis de dahil olmak üzere, dört yoldaş hızla kıyıya atladılar.

Hepsi cücelerin teknede kalması üzerinde anlaştılar ve Drizzt'in önerisi

üzerine Bruenor, Regis ve Catti-brie'nin kasaba halkıyla kendi başlarına

277

R.A. Salvatore

konuşmasında, bu sırada kolcunun köyden sakınıp bu bölgeyi kolaçan

etmesinde karar kıldılar.

Üçü kasaba halkı tarafından dostça, kocaman gülümsemelerle

karşılandılar ve Wulfgar hakkında sorular sorduklarında ise kasabalıların

yüzlerinde şaşkınlık ifadeleri belirdi.

"Bu tarife uyan bir adamı unutacağımızı mı sanıyorsunuz?" dedi yaşlı bir

kadın kıs kıs gülerek.

Üç dost, kafaları karışmış bir halde birbirilerine baktılar.

"Qonat yanlış kasaba söyledi," dedi Bruenor derinden iç geçirerek.

Drizzt rahatsız düşünceler taşıyordu. Büyülü bir yöntem Cadderly'yi

onun ve yol arkadaşlarının yanına getirmişti, ama eğer Wulfgar feci bir

tehlike altındaysa rahip neden ilk olarak ona gitmemişti? Bunu elbette ki

Regis'in durumunun daha acil olmasıyla açıklayabilirdi. Peki ama neden

Cadderly birinin yardımına koşarken, diğer dostu öbürkünün yanına

gitmemişti? Buna da mantıklı açıklamalar getirilebilirdi. Belki de rahiplerin

onlan bir yere taşıyabilecek olan tek bir büyüleri vardı ve bir seçim yapmak

zorunda kalmışlardı. Yine de Drizzt'in içini kemiren bir şey daha vardı, ama

ne- olduğunu bir türlü çıkartamıyordu.

Derken yaşadığı içsel karmaşanın sebebini anladı. Cadderly, hayatında

hiç tanışmadığı ve sadece kısaca duyduğu bir adam olan Wulfgar'ı nasıl

arayacağını nereden bilmişti?

"Sadece iyi bir şans eseri," dedi kendi kendine, Cadderly'nin neler

yaptığını mantıksal çerçevede çözümlemeye çalışarak. Rahibin Drizzt'in

rotasını tespit ettiği barizdi ve ondan sonra da pek uzakta olmayan Wulfgar'ı

bulmuş olmalıydı. Rahibin, bu iri adamın kim olduğunu öğrenmesini

sağlayan tek şey şanstı.

Bu mantıkta hâlâ bazı gedikler var gibiydi, ama Drizzt bu gediklerin en

sonunda Wulfgar'ı kurtardıkları zaman iri adam tarafindan kapanacağını

umuyordu. Drizzt aklında bütün bu düşüncelerle birlikte küçük köyün

arkasından dolaştı, köyün güneyindeki çıkıntının ardına geçti ve böylece

hem dostlarının hem de onların Wulfgar'ı hayatlarında hiç görmemiş olan

kasaba halkıyla yaşadığı şaşırtıcı tanışmanın görüş alanından dışan çıktı.

Ama Drizzt, o çıkintının etrafından dolaştığında ve karşısında sabahın ilk

ışıklanyla parlayan kristal bir kule, yani Crenshinibon'un bir suretini

gördüğünde bu kadarını tahmin edebildi.

278

Sessiz Kılıç

BÖLÜM 23

SON KARŞILAŞMA

Kristal kulenin pürüzsüz yüzeyinde bir çizgi belirip açık bir kapıya

dönüşünceye kadar git gide genişlerken Drizzt donakalmış bir halde baktı.

Ve o kapının arkasında durup Drizzt'e el eden kişi, Drizzt'in kesinlikle

tanıdığı kocaman kuş tüyüyle süslenmiş bir şapka takmış bir drow eltiydi.

Jarlaxle'ın çabucak anlayamadığı bir nedenden dolayı, Drizzt olması

gerektiği kadar şaşırmış görünmüyordu.

"Đyi ki tekrar karşılaştık, Drizzt Do'Urden," dedi Jarlaxle, ortak yüzey

lisanını kullanarak. "Lütfen içeri gel de bir çift laf edelim."

Drizzt bir elini palalarından birinin kabzasına, diğerini de Guenhwyvar'ın

heykelciğinin bulunduğu keseye attı —fakat panteri kısa süre önce astral yuvasına

yollamıştı ve eğer onu geri çağırırsa panterin bitkin olacağını biliyordu. Bacak

kaslarını gerdi ve Jarlarfe ile arasındaki mesafeyi ölçüp tarttı. Ayağındaki efsunlu bilekliklerle aradaki mesafeyi göz açıp kapayıncaya kadar alabileceğini, hatta

belki de paralı askere sert bir darbe indirmeyi başarabileceğini fark etti.

Ama bundan sonra öleceğini biliyordu, zira eğer Jarlarfe buradaysa Bregan

D'aerthe de burada, dörtbiryanında, silahlarını onun üzerine doğrultmuş duruyor

demekti.

"Lütfen," dedi Jarlaxle. "ikimizin ve dostlarımızın çıkarları konusunda tartışmamız gereken meseleler var."

Bu son sözler ve Drizzt buraya bir sahtekârın —ki bu sahtekârın paralı,

asker lideri için çalıştığı hatta belki de ta kendisi olduğu barizdi—

Wulfgar'ın tehlike içinde olduğunu söylemesi üzerine gelmiş olması gerçeği

Drizzt'in silahı üzerindeki elini gevşetmesini sağladı.

"Sana garanti veririm ki, ne ben ne de ortaklarım sana saldıracağız," diye onu temin etti Jarlaxle. "Dahası, bana karşı bir harekette bulunmadıkları

takdirde bu köye kadar sana eşlik etmiş olan dostların da zarar görmeyecekler."

279

R.A. Salvatore

Drizzt bu gizemli paralı askeri kısmen anlıyordu, en azından sözlerine

güvenecek kadar onu tanıyordu. Jarlaxle, bundan evvelki karşılaşmalarında

tüm kozlarını elinde tutmuştu, fakat Drizzt ile Catti-brie'yi kolayca

öldürebilme imkânına sahipti. Ama yine de, o zaman Drizzt Do'Urden'in

kellesini Menzoberranzan'a geri götürmesinden büyük bir kâr edecek

olmasına rağmen bunu yapmamıştı. Drizzt, yüksek çıkıntı tarafından

manzarası kapanmış olan köye doğru bir bakış attıktan sonra kapıya doğru

ilerledi.

Büyülü kapı arkalarından kapandıktan sonra Jarlaxle'ı binanın iç

kesimlerine doğru takip ederken Drizzt'in aklı hatıralanyla doldu. Fakat bu

zemin seviyesi kolcunun hatırladığı gibi değildi. Buzyeli Vadisi'nde- büyücü

Akar Kessel'in peşine düşüp Crenshinibon'un bir tezahürüne ilk girişini

hatırlamadan edemiyordu. Bu kesinlikle hoş bir hatıra değildi, ama oldukça

rahatlatıcıydı. Zira o hatıralar Drizzt'e bu kuleyi nasıl mağlup edebileceğini,

kulenin gücünü çalıp yıkılmasını nasıl sağlayabileceğini bildiğini

hatırlatıyordu.

fakat, dikey bir kapının yanındaki minderli bir koltuğa rahatça yerleşen

Jarlaxle'a baktığında Drizzt bu sefer öyle bir şansı elde etmesinin pek

muhtemel olmadığını anladı.

Jarlaxle tam karşısında duran bir koltuğu işaret etti ve Drizzt yine onun

isteğini yerine getirmek için ilerledi. Paralı asker, Drizzt'in bildiği her türlü

yaratıktan daha tehlikeli biriydi, ama pervasız ve gaddar değildi.

Fakat koltuğa doğru ilerlerken Drizzt'in fark ettiği bir şey vardı; o da,

sanki bilekliklerindeki tılsım kaybolmuşçasına ayaklarını daha ağırlaşmış

gibi hissetmesiydi.

"Günlerdir senin hareketlerini izliyordum," diye açıkladı Jarlaxle. "Bir dostum senin hizmetine ihtiyaç duyuyor da."

"Hizmet mi?" diye sordu Drizzt şüpheyle.

Jarlaxle sadece gülümsedi ve lafına devam etti. "ikinizi tekrar bir araya

getirmek benim için önemli bir hal aldı."

"Tabii kristal parçasını çalmak da önemli bir hal aldı," diye mantık

yürüttü Drizzt.

"Hiç sayılmaz," diye yanıtladı paralı asker dürüstçe. "Hiç sayılmaz. Bu iş başladığında Crenshinibon'dan haberim dahi yoktu. Bu bana ek bir kazanç

oldu, yani en çok ihtiyaç duyduğum şeyi ararken; ki o da sensin."

"Cadderly'ye ne oldu?" diye sordu Drizzt biraz endişeyle. Regis'in

yardımına koşan kişinin gerçekten Cadderly olup olmadığından hâlâ emin

değildi. Jarlaxle Crenshinibon'u rahibin elinden mi almıştı? Yoksa Cadderly

ile yaşanan tüm o hadise zekice bir numaradan mı ibaretti?

280

Sessiz Kılıç

"Cadderly, sizin maceranızdan bihaber bir şekilde, rahatça Yükselen

Ruh'ta oturuyor," dedi Jarlaxle. "Tabii büyücümün yeni evcili buna son

derece bozuldu, zira kendisi Cadderly'den özellikle nefret ediyor."

"Cadderly'nin güvende olduğuna yemin et," dedi Drizzt tüm ciddiyetiyle.

Jarlaxle başıyla onay verdi. "Hakikaten öyle ve sen de buçukluk dostunu

kurtarmak için gösterdiğimiz çabalar için bize müteşekkir olmalısın."

Bu sözler Drizzt'i hazırlıksız yakaladı, ama bunun yeterince doğru

olduğunu itiraf etmek zorunda kaldı. Eğer Jarlaxle'm yardakçıları

Cadderly'nin kılığında onların yanına gelip Regis'e büyük bir iyileştirme

büyüsü yapmamış olsaydı, buçukluk büyük bir ihtimâlle şimdiye kadar ya

ölmüş ya da en azından bir kolunu kaybetmiş olurdu.

"Elbette, orada küçük bir büyü karşılığında hepimizin güvenini kazanmış

oldunuz," diye belirtti Drizzt, paralı askerin kendine çıkar getirmeyen bir

şeyi pek nadiren yaptığım bildiğini Jarlaxle'a hatırlatarak.

"Hiç de küçük bir büyü değil," diye karşılık verdi Jarlaxle. "Üstelik sadece iyileştirme gözbağı sağlayarak bu konuda dalavere yapabilirdik.

Böylece sadece buçukluğun yaralan geçici olarak iyileşirdi ve daha sonra

ölümüne sebep olacak şekilde yeniden açılırdı.

"Ama seni temin ederim ki böyle yapmadık," diye derhal ekledi,

Drizzt'in gözlerinin tehlikeli bir şekilde kısıldığını görünce. "Hayır, dostun neredeyse tamamen iyileştirildi."

"O zaman sana teşekkür ederim," diye yanıtladı Drizzt. "Crenshinibon'u senden geri almam gerektiğini elbette ki anlıyorsundur, değil mi?"

"Bunu deneyecek kadar cesur olduğundan hiç şüphe etmiyorum," diye

itiraf etti Jarlaxle. "Ama bunu deneyecek kadar ahmak olmadığını biliyorum."

"Şu an için, belki."

"Peki daha sonra için neden?" diye sordu paralı asker. "Eğer Crenshinibon o gaddar büyüsünü Menzoberranzan'ın kara elfleri üzerinde uygulayacaksa

Drizzt Do'Urden bunu neden umursasın ki?"

Paralı asker, Drizzt'i yine hazırlıksız yakalamıştı. Hakikaten de neden

umursayacaktı ki? "Ama Jarlaxle Menzoberranzan'da kalacak mı bakalım?"

diye sordu. "Bana öyle görünmüyor."

Bu sözler paralı askerin kahkaha atmasını sağladı. "Jarlaxle nereye gitmesi

gerekiyorsa oraya gider," diye yanıtladı. "Ama kristal parçasını benden almak için yola koyulmadan önce uzunca ve etraflıca düşün, Drizzt Do'Urden. Şu

koca dünyada bu ziyneti kullanmak için benden uygun biri var mı sence?"

Drizzt cevap vermedi, ama hakikaten de onun sözlerini dikkatle düşünüp

tartıyordu.

"Bu konuda konuştuğumuz yeter," dedi Jarlaxle, koltuğunda öne çıkarak

281

R.A. Salvatore

ve bir anda daha yoğun bir hal alarak. "Seni buraya eski bir tanıdığınla

karşılaşman için getirdim, hem yanında hem de karşısında savaştığın biriyle.

Görünüşe bakılırsa onun Drizzt Do'Urden ile bitmemiş bir meselesi var ve

bu belirsizlik bana epey zaman kaybettiriyor."

Drizzt, onun neden söz ettiği hakkında hiçbir fikri olmadan paralı askere

baktı —ama sadece birkaç saniyeliğine. Derken paralı askeri en son gördüğü

zamanı hatırladı: Yani Drizzt ile Artemis Entreri yollanın ayırmadan hemen

öncesini. Đşin gerçeğini anlamaya başladığında yüz ifadesindeki hayal

kırıklığı barizdi.

"Kahrolası yanlış kasabayı seçmişsiniz," dedi Bruenor, Bumpo ile

Donat'a, diğer iki dostuyla birlikte Kıçtan Çarklı'nm yanma geri

döndüğünde.

Đki cüce kardeş merakla birbirilerine baktılar ve Donat kafasını kaşıdı.

"Bu köy olmalı yahu," diye ısrar etti Bumpo. "Yani dostunun tarifine göre."

"Kasaba halkı bize yalan söylemiş olmalı," diye araya girdi Regis.

"Öyleyse bu konuda çok başanlılar demektir," dedi Catti-brie. "Hem de hepsi birden."

"Pekâlâ işin aslını öğrenmenin bir yolunu biliyorum," dedi buçukluk,

gözlerinde kurnaz bir panltıyla. Buçukluğun ses tonunu fark eden Bruenor

ile Catti-brie ona bakmak için döndüklerinde, Regis'in hipnotize edici yakut

süsü elinde salladığını gördüler.

"Geri gidiyoruz," dedi Bruenor, bir kez daha kayığa arkasını dönüp

uzaklaşmaya başlayarak. Derken durdu ve arkasını dönüp dört cüceye baktı.

"Eminsiniz, değil mi?"

Dördünün kafası da hevesle onay vererek sallandı.

Üç arkadaş, ev kümelerinin yanına varmadan hemen önce onlan

karşılamak için küçük bir oğlan çocuğu koşturarak geldi. "Dostunuzu

buldunuz mu?" diye sordu.

"Hayır bulamadık," diye yanıtladı Catti-brie, hem Bruenor'u hem de

Regis'i elini şöyle bir sallayıp geride tutarak. "Sen onu gördün mü peki?"

"Kulenin içinde olabilir," diye önerdi küçük çocuk.

"Ne kulesi?" diye sertçe sordu Bruenor, daha Catti-brie bir yanıt

veremeden.

"Şurada," diye yanıtladı küçük çocuk, cücenin sert ses tonundan hiç

282

Sessiz Kılıç

etkilenmeden. "Şuranın ardında." Küçük köyün ardında yükselen çıkıntıyı

işaret etti ve dostlar o yöne baktıklarında birkaç çfftçinin o tepeye

ürmanmakta olduğunu gördüler. Çiftçiler daha çıkıntının en tepesine dahi

gelmeden hayretle bakakalıyor, bazıları parmaklarıyla işaret ediyor, bazıları

düşüp bayılıyor ve diğerleri ise geldikleri yöne doğru geri kaçıyorlardı.

Üç dost da doğru koşturmaya başlayıp çıkıntıya tırmandılar. Derken

onlar da durup kaldılar ve Crenshinibon'un kule şeklindeki tezahürüne

gözlerine inanamayarak baktılar.

"Cadderly mi?" diye sordu Regis, olanlara inanamayarak.

"Hiç sanmıyorum," dedi Catti-brie ve yere sinerek ihtiyatla başı çekti.

"Artemis Entreri ikiniz arasındaki bu müsabakanın en sonunda bir karara

bağlanmasını istiyor," diyerek Drizzt'in şüphelerini onayladı Jarlaxle.

' Drizzt'in alışılmadık tepkisine bakan Jarlaxle, drovvun Entreri'den ne

kadar nefret ettiğini ve o adamla bir daha karşılaşmak istemediğini

söylediğinde ne kadar samimi olduğunu anladı.

"Beni asla hayal kırıklığına uğratmıyorsun," dedi Jarlaxle kıs kıs gülerek.

"Kibirden yoksun olman takdire şayan, dostum. Bunun için seni tebrik

ediyorum ve gerçekten sana arzuladığın şeyi verip seni ve dostlarını kendi

yolunuza göndermeyi can-ı gönülden istiyorum. Ama korkanm ki, bunu

yapamam ve seni temin ederim ki, Entreri ile aranızdaki meseleyi

çözümlendirmelisin. Kendin için olmasa bile dostların için."

Drizzt bir süre bu tehdidi hazmetmeye çalışü. Bunu başardığında,

Jarlaxle koltuğunun yanındaki aynaya doğru elini salladı ve ayna derhal

bulutlandı. Drizzt izlerken bu duman bulutu dağıldı ve kulenin temeline

doğru ilerleyen Catti-brie, Bruenor ve Regis'in net bir görüntüsünü

oluşturdu. Catti-brie başı çekiyor, yere sinmiş bir şekilde ilerliyor ve elinde

olan azıcık gizliliği de kullanmaya çalışıyordu.

"Onlan tek bir düşüncemle öldürebilirim," diye Drizzt'i temin etti paralı asker.,

"Ama bunu neden yapasın ki?" diye sordu Drizzt. "Bana söz verdin."

"Ve sözümü tutacağım," diye yamtladı Jarlaxle. "Tabii benimle işbirliği yaptığın sürece."

Drizzt duraksayıp bu bilgiyi hazmetti. "Peki ya Wulfgar nasıl?" diye

aniden sordu, onu bu mekâna çekmek için Wulfgar'ın ismini kullandığına

göre paralı askerin onun hakkında bazı bilgiler edinmiş olduğunu düşünerek.

283

R.A. Salvatore

Şimdi duraksayıp düşünme sırası Jarlaxle'daydı, ama bu sadece bir

saniye sürdü. "Hayatta ve bildiğim kadanyla gayet iyi," diye itiraf etti paralı asker. "Onunla konuşmadım, ama şu andaki durumunun bana nasıl fayda

getirebileceğini saptamak için onu uzun süre izledim."

"Nerede?" diye sordu Drizzt.

Jarlaxle'ın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Daha sonra bu

konulan konuşmak için zamanımız olacak," dedi omzunun üzerinden geriye,

odadan yukarı çıkan tek merdivene doğru bakarak.

"Büyülerinin burada işe yaramadığını göreceksin," diye devam etti paralı

asker ve Drizzt ayaklarının neden kendine daha ağırmış gibi geldiğini anladı.

"Hiçbiri, ne palaların, ne öldürdüğün Dantrag Baenre'den aldığın bileklikler,

hatta ne de doğuştan gelen drow güçlerin."

"Kristal parçasının yeni ve muhteşem bir özelliği daha," diye belirtti

Drizzt iğneleyici bir şekilde.

"Hayır," diye itiraf etti Jarlaxle, gülümseyerek. "Daha çok bir dostumun yardımı diyelim. Anlayabileceğin üzere, tüm büyüleri ortadan kaldırmam

gerekliydi, zira Artemis Entreri ile aranda geçecek en son karşılaşma son derece

eşit olmalı, her iki tarafin da adil olmayan bir avantaj elde etmemesi gerekli."

"Ama senin aynan işe yaradı," diye mantık yürüttü Drizzt, bu konuyu

merak ettiği kadar kendisine zaman kazanmaya çalışarak. "O büyü değil mi?"

"Bu kulenin bir diğer nesnesi, yani dışarıdan buraya getirdiğim bir şey

değil ve bütün kule, ortağımın büyüyü alt etmek için yaptığı girişimlere karşı

üstün geliyor," diye açıklama yaptı Jarlaxle. "Crenshinibon'u vermekle, bana

—ya da ortağıma— ne kadar muhteşem bir armağan sunmuş oldun. Bana

kendi hakkında çok şey anlattı... kuleleri nasıl yükselteceğimi ve onları kendi

ihtiyaçlarımı karşılamak için nasıl kullanacağımı."

"Ona sahip olmana izin veremeyeceğimi biliyorsundur," dedi Drizzt

tekrar.

"Ve sen de, eğer Crenshinibon'u benden alman için yapabileceğin

herhangi bir şey olsaydı seni buraya asla davet etmeyeceğimi biliyorsundur,"

dedi Jarlaxle gülerek. Sözünü bitirirken tekrar yanında duran aynaya doğru

döndü.

Drizzt onun bakışlarım izleyip aynaya baktı ve dostlannın kulenin temel

kısmının etrafında dönüp içeri girecek bir kapı aradığını gördü —Drizzt o

kapıyı Jarlaxle irade etmedikçe asla bulamayacaklarım biliyordu. Fakat

Catti-brie ilgi çekici bir şey bulmuştu: Drizzt'in ayak izlerini.

"O içeride!" diye haykırdı.

Đki kara elf de Regis'in endişeyle, "Lütfen içerideki Cadderly olsun,"

dediğini duydular ve bu sözler Jarlaxle'ın kıs kıs gülmesini sağladı.

284

Sessiz Kılıç

"Entreri'nin yanına git," dedi paralı asker çok daha ciddi bir sesle, elini sallayıp aynanın tekrar dumana bürünmesini sağlayarak. "Git ve merakını

gider, sonra sen ve dostların kendi yolunuza gideceksiniz, ben de kendi

yoluma."

Drizzt uzun bir süre paralı askere baktı. Jarlaxle birçok saniye boyunca

hiç üstelemedi, sadece bakışlarına karşılık verdi. Ve o an içinde ikisi de sessiz

bir şekilde birbirileriyle anlaşmış oldular.

"Sonucu her ne olursa olsun, öyle mi?" diye tekrar sordu Drizzt, sadece

emin olmak için.

"Dostların hiç zarar görmeden buradan gidecekler," diye ona güvence

verdi Jarlaxle. "Ya seninle, ya da senin cesedinle."

Drizzt bakışlarını tekrar merdivene doğru çevirdi. Artemis Entreri'nin,

yani uzun süredir can düşmanı olan kişinin kendini o basamakların başında

beklediğine inanmakta güçlük çekiyordu. Jarlaxle'a söylediği sözler samimi

ve içtendi; o adamla dövüşmek bir yana dursun, onu bir daha görmeyi dahi

istemiyordu. Bu Entreri'nin duygusal meselesiydi, Drizzt'in değil. Şu anda,

yani dövüş çok yakında ve bariz bir şekilde gerekliyken dahi, drow kolcu o

merdivenleri tırmanmak için hevesli değildi. Hem de hiç değildi. Drizzt

Entreri'nin dövüş yeteneklerine saygı duysa bile, onunla karşılaşmaktan

korkmuyordu.

Oturduğu koltuktan kalktı ve bu dövüşle başarabileceği tüm iyilikleri

sessizce kendine tekrarlayarak merdivenlere doğru ilerlemeye başladı.

Jarlaxle'ı tatmin etmenin yanı sıra, Drizzt bu dünyayı bir baş belâsından

kurtarabilirdi.

Drizzt durdu ve döndü. "Bu benim dostlarımdan birisi sayılacak," dedi,

kesesinden oniks heykelciği çıkartarak.

"Ah, evet, Guenhwyvar," dedi Jarlaxle, yüzü aydınlanarak.

"Guenhwyvar'ı Entreri'nin ellerinde görmeyeceğim," dedi Drizzt.

"Senin ellerinde de. Sonucu her ne olursa olsun, o ya bana ya da Catti-brie'ye geri verilecek."

"Tüh be," diye gülerek yanıtladı Jarlaxle. "O muhteşem panteri şartlarına eklemeyi unutacağını düşünmüştüm. Guenhwyvar gibi bir yol arkadaşından

ne çok hoşlanırdım oysa."

Drizzt daha da dik durdu ve lavanta renkli gözleri kısıldı.

<

"Böyle bir hazineyi bana asla emanet edemezsin," dedi Jarlaxle. "Ben de bunun için seni suçlayamam hani. Hakikaten de büyülü nesnelere karşı bir

zaafım var!" Paralı asker kahkahalar atıyordu, ama Drizzt hiç gülmüyordu.

"Onu onlara kendin ver öyleyse," diye önerdi Jarlaxle, kapıyı işaret

ederek. "Heykelciği sadece duvara, içeri girdiğin yerin üstüne atman yeterli.

285

1

R.A. Salvatore

Sonucunu kendin seyret," diye de ekledi aynayı işaret ederek. Aynanın

üzerindeki duman bulutu tekrar dağılmıştı ve yüzeyinde tekrar Drizzt'in

dostları belirmişti.

Kolcu kapıya baktı ve hemen üzerinde küçük bir yangın açıldığını gördü.

Đleri atıldı. "Buradan gidin!" diye haykırdı dostlarının kendini duyacağını umut ederek. Bunun ardından, oniks heykelciği kapının üzerinden fırlattı.

Aniden bütün bunların Jarlaxle'ın numaralarından birisi olabileceğini

düşünerek derhal döndü ve aynaya bakmak için aceleyle seğirtti.

Rahatlayarak gördüğü üzere, Catti-brie ona sesleniyor ve Regis panterin

heykelciğini yerden alıyordu. Buçukluk heykelciği yere koyup

Guenhwyvar'ı çağırmakta hiç zaman kaybetmedi ve kedi kısa süre içinde

Drizzt'in dostlarının yanında beliriverdi. Panter de, tıpkı diğer üç dostu gibi

içeride kapana kısılmış olan drowa seslenerek hırlıyordu.

"Buradan ayrılmayacaklarını biliyorsun," dedi Jarlaxle tatsızca. "Ama sen yoluna devam et ve şu işi bitir. Dostlarının, dördünün de, hiçbir zarar

görmeyeceğine söz veririm."

Drizzt sadece bir kez daha tereddüt etti ve sanki Drizzt kendisine karşı

hiçbir tehlike arz etmiyormuş gibi hâlâ rahatça sandalyesinde oturmakta olan

paralı askere baktı. Bir anlığına Drizzt bu blöfe karşılık vermeyi, efsunlu

olsun olmasın palalarını çekmeyi ve paralı askeri kesip biçmek için ona

doğru koşturmayı düşündü. Ama, dostlarının güvenliği pamuk ipliğine bağlı

dururken elbette ki bunu yapamazdı.

Sandalyesinde kendini beğenmiş bir tavırla oturan Jarlaxle bunu kesin bir

şekilde biliyordu.

Drizzt derin bir nefes alıp bugün yaşadığı olayların şaşkınlığını, kudretli

ziyneti kendi elleriyle Jarlaxle'a vermiş olmasının ve onun da kendini

Artemis Entreri ile dövüşmesi için buraya getirmiş olmasının doğurduğu

hayret duygusunu bir kenara atmaya çalıştı.

Đkinci bir derin nefes aldı, kollarını ve parmaklarını gerip merdiveni

tırmanmaya başladı.

Artemis Entreri cüdanın içinde tedirginlikle volta atıyor, odanın çok

sayıdaki dış hatlarını, merdivenlerini ve yükseltilmiş çıkıntılarını

inceliyordu. Kulenin ikinci katını paralı asker tasarlamıştı. Yaklaşan dövüşte

strateji kurulabilmesi için odada birçok inişli çıkışlı bölüm mevcuttu. Odanın

286

Sessiz Kılıç

tam merkezinde dört basamaklık bir yuvarlak merdiven vardı ve sadece bir

adamın sığabileceği kadar geniş olan bir sahanlığa çıkıyordu. Arka tarafta da

one simetrik olarak yerleştirilmiş dört basamak vardı ve bu seferki merdiven

aşağı iniyordu. Odanın içine daha fazla yükselti yerleştirilmişti duvara

yükselen beş basamakla birlikte dairenin etrafından dolaşan bir çıkıntı

bulunuyordu. Bunlardan birinde, Entreri'nin sol tarafında yaklaşık yanm

metre genişliğinde bir katman vardı ve dördüncü basamağı tam ortada duran

yüksek sağanlığa bağlıyordu.

Entreri'nin volta attığı yerin yakınında bir başka engel, iki taraflı bir rampa

dumyordu. Buna benzeyen ama daha alçak olan iki dairesel platform kapının

karşısına yerleştirilmişti, Drizzt Do'Urden'in içeri gireceği kapının karşısına

Entren, bütün bu unsurları nasıl kendi çıkarma kullanacağını düşündü ve

bu konu üzerinde kafa patlatmasının pek bir şey değiştirmeyeceğini fark etti.

Zira Drizzt tahmin edilemez nitelikte bir düşmandı; Entreri'nin bir saldın

planı tasarlamasına olanak vermeyecek kadar süratliydi ve hızlı

düşünüyordu. Hayır, dövüşte atacağı her adımla ve hareketle doğaçlama

yapması, darbelere karşılık verip yenilerini tahmin etmesi ve ölçülü

hamlelerle dövüşmesi gerekecekti.

Derken silahlarını çekti, yani hançerini ve kılıcını. Đlk başta Drizzt'in ikiz

palalanyla kendini dengelemek için iki kılıçla dövüşe girmeyi düşünmüştü.

Ama en sonunda bu müsabakaya en iyi bildiği dövüş tarzıyla ve —büyüsü

her ne kadar işe yaramasa da— en çok sevdiği silahla girmeye karar vermişti,

ilen gen volta atıyor, kaslannı esnetiyor kollanm ve boynunu

ısındınyordu. Sessizce kendi kendine konuşuyor ve yapması gereken şeyleri

kendi kendine hatırlatıp düşmanım asla, bir an olsun hafife almaması

konusunda kendisini uyanyordu. Derken aniden duruverdi ve hareketleriyle

düşüncelerini gözden geçirdi.

Hakikaten de endişeliydi, tedirgindi ve Menzoberranzan'ı terk ettiğinden

ben ilk defa heyecanlanmıştı. Duyduğu hafif bir ses dönüp bakmasını sağladı.

Drizzt Do'Urden merdiven sahanlığında duruyordu.

Drow kolcu hiçbir söz söylemeden odaya girdi ve kapı ardından

kapandığında biraz olsun ürkmedi.

' Yıllardır bunu bekliyordum," dedi Entreri

"Öyleyse benim sandığımdan da büyük bir ahmakmışsın," diye yamtladı

Entreri hızla harekete geçti, merkezdeki basamaklara atladı ve

düşmanının üzerine gelirken sanki Drizzt'in onunla orada çarpışmaya

başlamasını, avantajı elde etmek için savaşmasını bekliyorrnuş gibi

hançenyle kılıcını sergileyerek hücum etti.

287

R.A. Salvatore

Drizzt hiç kıpırdamamış, hatta silahlarını dahi çekmemişti.

"Ve seninle bugün dövüşeceğimi sanıyorsan çok daha büyük bir

ahmaksın demektir," dedi Drizzt.

Entreri'nin gözleri fal taşı gibi açıldı. Uzun bir duraksamanın ardından,

kılıcını önde, hançerini hazır tutarak öndeki basamakları yavaşça inmeye

başladı ve Drizzt'in birkaç adım ötesine geldi.

Ki Drizzt hâlâ silahlarını çekmemişti.

"Palalarını hazırla," diye emretti Entreri.

"Neden? Jarlaxle ve çetesine eğlence gösterisi düzenleyelim diye mi?"

diye yanıtladı Drizzt.

"Çek silahlarını!" diye hırladı Entreri. "Yoksa seni deşerim."

"Öyle mi?" diye sakince sordu Drizzt ve yavaşça kılıçlanın çekti. Entreri ölçülü bir adım daha atıp yaklaşırken, kolcu palalarını yere bıraktı.

Entreri'nin ağzı da öyle bir açıldı ki, neredeyse yere değecekti.

"Bunca yıldır hiçbir şey öğrenmedin mi?" diye sordu Drizzt. "Bu oyunu daha kaç kere oynamamız gerekiyor? Tüm hayatlarımız en son savaşı

kazanan kişinin diğerinden intikam almaya ant içmesiyle mi geçmeli?"

"Onları yerden al!" diye haykırdı Entreri, hızla ileri atılarak ve kılıcının ucunu Drizzt'in göğüs kafesine değecek kadar yaklaştırarak.

"Ve dövüşeceğiz," dedi Drizzt umursamaz bir tavırla. "Sonra içimizden birisi kazanacak, ama büyük ihtimâlle diğerimiz hayatta kalacak. Ve sonra,

elbette ki, bunu en baştan yapmamız gerekecek, çünkü sen kanıtlayacak bir

şeyin olduğuna inanıyorsun."

"Onları yerden al," dedi Entreri sıktığı dişlerinin arasından, kılıcını

birazcık ittirerek. Eğer kılıç büyüsünden bir nebze olsun taşıyor olsaydı, bu

hamleyle Drizzt'in kaburgalarına girmiş olurdu. "Bu en son müsabaka,

çünkü içimizden biri bugün ölecek. Đşte burada, Jarlaxle tarafından bizim için

ayarlandı, bulup bulabileceğimiz en adil dövüş."

Drizzt kılım dahi kıpırdatmadı.

"Seni deşeceğim," diye söz verdi Entreri

Drizzt sadece gülümsedi. "Hiç sanmıyorum, Artemis Entreri. Seni

sandığından ve memnun olacağından çok daha iyi tanıyorum. Beni o şekilde

öldürmekten hiç zevk duymazsın ve bunu yaptığın için ömrünün sonuna

kadar kendinden nefret edersin, zira bunu yapmakla gerçeği öğrenme

fırsatını kendi ellerinle yok etmiş olursun. Çünkü bütün bunların sebebi bu,

değil mi? Gerçek, senin gerçeğin, ya o sefil yaşamını haklı çıkartmayı ya da

ona bir son vermeyi umut ettiğin o an."

Entreri yüksek sesle hırladı ve ileri atıldı, ama kolunu ileri ittirip drowun

göğsünü deşmedi, deşemedi. "Lanet olsun sana!" diye haykırdı, hışımla

288

Sessiz Kılıç

dönüp hırlayarak kılıçlarını havada savurdu ve aül& her adımla küfürler

savurarak merdivene doğru ilerledi >1Lânet olsun!"

Arkasında duran Drizzt başıyla 0nayladı, eğildi ve palalarını yerden aldı.

Entren," diye seslendi ve dro\vuı> ses tonundaki tını kiralık katile bir

şeylerin aniden değiştiğini söyledi.

O anda odanın öbür tarafına fümş olan Entreri dönüp baktığında

Drizzt'ın palalannı hazırlamış bir şej<ilde hazır durduğunu gördü; görmeyi

çılgınlar gibi arzuladığı manzara işte karşısında duruyordu!

"Sınavımı geçtin," diye açıkladı I >"%*? "Şimdi ben seninkini alacağım."

"Öylece durup kimin zafer ı^/anacağını görmek için bekleyecek

mıyız?" diye sordu Rai-guy, Kimmurjd Ue birlikte kulenin ilk katındaki ana

daireye bir yan kapıdan girdiklerinde.

"Bu gösteriyi izlemeye değer," giyerek ikisini de temin etti Jarlaxle

Merdivenleri işaret etti. "Sahanlığa saçağız ve kapıyı saydam kılacağım."

"Muhteşem bir ziynetmiş," de/di Kimmuriel, kafasını sağa sola

sallayarak. Jarlaxle, kristal parçasıyla sadece bir g™ iletişim kurarak dahi

birçok şey öğrenmişti. Parçanın bir yafasıması olan kuleyi nasıl şekillendirip

tasarlayabileceğim, kapıların hiç y oktan belirip tekrar kaybolmasını

sağlayabileceğini, saydam veya sayda*™ olmayan duvarlar oluşturmayı ve

kuleyi büyük bir uzgörü cihazı olarak kullanmayı öğrenmişti —ki şu anda

kullanıyordu da. Kimmuriel ile fo^i-guy aynanın etrafından dolaşıp

geldiklerinde bunu anladılar, zira ç^M-hıie, Regis, Bruenor ve iri kedi

görüntüdeydi.

"Biz izleyeceğiz, onlarda izlemeli" dedi Jarlaxle. Gözlerini kapattı ve üç drow da Crenshinibon'un dış duvara bir sürtünme sesi işitti. "Tamam

işte," diye bildirdi Jarlaxle bir saniye s&ma. "Artık gidebiliriz."

^.«^s»

Kristal küre sanki canlanırmış gibi harekete geçtiğinde ve bir çıkıntısı

kenara çekilerek gizli bir kıvrımı gözler cf>n^tne serdiğinde Catti-brie, Bruenor ve Regis şaşkınlık içinde bakakaldılar.r Bunun ardından, hayret verecek

2H~)

R.A. Salvatore

şekilde, kuleden aşağıya doğru döne döne inen yaklaşık yedi metre

boyundaki bir merdiven belirdi.

Üç dost, tereddüde düşüp cevaplar için birbirilerine baktılar. Ama

Guenhwyvar hiç beklemeden harekete geçti ve attığı her iri adımla

kükreyerek merdivenleri tırmanmaya başladı.

Uzun bir süre birbirilerine baktılar, ki bu bakışlar nefretten çok saygıyla

doluydu. Zira artık birbirilerine nefret duymanın ötesine geçmiş, süregiden

savaşlarında harcadıkları çabalar sebebiyle husumetlerinin büyük bir kısmını

yitirmişlerdi.

Ve şimdi on metre çapındaki odanın iki ayrı köşesinde, merkezdeki

basamakların karşısında durmuş birbirilerine bakıyorlardı. Her ikisi de ilk

hareketi karşı tarafın yapmasını, ya da daha doğrusu, diğerinin hareket etmek

üzere olduğunu göstermesini bekliyordu.

Aynı anda harekete geçtiler ve ikisi de daha yüksek zemini elde etmek

için merkezdeki basamaklara doğru koşmaya başladılar. Drizzt, büyülü

bilekliklerin yardımı olmadan bile bir adımlık bir avantaj sağladı. Belki de

bunun sebebi, kiralık katilden iki kat yaşlı olmasına rağmen Entreri'nin insan

ömrüne oranla bir drow olarak çok daha genç sayılmasıydı.

Her zaman doğaçlama yapmayı iyi bilen Entreri merdivenin üzerine bir

adım attıktan sonra yana doğru dalışa geçti ve ileri doğru yuvarlanarak

Drizzt'in ıslık çalarak geçen kılıçlarından zarar görmeden kurtulmayı

başardı. Yükseltilmiş köprünün hemen altından geçip onu palalara karşı bir

engel olarak kullandı.

Drizzt tam tur dönüp merdivenlerin en tepesinde yere sinerek hazır bir

duruş talandı ve Entreri'nin öbür taraftan gelmesini engelledi.

Ama Entreri, kolcunun yüksek zemindeki yerini koruyacağım biliyordu

ve bu sebeple kiralık katil hiç yavaşlamadan ilerledi ve yuvarlanmasını

bitirip ayağa kalktı. Bundan sonra odanın kenarına doğru koşturup beş

basamağı çıktı ve yükseltilmiş katmanın en ucuna kadar giderek Drizzt'ten

daha yüksek bir zemine çıkmış oldu. Drizzt, ne Entreri'nin gittiği yönden

giderek ne de köprünün üzerinde koşarak onu takip etti. Böylece Entreri o

dar geçide indi ve merkezdeki merdivene doğru ilerleyip mesafeyi yanladı.

Drizzt, merdivenin en tepesindeki geniş köprüde yerini korudu.

"Aşağı gel," dedi Entreri ona, dar geçidi işaret ederek. "Eşit zemine."

290

Sessiz Kılıç

S3*..<

O merdiveni tırmanmaktan korkuyorlardı, zira Crenshinibon'un yan

yüzeyinde dururken son derece savunmasız olurlardı. Ama sahanlığa varıp

kulenin içine bakan Guenhwyvar daha da yüksek sesle kükreyip duvan

tırmıklamaya başladığında dostların hiçbiri daha fazla direnç'gösteremedi.

Yine tepeye ilk çıkan Catti-brie oldu ve merdivenlerin başında saydam bir

duvarın olduğunu gördü. Burası Drizzt ile Entreri'nin yakın dövüş halinde

olduğu odaya bakan bir pencere niteliğindeydi.

Aman vermeyen cam yüzeye vurdu. Yukarı çıktığında Bruenor da

baltasının dip kısmıyla aynısını yaptı. Ama bu çabalar beyhudeydi, zira

kristal yüzeye bir çizik atmayı dahi başaramamışlardı. Drizzt ile Entreri

onları duydularsa, hatta gördülerse dahi bunu hiç belli etmiyorlardı.

"Odayı daha küçük yapmalıydın," diye tatsızca belirtti Rai-guy, Jarlaxıe

ve Kimmuriel ile birlikte sahanlığa varıp içerideki hareketli —daha doğrusu

hareketsiz— dövüşü izlemeye başladıklarında.

"Ah, ama maksat kılıç dövüşü," diye yanıtladı Jarlaxle. Derken karşı

tarafı işaret etti ve Catti-brie ile diğerlerinin durduğu yeri gösterdi. "Hem

dövüşenleri hem de Drizzt'in karşıda duran dostlarını görüyoruz ve onun

dostları da bizi görebiliyor," diye açıklama yaptı ve daha o konuşurken üç

drow da Catti-brie'nin onların olduğu yönü işaret edip duyamadıkları, fakat

gayet rahat tahmin edebildikleri bir şeyler haykırdığını gördüler. "Ama

Drizzt ile Entreri sadece birbirilerini görebiliyorlar."

"Ne kuleymiş," diye itiraf etmek zorunda kaldı Rai-guy.

Drizzt güvenli konumunu korumak istiyordu, ama Entreri hali hazırda

sabırlı davranıyordu ve kolcu eğer aşağı inmezse, çabucak sonlandırmayı

291

R.A. Salvatore

deliler gibi istediği bu dövüşün epey uzayacağını fark etti. Rahatça dar

koridora indi ve yavaşça, milim milim, bir adımını diğerinin önüne atmadan

önce ayağım iyice yere sabitleyerek Entreri'nin üzerine yürüdü.

Ona yaklaştığında aniden harekete geçti ve ileri doğru bir adım atıp sağ

palasıyla hamle yaptı. Entreri'nin kolu, yani sol elindeki silahı bu saplama

darbesini mükemmel bir şekilde kesip palayı geniş bir yay halinde kenara

savurdu. Kiralık katil aynı akıcı hareketle omzunu döndürdü ve kılıcının

ucuyla yolunu açarak ileri atıldı.

Daha bu hamle başlamadan önce Drizzt'in ikinci palası havada tam bir

daire çizmiş, ikinci turunu atarken saplanan kılıcın iç açısına doğru inişe

geçmiş, savuşturma yapmak için yolunu yarılamıştı. Pala kılıcın hızını kesti,

kıvrımlı gövdesiyle kılıcın üzerinden kayıp döndü ve tıpkı ilk palanın

hançere yaptığı gibi onu dışarı doğru savuşturdu. Drizzt kendini tamamen

dansa kaptırdı, kıvrımlı kılıçlan dönerek yaptığı dairesel hareketleri

pekiştiriyor, yukarıdan ve yandan kesme hamleleri sergiliyordu. Drow,

palalarından önce birisinin yönünü değiştiriyor, sonra ikisini aynı anda

çeviriyor ve en sonunda tekrar birisinin gidişatım değiştirerek hamleler

yapıyordu. Dönüyor, açık bir yer arıyor, ileri saplıyor ve aşağı doğru

kesiyordu.

Ve Entreri onun her hareketiyle başa çıkıyordu. Onun hareketleri daha

dosdoğru çizgiler halindeydi; silahlarını yana, yukarıya veya ileriye doğru

dümdüz savuruyor, palalara tek tek vuruyor ve Drizzt'i savuşturma hamleleri

yapmak zorunda bırakıyordu. Darbe üstüne darbe yağdıkça metal sürekli

olarak çığlıklar atmaya devam ediyordu.

Derken Drizzt'in sol palası net bir şekilde geldi ve serbestçe havayı yardı,

zira kiralık katil bu hamleyi karşılamaya çalışmak yerine ileri doğru

yuvarlandı. Kılıcıyla bir palayı kontrol altında tuttu ve yaptığı hareketi diğer

palanın zararsız bir şekilde hedefi kaçırmasına sebep oldu. Yuvarlanışından

sonra ayağa kalkarken hançerini Drizzt'in kalbine doğru yükseltti, kolcunun

öbür palasıyla bu hamleyi engellemesi imkânsızdı.

Böylece Drizzt havaya sıçradı ve sola doğru tüm gücüyle kendini

savurdu. Darbeden kaçınmak için vücudunu kıvırıp döndürdü ve yere

düştüğü anda bir takla atarak tekrar ayağa kalktı. Hafif bir avantaj yakalayan

Entreri'nin kendini takip edeceğini bildiği için dönerken iki koşar adım attı.

Hançer ve kılıçtan gelen şiddetli bir hamleyi karşılamak için tam zamanında

döndü.

Yine metal silahlar itiraz içinde çınlamaya başladı ve Drizzt, Entreri' :

hücumunun şiddeti sebebiyle geri çekilmek durumunda kaldı. Fakat Driz

geri çekilmeyi kabul etti, mükemmel bir şekilde dengesini sağlamak iç'

292

Sessiz Kılıç

ayağına çabuk adımlar attı ve ellerini net bir şekilde görülemeyecek kadar

hızlı hareket ettirdi.

1

Kulenin iç sahanlığında duran, hayatlarını usta kılıç dövüşçüleri arasında

geçirmiş ve pek çok dövüşe tanık olmuş olan üç drow, "dövüşün her

hareketini giderek artan bir hayretle izlemekteydi.

"Bunu Entreri için mi yoksa bizim için mi tasarladın?" diye sordu Rai-

guy. Ses tonu kesin bir şekilde farklıydı ve hiçbir iğneleme tınısı yoktu.

"Đkisi için de," diye itiraf etti Jarlaxle. Paralı asker konuşurken, Drizzt Entreri'nin yanından hızla geçti, merkezdeki basamakları tırmandı, hiç

durmadan sıçradı ve havadayken takla attı. Bundan sonra yere inerek hızla

köprünün olduğu tarafa yöneldi. Entreri onu doğrudan takip etmek yerine

daha kestirme bir yol seçip köprüye Drizzt'ten önce sıçradı ve kara elfin elde

etmeyi umduğu avantajı ortadan kaldırdı.

R.A. Salvatore

Artık birbirileriyle zemin seviyesinde yüzleşmekteydiler. Gözle

görülmeyen kılıçlarla ve havada uçuşan pelerinlerle dövüşüyorlardı.

Yaptıkları hamleler ne saldırıya ne de savunmaya yönelikti; ikisinin arasında

bir yerdeydi. Kılıç kılıca sürtünüyor, havaya kıvılcımlar saçıyor, metal yerleri

itiraz içinde çığlıklar atıyordu.

Drizzt'in sol palası boyun seviyesinde savruldu. Entreri hamlenin altına

eğilip yere çömeldi ve daha da fazla devinim kazanarak yükselip kılıcı ve

hançeriyle saplama yaptı. Ama Drizzt darbeyi kaçırdıktan sonra vücudunu

savurmayı bırakmadı. Kara elf sağ taraftan dönüp tam bir tur attı ve sağ

eliyle, aşağı doğru ters bir savurma yaparak darbeleri savuşturdu. Kıvrımlı

kılıcının kancaya benzeyen iç tarafı, kiralık katilin iki silahını da yakaladı ve

yana çevirdi. Derken Drizzt sol palası kafasının üzerinden geçmeden önce

silahın açısını değiştirdi ve pala çığlıklar atarak Entreri'nin kafasına doğru

inişe geçti.

Ama, Drizzt'in engelleyici hamlesi sebebiyle elleri birbirine daha da

yaklaşmış olan kiralık katil silahlarını elleri arasında rahatça değiştirdi, sonra

sol kolunu aniden içeri çekerek hançeri yukarı kaldırdı ve pala aşağı inerken

hançerin uç kısmı yükselmiş oldu.

Derken ikisi de acı içinde inlediler. Drizzt bileğindeki derin bir yarayla

geri sıçradı, Entreri ise önkolunda boylu boyunca açılan yara sebebiyle geri

tökezledi.

Ama bu sadece bir saniye sürdü zira o bir saniye içinde ikisi de dövüşe

devam edebileceklerini ve silahlarından birini ellerinden bırakmak zorunda

kalmadıklarım anlamıştı. Drizzt'in iki palası birden dışarı doğru harekete

geçti ve Entreri ile tekrar dövüşe tutuşmaya başladıklarında bir kurdun çenesi

gibi kapandı. Silahları içeride duruyor olsa da kiralık katil kendini rakibinden

yarım saniye geride buldu ve çifte bloke yapması gerektiğini fark etti.

Böylece kendi silahlarını da dışarı doğru savurdu ve kazandıkları devinimle

birlikte hızla kapanan palaları yakalayıp iki yana açtı. Silahlarından birini

açık alana geri getirip getiremeyeceğini görmek için sadece bir anlığına

tereddüt etti.

Fakat Drizzt hiç tereddüt etmemiş ve Entreri'nin kollarını iki yana açtığı

anda alnım öne eğip kafasmı ileri savurmuştu. Böylece kafa kafaya

tokuştukları anda asıl büyük darbeyi alan kişi Entreri oldu.

Fakat kiralık katil afallamış olsa bile, sağ elini dümdüz ileri savurarak

hem yumruğuyla, hem de hançerinin sap kısmıyla Drizzt'in yüzüne vurdu.

Tekrar birbirilerinden ayrıldılar; Entreri'nin gözlerinden biri hızla

şişmekte ve Drizzt'in yanağıyla alnı kanamaktaydı.

Kiralık katil, gözlerinden biri tamamen kapanıp Drizzt'e büyük bir

294

Sessiz Kılıç

avantaj sunmadan önce şiddetle saldırısının baskısını arttırdı. Sertçe hücum

edip kılıcını aşağıdan ittirdi.

Drizzt'in palası onun üzerine kapandı ve drow kusursuz bir şekilde

dönerek Entreri'nin yüzüne bir tekme attı.

Bu tekme kiralık karili hiç yavaşlatmadı, zira tam olarak bu hareketi

beklemiş ve hatta bunun olmasını ummuştu. Drowun ayağı yaklaşırken

Entreri kafasını eğdi ve yüzüne hafifçe inen darbeyi aldı —hafif olmasına

hafifti, fakat yaralı olan gözüne gelmişti. Đleri doğru yalpalayarak hançerini

dairesel bir hareketle, ucu Drizzt'in dizinin arka tarafina gelecek şekilde

savurdu.

Drizzt, silahı zaten meşgul olan kılıcın ötesine geçirmeyi umarak ikinci

palasıyla vurabilirdi, ama eğer bunu denerse ve Entreri bir şekilde darbeyi

karşılamayı başarırsa, hançerin bacağının arka tarafinı yaracağını ve dövüşün

sona ereceğini anladı.

Bütün bunları, üzerinde hiç düşünmeden, sadece içgüdüyle anlamıştı ve

saldırmak yerine yerden destek alan tek bacağını ileri doğru attı ve vücudunu

hançerin üzerinden geriye düşürdü. Drizzt küçük bir sıyrık aldı, ama bacağı

şişlenmedi. Hareketine devam edip yuvarlanmaya ve ayağa kalkmaya

niyetliydi, ama dönmeye başlamadan önce Entreri'nin hızla yaklaştığını ve

daha taklasını tamamlayamadan onu savunmasız yakalayacağını gördü.

Bu sebeple durdu ve kiralık katil üzerine gelirken sırtını yere sabitledi.

Odanın iki tarafındaki izleyiciler, yani hem kara elfler hem de Drizzt'in

dostları, dövüşün sona erdiğini düşünerek nefeslerini tuttular. Ama Drizzt

dövüşmeye devam etti. Palaları girdap gibi döndü, çarptı, vurdu ve imkânsız

görünen bir şekilde Entreri'yi zaptetti. Bundan sonra kolcu bir ayağını

vücudunun altına ahp çılgın bir sıçrayışla kalkmayı başardı ve şiddetle

dövüşmeye devam etti. Entreri'nin iki silahına birden sertçe vurup eşit

derecede ayağa kalkıncaya kadar onları geriye, daha da geriye itti.

Şimdi, dövüşün en kızışmış anında yüz yüzeydiler, silahlan o kadar hızlı

hareket ediyordu ki, onlan izleyenler hareketleri ayn ayrı seçemiyor, sadece

savaşın genel gidişatını izlemekle yetiniyordu. Müsabıklardan birinin bir yerinde

bir yara açılıyordu, derken diğerinin başka bir yerinde başka bir yara. Ama iki

savaşçı da, rakibinin işini bitirecek bir darbe indirme firsaü bulamıyordu. Bunlar .

önemsiz çentiklerdi, deşilen giysilerdeki yırtıklar ve sıyrılan deriden ibaretlerdi.

Çarpışma bir merdivenden diğerine devam ediyordu; Drizzt'in bu dövüş

hakkındaki tüm çekinceleri çoktan uçup gitmişti ve Entreri'nin Drizzt Do'Urden

ile bir daha yüzleşip yüzleşmeme konusundaki tüm şüpheleri tamamen

dağılmıştı. Hırs ve öfkeyle dövüşüyorlardı, silahlan o kadar süratli bir şekilde

birbirilerine vuruyordu ki, çınlayışlan sürekli bir hal almıştı.

295

R.A. Salvatore

Derken köprünün üzerine geldiler, ama ikisi de bunun farkında değildi.

Birbirilerinin üzerine atıldılar ve ikisi de bir diğerini durduğu yerden devirdi.

Böylece iki ayrı yöne düşüp aynı anda köprünün altına indiler ve yere sinmiş

bir halde dövüşmeye devam ettiler. Birbirilerinin yanından sıyrılıp diğer

tarafa geçerek ve dar köprünün üzerine mükemmel bir dengeyle geri

sıçrayarak dövüşü sürdürdüler.

Çarpışma sürdükçe sürdü; vücutlarındaki terler kanla karışıp açık yaralan

yakarken saniyeler dakikalara bağlandı. Drizzt'in giysisinin yenlerinden

birisi, hareketlerini kısıtlayacak kadar kötü kesilmişti. Drow kolcu çılgın bir

öfkeyle saldırıp Entreri'yi geri çekilmek zorunda bıraktı, kazandığı zamanı

kullanarak bir palasını havaya fırlattı ve öbür eliyle giysisinin paçavraya

dönmüş yenini koparttı. Bunun ardından inişe geçen palasını yakalayıp

kiralık katilin hücumuna tam zamanında tepki verdi. Bundan bir saniye sonra

Drizzt'in palası kiralık katilin boğazına doğru dalışa geçtiğinde Entreri

pelerinini kaybetti; pala pelerinin bağını kesmiş ve yukarı kalkarken

Entreri'nin çenesinin altını hafifçe yarmıştı.

Đkisi de nefes almakta zorlanıyordu, ama ikisi de pes etmeyecekti.

Fakat bütün bu kesiklerden, kandan, boşanan terlerden ve vücutlarındaki

çürüklerden daha belirleyici bir yara vardı; zira Entreri'nin sağ gözünün

görüşü bulanıklaşmaktaydı. Kiralık katil ellerindeki silahların yerini

değiştirip hançeri tekrar sol eline aldı; daha uzun olan ve daha iyi savuşturan

silahını sağ tarafına geçirdi.

Drizzt nedenini anladı. Bir sahte saldırıya başlayıp sağ, sol, sağ terkibiyle

hamle yaptı, ki Entreri bunlan kolayca önledi. Ama bu saldmlar herhangi bir

darbe indirmek için değil, sadece Drizzt'in ayaklannı doğru şekilde

yerleştirmesi için tasarlanmıştı.

Odanın yan bölmesinden izlemekte olan kurnaz Jarlaxle Drizzt'in ne

yapmak üzere olduğunu gördü ve dövüşün sonunun yaklaştığını anladı.

Drizzt tekrar sol gösterdi, ama darbenin yönüne doğru bir adım attı ve

palasını Entreri'nin kapalı gözüyle hareketi seçemeyeceği kadar uzaktan

savurdu. Kiralık katil içgüdüsel olarak kılıcıyla darbeyi karşıladı ve

hançeriyle misilleme yaptı. Ama Drizzt, palasını kılıcın savuştarma

hareketinin hemen üzerinden geçirdikten sonra tekrar geri çekerek

Entreri'nin bileğini yardı ve kılıcı uzaklaştırdı. Aynı anda, drow kolcu sağ

elindeki palasını yere attı ve Entreri'nin saplama yapmakta olan hançer tutan

bileğini kavradı. Đçeri adım atıp rakibinin bileğini ve elindeki hançerini

büken Drizzt, Entreri'nin kolunu kıvınp kaskatı bir şekilde, uzunlamasına

tuttu ve böylece kiralık katilin serbest olan eli Drizzt'in kolunu

savuşturamadan önce kara eltin palası Entreri'nin boğazına gelip dayandı.

296

Sessiz Kılıç

Her şey aniden donup kaldı. Bir kolu geriye doğru uzunlamasına

bükülmüş ve diğeri Drizzt'in pala tutan elinin arkasında kalmış olan kiralık

katil, eğer Drizzt palasını boğazına saplamaya karar verirse onun bu

hareketini durdurabilecek durumda değildi.

Hırlayan ve zangır zangır titreyen, kontrolünü yitirmeye şimdiye kadar

hiç yaklaşmadığı kadar yaklaşan Drizzt kılıcı geride tuttu. "Peki ne

kanıtladık şimdi?" diye sordu. Sesi zehir doluydu, lavanta renkli gözleri

Entreri'nin kara gözlerine gaddar bir bakışla kenetlenmişti. "Başım seninki

karşısında avantajlı bir yere gelip görüşünü kısıtladı diye ben daha iyi bir

dövüşçü mü oldum yani?"

"Hamleyi bitir!" diye hırladı Entreri

Drizzt tekrar hırladı ve Entreri'nin hançer tutan elini daha da büktü ve

kiralık katilin bileğini kıvırarak hançerin yere düşmesini sağladı.

"Öldürdüğün ve kesinlikle öldüreceğin tüm o masumlar adına canını almam

gerekir," dedi Drizzt, ama bu sözleri söylerken dahi artık kılıcı rakibinin

boğazına saplayamayacağını anladı —ki bunu Entreri de fark etti. O feci an

içinde, Drizzt rakibim kıskıvrak yakaladığı zaman, üzerinde düşünme fırsatı

bulamadan önce hareketini tamamlamadığına pişman oldu

Ama şu anda hamleyi bitiremezdi. Böylece aniden harekete geçerek

Entreri'nin kolunu bıraktı ve açık avucunu kiralık katilin yüzüne gömerek

Entreri'nin geriye doğru tökezlemesine sebep oldu.

"Lanet olsun sana, Jarlaxle, yeterince eğlendin mi?" diye haykırdı Drizzt.

Arkasını döndüğünde paralı askeri ve onun drow yoldaşlarını gördü —zira

Jarlaxle kapıyı açmıştı.

Drizzt, sanki Jarlaxle'ı ezip geçmeye niteliymiş gibi kararlılıkla

ilerlemeye başladı, ama arkasından gelen bir ses onu durdurdu. Entreri

haykırarak üstüne saldırıyordu.

Haykırarak. Drizzt, sağdan sola doğru hızla döndüğü o anda bunun

önemini fark edemedi. Serbest olan sağ kolunu dışarı doğru savurarak

Entreri'nin öndeki kolunu havaya kaldırdı ve o feci hançeri tuttu. Bunun

ardından, Entreri üzerine çullandığı anda Drizzt'in sol kolu dönerek, palayı

savurarak geldi ve kılıcı kabzasına kadar kiralık katilin göğsüne gömmesi

gereken bir darbe indirdi.

Đkisi kenetlendiler ve Drizzt'in gözleri hakikaten de fal taşı gibi açıldı,

zira nasıl olduysa, bir şekilde Entreri'nin derisi bu darbeyi önlemişti.

Ama, siyonisist KimmuriePin ona aniden bahşettiği güç sayesinde

vücudu emilen darbenin enerjisiyle titremekte olan Artemis Entreri bunun

sebebini kesin bir şekilde anladı. Sadece tepkisel bir şekilde, yani bilinçli bir

düşüncenin eseri olmaksızın —zira eğer ıstırap içindeki adam bu konu

297

R.A. Salvatore

üzerinde düşünseydi tüm o enerjiyi kendi üzerine salıverirdi— hareket

ederek ileri uzandı, Drizzt'in göğsünü kavradı ve aynı şiddetle darbesini ona

geri iade etti.

Entreri'nin eli Drizzt'in göğsünü yardı ve kara elf yarasından kanlar

fışkırarak yere yığıldı.

*&*•<*&

Dışarıdaki sahanlıkta zaman donmuş, feci, çok feci bir an içinde-sıkışıp

kalmış gibiydi. Guenhvvyvar kükreyip saydam duvarın üzerine atıldı, ama

sadece geri sekti. Hiddetten köpüren, vahşice kükreyen kedi tekrar duvara

atladı ve pençeleri aman vermeyen duvarı keskin bir sesle tırmıkladı.

Bruenor da bir dövüş çılgınlığına kapılmıştı, baltasıyla beyhude yere

duvara vuruyordu. Bu sırada afallayıp kalmış olan Regis üst üste, "Hayır, bu

olamaz," diyip duruyordu.

Catti-brie ise, orada öylece kalakalmış, ileri geri sallanıyordu. Ağzı bir

karış açılmış, gözleri o feci manzaraya kenetlenip kalmıştı. Entreri'nin

kinetik güçle yüklü elinin Drizzt'in göğsüne gömülüşünü, en yakın

dostunun, canı gibi sevdiği bu kolcunun kanının göğsünden fışkırmaya

başlayışını saniye saniye seyredip feci bir ıstıraba duçar oldu. Drowun

bacaklanndaki tüm gücün çekilişini, dizlerinin bükülüşünü ve Entren onu

yere doğru indirirken git gide çöküşünü izledi. Kalbine de, daha önce

Wulfgar'ın yochlol tarafından öldürülüşünü gördüğü zaman hissetmiş

olduğu bir boşluk çöktü.

Ve bu seferki çok daha kötüydü.

"Ne yaptım ben böyle?" diye haykırdı kiralık katil, drowun yanında

dizlerinin üzerine çökerek. Şeytani bakışlarını Jarlaxle'a doğru çevirdi. "Ne

yaptın sen böyle?"

"Sana istediğin dövüşü sundum ve gerçeği gösterdim," diye sakince yanıtladı Jarlaxle. "Kişiliğin ve yeteneklerin hakkındaki gerçeği. Ama seninle işim

bitmedi. Sana kendi amaçlarım için geldim, seninküer için değil. Bunu senin için

yapmış olmamın karşılığında, bana hizmet etmeni istiyorum"

298

Sessiz Kılıç

"Hayır! Hayır!" diye haykırdı kiralık katil, fışkıran kanları durdurmak

için elini drowun göğsüne atarak. "Bu şekilde değil!"

Jarlaxle Kimmunel'e baktı ve başıyla işaret verdi. Siyonisist, Entreri'yi

zihinsel bir kıskaca aldı ve telekinetik bir güçle onu Drizzt'in başından ayırdı.

Bunun ardından telekinetik enerji, Entreri'yi kapıdan dışarı çıkıp

merdivenlerden aşağı inmeye başlayan Kimmunel'in peşinden sürükledi.

Entreri çırpınıp lanetler yağdırdı, tüm hiddetini Jarlaxle'a kustu, ama

gözlerini yerde kıpırtısız yatan Drizzt'ten ayırmadı. Gerçekten de ona bu

dövüş armağan edilmişti ve gerçekten de, daha önceden anlamış olması

gerektiği üzere, bu dövüş hiçbir şeyi kanıtlamamıştı. Kaybeden —daha

doğrusu Kimmuriel araya girmemiş olsaydı kaybedecek olan— oydu, ama

hayatta kalan da oydu.

Peki neden bu kadar hiddetliydi? Neden o anda hançeriyle Jarlaxle'm

ince boğazını kesmek istiyordu?

Kimmuriel onu çekerek götürdü.

"Đyi dövüştü," diye Jarlaxle'a belirtti Rai-guy, artık göğsünden daha az

kan fışkırmakta olan ve kendi kanından oluşmuş büyük bir birikintinin içinde

yatan Drizzt'i işaret ederek. "Dantrag Baenre'nın neden öldüğünü şimdi

anlıyorum."

Jarlaxle kafasıyla onayladı ve gülümsedi. "Drizzt Do'Urden'e denk

birisini hayatımda görmedim," diye itiraf etti, "tabii Artemis Entreri dışında.

Şimdi neden onu seçtiğimi anlıyor musun?"

"Derisinin rengi hariç her yönüyle bir drowa benziyor," dedi Rai-guy

kahkaha atarak.

Bir patlama kuleyi sarstı.

"Catti-brie ve muhteşem yayı," diye açıklama yaptı Jarlaxle, sadece

Guenhvvyvar'ın durduğu, kükreyerek aman vermeyen cam yüzeyi

pençelemekte olduğu sahanlığa bakarak. "Elbette ki, olan bitenin hepsini

gördüler. Kuleyi başımıza yıkmadan önce gidip onlarla konuşsam iyi olur."

Kristal parçasına bir düşünceyle emir yollayan Jarlaxle, Guenhwyvar'ın

önündeki duvarı bir kez daha saydam olmayan hale getirdi.

Bundan sonra Drizzt Do'Urden'in yerde kıpırtısız yatan bedenini kafasıyla

işaret etti ve odayı terk etti.

%

299

R.A. Salvatore

SON DEYĐŞ

"Somurtuyor," diye belirtti Kimmuriel, bir süre sonra kulenin alttaki ana dairesinde Jarlaxle'a katıldığında. "Ama en azından kelleni uçurmaya ant

içmeyi kesti."

Uzun hayatının en eğlenceli günlerini yaşamış olan Jarlaxle yine kahkaha

attı. "Kendini toparlayacak ve en sonunda Drizzt Do'Urden'in gölgesinden

kurtulacaktır. Bunun için Artemis Entreri bana açık açık teşekkür edecek."

Durdu ve söylediği şeyi tekrar düşündü. "Ya da en azından," diye kendisini düzeltti paralı asker, "bana... içten içe teşekkür edecek."

"Ölmeye çalıştı," diye açık açık belirtti Kimmuriel. "Drizzt'e hançeriyle arkasından saldırdığında, toplum dışı drowu uyarmak için haykırdı. Ölmeye

çalıştı ve biz, yani ben, senin emrinle bunu önledik."

"Artemis Entreri eğer bu kafayla devam ederse ahmaklık etmek için

başka fırsatlar da bulacaktır," diye yamtladı paralı asker lideri omuz silkerek.

"Biz de ona sonsuza dek ihtiyaç duyacak değiliz."

Derken merdivenlerden aşağı Drizzt Do'Urden indi. Giysileri paçavraya

dönmüştü, ağnyan kolunu gerip bırakıyordu, ama bunun dışında hiç de kötü

yaralanmış gibi gözükmüyordu.

"Kendine bahşedilen iyileştirme büyülerini senin ölmek üzere olan

bedenin üzerinde kullanmasından dolayı Rai-guy'ın, Leydi Lloth'un

takdisini yemden kazanmak için yüz yıl boyunca dua etmesi gerekecek,"

diye kahkaha atarak belirtti Jarlaxle. Kimmuriere başıyla işaret verdi ve

siyonisist drow reverans yapıp odayı terk etti.

300

Sessiz Kılıç

"O duaları karşılığında umarım onu yanına alır," diye alayla belirtti

Drizzt. Fakat yaşadığı bunca şeyin ardından nükteli tavrı fazla dayanmadı,

daha doğrusu dayanamadı. Jarlaxle'a tüm ciddiyetiyle baktı. "Beni neden

kurtardın?"

"Boyun borcun olsun?" Jarlaxle bir cevap vermekten çok soru sormuş

gibiydi.

"Havanı alırsın."

Jarlaxle yine kahkahayı bastı. "Sana gıpta ediyorum, Drizzt Do'Urden," diye samimiyetle yanıtladı. "Dövüşünde kibrin hiç rol oynamadı, öyle değil mi?"

Drizzt soruyu pek anlamadığı için omuz silkti.

"Hayır, sen kişinin kendi kendini mağlup etmesine sebep olan o duyguyu

aşmışsın," diye belirtti Jarlaxle. "Artemis Entreri'den daha iyi olduğunu kanıtlamaya ihtiyaç duymadın. Böylesine bir iç huzur ve özgüvene sahip

olduğun için gerçekten de sana gıpta ediyorum."

"Hâlâ soruma cevap vermedin."

"Sanırım saygımdan dolayı," diye yamtladı Jarlaxle omuz silkerek.

"Belki de sergilediğin muhteşem performanstan sonra ölümü hak etmediğine

inanmışımdır."

"Eğer sergilediğim performans senin ölçülerine uymasaydı ölümü hak

etmiş mi olacaktım yani?" diye sordu Drizzt. "Neden bunun kararını Jarlaxle veriyor?"

Jarlaxle yine kahkaha atmak istedi, ama Drizzt'e olan saygısından dolayı

sadece gülümsedi. "Ya da belki de ruhbanımın seni' kurtarmasına izin

vermemin sebebi ölmüş babana duyduğum hürmettir," dedi ve bu sözler

Drizzt'i tamamen hazırlıksız yakalayarak onu şaşkına çevirdi.

"Elbette ki Zaknafein'i tanıyordum," dedi Jarlaxle. "O ve ben dosttuk, tabii benim şimdiye kadar bir dostum olduğu söylenebilirse. O ve ben

birbirimizden pek farklı değildik."

Drizzt bariz bir şüpheyle yüzünü buruşturdu.

"ikimiz de hayatta kalıyorduk," diye açıkladı Jarlaxle. "Đkimiz de acımasız bir diyarda, nefret ettiğimiz ama orayı terk etmeye cesaret edemediğimiz bir ülkede

başarılı olmanın kendimize has yollarını bulmuştuk."

"Ama şimdi orayı terk ettin," dedi Drizzt.

"Öyle mi yaptım?" diye geldi cevap. "Hayır, Menzoberranzan'da

imparatorluğumu kurarak kendimi kaçınılmaz bir şekilde oraya bağlamış

oldum. Eminim ki orada öleceğim ve bu muhtemelen kendi askerlerimden

birinin elinden olacak —hatta belki de Artemis Entreri'nin.

Nedense Drizzt bu iddiadan şüpheliydi ve Jarlaxle'ın asırlar sonra

yaşlılıktan öleceğini düşünüyordu.

301

R.A. Salvatore

"Ona büyük saygı duyuyordum," diye sözlerine devam etti paralı asker,

emin ve ciddi bir ses tonuyla. "Yani babana demek istiyorum ve inanıyorum

ki, bu saygı karşılıklıydı."

Drizzt bu sözleri dikkatle düşünüp tarttı ve Jarlaxle'ın iddiasına karşı

çıkamadığını gördü. Jarlaxle'ın gaddarlığa meyilli olmasına rağmen, hakikaten

de paralı asker liderinin kendine has bir şeref düsturu vardı. Catti-brie'yi esir

tuttuğu zaman, kadının yüzüne karşı bunu yapmak istediğini itiraf etmiş olmasına

rağmen ondan faydalanmayarak bu şeref düsturunu kanıtlamıştı. Drizzt, Catti-

brie ve Entreri'nin Baenre Evi'nden kaçtıktan sonra Karanlıkaltı'nı serbestçe terk

etmelerine izin vererek de bunu kanıtlamıştı; zira onlan esir alabilir veya

öldürebilirdi ve bunu yaparak hükümdar evin büyük beğenisini kazanırdı.

Ve şimdi, Drizzt'in o şekilde ölmesine izin vermeyerek bunu yine

kanıtlamıştı.

"Artık seni rahatsız etmeyecek," diye belirtti Jarlaxle, Drizzt'i derin

düşüncelerinden ayırarak.

"Geçmişte bunun böyle olacağını ummaya cüret etmiştim."

"Ama artık mesele çözüldü," diye açıkladı paralı asker lideri. "Artemis Entreri cevabını aldı ve o cevap umduğu şekilde olmasa bile işe yarayacak."

Drizzt bunun üzerine biraz düşündükten sonra başıyla onayladı. Herkesin

iç dünyası hakkında pek çok şeyi anlayan Jarlaxle'ın bir kez daha haklı

olmasını umut ediyordu.

"Dostların seni köyde bekliyor," dedi Jarlaxle. "Ve onları oraya gönderip beklemelerini sağlamak hiç kolay olmadı. Bruenor Battlehammer'm

baltasının tadına bakacağımdan korktum ve Matron Baenre'nin hazin

sonunu göz önünde tutarsak bunu kesinlikle istemiyorum."

"Ama onları, içlerinden herhangi birine zarar vermeden oraya gitmeye

ikna ettin herhalde," dedi Drizzt.

"Sana söz verdim ve sözüme sadık kalırım... bazen yani."

Şimdi yüzünde beliren sırıtışı engelleyemeyen kişi Drizzt olmuştu. "O

zaman belki de sana yine borçluyumdur."

"Boyun borcun olsun?"

"Havanı alırsın."

"O zaman panteri bana ver," diye alay etti Jarlaxle. "Ah, Guenhwyvar'ın yanımda olmasını ne kadar çok isterim!"

Drizzt, paralı askerin sadece dalga geçtiğini ve panter konusunda verdiği

sözün de hâlâ geçerli olduğunu anladı. "Kristal parçasını almak için

geleceğime göre zaten-arkanı kollaman gerekli," diye yanıtladı kolcu. "Eğer kediyi benden alırsan, o zaman sadece onu geri almak değil, aynı zamanda

seni öldürmek zorunda kalırım."

302

Sessiz Kılıç

Bu sözler merdivenin başına gelen Rai-guy'ın kaşlarını kaldırmasına sebep

oldu, ama ikisi sadece ağız dalaşı yapmaktaydı. Ne Drizzt Crenshinibon'u ele

geçirmeye gelecekti, ne de Jarlaxle panteri alacaktı.

Đşleri bitmişti.

Bunun ardından Drizzt, Jarlaxle'ın söz vermiş olduğu gibi kendini sağ

salim köyde beklemekte olan dostlarına katılmak üzere kristal kuleyi terk etti.

Boşanan yaşlar ve kucaklaşmaların ardından köyden ayrıldılar. Ama

derhal Kıçtan Çarklı'nın olduğu yere gitmediler, bunun yerine tepeye

tırmandılar.

Kristal kule gitmişti. Jarlaxle ve diğer drovvlar gitmişti. Entreri gitmişti.

"O pis ziyneti senin eski yurduna götürmeleri ve onun da koca tavanı

kafalarına çökertmesi hepsine müstahaktır!" diye homurdandı Bruenor.

"Hepsine müstahaktır!"

"Artık Cadderly'e gitmek zorunda değiliz," dedi Catti-brie. "Peki nereye gidiyoruz?"

"VVulfgar?" diye hatırlattı Regis.

Drizzt, Jarlaxle'rn kayıp dostları hakkında söylediği sözleri —güvenilir

sözleri— tekrar düşünüp tartmak için bir süre duraksadı. Sonra kafasmı sağa

sola salladı. Henüz o yola koyulmanın zamanı gelmemişti. "Tüm dünya

önümüzde serilmiş bekliyor," dedi. "Ve her yön bir diğeri kadar iyi."

"Ve artık her köşe başında kafamıza canavarları salan o kristal parçası da

yanımızda değil," diye belirtti Catti-brie.

"Pek neşeli olmayacak öyleyse," dedi Bruenor.

Ve böylece günbatımını yakalamak üzere yola koyuldular... veya

gündoğumunu.

Calimport'a geri dönmüş olan Artemis Entreri, yani muhtemelen

sokaklardaki en güçlü adam, son günlerde yaşanan büyük hadiseleri, hayat

yolunun karşısına çıkardığı hayret verici dönemeçleri düşünüyordu.

Drizzt Do'Urden ölmüştü —yani o öyle olduğunu sanıyordu— ve onun

eliyle ölmüştü, fakat daha güçlü olan Entreri değildi.

Ya da öyle miydi? Zira daha güçlü müttefikler edinen kişi Drizzt değil de

Entreri'ydi, öyle değil mi?

Ya da bunun bir önemi var mıydı?

Cennet Bulvan'nda kimsenin ona karşı bir harekette bulunmayacağından

303

emin bir şekilde dolaşırken, birçok aydır ilk defa Artemis Entreri'nin yüzünde

içten bir gülümseme belirdi. Bakır Ante'nin kapısındaki muhafızların onu görüp

içeri buyur etmekten son derece memnun olduklarını fark etti ve karşısına hiçbir

engel çıkmadan, hatta kendisine soru dolu bakışlar dahi atılmadan Dondon'un

odasına doğru yürüdü

Kısa bir süre sonra dışarı çıktığında, Dvvahvel'in hiddetli bir şekilde

kendini beklemekte olduğunu gördü.

"En sonunda yaptın, değil mi?" diye suçladı.

"Yapılması gerekliydi." Onlara kendine karşı bir harekette bulunma

konusunda meydan okurcasına Dwahvel'in yanındaki muhafızlardan birinin

pelerinine kana bulanmış hançerini temizlerken Entreri'nin cevap olarak

söyleme zahmetine girdiği tek cümle bu oldu. Elbette ki ona karşı bir

harekette bulunmadılar ve Entreri hiçbir şekilde rahatsızlık etmeden dış

kapının önüne gitti.

Dwahvel'in hüzünlü bir sesle, "Anlaşmamız hâlâ geçerli mi?" diye

arkasından seslendiğini duydu. Basadoni Loncası'nın hakimi, neredeyse

kulaklarına kadar varan bir sırıtışla hanı terk etti.

Wulfgar, her gece yaptığı gibi o gece de Delly Curtie'nin odasını elinde

bir şişeyle terk etti. Epey şöhret sahibi bir adam olan yeni içki arkadaşının

kendini beklemekte olduğu rıhtıma doğru ilerledi.

"Wulfgar, dostum," dedi Haydut Morik neşeyle, iri adamın elinden şişeyi

kapıp içini kavuran içkiden kocaman bir yudum alarak, "ikimizin beraberce

başaramayacağı bir şey var mı bu dünyada?"

Wulfgar bu sözleri donuk bir gülümsemeyle düşünüp tarttı. Bu iki adam,

hakikaten de Yarım Ay Sokak'ın krallarıydı. Bu iki adam, yanından

geçtikleri herkesten hürmet dolu reveranslar alıyordu. Bu iki adam,

Luskan'ın göbeğinde sadece içinden yürüyüp geçerek bir kalabalığı

yarabilecek olan yegâne kişilerdi.

Wulfgar şişeyi Morik'ten aldı ve yarısından fazlasının dolu olmasına

rağmen içkiyi tek bir dikişte bitirdi.

Bunu yapması gerekiyordu.

304

LANL

PRENSĐ

James

Lovvder

Çeviri: Gamze Sarı

Düzelti: Ali Seval

Önokuma

YALANLAR PRENSĐ

fflfflBMml

307

Ondeyiş

Gvvydion ölüme mahkûm olduğunu bilse de, kaçmaya devam ediyordu.

Comyr'in pek meşhur Mor Ejderhalan'ndaki birliğinin çavuşu tarafın-

dan "Hızlı" adı takılan Gwydion ona koşuda meydan okuyan herkesi yen-

mişti. Suzail'in pahalı Mesire Yeri'nin bir ucundan diğerine nefes alışı bile

hızlanmadan koşabilirken, sözüm ona "hızlı" olanlar yolun yarısındaki

Vangerdahast Kulesi'ne varmadan uzun zaman önce nefes nefese kalırdı.

Dini Savaş sırasında bir keşif eri görevindeyken, üç Tueg süvarisini geçip

Kral Azoun'a on'ardan önce bir rapor teslim etmişti. Ünü o kadar ulaşıl-

mazdı ki, bu hayret verici başarıya t?nık olan başka kimse olmamasına rağ-

men, Gwydion'un diğer konularda ondan kuşku duymaya meyilli olan

arkadaşları bile onu sorgulamaya kalkmamıştı.

Ancak Gwydion bu sefer ayağına çabukluğunun bile onu kurtarabile-

ceğini sanmıyordu —Leydi Cardea'nın elflerin elinden çıkma, paha biçilmez

yayı onu kurtarmış mıydı? Ya da Aram Scragglebeard'ın türlü türlü sihri

onun zarar görmesini önlemiş miydi ki? Hayır, demir grisi göğü dolduran leş

kargaları, yoldaşları kadar onun için de oradaydı.

308

Gvvydion uçurumun dibine seğirtirken başını kaldırıp arkasında kalan

platoya baktı. Uçurumun kayalık yüzü alacakaranlığın gölgeleriyle sarılmış,

karanlığın örtüsü yer yer uzun, parıldayan buz dikitleri veya kar yığınlanyla

bölünmüştü. Yolun başında da, arkasında batan güneşle siluet halinde görü-

nen dev duruyordu. Yüksek çıkıntının üzerinde bir kuleyi andırıyordu —

çizmeleri ufak muhafız kulübeleri, elleri kalın balkonlar, boynuzlu miğferi

tepeli ve siperli çatı. Orada kımıldamadan duruyor, buz mavisi gözleriyle

Gwydion'a bakıyordu. Derken dev öne atıldı.

"Torm'un yüreği!" diye soluk aldı Gwydion son hızıyla kaçarak.

Düşen goliath gökyüzünü doldurur gibiydi ve gölgesi kaçan adamı yuttu.

Dev, şaşırtıcı bir çeviklikle bir kez, iki kez ve dik kayalık yüzden koşarken

üçüncü kez sıçradı. Demir pençeli çizmeleri olduğu yerde taş kesilmiş paralı

askerin etrafına koca koca kayalar yağdırıyordu. Kayalar açıklığa çarparken

toz gibi karlar dönen dalgalar halinde kabanyordu. Daha güvenli bir gözlem

noktasına doğru kanat çırpan kargalar parıldayan kar sisinin içinde devinen

kara noktalardı adeta.

Dev yere inerken toprak millerce uzağa kadar titredi ve Koca Gri Thar

Topraklan'ndaki pek çok karanlık yaratık huzursuz uykusundan sarsılarak

uyandı. "Thrym'den kaçamazsın!" diye böğürdü titan, grifonlar ve dev kar-

talların tüyleriyle süslenmiş bir savaş baltasını sallayarak.

Gvvydion açık arazide koşarak birkaç yüz metre ötedeki hızlı akan nehre

yöneldi. Oraya sakladıkları tekneye varabilirse, Thrym'i atlatabilirdi belki.

Varamazsa da...

<

Gwydion dişlerini gıcırdatarak koştu.

Açıklık yardan aşağı meylederek uzaklaşıyor, üzerindeki taze kar örtüsü

yalnızca etrafa yayılmış kayalar, yamru yumru porsukağacı çalılan ve

Gwydion ile diğer iki define avcısı taraöndan saatler önce bırakılan kanşık

ayak izleriyle bozuluyordu. Gvvydion elinden geldiğince bu izleri takip edi-

yor, kann altında saklanmış derin yığıntılar ve çukurlardan uzak durmaya

çalışıyordu. Cardea devin inine giderken bu deliklerden birine toslamıştı —

özellikle derin bir yanğa. 'Platoda ikiye bölünmüş halde yatıyor olmasaydı,

Thrym'e karşı gösterdiği acınası direniş için bileğini burkmuş olmasını

gerekçe gösterirdi,' diye düşündü Gvvydion neşesizce.

Omzunun üzerinden arkaya bakma riskini göze aldı. Thrym hantal adım-

larla, etrafını saran bir kar bulutuyla peşinden geliyordu. Gvvydion'un her beş

adımına karşılık, dev tek bir adım atıyordu. Ve aradaki mesafeyi kapatıyordu.

Gvvydion, Cardea'ya bunca zaran dokunan yangı fark ettiğinde, Thrym'in

göğüs zırhının altına giydiği tabaklanmamış derilerin leş kokusunu alabiliyor-

du. Paralı askerin dizleri boşaldı ve acılar içinde yanğa yuvarlandı. Sonra, bere-

lenen kaburgalarını tutarak elinden geldiğince deliğe sinmeye çalıştı.

309

Çabuk duramayacak kadar lızlı koşan Thrym yangın üzerinden atladı.

Geçerken baltasını salladı, ama beceriksizce savrulan balta ancak yeni bir

ince kar bulutunun havalanması ıa yaradı —buna ve nehir ve tekneyle ilgili

tüm düşüncelerin korkudan Gw\dion'un zihninden uzaklaşmasına.

Balta, paralı askerin yüzüniii yanından tıslayarak geçerken üzerinde bir

çentik olan silahın ucunun kana sulanmış olduğunu gördü. 'Kan Cardea ve

muhtemelen Aram'ındır,' diye .üşündü Gwydion, ihtiyar büyücünün kanlı

sonuna tanık olacak kadar oyalatmamış olmasına rağmen. Bir sonraki darbe

de muhtemelen bu zavallı macerayı ve benim paralı asker olarak kariyerimi

sona erdirecek.

"Ne istersen, Tbrm," diye çığık attı Gwydion. "Sağ kalıp tekrar..Cormyr'

i görmeme izin vermen için ne islersen yaparım." Paralı askerin Görev Tann-

sı'na yakarışı, çaresiz anlarında ;ttiği diğer tüm yeminler gibi kesinlikle sa-

mimiyetsizdi, ama yine de duyuldu.

'Bana gel, Gwydion.'

Fısıltıdan öte olmayan bu sözcükler kafasının içinde ısrarla yankılandı.

Ardından adamın yaşanan gözerinin önünde ılık, titreşen bir ışık belirdi.

Paralı askeri çağırdı, sözcükler (imadan ona yarığı dolduran karda tünel kaz-

masını buyurdu. Gwydion bum: tereddüt etmeden, daha büyük bir gücün

kendisine merhamet ettiğinden tir an olsun kuşku duymadan yaptı. Bu tür

şeyler, tanrıların zaman zaman pümlü avatarlara büründüğü ve mucizelerin

yalnızca inanç ve düş gücüyle sınırlı olduğu Faerûn'da görülmedik şeyler

değildi.

Kazarak bir cüce boyu kadat derledikten sonra Gwydion altındaki sıkışık

karın yer değiştirdiğini hissetti.

'Daha derine in,' diye talimii verdi ses. Sözcükler titreyen kol ve bacak-

larından soğuğu savdı, yaralı, kınayan ellerindeki acıyı örttü.

Başının üzerindeki soğuk ör »ınün arasından, Thrym'in haykırarak savur-

duğu küfürler duyuluyordu. Avak sesleri tekrar yaklaşmaya başlamıştı,

zemin devin demir çizmeli ytüyüşüyle sarsılıyordu. Gwydion bir nefes

alarak aç bir tilkiden kaçan bir tarla faresi misali, altındaki sıkışık kan parça-

ladı. Derken aniden etrafını sran kar örtüsü Thrym'in nasırlı elleriyle

silinerek yok oldu.

"Hah! Beni böyle eski bir nımarayla kandırabileceğini mi sandın?" diye

onunla alay etti Thrym. Sesi kiri; san sakalından sarkan buzlar kadar soğuktu.

Gvvydion başım kaldırıp deve baktı. Thrym'in demirden çizmeleri

yangın her iki yanında hapishane duvarlan gibi yükseliyordu. Çeşitli post-

larla sanlmış bacakların bitimimle bir zamanlar bir Vaas sarayının ön kapısı

görevini gören göğüslük vardı. Devin Gwydion'un yüzünden üç kat yukan-

da olan suratının büyük bölüm;! bakımsız sakalı ile dev miğferi tarafindan

310

gizlenmişti, ama devin mavi gözleri bu karmaşanın arasından panldıyordu.

Thrym baltasını başının üzerine kaldırırken bu gözler kısıldı.

'Korkun olmasın,' diye mırıldandı Gwydion'un zihnindeki ses.

'Yakarışını duydum.'

Paralı askerin altındaki karlar çekildi. Gwydion bir hayret nidasıyla

deliğe kaydı ve aşınmış mermerden bir oluğun içinden sarsılarak geçti.

Üzerinde devin baltası yere çarparak oluğun içine kar ve topraktan bir

püskürtü yolladı.

Gwydion tökezledi ve kendisini doğrultmaya yetecek kadar kaydı. O bu-

nu yapar yapmaz, oluk onu ufak, insan elinden çıkma bir odaya attı. Orada bir

süre sersemlemiş, kana bulanmış, toprakla kaplanmış ve kardan sırılsıklam ol-

muş bir halde oturdu. Bu rahatsızlıklardan hiçbirinin farkında değildi. Thyrm'

in bağırarak ona yüzyıllar boyunca dev şamardan tarafından kusursuzlaş-

tınlan korkunç işkenceler, acı törenleri ve ıstıraplar vaat edişini de duymadı.

"Tanrının önünde eğilmek senin görevin."

Buyruğun Gvvydion'un düşüncelerinin üzerinde yüzen korku ve huşu

bulutundan geçmesi bir an sürdü. Ardından Gvvydion gözlerini kırptı, ağzını

kıpırdatarak sözsüz bir dua etti ve alnını düz mermer zemine dayadı. Tann,

Gvvydion'un uzun bir süre bu rahatsız durumda kalmasına göz yumdu.

"Bana bakabilirsin, Gvvydion," dedi tann nihayet ve paralı asker uysal-

lıkla başını kaldırdı.

Gwydion'un gözlerinin odayı dolduran fevkalade parlak ışığa alışması

biraz zaman aldı, ama alıştığında yabancının uzun boylu, en az iki adam

boyunda olduğunu gördü. Zırhlı şekilden harlı bir ateşten yayılan ısıyı

andıran kudret, çelik yumruklu otorite dalgalan yayılıyordu. Kolçaklı

ellerinden birini kaldırdı ve Gwydion'un yaralan iyileşti. Đlahi irfan paralı

askeri avucuna alırken korku ve kafa kanşıklığı zihninden uçup gitti.

Gvvydion'un üzerine sakin bir düşünce berraklığı yerleşti ve bu yeni kavrayış

inkâr edilemeyen tek bir gerçeği benliğinin özünü sarsana kadar duyurdu:

Görev Tannsı, Sadakatin Hamisi, Hakikatli Torm'un huzurunda bulunmak-

taydı. Bu konuda Gwydion'un hiç şüphesi yoktu.

Torm'un Faerûn'da muhafaza edilen tüm zırhlardan eski olan gösterişli

zırhı, kendilerini bu davaya adamış en büyük savaşçılarm geleneğine sadık

bir şekilde, koyu mor tonundaydı. Onun adıyla katledilen ilk kötü ejderhanıri

kemiklerinden oyulan çiviler, dirsek ve dizlerindeki tepeliklerden çıkıyordu.

Işık noktalan göğüs zırhının alaca karanlık tuvalinde binlerce ufak yıldız gibi

panldıyordu. Torm gül kırmızısı bir kısa kılıcı, ucu Gvvydion'un göğsüne

gelecek şekilde tutarken ikiz güneşleri andıran gözleri miğferinin içinden

ışıldıyordu. Kılıç bir yüreğin ritmiyle atıyordu.

"Đnsanlar bana Hakikatli Torm der, çünkü sadakati her şeyin üzerinde tu-

311

Çabuk duramayacak kadar hızlı koşan Thrym yarığın üzerinden atladı.

Geçerken baltasını salladı, ama beceriksizce savrulan balta ancak yeni bir

ince kar bulutunun havalanmasına yaradı —buna ve nehir ve tekneyle ilgili

tüm düşüncelerin korkudan Gwydion'un zihninden uzaklaşmasına.

Balta, paralı askerin yüzünün yanından tıslayarak geçerken üzerinde bir

çentik olan silahın ucunun kana bulanmış olduğunu gördü. 'Kan Cardea ve

muhtemelen Aram'ındır,' diye düşündü Gwydion, ihtiyar büyücünün kanlı

sonuna tanık olacak kadar oyalanmamış olmasına rağmen. Bir sonraki darbe

de muhtemelen bu zavallı macerayı ve benim paralı asker olarak kariyerimi

sona erdirecek.

"Ne istersen, Torm," diye çığlık attı Gwydion. "Sağ kalıp tekranCormyr'

i görmeme izin vermen için ne istersen yaparım." Paralı askerin Görev Tann-

sı'na yakarışı, çaresiz anlarında ettiği diğer tüm yeminler gibi kesinlikle sa-

mimiyetsizdi, ama yine de duyuldu.

'Bana gel, Gwydion.'

Fısıltıdan öte olmayan bu sözcükler kafasının içinde ısrarla yankılandı.

Ardından adamın yaşaran gözlerinin önünde ılık, titreşen bir ışık belirdi.

Paralı askeri çağırdı, sözcükler olmadan ona yangı dolduran karda tünel kaz-

masını buyurdu. Gwydion bunu tereddüt etmeden, daha büyük bir gücün

kendisine merhamet ettiğinden bir an olsun kuşku duymadan yaptı. Bu tür

şeyler, tanrıların zaman zaman ölümlü avatarlara büründüğü ve mucizelerin

yalnızca inanç ve düş gücüyle sınırlı olduğu Faerûn'da görülmedik şeyler

değildi.

Kazarak bir cüce boyu kadar ilerledikten sonra Gwydion altındaki sıkışık

karın yer değiştirdiğini hissetti.

'Daha derine in,' diye talimat verdi ses. Sözcükler titreyen kol ve bacak-

larından soğuğu, savdı, yaralı, kanayan ellerindeki acıyı örttü.

Başının üzerindeki soğuk örtünün arasından, Thrym'in haykırarak savur-

duğu küfürler duyuluyordu. Ayak sesleri tekrar yaklaşmaya başlamıştı,

zemin devin demir çizmeli yürüyüşüyle sarsılıyordu. Gwydion bir nefes

alarak aç bir tilkiden kaçan bir tarla faresi misali, altındaki sıkışık kan parça-

ladı. Derken aniden etrafını saran kar örtüsü Thrym'in nasırlı elleriyle

silinerek yok oldu.

"Hah! Beni böyle eski bir numarayla kandırabileceğini mi sandın?" diye

onunla alay etti Thrym. Sesi kirli san sakalından sarkan buzlar kadar soğuktu.

Gvvydion başını kaldınp deve baktı. Thrym'in demirden çizmeleri

yangın her iki yanında hapishane duvarlan gibi yükseliyordu. Çeşitli post-

larla sanlmış bacakların bitiminde bir zamanlar bir Vaas sarayının ön kapısı

görevini gören göğüslük vardı. Devin Gwydion'un yüzünden üç kat yukan-

da olan suratının büyük bölümü bakımsız sakalı ile dev miğferi tarafından

310

gizlenmişti, ama devin mavi gözleri bu karmaşanın arasından panldıyordu.

Thrym baltasını başının üzerine kaldırırken bu gözler kısıldı.

'Korkun olmasın,' diye mırıldandı Gwydion'un zihnindeki ses.

'Yakarışını duydum.'

Paralı askerin altındaki karlar çekildi. Gwydion bir hayret nidasıyla

deliğe kaydı ve aşınmış mermerden bir oluğun içinden sarsılarak geçti.

Üzerinde devin baltası yere çarparak oluğun içine kar ve topraktan bir

püskürtü yolladı.

Gwydion tökezledi ve kendisini doğrultmaya yetecek kadar kaydı. O bu-

nu yapar yapmaz, oluk onu ufak, insan elinden çıkma bir odaya attı. Orada bir

süre sersemlemiş, kana bulanmış, toprakla kaplanmış ve kardan sırılsıklam ol-

muş bir halde oturdu. Bu rahatsızlıklardan hiçbirinin farkında değildi. Thyrm'

in bağırarak ona yüzyıllar boyunca dev samanları tarafından kusursuzlaş-

tınlan korkunç işkenceler, acı törenleri ve ıstıraplar vaat edişini de duymadı.

"Tanrının önünde eğilmek senin görevin."

Buyruğun Gwydion'un düşüncelerinin üzerinde yüzen korku ve huşu

bulutundan geçmesi bir an sürdü. Ardından Gwydion gözlerini kırptı, ağzını

kıpırdatarak sözsüz bir dua etti ve alnını düz mermer zemine dayadı. Tanrı,

Gwydion'un uzun bir süre bu rahatsız durumda kalmasına göz yumdu.

"Bana bakabilirsin, Gvvydion," dedi tanrı nihayet ve paralı asker uysal-

lıkla başını kaldırdı.

Gvvydion'un gözlerinin odayı dolduran fevkalade parlak ışığa alışması

biraz zaman aldı, ama alıştığında yabancının uzun boylu, en az iki adam

boyunda olduğunu gördü. Zırhlı şekilden harlı bir ateşten yayılan ısıyı

andıran kudret, çelik yumruklu otorite dalgalan yayılıyordu. Kolçaklı

ellerinden birini kaldırdı ve Gwydion'un yaralan iyileşti. Đlahi irfan paralı

askeri avucuna alırken korku ve kafa kanşıklığı zihninden uçup gitti.

Gvvydion'un üzerine sakin bir düşünce berraklığı yerleşti ve bu yeni kavrayış

inkâr edilemeyen tek bir gerçeği benliğinin özünü sarsana kadar duyurdu:

Görev Tannsı, Sadakatin Hamisi, Hakikatli Torm'un huzurunda bulunmak-

taydı. Bu konuda Gwydion'un hiç şüphesi yoktu.

Torm'un Faerûn'da muhafaza edilen tüm zırhlardan eski olan gösterişli

zırhı, kendilerini bu davaya adamış en büyük savaşçıların geleneğine sadık

bir şekilde, koyu mor tonundaydı. Onun adıyla katledilen ilk kötü ejderhanın'

kemiklerinden oyulan çiviler, dirsek ve dizlerindeki tepeliklerden çıkıyordu.

Işık noktalan göğüs zırhının alaca karanlık tuvalinde binlerce ufak yıldız gibi

panldıyordu. Torm gül kırmızısı bir kısa kılıcı, ucu Gwydion'un göğsüne

gelecek şekilde tutarken ikiz güneşleri andıran gözleri miğferinin içinden

ışıldıyordu. Kılıç bir yüreğin ritmiyle atıyordu.

"insanlar bana Hakikatli Torm der, çünkü sadakati her şeyin üzerinde tu-

311

tarım. Bana Cesaretli Torm derler, çünkü göreve olan saygımı kanıtlamak için

her tehlikeye karşı gelirim." Tann lâl rengi kılıçla paralı askerin omzuna

dokundu. "Müridim olduğunu söyleyen herkesin de aynısını yapması gerekir."

"E —elbette, K—Kutsal Kişi," diye kekeledi Gwydion. Omurgası bir

heyecan ürpertisiyle karıncalandı. "Anlıyorum."

"Bir zamanlar anlıyordun," dedi Torm ifadesiz bir sesle. "Ama itaat ve görev yolundan çok uzaklaştın."

Sözcükler tanrının miğferinden bir tabutun içinden yollanan tüyler ürper-

tici bir uyan misali yankılandı.

"Kral Azoun'un sancağı altında savaşırken şeref nedir biliyordun. Tueg

barbarlarına karşı verilen savaşlarda bana büyük şan verdin ve kilisemin gerçek

bir şövalyesi gibi parladın. Ama sonra Mor Ejderhalar'dan aynldın, hukuk ve

adalet için mücadele etme görevini reddettin. Hem de ne için —bir paralı asker,

ülkelerde kâr elde etmek için dolanan bir maceraperest olmak uğruna."

Gvvydion başını utanç içinde eğmekle yetinince, Torm sözlerini

sürdürdü. "Thar'a gelirken buz devlerinin hazinelerini anyordun, ama aç-

gözlü ahmaklara vaat ettikleri yegâne ödülün ölüm olduğunu öğrendin.

Yandaşların için artık çok geç. Senin için hâlâ bir şans, şerefini yeniden

kazanman için hâlâ bir yol var."

"Her şeyi yapanm, Kutsal Kişi," dedi Gvvydion. Ayağa kalkmaya çaba-

larken yanaklan pişmanlık gözyaşlanyla ıslanmıştı.

"O halde kendi zamanında tüm kötü devlerin düşmanı olarak bilinen,

Kutsal Görev Şövalyesi Alban Onire'm nihai istirahat mekânını gör."

Torm havada süzülerek kenara çekildi ve bir taş kaidenin üzerinde yatan,

yakışıklı genç bir adamın cenazesi ortaya çıktı. Adam tannnınkine çok ben-

zeyen zırhlara bürünmüştü. Levha zırh yeni cilalanmış gibi görünüyordu.

Zırhın kayışlarından ve değerli taşlar işlenmiş kının durduğu deri kemerden

taze yağ kokusu geliyordu.

Gvvydion huzursuzca dudaklarım yaladı. "Alban Onire hakkında öyküler

duymuştum, ama—" Işıldayan zırha, cesedin yüzündeki huzurlu ifadeye bir

göz attı. "Ama o yüzyıllar önce öldü."

"Bu yer Alban'ın büyük basanlarının şerefine mukaddes kılınmıştır,"

dedi Torm. O da dönüp düşmüş şövalyeye baktı. "Ruhu huzura erdi, ama

buna layık biri gelip devlerin ve ejderhaların belâsı olma görevini üstlenene

kadar bedeni toza dönmeyecek." Elini yavaşça Gvvydion'a uzattı. "Bir za-

manlar gözümde kutsanmış biriydin. Yine öyle olabilirsin, ama önce korkak-

lığından silkinip Alban'ın mirasının yükünü sırtlanman gerekecek."

Paralı asker beyhude yere şaşkınlığını yüzüne yansıtmamaya çalıştı. Başta

Torm'un neden kendisini seçtiğini havsalası almadı. Aklı deli gibi çalışarak bu

şeref için bir gerekçe aradı. Bir Mor Ejderha olarak cesurca savaşmış, sırf dini

312

savaşta bile on kez ölümle yüzleşmişti. Belki bu yeterliydi. Zihnini diğer kutlu

savaşçılara dair öyküler, tanrılar tarafindan Faerûn'daki aracıları olma gücü

bahşedilmiş erkek ve kadınlara dair öyküler doldurdu. Bu şeref dolu görüntü-

lerin şüphelerine baskın çıkması uzun sürmedi.

"Lordum, ben buna layık değilim," dedi Gwydion, artık Torm'un üzeri-

ne yığabileceği her türlü şerefi hak ettiğine emin olmasına rağmen. Bir

alçakgönüllülük gösterisiyle ciddiyet içinde bir dizinin üzerine çöktü.

Torm kendi gül renkli kısa kılıcıyla işaret etti. "Ayağa kalk, Alban'ın

yüceliğinin varisi ve kılıcını al. Bazı ozanlar ona Titankatili der ve boşuna da

demezler hani. Sen bu kılıcı kullanırken hiçbir dev sana zarar veremez.

Sihirli çeliğiyle bir kez dokundun mu, en büyük titan bile devrilir."

Gwydion kaidenin yanına ilerledi, kını kaldırdı ve kılıcı çekti. Silahın ağır-

lığı kusursuz bir biçimde ayarlanmıştı, kabzası elinde sabit ve güven vericiydi.

Havayı kesti. Kılıç kolunun, hatta ruhunun bir uzantısı gibi hareket ediyordu.

Gülümsedi ve Titankatili'ni kaldırdı ki ışığın gümüş beyazı kılıcın kenarların-

da aşağı yukarı dans etmesini izleyebilsin. Bu kılıçla Faerûn tarihinde kendisi

için —Torm için, diye düzeltti aceleyle— geniş bir yer açabilirdi.

"Sağ ol, ey en kutsal—" Geriye kalan sözcükleri yuttu ve hayret içinde

etrafına bakındı.

Torm gitmişti. Alban Onire'ın bedeni de öyle. Gwydion ufak, karanlık bir

mağarada tek başına duruyordu, mekândaki tek ışık yüzeye açılan oyuktan

geliyordu. Buz kesmiş parmaklarıyla kaideye uzandı, üzerinde birkaç kadim

kemikle pas tutmuş birkaç parça zırhın durduğu, pürüzlü bir taş çıkıntı buldu.

'Alban'ın nihayet istirahate çekilmesine olanak verdim,' diye düşündü paralı

asker gururla.

Kılıcı kavradı ve ağırlığından cesaret alarak oyuğa doğru yürüdü. Üst

taraf loş ışıktan bir çemberle belirlenmişti —paralı asker irkilerek bunun gün

ışığı olduğunu fark etti. Görev Tanrısı ve Titankatili'nin keskin ucu onu tah-

min ettiğinden çok daha uzun süre alıkoymuştu.

Gwydion Bacaklarını bir duvara, sırtını diğerine yaslayarak meyilli oyuğu

tırmanmaya çabaladı. Su damlaları taşı kayganlaştırmış, tırmanmayı tehlikeli

hale getirmişti. Đki kez kaydı. Đki defasında da bu kaza düşüşüne engel ula-

madan bir metre kadar geriye düşmesine neden oldu. Bir defasında Titankatili

kınından kaydı, ama silah tekrar karanlığın içine düşmeden Gwydion onu *

kabzasından yakaladı. Titankatili'ni özenle tekrar kınına yerleştirirken, paralı

askerin gözünün önüne bir an Torm'un gazabı geldi. Titremesini durdurup

tekrar tırmanabilecek hale gelinceye kadar uzun bir süre geçti.

Nihayet oyuğun içinden zorlanarak onu ilk kez Thrym'den koruyan

yanğa çıktı. Gwydion uzun tırmanıştan yorulmuştu, ama yaklaşan dövüşün

beklentisi gücünü tazeledi. Kayalık yarıktan dışarı bakıp düşmanını gördü.

313

Thrym, yara yaslanmış, erken sabah güneşinde uyukluyordu. Açıklıkta

kalan birkaç karga, koluyla bacaklarının üzerinde sıçrıyor, pis giysilerindeki

böceklerle besleniyordu. Devin göğüs zırhının altından bir fare başını çıkarıp

bakarak hummalı bir faaliyete neden oldu. Kargalar kemirgenin peşinden

atıldılar, ama Thrym açlıkla gaklayan kargaların sesiyle irkilerek uyandı.

Kuşları eliyle savuşturdu, onlar da gökyüzüne dağıldılar. Thrym'in gürültülü

horultuları tekrar porsukağacı çalılarını sarsıp nehrin mırıltılarını bastırınca,

kargalar bir kez daha inip şölenlerine kaldıkları yerden başladılar.

"Torm adına, kalk ve benimle yüzleş!"

Dev, buz mavisi gözlerini yavaşça açtı ve önünde duran ufak adama bak-

tı. Bir an sonra yüzünün tamamını etli ellerinden biriyle sildi. Thrym tekrar

baktığında hırsızın hâlâ orada olduğunu görerek pek şaşırdı.

"Bir Torm Şövalyesi olarak görevim sana teslim olma şansını vermek,"

dedi Gvvydion.

Dev ayağa fırladı ve paralı asker gerisin geri yerdeki deliğe kaçma

içgüdüsüyle mücadele etmek zorunda kaldı. Gvvydion bunun yerine cesare-

tinin nicedir başvurmadığı kuyusuna başvurdu. Kararlılığın serin sularının

titreyen ruhunu dinginleştirdiğini, göğsünde yanan panik közünü

söndürdüğünü hissetti.

"Seni uyarmalıyım," diye duyurdu Gvvydion azametle. 'Tüm kötü devlerin

felâketi olan Titankatili'ni taşıyorum. Bu kılıç bendeyken bana zarar veremez-

sin." Silahı yükseğe kaldırarak güneşin kılıçtan yansımasına hayranlıkla baktı.

Kafası kansan Thyrm gözlerini kıstı. Devrik bir ağaç gibi yara yaslanmış

duran baltasına uzandı ve darbesini indirmek için elinde tarttı. "Tarrasque

kadar kaçık," diye mırıldandı ve baltayı indirdi.

Gvvydion kılıç tutan kolunun yere düştüğünü gördükten bir an sonra

devin baltasının omzunu yardığını hissetti. Kolu kasıldı ve pannaklar çare-

sizce tutundukları uzun, kararmış kemiği saldılar. Ortada Titankatili, tan-

rıların armağanı filan yoktu. Sonra paralı askerin göğsünde acıdan bir çığlık

koptu ve aynı anda kendi kanı içinde karda yattığını hayal meyal fark etti.

"Torm," diye fısıldadı Gvvydion, canavar baltasını öldürücü darbeyi vur-

mak üzere indirirken.

314

SON

Outspark tarafından düzenlenmiş ve derlenmiştir

www.çizgiliforum.com !! ☺ kitap bir dosttan öte bazen…