R. A. Salvatore _ (Karanlığın Yolları) Cilt2 Dünyanın Omurgası

ÖNDEYĐŞ

/

ikisi arasında daha ufak olan, Luskan'da birçok isimle tanınan, ama en

yaygın ismi Haydut Morik olan adam şişeyi havaya kaldırdı ve şöyle bir

çalkaladı, zira şişe kirliydi ve günbatımının turuncu ışığına tutarak içkinin

koyu çizgisinin nerede olduğunu ölçmeye çalışıyordu.

"Bir fırt kalmış," dedi ve son yudumu kendisi almaya niyetlenmiş gibi

şişeyi dudağına götürmeye başladı.

Đskelenin en ucunda, onun yanında oturmakta olan iri adam, kendi

boyutlarındaki bir insan için istisna sayılabilecek bir çeviklikle hareket

ederek şişeyi Morik'in elinden kaptı. Morik içgüdüsel olarak şişeyi geri

almak için hamle yaptı, ama iri adam kaslı kollarını kaldırıp Morik'in uzanan

elini durdurdu ve şişede kalan içkiyi tek bir koca yudumda bitirdi.

"Oh be! Wulfgar, bu aralar son yudumu hep sen alıyorsun," diye şikayet

etti Morik, Wulfgar'm omzuna şakayla karışık vurarak.

"Hak ettim," diye karşılık verdi Wulfgar.

Morik bir anlığına ona şüpheyle baktıktan sonra yaptıkları en son

müsabakayı hatırladı. O müsabakada galip gelen Wulfgar, hakikaten de bir

sonraki şişenin en son yudumunu alma hakkını kazanmıştı.

"Şanslı bir atıştı canım," diye homurdandı Morik, fakat öyle olmadığını

biliyordu ve Wulfgar'ın savaşçılık hünerleri karşısında hayrete düşmeyi

uzun süre önce bırakmıştı.

"Bir daha yapacağım bir atış," diye bildirdi Wulfgar, ayağa kalkıp

muhteşem savaş çekici Aegis-fang'i yerden alarak. Wulfgar silahı açık olan

avucuna hafifçe vururken yalpaladı ve Morik'in esmer yüzüne kurnaz bir

5

R.A. Salvatore

gülümseme yayıldı. O da ayağa kalktı, boş şişeyi yerden aldı ve ağzından

tutarak rahatça sallamaya başladı.

"Şimdi yapabilir misin?" diye sordu haydut.

"Şişeyi yeterince yükseğe firlatamazsan kaybetmiş sayılırsın," diye

belirtti sarışın barbar, kolunu kaldırıp savaş çekicinin kafasıyla açık denizi

işaret ederek.

"Suya değmeden önce beşe kadar sayılacak." Morik, günler önce

buldukları bu küçük kumar oyununun kurallarını tekrarlarken barbar dostuna

buz gibi bir bakış attı. Đlk birkaç oyunu Morik kazanmışti, ama dördüncü

günden sonra Wulfgar inişe geçen şişeye yaptığı atışları düzgün bir şekilde

ayarlamayı öğrenmiş, çekiciyle parçaladığı şişelerin küçük sırçalarını

körfezin suyuna dökmeye başlamıştı. Son günlerde, Morik ancak Wulfgar

şişenin tadını çok fazla çıkarttığı zaman kazanma şansı elde ediyordu.

"Suya asla değmeyecek ki," diye homurdandı Wulfgar, Morik şişeyi

fırlatmak için gerinirken.

Küçük adam duraksadı ve iri adama bir kez daha küçümseme dolu bir

bakış attı. Kolunu ileri geri salladıktan sonra aniden fırlatırmış gibi yaparak

elini savurdu.

"Ne?" Şaşırıp kalan Wulfgar bunun bir numara olduğunu ve Morik'in

şişeyi havaya fırlatmadığım anladı. Wulfgar bakışlarını Morik'e doğru

çevirirken, küçük adam tam bir tur döndü ve şişeyi yükseğe fırlattı.

Batan güneşin ışığına doğru.

Wulfgar şişenin yükselmeye başlayışım görememişti, bu yüzden ona

sadece ışığa doğru gözlerini kısıp bakmak kalmıştı, ama en sonunda hedefi

gördü. Kükreyerek kudretli savaş çekicini savurdu, büyülü ve muhteşem bir

şekilde tasarlanmış silah körfezin üzerine döne döne uçmaya başladı.

Đri adamı kurnazlığıyla yendiğini düşünen Morik neşeyle haykırdı, zira

Wulfgar atışım yapana kadar şişe inişe geçmişti ve iskeleden yirmi adım

ötedeydi. Morik hiç kimsenin bir savaş çekicini o kadar hızlı ve uzağa fırlatıp

o şişeyi vurabileceğini sanmıyordu, özellikle de o şişenin içindekinin

yarısından fazlasını içmiş bir adamın!

Şişe bir dalganın köpüğüne tam değecekti ki, Aegis-fang ona çarptı ve

şişeyi yüzlerce küçük parçaya böldü.

"Suya değdi!" diye haykırdı Morik

"Ben kazandım," dedi Wulfgar sertçe ve ses tonu tartışmaya mahal

vermiyordu.

Morik cevap olarak sadece homurdandı, zira iri adamın haklı olduğunu

biliyordu; savaş çekici şişeye tam zamanında çarpmıştı.

"Sırf bi şişe için güzel bi çekici ziyan etmişiniz gibi görünüyo," diye bir ses geldi ikilinin arkasından. Dönüp baktıklannda, sadece birkaç metre 1

Dünyanın Omurgası

ötelerinde kılıçlarını çekmiş bir halde duran iki adam gördüler.

"Bak bakalım, Haydut Morik Efendi," dedi içlerinden birisi. Başına bir

mendil bağlamış, tek gözüne bir göz yaması takmış ve paslı, kıvrımlı kılıcını

önünde sallamakta olan uzun, sıska bir gençti bu. "Geçen hafta mücevher

tüccarının tekine iyi bi vurgun yaptıım biliyom ve ganimetin birazını benle

ve dostumla paylaşırsan akıllılık etmiş olacaanı düşünüyom."

Morik kafasını kaldırıp Wulfgar'a baktı; yüzündeki kurnaz bakış ve koyu

gözlerindeki ışıltı, bu adamlarla kaliteli hançerinin metali haricinde hiçbir

şeyi paylaşmaya niyetli olmadığını barbara söyledi.

"Ve eer çekicin hâlâ elinde olaydı bu konuda bizle tartışabilirdin,"

diyerek güldü diğer serseri. Bu adam da en az dostu kadar uzundu, ama

ondan çok daha iri ve çok daha pisti. Kılıcını Wulfgar'a doğru ittirdi. Barbar

geriye doğru tökezledi ve neredeyse iskelenin ucundan suya düşecekti —

daha doğrusu düşecekmiş gibi yaptı.

"Mücevher tüccarını benden önce bulmuş olmanız gerektiğini

düşünüyorum," diye sakince yanıtladı Morik. "Tabii ortalıkta bir mücevher tüccarı olduğunu var sayarak konuşuyorum, dostum, zira sizi temin ederim

ki, konuştuğunuz şey hakkında hiçbir fikrim yok."

Daha cılız olan serseri hırladı ve kılıcını ileri savurdu. "Şimdi uçlan,

Morik!" diye haykırmaya başladı, ama bu sözler daha ağzından çıkmadan

önce Morik ileri sıçramıştı. Haydut Morik, kıvrımlı kılıcın açısının içine

dalıp döndü ve sırtım adamın önkoluna dayayıp ileri doğu ittirdi. Şaşkına

dönen adamın kolunu sağ eliyle kaldırarak vücudunu kolun altına yerleştirdi

ve sol elinde günün son ışığıyla birlikte gümüş bir kıvılcım çaktıktan sonra,

Morik'in hançeri afallamış adamın koltuk altına saplandı.

Bu sırada, karşısında kolay ve silahsız bir av olduğunu düşünen diğer

serseri ileri atıldı. Wulfgar sağ kolunu kalçasının ardından çıkartıp büyülü bir

yolla eline geri dönmüş olan kudretli savaş çekicini sergileyince, adamın kan

oturmuş gözleri fal taşı gibi açıldı. Serseri kayarak durdu ve panik içinde

yoldaşına baktı. Ama o sırada Morik, silahsız bıraktığı, hızla kendisinden

kaçmakta olan adamın peşinden koşturuyor, onunla alay edip histerik bir

şekilde gülüyor ve adamın kıçını art arda hançeriyle dürtüklüyordu.

"Vay be!" diye haykırdı geride kalan serseri, kaçmak üzere dönerek.

"Düşen bir şişeyi vurabiliyorum," diye ona hatırlattı Wulfgar. Adam

aniden durdu ve yavaşça barbara doğru döndü.

"Sorun falan istemiyoz," dedi serseri, kılıcını yavaşça iskelenin

kalaslarının üzerine bırakarak. "Hem de hiçbi sorun, ii yürekli beyim," dedi, arka arkaya eğilip reverans yaparak.

Wulfgar Aegis-fang'i iskeleye bıraktı ve serseri ileri geri sallanmayı

kesip silaha dik dik baktı.

7

R.A. Salvatore

"Đstersen kılıcını yerden alabilirsin," diye önerdi barbar.

Serseri, ona gözlerine inanamayarak baktı. Derken, barban silahsız bir halde

—tabii o amansız yumruklan haricinde— gören adam silahını yerden aldı.

Serseri, silahıyla ilk savuruşunu yapamadan Wulfgar onun tepesine

biniverdi. Kudretli savaşçı elini ileri uzatıp adamın kılıç tutan elini bileğinden kavradı. Ani ve şiddetli bir şekilde asılan VVulfgar, o kolu dosdoğru yukan

kaldırdı ve sağ elinin tersiyle adamm göğsüne sersemletici bir darbe indirdi.

Bu darbe adamın nefesini kesti ve tüm gücünü tüketti; kılıç elinden kurtulup

iskeleye düştü.

Wulfgar adamın kolunu tekrar çekip ayağını yerden kesti ve omzunu

çıkarttı. Barbar, serseriyi bıraktı ve sert bir şekilde yere düşmesine sebep

oldu, sonra bir sol kroşe savurarak adamın çenesine vurdu. Serserinin

iskelenin kenarından suya düşmesini engelleyen tek şey gömleğinin önünü

kavrayan Wulfgar'ın eliydi. Wulfgar korku veren bir güçle serseriyi

iskelenin üzerinden kaldırdı ve onu kalaslardan tamı tamına yarım metre

yukanda tuttu.

Adam Wulfgar'm boğazını kavrayıp kıskacından kurtulabilmek için

debelendi, ama barbar onu öyle bir şiddetle sarstı ki, serseri neredeyse dilini

ısıracaktı ve vücudundaki bütün uzuvlar sanki kauçuktan yapılmış gibi

sallandı.

"Bu herifte cüzdan namına pek bir şey yokmuş," diye seslendi Morik.

Wulfgar kurbanının üzerinden ileriye baktığında, yol arkadaşının kaçan

serserinin arkasına geçmiş olduğunu ve onu rıhtımın ucuna doğru bir çoban

köpeği gibi sürdüğünü gördü. Serseri artık feci şekilde topallıyor ve

sızlanarak merhamet dileniyordu —ki bu da Morik'in hançerini adamın

kıçına bir kez daha batınp serserinin daha da fazla çığlık atmasına sebep

oluyordu.

"Lütfen, dostum," diye kekeledi Wulfgar'ın havada tuttuğu adam.

"Kes sesini!" diye kükredi barbar. Kolunu aşağı indirdi, kafasını geriye atıp güçlü boyun kaslarını sıktı ve alnını sertçe adamın yüzünün ortasına

gömdü.

Barbarın içinde vahşi bir hiddet, bu hadisenin, yani bu soygun girişiminin

ötesine geçen bir öfke kabardı. Artık Luskan'daki iskelenin üzerinde

durmuyordu. O anda Cehennem'de, Errtu'nun inindeydi ve o gaddar iblisin

işkence gören bir esiriydi. Artık karşısındaki adam büyük iblisin

peyklerinden birisiydi, kıskaçlı ellere sahip bir glabrezu ya da, daha beteri,

baştan çıkaran bir succubus idi. Wulfgar büsbütün oraya dönmüştü; gri

dumanlan görüyor, leş kokusunu duyuyor, derisini acıtan kamçılan ve

alevleri, boynunu sıkan kıskaçlan, dişi iblisin soğuk öpücüklerini

hissediyordu.

Dünyanın Omurgası

O kadar açık bir şekilde gözünün önündeydi ki! O kadar netti ki! Sonsuz

kâbusu geri dönmüş, onu katıksız bir hiddet kıskacı içine hapsetmiş,

merhamet ve acıma duygusunu bastırmış, onu azap —duygusal ve fiziksel

işkence— çukurlarına fırlatmıştı. Errtu'nun kullandığı, etinin altma girip

vücudunun içinde dolanan, zehirli kıskaçlanyla içinde binlerce küçük ateş

yakan o ufak kırkayakların derisini kaşındırmasını ve canını acıtmasını

hissediyordu. Üzerinde ve teninin altındaydılar, her tarafını sarmışlardı. Đçini

feci şekilde yakan zehirlerini daha da fazla hissetmesi için, yaratıkların küçük

bacakları onu gıdıklayıp tüm duyularını uyandırıyordu.

VVulfgar, tekrar korkunç bir işkenceye düşmüştü, ama aniden ve

beklenmedik bir şekilde, artık çaresiz olmadığını anladı.

Yüz kilonun üzerinde olmasına rağmen Wulfgar'ın hiç güç sarf etmeden

kafasının üzerine kaldırdığı serseri havaya yükseldi. Barbar, çalkalanan

karnından yükselen vahşi bir kükreyişle onu açık denize doğru çevirip fırlattı.

"Yüzme bilmiyom!" diye feryat etti adam. Kollarını ve bacaklarını sefil

bir şekilde sallayarak iskelenin beş metre ötesinde denize çakıldı. Serseri,

havaya köpükler saçarak suya düştüğü yerde arada bir kafasını yüzeye

çıkartıp imdat dilenmeye başladı. Wulfgar arkasını döndü. Adamı duyduysa

bile bunu hiç belli etmiyordu.

Morik barbara şaşkınlıkla baktı. "Yüzme bilmiyor," diye belirtti haydut, kendisine yaklaşan Wulfgar'a.

"Öğrenmesi için iyi bir fırsat işte," diye soğuk bir sesle mırıldandı barbar, düşünceleri hâlâ Errtu'nun büyük zindanmdaki dumanlı koridorlarda

gezinirken. Bir yandan konuşurken, diğer yandan elleriyle bacaklarını ve

kollarım silerek hayalindeki kırkayakları üzerinden silkeledi.

Morik omuz silkti. Kafasını eğip kalasların üzerinde, ayağının dibinde

kıvranıp sızlanmakta olan serseriye baktı. "Yüzme biliyor musun?"

Serseri, ürkekçe gözlerini kaldırıp hayduda baktı ve başını hafifçe,

umutla sallayarak evetledi.

"O zaman git arkadaşım kurtar," diye buyurdu Morik. Adam ağır ağır

sürünerek uzaklaşmaya başladı.

"Korkarım onun yanına varana kadar dostu çoktan ölmüş olur," diye

VVulfgar'a belirtti Morik. Barbar onu duymuş gibi görünmüyordu.

"Ah, şu sefil şeye yardım et," diyerek iç çekti Morik, VVulfgar'ın kolunu kavrayarak ve dalgın bakışlarını odaklanmaya zorlayarak. "Benim hatırıma.

Geceye birini öldürerek başlamaktan nefret ederim."

Đç çeken Wulfgar kudretli elleriyle adama uzandı. Dizlerinin üzerinde

duran serseri aniden kendisini iskeleden yükselirken buldu. Bir el

pantolonunun arkasından, diğeri ise yakasmdan onu kavramıştı. Wulfgar üç

koşar adım attıktan sonra adamı uzağa ve yükseğe fırlattı. Havada uçan

9

R.A. Salvatore

serseri suda debelenen yoldaşını sıyırdı ve onun çok yakınına feci bir şekilde

göbek üstü çakıldı.

Wulfgar onun suya inişini görmedi. Bu sahneye karşı tüm ilgisini yitirmiş

olan barbar, arkasını döndü ve Aegis-fang'i zihinsel bir yolla geri çağırdıktan

sonra hışımla Morik'in yanından geçti. Morik ise, tehlikeli ve güçlü dostuna

saygısını belirtmek için reverans yaptı.

Wulfgar iskeleden inerken Morik ona yetişti. "Hâlâ suda debeleniyorlar,"

diye belirtti haydut. "Şişko olanı, ahmakça dostuna tutunmaya devam ediyor

ve ikisinin de suyun altına batmasına sebep oluyor. Galiba ikisi de

boğulacak."

Wulfgar bunu umursamıyor gibiydi ve Morik, barbarın bu hissinde

gerçekten de samimi olduğunu biliyordu. Haydut, körfeze son bir bakış

attıktan sonra sadece omuz silkti. Ne de olsa serseriler kendileri kaşınmıştı.

Beornegar oğlu Wulfgar, uğraşılacak tipte bir adam değildi.

Böylece Morik de onları aklından çıkarttı —zaten serserileri hiç

umursamamıştı— ve yol arkadaşına odaklandı; her şey bir yana, dövüşmeyi

bir drow elfınin gözetimi altında öğrenmiş olan, sürprizlerle dolu yol

arkadaşına!

Morik yüzünü buruşturdu, ama tabii ki Wulfgar'rn aklı bunu fark

etmeyeceği kadar meşguldü. Haydut başka bir drowu; kısa bir süre önce

beklenmedik bir şekilde onun odasma gelen, ona Wulfgar'ı yakın takibe

almasını emreden ve hizmetleri için ona yüklü bir avans veren (ayrıca, eğer

Morik "rica edilen" görevi yapmakta başarısız olursa efendisinin bundan

memnun kalmayacağım hiç de üstü kapalı olmayan bir dille belirten) bir

ziyaretçiyi düşündü. Şükür ki, Morik o günden bu yana kara elflerden bir

haber almamış, ama yine de Wulfgar'ı gözetleme konusundaki anlaşmasına

uymuştu.

Hayır, haydut bunun böyle olmadığım en azından kendisine itiraf

etmeliydi. Wulfgar ile aralarındaki ilişkiyi kişisel kazanç için, kısmen

drowlardan ve kısmen Wulfgar'dan korktuğu için, ayrıca sokaklarda

kendisine bariz bir şekilde rakip haline gelen bu adam hakkında daha fazla !

bilgi edinmek için başlatmıştı. Yani başlangıçta bu böyleydi. Artık ;

Wulfgar'dan korkmuyordu, fakat bazen, büyük sorunları olan, geçmişinden

yaralı adamın adına endişeleniyordu. Morik haftalardır ortalıklarda

görülmeyen drow elflerini de pek düşünmüyordu. Barbarın tavrı çoğu zaman

huysuzca olsa da, Morik hayret verecek şekilde, Wulfgar'dan hoşlanmaya

ve adamın arkadaşlığından memnuniyet duymaya başlamıştı.

Đşte bundan sonra, dostu olan bu adamı uyarma dürtüsüyle neredeyse ;

Wulfgar'a drowun ziyaretinden söz edecek gibi olmuştu. Neredeyse... ama j

Morik'in çıkarcı yönü, yani Luskan sokakları gibi tehlikeli bir çevrede ]

10

Dünyanın Omurgası

hayatta kalmasını sağlayan ihtiyatlı faydacılığı ona bunu yapmasının

kimsenin hayrına olmayacağını hatırlatmıştı. Eğer kara elfler onun için

gelirse, Wulfgar bunu beklese de beklemese de mağlup olacaktı zaten. Ne de

olsa bunlar, kudretli büyülere ve keskin kılıçlara sahip kara elflerdi, Morik'in

yatak odasına davetsiz olarak girip onu uykusundan uyandıran kara elfler.

Wulfgar'm bile uyuması gerekiyordu. Eğer o kara elfler, zavallı Wulfgar'ın

işini bitirdikten sonra Morik'in kendilerine ihanet ettiğini öğrenirlerse...

Morik'in içini bir ürperti sardı ve haydut, bu rahatsız edici düşünceleri

şiddetle aklından uzaklaştırıp ilgisini tekrar iri dostuna çevirdi. Gariptir ki,

Morik onda kendisine benzeyen birini görüyordu; soylu, kudretli bir savaşçı

ve insanlar arasında bir lider olabilecek (ki Wulfgar olmuştu) ama herhangi

bir sebepten dolayı bu şansını kaybetmiş bir adam.

Morik kendi durumuna bu açıdan bakıyordu, fakat çocukluğundan beri

izlediği yol onu şu andaki hayatına götürecek cinstendi. Yine de eğer annesi

doğum sırasında ölmüş olmasaydı, eğer babası onu sokaklara terk etmiş

olmasaydı...

Wulfgar'a bakan Morik, kendisinin dönüşmüş olabileceği adamı ve

Wulfgar'ın eskiden olduğu adamı merak etmeden edemiyordu. Morik'e

sorulacak olursa, koşullar ikisini de kısıtlıyordu ve bu sebeple Morik'in,

aralarındaki ilişki konusunda hiçbir yanılgısı yoktu. Wulfgar ile olan bağının

temeli —yani ona yakın olmasının esas sebebi— tüm sağduyusuna rağmen

(ne de olsa barbar, kara elfler tarafından gözleniyordu!) onu tıpkı küçük

kardeşi gibi görmesiydi.

Hem küçük kardeşi gibi görmesi, hem de Wulfgar'ın dostluğunun ona

ayak takımı arasında daha fazla saygı kazandırması. Morik için her zaman

ortada fayda getirecek bir sebep olmak zorundaydı.

Gün sonuna yaklaşıyor ve gece geliyordu. Morik ile Wulfgar'ın zamanı,

Luskan'ın sokak hayatının zamanı.

11

KIŞIMI

ŞĐMDĐKĐ ZAMAN

R.A. Salvatore

Anayurdum Menzoberranzan 'da, yani iblislerin kol gezdiği ve drowların

rakiplerinin feci sonlarıyla zevklendiği o şehirde, zorunlu bir şekilde ihtiyatlı

ve tetikte olma durumu hakimdir. Menzoberranzan 'da, hazırlıksız yakalanan

bir drow ölü bir drowdur ve bu sebepten dolayı, kara elflerin duyuları

körelten egzotik otları ve içecekleri kullandığı zamanlar pek azdır.

Azdır, ama istisnalar var tabii. Gittiğim dövüşçüler okulu olan Melee-

Magthere 'nin mezuniyet törenlerinde, mezun olan talebeler Arach-Tınilith 'in

dişileriyle sarhoş edici otlar ve cinsel duyumlarla dolu bir zevk cümbüşü

yaparlar. Bu tören, katıksız bir haz anı, gelecek kaygısı güdülmeden en halis

zevklerin yaşandığı bir kutlamadır.

O zaman nedenini bilmediğim halde bu zevk âlemini reddetmiştim. Ahlâk

anlayışıma ters düştüğünü ve kıymet verdiğim birçok şeyin değerini iki

paralık ettiğini düşünmüştüm (ki düşüncem hâlâ bu yöndedir). Şimdi, geriye

dönüp bakınca, o zevk âlemini reddetmemi sağlayan başka bir gerçeği

görüyorum. Ahlâki açıdan tersliği bir kenara bırakılırsa —ki birçok açıdan

tersti— zihni bulandıran otların sadece düşüncesinden bile korkmuş ve

tiksinmiştim. Bunu o zamandan beri biliyordum tabii —törendeki sarhoş

edici havayı soluduğum anda (Not: Drow savaşçılarının mezuniyet

töreninde büyük mangallara atılan bu otların dumanı tüm salonu kaplamış

ve orada bulunup havayı soluyan herkesi sarhoş etmişti) bu hisse içgüdüsel

olarak baş kaldırmıştım— ama bunu reddetmemin, yani o türden bir etkinin

hayatımda hiç yer bulmamasının esas sebebini yeni yeni anlıyorum.

Elbette ki, o otlar vücuda refleksleri zayıflatıp bedensel uyumu tamamıyla

yok etmeye kadar uzanan birçok açıdan zarar veriyor. Fakat daha önemlisi,

ruhu iki ayrı açıdan hasara uğratıyor olmaları. Birincisi, geçmişi

bulanıklaştırıp iyi ya da kötü tüm anıları zihinden silmeleri; ikincisi ise

gelecek hakkındaki her türlü düşünceyi ortadan kaldırmaları. Sarhoşluk j

veren maddeler, sarhoş olan kişiyi şimdiki zamana hapsediyor, gelecek j

kaygısı ve geçmişi gözden geçirme yetisi olmaksızın, kişiyi o ana ve o mekâna I

mahkum bırakıyor, işte tuzak burada. Fiziksel zevkleri kaygısız ve kayıtsızca \

tatmin etme çabasına yol açan bozguncu bir bakış açısı. Sarhoş olmuş bir j

kişi, akla gelebilecek en pervasız hareketi dahi yapmaya yeltenebilir, çünkü |

sağduyusu, hatta hayatta kalma içgüdüsü bile zayıflamıştır. Kim bilir sarhoş I

olan kaç genç savaşçı kendisinden daha güçlü bir düşmana ahmakça I

saldırıp hayatını kaybetmiştir. Kim bilir kaç genç kadın, gelecekte evlenmeyi 1

dahi düşünmediği bir sevgiliden hamile kalmıştır.

işte bu tuzağa ve bozguncu bakış açısına müsamaha gösteremem. 1

Hayatımı geleceğimin şu andakinden daha iyi olacağını umut ederek —her I

zaman umut ederek— yaşıyorum, ama bunun sadece benim çabalarımla I

mümkün olacağını da aklımdan çıkartmıyorum. Böylece, bu zorlu I

14

Dünyanın Omurgası

çalışmayla birlikte, hayata dair bir tatmin duygusu, gerçek mutluluğu

tadabilmek için hepimizin ihtiyaç duyduğu başarıya ulaşma hissi de geliyor.

Başarmak için çalıştığım ve başarmayı umduğum her şeyi bir kalemde

silebilecek olan bir zayıflık anını yaşamak için kendime izin verirsem,

umuduma nasıl sadık kalmış olabilirim? Eğer, karar verme yetimi kısıtlayan,

bakış açımı değiştiren ve zihnimi bulandıran bir maddenin etkisi altında

olsaydım, hayatımda karşıma çıkan birçok beklenmedik kriz anında kim bilir

nasıl tepkiler vermiş olurdum.

Ayrıca, o tür maddelerin kişiyi nerelere götürebileceği de hiç hafife

alınmayacak bir tehlikedir. Melee-Magthere'deki mezuniyet töreninde o

sarhoşluk havasına kapılmak ve rahibeler tarafından bana teklif edilen

cinsel zevkleri tatmak için kendime izin vermiş olsaydım, daha sonra

yaşayacağım ve samimi bir sevginin ürünü olacak bir birleşmenin değeri ne

kadar da düşerdi.

Benim bakış açıma göre fazlasıyla. Bedensel hazlar, fiziksel arzuların

fikirsel ve duygusal bir kararla birleşmesiyle meydana gelen bir olgudur —

ya da olması gereken budur. Kişinin kendisini bir başkasına, bir güven ve

saygı bağıyla, hem bedenen hem de ruhen teslim etmesidir. Sözünü ettiğim

mezuniyet törenindeki haliyle, bu türden bir paylaşımın oluşması imkânsızdı;

sadece vücudumu teslim etmekten ibaretti ve dahası, başka birisinin sunduğu

bedeni kabul etmek demekti. Ortada kutsi bir birleşim ve ruhani bir deneyim

olamayacağından, gerçek mutluluğun tadılması imkânsızdı.

Onun gibi beyhude bir zevk âlemine katılamazdım, zira orada yaşanan

tam olarak buydu: Daha yüksek bir yaşam seviyesini umut etmemekten

dolayı, hayatın en düşük ve ilkel düzeyinde yaşayıp sefil bir şekilde

zevklenmek.

Bu sebeple, o tür uyuşturucu maddelerin, en ılımlı olanları hariç tümüne

karşıyım ve o maddeleri kullananları açıktan açığa yargılamasam da,

bomboş olan ruhları için onlara acıyorum.

Bir kişinin o kadar alçalmasına sebep olan nedir? Sanırım acı ve açıkça

yüzleşilip üstesinden gelinemeyecek kadar feci hatıralar. Uyuşturucular,

geleceği harcamak pahasına geçmişin acılarını yok ediyor olabilir, ama bu

hiç de adil bir alışveriş değil.

Bunu aklımda tutuyor ve kayıp dostum Wulfgar adına endişe duyuyorum.

Esaretinin ıstırabından kaçıp nereye sığınacağını da merak ediyorum.

—Drizzt Do'Urden

15

R.A. Salvatore

BÖLÜM 1

LĐMANA GĐRĐŞ

"Bu yerden öyle çok nefret ediyorum ki," diye belirtti cübbeli büyücü

Robillard. Konuştuğu kişi, üç direkli bir uşkuna olan Su Perisi'mn kaptanı

Deudermont idi. Gemi uzun bir mendireğin etrafından dolaşmış ve

Luskan'ın kuzey limanının görüş sahasına girmişti.

Sakin, düşünceli bir tavra, lordlara yaraşır bir asalete sahip, uzun boylu

ve heybetli bir adam olan Deudermont sadece başıyla onayladı ve

büyücüsünün düşüncesine katıldığını belirtti. Uruktaki şehrin siluetine baktı

ve Luskan'ın meşhur büyücüler loncası olan Büyünün Sahipkulesi'nin

belirgin hatlannı gördü. Deudermont, Robillard'm bu liman hakkındaki hor

görü dolu tavrının buradan kaynaklandığını biliyordu. Büyücü yaptığı

açıklamalarda son derece yüzeysel davranıp Sahipkulesi'ni yöneten

"ahmakların" gerçek bir büyü üstadıyla kurnaz bir hokkabazı birbirinden

ayıramadıkları hakkında birkaç kayıtsız yorumda bulunmuştu. Fakat

Deudermont, geçmişte Robillard'm o loncaya katılmasının reddedilmiş

olduğundan şüpheleniyordu.

"Neden Luskan?" diye yakmdı geminin büyücüsü. "Derinsu

ihtiyaçlarımızı daha iyi karşılamaz mıydı? Koca Kılıç Sahili'ndeki hiçbir

liman, Derinsu'nun onarım tesisleriyle boy ölçüşemez."

"Luskan daha yakındı," diye ona hatırlattı Deudermont.

"Arada sadece birkaç günlük fark vardı," diye lafı yapıştırdı Robillard.

"Eğer sözünü ettiğin o birkaç gün içinde bir fırtınaya yakalamaydık,

geminin hasar görmüş omurgası kırılabilirdi ve cesetlerimiz iri yengeçlerle

balıklara yem olurdu," dedi kaptan. "Bir adamın gururu için ahmakça bir

kumar gibi görünüyordu."

Robillard cevap yetiştirmeye davrandı, ama kendisini daha fazla rezil

etmeden önce kaptamn sözlerindeki manayı anlayıp sustu. Yüzünde kaşlan

çatık, sert bir bakış belirdi. "Eğer patlamayı mükemmel bir şekilde

zamanlamış olmasaydım korsanlar bizi haklardı," diye homurdandı büyücü,

16

Dünyanın Omurgası

sakinleşmek için birkaç saniye duraksadıktan sonra.

Deudermont onunla hemfikir oldu. Hakikaten de, en son korsan avında

Robillard'ın sergilediği performans tek kelimeyle muhteşemdi. Birkaç yıl

önce Su Perisi —yeni, daha iri, daha hızlı ve daha güçlü olan Su Perisi—

Derinsu lordlan tarafından bir korsan avcısı olarak göreve alınmışü. Başka

hiçbir gemi onun kadar başarılı olamamıştı; o kadar ki, çanaklıktaki gözcüler,

Kılıç Sahili'nin kuzey sularında —Luskan'm bu kadar yakınında— yani Su

Perisfrm. sık sık ava çıktığı sularda gezinen iki tane korsan gemisi tespit

ettiğinde Deudermont buna inanmakta güçlük çekmişti. Yalnızca uskunanın

namı bile o sulan aylar boyunca güvende tutmaya yetmişti.

Bu korsanlar kolay lokma olan tüccar gemilerini yağmalamak için değil,

intikam almak için gelmişlerdi. Bu sebeple savaş için iyi hazırlanmışlardı; iki

geminin de küçük bir mancınığı, bol miktarda okçusu ve birkaç büyücüsü

vardı. Hâl böyleyken dahi, korsan gemisi, manevra konusunda, hünerli

Deudermont ile deneyimli mürettebatı karşısında yetersiz kalmış ve büyü

konusunda ise, on yılı aşkın süredir gemiden gemiye savaş için uygun olan

kudretli büyülerle çalışan Robillard tarafından alt edilmişti. Robillard'ın

gözbağlanndan birisi, Su Perisfni suyun üzerinde hareketsiz bir şekilde

kalmış, ana direği güverteye düşmüş ve küpeşteleri düzinelerce ölü adamla

dolmuş gibi göstermişti. Korsanlar aç kurtlar gibi etraflarında daireler çizerek

onlara daha da yaklaşmış ve en sonunda hasarlı geminin işini bitirmek için,

birisi iskele tarafından, diğeri sancak tarafından üzerlerine kapanmışlardı.

Aslında Su Perisi hiç de hasar görmemişti, zira Robillard düşman

sihirbazların saldın büyülerini alt etmişti ve korsanların küçük mancınıklan,

heybetli uskunanın zırhlı kanatlarına karşı hiç etkili olamamıştı.

Deudemont'un keskin nişancılardan oluşan okçulan, yaklaşan gemileri

amansız bir yaylım ateşine tutmuştu. Uşkuna, savaş yüzüşünden tam yelken

yüzüşüne mükemmel bir zamanlama ve başanyla geçiş yapmış, gemi kor-

sanların arasından âdeta ileri aülarak çıkarken pruvası sudan yukan sıçramışü.

Robillard, korsan gemilerinin üzerine bir sessizlik örtüsü büyüsü yapıp

sihirbazlannın savunma büyüleri oluşturmasını engelledikten sonra, iki

gemiye ve gemilerin arasındaki açık alana hızlı bir başanyla art arda üç alev

topu fırlatmıştı —Bom! Bom! Bom! Bunun ardından balista ve mancınıktan

toplu bir yaylım ateşi başlamış, Su Perisi'mn topçulan, düşmanların yelken

ve donanımlarına daha fazla hasar vermek için uzun zincirler ve alevleri

körüklemek için yanan zift gülleleri fırlatmıştı.

Ana direklerinden yoksun kalmış bir halde suda sürüklenen ve baştan

aşağı alevler içinde olan iki korsan gemisi kısa süre içinde suyun dibini

boylamıştı. Gemi yangını o kadar büyüktü ki, Deudermont ile tayfası, soğuk

okyanus sularından sadece birkaç kazazede çıkartmayı başarabilmişti.

17

R.A. Salvatore

Fakat Su Perisi bu savaşı hasarsız atlatmamıştı. Artık sadece tek bir tam

yelkenin gücüyle yol alıyordu. Daha da tehlikeli olanı ise, gemi

omurgasında, su seviyesinin hemen üzerinde dikkate değer boyutta bir

çatlağın bulunmasıydı. Deudermont'un, su boşaltımı için mürettebatının

neredeyse üçte birini çalıştırması gerekiyordu, ki rotasını en yakındaki liman

olan Luskan'a doğru çevirmesinin esas sebebi de buydu.

Deudermont bunun gerçekten de iyi bir seçim olduğunu düşünüyordu.

Luskan rıhtımını, Derinsu'nun daha geniş olan limanına tercih ediyordu, zira

masraflarının güney şehri tarafından karşılanmasına ve o şehirdeki herhangi

bir lordun evinde akşam yemeği yiyebilecek olmasına rağmen, Luskan onun

sıradan mürettebatına, yani mevkie, asalete veya soylulara ait bir masada

yemek yeme hayallerine sahip olmayan adamlanna karşı daha

misafirperverdi. Luskan'in da, Derinsu gibi belirli toplumsal sınıflan vardı,

ancak Luskan'ın toplumsal merdiveninin en üst basamaklan, Derinsu'nun en

alt basamaklarından sadece biraz yüksekteydi.

Şehre yaklaşırlarken, tüm iskelelerden onlara selâmlar gelmeye başladı,

zira Su Perisi burada gayet iyi tanınır ve hürmet görürdü. Luskan'ın dürüst

balıkçılan ve tüccar denizcileri, Kaptan Deudermont ile hızlı uskunasının

çıkarttığı işleri Kılıç Sahili'nin kuzey kesiminde bulunan herkesten daha çok

takdir ederdi.

"Ben, iyi bir seçim yapmışım, derim," diye belirtti kaptan.

"Derinsu'da daha iyi yemek, daha iyi kadınlar ve daha iyi eğlence var,"

diye yanıtladı Robillard.

"Ama daha iyi büyücü yok," demeden edemedi Deudermont.

"Kesinlikle, Sahipkalesi tüm Diyarlar'da en çok hürmet gören büyücü

loncalarından birisi."

Robillard inleyip birkaç küfür savurduktan sonra hışımla uzaklaştı.

Deudermont dönüp ona bakmadı, ama büyücünün kalın tabanlı

çizmelerinin güverteye sertçe vuruşunu da dikkatinden kaçırmadı.

"Haydi ama, sadece kısacık bir sevişme," diye işveyle mınldandı kadın,

bir eliyle kirli san saçlanyla oynayarak ve somurtkan bir ifade takınarak.

"Masalarla ilgilenerek geçireceğim geceden önce gerginliğimi alıp götürecek

hızlı bir sevişme."

Đri barbar, dilini dişlerinin üzerinde gezdirdi, zira ağzı sanki kumaşla

doluydu —ve o kumaş leş gibiydi. Korsan Palası Taveması'nda gece

18

Dünyanın Omurgası

boyunca çalıştıktan sonra, Morik ile birlikte daha fazla içki içmek için

rıhtıma gitmişti. Her zaman olduğu gibi, iki kafadar şafak vaktine kadar

orada kalmışlardı. Bunun ardından Wulfgar, yuvası ve iş yeri olan Korsan

Palası'na kadar sürünmüş, binaya varınca da kendisini dosdoğru yatağına

atmıştı.

Ama bu kadın, yani tavernada garsonluk yapan ve son birkaç aydır

Wulfgar'ın sevgilisi olan Delly Curtie, onun yanına gelmişti. Barbar, bir

aralar bu kadını zevk verici bir meşgale, bir yaş pastanın üzerindeki krema

ve hatta kendisini önemseyen bir dost olarak görüyordu. Luskan'daki ilk

zorlu günlerinde Wulfgar'a Delly göz kulak olmuştu. Wulfgar'ın duygusal

ve fiziksel ihtiyaçlarını hiçbir soru sormadan, hiçbir yargıda bulunmadan ve

karşılığında hiçbir şey beklemeden gidermişti. Ama son zamanlarda

aralarındaki ilişki değişmeye başlamıştı ve bu değişim hiç de hafif değildi.

Artık yeni hayatma —ki bu hayat neredeyse tamamen, Errtu'yla geçirdiği

yılların acısını silmeye adanmıştı— alışıp daha rahat yaşamaya başlamış

olan Wulfgar, Delly Curtie'ye farklı bir açıdan bakmaya başlamıştı.

Duygusal açıdan, Delly bir çocuk, ilgi bekleyen küçük bir kız sayılırdı.

Yirmili yaşlarının sonuna yaklaşan Wulfgar ondan birkaç yaş büyüktü. Fakat

son zamanlarda beklenmedik bir değişim olmuş, ilişkilerindeki yetişkin kişi

rolü Wulfgar'a kalmış ve Delly'nin ihtiyaçları Wulfgar'ınkini gölgede

bırakmaya başlamıştı.

"Ah, ama bana ayıracak on dakikan vardır elbet, canım Wulfgar'ım,"

dedi kadm, barbara yaklaşıp yanağım okşayarak.

Wulfgar nazik ama sert bir şekilde kadının bileğini kavradı ve elini

yüzünden uzaklaştırdı. "Uzun bir gece geçirdim," diye yanıtladı. "Arumn için mesai yapmaya başlamadan önce daha fazla dinlenmeyi umuyordum."

"Ama kanım kaynı—"

"Daha fazla dinlenmeyi," diye tekrarladı Wulfgar, sözlerine tek tek vurgu yaparak.

Delly ondan hışımla uzaklaştı, işveyle karışık somurtkan tavrı aniden

soğuk ve umursamaz bir hal aldı. "Yatağımı paylaşmak isteyen tek adamın

kendin olduğunu mu sanıyorsun?"

Wulfgar kendisine atılan bu lafa cevap verip de Delly'yi haklı çıkartmadı.

Ona verebileceği tek cevap bunu gerçekten de umursamadığı, tüm bunların

—yani içki içip dövüşmesinin— sadece bir kaçma yolundan ibaret

olduğuydu. Aslında Wulfgar, Delly'den hoşlanıyor, ona saygı duyuyor ve

onu bir dostu addediyordu —ya da kendisinin başka birisine dost

olabileceğine dürüstçe inansaydı öyle yapardı. Onu incitmek istemiyordu.

Delly, şüpheler içinde Wulfgar'rn odasının ortasında durmuş, sinirden

titriyordu. Aniden kendisini hafif gece giysisinin içinde fazlasıyla çıplak

19

R.A. Salvatore

hisseden kadın, kollarını göğsünde kavuşturup koşarak koridora çıktı, kendi

odasına gitti ve kapıyı çarparak kapattı.

Wulfgar gözlerini kapatıp kafasını bıkkınlıkla salladı. Çaresizce ve

hüzünle güldü, zira Delly'nin kapısının tekrar açıldığını, bunun ardından

koridor boyunca koşup sokak kapısına ilerleyen ayak seslerini işitmişti. O

kapı da sertçe kapandı ve Wulfgar bütün bu gürültü patırtının kendisi için

yapıldığını anladı. Delly, hakikaten de kendisini başka bir adamın kollarına

atmak için dışarı çıktığını Wulfgar'ın işitmesini istiyordu.

Barbar, bu kadının karmaşık biri olduğunu ve kendisinden bile daha

büyük bir iç çatışma içinde bulunduğunu —tabii eğer bu mümkünse— fark

etti. Aralarındaki ilişkinin nasıl olup da bu kadar ilerlediğini merak etti.

Đlişkileri başlangıçta son derece basit ve dürüst olmuştu: Birbirine ihtiyaç

duyan iki insan. Fakat son zamanlarda, o ihtiyaçlar duygusal özlemlere

dönüşünce ilişkileri çok daha karmaşık bir hal almıştı. Delly, Wulfgar'm

kendisine ilgi göstermesine, korumasına, ona güzel olduğunu söylemesine

ihtiyaç duyuyordu, ama Wulfgar, başka birisi şöyle dursun, kendisine bile

ilgi gösteremediğini biliyordu. Delly, Wulfgar'm kendisini sevmesine ihtiyaç

duyuyordu, ama barbann başka birine verebilecek sevgisi yoktu. Wulfgar

için sadece acı ve nefret, sadece Errtu'nun ve Cehennem'de altı yıl boyunca

işkence çektiği zindanının hatıraları vardı.

Wulfgar iç geçirdi ve mahmur gözlerini ovuşturduktan sonra bir içki

şişesine doğru uzandı. Şişe boştu. Hüsran dolu bir hırıltıyla şişeyi odanın

öbür tarafına fırlattı ve duvara çarpıp paramparça etti. Sadece bir anlığına, o

şişenin Delly Curtie'nin suratında patladığını aklında canlandırdı. Bu

görüntü Wulfgar'ı ürküttü, ama onu hiç şaşırtmadı. Delly'nin kendisini bu

noktaya bile bile getirip getirmemiş olduğunu merak etti; belki de bü kadın

masum bir çocuk değil, kurnaz bir avcıydı. Yoksa, kendisine ilk defa sokulup

ona teselli sunduğu zaman, onu bir tuzağa düşürmek için Wulfgar'm

duygusal zayıflığından mı yararlanmıştı? Acaba onu kendisiyle evlenmeye

zorlamak için yapmış olabilir miydi? Wulfgar'ı, bir taverna hizmetçisi olarak

yaşadığı sefil hayattan günün birinde onu çekip çıkartsın diye mi kurtarmıştı?

Wulfgar, yumruklarını sertçe sıkmaktan ellerinin bembeyaz kesilmiş

olduğunu fark edince kendisini zorlayarak onları açtı ve birkaç derin, düzenli

nefes aldı. Yine iç geçirdi, yine dilini dişlerinin üzerinde gezdirdi ve ayağa

kalkıp neredeyse iki buçuk metreye yakın olan vücuduyla gerindi. Bu rutin

hareketi nerdeyse her öğleden sonra yapışında fark ettiği üzere, bugün

kaslarının ve kemiklerinin daha da fazla sızladığını hissetti. Wulfgar iri

kollarına baktı, hâlâ dünyadaki her insanınkinden daha kalın ve kaslı

olmalarına rağmen, sanki derisi iri bedeninin üzerinden sarkmaya !

başlamışçasına kaslarında bir gevşeklik olduğunu göz ardı edemedi.

20

Dünyanın Omurgası

Şu andaki hayatı, yıllar önce Buzyeli Vadisi'nde yaşadığı sabahlardan,

üvey babası Bruenor ile birlikte uzun günler boyunca ağır taşlar kaldırıp

onları çekiçle döverek geçirdiği veya savaşçı dostu Drizzt ile eğlence olsun

diye dev avlamaya çıktıkları, tüm gün boyunca koşup savaştıkları o

günlerden ne kadar farklıydı. O zaman günün saatleri çok daha yoğundu,

şimdikinden çok daha fazla fiziksel yükle doluydu, ama o yük sadece

fizikseldi, duygusal değil. O zamanda ve o mekândayken, Wulfgar hiçbir sızı

hissetmiyordu.

Tüm bunların kaynağı, kalbindeki umutsuzluk, yani eri çok can yakan

yarasıydı.

O kayıp yıllan düşünmeye çalıştı; Bruenor ve Drizzt ile birlikte çalışıp

savaştığı veya Buzyeli Vadisi'ndeki tek dağ olan Kelvin Yığmı'nm rüzgârlı

yamaçlarında koşarak geçirdiği günleri, Catti-brie ile yarış yaptığı...

Sırf kadının düşüncesi bile onu hareketsiz ve bomboş bırakıyordu ve o

boşluğu kaçınılmaz bir şekilde Errtu ile peyklerinin görüntüleri

dolduruyordu. Bir keresinde o peyklerden birisi olan feci succubus, Catti-

brie'nin suretine bürünmüş, onun görüntüsünü kusursuz bir şekilde taklit

etmişti ve Errtu Wulfgar'ı, kadım yakalamayı başardığına, onu da buraya

Wulfgar'm çektiği sonsuz işkenceleri çekmesi için —hem de onun

yüzünden— getirdiğine inandırmıştı.

Errtu, Wulfgar'm dehşetle bakan gözlerinin önünde succubusu —yani

Catti-brie'yi— kapmış ve kadım parçalara ayınp onu vahşet ve kan dolu bir

hazla yemişti.

Nefes almakta güçlük çeken Wulfgar kendisini, düşüncelerini Catti-

brie'ye, gerçek Catti-brie'ye odaklamaya zorladı. Onu sevmişti. O, belki de,

hayatında aşık olduğu tek kadındı, ama onu sonsuza dek kaybettiğine

inanıyordu. Buzyeli Vadisi'ndeki On-Kasaba'ya gidip onu tekrar bulabilecek

olmasına rağmen, aralarındaki bağ kopmuş, Errtu'nun açtığı keskin yaralarla

ve Wulfgar'ın o yaralara verdiği tepkilerle kesilmişti.

Pencereden içeri sızan uzun gölgeler ona günün sona ermek üzere

olduğunu ve Arumn Gardpeck'in bar fedaisi olarak mesaisinin kısa süre

içinde başlayacağım söyledi. Fakat bitkin adam, daha fazla dinlenmeye

ihtiyaç duyduğunu belirttiğinde Delly'e yalan söylememişti. Böylece

kendisini yatağına attı ve derin bir uykuya daldı.

Wulfgar, Korsan Palası'nın kalabalık ortak salonuna tökezleyerek girdiği

zaman Luskan'a iyiden iyiye gece çökmüştü.

"Yine geç kaldı ve bunda şaşacak bir şey yok," diye hancıya belirtti Josi Puddles, Wulfgar'm içeri girdiğini gördüklerinde. Sıska, boncuk gözlü bir

adam olan Josi, tavernanın müdavimlerinden biri ve Arumn Gardpeck'in iyi

bir dostuydu. "Bu herif çok az çalışıyor ve tüm içkini kurutuyor."

21

R.A. Saivaîore

Nazik ama sert ve her zaman pratik bir adam olan Arumn Gardpeck, her

zamanki cevabını verip Josi'ye çenesini kapatmasını söylemek istedi, ama

adamın iddiasını çürütemeyeceğini anladı. Wulfgar'ın git gide daha dibe

batışını izlemek Arumn'a acı veriyordu. Aylar önce, Wulfgar Luskan'a ilk

geldiğinde, Arumn bu barbarla dost olmuştu. Đlk başta Arumn'un bu adama

ilgi göstermesinin tek sebebi bariz fiziksel kuvvetiydi —Wulfgar gibi

kudretli bir savaşçı, acımasız bir şehrin liman kesimindeki bir taverna için

hakikaten de bir nimet sayılırdı. Fakat adamla aralarında geçen irk sohbetin

ardından Arumn, Wulfgar'a karşı hislerinin, mesleki bir fırsata duyduğu

ilgiden çok daha derin olduğunu anlamıştı. Ondan gerçekten hoşlanmıştı.

Josi, her zaman Arumn'a muhtemel tehlikeleri, kudretli bar fedailerinin

er ya da geç lağımlardaki sıçanlara yem olduğunu hatırlatıyordu.

"Güneşin bir anda suya düştüğünü mü sanıyorsun?" diye VVulfgar'a

sordu Josi, iri adam esneyerek yanından geçerken.

VVulfgar durdu ve yavaşça, kasıtlı bir şekilde dönüp adama dik dik baktı.

"Gecenin yarısı geçti yahu," dedi Josi, ses tonu aniden değişti ve ithamcı tansı yerini dostane bir muhabbet edasına bıraktı, "ama mekâna senin için

göz kulak oldum. Hatta birkaç kavgayı ayırmak zorunda kaldım."

Wulfgar cılız adama şüpheyle baktı. "Đnce bir cam levhayı ağır bir

sopayla bile ikiye ayıramazsın," diye belirtti ve sözlerini başka bir derin

esnemeyle bitirdi.

Her zaman için korkak biri olan Josi bu hakareti kafasını sallayarak ve

kendisini rezil edecek şekilde sırıtarak kabullendi.

"Senin mesai saatlerin konusunda gerçekten de bir anlaşmamız var ama,"

dedi Arumn ciddiyetle.

"Ve senin gerçekten ihtiyaç duyduğun hususlarda anlaşmıştık," diye ona

hatırlattı Wulfgar. "Benim sorumluluklanmın gecenin daha geç saatlerinde

baş gösterdiğini, zira belânın nadiren erken çıktığını sen kendi ağzınla

söylemiştin. Gün batanını görevimin başladığı zaman olarak belirlemiştin,

ama bana esas ihtiyaç duyacağın zamanın daha geç saatler olduğunu da

eklemiştin."

"Bu doğru," diye yanıtladı Arumn, Josi'nin inlemesine sebep olacak

şekilde başıyla onaylayarak. Josi, iri adamın —en yakın dostu Arumn ile

aralarına girmiş olduğuna inandığı iri adamın— sert bir şekilde disiplin altına

alınmasını görmek için hevesliydi.

"Durum değişti," diye devam etti Arumn. "Epey şöhret kazandın ve

kendine birçok düşman edindin. Her gece buraya geç geliyorsun ve senin...

yani bizim düşmanlanmız buna dikkat ediyor. Pek yakında buraya gece J

yansından sonra yalpalayarak geldiğinde hepimizi katledilmiş olarak

karşında bulacağından korkuyorum."

22

Dünyanın Omurgası

Wulfgar'ın yüzünde, duyduklarına inanamadığını gösteren bir bakış belirdi

ve iri adam bu düşünceyi saçma bulmuş gibi elini savurarak arkasını döndü.

"Wulfgar," diye onun ardından otoriter bir tavırla seslendi Arumn.

Barbar kaşlarını çatarak döndü.

"Dün gece üç şişe eksilmiş," dedi Arumn sakin ve hafifçe, ses tonunda

bariz bir kaygıyla.

"Đstediğim kadar içki alabileceğime söz vermiştin," diye yanıtladı

Wulfgar.

"Senin için," diye ayak diredi Arumn. "O sinsi dostun için değil."

Bu sözlerle birlikte etraftaki herkesin gözleri şaşkınlıkla genişledi, zira

Luskan'daki hancılar arasında, tehlikeli Haydut Morik hakkında bu kadar

cesurca konuşanların sayısı pek azdı.

Wulfgar gözlerini indirdi ve kafasını sağa sola sallayarak kıs kıs güldü.

"Dostum, Arumn," diye söze başladı, "içkini içmesini tasvip etmediğini Morik'e söyleyen kişi olmayı tercih eder misin?"

Arumn gözlerini kıstı ve Wulfgar bu dik bakışa bir anlığına karşılık verdi.

Tam o anda odaya Delly Curtie girdi; gözleri kan çanağına dönmüştü ve

hâlâ yaşlarla ıslaktı. Wulfgar ona baktı ve vicdan azabı duydu, ama bu,

uluorta itiraf edeceği türden bir şey değildi tabii. Arkasını döndü ve işinin

başına gitti; epey fazla gürültü çıkartmaya başlamış olan bir sarhoşu tehdit

etmek üzere ilerledi.

"Krzı, kavalcı gibi oynatıyor," diye Arumn'a belirtti Josi Puddles.

Arumn sinirle iç geçirdi. Wulfgar'ı seviyordu, ama barbarın git gide artan

saldırgan tavrı o sevgiyi yok etmeye başlamıştı. Delly, birkaç yıldır

Arumn'un kızı gibiydi. Eğer Wulfgar, kızın duygularına aldmş etmeden

onunla gönül eğlendiriyorduysa, karşısında Arumn'u bulacağı kesindi.

Arumn ilgisini Delly'den Wulfgar'a çevirdiğinde, iri barbarın gürültücü

sarhoşun boğazına yapışıp onu yerinden kaldırdığını, adamı kapıya doğru

taşıdığını ve hiç de kibar olmayan bir şekilde sokağa attığım gördü.

"O adam hiçbir şey yapmamıştı," diye şikayet etti Josi Puddles. "Eğer böyle davranmaya devam ederse, handa tek bir müşterin bile kalmayacak,

ona göre."

Arumn içini çekmekle yetindi.

Barın karşı köşesinde oturan üç adam da, iri barbarın hareketlerini büyük

bir ilgiyle izlemekteydi. "O olamaz," diye mırıldandı içlerinden birisi; cılız ve sakallı bir adam. "Dünya o kadar küçük değil."

23

R.A. Salvatore

"Sana diyom, bu o," diye karşılık verdi ortada oturan adam. "O zamannar sen Su Perisi 'nde diildin. O herifi, yani Wulfgar'ı unutmam. Onunla birlikte

ta Derinsu'dan Memnon'a kadar yolculuk ettiydim, hatta geri dönüşte de

beraberdik ve yolda epey bi korsan tartaklamıştık."

"Bir korsan savaşında yanında bulundurmak için gayet iyi biriymiş gibi

görünüyor," diye belirtti grubun üçüncü üyesi olan Waillan Micanty.

"Dooru o zaman!" dedi ikincisi. "Fakat yol arkadaşı kadar iyi diildi.

Dediğim adamı tanıyon. Hani şu kara tenli ahbap, ufak tefek, cici bişii, ama

yaralı bir sahuaginden* daha vahşi biri ve bir kılıcı —ya da iki kılıcı— şimdiye

kadar gördüüm herkesten daa hızlı kullanıyo."

"Drizzt Do'Urden mi?" diye sordu sıska olanı. "Şu iri adam, drow elfiyle mi yolculuk ediyordu?"

"Aynen ööle," dedi ikincisi, şimdi iki adamın da tüm ilgisini üzerine

çekerek. Hem ilgi odağı olduğu için, hem de Wulfgar, Drizzt ve drowun

panter yoldaşıyla birlikte yaptıkları yolculuğu hatırladığı için, denizcinin

yüzünde kocaman bir gülümseme belirmişti.

"Peki Catti-brie sizinle miydi?" diye sordu Waillan; o da Deudermont'un

tüm mürettebatı gibi, Drizzt ile birlikte birkaç yıl önce ekibe katılmış olan

güzel ve becerikli kadına fena halde abayı yakmıştı. Drizzt, Catti-brie ve

Guenhwyvar, Su Perisfyh birlikte birçok ay boyunca yolculuk etmiş ve o

üçlü yanlarındayken korsan batırmak çok daha kolay olmuştu!

"Catti-brie bize Baldur Kapısı'nın güneyinde katıldıydı," diye

hikâyesine devam etti adam. "Yanında bi cüceyle birlikte geldiydi, Mithril

Salonu'nun Kralı Bruenor'la; hemi de alevler içindeki uçan bi savaş

arabasının üstünde. Size diyom, hayatımda onun gibi bişii hiç görmemiştim.

O azılı cüce arabayı, döğüştüümüz korsan gemilerinden birinin

yelkenlerinin üzerine düşürdü. Lenduha gibi gemiyi beraberinde batırdı ve

onu sudan çekip çıkarttumızda hâlâ tükrükler saçıyo ve döğüşmek için can

atıyodu!"

"Pöh, yalan söylüyorsun," diye itiraz etti sıska denizci.

"Hayır, bu hikâyeyi duymuştum," diye araya girdi Waillan Micanty.

"Bunu bizzat kaptanın, Drizzt'in ve Catti-brie'nin ağzından işitmiştim."

Đşte bu sözler sıska adamın sesini kesti. Üçü, bir süre daha öylece oturup

Wulfgar'm hareketlerini dikkatle izlediler.

"Bunun o olduğundan emin misin?" diye sordu ilk denizci. "Yani

Wulfgar bu mu?"

* Ç.N. sahuagin: deniz altında yaşayan; pullu yeşil derileri, perdeli ayak ve elleri, kol

ve dizlerinde yüzgeçleri, ucu bir yüzgeçle tamamlanan uzun kuyrukları ve keskin

dişleri

olan son derece vahşi bir ırk)

24

Dünyanın Omurgası

Adam bu soruyu sorarken, Wulfgar Aegis-fang'i sırtından aldı ve duvara

yasladı.

"Ah, iki gözüm kör olsun, bu o," diye yanıtladı ikinci adam. "Onu ve o çekicini asla unutmam. Size diyom, o şeyle koca bi direği ikiye bölebiliyo ve

çekici yüz adım ötedeki bi korsanın gözünde patlatabilio, hem de sağ veya

sol gözü seçebiliyo."

Odanın öbür tarafında, Wulfgar bir müdavimle küçük bir tartışmaya

girmişti. Barbar kudretli ellerinden biriyle ileri uzandı, adamı kolayca —hiç

zorluk çekmeden— boğazından kavradı ve onu oturduğu yerden havaya

kaldırdı. Wulfgar sakince hanın içinde ilerleyip kapının önüne geldi ve

sarhoş adamı sokağa fırlattı.

"Gördüüm en güçlü herif," diye belirtti ikinci denizci ve iki yoldaşı buna itiraz edecek değildi. Đçkilerini içip bir süre daha izledikten sonra Korsan

Palası'nı terk edip dışarı çıktılar. Üç adam, gördükleri kişinin haberini

kaptanlarına vermek için hevesle koşmaya başladı.

Kaptan Deudermont, elini muntazaman tıraşlanmış sakalının üzerinde

dalgın dalgın gezdiriyor, Waillan Micanty'nin az önce kendisine anlattığı

hikâyeyi hazmetmeye çalışıyordu. Bunu başarmakta zorlanıyordu, zira bu

haber kulağına hiç mantıklı gelmiyordu. Drizzt ile Catti-brie, onunla birlikte

Kılıç Sahili'nde korsan avlayarak geçirdikleri o muhteşem yıllarda,

Wulfgar'ın hazin sonunun hikâyesini Deudermont'a anlatmışlardı. Bu

hikâye, yıllar önce Memnon'a yaptıkları yolculukta Wulfgar'la dost olmuş

olan Deudermont'u derinden etkilemişti.

Drizzt ile Catti-brie Wulfgar'ın ölmüş olduğunu söylemişlerdi ve

Deudermont da buna inanıyordu. Fakat şimdi, Deudermont'un güvenilir

mürettebatından adamlar ona Wulfgar'm sağ salim olduğunu, hatta

Deudermont'un da eskiden müdavimi olduğu Korsan Palası Hanı'nda

çalıştığını söylüyordu.

Bu düşünce Deudermont'un aklına, barbar ve Drizzt ile Derinsu'daki

Denizkızının Koynu adlı handa tanıştıkları zamanı getirdi. Wulfgar o handa, kö-

tü şöhretli bir bar kavgacısı olan Bungo ile dövüşmekten sakınmıştı. Barbar ile

yol arkadaşları ondan sonra, buçukluk dostlarını Calimport'taki bir paşanın pen-

çesinden kurtarmaktan, Mithril Salonu'nun Battlehammer Klanı adına yeniden

fethetmeye kadar birçok büyük iş başarmışlardı. Wulfgar'm Luskan'daki salaş

bir handa fedai olarak çalışmasının düşüncesi bile kulağa saçma geliyordu.

25

R.A. Salvatore

Özellikle de, Drizzt ile Catti-brie'nin iddiasına göre Wulfgar ölüyken.

Deudermont ikisiyle birlikte yaptıklan son yolculuğu düşündü. O

yolculukta Su Perisi okyanusun çok açıklarındaki uzak bir adaya gitmişti ve

orada kör bir kâhin, Drizzt'e kaybetmiş olduğu bir dostu hakkında bir

bilmece söylemişti. Deudermont'un Drizzt ile Catti-brie'yi son gördüğü

zaman, ikisinin yola koyuldukları zamandı; ki bu hadise Su Perisfmn

istenmeden nakledildiği karanın iç kesimlerindeki bir gölde olmuştu.

Peki Wulfgar hayatta olabilir miydi? Kaptan Deudermont bu ihtimâli göz

ardı etmeyecek kadar çok şey görüp geçirmişti.

Yine de, adamlarının yanılmış olması kaptana muhtemel görünüyordu.

Kuzey barbarları konusunda pek az deneyimleri vardı ve barbarların hepsi de

iri yan, sansın, güçlü kimselerdi. Yani birisi diğerine benzeyebilirdi. Korsan

Palası bir barban fedai olarak işe almış olabilirdi, ama o Wulfgar olamazdı.

Şehirdeki daha yüksek mevkili evlerde ve binalarda, katılması gereken

bir sürü randevusu olduğundan dolayı bu konu üzerine daha fazla

düşünmedi. Fakat üç gün sonra, Luskan'ın asil ailelerinden birisinin

sofrasında akşam yemeği yerken, masadaki sohbetin konusu şehrin en ünlü

kabadayılarından birisinin ölümüne gelip çattı.

"Ağaç Kütüğü Kıran olmadan çok daha iyi durumdayız," diye ısrar etti

konuklardan birisi. "Kendisi şimdiye kadar şehrimize girmiş olan en katıksız

belâ abidesiydi."

"Sadece bir serseriydi," diye yanıtladı bir diğeri, "üstelik o kadar da sert değildi."

"Pöh, ama dörtnala koşan bir atı sadece önüne geçerek alaşağı

edebiliyordu," diye ayak diredi ilki. "Bunu yaptığını gözlerimle gördüm!"

"Ama Arumn Gardpeck'in yeni adamını alaşağı edemedi," diye belirtti

diğeri. "Ağaç Kütüğü Kıran o çocukla dövüşmeye çalıştığında Korsan

Palası'ndan dışan uçtu ve koca kapı eşiğini de beraberinde götürdü."

Deudermont kulak kabarttı.

"Evet, o adam," diye hemfikir oldu ilk konuk. "Duyduğum hikâyelere

bakılırsa herkesten daha güçlüymüş. Ah, hele o savaş çekici! Gördüğüm en

güzel silah."

Çekicin bahsinin geçmesi, neredeyse Deudermont'un ağzındaki

lokmanın boğazına takılmasına sebep olacaktı, zira Aegis-fang'in kudretini

gayet iyi hatırlıyordu. "Adı ne?" diye sordu kaptan.

"Kimin adı ne?"

"Arumn Gardpeck'in yeni adamının."

Đki adam birbirilerine bakıp omuz silktiler. "Sanırım Wolflu bir şeydi," dedi ilk konuk.

Kaptan Deudermont, birkaç saat sonra asilzadenin evinden aynldığında

26

Dünyanın Omurgası

ayaklarının kendisini Su Perisi'ne değil, Luskan'm en tehlikeli kesimi ve

Korsan Palası'nın bulunduğu yer olan kötü şöhretli Yanm-Ay Sokak'a

götürdüğünü fark etti. Hiç tereddütsüz hana girdi ve bulduğu ilk boş masaya bir

sandalye çekti. Deudermont daha masasına yerleşmeden önce iri adamı tespit

etti. Bu, hiç şüphesiz Beornegar oğlu Wulfgar idi. Kaptan, Wulfgar'ı pek iyi

tanımıyordu ve onu yıllardır görmemişti, ama bu konuda hiçbir şüphesi

olamazdı. Koca cüssesi, etrafındaki güç aurası ve delip geçen bakışlarıyla mavi

gözleri bu adamı ele veriyordu. Ah, dağınık sakalı ve kirli kıyafetiyle artık biraz daha pejmürde görünüyor olabilirdi, ama bu Wulfgar idi.

Đri adam bir anlığına Deudermont ile göz göze geldi, ama kafasını ondan

çevirirken barbarın gözlerinde hiçbir tanıma belirtisi yoktu. Deudermont,

Wulfgar'ın geniş sırtına asılı duran muhteşem savaş çekici Aegis-fang'i

gördüğünde tamamıyla emin oldu.

"Đçki içmeye mi yoksa kavga çıkartmaya mı geldin?"

Deudermont dönüp baktığında, masanın yanında elinde bir tepsiyle

duran genç bir kadın gördü.

"Evet?"

"Kavga çıkartmak mı?" diye tekrarladı kaptan hafifçe, hiçbir şey

anlamayarak.

"Ona attığın bakışları gördüm," diye cevap verdi genç kadın, Wulfgar'ı

işaret ederek. "Buraya kavga çıkartmak için gelenlerin sayısı çok. Buradan

taşınarak gidenlerin sayısı da çok. Ama eğer onunla dövüşmek istiyorsanız

bu sizin için iyi bir şey ve eğer onu sokağın ortasında öldürürseniz bu onun

için iyi bir şey."

"Kavga falan istemiyorum," diye kadını temin etti Deudermont. "Ama

bana söyler misin, onun adı ne?"

Kadın homurdandı ve kafasını sağa sola salladı. Deudermont'un

kesriremediği bir sebepten dolayı kadının sinirleri bozuktu. "Wulfgar," diye yanıtladı. "Eğer buraya hiç gelmemiş olsaydı hepimiz için çok daha iyi

olurdu." Genç kadın, adamın içki isteyip istemediğini tekrar sormadan

oradan uzaklaştı.

Deudermont kadına daha fazla ilgi göstermedi ve bakışlarını tekrar iri

adama çevirdi. Wulfgar nasıl olmuş da buralara gelmişti? Neden ölü değildi?

Ve Drizzt ile Catti-brie nerelerdeydi?

Saatler geçip giderken mekânı inceledi ve şafak yaklaşıp bardaki sıska bir

adam dışındaki tüm müdavimler tek tek hanı terk edene kadar sabırla oturdu.

"Gitme zamanı," diye ona seslendi hancı. Deudermont cevap vermek

için bir harekette bulunmadığında ve sandalyesinden kalkmadığında,

hancının fedaisi onun masasının yanına geldi.

Üzerinde heyula gibi yükselen Wulfgar, oturan kaptana dik dik baktı.

27

R.A. Salvatore

"Dışarı yürüyerek ya da uçarak çıkabilirsin," diye sertçe açıklama yaptı.

"Seçim senin."

"Baldur Kapısı'nın güneyinde korsanlarla dövüştüğün yerlerden çok

uzaklara gelmişsin," diye yanıtladı kaptan. "Fakat seçtiğin yön kafamı

kurcalıyor."

Wulfgar başını yana yatırdı ve adama daha dikkatle baktı. Sakallı

yüzünden bir tanıma ışıltısı —sadece küçük bir ışıltı— geçti.

"Güneye yaptığın yolculuğu unuttun mu?" diye onu konuşmaya teşvik

etti Deudermont. "Peki ya, korsan Pinochet'yle olan dövüşü ve yanan savaş

arabasını?"

Wulfgar'ın gözleri genişledi. "Bunları nereden biliyorsun?"

"Nereden mi?" diye tekrarladı Deudermont, kulaklarına inanamayarak.

"Wulfgar, benim gemimle Memnon'a gidip geri geldin. Dostların Drizzt ile

Carti-brie bundan pek kısa süre önce benimle birlikte yolculuk ediyorlardı,

fakat kesinlikle senin ölü olduğunu sanıyorlardı!"

Đri adam, sanki suratının ortasına bir tokat yemiş gibi geriledi. Berrak

mavi gözlerinden; nostaljiden tiksintiye kadar uzanan karmaşık bir duygu

fırtınası geçti. Uğradığı şaşkınlıktan kurtulmak için uzun bir süre uğraştı.

"Yanılıyorsunuz, iyi yürekli adam," diye yanıtladı en sonunda,

Deudermont'u hayretlere salarak. "Đsmim ve geçmişim hakkında yanılı-

yorsunuz. Gitme zamanınız geldi."

"Ama Wulfgar," diye itiraz edecek oldu Deudermont. Derken hayretle

sıçradı, zira kendisine yaklaşan hiçbir ayak sesi duymamış olmasına rağmen

hemen yanında ufak tefek, karanlık ve meşum bir adamın durduğunu fark

etti. Wulfgar küçük adama baktıktan sonra Arumn'a işaret verdi. Hancı, bir

anlık tereddüdün ardından tezgâhın arkasına uzandı ve oradan bir şişe

çıkartıp havaya fırlattı. Çevik elli Morik ise şişeyi kolayca kaptı.

"Yürüyecek misin, uçacak mısın?" diye Deudermont'a tekrar sordu

Wulfgar. Ses tonundaki şüphe götürmez kayıtsızlık —buz gibi soğuk değil,

sadece umursamaz— Deudermont'u derinden yaraladı ve kaptan, eğer

hemen harekete geçmezse, iri adamın tehdidini hiç tereddütsüz yerine getirip

onu tavernadan dışarı fırlatacağını anladı.

"Su Perisi en az bir hafta daha limanda olacak," dedi Deudermont, ayağa

kalkıp kapıya doğru yönelerek. "Seni gemide misafir veya mürettebattan biri

olarak görmekten memnuniyet duyarım, zira ben unutmadım," diye sert bir

sesle bitirdi; handan hızla dışarı çıkarken sözleri yankılandı.

"Kimdi o?" diye sordu Morik Wulfgar'a, Deudermont karanlık Luskan

gecesine karışıp ortadan kaybolduğunda.

"Bir ahmak." Đri adamın verdiği tek yanıt bu oldu. Bara doğru ilerledi ve hancıya göstere göstere raftan bir şişe daha aldı. Bakışlarını Arumn'dan

28

Dünyanın Omurgası

Delly'e çeviren hırçın barbar, Morik ile birlikte handan ayrıldı.

Kaptan Deudermont'un önünde rıhtıma kadar uzun bir yol vardı.

Luskan'ın gece hayatının görüntüleri ve sesleri üzerine kapanıyordu —açık

taverna pencerelerinden sokağa yayılan yüksek, sarhoş insan sesleri, köpek

havlamaları ve karanlık köşelerdeki gizli fısıldaşmalar— ama Deudermont,

kendi düşünceleriyle o kadar meşguldü ki, onları pek duymuyordu.

Demek Wulfgar gerçekten de hayattaydı, fakat kaptanın o kahraman adamı

hayal edebileceğinden çok daha kötü bir durumdaydı. Barbara, Su Perisi'mn

mürettebatına katılma konusunda yaptığı teklifte samimiydi, ama onun bu

teklifi asla göz önünde bulundurmayacağını barbarın tavrından anlamıştı.

Peki Deudermont'un şimdi ne yapması gerekiyordu?

Wulfgar'a yardım etmek istiyordu, ama Deudermont kişisel sorunlar

konusunda, yardım istemeyen birisine asla yardım edemeyeceğini anlayacak

kadar deneyimliydi.

Kaptan gemisine yaklaştığında onu, "Eğer bir daha bir akşam yemeği

davetine katılmayı planlarsan, nezaket gösterip nerede olacağın konusunda

bize bilgi versen iyi olur," diyen azar dolu bir ses karşıladı. Kafasını

kaldırdığında, Robillard ile VVaillan Micanty'nin küpeşteden kendisine

bakmakta olduklarını gördü.

"Dışarıda yalnız başına gezmemelisin," diye azarladı Waillan Micanty,

ama Deudermont sadece elini savurarak bu düşünceyi geçiştirdi.

Robillard kaşlarını çatarak endişesini belirtti. "Şu son birkaç yılda kaç

düşman edindik dersin?" diye sordu büyücü tüm ciddiyetiyle. "Sırf kelleni uçurma şansı elde etmek için keselerce altın ödeyecek kaç kişi vardır?"

"Đşte beni kollaması için bir büyücü tutmamın sebebi de bu," diye sakince yanıtladı Deudermont, bir ayağını borda köprüsüne atarak.

Robillard, bu yorumun saçmalığı karşısında homurdandı. "Nerede

olduğunu dahi bilmiyorsam seni nasıl kollayacağım peki?"

Deudermont bir anda durdu ve yukarıdaki büyücüye bakarken yüzünde

kocaman bir gülümseme belirdi. "Eğer daha benim yerimi büyü yoluyla

tespit edemiyorsan, bana zarar vermek isteyenleri bulabileceğinden nasıl

emin olabilirim?"

"Ama dediği doğru, Kaptan," diye araya girdi Waillan, Robillard

utancından kıpkırmızı kesilirken. "Sokaklarda korunmasız gezerken seninle

karşılaşmak isteyecek bir sürü kişi var."

29

R.A. Salvatore

"Koca mürettebatı gemiye mi kapatmalıyım yani?" diye sordu

Deudermont. "Korsanların dostlarının intikamından korktuğumuz için kimse

gemiyi terk etmesin, öyle mi?"

Su Perisinden yalnız başına ayrılanların sayısı pek azdır," diye tartıştı i Waillan.

"Ve korsanlar tarafından bir hedef olarak bilinen kişilerin sayısı daha da

azdır!" diye lafı yapıştırdı Robillard. "Düşmanlarımız daha düşük seviyeli, yerine yenisi alınabilecek mürettebata saldırmazlar, zira bunu yapmak

Deudermont'un ve Derinsu lordlannm gazabını uyandırmak demek olur.

Ama Su Perisi"nin kaptanını ortadan kaldırma fırsatı için bu bedeli ödemeyi ]

göze alırlar." Büyücü derinden iç çekti ve manalı manalı kaptana baktı.

"Dışarıda tek başına gezinmemelisin," diye sertçe son noktayı koydu.

"Gidip eski bir dostumu görmem gerekiyordu," diye açıkladı

Deudermont.

"Adı Wulfgar mı?" diye sordu algısı kuvvetli olan büyücü.

"Öyle sanmıştım," diye hüzünle yanıtladı Deudermont. Borda köprüsünü i

aşıp iki adamın yanından geçti ve tek bir kelime daha etmeden kamarasına gitti, 1

Burası, bir isme sahip olamayacak kadar küçük ve pis bir mekân,

Luskan'ın en aşağılık salcinlerinin toplandığı, izbe bir yerdi. Buranın

sakinleri çoğunlukla, işledikleri rezil suçlar sebebiyle lordlar veya hiddetli

aileler tarafından aranan denizcilerdi. Gemilerinin demir attığı herhangi bir

şehrin sokaklarında açıktan açığa dolaşmalarının sonucunda tutuklanmaktan

veya öldürülmekten korkmakta haklılardı. Bu sebeple, rıhtıma elverişli bir

şekilde yakın olan gecekonduların arka bölümlerinde, buna benzer izbelere

doluşuyorlardı.

Haydut Morik bu gibi mekânları iyi biliyordu, zira henüz küçük bir

çocukken sokak hayatına, bu haydut yerleşimlerinin en tehlikelilerinden

birisinde gözcülük yaparak başlamışü. Artık bu tip izbelere pek uğramıyordu.

Daha medeni yerleşim yerlerinde kendisine büyük bir saygı duyuluyor, hürmet

ediliyor ve kendisinden korkuluyordu, ki muhtemelen Morik'in en çok

hoşlandığı his de üçüncüsüydü. Fakat buradayken, o sadece alelade bir

serseriden, kiralık katillerin yuvasındaki küçük bir hırsızdan ibaretti.

Fakat bu gece, meşhur Su PerisVnvn kaptanının onun yeni dostu olan

Wulfgar ile konuşmaya gelmesi üzerine bu mekânlardan birine gitme

dürtüsüne direnememişti.

30

Dünyanın Omurgası

"Ne kadar uzun?" diye sordu, Morik'in masasında oturan iki serseriden

birisi olan Sürüngen Sharky. Sürüngen, pembe yanaklarında birbiriyle

orantısız olarak uzamış kirli sakallara sahip, tek gözünü yitirmiş, kaba ve

yaşlı bir deniz kurduydu. Müdavimler ona sıklıkla "Pinti Sürüngen" derdi, zira adam paslı hançerini kullanma konusunda hızlı, ödeme alma konusunda

yavaştı. Sürüngen, ganimetleri konusunda o kadar cimriydi ki, kayıp

gözünün üzerine kapatacak münasip bir göz yaması bile satın almamıştı. Boş

göz çukurunun karanlık ucu, Sürüngen'in kafasına sardığı bandananm

altından Morik'e bakıyordu.

"Benden bir buçuk baş uzun," diye yanıtladı Morik. "Belki iki."

Sürüngen, hakikaten de türünün ilginç bir örneği olan korsan yoldaşına

baktı. Adamın kafasında esmer saçından gür bir tepe örgüsü vardı. Yüzü,

boynu ve derisinin açıkta kalan hemen hemen her yeri —ve tek giysisi

kaplan derisinden bir eteklik olduğu için vücudunun açıkta kalmayan pek az

yeri vardı— dövmelerle kaplıydı. Sürüngen'in bakışlarını takip edip diğer

korsana bakan Morik'in tüyleri ürperdi, zira Sürüngen'in yoldaşının

kendisine has özelliklerini bilmese de, Tee-a-nicknick adındaki bu "adam"

hakkındaki söylentileri kesinlikle işitmişti. Bu korsan sadece kısmen insandı,

diğer kısmı ise nadir görülen, vahşi bir savaşçı ırk olan quallan idi.

"Su Perisi limanda," dedi Sürüngen, Morik'e. Haydut başıyla onayladı,

zira bu izbe meyhaneye gelirken üç direkli uskunayı görmüştü.

"Tam çene kemiğinin hizasında sakalı vardı," diye ekledi Morik, elinden

geldiğince eksiksiz bir eşkal vermeye çalışarak.

"Dik duruyo mu?" diye sordu dövmeli korsan.

Morik, sanki ne dediğini anlamamış gibi Tee-a-nicknick'e baktı.

"Sandalyesinde dimdik mi oturuyordu?" diye açıklık getirdi Sürüngen,

doğrulup kaskatı bir duruş takınarak. "Yani ta kıçından boğazına kadar bir

kazık sokulmuş gibi görünüyor muydu?"

Morik gülümsedi ve başıyla onayladı. "Dimdik oturuyordu."

Da korsan tekrar bakıştılar.

"Kulağa Deudermont'muş gibi geliyor," diye belirtti Sürüngen.

"Bıçağımla o itin gırtlağını deşebilmek için bir kese dolusu altın verirdim.

Herif birçok dostumu batırdı ve hepimizi çok zarara uğrattı."

Dövmeli korsan, masanın üzerine şişkin bir altın kesesi atarak dostuna

katıldığını belirtti. Morik, izbe meyhanenin diğer masalanndaki sohbetlerin

aniden kesildiğini ve tüm gözlerin kendisiyle iki uçan yoldaşına çevrildiğini

fark etti.

"Tabii ya, Morik, bu manzaradan hoşlanıyorsun elbet," diye belirtti

Sürüngen, keseyi işaret ederek. "Oldu işte, bu senin ve tahminimce bunun

gibi on tane daha gelecek." Sürüngen aniden sıçrayarak ve sandalyesini

31

R.A. Salvatore

geriye doğru ittirerek ayağa kalktı. "Ne dersiniz, çocuklar?" diye haykırdı.

"Su Perisi'nitı kaptanı Deudermont'un kellesi için kim bir veya on altın sikke vermek ister?"

Sıçan deliğinde büyük bir tezahürat koptu ve Deudermont ile korsan

katili mürettebatına küfürler yağdırıldı.

Morik altın kesesine öyle bir odaklanmıştı ki, onların seslerini pek

duymadı. Deudermont, Wulfgar'ı görmeye gelmişti. Buradaki her adam ve

hiç şüphesiz, onlar gibi yüz kişi daha bu iş için birkaç sikke yatıracaktı.

Deudermont Wulfgar'ı iyi tanıyor ve ona güveniyordu. Bin altın sikke!

Yoksa On bin mi? Morik ile Wulfgar Deudermonf a erişebilirdi, hem de

ellerini kollarını sallayarak. Morik'in açgözlü, haydut zihni olasılıklan

düşünürken deli gibi işlemeye başladı.

32

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 2

EFSUN

Sokakta hoplaya sıçraya yürüyordu. Küçük bir kız çocuğu gibi

görünüyordu, ama genç bir kadın olduğu barizdi. Parlak kara saçları

omuzlarının üzerinde dans ediyor ve yeşil gözleri de, tıpkı yüzündeki

mutluluk dolu gülücükler gibi panldıyordu.

Az önce onunla, duygu dolu mavi gözlere ve tek bir buklesi burun direği

üzerine düşmüş kıvırcık, kahverengi saçlara sahip olan Jaka Sculi'yle

konuşmuştu. Sırf onunla konuşmak bile, yürümek yerine heyecanla hoplayıp

sıçramasını, eski ayakkabılanndaki deliklerden içeri sızan çamurları ve o

gece ebeveynlerinin yemek sofrasında ahşap bir tasın içinde karşısında

bulacağı tatsız tuzsuz yemeği unutmasını sağlıyordu. Hiçbiri önemli değildi;

ne böcekler, ne de kirli su. Hiçbir şey. Jaka ile konuşmuştu ve sırf bu bile,

kendisini aynı anda sıcacık, kıpır kıpır, korkmuş ve hayat dolu hissetmesine

sebep oluyordu.

Kaderin gizli bir cilvesidir ki, Jaka ile karşılaşmasıyla açığa çıkan neşe

dolu ruh hali, gözlerini onun üzerine dikmiş olan başka birisini derinden

etkilemişti.

Lord Feringal Auck yirmi dört yıllık hayatı boyunca birçok farklı kadın

karşısında kalbinin pırpır ettiğini hissetmişti. Bu kadınlar çoğunlukla, Luskan'ın kuzeybatısında konaklayacak başka bir güvenli yer arayan tüccarların kızları

olurdu. Dünyanın Omurgası'ndaki geçide yakın olan bu köy, tüccarların,

Buzyeli Vadisi'ndeki On-Kasaba'ya yapacakları tehlikeli yolculuktan önce

erzaklarını yenileyip dinlenmek için konakladığı bir uğrak yerdi.

Feringal Auck'un nefesi bundan önce hiç böyle kesilmemişti; zira süslü

at arabasının penceresinden dışarı sarkarken tam manasıyla nefes almakta

güçlük çekiyordu.

"Feri, çam ağaçlan san tozlarım rüzgârla savurmaya başladı." Bu

^eringal'ın ablası Priscilla'nın sesiydi. Ona sadece ablası 'Feri' diye hitap

33

R.A. Salvatore

ederdi ve bu onu son derece rahatsız ediyordu. "Arabanın içine gir!

Etrafımızdaki hapşırık tozlan bulut gibi. Onların ne kadar feci—"

Kadın duraksadı ve kardeşine daha dikkatle göz gezdirdi, özellikle de

ağzı bir karış açık bir halde bakışına dikkat etti. "Feri?" diye seslendi, koltukta yana doğru kayıp kardeşinin yanına gelerek ve kolunu kavrayıp onu

sarsarak. "Feri?"

"Kimdir bu?" diye sordu Auckney Lordu, ablasının sesini dahi

duymadan. "Kimdir bu meleğimsi yaratık, güzellik tanrıçasının avatan,

erkeğin en derin arzulannın imgesi, cazibenin vücut bulmuş hali?"

Priscilla kardeşini kenara itti ve kafasını at arabasının penceresinden

dışan çıkarttı. "Ne, şu köylü kızı mı?" diye sordu gözlerine inanamayarak, ses tonunda bariz bir hor görüyle.

"Öğrenmeliyim." Lord Feringal bu sözleri konuşmaktan çok şakımıştı.

Yüzünün yanı at arabasının pencere pervazına yapışmış ve hiç kırpmadığı

gözleri hoplayıp sıçrayan genç kadına kenetlenmişti. At arabası dönemeçli

yolda bir virajı aldığında, kadın onun görüş sahasından çıktı.

"Feri!" diye azarladı Priscilla. Sanki kardeşine tokadı basacakmış gibi

elini kaldırdı, ama hareketini tamamlamadan durdu.

Auckney lordu, aşktan doğan mayışıklığmı bir anlığına üzerinden atıp

dosdoğru ve tehditkâr bir şekilde ablasına baktı. "Onun kim olduğunu

öğreneceğim," diye ısrar etti.

Priscilla Auck arkasına yaslandı ve daha fazla bir şey söylemedi, fakat

genç kardeşinin alışılmadık duygu gösterisi karşısında gerçekten de şaşkına

dönmüştü. Feringal her zaman için, kendisinden on beş yaş büyük olan şirret

ablası tarafından kolayca güdülen kibar ve sakin biri olmuştu. Kırkıncı yaş

gününe yaklaşan Priscilla hiç evlenmemişti. Aslında, fiziksel ihtiyaçlarını

gidermek dışında herhangi bir adama ilgi duymuşluğu yoktu. Anneleri,

Feringal'ı doğururken hayatını kaybetmiş, babalan ise ondan beş yıl sonra

ebediyete intikal etmişti. Böylece, Feringal hükümdar olacak yaşa gelene

kadar derebeyliğin vekilharçlığı Priscilla ve babasının danışmanı olan

Temigast'a kalmıştı. Priscilla bu düzenden her zaman için hoşnut olmuştu,

zira Feringal rüştüne erdiğinde ve hatta şimdi, yani bunun yaklaşık on yı|

sonrasında bile Auckney'in yönetimi konusunda onun sözüne epey riayet

ediliyordu. Priscilla asla, başka birisini aileye dahil etmeyi istemezdi ve

Feri'den de aynı şeyi beklerdi.

Kaşlarını çatan Priscilla, görüş mesafesinden epey uzaklaşmış olmalanna

rağmen genç kızın olduğu tarafa doğru son bir bakış artı. At arabası,

korunaklı koyun tam ortasmdaki küçük bir adanın üzerine inşa edilmiş Auck

Şatosu'na açılan yay şeklindeki taştan köprünün üzerinde yoluna devam etti.

Tıpkı haritalarda pek nadiren ismine rastlanan iki yüz nüfuslu bir köy

34

I

Dünyanın Omurgası

olan Auckney gibi bu şato da gösterişsiz bir yapıydı. Aile fertleri ve elbette

Temigast için tahsis edilmiş bir düzine, şatoda hizmet veren altı hizmetkâr ve

on asker için ise beş oda vardı. Şatoda bir çift alçak ve bodur kule mevcuttu.

Bu kuleler şatonun çatısından taş çatlasa beş metre yüksekteydi, zira

Auckney'de rüzgâr hep sert eserdi. Eğer rüzgâr esmeyi keserse, yürürken

öne doğru eğilmeye alışkın olduklarından dolayı tüm çiftçilerin yere

kapaklanacakları buralarda yaygın bir espriydi.

"Şatodan daha sık dışarı çıkmalıyım," diye ısrar etti Lord Feringal.

Ablasıyla birlikte antreyi geçip oturma odasına çıktılar ve yaşlı Vekilharç

Temigast'ı bir başka engin deniz manzarası resmi çizerken buldular.

"Köy meydanına mı, demeye çalışıyorsun?" dedi Priscilla bariz bir

iğnelemeyle. "Yoksa civardaki turp tarlalarına mı? Đki seçenekte de, her yer

toz toprak ve çamur içinde olacak."

"Ve o çamurun içinde bir mücevher çok daha iyi parlar," diye ayak diredi abayı yakmış olan lord, derinden iç geçirerek.

Vekilharç, bu garip sözler karşısında tek kaşını kaldırdı ve gözlerini

tablosundan ayırıp onlara baktı. Temigast, gençlik günlerinin çoğunu

Derinsu'da geçirmiş ve bundan yaklaşık otuz yıl önce, orta yaşlı bir adamken

Auckney'e gelmişti. Münzevi Auckney sakinleriyle kıyaslandığında (ki

buna hükümdar aile de dahildi) görmüş geçirmiş bir kimse sayılan Temigast,

zamanın derebeyi olan Tristan Auck'un gözüne girmekte ve önce onun baş

danışmanlığına, sonra ise vekilharçlığına yükselmekte pek zorluk

çekmemişti. Görmüş geçirmiş olması Temigast'ın şu anda da işine yaramıştı,

zira Feringal'ın iç çekişinin sebebini fark etmiş ve bunun ne manaya

geldiğini anlamıştı.

"O sadece bir kız çocuğuydu," diye şikayet etti Priscilla. "Bir çocuk, hem de leş gibi pis." Vekilharcın onun kardeşiyle aralarında geçen bu koni., nayı dinlediğini fark edince, destek görebilmek için Temigast'a baktı. "Korkarım

Feringal fena çarpıldı," diye açıkladı Priscilla, "hem de bir köylü kızına.

Koskoca Auckney Lordu, pis, leş kokulu bir köylü kızını arzuluyor."

"Hakikaten mi?" diye yanıtladı Temigast, dehşete düşmüş gibi yaparak.

Ona, daha doğrusu Auckney'den olmayan herhangi birine sorulacak olursa,

"Auckney Lordu'nun," kendisi dahi bir köylüden pek az yukarıda sayılırdı.

Burada gerçekten de bir tarih mevcuttu: Bu şato Dorgenastlar tarafından inşa

edilmişti ve onlar burada iki asır boyunca hüküm sürmüşlerdi. Fakat sonra

evlilik yoluyla derebeylik Aucklar'a geçmişti.

Peki ama yönettikleri şey tam olarak neydi? Auckney, ticaret yollarrnm

en uzak çeperinde, Dünyanın Omurgası'nın en batıdaki uzantısının

güneyindeydi. On-Kasaba ile Luskan arasında yolculuk eden çoğu tüccar bu

yeri es geçer, birçok mil doğuda bulunan ve daha kestirme olan dağ geçidini

35

R.A. Salvatore

tercih ederdi. O korunaksız geçide girmeye cesaret edemeyenler dahi

Auckney'in doğusuna ilerleyip başka bir geçidin ortasında bulunan ?

Hundelstone kasabasına giderdi, zira o kasabanın nüfusu Auckney'in altı

katıydı, ayrıca orada daha çok erzak ve hünerli zanaatkar mevcuttu.

Auckney, bir sahil kasabası olmasına rağmen, deniz ticareti j

yapılamayacak kadar kuzeydeydi. Arada sırada, Auckney'in etrafını

çevreleyen küçük koya bir gemi gelir —çoğunlukla Ateşkırpan'dan bir

boraya yakalanıp güneye sürüklenen balıkçı tekneleri— ve bu gemiler

genellikle onanma ihtiyaç duyardı. O balıkçıların bazıları bu köye

yerleşirlerdi, ama haydut Lord Dorgenast ve Derinsu'daki ikincil yönetici !

aileler arasında çıkan güç çatışmasını kaybeden bir grup olan takipçilerinin i

bu kasabayı kuruşundan beri Auckney'in nüfusu pek değişmemişti. Artık iki

yüze yaklaşmış olan nüfus, şimdiye dek hiç olmadığı kadar geniş sayılırdı (ki

bunun büyük bir sebebi Hundelstone'dan gelen bir grup gnomdu) ve köyün

nüfusu çoğu zaman bu sayının yansından da az olmuştu. Çiftçilerin çoğu 1

birbirileriyle akrabalık kurardı ve bu, genellikle aileler arasındaki birden j

fazla evlilikle olurdu. Elbette ki, gelinlerini veya damatlarını dışandan alan 1

Aucklar buna dahil değildi.

"Luskan'm soyu temiz ailelerinden birinden münasip bir eş bulamaz

mısın yani?" diye sordu Priscilla. "Ya da bir tüccarla yapılacak kârlı bir anlaşmayla? Ne de olsa, yüklü bir çeyiz epey işimize gelir."

"Eş mi?" dedi Temigast hafifçe gülerek. "Biraz aceleci davranmıyor

muyuz?"

"Hiç değil," diye sertçe ısrar etti Lord Feringal. "Ona aşığım. Bundan eminim."

"Ahmak!" diye feryat etti Priscilla, ama Temigast bir yandan kıs kıs

gülerken, diğer yandan kadını sakinleştirmek için omzunu sıvazladı.

"Elbette ki öylesiniz, lordum," dedi vekilharç, "fakat korkanm ki, soylu bir adamın evliliği nadiren aşka dayanır. Onun evliliği mevki, ittifak ve

zenginlik üzerine kurulur," diye nazikçe açıkladı Temigast.

Feringal'ın gözleri genişledi. "Ona âşığım!" diye ayak diredi genç lord.

"Öyleyse onu bir metres olarak şatoya alın," diye mantıklı bir öneride I bulundu Temigast. "Gönül eylemek için. Kesinlikle sizin mevkiinize sahip

bir adam en azından bir metresi hak ediyordur."

Boğazını düğümleyen yumru sebebiyle konuşmakta güçlük çeken |

Feringal, taş zeminde topuğunun üzerinde döndü ve hışımla özel odasına gitti. 1

36

Dünyanın Omurgası

"Onu öptün mü?" diye sordu Ganderlay kızlarının ufağı olan Tori, bu

düşünceyle birlikte kıkırdayarak. Tori daha on bir yaşındaydı ve erkeklerle

kızlar arasındaki farklan yeni yeni ayırt etmeye başlıyordu. Fakat bu

öğrenimi giderek hız kazanmaktaydı, zira kendisinden altı yaş büyük olan

ablası Meralda, yakışıklı yüz hatlanna, uzun kirpiklere ve gizemli mavi

gözlere sahip olan Jaka Sculi'ye fena halde abayı yakmıştı.

"Hayır, tabii ki öpmedim," diye yanıtladı Meralda, uzun siyah saçlarını

buğday tenli, güzel yüzünün, farkında olmadan Auckney Lordu'nun

gönlünü fetheden yüzünün üzerinden geriye doğru tarayarak.

"Ama öpmek istedin," diye takıldı Tori, bir kahkaha patlatarak ve

Meralda da ona katılarak bunu açık bir şekilde itiraf etmiş oldu.

"Ah, evet istedim," dedi ablası.

"Ve ona dokunmak istedin," diye takılmaya devam etti küçük kız kardeşi.

"Ah, ona sarılmak ve onu öpmek! Canım, biricik Jaka'm benim." Tori

sözlerini bitirdiğinde havaya şapır şupur öpücükler atmaya başladı, ellerini

göğsünün üzerinde kavuşturup kendi omuzlarını kavradı ve arkasını döndü,

böylece sanki birisi ona satılıyormuş gibi göründü.

"Kes şunu bakayım!" dedi Meralda, kız kardeşinin sırtına şakayla şaplak

atarak.

"Ama onu öpmemişsin bile," diye şikayet etti Tori. "Peki madem o kadar istedin, niye öpmedin, hı? O da aynı şeyi istemedi mi?"

"Onun daha fazla istemesini sağlamak için," diye açıkladı ablası. "Her zaman beni düşünmesini, beni hayal etmesini sağlamak için."

"Ama eğer bunu istiyorsan—"

"Bundan daha fazlasını istiyorum," dedi Meralda, "ve eğer onu

bekletirsem, bana yalvarmasını sağlayabilirim. Bana yalvarmasını

sağlayabilirsem, ondan tüm istediğimi ve daha da fazlasını alabilirim."

"Daha fazlası neymiş?" diye sordu Tori, bariz bir şekilde kafası karışarak.

"Onun karısı olmak," diye hiç tereddütsüz yanıtladı Meralda.

Tori az kalsın düşüp bayılacaktı. Đçi samanla dolu yastığını kavradı ve

onu ablasının kafasına indiriverdi. "Ah, asla onunla evlenmeyeceksin!" diye haykırdı. Fakat sesi çok yüksek çıkmıştı.

Yatak odalarının kapısı olan perde açıldı. Turp tarlasında çiftçi olmanın

verdiği güçlü kaslara ve güneşin alnında, toz toprak içinde çalışmaktan yanık

bir tene sahip gürbüz bir adam olan babalan Dohni Ganderlay kafasını içeri

uzattı.

"Çoktan uyumuş olmanız gerekirdi," diye azarladı Dohni.

Kızlar, kıkırdayarak aynı anda yataklarına doğru dalışa geçtiler ve sert,

saman battaniyelerini çenelerine kadar çektiler.

"Daha fazla saçmalık istemiyorum!" diye bağırdı Dohni ve avlanan

37

R.A. Salvatore

kocaman bir ayı gibi üzerlerine atılıp onlarla boğuşmaya başladı. Bu şakacı

güreş, en sonunda iki kızın biricik babalarına satılmasıyla son buldu.

Birkaç saniye sonra, "Şimdi, iyice dinlenin bakayım," dedi Dohni

sessizce. "Anneniz biraz sıkkın ve kahkahalarınız onun uyumasına engel

oluyor." Đkisini de öptükten sonra odalarından ayrıldı. Babalarına saygı

duyan ve hakikaten de kendisini normalde olduğundan bile daha kötü

hisseden anneleri için endişelenen kızlar sessizleşip kendi düşüncelerine

daldılar.

Meralda'nın itirafı, Tori'ye garip ve korkunç gelmişti. Fakat ablasının

evlenip yuvadan ayrılması konusunda çekinceleri olduğu halde, büyüyüp

onun gibi genç bir kadın olma düşüncesi onu heyecanlandırıyordu.

Kız kardeşinin yanında yatan Meralda'nın düşünceleri ise beklentiyle

doluydu. Bundan evvel bir erkekle öpüşmüştü, şey, peki birkaç erkekle, ama

bunların hepsi ya merakının ya da arkadaşlarıyla girdiği iddiaların sonucunda

olmuştu. Bu sefer ilk defa gerçekten birini öpmek istiyordu. Ah, Jaka

Sculi'yi öpmeyi ne kadar da çok istiyordu! Onu öpmeyi, parmaklarını onun

kıvırcık kahverengi saçlarının araşma daldırmayı ve sonra hafifçe yumuşak,

sakalsız çenesini okşamayı ve onun ellerinin de kendi gür saçlarına, yüzüne

dokunmasını...

Meralda sıcacık bir rüyaya daldı.

Pek uzaklarda olmayan, fakat çok daha az cereyanlı bir odada, rahat

yatağında yatan Lord Feringal, yumuşak, kuş tüyü yastıklanmn arasına i

gömülmüştü. Rüyalarına; yani köydeki o kıza sarıldığı, kendisini boğan i

mevkiini üzerinden atabildiği, ablasının veya yaşlı Temigast'ın müdahaleleri 1

olmadan dilediğini yapabildiği o rüya âlemine kaçmaya özlem duyuyordu. 1

Belki de kaçmayı gereğinden fazla istiyordu, zira Feringal geniş, 1

yumuşak yatağında hiç huzur bulamamış ve dönenip durarak kısa süre içinde 1

kuş tüyünden battaniyesini bacaklarına dolamıştı. Yastıklardan birisine I

sanimış olduğu için şanslıydı, zira yatağın kenarından yuvarlanıp sert zemine 1

çakıldığında düşüşünü kesen tek şey o yastık oldu.

Feringal en sonunda vücuduna dolanmış battaniyelerden kurtulmayı

başardı ve kafasını kaşıyarak odada volta atmaya başladı. Sinirleri, şimdiye 1

dek hiç olmadığı kadar gergindi. Bu büyüleyici kız ona ne yapmıştı böyle?" i

"Bir fincan ılık keçi sütü," diye yüksek sesle mırıldandı, bunun kendisini yatıştıracağım ve biraz uyku vereceğini düşünerek. Feringal odasından dışan 1

38

Dünyanın Omurgası

çıktı ve dar merdivenden aşağı inmeye başladı. Merdivenin yansına varmıştı

ki, aşağıdan gelen sesler duydu.

Priscilla'nın genizden çıkan sesini tanıdı ve bunun ardından hem

ablasının, hem de hırıldayan bir sese sahip olan yaşlı Temigast'ın

kahkahalara boğulduğunu işitince duraksadı. Bir şeyler Feringal'e ters

gelmişti, altıncı hissi ona, yapılan bu esprinin öznesinin kendisi olduğunu

söylüyordu. Daha sessiz bir şekilde aşağı inerek ilk katın tavan seviyesinin

altına geldi ve taş tırabzanın gölgelerinin arasına sokuldu.

Priscilla divanın üzerine tünemiş örgü örüyor, yaşlı Temigast ise, elinde

bir viski şişesiyle onun hemen karşısında sırt kısmı dümdüz olan bir

sandalyede oturuyordu.

"Ah, ama ona âşığım," diye haykırdı Priscilla, örmeyi bırakıp bir elini

abartılı bir oyunculukla alnına götürerek. "Onsuz yaşayamam!"

"Bunca yıldır iyi idare ediyordunuz," diye belirtti Temigast, kadının

oyununu sürdürerek.

"Ama yoruldum, iyi kalpli vekilharç," diye yanıtladı Priscilla, bariz bir şekilde kardeşiyle dalga geçerek. "Tek başına aşk yapmak ne de yaman

şeymiş!"

Temigast içkisinin içine doğru öksürdü ve Priscilla bir kahkaha patlattı.

Feringal artık buna dayanamazdı. Hiddetle merdivenleri indi. "Yeter!

Yeter, dedim size!" diye kükredi. Şaşkına dönen ikili, dönüp genç adama

baktı ve dudaklarını ısırdı, fakat Priscilla içinden taşan son kahkahayı

engelleyemedi.

Lord Feringal, yumruklarını sıkarak ona dik dik baktı. Đkisi de bu nazik

mizaçlı adamı daha önce hiç bu kadar hiddete yakın bir halde görmemişlerdi.

"Sadece şakaydı, lordum," diye uysalca açıklama yaptı Temigast,

durumu yatıştırmak için, "başka bir şey değil."

Feringal, vekilharcın açıklamasını duymazdan geldi ve sert bakışlarını

ablasına çevirdi. "Sen aşktan ne anlarsın ki?" diye Priscilla'ya haykırdı.

"Sefil hayatında bir kez olsun aklına ihtiraslı bir düşünce gelmedi senin. Bir adamla yarmanın nasıl bir şey olacağını hayal dahi edemiyorsun, değil mi,

sevgili ablam benim?"

"Bilmediğin şeyler var," diye lafı yapıştırdı Priscilla, örgüsünü kenara fırlatıp ayağa kalkmaya davranarak. Onu durduran tek şey, Temigast'ın

kadının dizini kavraması oldu. Bunun üzerine Priscilla dikkate değecek

şekilde sakinleşti, ama yaşlı adamın yüz ifadesi kadına, sözlerini dikkatle

seçmesi ve aralarındaki belli bir sırrı korumasını ona net bir şekilde hatırlattı.

"Sevgili Lord Feringal," diye yavaşça konuşmaya başladı vekilharç,

"arzularınız ayıplanacak bir şey değil. Hatta tam tersine; bunu, geç gelmiş

bile olsa, gayet sağlıklı bir işaret olarak değerlendirmeliyim. Kalbinizin bu

39

R.A. Salvatore

köylü kızı için tutuştuğundan şüphe etmiyorum, ama sizi temin ederim ki,

onu metresiniz olarak şatoya almanızda hiçbir terslik yok. Kesinlikle

Auckney'in daha önceki lordları ve bana soracak olursanız çoğu krallıkta

bunun emsalleri görülmüştür."

Temigast konuşmaya devam ederken, Feringal uzunca ve derinden iç

çekerek kafasını sağa sola salladı. "Ona âşığım," diye tekrar diretti. "Bunu anlayamıyor musunuz?"

"Onu tanımıyorsun bile," diye söze karışmaya cüret etti Priscilla. "Hiç şüphesiz, tarlada turp topluyordur, hem de pis elleriyle."

Feringal, kadına doğru tehditkâr bir adım attı, ama yaşına göre çevik ve

hızlı olan Temigast aralarında girip genç adamı dirseğiyle nazikçe ittirerek

arkasında duran bir sandalyeye oturttu. "Size inanıyorum, Feringal. Ona

âşıksınız ve onu kurtarmak istiyorsunuz."

Bu söz Feringal'ı şaşkına çevirdi. "Kurtarmak mı?" diye sordu boş boş.

"Elbette," dedi Temigast. "Siz lordsunuz, Auckney'in en büyük

adamısınız ve bu köylü kızı o sefil konumundan yükseltme gücü sadece

sizde mevcut."

Feringal şaşkın duruşunu kısa bir süre daha koruduktan sonra kafasını

coşkuyla sallayarak, "Evet, evet," dedi.

"Bunu daha önce görmüştüm," dedi Temigast, kafasını sağa sola

sallayarak. "Bu, genç lordlar arasında yaygın bir hastalıktır, bir köylüyü veya başkasını kurtarma ihtiyacı. Hevesiniz geçecektir, Lord Feringal ve emin

olun ki, kızla istediğiniz kadar gönül eğlendirebilirsiniz."

"Duygulanma hakaret ediyorsun," diye suçladı Feringal.

"Gerçeği söylüyorum," diye çabucak cevapladı Temigast.

"Hayır!" diye üsteledi Feringal. "Sen benim Đlişlerimden ne anlarsın ki, yaşlı adam? Bana böyle bir şey önerdiğine göre asla bir kadım sevmemişsin

demektir. Đçimde yanan şeyin ne olduğunu bilemezsin."

Bu sözler yaşlı vekilharcın yarasına tuz basmış gibiydi, ama Temigast bir

sebepten dolayı sessiz kaldı ve dudaklarım sıktı. Sandalyesine geri gitti ve

rahatça kurulup boş boş FeringaPa baktı.

Şimdiye dek hiç olmadığı kadar hayat ateşiyle dolu olan genç lord, bu

kabadayı bakış karşısında ürküp sinmedi. "Onu bir metres olarak

almayacağım," dedi kararlılıkla. "Asla bunu yapmam. O sonsuza dek

seveceğim kadın, eş olarak alacağım, Auck Şatosu'nun hanımı olacak olan

kadın."

"Feri!" diye cıyakladı Priscilla.

Her zamankinin aksine, bu sefer baskın ablasının isteklerine boyun

eğmemeye kararlı olan genç lord, arkasını döndü ve hışımla odasına çekildi.

Şirret ablasıyla tartıştığı zamanlarda genellikle yaptığı üzere kendisini

40

Dünyanın Omurgası

koşmamaya zorladı, bunun yerine vakur, sert ve soylu bir tavır takındı. Artık

büyüyüp adam olmuş olduğunu anladı.

"Delirdi," dedi Priscilla Temigast'a, FeringaPın kapısı kapandığında.

"Bu kızı sadece bir kez gördü, hem de uzaktan."

Temigast kadını duyduysa bile, bunu hiç belli etmedi. Đnatçı Priscilla,

divandan inip dizlerinin üzerinde ilerleyerek sandalyede oturan adamın

karşısına geldi. "Onu sadece bir kez gördü," dedi tekrar, zorla Temigast'm ilgisini kendi üzerine çekerek.

"Bazen bu kadarı bile yeterlidir," diye sessizce yanıtladı vekilharç.

Priscilla sessizleşti ve kadınlık çağına adım attığı günden beri gizli gizli

yatağını paylaştığı yaşlı adama sertçe baktı. Fakat Temigast, aralarındaki

cinsel münasebete rağmen, asla iç dünyasını Priscilla ile paylaşmamıştı.

Auckney'e gelmeden önce Derinsu'daki hayatından bahsederken kadına

sadece bir kere ve kısaca sırlarını açmıştı. Sohbeti çabucak kesmişti, ama

bunu yapmadan önce ağzından bir kadının ismini kaçırmıştı. Priscilla o

kadının Temigast için, adamın belli etmeye çalıştığından çok daha fazla şey

ifade edip etmediğini hep merak etmişti. O anda, kardeşinin ölümsüz aşk

konusunda atıp tuttuğu iddialarla birlikte yaşlı adamın bir hatırasının

tılsımına kapılmış olduğunu fark etti.

Kadın, kıskançlıktan doğan bir hiddetle adamdan yüzünü çevirdi, ama

her zaman yaptığı gibi, hayattaki yerini ve tattığı hazlan hatırlayarak

hiddetini yatıştırdı. Temigast'm geçmişi, Feringal'ın şu köylü kızının peşine

düşmesine karşı çıkma konusundaki kararlılığını yumuşatmış olabilirdi, ama

Priscilla kardeşinin bu aceleci kararını o kadar da kolay kabul etmeyecekti.

Yıllardır Auck Şatosu'ndaki durumundan memnundu ve şu dünyada

isteyebileceği son şey, bir köylü kızının, muhtemelen leş kokulu ailesiyle

birlikte oraya taşınması olurdu.

Bundan kısa bir süre sonra Temigast, Priscilla'nın kendisine yatağını

paylaşması için yaptığı teklifi geri çevirerek odasına çekildi. Yaşlı adamın

düşünceleri on yıllar öncesine gitti; eskiden tanıdığı bir kadını, kalbini çalan

ve genç yaşmda ölerek onu bugüne kadar buruk ve kötümser bir hayat

yaşamaya mahkum eden kadını hatırladı.

Temigast, Lord Feringal'ın bariz hislerinden şüphe duyduğunun ve o

"isleri hafife aldığının farkına varana dek, kendi duygularının derinliğini

anlayamamıştı. O anda kendisini nasıl da yaşlı bir zavallı gibi hissediyordu.

41

R.A. Salvatore

Auckney Limam'na bakan dar penceresinin önünde, bir sandalyenin

üzerinde oturuyordu. Ay çoktan batmış, soğuk suları karanlığa gömmüş ve

beyaz dalga köpüklerini yıldızlı gökyüzünün altında hayal meyal görünmeye

mahkum etmişti. Temigast da, tıpkı Priscilla gibi, sorumluluğundaki genç

adamı daha önce hiç bu kadar canlı ve heyecanlı, hayat dolu ve kıpır kıpır

görmemişti. Feringal'ın ruh hali her zaman donuk olmuştu ve lordda sonsuz

bir uyuşukluk havası vardı; ama genç adamın merdivenlerden aşağı hışımla

inip o köylü kızına âşık olduğunu ilan edişi ve kabadayı ablasına kafa

tutuşunda o uyuşuk havadan eser yoktu.

Bu görüntü, Temigast'in yüzüne bir gülümseme getirdi. Belki de, Auck

Şatosu'nun artık onun gibi hayat dolu birisine ihtiyacı vardı; belki de, bu

mekânı ve etrafındaki derebeyliği kökünden sarsmanın zamanı gelmişti.

Kim bilir, belki Auckney Lordu'nun göstereceği bu canlılık, çoğunlukla

ihmâl edilen bu köyü, daha çok göze çarpan komşuları olan Hundelstone ve

Ateşkırpan'ın seviyesine yükseltirdi. Daha önce Auckney lordlanndan

hiçbirisi köydeki sıradan çiftçilerden biriyle evlenmemişti. Buranın nüfusu

her zaman çok az olmuştu ve bu nüfusun çoğunu asırlardır köyde bulunan

aileler teşkil ediyordu. Her ne kadar uzaktan olsa bile birbirileriyle akraba

olan birçok serfi hükümdar aileye dahil etmek, Feringal'ın bildiğini

okumasına karşı çıkma konusunda göze çarpan bir argümandı.

Fakat genç lordun gösterdiği katıksız coşku da, o anda bu evliliğin lehine

olan iyi bir argüman gibi görünüyordu ve bu sebeple Temigast, bu meseleyi

dikkatle ele almaya, şu köylü kızın kim olduğunu öğrenmeye ve bir şeyler

ayarlanıp ayarlanamayacağına bir bakmaya karar verdi.

42

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 3

BARDAĞI TAŞIRAN SON DAMLA

"Seni tanıyordu," demeye cesaret etti Morik, döküntü meyhaneye gittiği

gecenin geç saatlerinde Wulfgar'la buluştuğunda. Haydut rıhtımda barbar

dostuna katıldığında, iri adam neredeyse ikinci şişeyi bitirmek üzereydi.

"Sen de onu tanıyordun."

"Beni tanıdığını sanıyordu," diye düzeltti Wulfgar, söylediği her sözü

ağzında geveleyerek.

Sağa sola sallanmadan oturmayı başaramıyordu ve bu kadar erken bir

saat için normalden daha sarhoş olduğu barizdi. O ve Morik, Korsan

Palası'nın dışında birbirilerinden ayrılmışlardı ve Wulfgar yanına iki şişe

almıştı. Barbar, dosdoğru rıhtıma gitmek yerine sokaklarda dolaşmış ve kısa

süre içinde kendisini saygıdeğer kişilerin ve tüccarların oturduğu, Luskan'ın

daha lüks kesiminde bulmuştu. Hiçbir şehir muhafızı gelip onu

kovalamamıştı, zira şehrin o kesiminde kanun dışı kimselerin kamu önünde

cezalandmldığı yüksek bir platform olan Esir Karnavalı kurulmuştu. Bu

gece sahnede bir hırsız vardı ve kendisine işkence eden kişi ona art arda

suçunu itiraf etmesini söylemekteydi. Hırsız bunu yapmayınca, işkenceci

büyük bir makas çıkartıyor ve tutuklunun küçük parmaklarından birisini

kesiyordu. Hırsızın, kendisine tekrarlanan bu soruya verdiği cevap, günlük

hadiseyi izleyen onlarca kişiden onay tezahüratları alıyordu.

Elbette ki, suçunu itiraf etmesi, zavallı adam için bu işi daha kolay

kılmayacaktı. Parmakları tek tek kesilen hırsız bir elini tümden yitirmişti.

Güruh ise neşeyle haykınp tezahürat yapıyordu.

Wulfgar hariç. Hayır, bu manzara barbara çok ağır gelmiş, onu tıpkı bir

mancınık gibi zamanının içinde geri fırlatmış, Errtu'nun Cehennem'deki

[nine ve çaresizce çektiği ıstıraba dönmesine sebep olmuştu. Orada ne feci

'Şkenceler görmüştü! Orası burası kesilmiş, kamçılanmış, ölümle burun

buruna gelene kadar dövülmüş ve her seferinde Errtu'nun gaddar peykleri

43

R.A. Salvatore

tarafından şifa büyüsüyle eski haline döndürülmüştü. Parmakları ısmlarak

kopartılmış ve büyüyle tekrar ona geri verilmişti.

Bahtsız hırsızın görüntüsü, o anda tüm o işkenceleri net bir şekilde aklına

getirmişti.

Örs. Evet, en kötüsü, Errtu'nun onun için tasarladığı en feci fiziksel

işkence oydu ve örs, sadece büyük iblisin daha detaylı, daha ezici, zihinsel

bir işkence yöntemi geliştiremeyecek kadar büyük bir hiddet krizinde olduğu

zamanlar için ayrılmıştı.

Örs. Soğuktu, bir buz kalıbı kadar dondurucu. O kadar soğuktu ki, Errtu'

nun peykleri onu üzerine yatırıp çınlçıplak bir halde sırt: üstü, boylu boyunca

uzanmaya zorladıkları zaman, VVulfgar'ın vücudunu ateş gibi yakıyordu.

Ondan sonra Errtu yavaşça, gaddarca yürüyerek onun önüne gelir, tek

bir ani hareketle, üzerinde küçük iğneler olan bir tokmağı "VVulfgar'ın açık

gözlerinin üzerine indirir, gözlerini paramparça eder, barbarın vücuduna

mide bulantısı ve acı spazmları yayılmasına sebep olurdu.

Ve elbette, Errtu'nun peykleri onu iyileştirir, eğlencelerini tekrar-

layabilmek için onu tekrar eski haline döndürdü.

Şimdilerde, yani Errtu'nun cehennemvari yuvasından kurtulmasından

çok sonra bile, Wulfgar sık sık bir bebek gibi kıvrılıp gözlerini kavramış bir

halde, acıyı hissederek uyanıyordu. VVulfgar acıdan kurtulmak için sadece

tek bir yol biliyordu. Bu sebeple, şişelerini alıp oradan kaçmış ve sadece içini

kavuran sıvıyı mideye indirerek o kötü anıyı bulanıklaştırmayı başarmıştı.

"Seni tanıdığını mı sanıyordu?" diye sordu Morik şüpheyle.

Wulfgar ona boş boş baktı.

"Korsan Palası'ndaki adam," diye açıkladı Morik.

"Yanılıyordu," diye sarhoşça cevapladı Wulfgar.

Morik ona şüpheci bir bakış attı.

"Bir zamanlar olduğum kişiyi tanıyordu," diye itiraf etti iri adam. "Şu anda olduğum kişiyi değil."

"Deudermont," diye önerdi Morik.

Şimdi dönüp şaşkınlıkla bakma sırası Wulfgar'daydı. Morik, elbette ki

Luskan'daki halkın çoğunu tanıyordu —haydut, bilgisi sayesinde hayatta

kalıyordu— ama sadece limana yanaşıp şehri ziyaret eden silik bir denizciyi

(zira VVulfgar'ın Deudermont hakkında düşündüğü şey buydu) tanıyor

olmasına şaşırmıştı.

"Su Perisi'tan kaptanı Deudermont," diye açıkladı Morik. "Kılıç

Sahili'nin korsanlan onu iyi tanır ve ondan çok korkar. O seni tanıyordu ve

sen de onu."

"Onunla bir kez yolculuk etmiştim... bir ömür önce," diye itiraf etti

Wulfgar.

44

Dünyanın Omurgası

"O adamın ortadan kaldırıldığını görmek için büyük meblağlar ödeyecek

birçok deniz vurguncusu dostum var," diye belirtti Morik, oturan Wulfgar'm

üzerine doğru eğilerek. "Belki bu adamla tanıdık olmanı kendi lehimize

kullanabiliriz."

Daha bu sözler Morik'in ağzından çıkarken Wulfgar hızla ve hışımla

ayağa kalkıp haydudun gırtlağına yapıştı. Sallanan bacaklarının üzerinde

yalpalayan Wulfgar'm tek kolunda hâlâ haydudu yerden kaldırabilecek

kadar güç vardı. Attığı birkaç hızlı adım —buna koşmaktan çok düşmek

denirdi— bir deponun duvarına çarpmalarına sebep oldu ve Wulfgar, ayağı

yerden birkaç santim yukarıda duran Haydut Morik'i duvara mıhladı.

Morik'in eli derin ceplerinden birisine gitti ve keskin bir bıçağın sapını

kavradı; bu bıçağı bir saniye içinde sarhoş Wulfgar'm kalbine

saplayabileceğim biliyordu. Fakat Morik saplama hamlesi yapmadı, zira

VVulfgar daha fazla üzerine gelmedi ve ona zarar vermeye çalışmadı. Ayrıca,

VVulfgar ile ilgilenen drow elflerinin düşüncesi de aklını kemiriyordu. Morik

adamı öldürdüğünü onlara nasıl açıklayabilirdi? Đşini bitiremezse haydudun

başına neler gelebilirdi?

"Eğer bunu benden bir kez daha istersen—" Wulfgar tehdidini bitilmedi

ve Morik'i yere bıraktı. Hışımla denize doğru döndü, sarhoş kafayla hızla

ilerlerken az kalsın dengesini yitirip iskeleden denize yuvarlanacaktı.

Barbarın hiddetli çıkışı karşısında bir anlığına afallayan Morik, berelenen

gırtlağını ovuşturdu. Fakat bunu bir kez daha düşününce sadece başını

salladı. Acı veren bir yaraya, Wulfgar'ın eski yol arkadaşı Deudermont'un

beklenmedik bir şekilde ortaya çıkışıyla açılan bir yaraya tuz basmıştı. Morik

bunun barbarın sürekli yaşadığı, geçmiş ve şimdiki zaman arasındaki

çatışma olduğunu biliyordu, zira bu çatışmanın şişenin sonlarına yaklaşan bir

adamı paramparça ettiğine birçok defa tanık olmuştu. Bir zamanlar birlikte

deniz yolculuğu yapmış olduğu kaptanı gördüğünde içinde uyanan hisler

VVulfgar için çok acıydı. VVulfgar eskiden olduğu kişiyle şu anda içinde

bulunduğu durum arasında bir türlü uyum sağlayamıyordu. Morik

gülümsedi ve iri dostu için, geçmişin şimdiki zamanla çatıştığı duygusal

savaşın bitmekten çok uzak olduğunu fark ederek işi oluruna bıraktı.

Belki de bu savaşı şimdiki zaman kazanır ve VVulfgar, Morik'in

Deudermont konusunda getirdiği, muhtemelen kârlı olan teklife kulak

verirdi. Ya da böyle olmasa bile, belki de Morik ondan bağımsız olarak

hareket eder ve barbarın bilgisi olmadan, VVulfgar'ın kaptanla olan

tanışıklığım kendi çıkarına kullanırdı.

Morik, VVulfgar'ın kendisine saldırmasını affetti. Bu seferlik...

"Peki onunla tekrar denize açılmak ister misin?" diye sordu Morik, kasıtlı

°ir şekilde ses tonuna neşeli bir hava katarak.

45

R.A. Salvatore

Wulfgar yere çömelip oturdu ve buğulu gözleriyle hayduda şaşkınlık

içinde bakakaldı.

"Keselerimizi dolu tutmalıyız," diye ona hatırlattı Morik. "Hem Arumn j ve Korsan Palası'ndan da sana gına gelmeye başlamış gibi görünüyor. Belki

de denizde birkaç ay geçirmek—"

Wulfgar elini sallayarak ona sesini kesmesini işaret etti, sonra denize

doğru dönüp tükürdü. Birkaç saniye sonra iskelenin ucundan sarktı ve kustu, i

Morik ona acıma, tiksinti ve hiddetle dolu karmaşık bir hisle baktı. Evet,

haydut o anda, Wulfgar onun planına uysun veya uymasın, Deudermont'u I

haklamaya kesin bir şekilde karar verdi. Haydut, meşhur Su Perafnin

kaptanının zayıf bir noktasını bulmak için arkadaşından faydalanacaktı. ]

Bunu fark ettiğinde, Morik hafif bir vicdan azabı duydu. Ne de olsa Wulfgar j

onun dostuydu, ama burası sokak dünyasıydı ve akıllı bir adam bir çömlek 1

dolusu altını kapma fırsatını öyle kolay kolay göz ardı edemezdi.

*&**<*&

"Sence Morik işi halt etmiş midir?" diye sordu dövmeli korsan Tee-a-

nicknick. Bir arka sokakta gözlerini açar açmaz ağzından çıkan ilk sözler

bunlar olmuştu.

Onun yanında, çöplerin arasında yatan Sürüngen Sharky, ona merakla

baktıktan sonra korsanın sözlerini deşifre etmeyi başardı. "Halletmiş midir

diyeceksin, dostum, halt etmiş midir, değil," diye düzeltti.

"Sence halt etmiş midir?"

Tek dirseğinin üzerinde doğrulmuş olan Sürüngen homurdanıp kafasını

çevirdi ve tek gözüyle pis kokulu arka sokağı inceledi.

Hiçbir cevap çıkmadığını gören Tee-a-nicknick, Sürüngen Sharky'nin

kafasının arkasına sertçe tokadı bastı.

"N'ooluyo be?" diye itiraz etti diğer korsan. Arkasını dönüp bakmaya

çabaladı, ama yüz üstü yere çakılıp yavaşça yuvarlandı ve egzotik, yarı-

quallan yoldaşına dik dik baktı.

"Morik yaptı mı?" diye sordu Tee-a-nicknick. "Deudermont'u öldürdü mü?"

Sürüngen, öksürerek ciğerlerinden yukarı kocaman bir balgam çıkarttı ve

büyük bir çaba sarfederek doğrulup oturdu. "Pöh," diye şüpheyle

homurdandı. "Morik sinsi biri, bu kadarı kesin, ama Deudermont onu aşıyor.,

Kaptanın o herifi haklaması daha muhtemeldir."

"On bin," dedi Tee-a-nicknick büyük bir hüzünle, zira o ve Sürüngen, Su

Perisi Luskan'dan ayrılmadan önce Deudermont'un öldürülmüş olabileceği)

46

Dünyanın Omurgası

söylentisini yayarak, ödül olarak yaklaşık on bin altın sikke almayı

garantilemişlerdi; bu iş halledilirse parayı teklif eden korsanların bu meblağı

memnuniyetle ödeyeceklerinden eminlerdi. Sürüngen ve Tee-a-nicknick,

eğer Morik bu görevi tamamlarsa ona paranın yedi binini verip, üç binini

kendilerine saklama konusunda çoktan karara varmışlardı.

"Düşünüyorum da, belki de Morik Deudermont'u iyi bir tuzağa

düşürebilir," diye sözüne devam etti Sürüngen. "Küçük sıçan farkında

olmadan önemli bir rol oynayabilir. Eğer Deudermont Morik'in dostundan

hoşlanıyorsa, belki de gardım gereğinden fazla düşürebilir."

"Biz mi halt etçez düşünüyosun?" diye sordu Tee-a-nicknick, ilgili bir ses tonuyla.

Sürüngen, dostunu süzdü. Yan-quallamn, henüz küçük bir çocukken bir

adadan kurtarıldığından beri, yani hayatının büyük bir kısmı boyunca

insanlarla denizlerde yelken açmış olmasına rağmen hâlâ lisana hakim

olmakta sıkıntı çekmesine kıs kıs güldü. Onun halkı olan iki buçuk metrelik

vahşi quallanlar melez kana karşı hoşgörüsüzlerdi ve onu toplumlarından

dışlayıp terk etmişlerdi.

Tee-a-nicknick hızlı hızlı üfleyip gülümsedi ve Sürüngen Sharky onun ne

ima ettiğini anladı. Hiçbir denizdeki hiçbir korsan, dövmeli yan-quallanın

üfleme tabancası dediği, uzun ve içi boş bir borudan oluşan silahı Tee-a-

nicknick kadar iyi kullanamazdı. Sürüngen, dostunun geniş bir gemi

güvertesinin öbür ucundan küpeştenin üzerinde duran bir sineği vurduğuna

tanık olmuştu. Aynı zamanda Tee-a-nicknick'in zehirler konusundaki bilgisi de

dikkate değerdi; Sürüngen, bu bilgiyi onun egzotik quallanlarla yaşadığı

hayattan kalan bir miras olduğunu düşünüyordu. Yan-quallan, bazen üfleme

tabancası için mermi olarak kullandığı kedi pençelerinin ucuna zehir

koyabilirdi. Đnsan ruhbanların anlayamayacağı ve iyileştiremeyeceği bir zehir.

Gerçekten de, iyi nişanlanmış tek bir atış, Sürüngen ile Tee-a-nicknick'i

zengin edebilirdi; hatta belki de kendi gemilerini alacak kadar zengin.

"Bay Deudermont için özellikle ölümcül olan bir zehrin var mı?"

Dövmeli yan-quallan gülümsedi. "Biz halt edecez düşünüyosun," diye

belirtti.

Arumn Gardpeck, Korsan Palası'nın konuk salonuna açılan kapısına

verilen hasan gördüğünde derinden iç çekti. Menteşeler öyle bir bükülmüştü

ki, artık kapı pervazının üzerinde dik durmuyordu. Yana doğru yatmıştı ve

muntazaman kapanmıyordu.

47

RA. Salvatore

"Yine siniri bozuk," diye gözlemledi hancının arkasında duran Josi

Puddles. "Bugün siniri bozuk, yarın da siniri bozuk olacak. O herifin siniri

her zaman bozuk."

Arumn, adamı duymazdan geldi ve koridorda ilerleyip Delly Curtie'nin

odasının önüne gitti. Kulağını ahşap kapıya dayadı ve içeriden hafif,

hıçkırıklarla dolu bir ağlama sesi geldiğini duydu.

"Kızı yine dışarı atmış," dedi Josi, adeta tükürürcesine. "Ah, it herif."

Arumn, o anda kendi düşünceleri onunkinden pek farklı olmadığı halde

ufak adama dik dik baktı. Josi'nin sızlanmaları hancıyı bir nebze olsun

etkilememişti. Adamın Wulfgar'a karşı acıyan bir yarası olduğunu ve bıa

yaranın kıskançlıktan kaynaklandığını fark etmişti; Josi'nin hareketlerine

yön veren duygu her zaman kıskançlıkmış gibi görünüyordu. Delly

Curtie'nin hıçkırıkları, siniri bozuk olan ve bu genç kadını kendi kızı gibi

gören Arumn'u derinden yaralamıştı. Đlk başlarda, Delly ile Wulfgar arasında

gelişen ilişki, yıllardır kıza içten içe âşık olan Josi'nin itirazlarına rağmen;

Arumn'u heyecanlandırmıştı. Fakat artık o itirazlarda biraz gerçeklik payı

vardı, zira Wulfgar'm son günlerde Delly'ye karşı davranışları Arumn'un'

ağzında kötü bir tat bırakmaya başlamıştı.

"Sana kazandırdığından daha fazla zarar açıyor," diye devam etti Josi,

Wulfgar'ın koridorun sonundaki odasına doğru kararlılıkla ilerleyen iri

adamın peşinden seğirterek, "her şeyi kırıp döküyor ve artık Korsan

Palası 'na namuslu müşteriler gelmiyor. Hepsi kafasının kırılacağından

korkuyor."

Arumn kapının önünde durdu ve hışımla Josi'ye doğru döndü. "Kapa

çeneni," diye açık ve sert bir şekilde emretti. Dönüp kapıyı vurmak için elini > kaldırdı, ama fikrini değiştirdi ve kapıyı hışımla iterek açtı. Wulfgar yatağına j yayılmış yatıyordu, giysileri hâlâ üzerindeydi ve buram buram içki

kokuyordu.

"Hepsinin sebebi içki," dedi Arumn hüzünle. Ses tonundaki üzüntü

hakikaten de derindi, ama Wulfgar'a duyduğu tüm hiddete rağmen, Arumn

onun şu andaki duruma gelmesinde kendi oynadığı rolü göz ardı edemezdi, i

Dertli barbarı şişeyle tanıştıran kendisiydi, ama iri adamın sorununun ne

boyutta olduğunu fark etmemişti. Hancı bunu şimdi anlıyor, Wulfgar'ın

yakın geçmişinin ıstırabından kaçmasına sebep olan çaresizliği

görebiliyordu.

"Ne yapmayı düşünüyorsun?" diye sordu Josi.

Ajumn onu duymazdan geldi ve yatağın yanına gidip Wulfgar'ı sertçe

sarstı. Đkinci ve üçüncü sarsıştan sonra, barbar başını kaldırdı ve dönüp

Anımn'a baktı, fakat gözleri pek de açık sayılmazdı.

"Burada işin bitti," dedi Arumn açıkça ve sakince, Wulfgar'ı tekrar

48

Dünyanın Omurgası

sarsarak. "Artık ekmek tekneme ve dostlanma zarar vermene izin veremem.

Bu gece pilini pırtını toplayacak ve buradan çekip gideceksin, artık yolun

seni nereye götürürse, zira seni ortak salonda görmek istemiyorum. Başka bir

yerde hayatını kurabilmen için odana bir kese dolusu para bırakacağım. Sana

en azından bu kadarını borçluyum."

Wulfgar cevap vermedi.

"Beni duyuyor musun?" diye sordu Arumn.

Wulfgar başıyla onayladı ve gitmesi için Arumn'a homurdandı. Barbarın

savurduğu eliyle bu isteğin altı çizilmiş oldu; Wulfgar için hantal bir hareket

olsa bile, Arumn'u kolayca ve etkili bir şekilde yataktan uzaklaştırmaya yetti.

Bir kez daha iç çekip kafasını sağa sola sallayan Arumn, odayı terk etti.

Josi Puddles, yatakta yatan iri adamı ve içinde bulunduğu odayı inceleyerek

uzun bir süre orada durdu; gözleri özellikle uzak köşede duvara dayalı duran

muhteşem savaş çekicine takıldı.

Kaptan Deudermont, "Bunu ona borçluyum," dedi Robillard'a. Đkisi yeni

onarılmış Su Perisi 'nin küpeştesinde duruyorlardı.

"Seninle bir kez yolculuk ettiği için mi yani?" diye şüpheyle sordu

büyücü.

"Yolculuk etmekten fazlasını yaptı."

"Tamam, gemin için hizmette bulunduğu yeterince doğru," diye mantık

yürüttü Robillard, "Ama karşılığını vermemiş miydin? Onu ve tüm dostlarını

ta Memnon'a kadar götürüp geri getirdin ya."

Deudermont düşüncelere dalarak başını öne eğdi, derken kafasını

kaldırdı ve büyücüye baktı. "Bunu ona borçlu olmamın sebebi, herhangi bir

mali veya mesleki anlaşma değil," diye açıkladı, "dost olmuş olmamız."

"Onu tanımıyordun bile."

"Ama Drizzt Do'Urden'i ve Catti-brie'yi tanıyorum," diye tartışü

Deudermont. "Benimle kaç yıllarım denizde geçirdiler? Aramızdaki

dostluğu inkâr mı ediyorsun?"

"Ama—"

"Benim sorumluluğumu nasıl bu kadar çabuk bir kenara atabilirsin?"

diye sordu Deudermont.

"O ne Drizzt ne de Catti-brie," diye yamtladı Robillard.

"Hayır, ama o ikisinin de yakın dostu ve yardıma feci şekilde muhtaç bir

adam."

49

R.A. Salvatore

"Senin yardımını istemeyen bir adam," diye tamamladı büyücü.

Deudermont tekrar başını öne eğdi ve bu sözleri düşünüp tarttı. Kulağa ye-

terince doğru geliyorlardı. Wulfgar, hakikaten de kaptanın yardım teklifini red-

detmişti. Kaptan kendi kendisine itiraf etmek zorunda kaldı ki, barbann duru-

mu göz önünde bulundurulunca, Deudermont'un söyleyeceği veya yapacağı

herhangi bir şeyin iri adamı batağın dibine inişten kurtarma ihtimâli düşüktü.

"Denemek zorundayım," dedi birkaç saniye sonra, kafasını kaldırıp

bakma zahmetine girmeden.

Robillard da onun bu görüşüne karşı çıkma zahmetine girmedi. Büyücü,

bunu yapmanın haddine düşmeyeceğini kaptanın kararlı ses tonundan

anlamıştı. O, Deudermont'u korumak için işe alınmıştı ve sadece bunu

yapacaktı. Yine de, onun fikri sorulacak olursa, Su Perisi Luskan'dan ayrılıp

şu Wulfgar denilen adamdan ne kadar çabuk uzaklaşırsa, hepsi için o kadar

iyi olurdu.

Kendi nefes sesinin, daha doğrusu soluk almaya çabalama sesinin

farkındaydı, zira şimdiye kadar hiç korkmadığı kadar korkuyordu. Tek bir

hata, istenmeden çıkartacağı tek bir ses, devi uyandırırdı ve ondan sonra

uyduracağı saçma açıklamaların kendisini kurtaracağından şüpheliydi.

Korkudan daha büyük bir şey Josi Puddles'ı harekete geçirmişti. Her

şeyden çok, bu adamdan nefret ediyordu. Wulfgar Delly'yi ondan çalmıştı

—en azından hayallerinden. Wulfgar, Arumn ile dostluk kurmuş ve hancının

yanında Josi'nin yerine geçmişti. Wulfgar, Korsan Palası'nın, yani Josi

Puddles'ın şimdiye kadar edindiği tek yuvasının tümden yıkımını

getirebilirdi.

Josi o iri, hiddetli barbann, kavga etmeden Arumn'un emrine uyacağını

düşünmüyordu ve Josi, barbann arbedelerini o kavganın ne kadar zarar ziyan

getirebileceğini tahmin edecek kadar çok görmüştü. Aynı zamanda, eğer

Korsan Palası bünyesinde iş yumruklaşmaya vanrsa, Josi kendisinin

Wulfgar'ın gazabı için birincil hedef haline geleceğini biliyordu.

Kapıyı araladı. Wulfgar yatağında, Josi'yle Arumn'un iki saat önce

buraya geldiklerinde onu bıraktıklan halde yatıyordu.

Aegis-fang, uzaktaki köşede duvara dayalı duruyordu. Josi, kudretli

savaş çekicinin döne döne üzerine uçtuğunu aklında canlandırdı ve buş

manzara karşısında ürperdi.

Ufak adam sessizce odaya girdi ve Arumn'un kapımn kenarına,

Dünyanın Omurgası

\Vulfgar'ın yatağının yanına bıraktığı küçük para kesesine bakmak için

duraksadı. Đri bir bıçak çeken adam, parmağının ucunu barbarın sırtına, kürek

kemiğinin hemen altına koyup nabzını yokladı ve parmağının durduğu yere

bıçağın ucunu yerleştirdi. 'Yapman gereken tek şey bıçağa sertçe abanmak,'

dedi kendisine. Yapması gereken tek şey bıçağı VVulfgar'ın kalbine

saplamaktı ve tüm dertleri bitecekti. Korsan Palası, bu iblis Luskan'a

gelmeden önce olduğu gibi hayatta kalacaktı ve Delly Curtie ona kalacaktı.

Bıçağı biraz bastırdı. Wulfgar kıpırdandı, ama iri adam bilinç

seviyesinden çok uzaklarda olduğu için sadece hafifçe hareket etmişti.

'Ya hedefi kaçınrsam?' diye ani bir panikle düşündü Josi. 'Ya saplanan

bıçak adamı sadece yaralarsa?' Wulfgar'ın kükreyerek yatağından sıçrayıp

katil adayını köşeye sıkıştırmasını aklında canlandıran Josi'nin dizlerinin

bağı çözüldü ve neredeyse uyuyan barbarın üzerine düşecekti. Ufak tefek

adam hızla gerileyerek yataktan uzaklaştı ve korkuyla haykırmamak için

kendisini zor tutarak kapıya doğru döndü.

Kendisini toparladı ve bu gece, Wulfgar uyanıp Arumn'la yüzleşmek için

aşağı indiğinde yaşanmasını beklediği sahne konusundaki korkularım

hatırladı; barbar ve korkunç savaş çekici Korsan Palası'nı yerle bir edecek ve

içindeki herkesi yaralayacaktı.

Josi, yaptığı hareket üzerine düşünmeden odanın öbür tarafına koşturdu,

ağır çekici büyük bir çaba sarfederek yerinden kaldırdı ve onu bir bebek gibi

kucakladı. Hızla odayı terk etti ve hanın arka kapısından dışarı çıktı.

"Onları getirmemeliydin," diye Josi Puddles'ı azarladı Arumn bir kez

daha. O sözünü bitirdiği anda, ortak salonu özel odalardan ayıran kapı açıldı

ve son derece hırpani görünen Wulfgar içeri girdi.

"Sinirleri bozuk," diye belirtti Josi, sanki Arumn'un azarlarından intikam alıyormuş gibi. Josi, o gece Korsan Palası'na birkaç dostunu davet etmişti:

Reef adındaki iri yapılı bir haydut ve en az onun kadar sert olan ahbapları,

içlerinden birisi hafif elli bir adamdı —kesinlikle bir dövüşçü olmadığı

belliydi— ve Arumn onu daha evvel gördüğüne inanıyordu; fakat pantolon

ve tunikle değil, yerleri süpüren bir cübbe içinde. Reefin Wulfgar ile

görülecek bir hesabı vardı, zira barbarın Korsan Palası'na geldiği ilk gün,

Reef ve birkaç arkadaşı Arumn için bar fedailiği yapmaktaydı. Wulfgar'ı

kaba kuvvet kullanarak handan dışarı atmaya çalıştıklarında ise barbar,

Reef i tek bir tokatla odanın öbür tarafına fırlatmıştı.

51

R.A. Salvatore

Arumn'un yüzündeki dik bakış kaybolmadı. Wulfgar'ı handa gördüğüne

şaşırmıştı, ama yine de bu işi sadece sözlerle halletmek istiyordu. Hiddetlenen

Wulfgar'la kavga etmek, ona saldıran kişiye pahalıya mal olabilirdi.

Wulfgar ilerlerken, ortak salondaki kalabalık aynı anda sessizleşti.

Arumn'a şüpheyle bakan iri adam, tezgâhın üzerine bir kese dolusu sikke

bıraktı.

"Sana tüm verebileceğim bu," diye belirtti Arumn, Wulfgar'ın odasına

bıraktığı keseyi tanıyarak.

"Kim istedi ki?" diye yanıtladı Wulfgar. Sesi neler döndüğü hakkında

hiçbir fikri yokmuş gibiydi.

"Sana söyledim ya," diye belirtti Arumn, sonra durdu ve sanki Wulfgar'ı

sakinleştirmek istermiş gibi ellerini hafifçe havada salladı, fakat aslında

barbar biraz olsun sinirli görünmüyordu.

"Artık burada kalmayacaksın," diye açıkladı Arumn. "Buna izin

veremem."

Wulfgar, hancıya yoğun ve dik bir bakış atmaktan gayrı cevap vermedi.

"Bak şimdi, sorun neyin istemem," dedi Arumn, ellerim sakinleştirici bir tavırla havada sallayarak.

Wulfgar, her ne kadar siniri bozuk olsa da ona sorun çıkartmayacaktı.

Josi Puddles'm bir hareket yaptığını fark etti ve bunun bariz bir şekilde bir

işaret olduğunu anladı. Bunun ardından, yanm düzine güçlü kuvvetli adam

—ki buna Wulfgar'ın Arumn'un eski fedai tayfası olarak tanıdığı iki kişi de

dahildi— iri barbarın etrafında bir yarım daire oluşturdu.

"Sorun istemem!" dedi Arumn daha sert bir sesle, sözlerini Wulfgar'dan

çok Josi ile avcı çetesine yönelterek.

"Aegis-fang," diye mırıldandı Wulfgar.

Bar tezgâhının başmda, ondan birkaç sandalye ötede oturan Josi kaskatı

kesildi ve çekici Wulfgar'ın büyülü çağrı menzilinin dışına bir yere koymuş

olmak için dua etti.

Birkaç saniye geçti; savaş çekici Wulfgar'ın ellerinde belirmedi.

"Odanda duruyor," diye önerdi Arumn.

Wulfgar, ani ve şiddetli bir hareketle para kesesine vurdu ve sikkelerin

odanın zeminine düşüp yuvarlanmasına sebep oldu. "Bunun yeterli bir bedel

olduğunu mu sanıyorsun?"

"Sana borçlu olduğumdan fazla bile," diye tartışmaya cesaret etti Arumn.

"Aegis-fang için birkaç sikke mi?" diye sordu Wulfgar, duyduklarına

inanamayarak.

"Savaş çekici için değil," diye kekeledi Arumn, durumun son derece hızlı bir şekilde tırmanmakta olduğunu fark ederek. "O odanda duruyor."

"Eğer odamda olsaydı, onu görürdüm," diye yanıtladı Wulfgar, tehditkâr

52

Dünyanın Omurgası

bir tavırla tezgâhın üzerine doğru eğilerek. Josi'nin kavgacı çetesi iri adama

biraz yaklaştı; iki tanesi küçük sopalar çıkarttı, bir üçüncüsü ise yumruğunun

etrafına zincir doladı. "Onu göremesem bile, çağrım üzerine oradan buraya

gelirdi," dedi Wulfgar ve tekrar, bu sefer haykırarak, "Aegis-fang!" diye seslendi.

Hiçbir şey olmadı.

"Çekicim nerede?" diyerek Arumn'dan cevap bekledi Wulfgar.

"Sadece buradan çık git, VVulfgar," diye yalvardı hancı. "Burayı terk et. Eğer çekicini bulursak onun sana teslim edilmesini sağlarız, ama şimdi lütfen git."

Wulfgar belânın yaklaştığını fark etti ve bu yüzden dövüşe davetiye

çıkarttı. Tezgâhın üzerinden Arumn'un boğazına doğru uzandı, sonra elini

hızla geri çekip kolunu geri savurdu ve sağ taraftan gelen saldırganın —ki o

Reef idi— yüzünün tam ortasına dirseğini gömdü. Reef geriye doğru

tökezleyip sallandı, ta ki Wulfgar dirseğiyle tekrar adamın yüzüne vurarak

onu geriye uçurana kadar.

Barbar sadece içgüdüsüyle hareket ederek arkasını döndü ve sol kolunu

savunmacı bir şekilde kaldırdı. Hareketi tam zamanında tamamlayıp,

Reef in dostlanndan birisinin sertçe savurduğu kısa, kalın sopayı önkoluyla

engellemiş oldu.

Beş serseri de Wulfgar'ın üzerine çullandığı sırada, göz açıp kapayıncaya

kadar geçen süre içinde tüm strateji ve düzen kayboldu. Barbar tekmeler atıp

güçlü yumruklarını savurmaya, art arda ve beyhude yere Aegis-fang'e

seslenmeye başladı. Hatta birkaç kez kafasını şiddetle ileri savurarak alnını

saldırganlardan birinin burnuna gömdü ve sonra başka bir adamın kafasının

yanına sertçe vurarak serserinin geriye tökezlemesine sebep oldu.

Delly Curtie çığlık atıyor ve Arumn art arda "Hayır!" diye haykırıyordu.

Ama Wulfgar onları duyamıyordu. Duyabiliyorsa bile, durup da bu emre

itaat edecek değildi. Biraz zaman ve yer kazanmalıydı, zira o dar alanda

indirdiği her bir darbe karşılığında üç darbe yiyordu. Barbarın yumruklan ve

tekmeleri çok daha sert olduğu halde, Reef in dostları bar kavgası konusunda

acemi değillerdi.

Korsan Palası'nın diğer müdavimleri bu arbedeyi eğlence ve biraz da

şaşkınlıkla izliyorlardı, zira Wulfgar'm Arumn için çalıştığını hepsi

biliyordu. Hanın içinde kavgacılar dışında hareket eden yegane kişiler,

arbededen güvenli bir mesafe uzaklaşmak için hızla seğirten müşterilerdi.

"Korsan Palası'nın ekibine saldırıyorlar!" diye haykırdı bir adam.

"Ayaklanın, müdavimler ve dostlar! Arumn ve Wulfgar'ı koruyun! Yoksa bu

serseriler tavernamızı başımıza yıkacaklar!"

"Tanrılar adına," diye mırıldandı Arumn Gardpeck, zira konuşan kişiyi

tanıyordu ve Haydut Morik'in az önce onun kıymetli binasını kesin bir

53

R.A. Salvatore

yıkıma mahkum etmiş olduğunun farkındaydı. Kafasını sağa sola sallayıp

hüsran içinde inleyen çaresiz Arumn, bar tezgâhının arkasına çömeldi.

Sanki başlama işareti verilmişçesine, tüm Korsan Palası bir anda dev bir

arbedeye boğuldu. Erkekler ve kadınlar, haykınp uluyor, kimin hangi

taraftan olduğuna bakmak için hiç zaman kaybetmeden en yakınlarındaki

kurbanlarına yumruğu basıyorlardı.

Hâlâ barın önünde olan Wulfgar, sopalı adamın tekrar üzerine gelmeye

başladığı sol tarafa odaklanarak, sağ kanadını açıkta bırakmak zorunda

kaldığı için çenesine sert bir yumruk yedi. Đlk ve ikinci darbeleri önlemek

için ellerini kaldırdı, sonra adama doğru bir adım atıp kaburgalarına inen

darbeyi kabul etti, ama saldırganı önkolundan yakaladı. Kolu sıkıca tutan

Wulfgar, adamı hızla itip güçlü bir hareketle geri çekerek eğildi vej

tökezleyen adamı boş olan eliyle bacak arasından kavradı. Adam havaya

yükseldi, Wulfgar onu uzanabileceği kadar yükseğe kaldırdı ve hızla dönerek

kendisine bir hedef aradı.

Adam uçmaya başladı, başka birine çarptı ve ikisi birden geriye

yuvarlanarak zavallı Reefin üzerine düştüler ve iri adamın tekrar yere1

serilmesine sebep oldular.

Bir başka saldırgan, yumruk savurmak için kolunu geri bükmüş bir

halde, sertçe Wulfgar'ın üzerine koşturdu. Barbar, darbeyi kabul edip

yumruk yumruğa kapışmaya hazır bir halde sert bir bakış attı ve çenesini

kaldırdı, ama bu serserinin yumruğuna dolanmış bir zincir vardı. Wulfgar'ın

yüzünde içini kavuran bir acı patlaması oldu, bunun ardından ağzında yoğun

bir kan tadı kaldı. Sersemleyen Wulfgar kolunu ileri savurdu ve yumruğunu

sadece saldırganın omzuna gömebildi.

Başka bir adam, omzunu ileri çıkartarak tüm hızıyla hücum edip

Wulfgar'ın böğrüne bindirdi, ama ayaklarını yere iyice sabitlemiş olan

barbar bana mısın demedi. Bir başka zincirli yumruk yüzüne doğru

savrulmaya başladı —zincirin halkalarının kendi kanıyla kıpkırmızı

parladığını gördü— fakat Wulfgar eğilip bu seferki darbenin ağırlığını büyük

ölçüde atlatmayı başardı; yine de yanağında hatırı sayılır bir yara açıldı.

Ona bindirip hiçbir zarar vermeden geri seken diğer adam, Wulfgar'ın

beline doğru sıçrayıp onu güçlü bir ayı kıskacına aldı, ama meydan

okurcasına kükreyen Wulfgar yerini korudu. Sol kolunu büküp kıvırarak

kendisine sarılmış olan adamın omzunun altından çıkarttı ve serserinin

kafasının arkasındaki saçları kavradı.

Barbar kükreyerek ileri atıldı, kendisine sarılmış olan adamı saçları

kavrayan sol eliyle kontrol altında tutarken serbest olan eliyle üst üste

yumruklar yağdırdı. Zincir muştalı serseri savunmaya çekildi ve darbeleri

önlemek için sol kolunu bir kalkan gibi kullandı. Karşı koyamayacağı kadar

54

Dünyanın Omurgası

net bir açıklık gördü ve ileri atılıp Wulfgar'a sert bir yumruk daha savurarak

barbarın köprücük kemiğine vurdu. Fakat serseri saldırmak yerine geri

çekilmeye devam etseydi onun için daha iyi olurdu, zira artık Wulfgar, tüm

ağırlığını sağ kroşesine aktarabilecek kadar dengesini sağlamış ve ayaklarını

sabitlemişti.

Zincir yumruklu serserinin havaya kalkan kolu, barbarın sert darbesini

pek engelleyemedi. Wulfgar'ın yumruğu, serserinin savunmasını yararak

aştı ve yüzünün yanına sertçe gömülerek adamın döne döne yere yığılmasına

sebep oldu.

Morik, hanın diğer köşesindeki masasında oturuyor, arada bir uçan bir

şişeden veya insan vücudundan sakınmak için kafasını eğiyor ve hiç istifini

bozmadan içkisini yudumlamaya devam ediyordu. Sakin tavrına rağmen,

dostu ve Korsan Palası için endişeleniyordu, zira bu gece patlak veren

arbedenin şiddetine inanmakta güçlük çekiyordu. Sanki Luskan'ın tüm

serserileri, Wulfgar'ın gelişinden beri nispeten kavgasız olan —zira barbar

sorun çıkarması muhtemel kişileri ya korkutup kaçırıyor ya da çabucak

pataklayıp dışarı atıyordu— bir tavernada büyük bir arbedeye karışma

fırsatını değerlendirmek için çıkagelmiş gibiydi.

Zincirli yumruk Wulfgar'ın yüzünde patlayıp havaya kan saçtığında

Morik suratını buruşturdu. Haydut, dostunun yardımına koşmayı düşündü,

ama bu fikri derhal aklından uzaklaştırdı. Morik, zeki bir bilgi toplayıcısı,

kurnazlığı ve silahlarıyla sokaklarda hayatta kalan bir hırsızdı ve ne zekâsı ne

de silahlan büyük bir taverna kavgasında ona yardımcı olmazdı.

Bu sebeple masasında oturup etrafındaki karmaşayı izledi. Artık ortak

salondaki hemen herkes arbedeye karışmıştı. Adamın biri, bir kadını uzun,

siyah saçlarından sürükleyerek kapıya doğru ilerliyordu. Fakat Morik'in

yanından yeni geçmişti ki, başka bir serseri onun kafasında bir sandalye

kırarak adamı yere yığdı.

Hanımı kurtarmış olan adam kadına doğru döndüğünde, kadın onun

gülümseyen yüzüne derhal bir şişe patlattı, sonra arkasını dönüp arbedenin

içine doğru koşturdu, bir adamın üzerine sıçrayıp onu yere yıktı ve

tırnaklarıyla yüzünü boydan boya tırmıkladı.

Morik bu kadını daha da ilgiyle izledi, yüz hatlarını iyice aklına yazdı ve

bu vahşi ruhlu kadının ileride, özel bir randevuda kendisini çok

eğlendireceğini düşündü.

55

R.A. Salvatore

Sağ tarafta bir hareket gören Morik hızla harekete geçip sandalyesini geri I

fırlattı ve kadehiyle şişesini masadan kaldırarak, uçarak gelip masanın 1

üzerine düşen, ahşabı paramparça edip güreşmeye devam eden adamların I

yolundan kaçtı.

Morik omuz silkti, bir ayağını diğerinin üzerinden atıp duvara yaslandı

ve içkisinden bir yudum daha aldı.

Wulfgar, zincir yumruklu adamı yere serdikten sonra geçici bir mola

yaşadı, ama o adamın yerini çabucak bir başkası aldı ve Wulfgar'm beline

sarılarak onu sertçe ittirdi. En sonunda boğuşarak güçlü barbann kolunu

savuşturmaya çalışmaktan vazgeçti. Bunun yerine, Wulfgar'ın yüzünü iki

eliyle pençe gibi kavradı ve barbarın kafasını kendisine doğru çekip kulağını

ısırdı.

Önce acıyla çığlık atıp sonra hiddetle kükreyen Wulfgar adamın saçlarına

sertçe asılıp serserinin kafasını ve kendi kulağının küçük bir parçasını geri

çekti. Wulfgar sağ elini adamın sol kolunun altından geçirip yukarı ve dışarı

doğru uzattı ve adam barbann gömleğinin yakasını bırakmak zorunda kalana

kadar kolu büktü. Adamın pazılannın iç kısmını sıkıca kavradı. Hafifçe

vücudunu büküşüyle birlikte tam bann karşısına doğru döndü ve iki elini de

ileri doğru güçlü bir şekilde ittirerek adamın kafasını ahşaba öyle bir sert

çarptı ki tezgâhın kalası çatladı. Wulfgar adamı geri çekerek kaldırdı.

Adamın tüm direncinin bir anda kaybolmuş olduğunun farkına varmadan

serserinin yüzünü tekrar tezgâha gömdü. Güçlü bir şekilde silkinip, daha da

güçlü bir şekilde kükreyen Wulfgar, bilincini yitirmiş serseriyi havaya fırlattı.

Hızla döndü ve bir sonraki saldınya hazırlandı.

Wulfgar'ın kan bürümüş gözleri sadece kısa bir süre odaklandı. Handaki

kargaşaya inanamıyordu. Sanki tüm dünya zıvanadan çıkmış gibiydi.

Masalar ve vücutlar havada uçuşuyordu. Tam manâsıyla mekândaki herkes

—ki bu gece müdavimlerin sayısı yüze yakındı— arbedeye kanşmıştı.

Wulfgar salonun öbür tarafında sakince duvara yaslanmış duran, yanından

uçarak geçen şeylerden sakınmak için bacaklannı hareket ettiren Morik'i

gördü. Morik de onun kendisine baktığını fark etti ve dostane bir tavırla

kadehini kaldırdı.

Wulfgar eğilip kendisini sabitledi. Wulfgar'm kafasına doğru ağır bir kalas

savuran adamın teki, eğilen barbann sırtından yuvarlanıp öbür tarafa uçtu.

Derken Wulfgar Delly'yi gördü; kadın odanın içinde oraya buraya

56

Dünyanın Omurgası

koşuyor, elinden geldiğince eğilip saklanıyor ve bir yandan da ona

sesleniyordu. Delly, Wulfgar'dan salonun yan mesafesi kadar uzaktaydı ki,

uçan bir sandalye başının yanına çarptı ve kadını dosdoğru yere yığdı.

Wulfgar onun yanına gitmek için harekete geçti, ama başka bir adam, aklı

meşgul olan barbara sertçe ve alçaktan saldırıp dizlerini çatırdatarak çarptı.

Barbar tek bir kez yalpaladı ve dengesini korumak için büyük çaba sarfetti,

derken başka bir adam sırtına atladı. Yerde olan adam iki kolunu birden

barbarın ayak bileğine doladı ve vücudunu çevirerek barbarın bacağını

büktü. Üçüncü bir serseri tüm hızıyla ona bir koçbaşı gibi çarptı; böylece

hepsi birden düşüşe geçip savrulan kollar ve tekmeleyen bacaklardan oluşan

bir düğüm halinde yere kapaklandı.

Wulfgar yuvarlanarak kendisine en son saldıran adamın üstüne çıktı ve

önkolunu serserinin yüzüne çarparak bunu ayağa kalkma çabası için bir

destek olarak kullandı, ama ağır bir çizme sırtına sertçe bastı. Barbar,

ciğerlerindeki tüm nefes kesilerek gerisingeri yere yığıldı. Tepesine dikilmiş

duran, kimliği belirsiz saldırgan tekrar barbarın sırtına basmaya çalıştı, ama

Wulfgar yana doğru yuvarlanmayı akıl etti ve saldırgan serseri, kendi

arkadaşının açıkta kalan göbeğine tüm gücüyle basmış oldu.

Bu ani yer değişimi Wulfgar'a, hâlâ bileğine sıkıca tutunan bir adam

olduğunu hatırlattı. Barbar boşta olan ayağıyla ona tekme attı, ama sırt üstü

yerde yatarken destek alacağı bir zemin yoktu. Böylece bacağını çılgınlar

gibi çekip iterek gözü dönmüş bir halde kurtulmaya çalıştı.

Adam inatla tutunuyordu ve bunun büyük bir sebebi de barbann bacağını

bırakmaya korkmasıydı. Wulfgar farklı bir taktik geliştirdi, bacağını ve

beraberinde ona sarılmış olan adamı yukarı çekti, sonra tekrar dosdoğru ileri

ittirerek bacağını nispeten adamın vücudunun altına yerleştirdi. Barbar aynı

anda, diğer bacağını adamın sırtına doladı ve ayak bileklerini kanca gibi

birbirine kenetlemeyi başardı.

Diğer bir serseri barbann üstüne atlayıp bir kolunu kavradı ve vücudunun

ağırlığıyla birlikte kolu yere mıhladı; bu sırada bir üçüncüsü de aynı şekilde

diğer kolunu indirdi. Wulfgar kollarını bükerek onlara karşı vahşice direndi.

Bu işe yaramadığında ise, sadece hırladı ve dosdoğru yukan ittirip kollarını

doğru açıyla dirseklerinden birleştirerek iri göğsünün üzerine doğru çekti.

Bir taraftan da, güçlü bacaklanyla diğer adamı sıkıyordu. Adam mengeneye

benzeyen bu kıskaçtan kurtulmak için çılgınlar gibi debelenip haykırmaya

Çalıştı, ama ondan gelen tek ses, bir omzu yuvasından çıkarken duyulan

yüksek çatırtı oldu.

Aşağıdaki adamın direnişinin kesildiğini hisseden Wulfgar, bacaklarını

Çekip serbest bıraktı ve inleyen adam yuvarlanıp ondan uzaklaşana kadar art

arda tekmeler yağdırdı. Bundan sonra barbar, tüm ilgisini kendisine

57

R.A. Salvatore

yumruklar atıp onu tırmıklayan iki adama çevirdi. Wulfgar ölümlü insanların j

ötesindeki bir güçle kollarını gerip açtı ve iki serseriyi de bir kol mesafesi

uzaklığa getirdi; sonra aniden onları kafasının üzerine doğru çekti ve aynı 1

anda bacaklarını da yukarı savurdu. Vücut devinimiyle birlikte Wulfgarj

geriye doğru takla attı ve dönüşünü tamamlarken ellerini çekip serbest

bırakmayı başardı. Barbar dengesini tam sağlayamamış bir şekilde!

ayaklarının üzerine indi ve yüz üstü yere düşmüş, debelenen iki adamlal

yüzleşti.

Barbarın yuı-nruğunu savurarak kendisine yapılan yeni saldırıyla \

yüzleşmesini sağlayan tek şey içgüdüsüydü. Saldırganın, yani zincir]

yumruklu adamm göğsünün tam ortasına bir darbe indirdi. Muazzam bir j

çarpışma olmuştu, ama Wulfgar adamın savrulan yumruğuna karşı herhangil

bir savunma yapacak kadar hızlı dönmeyi başaramamıştı. Sonuç olarak, aynıl

anda adamın yumruğu da barbarın yüzünün ortasında patlamıştı. Sarsılarak»

durdular ve sonra, zincir yumruklu adam Wulfgar'ın kollarına yığıldı. Barbarj

onu kenara itti ve adam bilinç seviyesinden çok, çok uzaklarda sertçe, yüzj

üstü yere yıkıldı.

Bu darbe Wu]fgar'ı kötü yaralamıştı ve o bunun farkındaydı, zira görüntü

kayıyor, gözleri karanyordu ve kendisine nerede olduğunu üst üstd

hatırlatmak zorunda kalıyordu. Aniden bir kolunu havaya kaldırdı, ama

uçarak gelen bir sandalyeyi sadece kısmi olarak engellemeyi başardı.

Sandalye barbarın koluna çarpınca döndü ve uzun ayaklarından birisi alnına

sertçe çarptı, ki bu da baş dönmesini arttırdı. Artık etrafındaki kavga dövüş

yavaşlamaya başlamıştı, zira yerde yatıp inleyen adam sayısı, ayakta kalıp

yumruklar savuran adam sayısından fazlaydı. Fakat Wulfgar'ın bir molaya

daha ihtiyacı vardı, en azından geçici bir molaya. Görebildiği tek yolıa

seçerek bara doğru hızla koştu, tezgâhın üzerinden yuvarlandı ve onun

arkasına geçip yere indi.

Barın arkasında kendisini Arumn Gardpeck ile yüz yüze buldu. "Ah, bu

gece ne kadar da iyi halt ettin ama, değil mi?" diye adeta tükürdü Anıma

"Wulfgar her gece kavga eder, yoksa işin tadı çıkmaz."

Wulfgar adamı tuniğinin yakasından kavradı. Barın arkasına çömelmış

duran Aramn'u sertçe yerinden kaldırdı, kolayca yükseltti ve onu arka

duvardaki içki şişelerinin durduğu rafa çarptı; böylece epey pahalı bir içki;

stokunu da yok etmiş oldu.

"Yüzünün yumruğumun ucunda olmamasına dua et," diye hırladı barbar

hiçbir pişmanlık duymadan.

"Asıl sen, zavallı Delly'yi yaktığın gibi benim duygulanmla oynamamış

olduğun için dıua et," diye hırlayarak lafı yapıştırdı Arumn.

Adamın sözden Wulfgar'ı derinden yaraladı, zira Arumn'un ithamına

58

Dünyanın Omurgası

verecek bir cevabı yoktu ve Delly Curtie söz konusu olduğunda kendisinin

hiçbir suçu olmadığını savunamazdı. Wulfgar Arumn'u hafifçe sarstıktan

sonra onu yere bırakıp hancıya gözlerini hiç kırpmadan, dik dik bakarak bir

adım geriledi. Yan tarafta bir hareket sezinledi ve kafasını çevirip baktığında

kocaman, vücutsuz bir yumruğun barın üzerinde havada durduğunu gördü.

VVulfgar kafasının yanma hayatında şimdiye dek hiç yemediği kadar sert

bir yumruk yedi. Darbenin etkisiyle arkaya savruldu ve sert viski şişeleriyle

dolu olan başka bir rafı kavrayıp onu da yere yıktı. Sonra tökezleyip tekrar

dönerek destek alabilmek için tezgâha tutundu.

Karşısında duran Josi Puddles, barbarın yüzüne tükürdü. Wulfgar bir

karşılık veremeden önce, büyülü yolla havada süzülen elin tekrar hızla yan

taraftan üzerine geldiğini fark etti. Bir darbe daha aldı ve dizlerinin bağı

çözüldü. Sonra aldığı darbeyle ayaklan yerden kesildi ve VVulfgar geriye

doğru uçup arka taraftaki duvara sertçe çarptı. Tüm dünya gözlerinin önüne

dönüyor ve Wulfgar kendisim sanki zeminin içine batıyormuş gibi

hissediyordu.

Yan yanya sürüklenip yan yanya taşınarak barın arkasından çıkartılınca,

kudretli Wulfgar'ın en sonunda mağlup edildiğini gören kalabalık kavgayı

kesti.

"Bu işi dışanda bitirelim," dedi Reef, kapıyı tekmeleyip açarak. Adam

sokağa doğru dönerken boğazına dayanmış duran bir hançer gördü.

"Çoktan bitti bile," diye kayıtsız bir tavırla açıkladı Morik, fakat kafasını çevirip hanın içine, bütün bunlardan hiç etkilenmemiş gibi görünen ve

eşyalarını toplayan büyücüye attığı bakış haydudun bu soğukkanlı tavnnı

yalanlamış oldu. Reef o büyücüyü sigorta olsun diye tutmuştu. Görünüşe

bakılırsa büyücünün bu kavgadan hiçbir kişisel çıkan yoktu ve bunu gören

haydut biraz sakinleşip sessizce, "Büyücülerden nefret ediyorum," diye

mınldandı. Bunun ardından Reef e doğru döndü ve hançerini biraz daha

ittirdi.

Reef, barbarın diğer kolunu tutan arkadaşına baktı ve ikisi birlikte

inceliksiz bir hareketle barban sokağa, çamurun içine attılar.

Wulfgar, onu hazır olmaya iten katıksız irade gücüyle tekrar ayağa kalktı.

Kapanan kapıya doğru döndü ama Morik araya girip kolunu kavradı.

"Bunu yapma," diye emretti haydut. "Seni orada istemiyorlar. Ne

kanıtlayacaksın ki?"

Wulfgar onunla tartışmak için ağzını açtı, ama Morik'in gözlerine baktı

ve orada tartışmaya hiç mahal olmadığım gördü. Haydudun haklı olduğunu

biliyordu. Artık bir yuvasının olmadığını biliyordu.

59

R.A. Salvatore

yumruklar atıp onu tırmıklayan iki adama çevirdi. Wulfgar ölümlü insanların

ötesindeki bir güçle kollanın gerip açtı ve iki serseriyi de bir kol mesafesi

uzaklığa getirdi; sonra aniden onlan kafasının üzerine doğru çekti ve aynı

anda bacaklarını da yukan savurdu. Vücut devrimiyle birlikte Wulfgar

geriye doğru takla attı ve dönüşünü tamamlarken ellerini çekip serbest

bırakmayı başardı. Barbar dengesini tam sağlayamamış bir şekilde

ayaklannm üzerine indi ve yüz üstü yere düşmüş, debelenen iki adamla

yüzleşti.

Barbann yumruğunu savurarak kendisine yapılan yeni saldırıyla

yüzleşmesini sağlayan tek şey içgüdüsüydü. Saldırganın, yani zincir

yumruklu adamın göğsünün tam ortasına bir darbe indirdi. Muazzam bir

çarpışma olmuştu, ama Wulfgar adamın savrulan yumruğuna karşı herhangi;

bir savunma yapacak kadar hızlı dönmeyi başaramamıştı. Sonuç olarak, aynı!

anda adamın yumruğu da barbann yüzünün ortasında patlamıştı. Sarsılarak

durdular ve sonra zincir yumruklu adam Wulfgar'ın kollarına yığıldı. Barbar

onu kenara itti ve adam bilinç seviyesinden çok, çok uzaklarda sertçe, yüz

üstü yere yıkıldı.

Bu darbe Wulfgar'ı kötü yaralamıştı ve o bunun farkındaydı, zira görüntü

kayıyor, gözleri karanyordu ve kendisine nerede olduğunu üst üstei

hatırlatmak zorunda kalıyordu. Aniden bir kolunu havaya kaldırdı, ama:

uçarak gelen bir sandalyeyi sadece kısmi olarak engellemeyi başardı.

Sandalye barbann koluna çarpınca döndü ve uzun ayaklanndan birisi alnına

sertçe çarptı, ki bu da baş dönmesini arttırdı. Artık etrafındaki kavga dövüş

yavaşlamaya başlamıştı, zira yerde yatıp inleyen adam sayısı, ayakta kalıp

yumruklar savuran adam sayısından fazlaydı. Fakat Wulfgar'ın bir molaya

daha ihtiyacı vardı, en azından geçici bir molaya. Görebildiği tek yolu

seçerek bara doğru hızla koştu, tezgâhın üzerinden yuvarlandı ve onun

arkasına geçip yere indi.

Bann arkasında kendisini Arumn Gardpeck ile yüz yüze buldu. "Ah, bu

gece ne kadar da iyi halt ettin ama, değil mi?" diye adeta tükürdü Arumn.

"Wulfgar her gece kavga eder, yoksa işin tadı çıkmaz."

Wulfgar adamı tuniğinin yakasından kavradı. Bann arkasına çömelmiş

duran Arumn'u sertçe yerinden kaldırdı, kolayca yükseltti ve onu arka

duvardaki içki şişelerinin durduğu rafa çarptı; böylece epey pahalı bir içki

stokunu da yok etmiş oldu.

"Yüzünün yumruğumun ucunda olmamasına dua et," diye hırladı barbar

hiçbir pişmanlık duymadan.

"Asıl sen, zavallı Delly'yi yaktığın gibi benim duygularımla oynamamış

olduğun için dua et," diye hırlayarak lafı yapıştırdı Arumn.

Adamın sözleri Wulfgar'ı derinden yaraladı, zira Arumn'un ithamın3

58

Dünyanın Omurgası

verecek bir cevabı yoktu ve Delly Curtie söz konusu olduğunda kendisinin

hiçbir suçu olmadığını savunamazdı. Wulfgar Aramn'u hafifçe sarstıktan

sonra onu yere bırakıp hancıya gözlerini hiç kırpmadan, dik dik bakarak bir

adım geriledi. Yan tarafta bir hareket sezinledi ve kafasını çevirip baktığında

kocaman, vücutsuz bir yumruğun barın üzerinde havada durduğunu gördü.

Wulfgar kafasının yanma hayatında şimdiye dek hiç yemediği kadar sert

bir yumruk yedi. Darbenin etkisiyle arkaya savruldu ve sert viski şişeleriyle

dolu olan başka bir rafı kavrayıp onu da yere yıktı. Sonra tökezleyip tekrar

dönerek destek alabilmek için tezgâha tutundu.

Karşısında duran Josi Puddles, barbarın yüzüne tükürdü. Wulfgar bir

karşılık veremeden önce, büyülü yolla havada süzülen elin tekrar hızla yan

taraftan üzerine geldiğini fark etti. Bir darbe daha aldı ve dizlerinin bağı

çözüldü. Sonra aldığı darbeyle ayaklan yerden kesildi ve Wulfgar geriye

doğru uçup arka taraftaki duvara sertçe çarptı. Tüm dünya gözlerinin önüne

dönüyor ve Wulfgar kendisini sanki zeminin içine batıyormuş gibi

hissediyordu.

Yan yanya sürüklenip yan yanya taşınarak bann arkasından çıkartılınca,

kudretli Wulfgar'ın en sonunda mağlup edildiğini gören kalabalık kavgayı

kesti.

"Bu işi dışanda bitirelim," dedi Reef, kapıyı tekmeleyip açarak. Adam

sokağa doğru dönerken boğazına dayanmış duran bir hançer gördü.

"Çoktan bitti bile," diye kayıtsız bir tavırla açıkladı Morik, fakat kafasını çevirip hanın içine, bütün bunlardan hiç etkilenmemiş gibi görünen ve

eşyalarını toplayan büyücüye attığı bakış haydudun bu soğukkanlı tavnnı

yalanlamış oldu. Reef o büyücüyü sigorta olsun diye tutmuştu. Görünüşe

bakılırsa büyücünün bu kavgadan hiçbir kişisel çıkan yoktu ve bunu gören

haydut biraz sakinleşip sessizce, "Büyücülerden nefret ediyorum," diye

rmnldandı. Bunun ardından Reef e doğru döndü ve hançerini biraz daha

ittirdi.

Reef, barbarın diğer kolunu tutan arkadaşına baktı ve ikisi birlikte

inceliksiz bir hareketle barban sokağa, çamurun içine attılar.

Wulfgar, onu hazır olmaya iten katıksız irade gücüyle tekrar ayağa kalktı.

Kapanan kapıya doğru döndü ama Morik araya girip kolunu kavradı.

"Bunu yapma," diye emretti haydut. "Seni orada istemiyorlar. Ne

kanıtlayacaksın ki?"

Wulfgar onunla tartışmak için ağzını açtı, ama Morik'in gözlerine baktı

Ve orada tartışmaya hiç mahal olmadığını gördü. Haydudun haklı olduğunu

Eliyordu. Artık bir yuvasının olmadığını biliyordu.

R.A. Salvatore

BÖLÜM 4

BĐR LEYDĐNĐN HAYATI

"Ganderlay," diye bildirdi Temigast, odaya girip Priscilla ve Feringal'a katıldığında. Đkisi de, adamın ne dediğini anlamayarak vekilharca merakla I

baktılar. "Gördüğün hanım, Lordum Feringal," diye açıkladı Temigast. 1

"Soyadı Ganderlay."

"Auckney'de tanıdığım hiç Ganderlay yok," diye itiraz etti Priscilla.

"Köyde size aşina olan pek az aile var, hanımım," diye yanıtladı

Temigast, biraz soğuk bir tonlamayla, "ama bu hanım gerçekten de bir'

Ganderlay. Maerlon Dağı'nm güney yamacında ailesiyle birlikte yaşıyor,"

diye açıkladı vekilharç, şatodan iki mil ötedeki katmanlı dağın limana bakan

tarafından, yani Auckney'in yüksek nüfuslu kesiminden bahsederek.

"Kız," diye düzeltti Priscilla hor görerek. "Bir hanım olmaktan çok uzak."!

Feringal, vekilharcın haberiyle öyle bir heyecanlanmıştı ki, bu yorumu

duymamış gibiydi. "Emin misin?" diye Temigast'a sordu. Ayağa kalkıp

kararlılıkla yürüyerek adamın önüne geldi. "Bu doğru mu?"

"Kız —yani bu hanım, at arabanızın oradan geçtiği zamanda o yolda

yürüyordu," diye doğruladı vekilharç. "Onu tanıyan ve o gün onu yolda

gören birkaç kişi tarafından verilen eşkale uyuyor. Hepsi de, kadının çarpıcı,

uzun, siyah saçlanndan bahsetti, ki bu sizin tanımınıza da uyuyor, lordum.

Kendisinin Dohni Ganderlay'in en büyük kız evladı olduğundan eminim."

"Gidip onu göreceğim," diye bildirdi Feringal. Hevesle ileri geri volta

atıyor, bir parmağını dişlerine hafif hafif vuruyor ve sanki nereye gitmesi ve

ne yapması gerektiğini kestiremiyormuş gibi odanın içinde dört dönüyordu.

"Sürücüyü çağıracağım."

"Lordum Feringal," dedi Temigast hafifçe, hevesli genç adamı

sakinleştirmiş gibi görünen buyurucu bir tonlamayla. "Bu son derece

yakışıksız olur."

Feringal gözleri fal taşı gibi açılarak ona bakakaldı. "Neden ki?"

60

Dünyanın Omurgası

"Çünkü o bir köylü ve senin onun ayağına gitmen...." diye başladı

priscilla, ama sesi yavaş yavaş kesildi, zira kimsenin onu dinlemediği

barizdi.

"Ahlâklı bir hanımın evine habersiz gidilmez," diye açıkladı Temigast.

"Önce vekilharcınız ve onun babası tarafından bu yol sizin için

hazırlanmalı."

"Ama ben Auckney Lordu'yum," diye itiraz etti Feringal. "Dilediğim

yere—"

"Eğer onu gönül eğlendirmek için istiyor olsaydınız dilediğiniz gibi

yapabilirdiniz," diye derhal sözünü kesti Temigast, hem Feringal'dan hem de

priscilla'dan çatık kaşlı bakışlar alarak, "ama eğer onu münasip bir eş olarak almak istiyorsanız, o zaman işleri münasip bir şekilde ayarlamanız gerekli.

Bu bir töredir, Lordum Feringal, hepimizin uyması gereken bir usuldür. Sizi

temin ederim ki, bu konuda görgü kurallannı hiçe saymak felâketle

sonuçlanabilir."

"Anlayamıyorum."

"Elbette ki anlayamazsınız," dedi Temigast, "ama hepimizin şansı varmış

ki, ben anlıyorum. Şimdi yıkanıp temizlenin. Eğer genç Ganderlay ceylanı

rüzgâra karşı size doğru yürüyecek olsaydı arkasını dönüp kaçardı." Bunu

söyledikten sonra Lord Feringal'ı kapıya doğru döndürdü ve yürümeye

başlaması için onu sertçe ittirdi.

"Bana ihanet ettin!" diye haykırdı Priscilla, kardeşi gittiği zaman.

Temigast bu saçma iddia karşısında homurdandı.

"O kızı bu evde istemiyorum," dedi kadın kararlılıkla.

"Bunu durdurmak için cinayetten başka bir yolun olmadığını henüz fark

etmedin mi?" diye yanıtladı Temigast tüm ciddiyetiyle. "Kardeşini

katletmekten bahsediyorum, kızı değil, zira bu sadece Feringal'ın gazabını

uyandırmaya yarar."

"Ama bu ahmakça arayışında ona yardım ettin."

"Sadece ona, herhangi bir köylüye sorular sorarak kendi başına da

edinebileceği bilgileri verdim; ki buna bu evde çalışan üç kadın da dahil ve

'ÇĐerinden birisi dün yoldaydı."

"Ahmak kardeşim onların farkına varmışsa tabii," diye tartıştı Priscilla.

"Kızın adını bulurdu," diye ısrar etti Temigast, "ve bu utanç verici arayışı sırasında hepimizin itibarını iki paralık ederdi." Vekilharç kıs kıs güldü ve Priscilla'ya yaklaşıp bir kolunu kadının omuzlarının üzerine attı.

Endişelerini anlıyorum, sevgili Priscilla," dedi, "ve senin fikrine tam olarak karşı olduğum söylenemez. Ben de, kardeşinin, Auckney'deki köylülerden

"Tisi yerine zengin bir tüccarın kızına âşık olmasını tercih ederdim —ya da

a?k kavramım tamamıyla unutmasını ve kendisine bir eş almadan sadece

61

R.A. Salvatore

uygun olduğu yer ve zamanda şehvetini tatmin etmesini. Hâlâ bu noktaya 1

gelme ihtimâli var."

"Ona yardım etmiş olduğuna göre, bu artık pek muhtemel değil," dedi i

Priscilla sertçe.

"Pek sayılmaz," dedi Temigast yüzünde kocaman bir gülümsemeyle. Bu i

gülümseme Priscilla'nın ilgisini çekmişti, zira kadının yüz ifadesi değişip

meraklı bir hal almıştı. "Yaptığım tek şey, kardeşinizin bana ve benim

kararlarıma duyduğu güveni arttırmaktı. Belki de bu kızla evlerimi

konusundaki düşüncesinden dönmeyecektir, ama attığı her adımda onıj

izleyeceğime dair sana söz veririm. Ne onun Auck Ailesi'nin itibarına leke

sürmesine, ne de kızın ve ailesinin hak etmedikleri şeyleri bizden almasına izin

vereceğim. Seni temin ederim ki, kardeşinin bu konudaki iradesini krramayı™

ve senin ona karşı çıkman sadece Feringal'ın kararlılığını arttırmaya yarar." |

Priscilla şüpheyle homurdandı.

"Bu konuda onu azarladığın zaman ne kadar hiddetlendiğini görmüyor

musun?" diye sordu Temigast ve kadın bu sözler üzerine yüzünü buruşturdu.

"Seni uyarırım ki, eğer şu anda kendimizi kardeşinden uzaklaştınrsak,

Ganderlay kızının onun üzerindeki —yani tüm Auckney üzerindeki—

hakimiyeti artar."

Priscilla ne homurdandı, ne kafasını sağa sola salladı ne de herhangi bir

itiraz emaresi gösterdi. Sadece Temigast'a uzun uzun ve dik dik baktı.

Vekilharç onun yanağına bir öpücük kondurdu ve yanından uzaklaştı; Lord

Feringal'ın elçisi olarak görevine başlamak için bir an önce şatonun at

arabası sürücüsünü çağırmayı düşünüyordu.

Cafcaflı bir at arabası toprak patikanın üzerinde ilerlerken, Jaka Sculi de,

etrafındaki insan ve gnom tarla işçileri gibi çamur tarlasından kafasını

kaldırıp baktı. At arabası, Dohni Ganderlay'in küçük evinin önüne gelip

durdu Yaşlı bir adam arabanın kapışım açıp aşağı indi ve eve doğru ilerledi.

Jaka'nın gözlen hafifçe kısıldı. Aniden diğerlerinin kendisini izliyor

olabileceğini hatırlayan Jaka, alışılmış umursamaz tavrını takındı. Ne de olsa

o Jaka Sculi, yani Auckney'deki her genç kızın —özellikle de lordun at

arabasının önünde durduğu evde yaşayan genç kadının— rüyalarını süsleyen

kişiydi Güzeller güzeli, genç Meralda'mn kendisini arzulaması bu delikanlı

için hiç de küçük bir hadise değildi —fakat, elbette ki, bunu umursadığı»1

diğerlerine çaktıramazdı.

62

Dünyanın Omurgası

"Dohni!" diye seslendi tarla işçilerinden birisi; uzun ve sivri bir burna sahip, kambur bir gnom. "Dohni Ganderlay, misafirlerin var!"

"Ya da senin ne biçim bir hergele olduğunu anlamışlardır!" diye haykırdı başka bir gnom ve hep birlikte kahkahayı bastılar.

Tabii, Jaka hariç. Jaka onlara güldüğünü göstermeyecekti.

Dohni Ganderlay, turp tarlasının başındaki köprüden geçti. Kendisine

seslenenlere bir açıklama yapmalan için baktı, ama çiftçiler sadece

çeneleriyle onun evini işaret etmekle yetindiler. Dohni onların işaretlerini

takip edip at arabasını gördü ve çılgınlar gibi koşturmaya başladı.

Jaka Sculi, onun evine kadar koşmasını izledi.

"Biraz kazmayı düşünüyon herhalde, di mi evlat?" diye bir soru geldi

Jaka'nın yanından. Jaka, dişsiz, yaşlı adama bakmak için döndüğünde,

ahmak adam elini Jaka'nın kıvırcık kahverengi saçlarına daldırdı.

Yaşlı çiftçinin parmaklarındaki kara turp lekelerini gören genç adam

başını tiksintiyle salladı. Başım tekrar salladıktan sonra hışımla saçlarını

silkeledi ve yaşlı adamın bir kez daha kafasına doğru uzanan elini

tokatlayarak uzaklaştırdı.

"Hee hee hee," diye kıs kıs güldü yaşlı adam. "Görünüşe bakılırsa, senin hatuna talip çıktı," diyerek sırıttı.

"Ve de talip moruğun teki," diye belirtti bir diğeri, Jaka'yla dalga

geçmeye katılmaya son derece hevesli bir şekilde.

"Ben de kız için şansımı denemeyi düşünüyom," diye belirtti Jaka'nın

yanında duran pis ve yaşlı çiftçi. Bu sözler Jaka'nın kaşlarını çatmasına

sebep oldu ve yaşlı adam daha da yüksek sesle gülerek en sonunda

delikanlının tepesini attırmayı başardı.

Jaka yavaşça başını çevirerek tarlaya ve işçilere, dağ yamacına

serpiştirilmiş birkaç eve, uzaktaki Auck Şatosu'na ve onun ötesindeki

karanlık, soğuk sulara baktı. Dört yıl önce, onu, annesini ve amcasını buraya,

bu ıssız topraklara o soğuk sular getirmişti. Jaka, annesini acımasızca döven

babasıyla bir alâkası olduğundan gayri, neden Auckney'e geldiklerini

bilmiyordu —Luskan'daki hayatından gayet memnundu. Babasından veya

cellattan kaçmış olduklarından şüpheleniyordu. Bu, Sculi Ailesi için alışıldık

bir yöntemmiş gibiydi, zira Jaka henüz emekleyen bir çocukken aynısını

yapmış, ta Kılıç Krallıkları'ndan Luskan'a kaçmışlardı. Babası —kendisi

Jaka'nın pek tanımadığı gaddar bir adamdı— kesinlikle onların peşine

alacak ve tekrar kaçıp gitmeden önce annesiyle amcasını öldürecekti. Ya

^a belki babası çoktan ölmüş, Jaka'nın amcası Rempini tarafından kendi

kanında boğulmaya terk edilmişti.

Her iki seçenek de Jaka'yı hiç ilgilendirmiyordu. Tek bildiği şey, burada,

u berbat, rüzgârlı, soğuk ve ıssız taşra kasabasında olduğuydu. Ona göre,

63

R.A. Salvatore

yakın zamana kadar hayatındaki tek iyi şey, bu mekânın sonsuz

melankolisinin onun şair doğasını körüklemiş olmasıydı. Kendisini romantik

bir kahraman olarak görmesine rağmen, Jaka on yedinci yaş gününü henüz

geride bırakmıştı ve birçok defa kasabaya yolu düşen tüccarların peşine

takılıp engin dünyaya açılmayı, belki Luskan'a geri dönmeyi, belki de, daha

da iyisini yapıp büyük Derinsu'ya gitmeyi düşünmüştü. Bir gün, bir şekilde,

orada kendisine bir servet edinmeyi ve belki de, Kılıç Krallıklan'na geri

dönmeyi planlıyordu.

Ama bütün bu planlan askıya alınmıştı, zira Auckney'in başka bir iyi

yönü bu genç adama aşikâr olmuştu. Jaka, genç- bir Ganderlay kızma

duyduğu arzuyu reddedemezdi.

Elbette ki, kızın veya başka birisinin bilmesine izin veremezdi; kızın

kendisini tamamıyla ona adayacağından emin olmadan asla.

At arabasının yanından aceleyle geçen Dohni Ganderlay, arabanın

sürücüsünü tanıdı; adı Liam Woodgate olan gri sakallı bir gnomdu bu. Liam

ona gülümseyip başıyla selâm verdi ve bu jest Dohni'yi gözle görülür bir

şekilde rahatlattı. Fakat Dohni yine de kapıdan girerken adımlarını hızlı tuttu.

Evinin küçük mutfak masasının başında, Auck Şatosu'nun vekilharcı

oturuyordu. Odanın öbür tarafında ise Dohni'nin hasta karısı Biaste

duruyordu ve kadının yüzü turp çiftçisinin uzun, çok uzun süredir görmediği

kadar aydınlanmıştı.

"Üstat Ganderlay," dedi Temigast kibarca. "Bendeniz Temigast, Auck

Şatosu'nun vekilharcı, Lord Feringal'in sözcüsü."

"Bunu biliyorum," dedi Dohni ihtiyatlı bir şekilde. Dohni Ganderlay,

gözlerini yaşlı adamdan hiç ayırmadan masanın etrafından dolaştı, geriye

kalan iki boş sandalyeden birisine oturmadan hanımının arkasına geçti ve

ellerini kadının omuzlarına koydu.

"Ben de tam hanımınıza, lordumun ve lordunuzun büyük kızınızın bu

akşam şatodaki yemeğe katılmasını rica ettiğini açıklıyordum," dedi vekilharç.

Bu şaşırtıcı haber Dohni Ganderlay'e ağır bir sopadan bile daha sert çarptı»

ama dengesini ve yüz ifadesini koruyup söylenilenleri hazmetti. Temigast'ın

yaşlı, kurşuni gözlerine baktı ve adamın sözlerinin ardındaki manâyı gördü.

"Elbette ki, eğer kabul ederseniz, arabada Meralda Hanım için münasip

giysiler var," diye sözünü bitirdi Temigast, rahatlatıcı bir gülümsemeyle.

Gururlu Dohni Ganderlay o gülümseyen maskenin, o kibar ve saygv1

64

Dünyanın Omurgası

tonlamanın ardını görebiliyordu. Temigast'm tenezzül eden tavrını

oörebiliyor ve yaşlı adamın kendisinden son derece emin olduğunu

anlayabiliyordu. Temigast onlann bunu elbette ki reddedemeyeceklerine

inanıyordu, zira onlar sadece pis köylülerden ibaretlerdi. Auckney Lordu

onlara bir davet yollamıştı ve Ganderlay Ailesi bu davete hevesle, açlıkla

cevap verecekti.

"Meralda nerede?" diye sordu eşine Dohni.

"Tori'yle birlikte alışverişe çıktılar," diye açıkladı kadın. Dohni, kadının sesindeki hafif titremeyi duymazdan gelemedi. "Akşam yemeği için birkaç

yumurta alıp dönecekler."

"Meralda bu gece ve belki de birçok gece bir şölen sofrasında yemek

yiyebilir," diye belirtti Temigast.

Dohni o tavrı, ona hayattaki yerini, çocuklarının, tüm dostlarının ve

onlann çocuklarının kaderlerini hatırlatan o iğrenç hor görüyü tekrar net bir

şekilde fark etti.

"Peki gelecek mi?" diye teşvik etti Temigast, uzun ve rahatsızlık verici bir sessizliğin ardından.

"Buna karar vermek Meralda'ya kalmış," diye yanıtladı Dohni

Ganderlay, niyetlendiğinden daha sert bir sesle.

"Ah," dedi vekilharç, başıyla onaylayıp gülümseyerek. Adam her zaman

gülümsüyordu. Sandalyesinden kalktı ve zahmete girip ayağa kalkmaması

için Biaste'ye eliyle işaret etti. "Elbette, elbette, ama gelip gece elbisesini alın, Üstat Ganderlay. Eğer küçük hanımı yollamaya karar verirseniz,

elbisesini burada giymesi daha münasip ve daha kolay olur."

"Peki ya gitmek istemezse?"

Temigast tek kaşını kaldırdı ve kızın bu teklifi reddedebileceğini

düşünmenin bile saçma olduğuna inandığını belirtmiş oldu. "O zaman,

elbette, arabacıyı yarın yollar ve elbiseyi geri alınm."

Dohni başını eğip hasta eşine, kadının narin yüz hatlarındaki hüzünlü

ifadeye baktı.

"Üstat Ganderlay?" dedi Temigast, kapıyı işaret ederek. Dohni,

Biaste'nin omzunu sıvazladı ve at arabasına kadar vekilharca eşlik etti.

Gnom arabacı, elinde gece elbisesiyle onlan bekliyordu ve kaliteli kumaşın

toprak yola sürtünmesini engellemek için kollanm yukan kaldırmıştı.

"Kızınızı yemeğe katılmaya teşvik ederseniz iyi olur," diye tavsiye etti Temigast elbiseyi vererek; bu hareketi, Dohni Ganderlay'in yüzünün daha da

sert bir hal almasına sebep oldu.

"Eşiniz hasta," diye çıkarım yaptı Temigast. "Hiç şüphesiz, yaklaşan Soğuk kışla birlikte cereyanlı bir evdeki bereketsiz bir yaşantı ona iyi

gelmeyecektir."

65

R.A. Salvatore

genişledi. Biaste'nin elinde, dikiş yerlerinde parlak mücevherler olan pahalı,

zümrüt yeşili, muhteşem bir gece elbisesi duruyordu.

"Ah, bunu giydiğinde Auckney'in şimdiye kadar gördüğü en güzel kız

olacaksın," dedi Biaste Ganderlay ve onun yanında duran Tori kendisini

tutamayıp kıkırdamaya başladı.

Meralda, gözleri fal taşı gibi açılmış bir halde elbiseye baktıktan sonra,

odanın kenarında duran ve aynı şekilde gülümseyen babasına doğru döndü.

Meralda, adamın yüz ifadesinin Biaste'ninkinden daha gergin olduğuna

dikkat etti.

"Ama Anne, bizim buna yetecek paramız yok," dedi Meralda, fakat bu

elbise hakikaten de onu büyülemişti. Đlerleyip yumuşak kumaşı okşadı ve

Jaka'nın kendisini bu elbisenin içinde görmekten ne kadar çok hoşlanacağını

düşündü.

"Bir hediye, satın alınacak bir şey değil," diye açıkladı Biaste ve Tori daha da fazla kıkırdadı.

Meralda'nın yüz ifadesi değişip meraklı bir hal aldı ve bir açıklama

yapması için tekrar babasına doğru döndü, ama adam, şaşırtıcı bir şekilde

yüzünü çevirdi.

"Neler oluyor, Anne?" diye sordu genç kadın.

"Sana talip çıktı, kızım," dedi Biaste neşeyle, kızına satılabilmek için elbiseyi kenara savurarak. "Ah, hem de seni almak isteyen kişi lordun ta

kendisi!"

Annesinin hisleri konusunda her zaman, özellikle de kadın hasta olduğu

için bu aralar, düşünceli olan Meralda, Biaste'nin başının kendi omzunun

üzerinde durmasından memnundu; zira böylece annesi, kızının yüzünde

beliren afallamış ve mutsuz ifadeyi göremeyecekti. Bu bakışı Tori gördü,

fakat küçük kız sadece Meralda'ya baktı ve sahte bir öpücük halinde

dudaklarını büzdü. Meralda babasına döndü ve adam şimdi onun yüzüne

baktı, ama sadece başını sallayıp doğrulamakla yetindi.

Biaste kızından ayrılıp onu kol mesafesinde tuttu. "Ah, benim küçük kızım,"

dedi. "Ne ara bu kadar güzelleştin de Lord FeringaPin gönlünü fethettin sen?"

Lord Feringal. Meralda zorlukla nefes alabildi ve bunun sebebi neşesi

değildi. Auck Şatosu'nun lordunu pek tanımıyordu, fakat birçok defa onu

uzaktan görmüştü; kasaba meydanında yapılan törenlerde adam genellikle

tırnaklarını kemirir ve son derece sıkılmış görünürdü.

"Sana abayı yakmış, kızım," diye devam etti Biaste, "ve vekilharcına bakılırsa, fena yakmış."

Meralda annesinin hatırı için gülümsemeyi başardı.

"Yakında seni almaya gelecekler," diye açıkladı Biaste. "Bu yüzden

çabucak banyo yap. Sonra," diye ekledi, bir elini ağzının üzerine götürmek

68

Dünyanın Omurgası

için duraksadı, "sonra sana bu gece elbisesini giydireceğiz ve sonra, ah, seni gören tüm erkekler ayaklarına kapanmazsa ne olayım."

Meralda mekanik bir şekilde hareket ederek elbiseyi alıp arkasında

Tori'yle birlikte odasına doğru döndü. Bütün bunlar genç kadın için bir rüya

gibiydi ve bu, hiç de hoş bir rüya değildi. Babası onun yanından geçip

annesine doğru ilerledi. Đkisinin konuşmaya başladıklanm duydu, fakat

bütün sözler ona boğuk gibi geliyordu ve gerçekten işittiği tek şey Biaste'nin,

"Kızıma bir lord talip oldu!" diye haykırışı oldu.

Auckney büyük bir mekân değildi ve evleri dip dibe sıkışmış olmasa bile,

halk bağırdıklarında birbirilerini duyabilecek mesafelerde otururdu. Lord Ferin-

gal ile Meralda Ganderlay arasındaki randevunun duyulması uzun sürmedi.

Jaka Sculi, Lord Feringal'ın vekilharcının yaptığı ziyaretin maksadını

aynı günün akşamında yemeğini bitirmeden önce, güneş batı ufkuna

değmeden öğrendi.

"Onun mevkiindeki birinin bir köylünün seviyesine ineceğini

düşünmek," diye belirti Jaka'nın her zaman için karamsar olan annesi, uzun

zamandır uzak oldukları Kılıç Krallıkları'nın ağır köylü aksanıyla. "Ah, bu

tüm dünyanın sonu demek!"

"Kötüye alâmet," diye hemfikir oldu Jaka'nın amcası; son derece görmüş

geçirmiş gibi görünen kaba saba, yaşlı bir adamdı.

Jaka da bu durumun berbat olduğunu düşünüyordu, ama farklı bir

sebepten dolayı —en azından hiddetinin farklı bir sebepten doğduğunu

düşünüyordu, zira annesinin ve amcasının bu habere neden bu kadar

bozulmuş olduklarını kestiremiyordu ve yüzündeki ifade bu şaşkınlığını net

bir şekilde yansıtıyordu.

"Hepimizin yeri belli," diye açıkladı amcası. "Kesin ve aşılamaz

çizgilerle."

"Lord Feringal, ailesinin adına leke sürüyor," dedi annesi.

"Meralda muhteşem bir kadın," diye karşı çıktı Jaka, sözleri ağzından

Çıkmadan tutup sır olarak saklamayı başaramadan.

"O bir köylü, hepimiz gibi," diye çabucak açıklama yaptı annesi. "Bizim yerimiz belli, Lord FeringaPınki de öyle. Ah, hiç şüphe yok, halk buna çok

sevinecek, Meralda'nın iyi bahtına bakıp kendi umutlarım pekiştirecektir,

ama işin aslım bilmiyorlar."

"Aslı neymiş?"

69

R.A. Salvatore

"Kızı kötü emellerine âlet edecek," diye kehanette bulundu annesi.

"Kendisini ahmak, kızı da fahişe yerine koyacak."

"Ve en sonunda, kız ya kafayı üşütecek ya da ölecek ve Lord Feringal da

asil lordlarrn gözünden düşecek," diye ekledi amcası. "Kötüye alâmet."

"Buna razı olacağını nerden çıkarttınız?" diye sordu genç adam,

çaresizliğinin ses tonuna yansıtmaması için büyük bir çaba sarfederek.

Annesi ve amcası bu soruya sadece gülmekle yetindiler. Jaka onların ne

demek istediğini net bir şekilde anladı. Feringal, Auckney'in lorduydu.

Meralda onu nasıl reddedebilirdi ki?

Zavallı, hassas Jaka'nın öfkesi burnuna gelmişti. Masaya sertçe

yumruğunu vurdu ve sandalyesini geri itti. Hızla ayağa kalkıp annesiyle

amcasının şaşkın bakışlarına katıksız bir hiddetten doğan dik bakışıyla

karşılık verdi. Bunun ardından, Jaka topuğunun üzerinde dönüp koşturarak

dışarı çıktı ve kapıyı arkasından çarparak kapattı.

Ne yaptığının farkına bile varmadan, zihninde dönüp duran düşüncelerle

koşmaya başladı. Jaka kısa süre içinde yüksek bir yere, aynı günün erken

saatlerinde çalışmakta olduğu tarlanın hemen üzerinde olan, kayalardan

oluşmuş küçük bir tepeye geldi. Bu mekân ona, günbatımının muhteşem

manzarasını ve Meralda'nı evini görme olanağı tanıyordu. Güneybatıda,

uzakta şatoyu gördü ve şaşaalı at arabasının, içinde Meralda'yla birlikte ağır

ağır yolda ilerlediğini aklında canlandırdı.

Jaka, sanki göğsüne büyük bir ağırlık çökmüş, sefil hayatındaki tüm

kısıtlamalar bir anda elle tutulabilen duvarlara dönüşmüş ve o duvarlar

durmadan üzerine kapanıyormuş gibi hissediyordu. Jaka son birkaç yılda her

türlü genç kızın kalbini çalmak için bürünmesi gerekli olan doğru kişiliği,

doğru tavrı ve doğru davranışı yakalamak için çok çalışmıştı. Şimdi ise

karşısına çıkan bu ahmak asilzade, yani doğumuyla elde ettiği mevkiinden

başka hiçbir itibarı olmayan, hoşça süslenip parfümler sürünmüş bu züppe,

Jaka'nın elde etmek için onca uğraş verdiği şeyi ondan alıp götürüyordu.

Jaka, elbette ki, durumu bu kadar net bir şekilde okuyamıyordu. Ona göre

ortada yeterince yalın bir gerçek vardı: Sırf doğumuyla sahip olduğu —ya da

olamadığı— mevkii yüzünden ona karşı büyük bir adaletsizlik haksızlık.

Çünkü Auckney'in bu sefil köylüleri onun gerçek ruhunu, içinde bulunan,

çiftlik meralarının ve çamurlu turp tarlalarının toprağıyla örtülmüş olan

asaleti göremiyorlardı.

Çılgına dönen genç adam ellerini kahverengi saçlarına daldırdı ve

derinden iç geçirdi.

7.0

Dünyanın Omurgası

"Buraları temizlesek iyi olur, çünkü Lord Feringal'ın nereni görüp nereni

görmeyeceği belli değil," diye alay etti Tori, üzerinden dumanlar tüten

küvetin içine bir kedi gibi kıvrılıp oturmuş olan ablasının sırtını sert bir bezle keselerken.

Meralda bu sözlerle birlikte hızla döndü ve Tori'nin yüzüne su çarptı,

jvleralda'nın yüzündeki sert ifadeyi gördüğünde, genç kızın kıkırdaması bir

anda kesiliverdi.

"Lord Feringal'ın ne görüp görebileceğini çok iyi biliyorum," diye kız

kardeşini temin etti Meralda. "Eğer elbisesini geri istiyorsa, önu almak için buraya geri gelmek zorunda kalacak."

"Onu ret mi edeceksin?"

"Onu öpmem bile," diye ayak diredi Meralda ve üzerinden sular

damlayan yumruğunu havaya kaldırdı. "Eğer beni öpmeye çalışırsa, ona—"

"Ona hoş bir hanımefendi gibi davranacaksın," diye duyuldu babasınm

sesi. Đki kız da dönüp baktıklarında adamın odaya girdiğini gördüler.

"Dışarı," diye Tori'ye talimat verdi adam. Küçük kız bu ses tonunu, emre sorgusuz sualsiz itaat etmesi gerektiğini bilecek kadar iyi tanıyordu.

Dohni Ganderlay, meraklı Tori'nin gerçekten de odadan uzaklaştığından

emin olmak için kapı eşiğinde bir süre daha durduktan sonra küvetin yanma

gitti ve kurulanması için Meralda'ya yumuşak bir havlu verdi. Edebin

gereksiz olduğu küçücük bir evde yaşıyorlardı, bu yüzden Meralda babasınm

önünde küvetten çırılçıplak kalkarken biraz olsun utanmadı, fakat yakındaki

bir tabureye oturmadan önce havluyu vücuduna sarmayı da ihmâl etmedi.

"Olayların gidişatından memnun değilsin," diye gözlemledi Dohni.

Meralda'mn dudakları inceldi ve genç kadın ileri doğru eğilip

tedirginlikle soğuk banyo suyuna bir elini daldırdı.

"Lord Feringal'dan hoşlanmıyor musun?"

"Onu tanımıyorum," diye lafı yapıştırdı genç kadm, "o da beni tanımıyor.

Hem de hiç tanımıyor!"

"Ama tanımak istiyor," diye tartıştı Dohni. "Bunu büyük bir iltifat olarak almalısın."

"Peki bir iltifatı kabul etmek, o iltifatı eden kişiye kendini sunmak mı

demek oluyor?" diye sordu Meralda, keskin bir iğnelemeyle. "Bu konuda

hiçbir seçeneğim yok mu yani? Lord Feringal seni istiyor, o zaman

gidiyorsun, öyle mi?"

Tedirginlik içinde suyla oynaması hiddetiyle birlikte arttı ve Meralda

yanlışlıkla Dohni Ganderlay'e biraz su sıçrattı. Genç kadm, adamın

beklenmedik bir şekilde saldırgan olan tepkisinin sebebinin onu ıslatmış olması

değil, takındığı tavır olduğunu anladı. Dohni kızının bileğim güçlü eliyle

kavradı ve onu geriye doğru ittirerek Meralda'yı kendisine doğru çevirdi.

71

R.A. Salvatore

"Hayır," diye yanıtladı dobra dobra. "Seçeneğin yok. Feringal,

Auckney'in lordu, büyük imkânlara sahip bir adam, bizi bu pislikten!

kurtarabilecek bir adam."

"Belki de pis kalmayı tercih ediyorumdur," diye laf yetiştirmeye başladı Meralda, ama Dohni Ganderlay kızının sözünü kesti.

"Anneni iyileştirebilecek bir adam."

Koca yumruğunu sıkıp Meralda'nın yüzünün ortasına sertçe vursaydı

dahi, onu bu dört kelimenin yaptığı kadar etkili bir şekilde sersemletemezdi.

Meralda duyduklanna inanamamış bir halde babasına, adamın normalde:

sakin olan yüzündeki çaresiz, neredeyse gözü dönmüş ifadeye bakakaldı vej

korktu; gerçekten de korktu.

"Seçeneğin yok," dedi adam yine zoraki ve monoton bir sesle. "Annen günbegün solup gidiyor ve büyük ihtimâlle bahara sağ çıkmayacak.

Feringal'ın yanına gidecek ve bir hanım gibi davranacaksın. Onun zeki;

esprilerine gülecek ve ona ne kadar büyük biri olduğunu söyleyeceksin.

Bunu annen için yapacaksın," diye bitirdi, ses tonunda ağır bir yılgınlıkla.

Adam başını çevirip ayağa kalktığında, Meralda babasının gözlerinin

kıyısında bir ıslaklık olduğunu gördü ve işin aslını anladı.

Bunun babası için ne kadar feci bir şey olduğunu bilmesi, genç kadının o

gece için hazırlanmasına, kaderin önüne çıkarttığı, görünüşe göre acımasızca

olan bu hadiseyle başa çıkmasına yardımcı oldu.

Güneş batmıştı ve gökyüzü gece mavisine bürünmekteydi. At arabası,

genç adamın aşağısından geçip Meralda'nın küçük evine doğru ilerledi. Kız

kapıdan dışan adımını attı ve Jaka aradaki bu uzun mesafeden bile onun ne

kadar güzel oluğunu görebildi; tıpkı alacakaranlık zamanının kasvetiyle

dalga geçen parlak bir mücevher gibiydi.

Onun mücevheri. Jaka'nın içinde bulunan güzelliklerin adil bir

ödülüydü, şımarık Auckney Lordu için satın alınmış bir hediye değil.

Lord Feringal'ın elini at arabasından dışan uzattığını, ona dokunduğunu

ve Meralda kendisine katılmak için arabaya binerken onu okşadığını aklında

canlandırdı. Bu görüntü, tüm bunların adaletsizliğine karşı haykırmak

istemesine sebep oldu. At arabası, uzaktaki şatoya doğru, içinde Meralda'yla

birlikte uzaklaştı; tıpkı az önce aklında canlandırdığı gibi. Lord Feringal elini

onun cebine atıp da en son sikkesini alsaydı dahi Jaka kendisini bu denli

soyguna uğramış hissetmezdi.

72

Dünyanın Omurgası

Turp tarlalarının tozu toprağıyla dolu tepede uzun bir süre acı çekerek,

elini sürekli saçlarına daldırarak ve bu sefil hayatın eşitsizliklerine lanetler

yağdırarak oturdu. O kadar dalmıştı ki, yan taraftan küçük bir kızın sesinin

geldiğini duyunca tamamıyla şaşkınlığa uğradı.

"Buralarda olacağını biliyordum,"

Jaka, dalgın, ıslak gözlerini açtığında Tori Ganderlay'in kendisine baktığını

gördü.

"Biliyordum," diye alay etti kız.

"Ne biliyordun?"

"Ablamın akşam yemeğini duydun ve kendi gözlerinle görmek istedin,"

diye akıl yürüttü Tori. "Ve hâlâ bekliyor, yolunu gözlüyorsun."

"Ablan mı?" diye tekrarladı Jaka afallamış bir halde. "Buraya her gece gelirim," diye açıklama yaptı.

Tori bakışlarını ondan çevirip evlere doğru döndü, şöminenin ışığının

pencereden dışarı sızmakta olduğu kendi evine baktı. "Meralda'yı

pencereden çıplak görme umuduyla mı?" diye sordu kıkırdayarak.

"Ateşlerden ve ışıktan uzaklaşmak için karanlıkta yalnız başıma buraya

gelirim," diye sertçe yanıtladı Jaka. "Anlayışsız, can sıkıcı insanlardan uzaklaşmak için."

"Neyi anlayamıyorlarmış?"

"Gerçeği," diye yanıtladı genç adam gizemli bir şekilde, sesinin etkileyici çıktığını umarak.

"Ne gerçeği?"

"Hayatın gerçeği," diye yanıtladı Jaka.

Tori kafasını çevirip ona uzunca ve dikkatle baktı, delikanlının ne

dediğini anlamaya çalışırken yüzünü buruşturdu. "Pöh, bence sadece

Meralda'yı çıplak görmek istiyorsun," dedi tekrar ve bunun ardından neşeyle

hoplayarak patikadan aşağı indi.

'Şimdi Meralda'yla oturup benimle alay ederler,' diye düşündü Jaka. O

derin iç çekişlerinden birisini yaptı, döndü ve dağ yamacındaki, daha

karanlık olan araziye doğru yürümeye başladı.

"Kahrolsun bu yaşam!" diye haykırdı, kollarını yeni doğan dolunaya

doğru kaldırarak. "Kahrolsun, kahrolsun ve uçup gitsin şu ölümlü

bedenimden! Yaşamak ve hak etmeyenin ganimeti benden çalmasını görmek

ne kem bir kader. Adalet kazıklarla dolu bir çukurdayken. Kalıtsalken ölçüsü

kıymetin. Ah, Lord Feringal, Meralda'nın boynundan kanını emiyor.

Kahrolsun bu hayat ve uçup gitsin benden!"

Doğaçlama şiirini, dizlerinin üzerine çöküp ellerini ıslak yüzüne

kapatarak bitirdi ve o halde uzun, çok uzun bir süre boyunca ağladı.

Kendisine acıması, yerini hiddete bıraktı ve şiirini bitirmek için Jaka'nın

73

R.A. Salvatore

aklına yeni bir mısra geldi. "Adalet kazıklarla dolu bir çukurdayken," diye tekrarladı, sesi hiddetle titreyerek. "Ve kalıtsalken ölçüsü kıymetin." Derken, yadsınamaz derecede yakışıklı olan yüz hatlarında bir gülümseme belirdi.

"Sefil Feringal boynundan kanını emiyor, Meralda, ama onun olmayacak

bekâretin!"

Jaka debelenerek ayağa kalktı ve tekrar dolunaya baktı. "Buna yemin

ederim," dedi hırlayarak, sonra dramatik bir sesle son bir kez, "Kahrolsun bu yaşam," dedi ve evine doğru yola koyuldu.

Meralda, kendisine sorulan sorulan nazikçe yanıtlayarak ve mutsuz

olduğu bariz olan Leydi Priscilla Auck ile göz göze gelmemeye özen

göstererek akşam yemeğine sabırla göğüs gerdi. Vekilharç Temigast'tan

epey hoşlandığım fark etti; bunun büyük bir sebebi, yaşlı adamın, geçmişi ve

şatonun bir önceki lordu olan Feringal'ın babası hakkında anlattığı

hikâyelerle sofradaki sohbete akış kazandırmasıydı. Hatta Temigast, çeşitli

yemeklerden hangisinde ne çeşit çatal bıçak kullanacağını Meralda'ya

göstermek için bir işaretleşme sistemi bile oluşturmuştu.

Tam karşısında oturan ve hiç durmadan kendisine bakan genç Auckney

lordundan hiç etkilenmemiş olsa bile, genç kadın, hizmetkârların ona servis j

ettiği leziz yemeklere hayran kaldığını inkâr edemezdi. Auck Şatosu'nda her

gün bunları —bıldırcın, balık, patates ve deniz mahsulleri— yani1

Meralda'nın hayatında hiç tatmamış olduğu bu leziz şeyleri mi yiyorlardı?

Yemekten sonra, Lord Feringal'ın ısrarlarıyla, şatonun zemin katında

bulunan, rahat, penceresiz ve dörtgen bir oturma odasma çekildiler. Kalın

duvarlar içerisini ayaz okyanus rüzgârlarından koruyor ve bir köyün şenlik

ateşi kadar büyük bir alevle parlayan devasa bir şömine odaya daha da

sıcaklık kaüyordu.

"Belki de biraz daha yemek istersin," diye önerdi Priscilla, ama ses

tonunda hiç de cömert bir tim yoktu. "Bir hizmetkâra sana yemek getirmesini

söyleyebilirim."

"Ah, hayır, leydim," diye yanıtladı Meralda. "Bir lokmacık daha

yiyemem."

"Gerçekten mi?" dedi Priscilla. "Yemek sofrasında kendini biraz

kaptırdın, değil mi?" diye sordu, çirkin yüzünde sevecen ve yapmacık bir

gülümsemeyle. Meralda, Lord Feringal'ın, ablasıyla kıyaslandığında

neredeyse sevimli olduğunu düşündü. Neredeyse.

74

Dünyanın Omurgası

Derken bir hizmetkâr, üzerinde Meralda'nın tanımadığı kahverengi bir

sıvıyla dolu küçük kadehler bulunan bir tepsiyle içeri girdi. Reddetmeye

korktuğu için kadehi kabul etti ve Temigast'ın kendi kadehini kaldmp işaret

etmesi üzerine içkiyi ağzına götürüp kocaman bir yudum aldı. Genç kadın,

sıvıyla birlikte boğazından aşağı doğru inen yanma hissiyle neredeyse

boğulacaktı.

"Burada brendiyi o kadar çabuk içmeyiz," diye hoşnutsuzca belirtti

priscilla. "Bu ancak bir köylünün davranışı."

Meralda kendisini sanki gür halının alnna girmiş gibi hissetti. Kıza bakıp

burnunu kıvıran Lord Feringal ona pek yardımcı olmadı.

"Daha çok, bu sert içkiye âşinâ olmayan birinin davranışı," diye araya

girdi Temigast, Meralda'nm yardımına koşarak. "Küçük yudumlar

alacaksın, tatlım. Öğreneceksin, fakat asla bu içkinin tadını alamayabilirsin.

Ben henüz alamadım da."

Meralda gülümseyip başını sallayarak, gerginliği bir defa daha bozan ve

sonra yine bozacak olan yaşlı adama sessizce teşekkür etti. Başı hafifçe

dönen Meralda kendisini sohbetten soyutladı, Priscilla'nın kinayeli

yorumlarının ve Lord Feringal'ın bakışlarının farkına varmadı. Düşüncelere

dalıp gitti ve kendisini Jaka Sculi'nin yanında hayal etti —ay ışığıyla

aydınlanmış bir tarlada, hatta belki de bu odada. Rezil Auck kardeşler yerine

yanında Jaka olsaydı, bu oda gür halısı, iri şöminesi ve içini ısıtan içkiyle ne

kadar da muhteşem bir yer olup çıkardı.

Temigast'ın sesi kızın düşüncelerinin sisini böldü. Yaşlı adam, Lord

Feringal'a genç hanımı belli bir saatte evine geri götürmeye söz vermiş

olduklarını ve o saatin hızla yaklaştığını hatırlattı.

"Öyleyse, bizi birkaç dakika yalnız bırakın," diye yanıtladı Feringal.

Meralda paniğe kapılmamaya çalıştı.

"Hiç de münasip bir istek değil," diye belirtti Priscilla. Meralda'ya baktı ve sınttı. "Elbette ya, bunun ne zararı olabilir ki?"

Feringal'ın ablası ve Temigast odadan ayrıldılar. Temigast kapıdan

Çıkmadan önce Meralda'nm omzunu rahatlatıcı bir tavırla sıvazladı.

"Bir beyefendi gibi davranacağınız konusunda size güvenim sonsuz,

lordum," dedi Feringal'a, "mevkiinizin gerektirdiği gibi. Şu koca dünyada Meralda Hanım kadar güzel olan pek az kadm vardır." Genç kadına

gülümsedi. "At arabasını ön kapıya çağıracağım."

Meralda bu yaşlı adamın müttefiki olduğunu fark etti, çok değerli bir

müttefik.

"Muhteşem bir yemekti, değil mi?" diye sordu Lord Feringal, hızla

»arekete edip Meralda'nınkinin yanma bir sandalye çekerek.

"Ah, evet, lordum," diye yanıtladı kız, bakışlarını önüne eğerek.

75

R.A. Salvatore

"Hayır, hayır," diye azarladı Feringal. "Bana Lord Feringal diye hitap etmelisin, 'lordum' diye değil."

"Peki, lordum —Lord Feringal." Meralda bakışlarını ondan kaçırmaya

çalıştı, ama adam çok yakınındaydı, üzerine geliyordu. Bakışlarını kaldırıp

Feringal'a çevirdi ve adam, gözlerini Meralda'nm göğüslerinden ayınp kızın;

gözlerinin içine bakmakla iyi etti.

"Seni yolda gördüm," diye açıkladı adam. "Seninle tanışmak zorun-

daydım. Seni tekrar görmek. Hiç bu kadar güzel bir kadın görmemiştim."

"Ah, lordum —Lord Feringal," dedi Meralda ve tekrar bakışlarını

çevirdi, zira adam yaklaşıyordu, Meralda'nm tahmininden daha da fazla

yaklaşıyordu.

"Seni tekrar görmem gerekliydi," dedi yine, sesi sadece bir fısıltı halinde çıkarak, ama Meralda'nm onu net bir şekilde duyabileceği ve nefesini;

kulağında hissedebileceği kadar yaklaşmıştı.

Feringal'ın elinin dış kısmı nazikçe yanağını okşarken Meralda paniğini

bastırmak için büyük bir çaba sarfetti. Feringal kızın çenesini hafifçe tuttu vei

kafasmı kendi yüzüne doğru çevirdi. Đlk başta dudağına nazik bir öpücük

kondurdu, sonra, kızın bu öpücüğe karşılık vermemiş olmasına rağmen, daha

ısrarcı bir şekilde, hatta sandalyesinden kalkıp kızın üzerine doğru eğilerek

tekrar öptü. Adam dudaklarını bastırıp onu öperken, Meralda Jaka ile hasta

annesini düşündü ve buna müsamaha gösterdi, hatta adamın elinin göğsünün

üzerindeki kumaşı kavramasına bile göz yumdu.

"Afedersiniz, Lord Feringal," diye geldi Temigast'ın sesi kapı eşiğinden.

Kıpkırmızı kesilen genç adam kızdan uzaklaştı ve ayağa kalkıp vekilharca

doğru döndü.

"Araba bekliyor," diye açıkladı Temigast. "Meralda Hanım'ın evine

dönme zamanı geldi." Meralda neredeyse koşarak odadan çıktı.

"Seni tekrar çağıracağım," dedi Lord Feringal ona. "Ve emin ol, pek yakında."

At arabası Auck Şatosu'nu ana karadan ayıran köprüyü aştığı sırada

Meralda kalp atışlarını biraz yavaşlatmayı başarmıştı. Ailesine ve hasta

annesine karşı yapması gereken görevi anlıyordu, ama kendisini bayılacak

veya kusacak gibi hissediyordu. Bir köylünün onun süslü at arabasına

kustuğunu öğrenirse, o rezil Priscilla ne de çok eğlenirdi, değil mi?

Bir mil sonra, hâlâ midesi bulanan ve bütün bunlardan kurtulmaya özlem

duyan Meralda, sürücünün penceresine doğru eğildi.

"Durun! Ah, lütfen durun!" diye haykırdı sürücüye. At arabası sarsılarak yavaşladı, ama daha tam olarak durmadan önce genç kadm kapıyı açtı ve

kendisini dışarı attı.

"Leydim, sizi evinize götürmem gerekli," dedi Liam VVbodgate, aşağı

76

Dünyanın Omurgası

sıçrayıp Meralda'nın yanına inerek.

"Evime getirdiniz işte," diye yanıtladı kadın. "Yeterince yakında."

"Ama önünüzde uzun ve karanlık bir sokak uzanıyor," diye itiraz etti

gjjom. "Eğer öğrenirse Vekilharç Temigast kalbimi söker—"

"Asla bilmeyecek," diye söz verdi Meralda. "Benim için endişelenme.

0U yolda her gece yürürüm ve burasıyla kendi evim arasındaki her çalıyı, her

kayayı ve her evdeki her insanı tanırım."

"Ama..." diye tartışmaya başladı gnom, fakat Meralda onu itip yanından

geçti, ona kendisinden emin bir bakış attı ve karanlığa karıştı.

At arabası bir süre onu takip ettikten sonra, görünüşe bakılırsa kadının

hakikaten de bu muhiti iyi tanıdığına ve burada güvende olacağına karar

kılan Liam arabayı çevirip hızla uzaklaştı.

Gece serindi, ama soğuk değildi. Meralda yoldan ayrılıp daha

yükseklerdeki karanlık arazilere doğru ilerledi. Jaka'yı orada, anlaştıkları

üzere kendisini beklerken bulmayı ümit etti, ama mekân bomboştu.

Karanlıkta tek başına duran Meralda, kendisini sanki dünyadaki tek kişiymiş

gibi hissetti. Bu geceyi, Lord Feringal'ı ve o rezil ablasını unutmayı deliler

gibi isteyen genç kadın, o süslü şeyden kurtulma ihtiyacıyla gece elbisesini

çıkarttı. Bu gece bir asilzade gibi yemek yemişti; yiyecekler ve belki de içini

ısıtan içki haricinde, hiçbir şeyden etkilenmemişti. Hem de hiç.

Genç kadm, üzerinde sadece süssüz iç çamaşırlanyla, ay ışığıyla

aydınlanmış tarlada gezindi. Đlk başta yürüyordu, fakat Jaka Sculi'nin

düşüncesi Lord Feringal'ın aklında taze olan görüntüsünü aklından

sildiğinde adımlan hafifleyip önce bir sıçrama, sonra da bir dans halini aldı.

Meralda kayan bir yıldızı yakalamak istercesine elini kaldırdı ve onun gidiş

yönünü takip ederek döndü, sonra gülerek ve Jaka'yı düşünerek yumuşak

çimler ve çamurun içine, dizlerinin üzerine çöktü.

Şu anda, tam olarak Jaka'nm bu gecenin erken saatlerinde durduğu

noktada olduğunu bilmiyordu. Burası Jaka'nm, kendisini duymayan bir

tanrıya isyan ettiği, tüm bunların adaletsizliğine karşı haykırdığı, hayatının

kendisinden uçup gitmesini istediği ve sırf Lord Feringal'a kalmasın diye

Meralda'nın bekâretini almaya ant içtiği yerdi.

77

RA. Salvatore

BÖLÜM 5

DAR BĐR ÇERÇEVE ĐÇĐNDE

Ertesi günün ikindi vaktinde, sinirleri bozuk olan Arumn Gardpeck, "0

lanet şeyi nereye koydun?" diye Josi Puddles'a sordu. "Onu senin aldığını biliyorum, bu yüzden sakın bana yalan söyleme."

"Onu aldığıma şükret sen," diye karşılık verdi hiçbir suçluluk duygusu

hissetmeyen Josi, parmağım Arumn'un yüzüne doğru sallayarak. "Eğer

elinde o savaş çekici olsaydı Wulfgar tüm mekânı başımıza yıkardı."

"Pöh, sen bir ahmaksın, Josi Puddles," diye yanıtladı Arumn. "Kavga çıkartmadan buradan giderdi."

"Sen öyle sanıyorsun," diye karşılık verdi Josi. "Her zaman böyle şeyler söylüyor, her zaman o adamın tarafını tutuyorsun, hem de sana ve sana sadık

olanlara sorundan başka bir şey getirmemiş olmasına rağmen. Wulfgar senin

için ne iyilik yaptı, Arumn Gardpeck? Ne iyilik?"

Arumn gözlerini kısıp adama dik dik baktı.

"Ayırdığı her kavgayla yeni bir kavga başlattı," diye ekledi Josi. "Pöh, o artık gitti ve bu hem onun için, hem de bizim için en iyisi."

"Savaş çekicini nereye sakladın?" diye tekrar üsteledi Arumn.

Josi sinirle ellerini havaya kaldırıp ondan yüzünü çevirdi, ama Arumn

onu bu kadar kolay bırakmayacaktı. Ufak tefek adamı omzundan kavradı ve

şiddetle kendisine doğru döndürdü. "Sana iki kez sordun," dedi sertçe.

"Bana bir kez daha sordurtma."

"Gitti," diye yanıtladı Josi. "Sadece gitti ve Wulfgar'ın çağıramayacağı kadar uzakta."

"Gitti mi?" diye tekrarladı Arumn. Yüzünde kurnaz bir iade belirdi, zira Josi'yi o muhteşem savaş çekicini öylece okyanusa atmayacağını bilecek

kadar iyi tanıyordu. "Peki çekiç karşılığında ne kadar aldın?'

Josi itiraz etmeye başladı, elini sallayıp tekrar kekeledi <e bu davranışı,

Arumn'un şüphelerini doğrulamış oldu "Gidip onu geri alacaksın, Josl

78

Dünyanın Omurgası

puddles," diye emretti hancı.

Josi'nin gözleri genişledi. "Yapamam—" diye konuşmaya başladı, ama

Anının adamı omzundan ve pantolonunun belinden kavrayıp kapıya doğru

ittirdi.

"Git onu geri getir," dedi Arumn yine, sert ses tonuyla tartışmaya hiç

mahal bırakmayarak, "ve çekici bulana kadar da karşıma çıkma."

"Ama yapamam," diye itiraz etti Josi. "O tayfadan geri alamam."

"O zaman artık burada istenmiyorsun," dedi Arumn, Josi'yi sertçe

kapıdan dışarı, sokağa iterek. "Hem de hiç istenmiyorsun, Josi Puddles. Ya

çekiçle geri gelirsin ya da hiç gelmezsin!" Kapıyı çarparak kapattı ve

afallayıp kalan Josi'yi sokakta bıraktı.

Cılız adamın gözleri, sanki serserilerin ortaya çıkıp kendisini soymasını

beklermiş gibi bir oraya bir buraya bakındı. Endişelenmek için sebepleri

vardı. Arumn'un Korsan Palası, Josi'nin müdavimi olduğu tek yerdi ve bir

açıdan bakılınca, burası onun sokaklardaki güvencesiydi. Pek az kişi Josi'yle

uğraşırdı; bunun büyük bir sebebi uğraşılmaya değecek bir adam olmaması,

ama başlıca sebebi, Josi'ye sorun çıkartmanın, gözde bir mekân olan Korsan

Palası'na girişin kapanması demek olmasıydı.

Josi sokaklarda birçok düşman edinmişti ve Arumn'un onu kapı dışan

ettiği haberi yayılırsa...

Tekrar Arumn'un gözüne girmesi gerekiyordu, ama bunu yapması için

başarması gereken görevi düşününce Josi'nin dizlerinin bağı çözüldü. Aegis-

fang'i, rezil bir meyhanede—mümkün olduğunca az ziyaret ettiği bir

mekânda— azılı bir korsana, çok ucuza satmıştı. Josi'nin gözleri bir o yana

bir bu yana bakmaya, Yarırn Ay Sokak'ı ve onu rıhtımdaki gizli meyhaneye

götürecek olan dar sokakları incelemeye devam etti. Sheela Kree'nin henüz

orada olmayacağını biliyordu. Kadın, gemisi Sıçrayan Hanım'la denize

açılmıştı; bu isim, Sheela Kree'nin, elinde kanlı süvari kılıcıyla kendi

gemisinden bahtsız kurbanlarının güvertesine sıçraması sebebiyle verilmişti.

Josi, onunla düzinelerce masum kişiye işkence edip onları feci şekilde

öldürdüğü söylenen o güvertede karşı karşıya gelme düşüncesiyle ürperdi.

'Hayır,' diye karar verdi, 'onunla görüşmek için, onu biraz daha halka açık

olan meyhanede bekleyeceğim."

Ufak tefek adam ellerini ceplerine daldırdı. Sheela'nın ona Aegis-fang

karşılığında verdiği meblağ ve kendisine ait olan birkaç sikke hâlâ elindeydi.

Bunun yeterli olacağını hiç düşünmüyordu, ama Arumn'un dostluğu

tehlikedeyken bunu denemek zorundaydı.

79

R.A. Salvalore

"Seninle beraber olmak muhteşem bir şey," dedi Delly Curtie, elini

Wulfgar'm geniş, çıplak omzunda gezdirerek ve bu hareketiyle iri adamın

yüzünü buruşturmasına sebep olarak. Omzu da, vücudunun diğer her yeri

gibi, Korsan Palası'ndaki dövüşü hasarsız atlamamıştı.

Wulfgar anlaşılmaz bir şeyler mırıldandı ve yataktan kalktı. Delly'nin eli

onu okşamaya devam etse de iri adam bu dokunuşa aldırış etmedi.

"Hemen gitmek istediğinden emin misin?" diye sordu kadın, baştan

çıkancı bir tavırla.

Wulfgar dönüp ona baktı ve kadının dağınık yatağın üzerinde tembelce

gerindiğini gördü.

"Evet, eminim," diye mırıldandı pantolonunu çekip kapıya doğru

yöneldiğinde.

Delly onun ardından seslenecek gibi oldu, ama kendisini tutup yalvanşı

kesti. Onu azarlayacak gibi oldu, ama bunun beyhude olduğunu ve edeceği

sert sözlerin kınlan kalbini tamir etmeyeceğini fark ederek yine kendisini

tuttu. Bu sefer bir faydası olmayacaktı. Evvelsi gece, Arumn kapılarını

kapatır kapatmaz —ki bu, çıkan kavganın Korsan Palası'nı mahvetmesinden

kısa bir süre sonra demek oluyordu— Delly dosdoğru Wulfgar'ın yanına

gitmişti. Delly, artık evsiz barksız olan adamı nerede bulacağını biliyordu,

zira Morik kendi odasının yanında ona bir oda tutmuştu.

Wulfgar, Morik'in ısrarlanna rağmen onu içeri kabul ettiğinde Delly ne

de çok heyecanlanmıştı. Kadın savunmasını tekrar düşürmüşü, zira gecenin

büyük bir kısmını Wulfgar'm koynunda öylece yatıp kahramanıyla birlikte

bu sefil yaşamdan kaçma hayalleri kurarak geçirmişti. Belki de Luskan'dan

da kaçıp yaban Buzyeli Vadisi'ne geri dönerlerdi ve orada, Delly Wulfgar'ın

eşi olarak çocuklannı büyütürdü.

Elbette ki, sabah vaktinde —daha doğrusu öğle vaktinde— bu hayallerin

ne kadar da beyhude olduğunu, homurtu dolu bir reddedişle anlamıştı.

Şimdi yatakta yatarken kendisini boş ve yalnız, çaresiz ve umutsuz hissedi-

yordu. Wulfgar ile aralarındaki ilişki son zamanlarda yıpratıcı bir hal almış ol-

masına rağmen, sadece adamın onunla birlikte olması gerçeği bile, Delly'nin

hayallere kapılmak için kendisine izin vermesine yol açmışti. Wulfgar artık et-

rafla olmayacaksa, Delly'nin bu hayattan kaçıp kurtulma şansı da olmayacaktı.

"Başka bir şey olmasını mı bekliyordun?" diye Morik'ten bir soru geldi,

sanki haydut onun zihnini okumuşçasına.

Delly ona üzgün, huysuz bir bakış attı.

"O adamdan ne beklemen gerektiğini artık öğrenmiş olmalısın," diye

tahmin yürüttü Morik, ilerleyip yatağın kenanna oturarak. Delly yatak

örtüsünü üzerine çekmeye davrandı, fakat derken karşısındakinin Morik

olduğunu ve adamın kendisinin neye benzediğini gayet iyi bildiğini hatırladı-

80

Dünyanın Omurgası

"Gerçekten istediğin şeyi asla sana vermeyecek," diye ekledi Morik.

"Aklını gölgeleyen hatıraları, hatırlayıp yeniden yaşadığı acılan çok fazla.

Umduğun gibi kendisini sana açsaydı, muhtemelen seni yanlışlıkla

Öldürürdü."

Delly, ona ne dediğini anlayamamış gibi baktı. Hiç şaşırmayan Morik

gülümsedi ve tekrar, "Asla gerçekten istediğin şeyi sana vermeyecek," dedi.

"Peki Morik mi verecek?" diye sordu Delly, bariz bir iğnelemeyle.

Haydut bu düşünceyle birlikte kahkahayı bastı. "Hiç sanmıyorum," diye

itiraf etti, "ama en azından bunu sana açık açık söylüyorum. Ben dürüst bir

adam değilim ve dürüst bir kadın istemiyorum. Hayatım bana ait ve bir

çocuk veya eşle uğraşmayı istemem."

"Kulağa yalnızlık gibi geliyor."

"Kulağa özgürlük gibi geliyor," diye düzeltti Morik kahkaha atarak. "Ah, Delly," dedi, elini uzatip kadının saçlarını okşayarak. "Gelecek için korku duymak yerine anlık keyifleri yaşasan hayatın çok daha eğlenceli olduğunu

göreceksin."

Delly Curtie, yatağın başucuna yaslanıp bu sözleri düşündü ve hiçbir

cevap vermedi.

Morik bunu bir işaret olarak aldı ve yatağa çıkıp kızın koynuna girdi.

"Önerdiğin sikkeler karşılığında, benim mızmız dostum, sana bu kısmını

vereceğim," dedi kaba Sheela Kree, Aegis-fang'in kafasının düz kısmına

hafifçe vurarak. Bir anda çılgınca harekete geçerek savaş çekicini kafasının

üzerine kaldırdı ve silahı kendisiyle Josi Puddles'ın arasında duran masanın

merkezine indirdi.

Josi, aniden kendisiyle vahşi korsan arasında sadece boşluğun

durduğunu, zira masanın parçalara ayrılıp yere saçılmış olduğunu büyük bir

telaşla fark etti.

Sheela Kree gaddarca gülümsedi ve Aegis-fang'i tekrar kaldırdı. Josi

cıyaklayarak kapıya koşturdu ve dışarıya, nemli, tuzlu gece havasına çıktı.

Arkasından gelen çarpma sesini, yani fırlatılan çekicin sertçe kapı eşiğine

vuruşunu ve bunun ardından çok sayıdaki caniden yükselen ulumaya benzer

kahkahaları işitti.

Josi ardına bakmadı. Aslında, koşmayı bıraktığında Korsan Palası'nın

duvarına yaslanmış duruyor, Dokuz Cehennem adına bu durumu Arumn'a

nasıl açıklayacağını kara kara düşünüyordu.

81

R.A. Salvatore

Soluğunu bir düzene sokabilmek için hâlâ nefes almaya çalışıyordu ki,

Delly'nin salıyla üzerini örtmüş bir halde hızla yolda yürüdüğünü gördü.

Arumn'un bir ayak işini yapmak üzere dışan çıkmadıysa, Korsan Palası'na

bu kadar geç saatte dönmezdi, zira mekân daha şimdiden müdavim

kaynamaya başlamış olurdu. Kadının elleri, şalın kıvrımları haricinde boştu,

böylece Josi kadının nereye gittiğini ya da en azından kimi ziyaret etmeye

gittiğini anlamakta hiç güçlük çekmedi.

Kadın yaklaştığında, ufak tefek adam onun hıçkırıklarını duydu; bu da

Delly'nin hakikaten de Wulfgar'ı görmeye gittiğini ve barbarın onun kalbini

biraz daha kötü yaralamış olduğunu kanıtlıyordu. •

"Đyi misin?" diye sordu adam, kadının önünü keserek. Josi'nin orada

durduğunun farkına varmamış olan Delly şaşkınlıkla yerinden sıçradı.

"Canını sıkan ne?" diye sordu Josi hafifçe. Kadına yaklaştı ve Delly'nin omuzlarını sıvazlamak için ellerini kaldırdı; bu arada bu acı dolu

savunmasızlık anını kendi çıkarma kullanıp yıllardır hayalini kurduğu bu

kadını en sonunda yatağa atabileceğini düşünüyordu.

Delly, hıçkınklarma ve mahzun yüz ifadesine rağmen aniden adamdan

uzaklaştı. Adama karşılık olarak verdiği bakış şehvetli değildi, hatta dostane

bile değildi.

"Seni incitti, Delly," diye sessice ve teselli edercesine belirtti Josi. "O seni incitti ve ben senin kendini iyi hissetmene yardımcı olabilirim."

Delly onu açıkça tersledi. "Bütün bunları tezgâhlayan sensin, değil mi,

Josi Puddles?" diye itham etti kadın. "Wulfgar'ı buradan kovdurduğun için ne kadar da mutlu bir ayyaş olmalısın!"

Josi cevap vermeye başlayamadan, Delly onu omuzlayıp geçti ve Korsan

Palası'na, Josi'nin onu takip edemeyeceği mekâna girip gözden kayboldu.

Adam bomboş sokakta, gecenin karanlığında, gidecek bir yerden ve bir

dosttan yoksun bir halde durdu. Bütün bunlardan Wulfgar'ı sorumlu

tutuyordu.

Josi Puddles o geceyi, Luskan'ın en sert kesimlerindeki arka sokaklarda

ve meyhanelerde dolaşarak geçirdi. Karanlık saatler boyunca hiç kimseyle

tek bir kelime laf dahi etmedi. Bunun yerine, bu tehlikeli kesimlerde her

zaman tetikte olduğu için sadece dikkatle dinledi. Hayrettir ki, önemli ve

kendisine tehdit oluşturmayan bir şeyler duydu. Duyduğu şey, Haydut Morik

ile iri barbar dostu ve belirli bir geminin kaptanını ortadan kaldırmak içi11

yapılan büyük bir anlaşmayla ilgiliydi.

82

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 6

FEDAKÂRLIK

Ertesi sabah tarlada çalışırlarken yaşlı çiftçi, "Pekâlâ, Lord Dohni, yüzüm

çamura bulanana kadar önünüzde eğilcem," dedi Dohni Ganderlay'e.

Dohni'nin etrafına toplanmış olan tüm insan ve gnom çiftçiler alaycı bir

kahkaha patlattılar.

"Aşar vergimi dosdoğru size mi vermeliyim?" diye sordu bir diğeri.

"Biraz şundan, biraz bundan, domuzun yemini ve domuzun ta kendisini?"

"Domuzun sadece kıç tarafını," dedi ilki. "Ön tarafı sende kalmalı."

'Tahılı yediği tarafi kendine ayırmalı, ama yemek olmak için semirdiği tarafi

değil," dedi sivri burunlu bir gnom. "Bu tam soylu bir adama göre bir düşünce!"

Tekrar kahkahalara boğuldular. Dohni Ganderlay de onlara kaülmak için

çok uğraştı, ama başarılı olamadı. Onların neşesinin sebebini elbette ki

anlıyordu. Bu köylülerin, kendilerini içinde debelendikleri çamurdan

kurtarmak için pek az şanslan vardı, ama şimdi, aniden ve beklenmedik bir

şekilde, Ganderlay Ailesi'nin bahtı açılmış ve içlerinden birisi o imkânsız

merdiveni tırmanacakmış gibiydi.

Dohni onların bu şakalarım kabul edebilir, onların kahkahalarına tüm

kalbiyle eşlik edebilir, hatta kendisi de birkaç nükteli söz ekleyebilirdi, tabii

uykusuz gecesi ve tüm sabah boyunca aklını kemirip duran bir gerçek

olmasaydı: Meralda gitmek istememişti. Eğer kızı Lord Feringal'a karşı

hislerini, olumlu hislerini dile getirmiş olsaydı, Dohni Kuzeydiyan'ndaki en

mutlu adamlardan birisi olurdu. Ama işin aslını biliyor ve duyduğu suçluluğu

bir kenara atamıyordu. Bu yüzden, o yağmurlu sabahta, çamurlu tarlada

kendisine yapılan bu şakalar ona dokunuyor, dostlarının asla

dayamayacağı bir şekilde bam teline basıyordu.

"Peki sen ve ailen ne zaman şatoya yerleşiyorsunuz, Lord Dohni?" diye

sordu başka bir adam, Dohni'nin hemen önüne gelip beceriksizce reverans

yaparak.

83

R.A. Salvatore

Dohni sadece içgüdüsel bir hareketle, ne yaptığını dahi fark edemeden

adamı omzundan itti ve dönerek çamura düşmesine sebep oldu. Adam, tıpkı

diğerleri gibi kahkahalar atarak yerden kalktı.

"Ah, işte daa şimdiden soylular gibi davranmağa başlamadı mı?" diye

haykırdı ilk konuşan yaşlı adam. "Hepimiz çamurun içine batmalıyız,

yoksam Lord Dohni bizi ezer geçer!"

Bunun üzerine tüm tarla işçileri çamurun içinde dizlerinin üzerine

çöktüler ve Dohni'ye tapınırcasına hareketler yapmaya başladılar.

Kendisine bunların dostları olduğunu ve işin aslını anlamadıklarını

hatırlatıp hiddetini zapteden Dohni Ganderlay, aralarından hışımla geçti,

parmak boğumlan bembeyaz olana dek yumruklarını, çenesi acıyana dek

dişlerini sıktı ve mınldanıp lanetler yağdırarak uzaklaştı.

"Kendimi ahmak gibi hissettim," dedi Meralda, Tori'ye dürüstçe. Đki kız, küçük, taş evlerindeki odalarında oturuyorlardı. Anneleri kızının Lord

Feringal ile akşam yemeği yediğini koşa koşa komşulanna anlatmak için o

kadar hevesliydi ki, iki haftadan uzun bir süreden beri ilk defa dışan çıkmıştı.

"Ama gece elbisesinin içinde çok güzeldin," diye itiraz etti Tori.

Meralda, kız kardeşine zayıfça, ama minnettar bir şekilde gülümsedi.

"Gözlerini senden ayıramamıştır, bundan eminim," diye ekledi Tori. Yüz

ifadesine bakılırsa küçük kız, romantik fantezilerle dolu bir hayal âlemine

dalıp gitmişti.

"Ablası Leydi Priscilla da bana çamur atmayı kesmedi," diye yanıtladı

Meralda, köylüler arasında hakaret etmek anlamına gelen terimi kullanarak.

"O zaman o şişko bir inek," diye kızdı Tori, "ve senin güzelliğin ona bunu hatırlattı demektir."

Đki kız bunun üzerine kıkırdaştılar, ama Meralda'nın gülüşü kısa ömürlü

oldu ve kaşlan tekrar çatıldı.

"Nasıl oluyor da gülümsemiyorsun?" diye sordu Tori. "O Auckney

Lordu ve sana insanın isteyebileceği her şeyi verebilir."

"Acaba verebilir mi?" diye lafı yapıştırdı Meralda iğnelemeyle. "Bana özgürlüğümü verebilir mi? Bana Jaka'mı verebilir mi?"

"Sana bir öpücük verebilir mi?" diye sordu Tori muzipçe.

"Beni öpmesini engelleyemedim," diye yanıtladı Meralda, "ama benden daha fazlasını alamayacak, buna şüphen olmasın. Kalbim hiçbir hoş kokulu

lorda değil, Jaka'ya ait."

84

Dünyanın Omurgası

Odanın perde kapısı kenara sıyrıldığında ve Dohni Ganderlay hışımla

odaya girdiğinde, Meralda'nın bu ilanı etkisini yitirdi ve genç kadının sesi

giderek alçalıp bir fısıltıya dönüştü. "Bizi yalnız bırak," diye Tori'ye emretti adam. Küçük kız, endişeyle ablasına bakarak tereddüt ettiğinde, Dohni daha

da yüksek sesle kükredi, "Defol çabuk, küçük domuz yemi seni!"

Tori aceleyle odadan çıktı ve kafasını çevirip babasına baktı, ama adamın

dik bakışları küçük kızı büsbütün evden çıkmaya itti.

Dohni Ganderlay, o feci, dik bakışını Meralda'ya çevirdi ve Meralda

bundan ne çıkartması gerektiğini anlayamadı, zira bu bakış, babasının

yüzünde görmeye alışık olduğu cinsten değildi.

"Baba," diye söze başladı çekingenlikle.

"Seni öpmesine izin verdin mi?" diye çıkıştı Dohni Ganderlay, sesi

titreyerek. "Peki daha fazlasını istedi mi?"

"Onu durduramadım," dedi Meralda. "Çok hızlı davrandı."

"Ama onu durdurmak istedin."

"Elbette ki istedim!"

Daha bu sözler kızın ağzından henüz çıkmıştı ki, Dohni Ganderlay'in iri,

nasırlı eli Meralda'nın yüzünde patladı.

"Ve sen onun yerine, kalbini ve kadınlık cazibelerini şu köylü oğlana

vermek istiyorsun, değil mi?"

"Ama, Baba—"

Meralda, yüzüne inen bir başka tokatla yataktan düşüp yere yığıldı. Tüm

hiddeti uyanmış olan Dohni Ganderlay, kızın üzerine atıldı. Đri ve sert elleriy-

le ona tokatlar atıp kızın omuzlarına vururken, onu annesini hiç umur-

samadan, onu besleyip giydiren kişilere hiç aldırış etmeden sürtüklük ve

aylaklık etmekle suçladı.

Kız itiraz etmeye, Lord Feringal'ı değil Jaka'yı sevdiğini açıklamaya ve

yanlış bir şey yapmadığını söylemeye çalıştı, ama babası hiçbir şeyi

duymadı. Sadece ona art arda darbeler ve küfürler yağdırmaya devam etti; ta

ki kız, kendisini korumak için beyhude bir çabayla elerini başının üzerine

kapatmış bir halde yerde yatıp kalana kadar.

Dayak başladığı kadar hızlı bir şekilde son buldu. Birkaç saniye sonra,

Meralda çürükler içindeki yüzünü yerden kaldırmaya cesaret etti ve yavaşça

kafasını çevirip babasına baktı. Dohni Ganderlay, yüzünü avuçlarına gömmüş

bir halde yatağın üzerine oturmuş, açık açık ağlıyordu. Meralda onu daha önce

hiç böyle görmemişti. Kız yavaşça ve usulca babasının yanına gitti, ona her

Şeyin yolunda olduğunu fısıldadı. Adamın gözyaşlan yerini ani bir hiddete terk

etti ve Dohni kızı saçlarından kavrayıp çekerek ayağa kaldırdı.

"Şimdi beni dinleyeceksin, kızım," dedi sıktığı dişlerinin arasından,

beni iyi dinleyeceksin. Seçim senin değil. Hem de hiç değil. Lord Feringal'a

85

R.A. Salvatore

istediği her şeyi, hatta daha fazlasını vereceksin ve bunu yaparken yüzünde

mutlu bir gülümseme olacak. Annen ölmek üzere, ahmak kız ve onu sadece

Lord Feringal kurtarabilir. Onun senin bencilliğin yüzünden örmesine göz

yummayacağım." Kızı sertçe sarstıktan sonra bıraktı. Kız ona, sanki bir

yabancıya bakıyormuş gibi baktı ve hüsran içindeki Dohni Ganderlay'e en

acı gelen şey belki de bu oldu.

"Ya da, en temizi," dedi adam sakince, "Jaka Sculi'yi öldürürüm,

cesedini de martılar ve leşçiler didiklesinler diye kayalıklara atarım."

"Baba..." diye itiraz etti genç kadın, sesi sadece titrek bir fısıltı halinde çıkarak.

"Ondan uzak dur," diye bağırdı Dohni Ganderlay. "Lord Feringal'a

varacaksın ve tek kelime itiraz istemiyorum."

Meralda hiç kıpırdamadı; zarif, yeşil gözlerinden aşağı süzülmeye

başlayan yaşları dahi silmedi.

"Kalk ve temizlen," diye talimat verdi Dohni Ganderlay. "Annen yakında eve dönecek ve seni böyle görmemeli. Bu onun hayalini kurup umut ettiği

tek şey, kızım ve eğer bunu ondan alırsan kesinlikle ananı kara toprağa

vermiş olursun."

Bunun ardından, Dohni yataktan kalktı ve sanki kızına sarılmak istermiş

gibi ilerledi, ama ellerini ona yaklaştırdığında Meralda adamın şimdiye kadar

hiç görmemiş olduğu bir şekilde gerginleşti. Omuzlan acı bir yenilgiyle

çöken Dohni, kızının yanından geçip gitti.

Meralda'yı evde tek başına bırakıp dışarı çıktı ve kasıtlı olarak dağın

kuzeybatı yamacına doğru ilerledi, zira orası hiçbir insanın tarlada çalışmadığı,

düşünceleriyle baş başa kalabileceği bir yerdi. Ve tabii dehşetiyle.

"Peki ne yapacaksın?" diye Meralda'ya sordu Tori. Küçük kız, babalan

gözden kaybolur kaybolmaz koşturarak eve geri girmişti. Dudağının

kenarındaki son kan kalıntılarını silmekle meşgul olan Meralda cevap vermedi.

"Jaka'yla birlikte kaçmalısrn," dedi Tori aniden, sanki dünyadaki tüm

sorunlar için mükemmel çözümü bulmuş gibi yüzü aydınlanarak. Meralda

şüpheyle ona baktı.

"Ah, ama bu aşkın doruk noktası olur," diye cıvıldadı küçük kız. "Lord Feringal'dan kaçmak yani. Babamızın seni nasıl dövdüğüne hâlâ

inanamıyorum."

Meralda, gümüş aynasından yansıyan çürüklerine, yaşadığı feci

86

Dünyanın Omurgası

sarsıntının belirgin kalıntılarına baktı. Tori'nin aksine o, yaşananların hepsine

inanabiliyordu. Artık bir çocuk değildi ve kendisine tokat atarken dahi

babasının yüzüne kazınmış olan ıstırabı fark etmişti. Babası korkmuştu;

annesi için, hepsi için feci şekilde korkmuştu.

Meralda üzerine düşen görevi işte o zaman anladı. Ailesine karşı olan

sorumluluğunun her şeyden önce geldiğini ve bunun sebebinin kendisine

savrulan tehditler değil, annesine, babasına ve küçük, muzur kız kardeşine

duyduğu sevgi olduğunu fark etti. Meralda Ganderlay, zarif omuzlarına

binen sorumluluğu ve ailesinin karşısına çıkan bu fırsatı ancak o zaman,

aynada çürüklerine bakarken arılayabildi.

Yine de Lord Feringal'ın dudaklarını kendi dudaklarında ve elini

göğsünün üzerinde düşününce ürpermeden edemedi.

Dohni Ganderlay, suyun ötesinde batan güneşin veya kıpırtısız otururken

onu bulmuş ve çıplak kollanyla ensesinden ziyafet çekmekte olan

sivrisineklerin farkında değildi. Bu rahatsızlığın hiç önemi yoktu. Biricik

kızına nasıl kıymış da el kaldırmıştı? Bu hiddeti nereden çıkmıştı? Ona karşı

hiçbir hata yapmayan, kendisine itaatsizlik etmeyen kızına nasıl öfke

duyabilirdi?

O feci anları tekrar tekrar zihninde canlandırdı, Meralda'yı, güzeller

güzeli, muhteşem Meralda'sını kendisinden sakınmak için yere düşerken ve

onun acımasız darbelerinden korunmak için elleriyle başını örterken gördü.

Dohni Ganderlay, zihninin derinliklerinde bu hiddetinin kızma karşı

olmadığını, tüm sinir bozukluğunun kaynağının Lord Feringal olduğunu

anladı. Hiddeti dünyadaki yetersiz mevkiineydi; bu mevki onu ve ailesini

'köylüler' olarak yaftalamıştı, karısının hastalanmasına sebep olmuştu ve

ölümünü getirmek üzereydi; tabii Lord Feringal'dan gelmesi muhtemel olan

bir müdahale olmazsa.

Dohni Ganderlay tüm bunların farkındaydı, ama kalbinde bildiği tek şey,

biricik kızım hiç sevmediği bir adamın kollarına ve yatağına göndermesinin

ardında kendi bencil sebeplerinin yattığıydı. Dohni Ganderlay kendisini o

anda bir korkak olarak görüyordu ve bunun büyük bir sebebi, çok çok

aşağılardaki çıkıntılı kayalara çarpıp paramparça olmak üzere kendisini o

dağ yamacından aşağı atacak cesareti toplayamamasıydı.

87

KISIM 2

KARANLIK BĐR YOLDA YÜRÜMEK

M

R.A. Salvatore

Drowların Menzoberranzan 'ından yeraltı gnomlarının Blingdenstone 'una,

çoğunluğu insanlar tarafından yönetilen yerleşimlerden oluşan On-

Kasaba 'dan garip töreleriyle hayat süren barbar kabilelerine ve Battlehammer

Klanı cücelerinin yurdu Mührü Salonu 'na kadar birçok toplum içinde yaşadım.

Bir gemide yaşadım, ki bu başlı başına ayrı bir toplum sayılır. Bütün bu

mekânların birbirilerinden farklı âdetleri ve gelenekleri vardı, hepsinin yönetim

şekli, toplumsal yapıları, ibadethaneleri ve halkları farklıydı.

En üstün sistem hangisi? Bu konuda birçok kanı duyarsınız ve bunların

çoğunun temeli kalkınmaya, tanrı vergisi haklara ya da sadece kadere dayan-

dırılır. Drowlar için bu sadece dinsel bir meseledir —onlar toplumlarını kaotik

Örümcek Kraliçe 'nin emellerine göre şekillendirir, sonra da, toplumsal yapıyı

değil de, o yapının içindeki şahısları değiştirmek için sürekli olarak hir-

birilerine savaş açarlar. Yeraltı gnomlan için toplumsal yapı, ırklarının yaş-

lılarına hürmet gösterip onlara saygı duymak, yıllar boyunca yaşamış olan-

ların bilgece kararlarına riayet etmek üzerine kuruludur. On-Kasaba 'nın insan

yerleşim birimlerinde liderlik tanınmışlıkla beraber gelirken, barbarlar şef-

lerini sadece fiziksel üstünlüklerine göre seçerler. Cüceler için ise hükümdarlık

kan bağına bağlıdır. Meselâ Bruenor, babası, babasının babası ve onun baba-

sının babası kral olduğu için kral oldu.

Ben herhangi bir toplumun üstünlüğüne farklı bir açıdan bakıyor, bunu ta-

mamen bireylerin özgürlüğüne dayandırıyorum. Şimdiye kadar yaşadığım yer-

ler arasında en üstün olarak Mithril Salonu 'nu tutuyorum, ama biliyorum ki bu

durum, cücelerin siyasi yapısından değil, Bruenor'un tebaasını özgür bırakacak

kadar bilge olmasından kaynaklanıyor. Bruenor aktif bir kral değil. Politik me-

selelerde klanının sözcülüğünü, askeri meselelerde kumandanlığını ve tebaası

arasındaki sürtüşmelerde de arabuluculuğunu yapıyor, ama sadece kendisinden

istendiğinde. Bruenor, kendisi son derece bağımsız yaşarken aynı özgürlüğün

mutluluğunu Battlehammer Klanına mensup olan diğer herkese dağıtıyor.

Birçok kralın ve kraliçenin, matron ananın ve ruhbanın, başlarına

gelebilecek zararlardan kendilerini azat etmek için, kendilerine hizmet eden

avam sınıfın gerçekten de onların kılavuzluğuna ihtiyacı olduğunu iddia

ettiğini duydum. Çoğu uzun ömürlü topluluklarda bu durum geçerli olabilir,

ama eğer öyleyse bile bunun tek sebebi, birçok nesildir süregelen

şartlandırmaların o tebaanın kalbinden ve ruhundan çok önemli bir şeyi çalıp

götürmesi, birçok nesildir devam eden tabi olma durumunun o halkın kendi

hayatlarına yön çizme konusundaki kararlılıklarını köreltmesidir. Tüm yönetim

biçimleri, bireyin özgürlüğıınü çalma ve "toplum" adına her vatandaşın

hayatlarına bazı şartları dayatma konusunda ortak bir paydaya sahiptir.

"Toplum " kavramı benim için kıymetli bir değerdir ve kesinlikle, bu tip bir gruba mensup olan bireyler, topluluğun kalkınması ve genelin iyiliği için, kendi

90

Dünyanın Omurgası

hayatlarında bazı fedakârlıklarda bulunup bazı sıkıntıları kabul etmek zo-

rundadır. Eğer o fedakârlıklar yaşlıların, matronların, kralların veya kra-

liçelerin fermanlarından değil de bir bireyin yüreğinden gelirse, o toplum çok

daha güçlü olur.

Tüm bunların anahtarı özgürlüktür. Kalma veya terk etme, diğerleriyle

uyum içinde ya da tek basına bir yol çizerek çalışmayı seçme özgürlüğü. Daha

büyük meselelere yardım etme veya uzak durma özgürlüğü. Đyi bir hayat kurma

veya çöplükte yaşama özgürlüğü. Akla gelebilecek herhangi bir şeyi deneme

veya hiçbir şey yapmama özgürlüğü.

Özgürlüğe duyulan ihtiyacı pek az kişi yalanlayabilir; tanıştığım herkes

özgür irade sahibi olmayı arzuluyor ya da öyle olduğunu sanıyor. Ne gariptir

ki, birçoğu özgürlüğün geri yansıyan hali olan bedelini kabullenmeyi

reddediyor: Sorumluluğu.

Đdeal bir toplumda işler yolundadır, zira bireyler birbirilerinin ve bir bütün

olarak toplumun iyiliği için üzerlerine düşen sorumlulukları kabul ederler.

Bunun sebebi birilerinin ona böyle yapmalarını emretmesi değil, böyle bir

seçimin ardındaki kazancı anlayıp kabul etmeleridir. Zira hakikaten de

yaptığımız her seçimin, yapmayı veya yapmamayı tercih ettiğimiz her şeyin

sonuçları vardır. Korkarım la, bu sonuçlar pek de belli değildir. Bencil bir

adam çıkar sağladığını düşünebilir, ama o kişinin dostlarına en çok ihtiyaç

duyduğu sırada, onlar muhtemelen onun yanında olmayacaktır ve en sonunda,

ardında bıraktığı miras yüzünden, o bencil insan hiç de iyi hatirlanmayacaktir.

Bencil kişinin açgözlülüğü ona maddi lüksler sağlayabilir, ama ona gerçek

sevinçleri, sevginin gözle görülmeyen hazzını tattirmayacaktır.

Aynısı, nefret eden, tembel olan, kıskançlık, hırsızlık, serserilik, dedikodu

yapan ve ayyaş olan kişiler için de geçerlidir. Özgürlük herkese, kendi önünde

uzanan hayatı seçme hakkı tanır, ama özgürlük o kişinin seçimlerin

sorumluluğunu —iyisiyle kötüsüyle— kabul etmesini de talep eder.

Ölüm döşeğinde olan kişilerin hayatlarında yaşadıkları şeylerin, hatta ha-

fızalarının en derinlerine gömülmüş olan anılarının dahi gözlerinin önünden

geçtiğini sık sık işitirim. Đnanıyorum ki, en sonunda, varlığımızın o en son

anlarında, sıradaki şeyin gizemlerine vakıf olmadan önceki o süreç içinde, yani

yaptığımız seçimleri gözden geçirme, gündelik hayatin getirdiği kısıtlamalar,

kararları bulanıklaştıran mantığa dayandırmalar ve hataları telafi etme ko-

nusunda verilecek beyhude sözler olmadan, yaptığımız her şeyin çırılçıplak

karşımıza getirilmesi gibi bir lutfa veya lanete sahibiz.

Merak ediyorum da, cennet ve cehennem tanımlamalarına, tamamen

Çırılçıplak kaldığı mız bu anı dahil edecek kaç rahip vardır şu dünyada?

—Drizzt Do'Urden

91

R.A. Salvatore

BÖLÜM 7

ESKĐ BĐR DOSTA VEDA

Đri adam kendisinden sadece bir adım ötedeydi. Josi Puddles onun

geldiğini çok geç fark etmişti. Çıtkırıldım Josi sırtını duvara yaslayıp sindi ve

kendisini korumaya çalıştı, ama Wulfgar bir saniyede onu yakaladı, tek eliyle

havaya kaldırdı ve küçük adamın tek eliyle atmaya çalıştığı tokatlan

savuşturdu.

Derken, 'Güm!' Josi sertçe duvara yapıştı.

"Onu geri istiyorum," dedi barbar sakince. Zavallı Josi için belki de en korkunç olan şey, VVulfgar'ın sesinde ve yüz ifadesindeki sakinlikti.

"N-ne anyorsun ki?" diye cevap olarak kekeledi küçük adam.

Adamı hâlâ tek eliyle tutan Wulfgar, Josi'yi çekti ve tekrar sertçe duvara

çarptı. "Ne dediğimi biliyorsun," dedi, "ben de onu senin aldığını biliyorum."

Josi omuz silkti ve kafasını sağa sola salladı ve bu, bir kez daha sertçe

duvara çarpılmasına sebep oldu.

"Aegis-fang'i sen çaldın," diye sözüne açıklık getirdi VVulfgar, kaşlan

çatık ifadesini Josi'ni yüzüne yaklaştırarak, "ve eğer onu bana geri

vermezsen, seni paramparça eder ve yeni silahımı yapmak için kemiklerini

tekrar birleştiririm."

"B... b... ben onu ödünç aldım..." diyecek oldu Josi, ama laf gevelemesi bir kez daha duvara çarpışıyla yanda kesildi. "Arumn'u öldüreceğini

sandım," diye haykırdı ufak tefek adam. "Hepimizi öldüreceğini sandım,"

Vvulfgar bu ilginç sözlerle birlikte biraz sakinleşti. "Arumn'u öldürmek

mi?" diye tekrarladı duyduklarına inanamayarak.

"Seni kovduğunda," diye açıkladı Josi, "Seni kovacağmı biliyordum. Sen uyurken bunu bana söyledi. Hiddete kapılıp onu öldüreceğini sandım."

"O zaman savaş çekicimi sen aldın, öyle mi?"

"Ben aldım," diye itiraf etti Josi, "ama onu geri almayı düşünüyordum-Onu geri almaya çalıştım."

92

Dünyanın Omurgası

"Nerede?" diye cevap istedi Wulfgar.

"Onu bir arkadaşa verdim," diye yanıtladı Josi, "o da silahı, senin asrının menzilinden uzakta tutması için bir demzci kadına verdi. Çekici geri

Đmaya çalıştım, ama ° denizci kadın silahı geri vermiyor. Kafamı ezmeye

çalıştı, bunu gerçekten yaptı."

"Kim?" diye sordu Wulfgar.

^Sıçrayan Hanım' dan Sheela Kree," diye öttü Josi. "Çekici o aldı ve onu elinde tutmaya niyetli."

Wulfgar uzun bir süre durup bu bilgiyi hazmetti ve ne kadar doğru

olduğunu ölçüp tarttı. Kafasını kaldırıp tekrar Josi'ye baktı ve yüzündeki

kaşlan çatık bakış on kat daha hiddetli bir şekilde geri döndü. "Hırsızlardan hiç hoşlanmam," dedi. Josi'yi tekrar sarstı ve küçük adam direnmeye

çalıştığında, hatta Wulfgar'a bir tokat atmayı başardığında, barbar onu

duvardan çekip art arda iki kez geri vurdu.

"Anayurdumda hırsızlan taşlarız," diye hırladı Wulfgar, Josi'yi binayı

sarsacak kadar sert bir şekilde duvara çarparak.

"Biz de Luskan'da serserileri zincire vururuz," diye bir ses geldi yan

taraftan. Wulfgar ile Josi arkalarını dönüp baktıklarında Arumn Gardpeck'in,

yanında birkaç adamla birlikte binasından dışarı çıktığım gördüler. Fakat

Arumn, elinde sopasıyla ihtiyatlı bir şekilde yaklaşırken, "VVulfgar'a

bulaşmak istemedikleri bariz olan diğer adamlar geride kaldılar. "Onu yere

bırak," dedi hancı.

Wulfgar, Josi'yi bir kez daha duvara çarptıktan sonra ayaklarının üzerine

indirdi, ama onu sertçe sarstı ve yakasını bırakmadı. "Savaş çekicimi çaldı ve ben onu geri almaya niyetliyim," dedi barbar kararlılıkla.

Arumn Josi'ye dik dik baktı.

"Denedim," diye feryat etti Josi, "ama Sheela Kree —evet, ta kendisi.

Çekici o aldı ve geri vermiyor."

Wulfgar onu bir kez daha öyle bir sarstı ki, ufak adamın dişleri takırdadı.

"Kadın silahı aldı çünkü ona sen kendi ellerinle verdin," diye Josi'ye

hatırlattı.

"Ama silahı geri almaya çalışmış," dedi Arumn. "Elinden gelen her şeyi yapmış. Şimdi, sen bunun için onu tartaklamaya mı niyetlisin yani? Bu

kendini daha iyi hissetmeni mi sağlayacak, yabani Wulfgar? Zira kesinlikle

Çekici geri almanı sağlamayacak."

Wulfgar, Arumn'a dik dik baktıktan sonra nazarını Josi'ye çevirdi.

Hakikaten de kendimi iyi hissetmemi sağlar," diye itiraf etti ve Josi gözle

Sürülebilir bir şekilde titreyerek sindi.

'O zaman beni de dövmen gerekecek," dedi Arumn. "Josi benim dostum

~"~senin de olduğunu sandığım gibi— ve onun için dövüşürüm."

93

R.A. Salvatore

Wulfgar bu düşünceyle alay etti. Güçlü kolunu şöyle bir savurarak Josi'yj

yüzükoyun Arumn'un ayaklarının dibine fırlattı.

"Sana çekicini nerede bulabileceğini söyledi," dedi Arumn.

Wulfgar işareti aldı ve arkasını dönüp uzaklaşmaya başladı, fakat kafasını

çevirip baktığında Arumn'un Josi'nin yerden kalkmasına yardım edişin^

sonra da bir kolunu titreyen adamın omuzlarına atıp onu Korsan Palası'na

götürüşünü izledi.

Bu son görüntü, bu gerçek dostluk sahnesi barbarı derinden etkiledi. O da

bu tip bir dostluk yaşamış, düşmanlan yenilmesi imkânsız gibi görünse bile

yardımına koşacak olan dostlara sahip olmuştu. Drizzt'in, Bruenor'un,

Regis'in, Guenhwyvar'ın ve en çok da Catti-brie'nin hatıraları zihnine doluştu.

Ama Wulfgar'ın en derindeki düşüncelerinin karanlık tarafı, bütün

bunlarm bir yalan olduğunu ona hatırlattı. Barbar gözlerini kapatıp ayakta

sallandı ve yere kapaklanacak gibi oldu. Hiçbir dostun onunla birlikte

gidemeyeceği yerler ve hiçbir çeşit dostluğun dindiremeyeceği dehşetler

vardı. Bütün bu dostluklar bir yalandı, güvende olmaya duyulan, son derece

insani, ama sonuçta çocuksu bir ihtiyaçla yaratılmış maskelerden, kişinin

kendisini yanlış ümitlere kaptırmasının bir sonucundan ibaretti. Bunu

biliyordu, zira dostluğun ne kadar beyhude olduğunu ve ardında yatan

gerçeği görmüştü, ki o gerçek hakikaten de karanlıktı.

Wulfgar, yaptığı hareketin pek farkında olmadan Korsan Palası'run

kapışma koşturdu ve onu öyle bir şiddetle açtı ki, kapının çarpışı mekândaki

herkesin ilgisini o yöne çekti. Attığı tek bir uzun adım barbarı Josi ile

Arumn'un yanma getirdi. Wulfgar, Arumn'un sopasını rahatça kenara

savuşturdu ve Josi'nin suratına tokadı basıp küçük adamın birkaç metre

uçtuktan sonra yere yığılıp kalmasına sebep oldu.

Arumn dosdoğru barbarın üzerine saldırarak sopasını savurdu, ama

Wulfgar sopayı bir eliyle yakalayıp çekerek hanemin elinden kopartırcasına

aldı ve sonra Arumn'u geri ittirdi. Sopayı önünde havaya kaldırdı, iki eliyle

birer ucunu tutup hırlayarak ve iri ensesiyle omuzlarındaki kaslarını gererek

tahtayı ikiye ayırdı.

"Bunu neden yapıyorsun?" diye ona sordu Arumn.

Wulfgar'ın verecek bir cevabı yoktu ve bir cevap arama zahmetine dahi

katlanmadı. Girdap gibi dönüp duran düşüncelerinde, burada Errtu ve

peyklerine karşı küçük de olsa bir zafer kazanmıştı. Burada, dostluk yalanını

reddetmiş ve bunu yaparak Errtu'nun ona karşı kullandığı en keskin silahın1

savuşturmuştu. Paramparça olan tahtayı yere fırlattı ve kendisine işkence

edenlerin onu takip etmeye cüret edemeyeceğinden emin bir şekilde, hısıma

Korsan Palası'ndan çıktı.

Rıhtıma vardığında hâlâ hırlıyor, Errtu'ya, Arumn'a ve Josi Puddles a

94

Dünyanın Omurgası

lanetler yağdırıyordu. Uzun iskelenin üzerinde ileri geri, ağır çizmelerini

ahşap zemine rap rap vurarak volta atmaya başladı.

"Hey, derdin ne senin bakayım?" diye sordu ona yaşlı bir kadın.

"Sıçrayan Hanım?" diye sordu Wulfgar. "Nerede o?"

"Kree'nin gemisi mi?" diye sordu kadın, VVulfgar'dan çok kendi kendi-

ne, "Ah, o denize açıldı. Denize açıldı ve hiç şüphesiz, şu geminin

korkusuyla tabanlan yağlıyordur." Kadın sözünü bitirirken, uzun iskelenin

diğer tarafina yanaşmış olan zarif bir geminin karanlık siluetini işaret etti.

Meraklanan Wulfgar gemiye yaklaştı ve üç yelkeni gördü. Yelkenlerin

sonuncusu üçgen şeklindeydi ve bu, barbarın daha önce hiç görmediği bir

tasarımdı. Borda kalasını aşarken Drizzt ile Catti-brie'nin ona anlattığı

hikâyeleri hatırladı ve bir anda her şeyi anlayıverdi: Bu Su PerisVyâı.

Bu isimle birlikte karmaşık düşüncelerinden ayılan Wulfgar, dimdik

doğruldu. Gözleri borda kalasından geminin ismine kaydı ve oradan

yükselip güverteye odaklandı; orada bir denizci durmuş, kendisine

bakıyordu.

"Wulfgar," diye selamladı VVaillan Micanty, "Hoş geldin!"

Barbar, topuğunun üzerinde döndü ve hızla oradan uzaklaştı.

"Belki de bize elini uzatmaya çalışıyordu," diye tahmin yürüttü Kaptan

Deudermont. "Görünene bakılırsa, sadece yolunu kaybetmiş olması daha

muhtemel," diye yanıtladı şüpheci Robillard. "Micanty'nin anlattıklarına bakılırsa barbarın Su PerisVvm ismini gördüğünde verdiği tepki daha ziyade

şaşkınlık gibiymiş."

"Bundan emin olamayız," diye ayak diredi Deudermont, kamarasının

kapısına doğru hareketlenerek.

"Emin olmamız gerekmez," diye lafı yapıştırdı Robillard ve kaptanı

durdurmak için kolunu kavradı. Deudermont durdu ve dönüp önce

büyücünün eline, sonra da adamın aman vermeyen gözlerine dik dik baktı.

"O senin çocuğun değil," diye kaptana hatırlattı Robillard. "Sadece bir Ediğin ve ona karşı hiçbir sorumluluğun yok."

"Drizzt ile Catti-brie benim dostlarım," diye yanıtladı Deudermont.

Bizim dostlarımız ve Wulfgar da onların dostu. Bu gerçeği, sadece bunu

'Simize geldiği için göz ardı mı etmeliyiz yani?"

Tepesi atan büyücü, kaptanın kolunu bıraktı. "Güvenlik için, kaptan,"

diye düzeltti. "Đşimize geldiği için değil."

95

R.A. Salvatore

"Gidip onu bulacağım."

"Bunu zaten denedin ve açık bir şekilde reddedildin," diye dobra dobra

hatırlattı ona büyücü-

"Fakat, yine de gece vakti yanımıza geldi, belki de verdiği ret cevabını

yeniden düşünmüştür."

"Ya da rıhtımda yolunu kaybetmiştir."

Deudermont başıyla onaylayıp bu ihtimâlin mevcut olduğunu kabul etti.

"Eğer Wulfgar'm yanma gidip bunu kendisine sormazsam gerçeği asla

öğrenemeyiz," diye çıkarım yaptı ve kapıya doğru harekete geçti.

"Başka birisini yolla," dedi Robillard aniden, bir anda aklına gelen bir düşünceyle. "Bay Micanty'yi yollayabilirsin, meselâ. Ya da ben giderim."

"Wulfgar ne seni tanıyor ne de Micanty'yi."

"Mürettebatta, uzun zaman önceki o yolculuk sırasında Wulfgar'la

birlikte gemide olan birileri elbet vardır," diye ısrar etti inatçı büyücü, "onu tanıyan adamlar yani."

Deudermont çenesini kararlılıkla kaldırarak kafasını olumsuz anlamda

salladı. "5w Perisi'nde Wulfgar'a ulaşabilecek olan tek bir adam var," dedi.

"Denize açılmadan önce ona gideceğim ve eğer gerekirse bir daha

gideceğim."

Robillard cevap verecek gibi oldu, ama bunun boşuna olduğunu fark edip

yenilgiyle ellerini havaya kaldırdı. "Luskan'ın liman kesimindeki sokaklar

dostların için güvenli bir barınak değil, Kaptan," diye ona hatırlattı. "Her gölgede bir tehlike olabileceğinin farkına var artık."

"Her zaman farkındaydım ve her zaman farkındayım," dedi Deudermont

sırıtarak. Robillard onun yanına gidip kaptanın üzerine çeşitli —darbelen

durduracak, fırlatılan misilleri engelleyecek ve hatta bazı büyülü saldırıları

bozacak— efsunlar yaptığında Deudermont'un yüzündeki sınüş daha da

genişledi.

"Büyünün süresine dikkat et," diye uyardı büyücü.

Dostunun tedbirlerine minnettar olan Deudermont başıyla onayladı ve

kapıya doğru döndü.

,

Kaptan kapıdan çıkar çıkmaz Robillard bir sandalyeye yığıldı. Knstaı

küresini ve onu kullanmak için harcaması gereken enerjiyi duşundu.

"Gereksiz çaba." dedi sinirle iç çekerek. "Hem kaptanınki, hem de benimki.

Layık olmayan bir lağım faresine değmeyecek bir uğraş."

Uzun bir gece olacaktı.

«^»•«^>

96

Dünyanın Omurgası

"Peki ona bu kadar çok mu ihtiyacın var?" diye sormaya cesaret etti

jvlorik. Wulfgar'ın kötü ruh halini göz önünde bulundurunca, bu soruyu

sormakla büyük bir risk aldığının farkındaydı.

Wulfgar bu saçma soruya cevap verme zahmetine dahi girmedi, fakat

küçük hırsıza attığı bakış cevabı yeterince iyi vermiş oldu. "Muhteşem bir

silah olmalı, öyleyse," dedi Morik, açık bir küfür mahiyetinde olan

düşüncelerini affettirmek için konuyu aniden değiştirerek. Elbette ki Morik,

Aegis-fang'in ne kadar muhteşem bir silah olduğunu, işçiliğinin ne kadar

kusursuz olduğunu ve Wulfgar'ın güçlü ellerine ne kadar yakıştığını gayet

iyi biliyordu. Fakat faydacı hırsızın zihninde, Sheela Kree'nin cani tayfasının

peşinden açık denize yolculuğa çıkmayı bu gerçek bile haklı çıkartmıyordu.

'Belki de duygulan daha derindir,' diye düşündü Morik. 'Belki de

Wulfgar çekice duygusal açıdan bağlıdır. Ne de olsa onu ona üvey babası

yapmıştı. Belki de Aegis-fang onun geçmiş yaşamından kalan son yadigâr,

eskiden olduğu kişiyi ona hatırlatan tek şeydir.' Bu, Morik'in yüksek sesle

sormaya cesaret edemediği bir soruydu, zira Wulfgar kendisiyle hemfikir

olsa bile, gururundan dolayı bunu asla itiraf etmezdi, fakat Morik'i sadece bu

soruyu sorduğu için dahi denize fırlatabilirdi.

"Ayarlamaları sen yapabilir misin?" diye tekrar sordu sabırsız Wulfgar.

Sheela Kree'yi yakalayacak, belki de onu başka bir limana kadar gizlice

takip edecek ya da Wulfgar'ın gecenin karanlığında küçük bir filikayla

gemiye yanaşıp sessizce bir gizli göreve çıkabileceği kadar yaklaşacak

derecede hızlı olan ve bilgili bir kaptana sahip bir gemi ayarlamasını

istiyordu. VVulfgar, Kree'ye ulaştıktan sonra savaş çekicini geri almak için

hiçbir yardım beklemiyordu. Yardıma ihtiyacı olacağını düşünmüyordu.

"Senin şu kaptan dostuna ne dersin?" diye yanıtladı Morik.

Wulfgar duyduklarına inanamayarak ona baktı.

"Deudermont'un Su Perisi, Kılıç Sahili'ndeki en meşhur korsan avcısı,"

diye dobra dobra belirtti Morik. "Eğer Luskan'da Sheela Kree'yi

yakalayabilecek tek bir gemi varsa, o da Su Perisi'dir ve Kaptan

Deudermont'un sana nasıl kucak açtığı hesaba katılınca, bu görevi kabul

edeceğine bahse girerim."

Barbar, Morik'in bu iddiasına, "Başka bir gemi ayarla," demekten gayri

bir cevap vermedi.

Morik uzun bir süre ona baktıktan sonra başıyla onayladı ve,

Deneyeceğim," diye söz verdi.

"Şimdi," diye buyurdu VVulfgar. "Sıçrayan Hanım bizden çok

haklaşmadan önce."

"Yapmamız gereken bir işimiz var," diye ona hatırlattı Morik. Bütçeleri

blraz daralmış olan iki kafadar, gece vaktinde bir gemi dolusu kesilmiş

97

R.A. Salvatore

büyükbaş hayvan etini taşımasına yardım etmek için bir hancıyla

anlaşmışlardı.

"Etleri ben indiririm," diye önerdi Wulfgar ve bu sözler, dürüst iş

yapmayı asla sevmemiş olan Morik'in kulaklarına hoş bir müzik gibi geldi.

Küçük hırsızın, Sheela Kree'yi yakalayabilecek bir gemiyi aramaya nereden

başlayacağına dair hiçbir fikri yoktu, ama bu sorunun cevabını aramayı —ve

bunu yaparken belki de elini daldırabileceği birkaç cep bulmayı— tonlarca

tuzlanmış etin altında sırılsıklam ve leş kokulu bir hale gelmeye kat kat tercih

ediyordu.

Robillard kristal küresine bakıyor, geniş, iyi aydınlanmış ve şehir

muhafızları tarafından sıkı denetim altında tutulan bulvarda yürümekte olan

kaptanı izliyordu. Devriyelerin çoğu kaptanı selâmlamak ve ona övgüler

sunmak için duruyordu. Robillard, sadece görüntü sağlayıp sesleri

aktarmayan kristal küresinden muhafızların sözlerini işitemese de, onların iyi

niyetlerini anlayabiliyordu.

Kapının çalmışı, büyücünün konsantrasyonunu bozdu ve kristal küredeki

görüntünün girdap gibi dönen puslu bir griliğe dönüşmesine sebep oldu.

Robillard, o sahneyi derhal tekrar görüntüye getirebilirdi, ama o anda,

özellikle de kaptanın üzerine yerleştirdiği çok sayıdaki koruyucu büyü

sayesinde Deudermont'un tehlike içinde olmadığı sonucuna vardı. Yine de

mahremiyeti tercih eden büyücü kabaca, "Kaybol!" diye seslendikten sonra kendisine sert bir içki koymak için ayaklandı.

Kapı yine çalındı ve bu seferki daha ısrarcıydı. "Buna bir bakmalısınız,

Üstat Robillard," diye bir ses geldi. Bu, Robillard'ın tanıdığı bir sesti.

Robillard şikâyet dolu homurtularla ve elinde içki şişesiyle kapıyı açtığında

karşısında mürettebattan bir adamm durduğunu ve omzunun üzerinden

borda kalasının olduğu taraftaki küpeşteye baktığını gördü.

Orada VVaillan Micanty ve başka bir denizci durmuş, rıhtıma bakıyor,

görünüşe göre biriyle konuşuyorlardı.

"Bir misafirimiz var," diye bildirdi Robillard'ın kapı eşiğinde duran

denizci ve büyücü bunun Wulfgar olduğunu düşündü. Bunun iyi mi yoksa

kötü mü olduğunu kestiremeyen Robillard, güvertede ilerlemeye başladı ve

sadece haddinden fazla meraklı olan denizcinin yüzüne kendi kapısı*11

kapatmak için duraksadı.

"Üstat Robillard izin verene kadar gemiye çıkamazsın," diye seslend1

98

Dünyanın Omurgası

Micanty ve cevaben iskelenin üzerinden ona sessiz olması için yalvaran bir

yakarış geldi.

Robillard, Micanty'nin yanma gitti. Büyücü aşağı baktığında bir

battaniyeye sarınmış duran sefil bir siluet gördü; bu, adamın ürkekliğini

açığa vuran bir işaretti, zira gece hiç de soğuk sayılmazdı.

"Kaptan Deudermont ile görüşmek istiyor," diye açıkladı Waillan

Micanty.

"Sahi mi?" diye karşılık verdi Robillard ve iskelede duran adama doğru

dönüp, "Yolu bu tarafa düşen her aylağın gemiye çıkıp Kaptan Deudermont

ile görüşmesine izin vermemiz mi bekleniyor yani?"dedi.

"Anlamıyorsunuz," diye yanıtladı aşağıdaki adam, sesini alçaltarak ve

sanki her an bir katilin üzerine atılmasını bekliyormuş gibi etrafi kolaçan

ederek. "Duymanız gereken bir haberim var. Ama burada olmaz," diyerek

sözüne devam ederken tekrar etrafına bakındı. "Birilerinin duyabileceği bir

yerdeyken olmaz."

"Yukarı gelsin,"diye Micanty'ye talimat verdi Robillard. Denizci ona

şüpheyle bakınca, büyücü bu bakışa öyle bir yüz ifadesiyle cevap verdi ki,

Micanty onun kim olduğunu hatırladı. Bu ifade, aynı zamanda Robillard'ın,

bu küçük adamın onun büyücülük güçleri varken zarar ziyana yol

açabileceğinin düşüncesini bile abes bulduğunu belirtiyordu.

"Onunla kendi kamaramda görüşeceğim," diye talimat verip uzaklaştı.

Birkaç saniye sonra, Waillan Micanty, titreyip duran küçük adamı

Robillard'ın kamara kapısından içeri soktu. Diğer birkaç meraklı denizci de

kafalarım kapıdan içeri uzattıysa da, Micanty, daha Robillard'ın iznini

beklemeden odaya girdi ve kapıyı adamların yüzüne kapattı.

"Sen Deudermont musun?" diye sordu ufak tefek adam.

"Değilim," diye itiraf etti büyücü, "ama emin ol ki, bulup bulabileceğin ona en yakın kişi benim."

"Deudermont'u görmeliyim," dedi küçük adam.

"Đsmin nedir?"diye sordu büyücü.

Küçük adam kafasım sağa sola salladı. "Sadece Deudermont'a bir haber

vermeliyim," dedi. "Ama haber benden değil, bilmem anlatabildim mi?"

Hiç de sabırlı bir adam olmayan Robillard kesinlikle anlamamıştı.

Parmağım şıklara ve ufak adamın üzerinde patlayıp onu geriye doğru

sendeleten bir enerji dalgası yolladı. "Đsmin ne?" diye tekrar sordu ve adam tereddüt ettiğinde Robillard onu bir kez daha çarptı. "Seni temin ederim,

sırada daha bunun gibi çok var," dedi.

Küçük adam kapıya doğru döndü, ama yüzüne öyle güçlü bir rüzgâr

Çarptı ki, neredeyse onu yere düşürecek gibi oldu ve çelimsiz adamı tekrar

büyücüyle yüz yüze gelecek şekilde döndürdü.

99

R.A. Salvatore

"Đsmin ne?" diye sakince sordu Robillard.

"Josi Puddles," diye ağzından kaçırdı Josi, kendisine bir sahte isim

uydurmayı akıl edemeden önce.

Robillard parmağını çenesine koyarak bir süre bu ismi düşünüp tarttı.

Sandalyesinde arkasına yaslandı ve düşünceli bir tavır takındı. "Lütfen bana

haberinizi verin, Bay Puddles."

"Kaptan Deudermont ile ilgili,"diye yanıtladı, pes ettiği bariz olan Josi.

"Onu öldürmeyi planlıyorlar, başına çok büyük para konuldu."

"Kim?"

"Đri bir adam," diye yanıtladı Josi. "Wulfgar adındaki iri bir adam ve onun arkadaşı Haydut Morik."

Robillard şaşkınlığını gizlemek için çaba sarfetti. "Peki bunu nereden

biliyorsun?" diye sordu.

"Haberler sokaklara yayıldı," diye yanıtladı Josi. "Deudermont'u on bin altın karşılığında öldürmek istiyorlar, yani denilenlere bakılırsa."

"Başka bir haber var mı?" diye sordu Robillard, sesi tehditkâr bir ünı

takınarak.

Küçük gözleri sağa sola bakıp duran Josi omuz silkti.

"Buraya neden geldin?" diye üsteledi Robillard.

"Bilmeniz gerektiğini düşündüm," diye yanıtladı Josi. "Wulfgar ve

Morik'in ününe sahip olan kişiler peşimde olsaydı, bunu önceden bilmek

isterdim."

Robillard başıyla onayladıktan sonra kıs kıs güldü. "Limandaki en

tehlikeli kimseler arasında kötü bir şöhrete sahip olan bir gemiye —korsan

avcısı bir gemiye— hiç tanımadığın bir adamı uyarmak için geliyorsun, hem

de bunu yaparak kendini ölümcül bir tehlikeye atacağını bildiğin halde. Af

edersin, Bay Puddles, ama bu işte bir çelişki sezinliyorum."

"Bilmeniz gerektiğini düşündüm," dedi Josi tekrar, gözlerini yere

indirerek. "Hepsi bu."

"Hiç sanmıyorum," dedi Robillard sakince. Josi tekrar kafasını kaldırıp

ona baktı, yüz ifadesi korku doluydu. "Ne kadar istiyorsun?"

Josi'nin ifadesi meraklı bir hal aldı.

"Daha akıllı olan bir adam bilgiyi vermeden önce pazarlık yapardı," diye açıkladı Robillard, "ama biz nankör değiliz. Elli altın sikke yeterli mi?"

"Ş-şey, evet," diye kekeledi Josi, sonra da, "şey, hayır. Yani tam olarak değil, demek istedim. Ben yüz altın düşünüyordum," dedi.

"Sıkı bir pazarlıkçısın Bay Puddles," dedi Robillard ve sinirleri git gide bozulmakta olan denizciyi sakinleştirmek için Micanty'ye doğru başını

salladı. "Verdiğin bilgi son derece değerli olabilir, tabii yalan

söylemiyorsan."

100

Dünyanın Omurgası

"Hayır, beyim, kesinlikle yalan söylemiyorum!"

"Yüz altın, öyleyse," dedi Robillard. "Kaptan Deudermont ile konuşmak için yarın buraya gel, biz de sana ödeme yapalım."

Josi etrafına bakındı. "Eğer sakıncası yoksa, bir daha buraya gelmesem

daha iyi olur, Üstat Robillard," dedi.

Robillard tekrar kıs kıs güldü. "Elbette," diye yanıtlarken boynunda asılı duran keseye elini götürdü. Bir anahtar çıkarttı ve onu Waillan Micanty'ye

fırlattı.

"Hallediver," dedi adama. "Parayı sol alt çekmecede bulacaksın. Onluk sikkeler halinde öde. Sonra da Bay Puddles'a güzel gemimizin dışına kadar

eşlik et ve onu güvenle rıhtımdan çıkartmaları için yanma bir çift adam ver."

Micanty duyduklarına inanmakta güçlük çekiyordu, ama tehlikeli

büyücüyle tartışacak da değildi. Josi Puddles'm koluna girdi ve odadan ayrıldı.

Kısa süre sonra geri döndüğünde, Robillard'ı kristal küresinin üzerine

eğilmiş bir halde içindeki görüntüye dikkatle bakarken buldu.

"Ona inandın," diye belirtti Micanty. "Hem de hiçbir kanıtı olmadan para ödeyecek kadar."

"Yüz bakır sikke o kadar da büyük bir meblağ değil," diye yanıtladı

Robillard.

"Bakır mı?" dedi Micanty. "Altın olduklarını gözümle gördüm."

"Öyle görünüyor," diye açıkladı büyücü, "ama seni temin ederim ki,

onlar bakırdı ve o sikkelerin izini kolayca takip edip bizim şu Bay Puddles'ı

bulabilirim —eğer gerekirse onu cezalandırmak veya verdiği bilgi doğru

çıkarsa onu ödüllendirmek için."

"Buraya herhangi bir ödül arayışıyla gelmedi," diye belirtti gözlemi

kuvvetli olan Micanty. "Kesinlikle Kaptan Deudermont'un tanıdığı da değil.

Hayır, görünüşe bakılırsa, dostumuz Puddles şu Wulfgar veya Morik denilen

adamdan pek hoşlanmıyor."

Robillard tekrar kristal küresine baktı, sonra da arkasına yaslanarak

düşüncelere daldı.

"Kaptanı buldun mu?" diye sormaya cüret etti Micanty.

"Buldum," diye yanıtladı büyücü. "Gel, şuna bir bak."

Micanty, Robillard'ın yanma gittiğinde kristal kürenin içindeki

görüntünün Luskan sokaklarından ayrılıp açık okyanustaki bir gemiye

odaklandığını gördü. "Kaptan mı?" diye sordu endişeyle.

"Hayır, hayır," diye yanıtladı Robillard. "Galiba Wulfgar ya da en

azından onu büyülü savaş çekici. Silahı biliyorum. Bana detaylı bir şekilde

tarif edilmişti. Bana Wulfgar'ı göstereceğini düşündüğüm büyülü arayışım

beni Sıçrayan Hanım adındaki bir gemiye götürdü."

"Korsan mı?"

101

R.A. Salvatore

"Muhtemelen," diye yanıtladı büyücü. "Eğer Wulfgar hakikaten de o

gemideyse o adamla bir daha karşılaşmamız muhtemeldir. Fakat eğer

öyleyse, dostumuz Puddles'ın hikâyesinin doğru olması pek olası değil."

"Kaptanı çağırabilir misin?" diye sordu Micanty, hâlâ endişeli bir tavırla.

"Onu getirebilir misin?"

"Beni dinlemez ki," dedi Robillard zoraki bir şekilde sırıtarak. "Đnatçı kaptanımızın bazı şeyleri kendi gözüyle görmesi gerekli. Onu yakından takip

edeceğim. Git gemiyi güvenceye al. Muhafız sayısını iki kat, hatta üç kat

arttır ve her adama gölgelere dikkatle bakmalarını söyle. Eğer hakikaten de

Kaptan Deudermont'u öldürmeye kararlı kimseler -varsa, onun burada

olduğunu düşünebilirler."

Robillard yine yalnız kaldı ve kristal küresinin başına dönüp Kaptan

Deudermont'un görüntüsünü geri çağırdı. Hayal kınklığıyla iç geçirdi. Bu

kadarım zaten bekliyordu, ama kaptanın kasabanın daha tehlikeli kesimine

bir kez daha gittiğini görünce yine de cam sıkıldı. Robillard tekrar ona

odaklanırken, Deudermont Yanm-Ay Sokak levhasının altından geçti.

Eğer Robillard, bu geniş alanı daha iyi tarama imkânına sahip olsaydı,

Deudermont'un az önce girdiği bulvara paralel olarak uzanan sokağa gizlice

süzülen iki silueti fark edebilirdi.

Sürüngen Sharky ve Tee-a-nicknick, hızla seğirttikten sonra bir ara

sokağa dönüp tam Korsan Palası'nın yanından Yanm-Ay Sokak'a çıktılar.

Hızla binanın içine girdiler, zira Sharky Deudermont'un oraya yönelmiş

olduğundan emindi. Đkili, orada oturan iki müdavimi tehditkâr hırıltılarla

yerlerinden ettikten sonra, kapının sağ tarafında, köşede duran masaya

yerleşti. Rahatça kurulup Delly Curtie'ye içki siparişi verdiler. Kaptan

Deudermont kapıdan içeri girip bana doğru ilerlemeye başladığında

yüzlerindeki kibirli gülümseme daha da büyüdü.

"O burda uzun süre kalmaz Wulfgar yok diye," diye belirtti Tee-a-

nicknick.

Sürüngen önce sözleri deşifre etti, sonra da sözlerin ardındaki manayı

düşündü ve başıyla onayladı. Wulfgar ile Morik'in nerede olabilecekleri

hakkında şöyle böyle bir fikri vardı. Bir tanıdıkları, o gecenin erken

saatlerinde iki adamı rıhtım bölümünde tespit etmişti. "Gözünü ondan

ayırma," diye talimat verdi Sürüngen. Önceden hazırlamış olduğu bir keseyi

çıkarttı ve mekândan ayrılmak üzere ayaklandı.

102

Dünyanın Omurgası

"Çok kolay," diye belirtti Tee-a-nicknick, Sürüngen'in günün erken

saatlerinde yaptığı plan hakkındaki şikâyetlerini tekrar dile getirerek.

"Evet, ama işin güzel kısmı da bu zaten, dostum," dedi Sürüngen. "Morik bunu bir kenara atmayacak kadar meraklı ve kibirli. Hayır, bunu kabul

edecek ve bu da onun çok daha hızlı koşarak bize gelmesini sağlayacak."

Sürüngen dışarıdaki geceye çıktı ve sokağı taradı. Bu alanda sinsi sinsi

dolaşıp gözcülük ve habercilik yapan çok sayıdaki sokak çocuğundan

birisini tespit etmekte hiç zorluk çekmedi.

"Gel bakalım, evlat," diye seslendi o çocuğa. On kıştan daha fazlasını

görmemiş bir sokak çocuğu olan oğlan ona şüpheyle baktı ve yaklaşmadı.

"Senin için bir iş var," diye açıkladı Sürüngen, keseyi havaya kaldırarak.

Oğlan, tehlikeli görünen korsana ihtiyatla yaklaştı.

"Şunu al," diye talimat verdi Sürüngen, küçük keseyi çocuğa uzatarak.

"Ve sakın içine bakma!" diye emretti, oğlan kesenin ipini çözmeye

başladığında.

Sokak çocuğunun kesenin içinde özel bir şeyler —meselâ altın veya

büyü— olduğunu düşünüp keseyle birlikte kayıplara kanşabileceğini fark

eden Sürüngen derhal fikrini değiştirdi. Keseyi çocuğun elinden çekip aldı ve

ağzını açıp içindekileri sergiledi: Kedi pençesine benzeyen birkaç küçük

nesne, berrak bir sıvıyla dolu bir şişecik ve görünüş itibarıyla değersiz olan

bir taş parçası.

"Tamam işte, gördün ve artık onun çalmaya değecek bir şey olmadığını

biliyorsun," dedi Sürüngen.

"Çalmayacaktım zaten," diye itiraz etti oğlan.

"Elbette ki çalmayacaktın," dedi Sürüngen, bilmiş bilmiş gülerek. "Sen iyi bir çocuksun, değil mi? Pekâlâ, Wulfgar adındaki adamı biliyor musun?

Hani şu, eskiden Korsan Palası'nda Anının içim milleti pataklayan san saçlı,

iri adamı?"

Oğlan başıyla evetledi.

"Peki onun dostunu?"

"Haydut Morik," dedi oğlan. "Herkes Morik'i bilir."

"Aferin sana," dedi Sürüngen. "Onlar tahminimce yan rıhtımda ya da

burasıyla orası arasında bir yerdeler. Senden onlan bulmanı ve bu keseyi

Morik'e vermeni istiyorum. Ona ve Wulfgar'a Kaptan Deudermont adındaki

birinin onlan Korsan Palası'nın dışında beklediğini, meselenin iri bir çekiçle

ilgili olduğunu söyle. Bunu yapabilir misin?"

Oğlan sanki bu soru saçmaymış gibi zoraki bir şekilde güldü.

"Peki yapacak mısın?" diye sordu Sürüngen. Elini cebine attı ve bir

gümüş sikke çıkarttı. Sürüngen, sikkeyi çocuğa vermek üzereyken fikrini

değiştirdi ve eli tekrar cebine gidip daha fazla parlak gümüş sikkeyle dışan

103

R.A. Salvatore

çıktı. "Küçük dostlarına haber ver, hepsi tüm Luskan'a baksınlar," diye

talimat verdi, sikkeleri gözleri kocaman olmuş olan sokak çocuğuna

uzatırken. "Eğer Wulfgar ile Morik'i Korsan Palası'na getirirsen senin için

daha fazla sikke olacağından hiç şüphe etme."

Sürüngen, başka bir şey söylemeden önce oğlan sikkeleri onun elinden

kaptı, döndü ve arka sokağa karışıp gözden kayboldu.

Birkaç saniye sonra Tee-a-nicknick'e katılan Sürüngen gülümsüyordu,

oğlanın ve onun devreye sokacağı sokak veletleri şebekesinin bu işi kısa

sürede halledeceğinden emindi.

"Adam sırf bekle," diye açıkladı Tee-a-nicknick, bara yaslanmış duran ve şarabını yudumlayan Deudermont'u işaret ederek.

"Sabırlı bir adam," dedi Sürüngen, yeşil ve sarı dişlerden oluşan

gülümsemesini sergileyerek. "Eğer yaşamak için ne kadar zamanının

kaldığını bileydi, biraz daha acele edebilirdi. Ederdi ya." Tee-a-nicknick'e

Korsan Palası'ndan çıkma işaretini verdi. Đkisi kısa süre içinde, onlara

tavernanın ön kapısını rahatça görme imkânı tanıyacak kadar yakın olan bina

çatısını buldular.

Tee-a-nicknick gömleğinin arkasından uzun ve içi boş bir boru aldı, sonra

da cebinden etrafına küçük tüyler bağlanmış olan kedi pençesini çıkarttı. Diz

çöken ve son derece dikkatle hareket eden yarı-quallan serseri, sağ avucunu

yukarı kaldırdı, sonra kedi pençesini sol eline alıp sağ bileğine gizlenmiş

duran bir paketi sıktı. Dövmeli adam yavaş, çok yavaş bir şekilde basıncı

arttırdı ve paket patlak verip açıldı. Paketin içinden bir damla pekmeze

benzer bir sıvı sızdı. Sıvının çoğunu kedi pençesinin ucuyla yakaladıktan

sonra küçük dartı üfleme silahının ucuna yerleştirdi.

"Tee-a-nicknick de sabırlı adam," dedi gaddar bir gülümsemeyle.

104

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 8

SICAK DUYGULAR

"Ah, şu haline bak!" diye feryat etti Biaste Ganderlay, Meralda'run Lord Feringal'm o akşamki yemek için yolladığı gece elbisesini giymesine yardım

etmeye geldiğinde. Annesi kızının çürüklerinin ne kadar büyük olduğunu,

boynunda ve omuzlannda, yüzündeki iki lekeden daha büyük morluklar

bulunduğunu, ancak Meralda bütün gün giydiği boyundan bağlı önlüğü

çıkarttığı zaman görebildi. "Bu halde Lord Feringal'm karşısına

çıkamazsın," diye haykırdı Biaste. "Senin hakkında ne düşünür sonra?"

"O zaman gitmem," diye yanıtladı gitmeye hiç de hevesli olmayan

Meralda, ama bu sadece Biaste'nin canını daha da fazla sıkmasına sebep

oldu. Meralda'nın cevabı, Biaste'nin gri ve bitkin yüzüne kaşları çatık bir

bakış getirdi, bu da ona annesinin hastalığım ve onu iyileştirmenin mümkün

olan tek yolunu şiddetle hatırlattı.

Kız gözlerini yere indirdi ve Biaste dolapları talan edip bazı kutuları ve

kavanozları incelerken bakışlarını aşağıda tuttu. Annesi, balmumu, lavanta,

kara kafesotu kökü ve yağ bulup geldi ve karışımın içine katmak için biraz

yumuşak kil almak üzere dışarı çıktı. Kısa süre sonra elinde bir havanla geri

döndü; otlan, yağı ve kili ezip kanştırmak için havaneliyle çılgınlar gibi

kanştınyordu.

"Ona bunun bir kaza olduğunu söylerim," diye önerdi Meralda, Biaste

onun yanına gelip morlukların üzerini örten ve acısmı rahatlatan merhemi

derisine yedirmeye başladığında. "Eğer o Auck Şatosu'ndaki taş

?Merdivenlerden aşağı düşecek olursa, kesinlikle benimkileri solda sıfır

bırakacak çürüklere sahip olur."

Sana böyle mi oldu?" diye sordu Biaste, Meralda dalgınlıkla bir ağaca

0s'ayarak kendisini incittiği konusunda ısrar etmiş olduğu halde.

Kızı bir panik sardı, zira gerçeği anlatmak, yani kendisini taparcasına

even babasının onu dövdüğünü annesine söylemek istemiyordu. "Ne

105

R.A. Salvatore

diyorsun sen?" diye sordu savunmacı bir edayla. "Bir ağaca bile bile

toslayacak kadar ahmak olduğumu mu düşünüyorsun, Anne?"

"Bak şimdi, elbette ki hayır," dedi Biaste gülümseyerek. Konuyu

başanyla saptırabildiği için memnun olan Meralda da gülümsedi. Biaste,

çürüklerin üzerini silmek için kullandığı fanila parçasını kaldırdı ve

Meralda'nm kafasına şakadan vurdu. "Çok kötü görünmüyor. Lord Feringal

bunları görmez bile."

"Lord Feringal bana sandığından çok daha dikkatli bir gözle bakıyor,"

diye yanıtladı Meralda. Bu sözler Biaste'nin kocaman bir kahkaha

patlatmasını ve kızına sıkı sıkıya sarılmasını sağladı. Meralda'ya, annesi

bugün biraz daha sıhhatliymiş gibi geliyordu.

"Vekilharç Temigast, bu gece bahçelerde yürüyüş yapacağınızı söyledi,"

dedi Biaste. "Ah, ah dolunay da göklerde kocaman olacak. Kızım, senin için

böyle bir şeyi umut etmeye cüret bile edebilir miydim acaba?"

Meralda bu soruya sadece bir başka gülümsemeyle cevap verdi, zira eğer

ağzını açarsa bu adaletsizliğe duyduğu tüm hiddetin dışan fışkıracağından ve

annesini hasta yatağına geri yollayacağından korkuyordu.

Biaste, Meralda'nm elini tuttu ve onu küçük kulübenin akşam yemeği

sofrasının çoktan hazırlanmış olduğu ana odasına götürdü. Tori orada

oturmuş, sabırsızlıkla kıpırdanıyordu. Tam o sırada Dohni Ganderlay ön

kapıdan içeri girdi ve dosdoğru iki kadına baktı.

"Bir ağaca toslamış," diye belirtti Biaste. "Kızın ahmaklığına

inanabiliyor musun? Lord Feringal kendisini beklerken bir ağaca toslamak

da neymiş?" Kadın tekrar kahkaha attı ve Meralda da güldü, fakat babasına

bakarken gözünü bir kez olsun kırpmadı.

Dohni ile Tori rahatsızlıkla bakıştılar ve o gergin an geçip gitti. Ganderlay

Ailesi sessiz sakin bir akşam yemeği için sofraya oturdu. Ya da en azından,

heyecanı bariz olan Biaste Ganderlay hiç durmadan hevesle konuşmamış

olmasaydı yemek sessiz ve sakin olacaktı.

Kısa süre sonra, güneş batı ufkunun çeperine değmeden çok önce,

Ganderlayler evlerinin dışında durmuş, Meralda'nm yaldızlı at arabasına

binişini izliyorlardı. Biaste o kadar heyecanlanmıştı ki, toprak yolun ortasına

koşturup el salladı. Fakat bu çabası tüm gücünü tüketmiş gibiydi, zira Biaste

bayılacak gibi oldu ve eğer Dohni Ganderlay onu tutup vücuduna destek

olmasaydı kadm yere yığılacaktı.

"Şimdi, doğruca yatağına git," diye talimat verdi Dohni. Nazikçe karısını Tori'nin desteğine bıraktı, küçük kız da onun eve girmesine yardımcı oldu.

Dohni dışarıda bekleyip gözden kaybolan at arabasını ve toprak yolu

izledi. Adamın kalbi ve ruhu ikiye bölünmüştü. Meralda'ya verdiği dersten

pişmanlık duymuyordu —kızın kime öncelik vermesi gerektiğini öğrenmes1

106

Dünyanın Omurgası

rekiyordu— ama Meralda'ya vurmak, Dohni Ganderlay'in canını en az

Sizinkini yaktığı kadar yakmıştı.

"Annem neden düşecek gibi oldu, baba?" diye sordu Tori birkaç saniye

s0nra. Kızın sesi, düşüncelere dalıp gitmiş olan Dohni'yi şaşkına çevirdi.

»Bugün çok güçlüydü ve gülüyordu."

"Kendisini çok hırpaladı," diye açıkladı Dohni, pek de endişelenmemiş bir şekilde. Biaste'nin durumunun ardında yatan gerçeği, onun halk arasında

verilen ismiyle "solma" hastalığına yakalanmış olduğunu ve onu iyileştirmek için moralden daha fazlasının gerektiğini biliyordu. Moral onu geçici olarak

güçlendirirdi, ama hastalık en sonunda ona üstün gelecekti. Gerçek bir tedavi

yapılması için Lord FeringaFın bağlantılarının devreye girmesi gerekecekti.

Dohni derken Tori'ye baktı ve kızının yüzünde gerçek bir korku gördü.

"Sadece dinlenmeye ihtiyacı var," diye açıkladı, küçük kızın omzuna bir

kolunu dolayarak.

"Meralda anneme bir ağaca tasladığını söyledi," demeye cüret etti Tori,

Dohn"nin kaşlarını çatmasına sebep olarak.

"Öyle yaptı," diye hafifçe, hüzünle hemfikir oldu Dohni. "Neden

direniyor ki?" diye sordu küçük kızına, ne dediğim düşünmeden. "Lordun ta kendisi ona tutulmuş durumda. Bulup bulmayı umabileceğinden çok daha

parlak bir dünya ayaklarının dibinde."

Tori kafasını çevirdi ve bu da Dohni'ye, küçük kızın gösterdiğinden çok

daha fazlasını bildiğini söyledi. Adam Tori'nin önüne geçti ve küçük kız

başka yere bakmaya devam etmeye çabaladığında, Dohni onu çenesinden

kavradı ve dönüp dosdoğru kendisine bakmaya zorladı. "Ne biliyorsun?"

Tori cevap vermedi.

"Söyle bana, kızım," diye emretti Dohni, Tori'yi sertçe sarsarak.

"Ablanın aklından neler geçiyor?"

"Başka birine âşık," dedi Tori çekingenlikle.

"Jaka Sculi," diye yüksek sesle tahmin yürüttü adam. Dohni Ganderlay

küçük kızını sıkıca tutmayı bıraktı, ama gözleri kısıldı. Bu kadarından zaten

Şüpheleniyor, Meralda'nın Jaka Sculi'ye duyduğu hislerin derin olduğunu ya

da en azından Meralda'nın öyle sandığını tahmin ediyordu. Dohni Jaka'yı,

°ğlanın tavrının bir yalan olduğunu bilecek kadar iyi tanıyordu. Fakat yine

de Dohni, köydeki tüm kızlann o havalı genç oğlana kapılmış olduğu

gerçeğine karşı kör değildi.

"Bütün bunların bir oyun olduğunu mu sanıyorsun?" diye azarla^

Dohni.

Tori gözyaşlarına boğuldu ve Dohni onu bıraktı. "Çeneni kapalı tutacak

annene ve ablana hiçbir şey söylemeyeceksin," diye talimat verdi.

"Ne yapacaksın?"

"Yapılması gerekeni yapacağım ve bunun için kızlarıma hesap vermek

zorunda değilim!" diye tersledi Dohni. Tori'yi çevirip eve doğru ittirdi.

Oradan gitmeye son derece istekli olan küçük kız, arkasına dahi bakmadan

ön kapıdan içeri koşturdu.

Dohni boş yoldan şatoya, büyük kızının, güzeller güzeli Meralda'sırun,

ailesinin iyiliği için kalbini ve vücudunu satmaya gitmiş olduğu yere doğm

baktı. O anda Auck Şatosu'na koşturmak ve Lord Feringal'm boğazına

sanlmak istiyordu, ama ilgilenmesi gereken başka bir hevesli genç oğlan

olduğunu kendisine hatırlatarak bu düşünceyi aklından uzaklaştırdı.

Jaka Sculi, Auck Şatosu'nun karşısındaki kayalıklı sahilden, süslü at

arabasının köprüden geçip Lord Feringal'm şatosuna doğru ağır ağır gidişini

izlemekteydi. Meralda'mn genç lordun mülküne girişini görmeden evvel

dahi o arabanm içinde kimin olduğunu biliyordu. Bu görüntü karşısında kanı

kaynadı ve midesinde berbat bir bulantı hasıl oldu.

"Lanet olsun sana!" diye hırladı, yumruğunu şatoya doğru sallayarak

"Lanet, lanet, lanet! Bir kılıç bulup tıpkı senin bana yaptığın gibi kalbini

sökmeliyim ve sökeceğim de, iblis Feringal! Akan kanının ayağının dibindeki

toprağı lekeleyişini izlemek, ölmek üzereyken kulaklarına, en sonunda

kazananın sen değil de ben olduğumu fısıldamak ne büyük neşe olur.

"Ama kahretsin, bunu yapamıyorum!" diye haykırdı genç adam ve ıslak

kayanın üzerinde geriye doğru yuvarlanıp kolunu alnının üzerine koydu.

"Ama bekle," diye haykırdı, doğrulup oturarak ve parmaklarıyla alnım

yoklamak için kolunu çevirerek. "Ateşim var. Meralda'mn bende çıkarttığı

ateş. Gaddar efsuncu! Meralda'mn ve hakkıyla benim olan şeyi almayı

planlayan Feringal'm çıkarttığı ateş. Onu reddet, Meralda!" diye yüksek

sesle haykırdı ve tekrar yere çöküp kayaları tekmeledi ve dişini sıktı. Lof"

Feringal'ı alt etmesini, düşmanının adaletsiz avantajını, karakterin

kalitesinden değil de doğumdan gelen üstünlüğünü aşmasını sadece

zekâsının sağlayacağını kendisine hatırlatarak derhal kontrolü sağlat-

Böylece Jaka planlar yapmaya, kırık kalbini saran bu ölümcül hastalığ1 °

108

Dünyanın Omurgası

inatçı kızın iradesini kırmak için nasıl kullanabileceğini düşünmeye başladı.

Meralda, Auck Şatosu'nun güney tarafındaki küçük bahçenin güzel

görüntüsünü ve hoş kokusunu inkâr edemezdi. Uzun, beyaz ve pembe

güller, hanımgömleği ve lavantalarla karışıp ana bahçeyi oluşturuyor,

Ivleralda'nın gözlerini yukarı kaldırıp tekrar aşağı indirmesini sağlayan

sayısız şekil ve renkten bir cümbüş meydana getiriyordu. En aşağı seviyeyi

hercai menekşeler doldurmuştu ve bekâr düğmesi çiçekleri kurnaz bir

gözlemci için gizlenmiş ödüller gibi, daha uzun olan bitkilerin arkasından

bakıyordu. Auckney'in hiç eksik olmayan kasvetli sisi altında bile —ve belki

de sırf bu yüzden— bahçe ışıl ışıl parlıyor, doğuma ve yenilenmeye, bahar

vaktine ve hayatın kendisine dair şarkılar söylüyordu.

Her ne kadar büyülenmiş olsa da, Meralda bu ikindi vaktinde ona refakat

eden kişinin Lord Feringal değil de Jaka olmasını dilemekten kendisini

alamadı. Bu çiçek kokularının ve manzarasının arasında, neşeli anların

vızıltıları eşliğinde ona sarılıp onu öpmek muhteşem olmaz mıydı?

"Çoğunlukla bahçeyle Priscilla ilgilenir," diye belirtti Lord Feringal,

bahçe duvarının yanında yürüyen Meralda'yı nezaketle bir adım geriden

takip ederken.

Bu haber Meralda'yı epey şaşırttı ve Auck Şatosu'nun hanımı hakkında

kendisinde uyanan ilk intihayı yeniden düşünmesini sağladı. Bir bahçeye,

onu bu kadar güzel bir hale getirebilecek kadar dikkatle ve sevgiyle bakan

her türlü kişi bazı yüce vasıflara sahip olmalıydı. "Peki siz buraya hiç

gelmiyor musunuz?" diye sordu kadın, genç lorda bakmak için arkasını

dönerek.

Feringal omuz silkti ve sanki burayı nadiren ziyaret ettiğini itiraf etmeye

«tanıyormuş gibi çekingenlikle gülümsedi.

Lord Feringal hızla kadının yanma gitti ve elini kendi avucunun içine

aWı: "Kesinlikle senden daha güzel değil," dedi.

ilk buluşmalarında olduğundan çok daha cesur olan Meralda elini geri

TOi. "Bahçe," diye ısrar etti. "Çiçekler —tüm o şekilleri ve kokulanyla.

^u güzel bulmuyor musunuz?"

Elbette," diye derhal yanıtladı Lord Feringal. Meralda, bunun itaatkâr

lr cevap olduğunu fark etti.

109

R.A. Salvatore

"O zaman ona bakın!" diye haykırdı Meralda. "Aval aval baua

bakmayın. Çiçeklere, ablanızın çalışmalarının güzel meyvesine bakın. Na^ı

da birlikte yaşadıklarını görüyor musunuz? Bir çiçeğin nasıl diğerine y^

açtığını, hepsinin bir demet oluşturduğunu, ama asla birbirileriııin güneşi^

kesmediklerini görüyor musunuz?"

Lord Feringal bakışlarını Meralda'dan ayırıp türlü türlü çiçeklere baktı ve

yüzünde garip bir kavrayış ifadesi belirdi.

"Görüyorsunuz," diye belirtti Meralda uzun, çok uzun bir sessizlikten

sonra. Lord Feringal etraflarını sarmış olan renk cümbüşünü izlemeye

devam etti.

Meralda'ya döndüğünde gözlerinde hayranlık dolu bir bakış vardı. "Tüm

hayatımı burada geçirdim," dedi. "Ve tüm o yıllar —hayır on yıllar—

boyunca bu bahçe buradaydı, lâkin bundan önce hiç onu görmemiştim,

Buranın güzelliğini bana sen gösterdin." Meralda'ya yaklaşıp tekrar elini

tuttu ve nazikçe kızın üzerine doğru eğilerek onu usulca öptü. Öpücüğü, bir

evvelki buluşmalarında olduğu gibi baskıcı ve talepkâr değildi. Nazik ve

minnettardı. "Teşekkür ederim," dedi kendisini çekip kızdan uzaklaşırken.

Meralda cevap olarak zayıfça gülümsemeyi başardı. "Asıl ablanıza

teşekkür etmelisiniz," dedi. "Burayı bu hale getirmek için epey çaba gerekli."

"Edeceğim," diye yanıtladı Lord Feringal, hiç de inandırıcı olmayan bir

sesle.

Meralda bilmiş bilmiş gülümsedi ve ilgisini tekrar bahçeye çevirdi; yine,

yanında Jaka ile bu bahçede yürümenin ne kadar da muhteşem olacağım

düşündü. Aşktan gözü dönmüş olan genç lord tekrar yanındaydı, çok

yakınındaydı, elleri üzerindeydi ve bu yüzden Meralda kurduğu hayalini

sürdürmeyi başaramadı. Bunun yerine, çiçeklere odaklandı ve kendisini bu

güzelliğin içinde kaybedip güneş batana kadar ve hatta battıktan sonra, aynı

donuk ışığı altında sadece onlara bakmayı sürdürürse bu geceyi de

atlatabileceğini düşündü.

Şükür ki, sessizce durup öylece çiçeklere bakması için Lord Feringal ona

uzun, çok uzun bir süre tanıdı. Güneş kayboldu ve ay yükseldi. Dolunayın

gökyüzünde kocaman durmasına rağmen, bahçe büyüsünün ve ışıltısrnın

büyük bir bölümünü kaybetti; tabii tuzlu havaya hoş bir şekilde kansan hoş

rayiha hâlâ yerindeydi.

"Bütün gece boyunca bana hiç bakmayacak mısın?" diye sordu Fering3'

nazikçe kızı kendisine doğru çevirerek.

"Sadece düşünüyordum," diye yanıtladı Meralda.

"Bana düşüncelerini anlat," diye hevesle teşvik etti adam.

Kadın omuz silkti. "Şey, sadece saçma düşüncelerdi," diye yanıtladı-

Lord Feringal'ın yüzü geniş bir gülümsemeyle aydınlandı. "Đddia;

110

Dünyanın Omurgası

varan ki, her gün bu çiçeklerin arasında yürümenin ne kadar da muhteşem

olacağını düşünüyordun," diye tahmin yürüttü. "Buraya canın her istediğin-de, güneşin veya ayın altında, hatta kış vaktinde, soğuk sulara ve kuzeyde

toplanan buzullara bakmak için gelmenin ne kadar da hoş olacağım

düşünüyordun, değil mi?"

Meralda bu tahmini çürütmeyecek veya ancak yanında Lord Feringal

yerine başka bir adam, yani onun biricik Jaka'sı olursa böyle bir şeyi

düşünebileceğini belirtmeyecek kadar akıllıydı.

"Çünkü bunların hepsine sahip olabilirsin," dedi Lord Feringal

heyecanla. "Olabilirsin, bunu biliyorsun. Hepsine ve daha da fazlasına."

"Beni tanımıyorsunuz bile," diye haykırdı kız, paniğe kapılmanın

eşiğindeydi ve duyduklarına inanmakta güçlük çekiyordu.

"Ah, hayır seni tanıyorum, benim biricik Meralda'm," diye belirtti

Feringal. Bir dizinin üzerine çöktü ve kızın elini bir eliyle tutarken diğeriyle

nazikçe okşamaya başladı. "Seni gerçekten tanıyorum, zira tüm hayatım

boyunca seni arayıp durdum."

"Ahmakça konuşuyorsunuz," diye mırıldandı Meralda, ama Feringal

üzerine varmaya devam etti.

"Kalbimi çalabilecek olan kadım bir gün bulup bulamayacağımı hep

merak ederdim," dedi ve Meralda'ya sanki en az onunla konuştuğu kadar

bunu kendi kendisine söylüyormuş gibi geldi. "Benim için hazırlanmış olan

başkalan da vardı elbette. Birçok tüccar, Auckney'de güvenli bir sığmak elde

etme karşılığında kızlarını takas etmeyi arzulardı, ama hiçbiri benim ilgimi

çekmiyordu." Teatral bir şekilde ayağa kalktı ve denize bakan duvara doğru

ilerledi.

"Hiçbiri," diye tekrarladı. Feringal arkasmı döndü ve gözleri âdeta

Meralda'yı delip geçiyordu. "Meralda'yı karşımda görene dek. Şu koca

dünyada eşim olarak alabileceğim başka bir kadın olmadığım tüm kalbimle

biliyorum."

Adamın açıksözlülüğü ve kur yapma safhasını bu kadar hızlı bir şekilde

halletme çabası karşısında afallayıp kalan Meralda, bu sözler üzerine biraz

kekeledi. Meralda cevap olarak söyleyecek bir şeyler düşünerek öylece

dururken, Feringal ona sanldı ve onu tekrar tekrar öptü. Bu seferki hiç nazik

değildi, dudaklarım sertçe kızın dudaklarına bastırıyor, elini Meralda'nın

sırtında gezdiriyordu.

"Sana sahip olmalıyım," dedi, neredeyse kızın dengesini bozarak.

Meralda kolunu kaldınp ikisinin araşma yerleştirdi, avucuyla Lord

Peringal'm yüzüne sertçe vurdu ve onu ittirerek bir adım gerilemesini

sağladı. Meralda ondan uzaklaştı, fakat adam tekrar üzerine gitti.

"Lütfen, Meralda!" diye haykırdı. "Kanım kaynıyor!"

111

R.A. Salvatore

"Beni bir eş olarak istediğini söylüyorsunuz, ama bana bir fahişe gibi

davranıyorsunuz!" diye haykırdı. "Hiçbir adam önceden yatmış olduğu bir

kadınla evlenmez," diye âdeta yalvardı Meralda.

Lord Feringal aniden duruverdi. "Ama neden ki?" diye sordu naif genç

adam. "Ne de olsa bu aşk ve bu yüzden, ben derim ki doğru olmalı. Sana olan

arzumdan kanım kaynıyor ve kalbim göğsümün içinde güm güm atıyor."

Meralda çaresizce bir kaçış yolu aradı ve kaçışı hiç beklenmedik bir

kaynaktan geldi.

"Af edersiniz, lordum," diye bir ses geldi kapı eşiğinden ve ikisi dönüp baktıklarında Vekilharç Temigast'm şatodan dışarı çıktığını gördüler.

"Çığlığı işittim ve içinizden birinin duvardan düşmüş olduğundan korktum."

"Pekâlâ, durumun böyle olmadığım görüyorsun, öyleyse çekilebilirsin,"

diye yanıtladı tepesi atan Feringal, elini adamı kovarcasına sallayıp tekrar

Meralda'ya doğru dönerek.

Vekilharç Temigast, kızın korku içinde beti benzi atmış yüzüne, kendi

yüzünde şefkat dolu bir ifadeyle uzun bir süre baktı. "Lordum," diye sakince seslendi. "Eğer gerçekten de bu kadınla evlenmek konusunda ciddiyseniz, o

zaman ona bir hanımefendi gibi davranmanız gerekli. Vakit geç oluyor," diye

belirtti. "Ganderlay Ailesi, evlatlarının eve dönüşünü beklerler. At arabasını çağıracağım."

"Henüz değil," diye derhal yanıtladı Lord Feringal, daha Temigast

arkasını dönemeden önce. "Lütfen," dedi daha kısık ve sakin bir sesle

Temigast'a, ama daha çok Meralda'ya. "Birazcık daha?"

Temigast Meralda'ya baktı ve kız gönülsüzce razı olup başıyla onayladı.

"Kısa bir süre içinde sizi almak için geri döneceğim," dedi Temigast ve

tekrar şatoya girdi.

Adamın çekingen yalvanşıyla kendisine güven kazanan Meralda,

"Saçmalıklarınıza daha fazla katlanmayacağım," diye hevesli talibini uyardı.

"Bu benim için çok zor, Meralda," diye samimiyetle açıklama yapmaya

çalıştı genç lord. "Anlayabileceğinden de çok. Gece gündüz seni

düşünüyorum. Evleneceğimiz günü, kendini tamamen bana sunacağın günü

görmek için sabırsızlanıyorum."

Meralda bir cevap vermedi, ama yüzünde hiddet dolu bir ifade

belirmesini engellemek için büyük bir çaba sarfetti. Derken annesini

düşündü. Babasıyla aile dostları olan bir kadın arasında geçen konuşmayı,

kadının, daha iyi bir sığınak ya da bir ruhban veya yetenekli bir şifecı

bulmadıkları takdirde Biaste'nin muhtemelen bu kışı çıkaramayacağın1

söylediğini hatırladı.

"Uzun süre beklemeyeceğim, seni temin ederim," diye devam etti Lord

Feringal. "Priscilla'ya hazırlıklara hemen bu gece başlamasını söyleyeceğini-

112

Dünyanın Omurgası

"Henüz sizinle evleneceğimi bile söylemedim," diye haykırarak zayıfça

itiraz etti Meralda.

"Fakat, elbette ki, benimle evleneceksin," dedi Feringal kendisinden

emin bir tavırla. "Tüm köy davetli olacak, öyle bir şölen olacak ki, onu

izleyen herkesin kalbinde ve hatırasında hayatının sonuna kadar kalacak. Đşte

0 gün, Meralda, en çok hayran kalacakları şey sen olacaksın," dedi ve tekrar

kızın yanına gelip elini kavradı, fakat bu sefer dokunuşu nazik ve saygılıydı.

"Bugünden yıllar —hayır on yıllar— sonra bile, köydeki kadınlar hâlâ Lord

Feringal'ın gelininin güzelliğini konuşuyor olacak."

Meralda, adamın içtenliğinden biraz etkilenmiş olduğunu ve Feringal'ın

sözünü ettiği kadar büyük bir gün yaşamak, Auckney'de gelecek yıllar

boyunca konuşulacak bir düğüne sahip olmak konusunda heyecanlandığını

inkâr edemezdi. Hangi kadın böyle bir şey istemezdi ki?

Fakat Meralda aynı zamanda, bu ihtişam dolu düğünün düşüncesi ne

kadar çekici olursa olsun, kalbinin başka birisi için attığım da inkâr

edemezdi. Şimdi şimdi Lord Feringal'ın başka bir yönünü, belki de dışarıya

kapalı bir şekilde yetiştirilmiş olmasından dolayı derinlere gömülmüş olan

nazik ve şefkatli bir doğası olduğunu keşfetmeye başlamıştı. Buna rağmen

Meralda, Lord Feringal'ın Jaka olmadığını, bir an olsun aklından

çıkartamıyordu.

Vekilharç Temigast geri dönüp at arabasının hazır olduğunu bildirdi ve

Meralda dosdoğru onun yanına gitti, fakat genç adamın son bir öpücük

kopartma çabasından kurtulabilecek kadar hızlı davranamamıştı.

Bunun hiç önemi yoktu. Meralda artık her şeyi daha net görmeye

başlamıştı, ailesine karşı olan sorumluluğunu anlıyordu ve bu sorumluluğu

her şeyin üstünde tutacaktı. Yine de, genç kadının aklında birbiriyle çatışan

o kadar çok düşünce ve duygu vardı ki, köprüyü aşıp patikada ilerleyen at

arabasının içindeki yolculuğu uzun ve berbat geçti. Gnom sürücüye bir kez

daha onu evinden biraz uzakta bırakmasını söyledi.Temigast'ın elbiseyle

birlikte yolladığı sıkan pabuçlardan kurtulan Meralda, ay ışığı altoda patika

boyunca çıplak ayak yürüdü. Yaşananlarla kafası son derece karışmış olan

—evleneceğini düşünmek!— Meralda etrafmdakilerin pek farkında değildi

ve Jaka'nın, ilk buluşmalarından sonra yapmış olduğu gibi onu yolda

bulacağını umut dahi etmiyordu. Genç adam bir anda önünde belirdiğinde

Meralda şaşkına döndü.

"Sana ne yaptı?" diye sordu Jaka, daha Meralda onun ismini

söyleyemeden önce.

"Yapmak mı?" diye tekrarladı kız.

"Ne yaptı?" diye cevap istedi Jaka. "Uzun bir süredir oradaydın."

"Bahçede yürüyüş yaptık," diye yanıtladı kadın.

113

R.A. Salvatore

"Sadece yürüyüş mü?" Jaka'nın ses tonu o anda korkunç bir tını takındı

o kadar ki, Meralda bir adım geriledi.

"Ne düşünüyorsun?"diye sormaya cesaret etti kız.

Jaka derinden iç geçirdi ve hızla arkasını döndü. "Bir şey düşünmüyorum

ve asıl sorun bu değil," diye haykırdı. "Bana ne gibi bir büyü yaptın,

Meralda? Ah, cadılık! O sefil Feringal'ın da aynı şekilde hissettiğinden

eminim," diye ekledi, hızla kıza doğru dönerek. "Hangi erkek hissetmez ki?"

Genç kadının yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi, ama orada uzun

süre kalmadı, hem de hiç. 'Jaka neden aniden bu kadar garip, bu kadar kara

sevdalı gibi davranıyor?' diye düşündü kız. 'Daha evvel neden hiç böyle

davranmadı?'

"Sana sahip oldu mu?" diye sordu Jaka, kıza çok yaklaşarak. "Ona izin verdin mi?"

Bu sorular, Meralda'nın yüzüne ıslak bir havlu gibi çarptı. "Bana nasıl

böyle bir şey sorabilirsin?" diye itiraz etti.

Jaka onun önünde diz çöküp kızın iki elini de ellerinin arasına aldı ve

yanaklarına bastırdı. "Çünkü seni onunla düşünmek beni öldürür," diye açıkladı.

Meralda'nın dizlerinin bağı çözüldü ve midesi bulandı. Çok gençti, çok

deneyimsizdi ve tüm bu olan biteni, evliliği, Lord Feringal'ın kibar ve

neredeyse hayvansı olan zıt yanlarını ve Jaka'nın aniden kara sevdalı gibi

konuşmaya başlamış olmasını kafası kaldırmıyordu.

"Ben..." diye başladı kız. "Hiçbir şey yapmadık. Ah, bir öpücük

kopartmayı başardı, ama ona karşılık vermedim."

Jaka ona baktı ve yüzünde beliren gülümseme Meralda'yı epey rahatsız

etti. Derken Jaka ona yaklaştı, dudaklarıyla kızın dudaklarına hafifçe

dokundu ve kızın vücudunu baştan ayağa alevlere boğdu. Jaka'nın ellerinin

vücudunun üzerinde gezdiğini hissetti ve o ellerden korkmuyordu —en

azından, soylu talibinden korktuğu gibi korkmuyordu. Hayır, bu seferki

heyecan verici bir şeydi, ama yine de Meralda adamı iterek kendisinden

uzaklaştırdı.

"Birbirimize karşı hissettiğimiz aşkı inkâr mı ediyorsun?" diye sordu

incinen Jaka.

"Ama mesele nasıl hissettiğimiz değil," diye açıklamaya çalıştı Meralda.

"Elbette ki öyle," dedi genç adam sessizce ve tekrar kıza yaklaştı. "Tüm mesele bu."

Kızı tekrar nazikçe öptü ve Meralda ona inandığım fark etti. O anda

dünya üzerindeki tek mesele onun ve Jaka'nın birbirilerine karşı

hissettikleriydi. Öpücüğe karşılık verdi, kendisini salıp git gide daha derine

ve daha derine bıraktı ve haz dolu bir uçurumdan aşağı yuvarlandı.

Derken Jaka ondan çekildi, hem de son derece beklenmedik bir şekilde.

114

Dünyanın Omurgası

Meralda gözlerini açtığmda, Jaka'mn yerde yuvarlandığım ve hiddetten

köpüren Dohni Ganderlay'in tam karşısında durduğunu gördü.

"Demek sen bir ahmaksın, öyle mi?" diye sordu adam ve sanki

Meralda'ya vuracakmış gibi kolunu kaldırdı. Derken adamın solgun

yüzünden acı dolu bir bakış geçti ve Dohni hızla kolunu aşağı indirdi. Ama

kolu tekrar hızla yukarı kalkıp Meralda'nın omzunu sertçe kavradı ve onu

eve doğru döndürdü. Dohni kızı ittirdikten sonra, ellerini kendini savunmak

için yüzünün önüne kaldırmış olan ve kaçma çabasıyla bir oraya bir buraya

bakman Jaka'ya doğru döndü.

"Ona vurma, Baba!" diye haykırdı genç kadın ve Dohni'yi durduran tek

şey bu yalvarış oldu.

"Kızımdan uzak dur," diye Jaka'yı uyardı Dohni.

"Onu sevi—" diye yanıtlamaya çalıştı Jaka.

"Sahile vurmuş cesedini bulurlar," dedi Dohni

Meralda tekrar haykırdığında, heybetli adam hışımla ona doğru döndü.

"Eve!" diye emretti. Meralda, Dohni kendisini ittirdiğinde yere düşürdüğü pabucu yerden alma zahmetine dahi girmeden tüm hızıyla eve doğru

koşturmaya başladı.

Dohni Jaka'ya doğru döndü. Gözleri hiddetten ve huzursuz bir uykuyla

geçen gecelerden dolayı kıpkırmızıydı, bu da, genç adamın şimdiye kadar

gördüğü en tehditkâr görüntüydü. Jaka topuğunun üzerinde döndü ve koştu.

En azından koşmaya başladı, zira daha üç adım atamadan, Dohni üzerine

uçarak dMerinin arkasından ona sarıldı ve Jaka'yı yüz üstü yere devirdi.

"Meralda bana vurmaman için sana yalvardı!" diye yakardı dehşete

kapılmış olan genç adam.

Dohni, genç adamı sertçe yukarı çekerek Jaka'mn üzerine bindi.

"Meralda kendisi için neyin en iyisi olduğunu bilmiyor," diye hırlayarak ve Jaka'mn başını yana doğru çeviren bir yumruk atarak karşılık verdi Dohni.

Genç adam ağlamaya ve Dohni'den kendisini korumak için kollarım

çılgınlar gibi savurmaya başladı. Fakat üst üste inen darbeler savunmayı aştı,

Jaka'mn yakışıklı gözlerini şişirdi, iki dudağım da patlattı, kusursuz

gülümsemesinden bir diş eksiltti ve normalde al al olan yanaklarına mavi

renkli çürükler yerleştirdi. Jaka en sonunda kollarını harap olmuş yüzünün

üzerine kapatmayı akıl etti, ama hiddetini henüz çıkartmamış olan Dohni

darbelerini daha aşağı yöneltti ve Jaka'mn göğsüne vurdukça vurdu.

Jaka'mn göğsünü korumak için kolunu her aşağı indirişinde, Dohni kurnazca

delikanlının suratına bir yumruk daha attı.

En sonunda Dohni, sıçrayarak genç adamın üzerinden kalktı, Jaka'yı

gömleğinin yakasından tutup ani ve şiddetli bir çekişle ayağa kaldırdı. Jaka

teslim olduğunu belirtmek için avuçlarını kaldırdı. Bu korkakça davranış

115

R.A. Salvatore

sadece Dohni'nin ona bir darbe daha indirmesine sebep oldu. Dohni'nin

atteği acımasız dirsek, genç adamın tekrar dönerek yere yapışmasına sebep

oldu. Dohni onu tekrar doğrulttu ve kolunu tekrar gerdi. Jaka'nın

sızlanmalan Dohni'nin aklına Meralda'yı, yumnıklan kana bulanmış bir

halde eve girdiğinde kızının yüzünde kaçınılmaz bir şekilde belirecek olan

bakışı düşünmesini sağladı. Jaka'yı iki eliyle kavradı ve onu güçlü bir şekilde

savurup kaçmasına izin verdi.

"Defol git!" diye hırladı Jaka'ya. "Ve sakın bir daha kızımın yanına sokulayım deme!"

Jaka kocaman bir feryat koparttıktan sonra yalpalayarak karanlığa kanştı.

116

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 9

KÖTÜNÜN ĐYĐSĐ

Robillard, VVulfgar ve Morik ikilisinin arka sokak boyunca ilerleyip

Korsan Palası'nın ön kapısına doğru yürüdüğünü görünce çenesini kaşıdı.

Deudermont hâlâ içerideydi ve bu gerçek, tavernanın kapısının dışında

gördüğü şey hesaba katılınca, uzgörü halindeki büyücünün hiç hoşuna

gitmiyordu. Robillard pejmürde bir adamm dışarı çıkıp bir sokak veledine

para ödediğini görmüştü. Büyücü o çocukların ne işe yaradığını biliyordu.

Aynı adam —hakikaten de alışılmadık bir görüntüsü vardı— az sonra tekrar

Korsan Palası'ndan ayrılmış ve gölgelere karışıp gözden kaybolmuştu.

Wulfgar, yanında ufak tefek, esmer bir adamla belirdi. Aynı sokak

çocuğu, belli bir mesafe ötedeki bir ara sokaktan başını uzatıp gizlice

baktığında Robillard hiç de şaşırmadı. Çocuk, hiç şüphesiz ki, kendisi için

seçmiş olduğu çalışma mekânına geri dönme fırsatım bekliyordu.

Robillard, bütün gerçekleri ve haklı çıkartılabilecek olan şüphelerini bir

araya getirince işin aslını anladı. Kapıya doğru döndü ve basit bir büyünün

sözlerini söyledi, havayı kavradı ve kamara kapısını açmak için avucunu

saldı. "Bay Micanty!" diye seslendi, sesini bir başka büyüyle güçlendirerek.

"Mürettebattan iki kişiyle gidip şehir muhafızlarını uyarın," diye emretti.

"Tüm hızlarıyla Yanm-Ay Sokak'taki Korsan Palası'na gitsinler."

Büyücü hırlayarak ilk büyüsünü tersine çevirdi ve kapıyı çarparak

kapattı, sonra kristal küresinin içindeki görüntülerin başına dönüp Korsan

Palası'nın ön kapısına odaklandı. Kapıdan içeri girdiğinde Deudermont'un

sakince bara yaslanmış durduğunu gördü.

Birkaç olaysız dakika geçti; Robillard uzgörüsünü kapının dışma tam

zamanında çevirdi ve Wulfgar ile ufak tefek dostunun sanki bir şey

beküyormuş gibi gölgelere sindiğini gördü.

Büyücünün hareket halindeki büyülü gözü tavernanın kapısından tekrar

içeri girdiği anda, Deudermont'un çıkışa doğru ilerlemekte olduğunu gördü.

117

R.A. Salvatore

"Acele et Micanty," diye ağzım oynatarak sözleri şekillendirdi Robillard, ama her ne kadar iyi talimli olsalar bile şehir muhafizlarmm oraya

zamamnda varmasının muhtemel olmadığını ve kendisinin bir şeyler

yapmasının gerekeceğini biliyordu. Büyücü derhal planını kurdu: Rıhtımın

diğer ucuna bir boyut kapısı yerleştirecek ve Korsan Palası'nın yanındaki ara

sokağa başka bir geçit açacaktı. Kristal küreye attığı son bir bakışla,

Deudermont'un dışarı çıktığım ve Wulfgar ile diğer adamın ona doğru

hareketlendiğini gördü. Robillard küreyle arasındaki zihinsel bağı koparttı ve

ilk boyut kapışım oluşturdu.

Sürüngen Sharky ile Tee-a-nicknick, çatıdaki gölgelerin arasına

gizlendiler. Deudermont handan dışarı çıktığı anda, dövmeli adam üfleme

silahım dudaklarına götürdü.

"Henüz değil," diye talimat verdi Sürüngen, namluyu tutup silahı aşağı

indirerek. "Bırak Wulfgar ve Morik ile konuşsun ve taşıma yaklaşsın ki,

üzerindeki büyülü korumaları yok edebileyim. Aynca, Deudermont ölmeden

önce ve ölürken diğerleri onları bir arada görsün."

Sefil korsan beklentiyle dudaklarım yaladı. "Suçu onlar alçak, ganimeti

biz," dedi.

"Wulfgar," diye selamladı Kaptan Deudermont, barbar ile yandaşı

gölgelerin arasından çıkıp hızla ona yaklaşırlarken. "Adamlarım senin Su

Perisfne geldiğini söyledi."

"Đsteyerek gelmedim," diye mırıldandı Wulfgar, Morik'ten bir dirsek

yiyerek.

"Savaş çekicini geri istediğini söylemiştin," diye sessizce barbara

hatırlattı ufak tefek adam.

Fakat Morik'in esas düşündüğü şey, bunun Deudermont hakkında, onun

savunmaları ve daha da önemlisi zayıflıklan hakkında daha fazla şey

öğrenmek için mükemmel bir zaman olduğuydu. Sokak çocuğu, barbar ile

haydudu rıhtımda bulmuş, onlara küçük keseyi ve içindeki garip nesneleri

vermiş ve Kaptan Deudermont'un Yanm-Ay Sokak'taki Korsan Palası'nda

118

T

Dünyanın Omurgası

onlarla buluşmak istediğini söylemişti. Morik yine Wulfgar'a bu işteki

muhtemel kazançtan söz etmiş, ama tehlikeli bakışı görür görmez bu konuyu

kapatmıştı. Eğer suikast işinde Wulfgar ona yardım etmeyecekse, o zaman

jyjorik bunu kendi başına yapmanın bir yolunu bulacaktı. Elbette ki,

Peudermont'a karşı kişisel bir düşmanlığı yoktu ve genellikle katillik

yapmazdı, ama ödül reddedilemeyecek kadar büyüktü. 'Wulfgar için iyi

olacak,' diye düşündü Morik, iüks içinde, en kaliteli odalarda, en kaliteli

yemeklerle, en kaliteli içkiler ve en kaliteli fahişelerle yaşamak yani.'

Wulfgar başıyla onayladı ve ilerleyip Deudermont'un önüne geldi, fakat

adamın tokalaşmak için uzattığı elini sıkma zahmetine girmedi. "Ne

biliyorsun?" diye sordu.

"Sadece rıhtıma geldiğini ve Waillan Micanty'yi gördüğünü," diye

yanıtladı Deudermont. "Benimle konuşmak istediğin sonucuna vardım."

"Senden istediğim tek şey Aegis-fang hakkında bilgi," dedi tersçe.

"Çekicin mi?" diye sordu Deudermont. Wulfgar'a merakla bakıyordu ve

sanki barbarın silahı taşımadığını ancak o zaman fark etmiş gibiydi.

"Çocuk senin bilgiye sahip olduğunu söyledi," diye söze açıklık getirdi

Morik.

"Çocuk mu?" diye sordu kafası karışan kaptan.

"Bana bunu veren çocuk," diye açıkladı Morik, keseyi yukarı kaldırarak.

Deudermont keseyi almaya davrandı ama, yan taraftaki ara sokaktan

Robillard'ın aceleyle geldiğini görünce durdu.

"Dur!" diye haykırdı büyücü.

Deudermont, ensesinin yanında keskin bir sızı hissetti. Đçgüdüsel olarak

elini onu kavramak için kaldırdı, ama daha parmaklan kedi pençesinin

üzerine kapanamadan önce derin bir karanlık onu aldı ve dizlerini büktü.

Wulfgar onu tutmak için ileri sıçradı.

Robillard haykırdı, bir değnek uzatıp Wulfgar'a büyülü bir yolla

saldırarak barbarın tam göğsünün ortasında patlayan ve Korsan Palası 'nın

duvarına yapışıp kalmasına sebep olan yapışkan bir balçık topu fırlattı.

Morik arkasını dönüp tabanları yağladı.

"Kaptan! Kaptan!" diye haykırdı Robillard ve Morik'in üzerine başka bir

halçık küresi fırlattı, ama çevik hırsız çok hızlıydı ve balçıktan kurtulup

başka bir arka sokağa sıvışmayı başardı. Neredeyse sokağa girdiği anda

yönünü değiştirmek zorunda kaldı, zira diğer taraftan, ellerinde meşaleleri ve

Parlak kılıçlarıyla iki tane şehir muhafızı geliyordu. Arkasını dönmeden

önce, oğlanın kendisine vermiş olduğu küçük çantayı arka sokaktaki bir

kuytuya atmayı akıl edebildi.

Derken tüm Yarım-Ay Sokak bir çılgınlığa bürünmüş gibiydi, muhafızlar

ve Su Perisfnm tayfaları, mümkün olan her bir delikten sokağa doluşuyordu.

119

R.A. Salvatore

Korsan Palası'nın duvarına yapışıp kalmış olan Wulfgar nefes almak içi^

büyük bir çaba sarfediyordu. Zihni Cehennem'in griliğine, iblis Errtu'nun

onu, şeytani peyklerinin karşısında aynı bu şekilde hareketsiz tutmak için

yaptığı benzer büyülerden birine dönmüştü. Bu görüntü onu hiddetlendirdi

ve hiddeti ona güç verdi. Gözü dönen barbar dengesini sağladı ve sertçe

ittirerek binanın duvarındaki kalası koparttı.

Zorlukla nefes alan Deudermont'un yanına diz çökerken hüsran içinde

haykıran Robillard, VVulfgar'ı bir başka yapışkan küreyle vurdu ve onu

tekrar duvara mıhladı.

"Onu öldürdüler," diye muhafızlara haykırdı büyücü. "O küçük sıçanı yakalayın!"

"Biz artık git," dedi Tee-a-nicknick, Deudermont'un dizleri bükülür

bükülmez.

"Onu bir kez daha vur," diye yalvardı Sürüngen.

Dövmeli adam kafasını olumsuz anlamda salladı. "Bir kez yeter. Biz git."

O ve Sürüngen harekete geçtikleri sırada muhafızlar Yanm-Ay Sokak'a

ve civardaki diğer sokaklara doluştu. Sürüngen, dostunu bir çatı penceresinin

yanındaki gölgelere götürdü; üfleme tabancasını ve zehri oraya bıraktılar.

Karşı tarafta duran başka bir çatı penceresinin yanına gittiler ve sırtlarını

duvara yaslayarak oturdular. Sürüngen cebinden bir şişe çıkarttı ve ikili, olan

bitenden bihaber, mutlu ayyaşlarmış gibi davranmaya başladı.

Birkaç dakika içinde üç muhafız çatının kenarından çıkıp onların yanına

geldi. Üstünkörü bir incelemenin ve aşağıdan gelen, suikastçilerden birisinin

yakalanmış olduğu ve diğerinin sokaklarda serbest gezdiğini belirten bir

haykırıştan sonra muhafızlar tiksintiyle onları terk etti.

Morik hızla döndü ve önce bir tarafa, sonra diğer tarafa doğru

koşturmaya başladı, ama etrafındaki muhafız hattı giderek üzerine

kapanıyordu. Bir binanın kuytusunda gölge bir yer buldu ve oraya gizlenip

takibin bitmesini beklemeyi düşündü, derken büyülü bir ışıkla parlamaya

başladı.

120

Dünyanın Omurgası

"Büyücüler," diye homurdandı haydut. "Büyücülerden nefret

ediyorum!"

Binanın yanına koşturdu ve tırmanmaya başladı, ama bacaklarından

yakalanıp aşağı çekildi ve debelenmeyi kesene kadar tartaklanıp tekmelendi.

Morik, muhafızlar onu çekerek ayağa kaldırırlarken, söylediği her sözle

kan tükürerek, "Hiçbir şey yapmadım!" diye itiraz etti.

"Kapa çeneni!" diye emretti muhafızlardan biri, kılıcının kabzasıyla

IVlorik'in karnını dürterek ve haydudun acıyla iki büklüm olmasına sebep

olarak. Morik, Robillard'ın çılgınlar gibi Deudermont ile ilgilenmekte

olduğu yere yan yürüyerek yan sürüklenerek götürüldü.

"Koşun, bir şifacı bulun," diye talimat verdi büyücü ve bir muhafız ile

mürettebattan iki adam derhal yola koyuldu.

"Ne tip bir zehir?" diye Morik'ten cevap istedi büyücü.

Morik hiçbir şey anlamamış gibi omuz silkti.

"Çanta," dedi Robillard. "Elinde bir çanta vardı."

"Çanta falan—" diye konuşmaya başladı Morik, fakat yanındaki muhafiz

tekrar karnına sert bir darbe indirince sözlerini bitiremedi.

"Adımlarını geri takip edin," diye diğer muhafızlara talimat verdi

Robillard. "Yanında küçük bir çanta taşıyordu. Onun bulunmasını

istiyorum."

"Ona ne olacak?" diye sordu bir muhafız, Wulfgar'ın duvarda etten bir

yığın halini almış olan vücudunu işaret ederek. "Kesinlikle o şeyin altında

nefes alamaz."

"Yüzünün olduğu yeri kesip açın, öyleyse," diye tısladı Robillard. "Bu kadar kolay ölmemeli."

"Kaptan!" diye haykırdı VVaillan Micanty, Deudermont'u gördüğü anda.

Koşarak geldi ve yerde yatan kaptanın yanına diz çöktü. Robillard, onu

rahatlatmak için adamın omzuna bir elini koydu ve tehditkâr, dik bakışını

Morik'e çevirdi.

"Ben masumum," diye ilan etti küçük hırsız, ama bu sözler ağzından

Çıktığı anda ara sokaktan bir haykırış geldi. Birkaç saniye sonra bir muhafız,

elinde çantayla birlikte koşarak sokaktan çıktı.

Robillard çantayı açıp önce içindeki taşı çıkarttı ve onun ne olabileceğini

derhal sezinledi. Ne de olsa Sıkıntılar Zamanı'nda yaşamıştı; ölü büyü

bölgelerinden ve oralardan alınan taşların nasıl da yanlarındaki bütün

°üyüleri bozacağından haberdardı. Eğer tahmini doğruysa bu, Morik ile

^ulfgar'ın kaptanın üzerindeki koruma tılsımlarım nasıl bu kadar kolay bir

Şekilde aştıklarını açıklıyordu.

Bundan sonra Robillard çantanın içinden bir kedi pençesi çıkarttı.

Morik'in ve diğerlerinin bakışlarını o ilginç nesneden Deudermont'un

121

R.A. Salvatore

ensesine yönelttikten sonra, elindekine benzeyen başka bir pençeyi, kaptarım

yarasından çıkartmış olduğu pençeyi gösterdi.

"Ne demezsin," dedi Robillard soğukça, kaşlarını kaldırarak.

"Büyücülerden nefret ediyorum," diye sessizce mırıldandı Morik.

Wulfgar'dan gelen bir tükürme sesi hepsinin dönüp ona bakması^

sağladı. Đri adam, öksürerek yapışkan maddenin parçalarını çıkartıyordu.

Neredeyse derhal öfkeyle kükremeye ve yapışkan maddeye öyle bir şiddetle

asılmaya başladı ki, onun debelenmesinden dolayı tüm Korsan Palası

sarsıldı.

Robillard, Arumn Gardpeck ile diğer birkaç müdavimin mekândan dışan

çıkmış, Önlerindeki sahneye gözlerine inanamaz bir halde bakmakta

olduklarını işte o zaman gördü. Hancı gelip Wulfgar'a baktıktan sonra

kafasını sağa sola salladı.

"Ne yaptın sen?" diye sordu.

"Alışıldığı üzere, iyi bir şey değil," diye belirtti Josi Puddles.

Robillard onların yanına geldi. "Bu adamı tanıyor musun?" diye sordu

Arumn, kafasıyla Wulfgar'ı işaret ederek.

"Geçen bahar Luskan'a geldiğinden beri benim için çalışıyordu," diye

açıkladı Arumn. "Ta ki—" hancı tereddüt etti ve iri adama bakarak tekrar kafasını sağa sola salladı.

"Ta ki?" diye teşvik etti Robillard.

"Ta ki tüm dünyaya hiddet kusmaya başlayana kadar," diye belirtmekten

neşe duydu Josi Puddles.

"Sulh yargıçlarının karşısında onun aleyhine şahitlik için

çağrılacaksınız," diye açıkladı Robillard. "ikiniz de."

Arumn sorumluluğu kabul ederek başıyla onayladı ve Josi kafasını

hevesle salladı. 'Belki de fazla hevesle,' diye gözlemledi Robillard, ama bu

küçük sefil adama minnettar olduğunu kendine itiraf etti.

Kısa süre içinde bir rahip güruhu koşturarak geldi; sırf rahiplerin sayısı

ve acelesi dahi, korsan avcısı Kaptan Deudermont'un büyük şöhretinin bir

göstergesiydi. Vurulmuş olan adam, sadece dakikalar içinde bir sedyeye

konulup taşınarak oradan götürüldü.

Yakındaki bir çatıda duran Sürüngen Sharky, elindeki boş şişeyi Tee-a-

nicknick'e uzatırken gülümsedi.

Luskan'ın hapishanesi limanın altındaki bir mağara silsiles

122

Dünyanın Omurgası

birleşiminden oluşan, sert ve sivri taş duvarlara sahip, rüzgârlı ve çamurlu bir

verdi- Sürekli olarak canlı tutulan ateşler bu mekânı feci derecede sıcak ve

buharlı kılıyordu. Sıcak havanın, Kılıç Sahili'nin soğuk ve taşkın sulanyla

gjpıştığı her yerden kesif, nemli bulutlar yükseliyordu. Çoğunlukla siyasi

suçlulara, eğer öldürülüp de şehit edilirlerse çok daha güçlenebilecek olan,

«ehrin yönetici aileleri ve tüccarlarına karşı tehdit oluşturan esirlere ayrılmış

birkaç hücre mevcuttu. Fakat esirlerin çoğunluğu bir hücreye yerleştirilmeye

yetecek kadar uzun süre orada kalmazdı, zira hepsi kısa süre içinde korkunç

ve acımasız bir şekilde etkili olan Esir Karnavalı'nin kurbanları olurdu.

Devamlı yenilenen bu grubun hücresinin duvarlarında, esirlerin ancak

parmak ucunda durabileceği ve ıstırap verecek şekilde ancak kollarından

asılı kalacağı yüksekliğe yerleştirilmiş bir çift zincir vardı. Bu işkenceye ek

olarak, akılsız gardiyanlar, yani çoğunlukla yan ogre olan iri ve çirkin

yabaniler mevcuttu. Bu gardiyanlar ellerinde parlak, kızgın ocak

demirleriyle hapishanenin içinde yavaşça ve sistemli bir şekilde

dolaşıyorlardı.

"Bu büyük bir hata, bunu anlamalısın," diye şikayet etti Morik, onun ve

Wulfgar'ın olduğu tarafa doğru gelen en yeni gardiyana.

Đri yabani, birbirine sürtünen taşlan andıran bir sesle yavaşça, kıs kıs

güldü ve ocak dermrinin turuncu renkli ucunu kayıtsız bir tavırla Morik'in

göbeğine bastırdı. Çevik hırsız yana doğru sıçrayıp zincirlere bağlı olan

koluyla vücudunu kuvvetle çekti, ama yine de acı veren yanığı böğründe

hissetti. Ogre gardiyan öylece yürümeye devam etti ve yavaşça, kıs kıs

gülerek Wulfgar'a yaklaştı.

"Peki sana ne demeli?" dedi yabani, leş kokulu nefesiyle barbara

yaklaşarak. "Sen de aynısından, ha? Böyle hapse tıkılmak için hiç bişii

yapmadın, di mi?"

Yüzünde boş bir ifade olan Wulfgar dosdoğru karşısına baktı. Güçlü

yabani midesine yumruk attığında veya o feci ocak demirini koltuk altına

değdirip derisinden bir tutam duman tüttürdüğünde bile Wulfgar yüzünü

buruşturmadı.

"Güçlü herifmiş," dedi yabani ve tekrar güldü. "Çok daa eylenceli."

Uçak demirini YVulfgar'ın yüzüne doğru kaldırdı ve onu yavaşça adamın

gözlerine doğru yaklaştırmaya başladı.

"Ah, ama uluycaksın," dedi.

Takat henüz yargılanmadık!" diye şikayet etti Morik.

Bunun önemli olduunu mu sanıyosun?" diye yanıtladı gardiyan, sadece

'Şlek sıntışmı Morik'e gösterecek kadar duraksayarak. "Eer dooru diilse

1 e. sadece bu işin eylencesi için suçlu sayılıyosunuz."

Đşte bu, Wulfgar'ı derinden etkileyen bir bildiri oldu. Đşte adalet buydu.

123

R.A. Salvatore

Sanki çirkin yaratığı ilk defa fark ediyormuş gibi gardiyana baktı ve orada

sadece basit bir bilgi, gözlemden doğan bir bakış açısı olduğunu fark etti,

'Ahmakların ağzından,' diye düşündü.

Ocak demiri yaklaştı, ama Wulfgar gardiyana sakin ve yıkıcı bir bakış

attı. Bu bakışın kaynağı, bu adamın —tüm bu ahmak, ölümlü adamların--.

ona, iblis Errtu'nun pençelerinde çektiği ıstıraplarla boy ölçüşebilecek hiçbir

şey yapamayacaklarından son derece emin olmasıydı.

Görünüşe bakılırsa gardiyan bu mesajı ya da buna benzeyen bir mesajı

almıştı, zira tereddüt etti, hatta Wulfgar'ın yüz ifadesine daha iyi bakabilmek

için ocak demirini geri çekti.

"Buna dayanabilceğini mi sanıyosun?" diye Wulfgar'a sordu yabani

işkenceci. "Bunu gözüne batırdıımda yüzünü aynı bu şekilde tutabilceğini mi

düşünüyosun?" Ve tekrar yaklaştı.

Wulfgar'ın içinden, çok, çok derinlerden bir hırıltı yükseldi; bu, itiraz

etmek üzere olan Morik'in sözlerini çalıp götüren hayvani ve vahşi bir sesti.

Cehennem'in çukurlarında çektiği işkenceden kaynaklanan bir hınltıydı.

Barbar kuvvetli bir şekilde göğsünü gerip gücünü topladı ve omzunu

öyle bir şiddet ve hızla öne savurdu ki, zincir duvardaki yuvasından kopup

afallayan gardiyanın geriye doğru tökezlemesine sebep oldu.

"Ah, ama bunun için seni öldürcem!" diye haykırdı yarı ogre ve ocak

demirini bir sopa gibi sallayarak barbara yaklaştı.

Wulfgar onun için hazırdı. Barbar neredeyse yüzü duvara doğru dönecek

kadar kıvrıldıktan sonra serbest olan kolunu genişçe savurdu. Zincir ve

ucundaki demir parçasıyla taş ıslık çalarak savruldu ve parlayan ocak

demirine dolanıp onu gardiyanın elinden kopartırcasma aldı. Yabani tekrar

geriledi ve bu sefer Wulfgar tamamen duvara doğru döndü. Ayaklanın,

zincirin her iki yanma gelecek şekilde, sıkıca sabitlemek için duvarda birkaç

adım attı.

"Tüm duvarları yerle bir et!" diye tezahürat yaptı Morik.

Gardiyan arkasım dönüp koşmaya başladı.

Wulfgar'dan bir hırıltı daha geldi ve barbar tüm kudretiyle, güçlü

vücudundaki her kası gererek asıldı. Bu zincir yuvası bir evvelkinden daha

sağlamdı, taş duvar onu daha iyi tutuyordu, ama Wulfgar'm çekişi o kadar

güçlüydü ki, ağır zincirin bir halkası ayrılmaya başlamıştı.

"Asılmaya devam et!" diye haykırdı Morik.

Wulfgar devam etti ve duvardan geriye doğru uçmaya başlayıp arkaya

doğru takla attı. Hiç zarar görmeden yerde yuvarlandı, fakat derken ona bir

şey çarptı: Sadist gardiyanın ona yapacağı her türlü işkenceden daha güÇ»u

olan şiddetli bir ıstırap dalgası. Wulfgar, zihninde artık Luskan'daki zindanda

değil, Cehennem'deydi ve artık onu tutan hiçbir zincir olmasa bile buradan

124

Dünyanın Omurgası

hiçbir kaçış olmadığını, çok güçlü olan bu gardiyanlar karşısında hiçbir zafer

Đnanamayacağını biliyordu. Errtu bu numarayı ona kim bilir kaç defa

vaprnış, sadece onu tekrar yakalayıp leş kokunun ve pisliğin arasına geri

sürüklemek, onu dövmek, sonra iyileştirmek ve sonra biraz daha dövmek

için serbest kaldığını sanması için kim bilir onu kaç defa kandırmıştı?

Morik, hiçbir sonuç alamadığı halde kendi zincirlerine asılarak art arda

' \Vulfgar?" diyerek ona yalvanyordu. "Wulfgar!"

Barbar, kendi düşüncelerinin dönüp duran sisleri içinde öyle bir

kaybolmuştu ki, ne onu görebiliyor, ne de duyabiliyordu. Wulfgar'ın yere

yığılıp kıvrıldığı ve bir bebek gibi titremeye başladığı sırada, gardiyan

yanında bir düzine arkadaşıyla geri döndü.

Kısa süre sonra, tartaklanan Wulfgar tekrar duvarda asılı duruyordu ve bu

seferki kelepçeleri bir devi tutmak için tasarlanmış olanlardandı. Kalın ve

sağlam zincirler ayaklarını yerden bir metre yukarıda ve kollarını dosdoğru

i)d yana açılmış bir halde tutuyordu. Ek bir önlem olarak, barbarın arkasına

üzerinde keskin sivri demirler olan bir kütük yerleştirilmişti, yani eğer sertçe

aşılırsa, zincirleri yuvalarından sökmekten ziyade kendisini şişlemiş olurdu.

Artık farklı bir hücredeydi, Morik'ten çok uzaktaki bir hücrede.

Cehennem'in hatıralarıyla baş başaydı ve saklanacağı hiçbir yer, onu alıp

götürecek hiçbir içki şişesi yoktu.

"Đşe yaramaları lazım," diye homurdandı yaşlı otacı kadm. "Zehre karşı doğru otlan seçtim."

Odanın içinde üç rahip ileri geri volta atıyor; bir tanesi dua mırıldanıyor,

bir diğeri sürekli olarak Kaptan Deudermont'un yanına gidip nefesini ve kalp

atış sesini dinliyor, nabzını kontrol ediyor ve üçüncüsü ise sadece elini kısa

tıraşlanmış saçlarının üzerinde gezdirip duruyordu.

"Ama işe yaramıyor," diye tartıştı Robillard ve yardım etmeleri için

rahiplere baktı.

"Anlayamıyorum," dedi üçü arasında en kıdemli ruhban olan Carnerbunne.

Büyümüze ve hatta çok güçlü bir şifalı ot panzehirine karşı direniyor."

"Üstelik elimizde biraz zehir olduğuna göre işe yaraması lazımdı," dedi

^lı kadın.

"Tabii hakikaten aynı zehir ise," diye belirtti Robillard.

"Onu Morik adındaki ufak tefek adamdan kendin aldın," diye hatırlattı

Carnerbunne.

125

R.A. Salvatore

"Bunun manası ille de..." diye cevap vermeye başladı Robillard, fakat bu düşünceyi havada bırakmaya karar verdi. Odadaki dört arkadaşının

yüzlerindeki ifadeler onların onun ne demeye çalıştığım anladıklarını gay^

iyi anlatıyordu. "Peki öyleyse ne yapacağız?" diye sordu büyücü.

"Hiçbir şey için söz veremem," diye belirtti yaşlı kadın, ellerini teatral bir şekilde havaya kaldırarak. "Elimizde zehrin bir kısmı olmadan, otlarım ne

yapabilirlerse onu yapacak."

Odanın yan tarafına, tezgâh niyetine oraya koymuş oldukları küçük bir

masanın başına gitti ve çeşit çeşit şişeler, tüpler ve kavanozları kanştırmaya

başladı. Robillard Cammerbunne'ye baktı. Adam ona yenilgi dolu bir yüz

ifadesiyle karşılık verdi. Ruhbanlar, onun bakımı altına girdiği gün boyunca,

yorulmak bilmeden Deudermont ile ilgilenmiş, vücudunda gezen feci zehri

etkisiz hale getirmesi gereken büyüler yapmışlardı. O büyüler kaptanı sadece

geçici olarak rahatlatmış, en azından biraz daha rahat nefes almasını ve

ateşinin biraz düşmesini sağlamıştı. Deudermont saldırıdan beri gözlerini hiç

açmamıştı. Çok geçmeden kaptanın nefesi tekrar hırıltılı bir hal almış, diş

etleri ve gözleri kanamaya başlamıştı. Robillard bir şifacı değildi, ama eğer

kısa süre içinde bir şeyler bulmazsa, sevgili Kaptan Deudermont'u

kaybedeceğini anlayacak kadar çok ölüm görmüştü.

"Şeytani zehir," diye belirtti Cammerbunne.

"Hiç şüphesiz, bir ot," dedi Robillard. "Ne şeytani ne de hain. Sadece neyse o."

Cammerbunne kafasını sağa sola salladı. "Hiç şüphesiz bu otta biraz

büyü vardır, iyi kalpli büyücü," diye belirtti. "Büyülerimiz her türlü doğal zehri alt eder. Hayır, bu zehir bir usta tarafından özel olarak, kara büyü

yardımıyla hazırlanmış."

"Öyleyse ne yapabiliriz?" diye sordu büyücü.

"Acısını mümkün olduğunca gidermek için büyülerimizi yapmaya

devam edebilir ve vücudunun zehirden temizlenmesini umut edebiliriz,"

diye açıkladı Camerbunne. "Yaşlı Gretchen'in doğru ot karışımını bulacağını

umut edebiliriz."

"Eğer zehrin bir kısmı elimde olsaydı işim daha kolay olurdu," diye

şikayet etti yaşlı Gretchen.

"Ve dua edebiliriz," diye sözünü bitirdi Camerbunne.

Bu son sözler tanrılara inanmayan Robillard'in kaşlarını çatmasına sebep

oldu. O bir mantık adamıydı, açıkça belirtilmiş kuralları kabul ederdi ve

duayla işi olmazdı.

"Haydut Morik'e gidecek ve zehir hakkında daha fazla ŞeV

öğreneceğim," dedi Robillard hırlayarak.

"Zaten işkence gördü," diye büyücüyü temin etti Camerbunne-

126

Dünyanın Omurgası

"j-Ierhangi bir şey bildiğinden şüpheliyim. Hiç şüphesiz, o zehir sadece

sokaktan temin ettiği bir şey."

"Đşkence mi gördü?" diye yanıtladı Robillard kuşkuyla. "Parmak çekme, germe masası? Hayır, bu işkence değil. Bu sadece sadist bir oyundan ibaret.

Đşkence sanatı, büyü uygulandığında çok daha mükemmel bir hal alır."

kapıya doğru yöneldi, ama Camerbunne onu kolundan yakaladı.

"Morik hiçbir şey bilmiyor," dedi tekrar, hiddetten köpürmüş olan

büyücünün gözlerine büyük bir ciddiyetle bakarak. "Bizimle kal. Kaptanının

yanında kal. Bu geceyi atlatamayabilir ve eğer ölmeden evvel uykusundan

uyanırsa, kendisini bekleyen bir dostunu bulması daha iyi olur."

Robillard, üzerinde ağır bir etki yaratan bu sözlere karşı çıkacak durumda

değildi, bu yüzden iç çekti ve sandalyesinin başına geri gidip kendisini

bıraktı.

Kısa bir süre sonra bir şehir muhafızı kapıyı açıp içeri girdi; bu, sulh

yargıcından gelen rutin bir çağrıydı.

"Jerem Boll'a ve yaşlı Jharkheld'e Wulfgar ile Morik aleyhine yapılan

suçlamanın muhtemelen adi cinayet olacağını söyle," diye sessizce açıkladı

Camerbunne.

Robillard rahibi duydu ve bu sözler kalbinin daha da derinine saplandı.

Neyle suçlu bulunacakları Wulfgar ile Morik için hiçbir şey değiştirmiyordu.

Adi cinayet de olsa, planlanmış cinayet de olsa, ikisi infaz edilecekti, fakat

ilk suçla hüküm giyerlerse bu işlem, Esir Karnavalı'nda toplanan güruhu

eğlendirecek şekilde daha uzun sürecekti.

Fakat eğer sevgili kaptanı kurtulamazsa, onların ölümünü izlemek

Robillard'ı pek tatmin etmeyecekti. Başım ellerinin arasına gömdü ve

Morik'e gidip iradesi kırılıp da cinayette nasıl bir zehrin kullanıldığını

açıklayana kadar büyü üstüne büyü yaparak onu cezalandırmayı düşündü.

Robillard Camerbunne'nin haklı olduğunu biliyordu, zira Haydut Morik

gibi sokak hırsızlarım iyi tanırdı. Morik'in bu zehri kendisinin hazırlamadığı,

sadece iyi para ödediği bir kaynaktan temin ettiği kesindi.

Büyücü başım ellerinin arasından kaldırdı ve bitkin yüzünde bir kavrayış

ifadesi belirdi. Wulfgar ile Morik gelmeden önce Korsan Palası'nda olan iki

adamı, yani daha sonra Wulfgar ile Morik'i oraya getirecek olan sokak

Çocuğuyla konuşmuş olan iki adamı hatırladı; sert denizci ve onun egzotik,

dövmeli arkadaşı. Luskan limanından hızla ayrılan Sıçrayan Hanım'ı

hatırladı. Yoksa Wulfgar ile Morik, Deudermont'u öldürmek için gerekli

°'an zehirle barbarın savaş çekicini mi takas etmişlerdi?

Deudermont sıçrayarak oturduğu yerden kalktı. Nereden başlayacağı

konusunda emin değildi, ama artık önemli bir ipucu yakalamış olduğunu

üşünüyordu. Biri, ya Deudermont'un geldiğini haber veren ikili, ya Wulfgar

127

R.A. Salvatore

ile Morik'i getirmesi için para ödedikleri sokak çocuğu ya da Sıçrayan

Hanıttfâan biri, bu zehrin sırlarını biliyordu.

Robillard, bariz bir şekilde ölümün eşiğinde olan zavallı, mahvolmuş

kaptana bir bakış daha attı. Cevaplan bulmaya kararlı bir şekilde hışımla

odayı terk etti.

128

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 10

GEÇĐT

Ertesi sabah, Meralda ihtiyatla, babasının kendisine yönelttiği bakışın

farkında olarak mutfağa girdi. Aynı şekilde annesine de baktı, babasının

onun önceki gece Jaka'yla yaptığı düşüncesizliği annesine anlatıp

anlatmadığına dair bir işaret aradı. Ama Biaste neşe saçıyordu, hiçbir şeyden

haberi yoktu.

"Ah, bahçe!" diye haykırdı Biaste, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle.

"Bana bahçeyi anlat. Gurdy Harkins'in dediği kadar hoş mu?"

Meralda babasına baktı ve onun da gülümsediğini görünce rahatlayıp tam

Biaste'nin oturduğu sandalyenin karşısına yerleşti. "Daha da hoş," dedi, yü-

zünde büyük bir sırıtışla. "Tüm o renkler, hatta gün batımında bile! Ve ay ışığı altındayken o kadar parlak olmasa bile, hoş kokular insanı yakalayıp tutuyor.

"Đlgimi çeken tek şey bu olmadı," dedi Meralda, hepsinin duymayı

beklediği habere geçerken, sesine zorla neşeli bir tını katarak. "Lord Feringal bana evlenme teklif etti."

Biaste neşeyle ciyakladı. Tori şaşkınlığından haykırdı ve ağzına tıktığı

yemeğin büyük bir kısmını püskürttü. Dohni Ganderlay neşeyle ellerini

masaya vurdu.

Bir hafta önce yataktan çıkmakta zorlanan Biaste evin içinde koşuşturup

hazırlanmaya, hemen dışarı çıkıp bunu arkadaşlarına —özellikle de, Leydi

Priscilla'ya arada sırada elbise diktiği için ona her zaman tepeden bakan

Gurdy Harkins'e— anlatması gerektiğini söylemeye başladı.

"Dün gece eve neden telâşla ve ağlayarak geldin?" diye Meralda'ya

sordu Tori, iki kardeş odalarında yalnız kalır kalmaz.

"Sen kendi işine bak," diye yanıtladı Meralda.

"Bir şatoda yaşayacaksın ve Hundelstone'a, Ateşkırpan'a, hatta

Luskan'a ve bütün o muhteşem yerlere gideceksin," diye üsteledi Tori, "ama ağlıyordun. Seni duydum."

129

R.A. Salvatore

ile Morik'i getirmesi için para ödedikleri sokak çocuğu ya da Sıçrayan

Hanım' dan biri, bu zehrin sırlarını biliyordu.

RobiUard, bariz bir şekilde ölümün eşiğinde olan zavallı, mahvolmuş

kaptana bir bakış daha attı. Cevaplan bulmaya kararlı bir şekilde hışırnla

odayı terk etti.

128

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 10

GEÇĐT

Ertesi sabah, Meralda ihtiyatla, babasının kendisine yönelttiği bakışın

farkında olarak mutfağa girdi. Aynı şekilde annesine de baktı, babasının

onun önceki gece Jaka'yla yaptığı düşüncesizliği annesine anlatıp

anlatmadığına dair bir işaret aradı. Ama Biaste neşe saçıyordu, hiçbir şeyden

haberi yoktu.

"Ah, bahçe!" diye haykırdı Biaste, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle.

"Bana bahçeyi anlat. Gurdy Harkins'in dediği kadar hoş mu?"

Meralda babasına baktı ve onun da gülümsediğini görünce rahatlayıp tam

Biaste'nin oturduğu sandalyenin karşısına yerleşti. "Daha da hoş," dedi, yü-

zünde büyük bir sırıtışla. "Tüm o renkler, hatta gün batımında bile! Ve ay ışığı altındayken o kadar parlak olmasa bile, hoş kokular insanı yakalayıp tutuyor.

"Đlgimi çeken tek şey bu olmadı," dedi Meralda, hepsinin duymayı

beklediği habere geçerken, sesine zorla neşeli bir tını katarak. "Lord Feringal bana evlenme teklif etti."

Biaste neşeyle ciyakladı. Tori şaşkınlığından haykırdı ve ağzına tıktığı

yemeğin büyük bir kısmını püskürttü. Dohni Ganderlay neşeyle ellerini

masaya vurdu.

Bir hafta önce yataktan çıkmakta zorlanan Biaste evin içinde koşuşturup

hazırlanmaya, hemen dışarı çıkıp bunu arkadaşlarına —özellikle de, Leydi

Priscilla'ya arada sırada elbise diktiği için ona her zaman tepeden bakan

Gurdy Harkins'e— anlatması gerektiğini söylemeye başladı.

"Dün gece eve neden telâşla ve ağlayarak geldin?" diye Meralda'ya

sordu Tori, iki kardeş odalarında yalnız kalır kalmaz.

"Sen kendi işine bak," diye yanıtladı Meralda.

"Bir şatoda yaşayacaksın ve Hundelstone'a, Ateşkırpan'a, hatta

Luskan'a ve bütün o muhteşem yerlere gideceksin," diye üsteledi Tori, "ama ağlıyordun. Seni duydum."

129

R.A. Salvatore

Gözleri tekrar ıslanan Meralda kıza dik dik baktıktan sonra gündelik

işinin başına döndü.

"Sorun Jaka," diye mantık yürüttü Tori, yüzünde bir sırıtış belirerek.

"Hâlâ onu düşünüyorsun."

Meralda yastığını kabartmayı kesti ve bir anlığına onu kendine doğru

çekti —bu hareketi Tori'ye tahminin doğru olduğunu gösterdi— sonra

aniden döndü ve yastığı Tori'nin yüzüne fırlattı. Bundan sonra kız kardeşini

yakaladı ve onu küçük yatağın üzerine devirdi.

"Kraliçe olduğumu söyle!" diye emretti abla.

"Olabilirsin," diye yanıtladı inatçı Tori, bu da Meralda'nın onu daha da fazla gıdıklamasına sebep oldu. Kısa süre içinde Tori'nin direnci kırıldı ve

küçük kız art arda, "Kraliçe! Kraliçe!" diye haykırmaya başladı.

"Ama Jaka için üzülüyorsun," dedi Tori ciddiyetle, birkaç saniye sonra

Meralda yatağım yapmaya gittiğinde.

"Onu dün gece gördüm," diye itiraf etti Meralda. "Eve dönerken. Beni ve Lord Feringal'ı düşünmekten kafayı yemiş."

Tori'nin nefesi kesildi ve başı döndü, sonra küçük kız ablasının ağzından

çıkacak her sözü duymak için hevesli bir şekilde ona yaklaştı.

"O da beni öptü."

"Lord Feringal'dan iyi mi?"

Meralda iç çekti ve başıyla evetledi. Jaka ile aralarında geçen o tek, kısa,

sevgi dolu anın içinde kaybolmuş gibi gözlerini kapattı.

"Ah, Meralda, şimdi ne yapacaksın?" diye sordu Tori.

"Jaka onunla kaçmamı istiyor," diye yanıtladı.

Tori inledi ve yastığına sarıldı. "Peki kaçacak mısın?"

Meralda dikleşti ve küçük kıza cesurca gülümsedi. "Benim yerim Lord

Feringal'ın yanı," diye açıkladı.

"Ama Jaka—"

"Jaka Annemiz ve geri kalanınız için hiçbir şey yapamaz," diye devam

etti Meralda. "Kalbim istediğin herhangi birine verebilirsin, ama hayatim

senin ve sevdiklerin için en iyi olanına vermelisin."

Tori tekrar itiraz etmeye başladı, ama Dohni Ganderlay odaya girdi. "Yapa-

cak işleriniz var," diye onlara hatırlara ve Meralda'ya, aralarında geçen konuş-

maya hakikaten de kulak misafiri olmuş olduğunu söyleyen bir bakış attı. Hatta

odadan ayrılmadan evvel hafifçe başını sallayıp onu tasvip ettiğini belirtti.

Meralda o gün boyunca başı dumanlı dolaştı ve kalbiyle sorumluluğunu

kabul eden mantığını uzlaştırmaya çalıştı. Ailesi için doğru olan şeyi

yapmayı gerçekten istiyordu, ama kalbine çöken ağırlığı, aşk denilen şeyi

gerçekten sevdiği bir adamın kollannda öğrenme arzusunu inkâr

edemiyordu.

130

Dünyanın Omurgası

Dağın oyulmuş katmanlarının yükseğindeki tarlalarda duran Dohni

Canderlay'in, ikiye bölünmüşlük konusunda kızından aşağı kalır yoktu. O

sabah Jaka Sculi'yi görmüş ve ikisi birbirilerine hızlı bir bakış atmaktan başka

bir şey yapmamışlardı —tabii sol gözü şişip kapanmış olan Jaka o bakışı

sadece tek gözüyle atabilmişti. Dohni, ailesini tehlikeye attığı için bu genç

adamı boğazlamak istese de, kendi gençlik sevdasının anılarını, dayak yemiş

olan Jaka'ya bakınca kendisini suçlu hissetmesine sebep olan hatıralarını

inkâr edemiyordu. Evvelsi gece Jaka ile Meralda'yı bir araya getiren şey,

sorumluluk duygusundan çok daha ısrarcı bir histi ve Dohni, kızına veya

bildiği kadarıyla Meralda'yı sevmekten başka hiçbir suç işlememiş olan

Jaka'ya karşı kin gütmemesi gerektiğini kendisine önemle hatırlattı.

Ev akşam pusunun hemen ardından gelen karanlıkta sessiz ve mükemmel

bir şekilde durgundu, ki bu da sadece Meralda'nın yaptığı her hareketin daha

da gürültülü çıkmasına sebep oluyordu. Aile, uzun bir günün koşturmacasının

yorgunluğu, Meralda'nın bundan üç gün sonrası için tekrar şatoya davet edil-

mesi ve bu davetle birlikte gelen, Ganderlay kadınlarının şimdiye kadar gör-

düğü en muhteşem giysi olan yeşil, ipek gece elbisesinin heyecanıyla er-

kenden yataklarına çekilmişti. Meralda gece elbisesini sessiz ve yavaşça giy-

meye çalışmıştı, ama kumaş buruşup hışırdıyordu.

"Ne yapıyorsun?" diye uykulu bir fisıltı geldi Tori'den.

"Şşşt!" diye yanıtladı Meralda. Kardeşinin yatağının yanına gitti ve fısıldayarak verdiği cevabı sadece Tori'nin duyması için diz çöktü. "Uyumana

bak ve çeneni kapalı tut," diye emretti.

"Jaka'ya gidiyorsun," dedi Tori ve Meralda bir eliyle kızın ağzını kapattı.

"Öyle bir şey yok," diye iddia etti. "Sadece şu giysiyi deniyordum."

"Hayır denemiyordun!" dedi Tori, tamamen ayılıp doğrulup oturarak.

"Jaka'yı görmeye gidiyorsun. Bana doğruyu söyle, yoksa babamızı çağrnnm."

"Söylemeyeceğine söz ver," dedi Meralda, kız kardeşinin yanında yatağa

oturarak. Tori'nin kafası heyecanla sallandı. "Jaka'yı karanlıkta bulmayı

umuyorum," diye açıkladı Meralda. "Her gece ayı ve yıldızları seyretmek için dışarı çıkıyor."

"Peki evlenmek için kaçacak mısınız?"

Meralda hüzünle güldü. "Hayır, kaçmayacağız," diye yanıtladı.

'Babamızın, Annemizin ve senin iyiliğin için hayatımı Lord Feringal'a

adıyorum," dedi, "ve buna pişman değilim," diye derhal ekledi, kız

131

R.A. Salvatore

kardeşinin itiraz etmek üzere olduğunu görünce. "Hayır, bana şatoda güzel

bir hayat sunacak, bu kadarından eminim. O kötü bir adam değil, fakat daha

öğrenmesi gereken çok şey var. Ama bu geceyi kalbime ayırıyorum. Elveda

demek için Jaka'yla bir gece." Meralda odadan ayrılmak üzere ayağa

kalkarken Tori'nin kolunu sıvazladı. "Şimdi, uykuna geri dön."

"Sadece bana yarın her şeyi anlatacağına söz verirsen uyurum," diye

yanıtladı Tori. "Söz ver, yoksa her şeyi söylerim."

"Söylemeyeceksin," dedi Meralda gayet emin bir şekilde, zira Tori'nin

bu hadisenin romantizmi karşısında en az kendisi kadar büyülenmiş

olduğunu anladı. Hatta belki de daha fazla büyülenmişti; zira küçük kız, bu

kararların getireceği, onu hayatı boyunca etkileyecek olan sonuçlan

Meralda'nın anladığı kadar iyi anlayamazdı.

"Şimdi, uykuya," dedi Meralda tekrar hafifçe ve Tori'yi abından öptü.

Odanın perdeden kapısına gergin bir bakış atıp elbisesini düzelten Meralda,

küçük pencereye doğru ilerledi ve dışarıdaki geceye çıktı.

Dohni Ganderlay, büyük kızının karanlığa karışıp kayboluşunu izledi ve

Meralda'nın maksadının ne olduğunu pekâlâ biliyordu. Đçinden gelen büyük

bir ses kızı takip etmesini, onu Jaka'yla yakalamasını ve baş belâsı çocuğu

öldürmesini söylüyordu, ama aynı zamanda Dohni'nin kızının geri

döneceğine, o sabah kız kardeşine söylemiş olduğu üzere ailesi için doğru

olanı yapacağına inancı sonsuzdu.

Bu durum kesinlikle kalbini paramparça ediyordu, zira gençlik

sevdasının ne kadar çekici ve ısrarcı olduğunu biliyordu. Kızma bu geceyi,

sorgusuz sualsiz ve yargısız olarak bağışlamaya karar verdi.

Meralda karanlıkta korkuyla dolaşıyordu. Korktuğu şey, ortaya çıkıp

üzerine atlayacak canavarlar değil, —hayır burası onun yuvasıydı ve genç

kadın öyle şeylerden asla korkmazdı— onun evde olmadığım anlarlarsa

ebeveynlerinin, özellikle de babasının vereceği tepkiydi.

Fakat genç kadm kısa süre içinde evini geride bıraktı ve parlak yıldızlarla

dolu gökyüzünün çekimine kapıldı. Kırlık bir araziye geldi ve döne döne

132

Dünyanın Omurgası

dans etmeye, çıplak ayağıyla değdiği ıslak çimlerin tadını çıkartmaya, sanki

gökyüzüne doğru uzanıp o büyülü ışık noktalanna katılıyormuş gibi

hissetmeye başladı. Hafifçe, kendi kendisine şarkı söylemeye başladı. Bu

sessiz melodi kulağına ruhsal geliyor ve burada, yalnız başına, huzur içinde,

yıldızlarla bir bütünken duyduğu hisleri yansıtıyordu.

Ne Lord Feringal'ı, ne ailesini ve sorumluluklarını, hatta ne de sevgili

jaka'sını düşünüyordu. Aslında hiçbir şey düşünmüyor, sadece gecenin ve

dansın güzelliğinde var olmaya devam ediyordu.

"Neden buradasın?" diye bir ses geldi arkadan. Bu, Jaka'nrn peltek

sesiydi.

Büyü bozulmuştu; Meralda yavaşça dönerek genç adamla yüz yüze

geldi. Jaka, ellerini cebine atmış, yüzünü aşağı eğmiş bir şekilde karşısında

duruyordu, kıvırcık kahverengi saçlan alnının üzerinden yüzüne düşmüştü

ve Meralda onun gözlerini dahi göremiyordu. Aniden genç kadının içini

başka bir korku kapladı, Meralda bu gece bu adamla aralarında geçmesini

beklediği şeyden korktu.

"Lord Feringal seni dışarı mı saldı?" diye iğneleyici bir sesle sordu Jaka.

"Ben onun kuklası değilim," diye yanıtladı Meralda.

"Onun karısı olmayacak mısın?" diye cevap istedi Jaka. Kafasını kaldırıp genç kadına sertçe baktı ve Meralda'nın gözlerinde parlayan ıslaklıkla biraz

tatmin oldu. "Köylülerin dediği bu," diye devam etti, sonra sesini değiştirdi.

"Meralda Ganderlay," dedi gıdaklar gibi, yaşlı bir gnom kadının sesiyle.

"Ah, ama ne şanslı kız o öyle! Bizzat Lord FeringaFın ta kendisi ona talip."

"Kes şunu," diye kısık sesle yalvardı Meralda.

Jaka sadece daha da sert bir şekilde, sesini değiştirerek devam etti. "Peki

o ahmak Feringal ne düşünüyor?" dedi, köylü bir adamın kaba ses tonunu

kullanarak. "O kadar düşük seviyeli biriyle evlenerek hepimizi rezil edecek.

Hem de, etrafta ona varmak için yalvaran yüzlerce güzel ve zengin tüccar

kızı varken. Ah, ahmak herif!"

Meralda arkasını döndü ve aniden o elbise içinde kendisini güzelden çok

ahmak gibi hissetti. Aynı zamanda omzuna bir elin değdiğini ve Jaka'nrn

orada, hemen arkasında olduğunu da hissetti.

"Bilmen gerekli," dedi genç adam hafifçe. "Yansı Lord Feringal'ın bir ahmak olduğunu düşünüyor, diğer yansı ise sahte umutlarla kör olmuş

durumda, sanki kendi aşklarım seninle tekrar yaşıyormuş gibi, kendi sefil

hayatlarının seninkine benzemesini dileyerek."

"Sen ne düşünüyorsun?" dedi Meralda sertçe, adamla yüzleşmek için

arkasını dönerek ve Jaka'nrn yüzündeki çürükleri, şişmiş dudağını, kapanmış

gözünü daha net gördüğünde ürküp irkilerek. Fakat, Jaka'nrn bu dayağı

kimden yediğini gayet iyi anlayarak derhal kendisine hakim oldu.

133

R.A. Salvatore

"Ben, Lord Feringal'ın kendisini senden yüksekte gördüğünü

düşünüyorum," diye dobra dobra cevap verdi Jaka.

"Ve öyle de."

"Hayır!" Bu cevabın sertliği, Meralda'nın şaşkınlıkla geriye doğru

sıçramasına sebep oldu. "Hayır, o senden iyi değil," diye sessizce sözüne devam etti Jaka ve elini kaldırıp nazikçe Meralda'nın yanağını okşadı. "Tam

tersine, sen onun için fazlasıyla iyisin, ama o işlere bu açıdan bakmayacaktır.

Hayır, o seninle gönül eğlendirecek, sonra da seni bir kenara atacak."

Meralda buna karşı çıkmak istedi, ama genç adamın yanıldığından emin

değildi. Fakat bu hiçbir şeyi değiştirmiyordu, zira Lord Feringal'ın aklında

onunla her ne yapmak olursa olsun, ailesi için yapabileceği şeyler

Meralda'nın esas düşüncesiydi.

"Neden buraya geldin?" diye tekrar sordu Jaka. Meralda'ya, genç adam

onun gece elbisesini ancak o zaman fark etmiş gibi geldi, zira Jaka elbisenin

kabarık kollarından birisini baş parmağı ile işaret parmağı arasında

gezdirerek kumaşın kalitesini ölçtü.

"Meralda'ya ait olacak bir gece geçirmek için geldim," diye açıkladı

genç kadın. "Arzularımın sorumluluğuma baskın çıkacağı bir gece için. Öyle

bir gece ki..."

Jaka bir parmağım kızın dudaklarının üzerine koyup uzun bir süre orada

tutunca Meralda durdu. "Arzuların mı?" diye sordu muzipçe. "Peki o

arzulara beni de dahil ediyor musun? Bu güzel elbisenin içinde sadece beni

görmek için mi buraya geldin?"

Meralda yavaşça başını sallayarak onayladı ve daha bu hareketini

bitirmeden önce Jaka üzerine atılıp dudaklarını kızın dudaklarına bastırdı,

açlıkla, tutkuyla onu öpmeye başladı. Meralda kendisini sanki havada

süzülüyormuş gibi hissetti ve derken Jaka'nın onu öpmeye devam ederek

kendisini yere, çimlerin üzerine doğru usulca indirmekte olduğunu fark etti.

Genç adamın elleri kızın bedeninde gezinmeye devam etti ve Meralda onu

durdurmadı, hatta mahrem yerlerini hafifçe okşadığında kendisini kasmadı.

Hayır, bu onun gecesiydi, kendi seçtiği adamla, sorumluluklannın değil

arzularının adamıyla birlikte olarak kadm olacağı geceydi.

Jaka aşağı uzandı ve kızın gece elbisesinin bacaklarının üstüne sıyırdı.

Bunun üzerine kendi bacaklarını kızınkilerin arasına yerleştirmekte hiç vakit

kaybetmedi.

"Daha yavaş ol, lütfen," dedi Meralda hafifçe, adamın yüzünü iki eliyle

birden kavrayıp gözlerine bakmak zorunda kalacağı kadar kendisine

yaklaştırarak. "Kusursuz olmasını istiyorum," diye açıkladı.

"Meralda," diye nefes verdi genç adam, gözü dönmüş bir halde. "Btf

dakika daha bekleyemem."

134

Dünyanın Omurgası

"Beklemek zorunda da değilsin," diye onu temin etti genç kadın ve onu

kendisine doğru çekip usulca öptü.

Kısa süre sonra ikisi, ıslak çimlerin üzerinde çırılçıplak bir halde yan

yana yauyor, onlar yıldızlarla dolu gökyüzüne bakarken okyanustan gelen

ayaz meltem vücutlarını gıdıklıyordu. Meralda kendisini farklı, uçan ve

neredeyse sarhoş gibi, aynı zamanda, sanki büyülü bir şey yaşamış, kutsal bir

geçitten geçmiş gibi ruhani hissediyordu. Zihninde binlerce düşünce dönüp

duruyordu. Jaka ile yaşadığı bu muhteşem sevişmenin ardından nasıl olur da

Lord Feringal'a varabilirdi? O an sevinç ve sıcaklığın hissine nasıl olur da

arkasını dönebilirdi? O anda kendisini muhteşem hissediyordu ve bu anın

hayatının geri kalanı boyunca sürmesini istiyordu. Jaka ile geçireceği

hayatının.

Ama bu olmayacaktı ve o bunu biliyordu. Şafakla birlikte bu his, asla

dönmemek üzere gidecekti. Đstediği o tek bir anı elde etmişti işte. Boğazına

bir yumru düğümlendi.

Jaka Sculi için bu an biraz daha farklıydı, fakat kesinlikle aynı ölçüde

tatmin ediciydi. Meralda'nın bekâretini almış, Auckney Lordu'nu yenip o

özel hazineyi kazanmıştı. Lord Feringal'ın nazarında düşük seviyeli bir

köylü olan kendisi, Feringal'dan asla yerine yenisi koyulamayacak olan bu-

seyi, Auck Şatosu'ndaki tüm altınlardan ve mücevherlerden daha değerli

olan bir şeyi çalmıştı.

Jaka bu histen hoşlanıyordu, ama tıpkı Meralda gibi, bu hissin uzun süre

devam etmeyeceğinden korkuyordu. "Onunla evlenecek misin?" diye sordu

aniden.

Ay ışığında çok güzel görünen Meralda uykulu gözlerini ona doğru

çevirdi. "Bu gece böyle şeylerden bahsetmeyelim," diye ona yalvardı kadın.

"Lord Feringal veya başkası hakkında hiçbir şey konuşmayalım."

"Bilmem gerekli, Meralda," dedi Jaka sertçe, doğrulup oturarak ve kıza

bakarak. "Söyle bana."

Meralda genç adama, şimdiye kadar görmüş olduğu en hüzünlü bakışı

attı. "Anneme ve babama yardım edebilir," diye açıklamaya çalıştı. "Seçimin benim ellerimde olmadığını anlamalısın," diye beceriksizce sözünü bitirdi

Çaresizliği git gide artan Meralda.

"Anlamak mı?" diye duyduklarına inanamaz bir halde tekrarladı Jaka,

ayağa kalkıp yürümeye başlayarak. "Anlamak! Yaptığımız şeyden sonra

bunu nasıl anlayabilirim? Ah, Lord Feringal ile evlenmeyi planlıyorduysan

neden bana geldin?"

Meralda ona yetişti ve oğlam omuzlanndan kavradı. "Seçim

yapabileceğim tek bir geceyi yaşamak için geldim," diye açıkladı. "Seni

Sevdiğim için geldim ve her şeyin farklı olabilmesini tüm kalbimle diliyorum."

135

R.A. Salvatore

"Sadece kısa bir an yaşadık," diye sızlandı Jaka, onunla yüzleşmek iç^

dönerek.

Meralda parmak ucuna kalkıp onu usulca öptü. "Daha zamanımız var,"

dedi ve bu Jaka'nın direnemeyeceği bir teklifti. Kısa süre sonra, Jaka yine

çimlerin üzerinde yatıyor, Meralda ise yanında elbisesini giyiyordu.

"Onu reddet," dedi Jaka beklenmedik bir şekilde ve genç kadın durup

ona baktı. "Lord Feringal'ı reddet," dedi Jaka tekrar, sanki dünyanın en basit karanymış gibi kayıtsız bir tavır takınarak. "Onu unut ve benimle birlikte

buradan kaç. Luskan'a ve hatta Derinsu'ya gidebiliriz."

Meralda iç geçirip kafasını sağa sola salladı. "Yalvarırım bunu benden

isteme," diyecek oldu, ama Jaka pes etmedi.

"Birlikte yaşayabileceğimiz hayatı bir düşün," dedi. "Derinsu

sokaklarında koşturmak, ah, büyülü Derinsu! Koşturmak ve kahkahalar

atmak ve sevişmek. Birlikte bir aile kurmak —çocuklarımız ne kadar da

güzel olur."

Meralda, "Kes şunu!" diye şiddetle çıkıştı ve sözleri Jaka'nın ağzına tıktı.

"Bunu yapmak istediğimi biliyorsun ve bunu yapamayacağımı da öyle."

Meralda yine derinden iç çekti. Tüm hayatı boyuca yaptığı en zor şey

olacaktı, ama eğilip Jaka'nın hiddetle titreyen dudaklarını öptü ve evine

doğru yürümeye başladı.

Jaka, aklında dönüp duran düşüncelerle uzun bir süre boyunca çayırda

yattı. Amacına ulaşmıştı ve bu, beklediği kadar hoş olmuştu. Ama yine de

devam etmeyecekti. Lord Feringal Meralda'yla evlenecek ve en nihayetinde

onu yenmiş olacaktı. Bu düşünce onun midesini bulandrnyordu. O anda

hızla hareket eden bulutlar tarafından örtülmüş olan aya baktı. "Lanet olsun

bu hayata," diye homurdandı.

Lord Feringal'ı mağlup etmek ve Meralda'yı kendisine çekmek için

yapabileceği bir şeyler olmalıydı.

Jaka'nın yadsınamaz derecede yakışıklı olan yüzünde özgüven dolu bir

gülümseme belirdi. Sevişirken Meralda'nrn çıkarttığı sesleri, vücudunun

kendi vücuduyla uyum içinde hareket edişini hatırladı.

Kaybetmeyecekti.

136

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 11

HERKES EL ELE

"Bana zehirden bahsedeceksin," dedi Camerbunne'nin bir arkadaşı olan

Yücerahip Vohltin. Feci derecede sıcak olan odanın ortasında, rahat bir

koltukta oturuyordu, vücut hatlan arkasında alev alev yanan iri şöminenin

ışığıyla aydınlanmıştı.

"Hiç iyi değil," diye yanıtladı Morik ve iri, sadist, tek gözlü (ki göz

yaması takma zahmetine bile girmemişti) gardiyanın parmak maşasını bir

kez daha bükmesine sebep oldu. Bu gardiyanda insandan çok ork kam vardı.

"Yani zehir demek istiyorum," diye sözüne açıklık getirdi haydut, kolundan yukarı acı dalgalan yükselirken sesi gerginleşerek.

"Şişedekiyle aynı zehir değildi," diye açıkladı Vohltin ve Morik'in

arkasına geçen gardiyana başıyla işaret verdi. Haydut, yan-orkun

hareketlerini takip etmeye çalıştı, ama bileklerinden kelepçelenmiş olan iki

eli de tamamıyla öne doğru çekilmişti. Bir eli bir mengenenin, diğeri ise

kafes şeklindeki bir kutunun içindeydi. Kutunun panelleri eli açık,

parmaklan uzanmış bir halde tutuyordu ve böylece gardiyan o parmaklarla

tek tek "oynayabiliyordu."

Yücerahip omuz silkip ellerini havada tuttu ve Morik derhal cevap

vermeyince, haydudun çıplak sırtına bir kamçı çarpıp vücudundaki terden

dolayı çok daha fazla canım yakan derin çizikler açtı.

"Zehir sendeydi," diye mantık yürütmeye başladı Vohltin, "ve o sinsi sı'ahlar da. Ama bulduğumuz şişedeki zehirle aynı değildi. Sanırım, Kaptan

^euderrnont'un yaralarını iyileştirme konusunda bizi yoldan saptırmak için

harlanmış zekice bir numaraydı."

"Bir numara olduğu kesin," dedi Morik soğukça. Gardiyan ona bir kez

^ha kamçıyla vurdu ve üçüncü darbeyi indirmek için kolunu kaldırdı. Fakat

°«ltin elini kaldınp yabaniyi durdurdu.

'itiraf ediyor musun?" diye sordu Vohltin.

137

R.A. Salvatore

"Hepsini," diye yanıtladı Morik. "Başka biri tarafından hazırlanmış bir tezgâh bu, sizin bize karşı delil olarak gördüğünüz maddeleri Wulfgar üe

bana ulaştırmak, sonra da bizimle konuşmak için geldiğinde Deudermont'a

uzaktan atış yapmak—"

"Yeter!" dedi bariz bir şekilde tepesi atan Vohltin, hem kendisi, hem de onlan sorguya çeken diğerleri, Wulfgar ile Morik'in ağzından üst üste aym

saçmalığı işitip durmuştu. Yücerahip ayağa kalktı ve kafasını sağa sola

sallayıp odadan ayrılmak üzere döndü. Morik bunun ne anlama geldiğini

biliyordu.

"Size başka şeyler anlatabilirim," diye yalvardı haydut, ama Vohltin

sadece kolunu kaldırdı ve elini geçiştirircesine salladı.

Morik tekrar konuşmaya başladı, ama gardiyan böbreğine sert bir

yumruk atınca sözleri boğazına takıldı ve nefesi kesildi. Morik cıyaklayıp

yerinden sıçradı ve bu da elinde, baş parmağında hissettiği acının daha da

keskinleşmesine sebep oldu. Yine de, tüm öz denetimine rağmen, gardiyan

ona bir kez daha vurduğunda Morik tekrar sıçradı, zira yabani yumruklarına,

üzerinde birkaç tane küçük iğne bulunan metal bir muşta takmıştı.

Morik, uzun süre önce, gecenin birinde Korsan Palası'mn yakınlarındaki

küçük odasmda onu ziyaret eden drowları düşündü. Şu anda neler olduğunu

biliyorlar mıydı? Gelip Wulfgar'ı kurtaracaklar mıydı ve eğer bunu

yaparlarsa Morik'i de kurtarırlar mıydı? Aynı odada zincire vuruldukları o ilk

birkaç saat içinde neredeyse Wulfgar'a drowlardan bahsedecekti; sadece,

bariz bir şekilde ıstırap verici olan hatıralarında kaybolmuş olan Wulfgar'ın

kendisini duymayacağından ve başka birinin kulak misafiri olabileceğinden

korktuğu için tereddüt etmişti.

Sulh yargıçları ona başka bir yafta daha yapıştınrsa, yani onu kara elflerle

ortaklık etmek gibi büyük bir suçla itham ederse işler çok daha muhteşem bir

hal almaz mıydı? Önemli de değildi hani. Başka bir yumruk daha geldi ve

bundan sonra gardiyan tekrar kamçısına sarılarak Morik'in sırtında birkaç

yeni yarık açtı.

Eğer o drowlar gelmezse, Morik kaderinin çok acı bir şekilde bağlanmış

olduğunu biliyordu.

Robillard sadece birkaç dakikalığına ayrılmıştı, ama Deudermontun

odasına geri döndüğünde, karşısında kaptanla çılgınlar gibi ilgilenen yar»11

düzine rahip buldu. Camerbunne ise geride durmuş, grubu yönlendiriyor'1'

138

Dünyanın Omurgası

"Đçi alev alev yanıyor," diye açıkladı rahip ve Robillard bu mesafeden

bile bu yorumun doğru olduğunu görebildi, zira Deudermont'un ateşi vardı

ve yüzünden aşağı yoğun bir şekilde terler süzülüyordu. Robillard, aynı

zamanda odanın git gide soğuduğuna da dikkat etti ve Deudermont ile

ilgilenen altı rahipten ikisinin iyileştirmek için değil, soğuk yaratmak için

büyüler yapmakta olduğunu anladı.

"Aynı şeyi yapabilecek büyülerim var," diye önerdi Robillard. "Su

Perisi'nde, parşömenlere yazılı olan güçlü büyüler. Belki de, eğer

rahipleriniz iyileştirme üzerine odaklanırsa bunun kaptanıma daha çok

faydası dokunur."

"Koş," dedi Camerbunne ve Robillard bundan da iyisini yapıp Su

Perisi'm birkaç saniye gibi kısa bir süre içinde ulaşabilmek için bir dizi

boyut kapısı kullandı. Büyücü çok sayıdaki büyü bileşeni ve parşömen

tüplerini, büyülü ziynetleri ve zaman bulduğunda efsunlamaya niyetli olduğu

kaliteli nesneleri karıştırmaya başladı. En sonunda buz meydana getiren üçlü

bir büyü parşömenini ve beraberinde gerekli olan bileşenleri buldu. Daha

hazırlıklı olmadığı için kendisine küfürler yağdıran ve ertesi gün bütün

büyüsel enerjisini bu çeşit büyüleri ezberlemeye adamaya ant içen Robillard,

kapılardan geçip şapeldeki odaya geri döndü. Rahipler hâlâ çılgınlar gibi

uğraşıyordu ve yaşlı otacı kadın da orada durmuş, Deudermont'un

sırılsıklam göğsünü krem benzeri, beyaz bir merhemle ovalıyordu.

Robillard büyü bileşenlerini hazırladı —bir tüp buz trolü kanı ve iri bir

beyaz ayının tüyleri— ve parşömeni çıkartıp küçük bir masanın üzerine

yaydı. Bakışlarını ölüm döşeğinde olan Deudermont'tan zorla ayırdı ve

sadece büyücülerin sahip olabileceği bir disiplinle sistemli bir şekilde işe

koyuldu; hafifçe sözleri söylemeye ve parmaklarıyla ellerini sallamaya

başladı. Soğuk buz trolü kanını baş parmağıyla işaret parmağına döktü, ayı

tüyünü iki parmağının arasına sıkıştırdı ve üzerine bir, iki, üç kez üfledikten

sonra tüyleri odanın yan tarafındaki boş bir duvara doğru serpiştirdi.

Duvardan patırtılar gelmeye, dolu yağmaya ve zemine çarpıp sekmeye

başladı. Buz parçalan giderek büyüdükçe sesleri de yükseldi ve sadece

birkaç saniye içinde Kaptan Deudermont yeni bir yatak üzerine yerleştirildi:

Bir buz kütlesi.

"Bu çok kritik bir an," diye açıkladı Camerbunne. "Ateşi çok yüksek ve bu yüzden ölmesinden korkuyorum. Vücut deliklerinden su kadar ince kan

sızıyor. Bu grup iyileştirme büyülerini tüketince içeri alacağım başka bir

S^P daha var ve diğer birkaç şapele —hatta rakip tannlannkine bile—

y^dım çağrısında bulundum." Camerbunne, büyücünün şaşkın yüz ifadesi

*arŞisında gülümsedi. "Gelecekler," diye temin etti Robillard'ı. "Hem de hePsi birden."

139

R.A. Salvatore

Robillard dindar bir adam değildi. Bunun büyük bir sebebi, yüreğine

uyan bir tanrı bulmaya çabaladığı günlerde, çok sayıdaki farklı tarikatın ardı

arkası gelmeyen, incir çekirdeğini doldurmayacak çekişmelerin ve

rekabetinin onu son derece rahatsız etmiş olmasıydı. Đşte bu yüzden

Camerbunne'nin Kaptan Deudermont'a nasıl büyük bir saygı gösterdiğini

anladı. Deudermont, Kılıç Denizi'nin kuzey kesiminde yaşayan dürüst

halklar arasında o kadar büyük bir şöhret kazanmıştı ki, herkes çekişmelerini

ve husumetlerim bir kenara bırakıp onun iyiliği için el ele veriyordu.

Camerbunne'nin söz verdiği üzere hepsi birden geldi. Neredeyse

Luskan'da bulunan tüm dinlere ait rahipler, iyileştirme enerjilerini altışar

kişilik gruplar halinde birleştirip yaralı kaptana yardım ettiler.

Deudermont'un ateşi gece yansına doğru düştü. Bitkinlikle gözünü

açtığında, yanında Robillard'in uyumuş olduğunu gördü. Büyücünün kafası,

kaptanın küçük yatağının kenarına yasladığı kollarının üzerinde,

Deudermont'un baş uçundaydı.

"Kaç gün oldu?" diye sordu bitkin kaptan, zira burada bir şeylerin son

derece ters ve garip olduğunu fark ermişti; sanki uzun ve feci bir kâbustan

henüz uyanmış gibiydi. Aynı zamanda bir battaniyeye sarılmış olduğu halde,

normal bir yatakta yatmadığını anladı, zira yatak çok sertti ve tüm sırtı

ıslanmıştı.

Robillard bu sesi duyunca sıçrayarak kalktı ve gözleri fal taşı gibi açıldı.

Elini Deudermont'un alnına koydu ve adamın derisinin soğuk olduğunu

hissedince yüzündeki gülümseme hatırı sayılır derecede genişledi.

"Camerbunne!" diye seslendi, kafası karışan kaptanın merakla

bakmasına sebep olarak.

Bu Robillard'in hayatında gördüğü en güzel görüntüydü.

•£to.oÇ>

"Üç tur," diye geldi Sulh Yargıcı Jharkheld'in genizden çıkan sesi.

Morik'e göre, bu adam yaptığı işten haddinden fazla zevk alan cılız ve yaşlı

biriydi.

Sulh Yargıcı her gün zindan mağaralarda dolaşır, Esir Karnavalı içm

kimin zamanının geldiğini belirtir ve işledikleri suçun ağırlığına ya da belki

de kendi ruh haline göre her bir esir için ayırdığı hazırlanma süresini ilafl

ederdi. Devamlı Morik'i dövüp duran gardiyanın dediğine göre, bir "tur,

Esir Karnavalı'nın bulunduğu merkezin etrafında yavaşça yapılan bu

yürüyüş süresiydi, ki bu da kabaca on dakika ediyordu. Demek oluyordu ki>

140

Dünyanın Omurgası

jharkheld'in süresini üç tur olarak belirttiği adam, daha Jharkheld halka

duyuru yapmaya başlamadan yarım saat kadar önce karnaval yerine

götürülecek ve ölümcül olmayan, çeşitli yöntemlerle işkence görecekti.

Ivlorik bunun kalabalığı çekmek için yapıldığını ve yaşlı, aşağılık

jharkheld'in coşkulu tezahüratlardan hoşlandığını biliyordu.

"Demek beni tekrar dövmeye geldin," dedi Morik, yabani gardiyan,

haydudun duvara zincirle bağlanmış olduğu doğal oluşumlu taş mağaraya

girdiğinde. "Yanında o kutsal herifi de getirdin mi? Ya da belki de sulh

yargıcım? Beni karnavala götürme emrini vermek için bize katılacak mı?"

"Bugün dayak yok, Haydut Morik," dedi gardiyan. "Senden daa fazla

bişii istemiyolar. Kaptan Deudermont'un artık sana ihtiyacı kalmadı."

"Öldü mü?" diye sordu Morik ve ses tonuna sızan endişe tınısını

saklamayı başaramadı. Eğer Deudermont öldüyse, Wulfgar ile Morik'e

yüklenecek suç adi cinayet olacaktı ve Morik Luskan'da, bu suçtan hüküm

giyen pek çok kişinin idamına tanık olacak kadar uzun süre yaşamıştı; bu

idamlar en az yarım gün süren işkencelerle yapılıyordu.

"Yok," dedi gardiyan, ses tonunda bariz bir üzüntüyle. "Yok, o kadar şanslı diiliz. Deudermont yaşıyo ve iyileşiyo, yani görünüşe bakılırsa sen ve

Wulfgar çabucak ve kolayca öldürüleceksiniz."

"Ah, ne mutlu," dedi Morik.

Yabani bir süre duraksayıp etrafına bakındıktan sonra Morik'e yaklaşıp

midesine ve göğsüne acımasızca yumruklar yağdırdı.

"Sulh Yargıcı Jharkheld'in sizi kısa süre içinde karnavala çaarcaanı

düşünüyom," dedi gardiyan. "Sadece bikaç ayrılık hediyesi vermek istedim, o kadar."

"Teşekkür ederim," diye yanıtladı her zaman için iğneleyici olan haydut

ve bu cevabı ona dişinin kırılıp ağzının kanla dolmasına sebep olan bir sol

dirseğe mal oldu.

Deudermont gücünü hızla geri kazanıyordu, o kadar ki rahipler daha

Sfflıdiden adamı yatağında tutmakta zorluk çekiyordu. Hâlâ onun için dua

adıyor ve iyileştirme büyüleri yapıyorlardı, yaşlı otacı kadın ise elinde

'ncanlar dolusu çayla ve bir başka ağrı kesici merhemle gelip gidiyordu.

'Bunu yapan Wulfgar olamaz," diye Robillard'a itiraz etti Deudermont.

uyücü, kendisine Korsan Palası'nın önünde yaşanan trajediden beri olan

iten her şeyi anlatmıştı.

R.A. Salvatore

"Wulfgar ile Morik," dedi Robillard sertçe. "Onlan izledim Kaptan ve benim izlemem senin için iyi oldu!"

"Bana hiç mantıklı gelmiyor," diye yanıtladı Deudermont. "Wulfgar']

tanıyorum."

"Tanıyordun," diye düzeltti Robillard.

"Ama o Drizzt ile Catti-brie'nin dostu ve ikimiz de onların bir suikastçiyle

hiçbir işleri olmayacağını biliyoruz —yani en azından iyi bir işleri."

"Onların dostu idi," diye inatla düzeltti Robillard. "Artık Wulfgar kendisine, kötü şöhretli bir sokak serserisi olan Haydut Morik ve ondan da

beter olan diğer bir ikili gibileri dost ediniyor."

"Başka bir ikili mi?" diye sordu Deudermont ve daha bu sorusunu

tamamlayamadan önce Waillan Micanty ile mürettebattan bir adam odaya

girdi. Đlk olarak kaptanın yanma gittiler ve reverans yaparak onu

selamladılar. Yüzlerinde kocaman gülümsemeler vardı, zira Deudermont,

Robillard'm kutlu haberi üzerine tüm mürettebatla birlikte sabah

geldiklerinde olduğundan çok daha iyi görünüyordu.

"Onlan buldunuz mu?" diye sordu büyücü sabırsızlıkla.

"Sanırım bulduk," diye yanıtladı Waillan gururla. "Su Perisfnden sadece iki palamar ötedeki bir geminin ambarında saklanıyorlar."

"Son zamanlarda pek fazla dışarı çıkmadılar," diye bilgi verdi diğer

denizci, "ama Korsan Palası'ndan bazı müdavimlerle konuştuk, onlan

tanıdıklarını düşünüyorlar ve tek gözlü denizcinin hiç umursamadan altın

sikke saçtığını iddia ediyorlar."

Robillard bilmiş bilmiş başıyla onayladı. Demek ki anlaşmalı bir

saldırıydı ve o ikisi planın bir parçasıydı.

"Đzninle, Kaptan," dedi büyücü, "Su Perisi'ni limandan çıkartmak

istiyorum."

Deudermont ona şaşkınlıkla baktı, zira kaptanın onların neden bahsettiği

hakkında hiçbir fikri yoktu.

"Bay Micanty'yi, sana yapılan saldırıya suç ortaklığı eden diğer iki kişiyi

aramakla görevlendirdim," diye açıkladı Robillard. "Görünüşe bakılırsa

onların yerini tespit ettik."

"Ama Bay Micanty az önce onların limanda olduklarını söyledi," dedi

Deudermont.

"Para ödeyen yolcular olarak Çarpıkbacakh Hanım'dalar. Tüm

silahlarıyla Su Perisi'ni onların arkasına yerleştirirsem, büyük ihtirnâue

ikiliyi savaşmadan bize teslim ederler," diye mantık yürüttü Robillaf"'

gözlerinde bir ışıltıyla. „

Đşte o zaman Deudermont kıs kıs güldü. "Keşke sizle gelebilseydffl1'

dedi. Üçü bunu bir izin olarak aldı ve derhal kapıya yöneldi.

142

Dünyanın Omurgası

"Sulh Yargıcı Jharkheld'den ne haber?" diye hızla sordu Deudermont, üç

adam odayı terk etmeden önce.

"Đkili için hükmün infazını askıya almasını söyledim," diye yanıtladı

Robillard, "senin isteğin üzerine. Bu yeni ikilinin de saldında payı

olduklarını doğrulamaları için onlara ihtiyacımız olacak."

Deudermont başıyla onayladı ve üç adama gitmelerini işaret edip

düşüncelere daldı. Wulfgar'ın bu işin içinde olabileceğine hâlâ inanmıyordu,

fakat bunu nasıl kanıtlayabileceği hakkında hiçbir fikri yoktu. Luskan'da da,

Faerûn'daki birçok şehirde olduğu gibi, bir adamın sadece suç gibi görünen

bir hareketi bile onun asılmasına veya çekilerek dört parçaya aynknasına ya

da yörenin sulh yargıcının akıl edebileceği diğer nahoş yöntemlerle

öldürülmesine yeterdi.

"Ben dürüst bir iş adamıyım ve sizin aksini doğrulayan bir kanıtınız yok,"

diye belirtti Çarpıkbacaklı Hanım'm Kaptanı Pinnickers küpeşteye yaslanarak

ve karşısında beliren, mancınığıyla balistası hazırlanmış ve bir saf dolusu

okçusu nişan almış bir halde duran heybetli Su Perisfm itirazlar yağdırarak.

"Daha önce de söylediğim gibi, Kaptan Pinnickers, geminiz için ve sizin

için değil, geminizde banndırdığınız bir ikili için buradayız," diye yanıtladı Robillard tüm saygısıyla.

"Pöh! Defolup gidin, yoksa şehir muhafızlannı çağınnm!" diye ilan etti

sert, yaşlı deniz kurdu.

"Zor bir iş değil," diye kendini beğenmiş bir tavırla yanıtladı Robillard ve Çarpıkbacaklı Hanım'm yanındaki iskeleyi işaret etti. Kaptan Pinnickers

dönüp baktığında yüzden fazla sert yüzlü ve savaşa hazır şehir askerinin

nhtıma sıralanmış olduğunu gördü.

"Kaçabileceğiniz veya saklanabileceğiniz hiçbir yer yok," diye açıkladı

Robillard. "Bir kez daha nezaketimden dolayı izninizi istiyorum. Kendi

•yiliğiniz için, bana ve mürettebatıma geminize girmemiz ve aradığımız

ikiliyi bulmamız için izin verin."

"Benim gemim!" dedi Pinnicker, göğsüne parmağını bastınp işaret

ederek.

"Yoksa silahçılarıma atış yapma emri vereceğim," dedi Robillard. Su

erisi'nin küpeştesinde dimdik ve heybetli duruyordu, tüm kibarlığı uçup

ptmişti. "Ben de bu atışa, sizin hayal dahi edemeyeceğiniz yıkım büyüleriyle

Katılacağım. Sonra sizin enkazınızın arasında peşinde olduğumuz iki adamı

143

R.A. Salvatore

kendimiz arayacağız."

Pinnicker sadece birazcık sinmiş gibi göründü, ama sert ve kararlı yi^

ifadesini korudu.

"Size son bir defa seçim hakkı sunuyorum," dedi Robillard, sahte

kibarlığı bir anda geri dönerek.

"Güzel bir seçim," diye homurdandı Pinnicker. Çaresizce elini salladı ve Robillard ile diğerlerinin kendi güvertesine geçmesine izin verdi.

Robillard onlan kolayca teşhis ettiği için, kısa süre içinde Sürüngen

Sharky ile Tee-a-nicknick'i buldular. Aynı zamanda, dövmeli yan-insarun

yanındaki bir kalasın üzerinde ilginç bir nesne buldular: Đçi boş bir boru.

"Üfleme silahı," dedi Waillan Micanty, nesneyi Robillard'a göstererek.

"Öyle mi?" dedi büyücü, egzotik silahı inceleyip çabucak ne amaç için

kullanıldığını doğrulayarak. "Bunu kullanarak ne frrlatılabilir?"

"Ucu boruyu doldurmak üzere şekillendirilmiş küçük bir şey," diye

açıkladı Micanty. Silahı geri alıp dudaklarını büzdü ve boruya üfledi. "Eğer

fırlatılan nesnenin etrafından çok fazla hava kaçarsa pek işe yaramaz."

"Demek küçük bir şey, diyorsun. Meselâ kedi pençesi gibi mi?" diye

sordu Robillard, yakalanan ikiliye göz atarak. "Hani bükülgen ve tüylü bir

ucu olan?"

Robillard'ın bakışını takip edip sefil esirlere bakan Waillan Micanty

sertçe başını sallayarak onayladı.

*&»"*&

Kanlı ve yarılmış olan kelepçeli bileklerinden asılı duran Wulfgar, acının

çok ötesinde bir yerlerde kaybolmuştu. Ensesindeki ve omuzlarındaki kaslar

çoktan düğümlenmişti ve kelepçelerinden azat edilip yere bırakılsaydı dahi,

onun duruşunu sadece yer çekimi değiştirmiş olurdu.

Acı onu öyle çok zorlamış ve kendisinden geçirmişti ki, Wulfgar'ı o anda

içinde bulunduğu hapishaneden azat ermişti. Ne yazık ki, bu kaçış iri adamı

sadece bir başka zindana, çok daha karanlık bir yere, bu ölümlü insanların

ona tattırabileceğinin çok ötesindeki ıstıraplarla dolu bir mekâna götürmüştü-

Baştan çıkartıcı, çıplak ve gaddarca güzel olan succubuslar etrafında

uçuşuyordu. Đri kıskaç elli glabrezu art arda üstüne geliyor, kıskacıyla kıstinp

kıstırıp vücudunun başka bir parçasını kopartıyordu. Bütün bunlar olurken,

bir yandan da fatih Errtu'nun şeytani kahkahasını işitiyordu. Driz21

Do'Urden'den diğer tüm ölümlülerin ettiğinden daha fazla nefret eden ve t>

hiddetini sürekli olarak Wulfgar'dan çıkartan büyük balor Errtu.

144

Dünyanın Omurgası

"Wulfgar?" diye bir ses geldi çok uzaklardan. Bu, Errtu'nunki gibi

gtrtlaktan çıkan, şeytani bir ses değil, hafif ve nazik bir sesti.

Wulfgar bu tuzağı, beyhude umutların ve sahte dostluğun aldatmacasını

biliyordu. Errtu bu oyunu onun üzerinde sayısız defa oynamıştı; onu en

çaresiz anlannda bulmuş, duygusal vadilerden yükseklere çıkartmış, sonra

da umutsuzluğun daha derin ve karanlık olan çukurlarına atmıştı.

"Morik ile konuştum," diye devam etti ses, ama Wulfgar artık onu

dinlemiyordu.

"Masum olduğunu iddia ediyor," diye inatla devam etti Kaptan

Deudermont, yanında duran Robillard'ın şüpheyle oflayıp puflamasına

rağmen. "Fakat o it Sharky ikinizin bu işte parmağınız olduğunu söylüyor."

Bunun kendisine yine işkence etmeye gelen Errtu olduğundan emin olan

Wulfgar, sözleri duymazdan gelmeye çalışarak derinden hırladı.

"Wulfgar?" diye sordu Deudermont.

"Yaran yok," diye açıkça belirtti Robillard.

"Bana bir şeyler söyle, dostum," diye devam etti Deudermont, gücü

henüz tamamıyla dönmemiş olduğu için vücut ağırlığının çoğunu bir bastona

vererek. "Masum olduğuna dair birkaç kelime söyle de Sulh Yargıcı

Jharkheld'e seni salıvermesini söyleyebileyim."

Devam eden hırlama dışında hiçbir cevap çıkmadı.

"Sadece bana gerçeği söyle," diye üsteledi Deudermont. "Senin bu işe dahil olduğuna inanmıyorum, ama münasip bir mahkeme istemem için bunu

senden işitmem gerekli."

"Sana cevap veremez, Kaptan," dedi Robillard, "Çünkü, söyleyebileceği ve onu beraat ettireceği cinsten bir gerçek yok."

"Morik'i duydun," diye yanıtladı Deudermont, zira ikisi az önce

Morik'in hücresinden gelmişlerdi. Ufak tefek hırsız, şiddetle kendisinin ve

Wulfgar'ın masum olduğunu iddia edip durmuştu. Sürüngen Sharky'nin

Deudermont'un kellesi karşılığında büyük bir hazine teklif ettiğini ama

kendisiyle Wulfgar'ın onu tersleyerek geri çevirdiklerini açıklamıştı.

"Çaresiz bir adamın çaresiz bir hikâye uydurduğunu duydum," diye

yanıtladı Robillard.

"Onu sorgulaması için bir rahip bulabiliriz," dedi Deudermont.

"Çoğunun yalanlan tespit edecek büyüleri vardır."

"Luskan kanununca bu yasak," diye yanıtladı Robillard. "Rahiplerin

Ç°ğu, sorgulamaya kendi özel meselelerini dahil ediyor. Sorgulama işlemini,

kendine has ve son derece başanlı olan yöntemiyle sulh yargıcı yapıyor."

"Đtiraf gerçek olsun olmasın, suçlarını kabul edene kadar onlara işkence

ediyor," diye bildirdi Deudermont.

Robillard omuz silkti. "Sonuç alıyor ama."

145

R.A. Salvatore

"Karnavalını dolduruyor."

"O karnavaldakilerin kaçının masum olduğuna inanıyorsun, Kaptan?"

diye dobra dobra sordu Robillard. "Cezasını çektikleri suç konusunda masum

olsalar da, kesinlikle daha evvel birçok kötülük yapmışlardır."

"Bu, son derece peşin hükümlü bir adalet anlayışı, dostum," dedi

Deudermont.

"Hakikat bu."

Deudermont iç geçirdi ve tekrar dönüp duvarda asılı duran, hırıldayan,

masum olduğunu iddia etmeyen, aslında hiçbir şey iddia etmeyen Wulfgar'a

baktı. Deudermont tekrar adama seslendi, hatta yanına yaklaşıp hafifçe onu

dürttü. "Morik'e inanmam için bana bir sebep vermelisin," dedi.

Wulfgar, succubusun kendisini duygusal cehenneme çeken nazik

dokunuşunu hissetti. Kükreyerek kalçasını savurdu ve bacaklarını ileri atarak

şaşkına dönen kaptanı sıyırdı, ama geriye tökezleyip yere kapaklanmasına

yetecek kadar sert bir şekilde ona çarpmış oldu.

Robillard değneğinden bir yapışkan küresi fırlattı ve Wulfgar'ın

bacaklarını duvara sabitlemek için aşağı nişan aldı. Đri adam çılgınlar gibi

debelendi, ama bilekleri sıkıca zincirlenmiş ve bacakları sağlam bir şekilde

duvara yapışmış olduğundan, bu hareketi, omuzlarındaki sancıyı arttırmaktan

başka bir işe yaramadı.

Robillard önünde durmuş hırlıyor ve dudak büküyor, büyülü sözler fısıldı-

yordu. Büyücü yukarı uzanıp Wulfgar'ın kasıklarını tuttu ve iri adama, vücu-

duna yayılıp acı dolu bir feryat koparmasına sebep olan bir elektrik şoku verdi.

"Hayır!" dedi Deudermont, debelenip ayağa kalkarak. "Yeter."

Robillard adamın kasığını sertçe büktükten sonra hışımla döndü. Yüzü

hiddetle buluşmuştu. "Daha fazla kanıta ihtiyacın mı var, Kaptan?" diye sordu.

Deudermont bir cevap yapıştırmak istedi ama hiçbir cevap bulamadı.

"Burayı terk edelim," dedi.

"Hiç gelmeseydik daha iyi olurdu," diye homurdandı Robillard.

Wulfgar tekrar yalnız kalmıştı, Robillard'ın değneğinden çıkan madde

yok olana kadar duvarda daha rahat durdu, zira yapışkan madde ağırlığım

tutuyordu. Fakat kısa süre sonra tekrar sadece zincirlerinden asılı kaldı ve

kasları yenilenen bir acıyla burkuldu. Düşüşe geçti, daha evvel hiç olmadığı

kadar derine ve karanlığa gömüldü.

Đçine sığınacağı bir şişe istiyordu, zihnini bu ıstıraptan azat etmek içi1

vücudunu yakan o sıvıya ihtiyacı vardı.

146

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 12

AĐLESĐNE SADIK

"Tüccar Banci sizinle görüşmek istiyor," diye bildirdi Vekilharç

Temigast, bahçeye adımını atar atmaz. Lord Feringal ile Meralda sessizce

durmuş, bahçenin hoş kokulanyla güzel manzarasının, çiçeklerin ve karanlık

suların üzerinde turuncu renkte parlayan günbatımının tadını çıkartıyorlardı.

"Onu buraya getir," diye yanıtladı genç adam, en yeni hazinesiyle hava

atacağı için mutlu olarak.

"Sizin onun yanına gitmeniz daha iyi olur," dedi Temigast. "Banci asabi biri ve acelesi var. Sevgili Meralda için hoş bir arkadaş olmayacaktır.

Bahçenin havasını bozmasından korkuyorum."

"Pekâlâ, buna izin veremeyiz tabii," diye kabul etti Lord Feringal.

Meralda'ya gülümseyip elini okşadıktan sonra Temigast'a doğru yürümeye

başladı.

Feringal, vekilharcın yanından geçti ve Temigast Meralda'ya göz

kırparak, kendisini az önce çok uzun sürecek, can sıkıcı bir görüşmeden

kurtardığını belirtmiş oldu. Genç kadın bu görüşmenin dışında tutulmakla

kendisini hiç de hakarete uğramış hissetmiyordu. Aynı şekilde, FeringaFın

ona uymayı bu kadar kolay kabul etmiş olması genç kızı şaşırtmıştı.

Artık her hareketini elleri ve gözleriyle takip eden, kendisini taparcasına

seven bir adamın sürekli baskısı olmadan bu muhteşem bahçenin tadını tek ba-

şına çıkartmakta, çiçeklere dokunup ipeksi dokularını hissetmekte, hoş koku-

larını içine çekmekte serbestti. Bu anın tadını çıkarttı ve şatonun hanımı olduk-

tan sonra bu bahçede daha birçok defa yalnız başına vakit geçirmeye ant içti.

Ama yalnız değildi. Arkasını döndüğünde Priscilla'nın kendisini

elemekte olduğunu gördü.

"Ne de olsa burası benim bahçem," dedi kadın soğukça, sıra halinde

uzanan açık mavi bekâr düğmesi çiçeklerini sulamak için ilerleyerek.

"Vekilharç Temigast bunu söylemişti," diye yanıtladı Meralda.

147

R.A. Salvatore

Priscilla cevap vermedi, hatta çiçek sulama işinden kafasını kaldırıp ona

bakmadı.

"Bunu duyunca çok şaşırmıştım," diye devam etti Meralda, gözleri

kısılarak. "Ne de olsa, çok güzel."

Đşte bu Priscilla'nın gözlerinde şimşekler çakmasına sebep oldu. Kadın

bu hakaretin gayet farkındaydı. Heybetli bir şekilde kaşlarını çatarak

Meralda'ya doğru yürüdü. Genç kız bir anlığında Priscilla'nın kendisine

vurmaya veya belki de, elindeki kovayla onu ıslatmaya çalışacağım

düşündü.

"Bak sen, ama güzel olan sen değil misin?" diye belirtti Priscilla, "ve elbette ki, sadece senin kadar güzel birisi bu kadar güzel bir bahçe yapabilir."

"Đçi güzel," diye yanıtladı Meralda, bir santim dahi gerilemeyerek. Bu

tavrının, hakikaten de heybetli Priscilla'yı hazırlıksız yakaladığını fark etti.

"Ve evet, bahçeler hakkında, onları büyüten esas şeyin sizin onlarla konuşup

onlara dokunmanız olduğunu anlayacak kadar çok şey biliyorum. Affınıza

sığınırım, Leydi Priscilla, ama bana çiçeklere gösterdiğiniz yanınızı hiç

göstermiyorsunuz."

"Amma mı sığınırsın?" diye tekrarladı Priscilla. Dimdik durdu, gözleri

fal taşı gibi açılmıştı ve köylü kızının açık sözlülüğü karşısına afallayıp

kalmıştı. Birkaç cevap kekelemişti ki Meralda onun sözünü kesti.

"Kendi gözlerimle görüyorum ki, bu tüm Auckney'deki en güzel bahçe,"

dedi, Priscilla ile göz temasını kesip çiçeklerin manzarasına bakarak ve

sözlerine hayranlık dolu bir bakışla vurgu yaparak. "Sizin tatsız ve ters biri olduğunuzu düşünüyordum."

Dosdoğru kadına bakmak için döndü, ama Meralda'nın kaşları çatık

değildi. Priscilla'nın sert yüz ifadesi de bir hayli yatışmıştı. "Fakat artık işin aslını biliyorum, çünkü bir bahçeyi bu kadar güzel yapabilecek birinin içinde

kendisine has güzellikler olmalıdır." Priscilla'nın bile kolayca başından

sayamayacağı, yatıştırıcı bir sırıtışla sözünü bitirdi.

"Yıllardır bu bahçe üzerinde çalışıyorum," diye açıkladı daha yaşlı olan kadın. "Çiçekler dikip onlarla ilgileniyorum, her yazın her haftasında açacak çiçekler buluyorum."

"Ve emeğinize değiyor," diye samimi bir şekilde onu tebrik etti Meralda.

"Đddiaya girerim ki, Luskan'da veya Derinsu'da buna denk bir bahçe yoktur."

Meralda, Priscilla'nın kızardığını gördüğünde gülümsemeden edemedi.

Đşte kadının zayıf noktasını bulmuştu.

"Bu hoş bir bahçe," dedi kadın, "ama Derinsu'da Auck Şatosu'nun

boyutlarında bahçeler var."

"Daha büyük olabilir, ama kesinlikle bunun kadar güzel olamaz," diye

belirtti inatçı Meralda.

148

Dünyanın Omurgası

Priscilla yine kekeledi, bu köylü kızdan gelen beklenmedik övgülere

hazırlıksız yakalandığı barizdi. "Teşekkür ederim," demeyi başardı ve

tombul yüzü Meralda'nın hayal dahi edemeyeceği kadar geniş bir

gülümsemeyle aydınlandı. "Özel bir şey görmek ister misin?"

Meralda ilk başta tedirgin oldu, zira kesinlikle Priscilla'ya güvenmekte

zorluk çekiyordu, ama şansını denemeye karar verdi. Priscilla onun elini

tuttu ve gerisingeri şatonun içine çekiştirdi, birkaç küçük odadan geçirip gizli

bir merdivenden aşağı indirdi ve daha çok şatonun tasarısı içindeki bir deliği

andıran küçük bir açık hava avlusuna çıkarttı. Burası, ancak ikisinin yan yana

durabileceği genişlikte boş bir alandı. Meralda gördüğü manzara karşısında

kahkahayı bastı, zira etrafta çatlamış, eskimiş gri taş duvarlardan başka bir

şey olmasa da, avlunun tam ortasında bir sıra dolusu gelincik duruyordu.

Gelinciklerin çoğunluğu alışıldık bir şekilde koyu kırmızıydı, ama içlerinde

Meralda'nın tanımadığı, uçuk pembe renginde olanları da vardı.

"Burada bitkiler üzerinde çalışırım," diye açıkladı Priscilla, Meralda'yı saksılara doğru götürerek. Đlk başta kırmızı gelinciklerin önünde diz çöktü,

bir eliyle çiçeğin sapını okşarken, diğeriyle yapraklarını kenara itip çiçeğin

koyu çekirdeğini açığa çıkarttı. "Sapın ne kadar sert olduğunu görüyor

musun?" diye sordu. Meralda, sağlam çiçeğe dokunmak için eğilirken

başıyla onayladı.

Priscilla aniden ayağa kalktı ve Meralda'yı daha açık renkli gelinciklerin

olduğu saksıların başına götürdü. Tekrar çiçeklerden birinin merkezini

gösterdi, bu seferki koyu renkli değil, bembeyazdı. Meralda bu bitkinin

sapına dokunduğunda, onun çok daha yumuşak olduğunu gördü.

"Yıllardır git gide daha açık renkli çiçeklerin tohumlarını kullandım,"

diye anlattı Priscilla. "Ve bunu başarıp normal neslinden çok daha farklı olan bir gelincik elde ettim."

"Priscilla Gelincikleri!" diye haykırdı Meralda. Huysuz Priscilla

Auck'un kahkaha attığını gördüğüne memnun oldu.

"Ama bu ismi hak etmişsiniz," diye devam etti Meralda. "Bu çiçekleri, Hundelstone ile Luskan arasındaki yolculuklarında kasabamıza uğrayan

tüccarlara göstermelisiniz. Luskan hanımları bu kadar zarif bir gelincik için

yüksek meblağlar ödemez mi?"

"Auckney'e gelen tüccarlar sadece pratik şeylerin ticaretiyle ilgilenir,"

diye yanıtladı Priscilla. "Âletler ve silahlar, yiyecek ve içki —her zaman

içki— ve belki de biraz On-Kasaba oyma süsleri. Lord Feri'nin hatırı sayılır

°ir oyma süsü koleksiyonu var."

"Görmeyi çok isterdim."

Priscilla ona oldukça garip bir bakış attıktan sonra, "Tahminimce

göreceksin," dedi son derece tatsız bir sesle, sanki aniden karşısında duranın 149

R.A. Salvatore

sıradan bir köylü değil, kısa süre içinde Auckney'in hanımı olacak kadın

olduğunu hatırlamış gibi.

"Ama çiçeklerinizi sarmalısınız," diye devam etti Meralda cesaret veren

bir sesle. "Onlan Luskan'a, çok güzel olduğunu işittiğim o açık hava

pazarlarına götürmelisiniz."

Priscilla'nın gülümsemesi geri döndü, yani en azından biraz. "Evet,

pekâlâ, bakarız," diye yanıtladı, sesine kibirli bir tını geri dönerek. "Elbette ki, sadece köylüler seyyar satıcılık yapar."

Meralda buna pek alınmadı. Priscüla ile aralarındaki ilişki konusunda, bir

ömür boyunca kat etmeyi beklediğinden bile daha fazla mesafe kat etmişti.

"Ah, işte buradasınız." Vekilharç Temigast şatonun kapı eşiğinde

duruyordu. Her zamanki gibi, zamanlaması bundan iyi olamazdı. "Lütfen

bizi bağışlayın, sevgili Meralda, ama korkarım ki, Lord Feringal bütün gece

toplantıda olacak, zira Banci pazarlık konusunda bir cin olabiliyor ve Lord

Feringal'rn ilgisini çeken birkaç şey de getirmiş. Lordum bana, onu yarın

gündüz vakti ziyaret etmek isteyip istemeyeceğinizi sormamı emretti."

Meralda bir ipucu arayarak Priscilla'ya baktı, ama kadın, sanki Meralda

ile Temigast orada değillermiş gibi tekrar çiçekleriyle ilgilenmeye başlamıştı.

"Ona kesinlikle istediğimi söyleyin," diye yanıtladı Meralda.

"Umanm bize çok kızmamışsınızdır," dedi Temigast. Meralda bu saçma

düşünce karşısında kahkaha attı. "Pekâlâ, öyleyse. Belki de hemen yola

koyulmalısınız, zira araba bekliyor ve bu gece fırtına kopacağından

endişeliyim," dedi Temigast kenara çekilerek.

"Priscüla gelincikleriniz şimdiye kadar gördüğüm en güzel çiçekler,"

dedi Meralda, kısa süre içinde akrabası olacak oları kadına. Priscüla onun

elbisesinin pilisini kavradı ve Meralda afallamış bir halde dönüp baktığında

çok daha şaşırdı, zira Priscüla ona küçük bir pembe gelincik uzatmıştı.

Đki kadın birbirilerine gülümsediler ve Meralda hızla Temigast'ın

yanından geçerek şatonun ana binasına girdi. Fakat vekilharç onu izlemeye

tereddüt etti ve bunun yerine ilgisini Leydi Priscilla'ya çevirdi. "Bir arkadaş

mı?" diye sordu.

"Hiç sayılmaz " diye geldi soğuk cevap. "Belki de kendi çiçeği olursa, benimkileri rahat bırakır."

Temigast kıs kıs güldü ve Priscilla'nın kendisine buz gibi bir bakış

atmasına sebep oldu. "Bir arkadaş, bir hanım arkadaş, inandığın kadar kötü

bir şey olmayabilir," diye belirtti vekilharç. Arkasını dönüp Meralda'ya

yetişmek için aceleyle seğirtti ve Priscilla'yı özel bahçesinin ortasında,

aklında son derece garip ve beklenmedik düşüncelerle diz çökmüş bir halde

yalnız bıraktı.

150

Dünyanın Omurgası

VŞte.O^;»

Auck Şatosu'ndan kendi evine dönerken Meralda'nın aklında bir sürü

olumlu düşünce vardı. Priscilla'yla iyi anlaşmış olduğunu düşünüyor ve

hatta günün birinde o kadınla gerçek dostlar olacaklarını ummaya dahi

cesaret edebiliyordu.

Daha bu fikir aklından geçerken, genç kadının dudaklarından bir kahkaha

kaçıverdi. Aslında, kendisini hep, her zaman onun üstünde görecek olan

Priscilla'yla yakın bir dostluk kurabileceğini hayal dahi edemezdi.

Ama Meralda daha iyisini biliyordu ve bunun sebebi bugün kadınla

aralarında geçen etkileşim değil, evvelsi gece Jaka Sculi ile aralarında geçen

etkileşimdi. Artık Meralda dünyayı, en azmdan dünyadaki kendi köşesini çok

daha iyi anlıyordu. Evvelsi geceyi bir dönüm noktası olarak kullanmıştı.

Meralda tarafindan ve sadece Meralda için yaşanmış olan o tek bir kontrol anı,

omuzlarına düşen daha büyük, ama daha az çekici olan sorumluluğu kabul

etmesini sağlamıştı. Evet, artık Lord Feringal'ın olacak, onu peşinden Auck

Şatosu'nun nikah şapeline sürükleyecekti. O ve daha da önemlisi ailesi, Lord

Feringal'dan ihtiyaç duydukları şeyi alacaklardı. Bu kazançlar Meralda'ya bir

bedele mal olacak olsa da, bu, artık bir kız çocuğu değil, bir kadın olan

Meralda'nın seve seve ve bir nebze kontrolle ödemeyi düşündüğü bir bedeldi.

Fakat bu gece Lord Feringal'ı pek fazla görmediği için memnundu. Hiç

şüphesiz adam ona sahip olmak için kendisine baskı yapacaktı ve Meralda

onun yüzüne karşı kahkahayı basmamak için kendisini kontrol

edebileceğinden şüpheliydi.

Tatmin olan, gülümseyen genç kadın, dönemeçli yol uzayıp giderken at

arabasının penceresinden dışarı baktı. Onu gördü ve aniden gülümsemesi

kayboldu. Jaka Sculi kayalıklı bir uçurumun tepesinde durmuş, sürücünün

normalde Meralda'yi bıraktığı yere bakıyordu.

Meralda, genç adamın kendisini görmemesi için arabanın Jaka'nın karşı

tarafında kalan penceresine doğru eğildi. "Đyi yürekli sürücü, lütfen beni bu gece kapımın önüne kadar bırakabilir misin?"

"Ah, ben de tam sizin bunu benden istemenizi umuyordum, Meralda

Hanım," diye yanıtladı Liam VVbodgate. "Görünüşe bakılırsa atlarımdan

birinin nalıyla bir sorunu var. Babanızda düz bir kalas ve çekiç var mıdır?"

"Elbette ki var," diye yanıtladı Meralda. "Beni evime götürün, eminim ki

"abam o nalı onarmanızda size yardımcı olacaktır."

"Çok iyi, öyleyse!" diye yanıtladı sürücü. Dizginleri biraz sıktı ve atlar

'kha hızlı tırıs gitmeye başladı.

151

R.A. Salvatore

Meralda koltuğunda arkasına yaslandı ve pencereden dışarıya, mahzun

duruşundan Jaka olduğunu anladığı zarif adamın siluetine baktı. Neredeyse

aldığı karan yeniden düşünüp sürücüye onu burada bırakmasını

söyleyecekti. Belki de tekrar, bir kez daha yıldızlar altında sevişmek için, bir

başka geceliğine özgür olmak için Jaka'nın yanına gitmeliydi. Belki de

onunla kaçmalı ve hayatını başkası için değil, kendisi için yaşamalıydı.

Hayır, bunu annesine, babasına ve Tori'ye yapamazdı. Meralda

ebeveynlerinin doğru olanı yapacağına güvendiği bir evlattı. Meralda, doğru

olanın, Jaka Sculi'ye karşı duygularını çok, çok geride bırakmak olduğunu

biliyordu.

Araba, Ganderlayler'in evinin önünde durdu. Çevik bir gnom olan Liam

Woodgate arabadan aşağı atladı ve daha Meralda kapının koluna

uzanamadan önce onu açtı.

"Bunu yapman gerekmez," diye belirtti genç kadın, gnom onun arabadan

inmesine yardım ederken.

"Ama yakında Auckney'in leydisi olacaksınız," diye yanıtladı şen

şakrak, yaşlı gnom gülümseyerek ve göz kırparak. "Size bir köylü gibi

davrananlayız, değil mi?"

"Bu kötü bir şey değil," diye yanıtladı Meralda ve ekledi, "yani bir köylü olmak, demek istiyorum." Liam içtenlikle kahkaha attı. "Gece vakti şatodan çıkmanı sağlıyor."

"Ve her istediğinde geri girmeni de," diye yanıtladı Liam. "Vekilharç Temigast benim sizin emrinize amade olduğumu söylüyor, Leydi Meralda.

Sizi ve ailenizi dilediğiniz her yere götürmekle yükümlüyüm, tabii

isterseniz."

Meralda gülümsedi ve başını sallayıp teşekkür etti. Derken sert yüzlü

babasının kapıyı açmış olduğunu ve eşikte durduğunu fark etti.

"Baba!" diye seslendi Meralda. "Dostuma yardım edebilir..." Kadın duraksadı ve sürücüye baktı. "Bak şimdi, daha ismini bile bilmiyorum," diye belirtti.

"Çoğu soylu hanım bunu sormak için zaman harcamaz," diye yanıtladı

ve hem o hem de Meralda tekrar gülüştüler. "Aynca, biz gnomlar siz büyük

insanlara hep aynı gözükürüz." Muzipçe göz kırptıktan sonra eğilip reverans

yaptı. "Liam Woodgate hizmetinizdedir."

Dohni Ganderlay yanlarına geldi. "Bakıyorum da, bu gece şatoda pek az

kalmışsın," diye şüpheyle belirtti.

"Lord Feringal'ın bir tüccarla işi çıktı," diye yanıtladı Meralda. "Yarın tekrar gideceğim. Liam'in at nallarından biriyle sorunu var da. Ona yardım

edebilir misin?"

Dohni sürücünün arkasındaki atlara baktı ve başıyla onayladı. "Elbette,'

152

Dünyanın Omurgası

$ıye yanıtladı. "Sen içeri gir, kızım," diye Meralda'ya talimat verdi. "Annen yine hastalandı."

Meralda fişek gibi eve girdi. Annesini yatakta, ateşler içinde, gözleri

yüzünün derinlerinde gömülmüş bir halde buldu. Tori, bir elinde bir sürahi

su, diğerinde ıslak bir havluyla yatağın yanına diz çökmüş duruyordu.

"Sen gittikten kısa süre sonra terlemeye başladı," diye yanıtladı Tori,

Biaste'yi birkaç aydır sürekli olarak canından bezdiren feci hastalıktan

bahsederek.

Annesine bakan Meralda kendisini yere atıp ağlamak istedi. Kadın ne

kadar da zayıf görünüyordu, sağlığı ne kadar da belirsizdi. Biaste Ganderlay

sanki her gün mezarının başında ince bir çizgi üzerine yürüyormuş gibiydi.

Meralda, şu son günlerde, Lord Feringal'm kendisine talip olduğunu

öğrendiğinden beri kadına güç veren şeyin iyi morali olduğunu biliyordu.

Genç kadın elinde olan tek ilaca çaresizce sarıldı.

"Ah, Anne," dedi, sahte bir kızgınlıkla. "Tekrar hastalanmak için çok kötü bir zaman seçmedin mi?"

"Meralda," diye nefes verdi Biaste Ganderlay ve bu bile onun için çok

ağır bir yük gibiydi.

"Seni iyileştirmemiz ve bu konuda hızlı olmamız gerekiyor," dedi

Meralda sertçe.

"Meralda!" diye yakındı Tori.

"Sana Leydi Priscilla'run bahçesinden söz etmiştim ya," diye devam etti

Meralda, kız kardeşinin itirazlarını duymazdan gelerek. "Đyileş ve elini çabuk tut, çünkü yarın şatoda bana katılacaksın. Bahçede beraber yürüyeceğiz."

"Peki ben?" diye yalvardı Tori. Meralda ona bakmak için döndü ve

kendisini dinleyen başka birinin daha olduğunu gördü. Dohni Ganderlay

kapı eşiğine yaslanmış, güçlü ama bitkin yüzünde şaşkın bir ifadeyle

duruyordu.

"Evet, Tori, sen de bize katılabilirsin," dedi Meralda, babasını görmemiş

gibi yapmak için çaba sarfederek, "ama uslu olacağına söz vermelisin."

"Ah, Anne, lütfen çabuk iyileş!" diye yalvardı Biaste'ye Tori, kadının elini sıkıca kavrayarak. Sanki hasta kadın o anda biraz daha canlanmış gibi göründü.

"Git, Tori," diye talimat verdi Meralda. "Araba sürücüsüne git —adı Liam VVbodgate— ve yarın öğle vaktinde şatoya üç kişinin geleceğini söyle.

Annemize onca yolu yürütemeyiz."

Tori kendisine söyleneni yapmak için koştu ve Meralda annesinin

berine doğru eğildi. "Đyileş," diye fısıldadı, kadının alnım öperek. Biaste gülümsedi ve başım sallayıp iyileşmeye çalışacağım belirtti.

Meralda, Dohni Ganderlay'in inceleyici bakışları eşliğinde odadan

avnldı. Dohni'nin, anne babasının yatak odasını kapayan perdeyi çektikten

153

R.A. Salvatore

sonra evin salonunun ortasına doğru kendisini takip ettiğini işitti.

"Đkisini birden götürmene izin verecek mi?" diye sordu Dohni, Biaste'nin duyamayacağı kadar hafif bir sesle.

Kız omuz silkti. "Onun karısı olacağım ve bu onun fikri. Bana bu iyiliği

yapmamakla ahmaklık etmiş olur."

Kızının üzerine atılıp ona sıkı sıkıya sarılan Dohni Ganderlay'in yüz

ifadesi yumuşayıp minnettar bir gülümsemeye dönüştü. Meralda babasının

yüzünü göremese bile adamın ağladığını biliyordu.

Babasının sanlısına on kat fazlasıyla karşılık verdi ve yüzünü adamın

güçlü omzuna gömdü; bu kendisine, ailesinin iyiliği için cesur askeri oynasa

da, bir çok açıdan hâlâ korkmuş, küçük bir kız çocuğu olduğunu hatırlattı.

Babası onu alnından öpüp doğru işi yaptığı konusunda ona güven

verdiğinde Meralda kendisini ne kadar da iyi hissetti.

Kısa bir mesafe ötedeki bir tepenin başında Jaka Sculi, Dohni Ganderlay'in

sürücünün at nalını onarmasına yardım edişini, ikisinin sanki eski dostlar gibi

konuşup gülüşmelerini izliyordu. Dohni Ganderlay'in kendisine evvelsi gece

yaptığı muameleyi düşününce, bu görüntü neredeyse zavallı, kıskanç Jaka'yı

yıkacaktı. Dohni, Lord Feringal'ın da onun Jaka'yı acımasızca patakladığı

şeylerin aynısını istediğini anlamıyor muydu? Adam, Jaka'nın niyetinin Lord

Feringal'ınkinden daha iyi olduğunu, kendisinin Meralda'nın toplumsal sımfina

ve geçmişine daha uygun olduğunu ve kız için daha iyi bir seçim olacağını

göremiyor muydu?

Derken Dohni evine geri girdi ve kısa bir süre sonra Meralda'nın kız

kardeşi dışarı çıktı. Küçük kız, neşeyle hoplayıp sıçrayarak sürücüyle

konuşmak için ilerledi.

"Hiç müttefikim yok mu?" diye sessizce sordu Jaka, alt dudağını

hırçınlıkla kemirerek. "Hepsi bana karşı mı, Feringal Auck'un kendi

çabasıyla kazanmadığı zenginlik ve saygınlığıyla hepsi kör mü olmuş? Lanet

olsun sana, Meralda! Bana nasıl böyle ihanet edebilirsin?" diye haykırdı,

sesinin rüzgârla aşağıdaki Tori'ye ve sürücüye gidip gitmediğine aldırış

etmeden.

Artık onlara bakamıyordu. Jaka yumruklarını sıkıp gözlerinin üzerine

sertçe kapattı ve sert zemine sırt üstü düştü. "Bu hayatın adaleti bu mu?" diye haykırdı. "Ah, lanet olsun, bir kralın unvanı bana daha çok uyacakken faktf

biri olarak doğdum! O ahmak Feringal'ın tüm hazineye sahip çıkmasında

154

Dünyanın Omurgası

adalet nerede? Hangi evrensel düzen, cüzdanın bel kuvvetinden üstün

olduğuna hüküm getirmiş? Ah, lanet olsun bu yaşama! Ve kahrolsun

Ivleralda!"

Orada, küfürler mırıldanıp kapana kısılmış bir kedi gibi inleyerek öylece

yattı. Liam Woodgate at nalını tamir edip Dohni Ganderlay ile bir içki

içtikten ve evin önünden ayrıldıktan sonraya kadar orada kaldı. Meralda'nın

annesi en sonunda huzurlu bir uykuya dalana ve Meralda, Jaka'yla,

Feringal'la, Priscilla ve Temigast'la aralarında geçen her şeyi Tori'ye

anlattıktan sonraya kadar orada kaldı. Temigast'ın tahmin ettiği firtma tüm

hiddetiyle gelip çatana, yerdeki Jaka'yı sırılsıklam edene ve onu okyanus

rüzgârlanyla savurana kadar orada kaldı.

Bulutlar rüzgârla savrulup parlak güneş ışığına yer açtığında ve işçiler

tarlalara doğru yola koyulduğunda, Jaka hâlâ orada yatıyordu. Đşçilerden

birisi —gruptaki tek cüceydi— genç adamın yanına geldi ve bir çizmesinin

ucuyla onu dürtükledi.

"Öldün mü, yoksa sarhoş musun?" diye sordu tıknaz yaratık.

Jaka yuvarlanarak ondan uzaklaştı, her kasında ve eklem yerinde hasıl

olmuş olan tutulmadan kaynaklanan inlemesini bastırdı. Cevap veremeyecek

kadar gururu incinmiş, kimseyle yüzleşemeyecek kadar hiddetlenmiş olan

genç adam, debelenerek ayağa kalktı ve koşarak uzaklaştı.

"Garip çocuk, şu giden," diye belirtti cüce ve etrafındakiler başlarıyla onayladılar.

O sabahın çok daha geç saatlerinde, elbiseleri kuruyan Jaka, gecenin

rüzgârı ve yağmurunun ayazı hâlâ derisinin altına gömülü bir halde, çalışmak

için tarlalara geri döndüğünde tarla şefinin azarlarına ve diğer işçilerin

alaylarına katlanmak zorunda kaldı. Đşine doğru dürüst odaklanmak için büyük

bir çaba sarfetti, ama bunu yapmak için mücadele gerekiyordu, zira

düşünceleri hâlâ karman çormandı, morali bozuktu ve aman vermeyen güneşin

altında dahi vücudunu nemli ve soğuk hissediyordu.

Lord Feringal'ın at arabasının aşağıdaki yoldan hoplaya sıçraya ilerleyişini,

ilk olarak Meralda'nın evinin önüne gelişini ve sonra birden fazla yolcuyla

birlikte geri dönüşünü izlediğinde, işler onun için daha da kötüye gitti.

Hepsi ona karşıydı.

Lord Feringal, Meralda'yla yalnız kalamayışmdan duyduğu hayal

arıklığını gizlemek için hiçbir çaba göstermemiş olsa da, Meralda, Auck

Şatosu'nda geçirdiği o günden, oraya yaptığı diğer tüm ziyaretlerden daha

155

R.A. Salvatore

çok zevk aldı. Priscilla, muhteşem bahçesinde gezinen üç köylünün

düşüncesiyle küplere binmişti.

Yine de, Feringal kısa süre içinde hayal kırıklığını basürdı ve Priscilla-^

Vekilharç Temigast'tan gelen uyan mahiyetindeki öksürüklerle birlikte—-.

nazik bir tavır takındı. Meralda için önemli olan tek şey, annesinin

gülümsemesini, bitkin yüzünü gün ışığına doğru kaldırmasını, sıcak ışınların

ve hoş kokuların tadım çıkartmasını görmekti. Bu sahne Meralda'nın

kararlılığını pekiştirdi ve ona gelecek için umut verdi.

Şatoda uzun süre kalmadılar, bahçede bir saat geçirdiler, hafif bir öğle

yemeği yediler, sonra çiçekler arasında kısa bir gezinti daha yaptılar.

Meralda'nın ricası üzerine —misafir sayısındaki beklenmedik artış için Lord

Feringal'dan özür kabilinden bir jestti— genç lord, Ganderlaylerin evine

kadar arabada onlara eşlik etti ve suratlarım ekşiten Priscilla ile Temigast'ı

şato kapısında yalnız bıraktı.

"Köylüler," diye homurdandı Priscilla. "Auck Şatosu'na bu tipleri

getirdiği için, kardeşim olacak adamın kafasına bir şeyler indirmeliyim."

Temigast, kadının tahmin edilebilir tepkisi karşısında kıs kıs güldü.

"Hakikaten de kültürsüzler," diye kabul etti vekilharç. "Ama nahoş değiller."

"Çamur yiyiciler," dedi Priscilla.

"Galiba bu duruma yanlış bir açıdan bakıyorsun," dedi Temigast, kadına

muzipçe gülümseyerek.

"Köylülere bakmanın sadece tek bir yolu vardır," diye lafı yapıştırdı

Priscilla. "Onlara tepeden bakmalısın."

"Ama Ganderlayler kısa süre sonra köylü olmaktan çıkacaklar," diye ona

hatırlatmadan edemedi Temigast.

Priscilla şüpheyle burun büktü.

"Belki de bunu zorlu bir uğraş olarak görmelisin," diye önerdi Temigast

ve Priscilla meraklı bakışlarını kendisine doğru çevirene kadar duraksadı.

"Bir soğancıktan özenle zarif bir çiçek çıkartmak gibi."

"Ganderlayler mi? Zarif mi?" diye sordu Priscilla duyduklarına

inanamayarak.

"Belki de Leydi Priscilla Auck'un yardımıyla olabilirler," dedi Temigast.

"Onları aydınlatmak Priscilla için ne kadar da büyük bir beceri olur,

kardeşinin gelen geçen her tüccara övünerek anlattığı bir hüner, hiç şüphesiz

Luskan sosyetesinin kulaklanna ulaşacak olan muhteşem bir başarı.

Priscilla'nın şapkasına takılan yeni bir tüy olur."

Priscilla tekrar homurdandı, yüz ifadesi pek de ikna olmuşa

benzemiyordu, ama başka bir şey söylemedi ve alışıldığı üzere hakaretler

yağdırmadı. Arkasını dönüp yürürken yüzünde düşünceli bir merak, belki de

planlar yapan birinin ifadesi belirdi.

156

Dünyanın Omurgası

Temigast, kadının onun yemini yuttuğunu, ya da en azından hafifçe

işlediğini anladı. Yaşlı vekilharç kafasını sağa sola salladı. Bu kural sadece

doğumdan gelen bir hadiseden ibaret olduğu halde, toplum içinde en soylu

olanların, kendilerini yönettikleri kimselerden çok daha üstün görmeleri

gerçeği onu hep hayretlere düşürürdü.

157

R.A. Salvatore

BÖLÜM Î3

ESĐR KARNAVALI

Atılan dayaklar ve alaylarla, hevesli köylülerin çürümüş yiyecekler

fırlatıp yüzlerine tükürmesiyle geçen bir saatti.

Wulfgar'ın farkında bile olmadığı bir saat. Adam, Esir Karnavalı'ndan o

kadar uzaktaydı, özel bir duygusal mekâna —zihinsel disiplinle yarattığı,

Errtu'nun işkencelerinden sağ kurtulmasını sağlayan bir mekâna— o kadar

iyi gizlenmişti ki, köylülerin çarpık, sapkın yüzlerini görmüyor veya sulh

yargıcmın yardımcısının, Jharkheld'in geniş sahnede onlara katıldığı zaman

kalabalığı galeyana getirişini işitmiyordu. Barbar da, tıpkı diğer üçü gibi,

elleri arkasından dolanıp sağlam, tahta bir direğe bağlanmıştı. Ayak

bileklerine ve boynuna ağırlıklar zincirlenmişti ve boynundaki tasma, güçlü

Wulfgar'ın bile kafasını öne eğecek kadar ağırdı.

Bu kalabalığı kristalize bir netlikle algıladı: Ağızlarından salyalar akıtan,

kan ve işkence için çığlıklar atan, heyecanlı, neredeyse zevkten dört köşe

olmuş köylüler; kalabalığı azdıran ve bahtsız esirlerle oynayan ogre

muhafızlar. Onları oldukları gibi gördü ve zihni hepsini başka bir şeye,

şeytani bir şeye, Errtu'nun peyklerinin çarpık, sırıtan, asitten salyalanyla

üzerine eğilen, keskin dişleriyle onu ısıran ve feci nefesleriyle canını yakan

yüzlerine dönüştürdü. Tekrar Errtu'nun yuvasındaki dumanın kokusunu

alıyordu, sülfürle dolu Cehennem'in havası burun deliklerini ve boğazını

yakıyor, vücudundaki çok sayıdaki yaraya daha da fazla acı katıyordu.

Derisinin üzerinde ve içinde gezinen kırk ayaklann ve örümceklerin

kaşıntısını hissediyordu. Her zaman ölümün kıyısındaydı. Her zaman ölmeyi

diliyordu.

Devam eden o işkenceler, günler, haftalar ve aylarca uzayıp giderken.

Wulfgar bilincinin küçük bir köşeciğinde kaçıp saklanacak bir yer bulmuştu-

Kendisini içeri kilitliyor ve etrafındaki şeylerden bihaber oluyordu. I?12

burada, karnavaldayken de o mekâna saklandı.

158

Dünyanın Omurgası

Esirler bir bir direklerden alınıp yer yer köylülerden kötü muamele

görecek kadar kalabalığa yaklaştırılarak, yer yer başka işkence âletlerine

götürülerek etrafta gezdirildi. Bu işkence âletlerine, kamçılama için

hazırlanmış çapraz kayışlar; kollarının arkadan bağlanmış bir kazıkla

loirbanları havaya kaldırmak için tasarlanmış bir kütük ve halat takımı;

esirleri baş aşağı pis su kovalarına —ya da bahtsız Sürüngen Sharky'ye denk

gelen sidik kovasına— sokup çıkartmak için hazırlanmış ayak bileği

kelepçeleri de dahildi. Sürüngen bu işkencelerin çoğunda çığlıklar attı, Tee-

a.nicknick ile Wulfgar ise, sulh yargıcının asistanının kendilerine sunduğu

her türlü cezalandırmayı, arada sırada göğüslerinden kaçan hava sebebiyle

çıkan kaçınılmaz homurtular haricinde metanetle karşıladılar. Morik hepsini

ağırdan aldı, masum olduğu konusunda itiraz edip durdu ve etrafa çok bilmiş

yorumlar yağdırdı, ki bu daha da çok dayak yemesine sebep oldu.

Sulh Yargıcı Jharkheld, haykırışlar ve tezahüratlar eşliğinde sahneye

çıktı. Üzerinde kalın bir cübbe, kafasında ise bir kep vardı ve elinde gümüş

bir parşömen tüpü taşıyordu. Sahnenin merkezine gitti ve esirlerin tam

ortasında durup hepsine tek tek baktı.

Jharkheld öne çıktı. Teatral bir şekilde elini sallayarak parşömen tüpünü,

yani esirlerin aleyhine tutulan belgeleri gösterdi ve kalabalıktan hevesli

haykırışlarla tezahüratlar aldı. Jharkheld, her hareketini üzerine basa basa

yaparak ve her hareketiyle kalabalıktan bir kreşendo halinde yükselen

tepkiler alarak tüpün başındaki tıpayı açtı ve belgeleri çıkarttı. Parşömenleri

açan sulh yargıcı, belgeleri tek tek, her esirin adını söyleyerek kalabalığa

gösterdi.

Karnaval çığırtkanı sulh yargıcı, işkenceleri emrederken kesinlikle

Errtu'ya benziyordu. Hatta ses tonu dahi barbara balorunkini andırıyordu;

gıcırtı dolu, gırtlaktan ve insanlık dışı.

"Size bir hikâye anlatacağım," diye söze başladı Jharkheld, "ihanet ve hile hakkında, kötüye kullanılan bir dostluk ve kâr için yapılan bir suikast girişimi

hakkında Bu adam!" dedi vurgulu bir şekilde, Sürüngen Sharky'yi işaret

ederek, "bu adam bana her şeyi anlattı ve anlattığı şeyin dehşeti o zamandan beri uykularımı kaçırıyor." Sulh yargıcı, Sharky'nin ağzından duyduğu haliyle

işlenilen suçu detaylı olarak anlatmaya başladı. O aşağılık herife bakılırsa, bütün hunlar Morik'in fikriydi. Tee-a-nicknick'in onu zehirli pençeyle vurabilmesi

'Çin, Deudermont'u Morik ile Wulfgar açık alana çekmişti. Morik de, rahiplerin

0nu kurtaramayacağını garantilemek için şerefli kaptanı başka bir zehir

Çeşidiyle yaralaması gerekiyordu, ama şehir muhafızları ikinci saldırıyı

Serçekleştiremeyeceği kadar çabuk olay mahalline gelmişti. Tüm bu planlar

yapılırken, Sürüngen Sharky onları bundan vazgeçirmeye çalışmış, ama

%lfgar'dan korktuğu için bu işten başka kimseye söz etmemişti. Đri adam onu,

159

R.A. Salvatore

kellesini omuzlarından ayırıp Luskan'daki tüm sokaklar boyunca tekmeleyerek

dolaştırmakla tehdit etmişti.

Kalabalık arasında birçok kişi, bu son kısmın inanılır olduğunu

düşünecek kadar NVulfgar'm Korsan Palası'ndaki zorba taktiklerine maruz

kalmıştı.

"Dördünüz komplo kurmaktan ve hem iyi bir insan, hem de şehrimiz

nezdinde büyük hürmet gören bir ziyaretçi olan Kaptan Deudermont'u sinsi

bir şekilde öldürme teşebbüsünden hüküm giydiniz," dedi Jharkheld

hikâyesini tamamladıktan ve kalabalıktan yükselen çığlıklarla tezahüratların

dinmesini bekledikten sonra. "Siz dördünüz, bahsi geçen kişiye ciddi bir

zarar verme suçundan da hüküm giydiniz. Adalet ve hukuk adına, bu

ithamlara karşı savunmanızı dinleyeceğiz."

Sürüngen Sharky'nin yanına gitti. "Hikâyeyi bana anlattığın gibi

naklettim mi?" diye sordu.

"Ettiniz beyim, ettiniz," diye hevesle yanıtladı Sürüngen Sharky. "Bunu onlar yaptı, hem de hepsini!"

Kalabalık arasından birçok kişi bu konudaki şüphelerini haykırarak

belirtti, bu sırada diğerleri ise son derece sefil görünen adama kahkahalarla

güldü.

"Bay Sharky," diye sözüne devam etti Jharkheld, "ilk itham konusundaki suçunuzu itiraf ediyor musunuz?"

"Masumum!" diye itiraz etti, işbirliğinin karnavalın en kötü cezalarından kurtulmasını sağladığından emin bir sesle, ama kalabalıktan yükselen

kahkahalar adamın sesini bastırdı.

"Size itham edilen ikinci suçu itiraf ediyor musunuz?"

"Masumum!" dedi adam meydan okurcasına ve eksik dişleriyle dolu

gülümsemesini sulh yargıcına gösterdi.

"Suçlu!" diye haykırdı yaşlı bir kadın. "O suçlu ve diğerlerini suçlamaya çalıştığı için feci bir şekilde öldürülmeyi hak ediyor!"

Kadınla hemfikir olan yüz kişiden haykırışlar yükseldi, ama Sürüngen

Sharky gülümsemesini ve görünüşteki özgüvenini korudu. Jharkheld

platformun ön tarafina ilerledi ve kalabalığı yatıştırma çabasıyla ellerini

havaya kaldırdı. En sonunda sessizleştiklerinde konuşmaya başladı,

"Sürüngen Sharky'nin hikâyesi diğerlerini suçlu bulmamıza olanak sağladı-

Bu sebeptendir ki, ona işbirliği karşılığında iyi muamele edileceğine dair söz

verdik." Bu sözler kalabalıktan gürültülü bir yuhalama ve alaycı ıslıklar

yükselmesine sebep oldu. "Bunun sebebi dürüst olması ve kendi sözleriyle

—ki diğerleri tarafından yalanlanmadı— olayla doğrudan bağlantısı

olmamasıdır."

"Ben yalanlıyorum!" diye haykırdı Morik ve kalabalık resmen uludu-

160

Dünyanın Omurgası

Jharkheld sadece eliyle muhafızlardan birine işaret verdi ve Morik midesine

bir sopanın dip kısmını yedi.

Kalabalıktan daha fazla yuhalama yükseldi, ama Jharkheld bu

haykırışları duymazdan geldi ve zeki Sürüngen Sharky'nin yüzünde bir

gülümseme belirdi.

"Ona iyi muamele sözü verdik," dedi Jharkheld, sanki bu konuda

yapabileceği hiçbir şey yokmuş gibi ellerini havaya kaldırarak. "Bu

sebeptendir ki, onu çabuk öldüreceğiz."

Đşte bu sözler Sürüngen Sharky'nin yüzündeki gülümsemeyi çalıp

götürdü ve yuhalama seslerinin onay dolu kükremelere dönüşmesini sağladı.

Tükürükler saçarak itirazlar yağdıran, dizlerinin bağı çözülen Sürüngen

Sharky bir kütüğün önüne sürüklendi ve zorla diz çöktürüldü.

"Masumum ben!" diye haykırdı, ama muhafızlardan birisi onu zorla

kütüğe itip yüzünü sertçe ahşaba gömdüğünde itirazları aniden kesiliverdi.

Elinde devasa bir balta tutan iri bir cellat kütüğün yanına geldi.

"Eğer debelenirsen darbe temiz olmaz," diye ona tavsiyede bulundu

muhafız.

Sürüngen Sharky başını kaldırdı. "Ama bana söz vermiştiniz!"

Muhafızlar onu kütüğe geri çarptılar. "Depreşmeyi kes!" diye emretti bir tanesi. Dehşete kapılan Sürüngen kendisini çekip serbest bıraktı ve platforma

düşüp çaresizce yuvarlanmaya başladı. Muhafızlar onun üzerine bindiğinde

bir hengâme koptu. Sürüngen çılgınlar gibi tekmeliyordu, kalabalık uluyup

kahkahalar atıyordu ve 'Asın onu!' 'Gemiden atın!' ve bunun gibi diğer feci

idam önerileri meydanın dört bir yanından yükselmeye başlamıştı.

"Çok hoş bir kalabalık," dedi Kaptan Deudermont Robillard'a iğneleyici

bir şekilde. Yanlarında Su Perisi'nden birkaç adamla birlikte, zıplayıp

hoplayarak haykıran güruhun arasında duruyorlardı.

"Adalet," diye belirtti büyücü sertçe.

"Merak ediyorum da," dedi kaptan düşünceli bir edayla. "Bu adalet mi, yoksa eğlence mi? Aralarında ince bir çizgi var, dostum ve bu hadisenin her

gün düzenlendiğini hesaba katacak olursak, Luskan'ın yetkililerinin o çizgiyi

uzun süre önce aştığını söyleyebilirim."

"Buraya gelmek isteyen sendin," diye ona hatırlattı Robillard.

"Burada tanık olarak bulunmak benim görevim," diye yanıtladı

ûeudermont.

161

R.A. Salvatore

"Luskan'a gelmeyi kastediyorum," diyerek sözüne açıklık getirdi

Robillard. "Bu şehre gelmek isteyen sendin, Kaptan. Ben Derinsu'yu tercih

ederdim."

Deudermont büyücü dostuna sert bir bakış attı, ama yapıştırabileceği bir

cevabı yoktu.

"Depreşmeyi kes!" diye Sürüngen'e haykırdı muhafiz, ama pislik

içindeki adam, tekmeler atıp çaresizce cıyaklayarak daha da fazla mücadele

etmeye başladı. Bu hadiseyle son derece eğlenen izleyicileri neşelendirecek

şekilde, kısa bir süre muhafızların elinden kurtulmayı başardı. Sürüngen'in

çılgına dönmüş hareketleri bakışlarının Jharkheld'e denk gelmesine neden

oldu. Sulh yargıcı ona öyle şiddetli ve feci bir bakış attı ki, Sürüngen hareket

etmeyi kesti.

"Onu gererek dörde bölün," dedi Jharkheld yavaşça ve üzerine basa basa.

Kalabalık yeni bir neşeli uluma galeyanına kapıldı.

Sürüngen, bahsi geçen en feci idam yöntemine sadece iki kez tanık

olmuştu ve bu da yüzündeki tüm kanın çekilmesine, onu bin kişilik

seyircinin önünde bir titreme krizine sokmasına ve terden sırılsıklam

olmasına yeterliydi.

"Söz verdiniz," diye cümleyi ağzıyla şekillendirdi. Zar zor nefes

alıyordu, ama sözleri sulh yargıcının duyup da yanına geleceği kadar yüksek

çıkmıştı.

"Sana iyi muamele sözü verdim," dedi Jharkheld sessizce, "ve sözüme sadık kalacağım, ama sadece işbirliği yaparsan. Seçim senin."

Kalabalıktan bunu duyabilecek kadar yakın olanlar inleyerek itiraz ettiler,

ama Jharkheld onları duymazdan geldi.

"Hazırda bekleyen dört atım var," diye uyardı Jharkheld.

Sürüngen ağlamaya başladı.

"Onu kütüğe götürün," diye muhafızlara talimat verdi sulh yargıcı. Bu

sefer Sürüngen onlara karşı hiçbir harekette bulunmadı, onu geri sürükleyip

zorla diz çöktürdüklerinde ve kafasını kütüğe yasladıklarına onlara hiçbir

direniş göstermedi.

"Söz verdiniz," diye hafifçe son sözlerini haykırdı Sürüngen, ama kalpsiz sulh yargıcı sadece gülümseyip başım salladı. Bu hareket Sürüngen'e değU

yanında duran iri adamaydı.

Đri balta hızla aşağı indi, tüm kalabalık aynı anda nefeslerini tuttu, sonra

162

Dünyanın Omurgası

uluyarak haykırmaya başladı. Sürüngen Sharky'nin kellesi platforma düştü

ve kısa bir mesafe yuvarlandı. Muhafızlardan birisi hızla koşturup kelleyi

kaldırdı ve ayrılmış olduğu gövdeye doğru çevirdi. Efsaneye göre, kusursuz,

hızlı bir kesiş ve süratli bir muhafız sayesinde, kafası kesilen adam yarım

saniye boyunca bilincini korurdu ve bu da, yüzünde en katıksız, en net dehşet

ifadesiyle kendi vücudunu görmesine yeterdi.

Fakat bu sefer olmamıştı, zira Sürüngen Sharky'nin yüzünde aynı

hüzünlü ifade vardı.

"Çok güzel," diye iğneleyici bir şekilde mırıldandı platformun diğer

ucunda olan Morik. "Yine de, bugün diğerlerimizin yaşayacağı akıbetten çok

daha iyi."

Đki tarafında duran Wulfgar ve Tee-a-nicknick'ten cevap çıkmadı.

"Ah, çok güzel," dedi sonu gelmiş olan haydut yeniden. Morik kendisini

son derece umutsuz durumlarda bulmaya alışkındı, ama bu, seçeneklerinin

tamamen tükendiğini ilk hissedişiydi. Tee-a-nicknick'e tamamen

aşağılamayla dolu bir bakış attıktan sonra ilgisini Wulfgar'a çevirdi. Đri

adam, etraflarındaki kızılca kıyamet karşısında o kadar kayıtsız ve uzak

duruyordu ki, Morik onun bu durumuna gıpta ediyordu.

Haydut, kalabalığı coşturan Jharkheld'in devam eden alaylarını duydu.

Sürüngen Sharky'nin nispeten eğlencesiz olan idamı için özür diledi ve arada

sırada merhamet gösterilmesine ihtiyaç olduğunu açıkladı. Yoksa kim

suçunu itiraf ederdi ki?

Morik, sulh yargıcının ipe sapa gelmez konuşmalarım arka plana itti,

iradesini kullanarak zihnini güvende ve mutlu olduğu bir yere odakladı.

Wulfgar'ı ve şartlara rağmen onunla nasıl da dost olduklarım düşündü. Bir

zamanlar ikisi birbirine rakipti; yeni barbarın Yarım Ay Sokak'taki şöhreti

artmıştı, özellikle de Wulfgar, Ağaç Kütüğü Kıran adındaki yabaniyi

öldürdükten sonra. Böylece geriye, şöhretini koruması gereken tek bir kişi

kalmıştı: Morik. Haydut, her ne kadar cinayet asla tercih ettiği yöntem

olmasa bile, Wulfgar'ı ortadan kaldırmayı düşünmüştü.

Derken hayatındaki en garip karşılaşmayı yaşamıştı. Bir kara elf—lanet

olası bir drow!— Morik'in kiralık odasına gelmiş, hiçbir uyanda

bulunmadan öylece içeri girmiş ve Morik'e Wulfgar'ı yakından takip

etaesini, fakat ona zarar vermemesini emretmişti. Kara elf, Morik'e iyi de

Para ödemişti hani. Alto sikkelerin, keskinleştirilmiş drow silahlarından çok

163

R.A. Salvatore

daha iyi bir karşılık olduğu sonucuna varan haydut, bu plana uymuş, günler

akıp gittikçe Wulfgar'ı gitgide daha yakından takip etmeye başlamıştı. Hatta

ikisi içki arkadaşı olmuş, rıhtımda oturup gecenin geç saatlerinde,

çoğunlukla sabaha kadar birlikte vakit geçirmişlerdi.

Morik o kara elften bir daha hiç haber alamamıştı. Eğer kara elften

Wulfgar'ı ortadan kaldırma emri gelseydi, haydut bu anlaşmayı kabul

edeceğinden şüpheliydi. Hatta o anda Morik, eğer kara elflerin barbarı

öldürmeye geldiğini duymuş olsaydı, kesinlikle Wulfgar'ın yanında yer

alacağını fark etti.

'Pekâlâ,' diye itiraf etti haydut, daha gerçekçi olarak, 'Wulfgar'ın

yanında yer almayabilirdim, ama en azından barbarı uyarır ve uzağa, çok,

çok uzağa kaçardım.'

Artık kaçacak hiçbir yer yoktu. Morik tekrar kısa bir süre için, o kara

elflerin bu kadar ilgilendikleri bu insanı kurtarmaya gelip gelmeyeceklerini

merak etti. Belki de bir lejyon dolusu drow asker Esir Kamavah'na saldırırdı,

platforma doğru yollarını yararak açarlarken parlak kılıçları bu vahşeti

izleyenleri deşip biçerdi.

Bu fantezi uzun süremedi, zira Morik onların Wulfgar için

gelmeyeceklerini biliyordu. Bu sefer olmayacaktı.

"Gerçekten üzgünüm dostum," diye Wulfgar'dan özür diledi, zira Morik

bu durumun büyük ölçüde kendi hatası olduğu fikrini aklından

uzaklaştıramıyordu.

Wulfgar cevap vermedi. Morik, iri adamın kendisini duymadığını, bu

mekânı çoktan terk edip kendi içinde derinlere gömülmüş olduğunu anladı.

Belki de yapılacak en doğru şey buydu. Kendisine küçümseyici bakışlar

atan kalabalığa bakan, Jharkheld'in devam eden konuşmasını duyan,

Sürüngen Sharky'nin kellesiz vücudunun platformun üzerinde

sürüklendiğini gören Morik, tıpkı barbarın yaptığı gibi kendisini buradan

soyutlayabilmeyi diledi.

Sulh Yargıcı, Sürüngen Sharky'nin hikâyesini tekrarladı; geri kalan üç

kişinin, dünyadaki en mükemmel insanlardan biri olan Kaptan Deudermont'u

öldürmek için nasıl komplo kurduklarını yeniden anlattı. Jharkheld Wulfgar a

doğru ilerledi. Ölüm hükmü giymiş adama baktı, kafasını sağa sola salladı,

sonra güruha doğru dönüp onlan bir tepki vermeye teşvik etti.

Alaylar ve küfürler yağmaya başladı.

164

Dünyanın Omurgası

"Đçlerinde en kötüsü sensin!" diye barbarın yüzüne haykırdı Jharkheld.

"O senin dostundu ve sen ona ihanet ettin!"

Kimliği meçhul birinden, "Onu Deudermont'un gemisinden denize

atın!" diye bir talep geldi.

"Onu gererek dörde bölün ve balıklara yem edin!" diye haykırdı bir

diğeri.

Jharkheld kalabalığa dönüp elini kaldırarak sessizlik istedi ve kısa bir

kabadayılıktan sonra ona itaat ettiler. "Bu adam var ya," dedi sulh yargıcı,

"sanırım bu adamı sona saklayacağız."

Bu sözler, kalabalığın tekrar hep bir ağızdan haykırmasını sağladı.

"Ah, ne güzel bir gün olacak," dedi gösteri adamı Jharkheld, "Geriye üç kişi kaldı ve hepsi de itiraf etmeyi reddediyor!"

"Adalet," diye fısıldadı Morik.

Wulfgar, gözlerini hiç kırpmadan dosdoğru ileri bakıyordu ve sadece

zavallı Morik'in düşüncesi onu Jharkheld'in çirkin, yaşlı yüzüne kahkahayı

basmaktan alıkoyuyordu. Sulh yargıcı, VVulfgar'a Errtu'nun işkencelerinden

daha kötüsünü yapabileceğine gerçekten inanıyor muydu yani? Jharkheld,

Errtu'nun birçok defa yapüğı gibi, Catti-brie'yi sahneye çıkartıp ona tecavüz

ettikten sonra, Wulfgar'ın gözlerinin önünde onu paramparça edebilir miydi?

Bruenor'un hayali görüntüsünü getirip cücenin kafasını ısırarak koparttıktan

sonra, cücenin başının geri kalan kısmını beyin yahnisi için bir kâse olarak

kullanabilir miydi? Ona, çağlar boyunca işkence sanatı üzerine çalışmış olan o

iblisten daha fazla fiziksel acı verebilir miydi? Hepsi bir yana, Jharkheld

VMfgar'ı ölümün kıyısından geri getirip her şeye en baştan başlayabilir miydi?

Wulfgar bunun çok önemli olduğunu fark etti ve morali yerine geldi.

Karşısında duran Jharkheld idi ve onun sahnesi Cehennem'in yanında solda

sıfır kalıyordu. Wulfgar burada ölecek ve en sonunda serbest kalacaktı.

Jharkheld barbarın yanından koşarak geçti, Morik'in önünde durup

adamın incecik yüzünü güçlü eliyle kavradı ve başını sertçe çevirerek onu

kendisine bakmaya zorladı. "Suçunu kabul ediyor musun?" diye haykırdı.

Morik neredeyse bunu yapacak, hakikaten de Deudermont'u öldürmek

Çin komplo kurduğunu haykıracaktı. Evet, aklında hızla bir plan

geliştirmeye başlamıştı. Komplo kurduğunu itiraf edecekti, ama bunu sadece

dövmeli korsanla yaptığını söyleyecek ve masum dostunu kurtarmaya

Çalışacaktı.

165

R.A. Salvatore

Tereddüdü o anda elinde geçen fırsatı kullanmasını engelledi, zira

Jharkheld bıkkınlıkla burnundan soludu ve Morik'in yüzüne elinin tersiyle

tokat attı; bu, haydudun gözlerinin arkasına doğru acı dalgalan yayılmasına

sebep olan feci bir teknikti. Morik şaşkınlığını üzerinden atıp acısından

kurtulduğunda, Jharkheld onun yanından ayrılmış ve Tee-a-nicknick'in

önüne gelip durmuştu.

"Tee-a-nicknick," dedi sulh yargıcı yavaşça, her heceyi üzerine basa basa söyleyerek. Onunla konuşma tarzı, kalabalığa bu yarı-insanın ne kadar garip

ve yabancı olduğunu hatırlattı. "Söyle bana, Tee-a-nicknick, bu işte senin

rolün nedir?"

Dövmeli yan-quallan, gözlerini kırpmadan dosdoğru ileri baktı ve

konuşmadı.

Jharkheld parmaklarını şıklattı ve yardımcısı platformun kenarından

koşturarak gelip Jharkheld'e ahşap bir boru verdi.

Jharkheld halk karşısında nesneyi inceledi ve onu kalabalığa gösterdi.

"Görünüşte masumane olan bu sopayla, bizim şu boyalı dostumuz, tıpkı bir

okçunun ok atacağı kadar net bir şekilde küçük dartlar üfleyebiliyor," diye

anlattı, "ve boyalı dostumuz o darıların üzerini —ki bu seferki küçük bir kedi pençesiydi— bazı eşsiz zehirlerle kaplayabiliyor. Gözlerinizden kan

getirecek, vücudunuzda derinizi alev rengine dönüştürecek kadar şiddetli bir

ateş hasıl edecek ya da burnunuzu ve gırtlağınızı balgamla doldurup aldığınız

her nefeste zorlanmanıza ve ağzınızda iğrenç bir tat kalmasına sebep olacak

karışımlar, onun feci repertuarından sadece birkaç örnek."

Kalabalık her kelimeyle galeyana geliyor ve git gide daha da iğrenip

hiddetleniyordu. Gösteri ustası Jharkheld de tepkilerini ölçüp onlan

coşturuyor, doğru zamanı kolluyordu.

"Suçunu kabul ediyor musun?" diye aniden Tee-a-nicknick'in suratına

doğru haykırdı Jharkheld.

Dövmeli korsan, yine gözlerini kırpmadan dosdoğru ileri baktı ve

konuşmadı. Eğer safkan bir quallan olsaydı o anda bir kargaşa büyüsü yapıp

sulh yargıcının afallayıp geriye tökezlemesini ve çoğu şeyi unutmasını

sağlayabilirdi, ama Tee-a-nicknick safkan değildi ve ırkına has büyülü

yeteneklerin hiçbirine sahip değildi. Fakat quallanıara özgü konsantrasyon

yeteneği vardı ve tıpkı Wulfgar gibi kendisini önünde bulunan sahneden

soyutlayabiliyordu.

"Hepsini itiraf edeceksin," diye söz verdi Jharkheld, korsanın ırkındanye disiplininden bihaber olduğu için parmağım hiddetle adamın yüzüne doğru

sallayarak, "ama iş işten geçmiş olacak."

Muhafızlar, korsanın bağlarını çözüp onu tek tek işkence âletlerinden

geçirmeye başladığmda, kalabalık çılgına döndü. Tartaklama, kırbaçlam3'

166

Dünyanın Omurgası

yaraların üzerine tuzlu su dökme, hatta gözlerinden birini bir ocak demiriyle

dağlamayla geçen yarım saatin sonunda, korsan hâlâ konuşacağına dair

hiçbir işaret vermemişti. Đtiraf yoktu, yalvarıp yakarma yoktu, hatta çığlık

bile yoktu.

Sabrı taşan Jharkheld, sadece programın akmasını sağlamak için

Morik'in yanına gitti. Adama suçunu itiraf edip etmeyeceğini dahi sormadı.

Tam tersine, haydudun bir şeyler söylemek için ağzını her açışında ona

şiddetle ve art arda tokatlar attı. Kısa süre içinde Morik'i germe masasına

yatırdılar. Đşkenceci tekerleği yavaşça, neredeyse kimsenin ayırt

edemeyeceği şekilde (tabii ıstırap çeken Morik hariç) birkaç dakikada bir

çevirmeye başladı.

Bu sırada Tee-a-nicknick, işkencelerin en ağırlarına katlanmaya devam

ediyordu. Jharkheld tekrar onun yanma gittiğinde korsanın ayakta duracak

hali kalmamıştı, bu yüzden muhafızlar onu çekip ayağa kaldırdı ve tuttu.

"Bana gerçeği söylemeye hazır mısın?" diye sordu Jharkheld.

Tee-a-nicknick adamın yüzüne tükürdü.

"Atlan getirin!" diye cıyakladı sulh yargıcı, hiddetle titreyerek. Kalabalık çılgına döndü. Sulh yargıcının gererek dörde bölme zahmetine girdiği pek

sık görülmezdi. Bu hadiseye daha önce şahit olanlar, bunun en büyük gösteri

olduğunu söylerlerdi.

Arkalarından sağlam bir ip salman dört beyaz at meydana getirildi. Atlar

platforma yaklaşırken, kalabalık şehir muhafızları tarafından açıldı. Sulh

yargıcı Jharkheld, adamlarına gösterinin tüm hareketlerini kusursuz

yapmaları için öncülük etti. Kısa süre içinde Tee-a-nicknick, el ve ayak

bileklerinden, her biri ayrı bir ata kenetlenecek şekilde sıkıca bağlandı.

Sulh yargıcından gelen işaret üzerine, süvariler güçlü küheylanlarrnı

hafifçe dürttüler ve atların her biri pusulanın ayrı bir yönüne doğru

ilerlemeye başladı. Dövmeli korsan, içgüdüsel olarak kaslarını gerip karşı

koydu, ama mücadelesi faydasızdı. Tee-a-nicknick fiziksel özelliklerinin

sınırlarına kadar gerildi. Homurdandı, nefesi kesildi ve atlılarla iyi eğitimli

binekleri onu sınırda tuttu. Bir saniye sonra, omzu eklem yerinden çıkarken

yüksek bir çatırtı duyuldu; kısa süre içinde Tee-a-nicknick'in dizlerinden biri

yerinden çıktı.

Jharkheld atlılara yerlerini korumalarını işaret edip bir elinde bıçak,

diğerinde kamçıyla korsanın yanma yürüdü. Parlak bıçağı inleyen Tee-a-

nicknick'e gösterdi ve onu adamın gözlerinin önünde ileri geri hareket

ettirdi. "Bu acıya son verebilirim," diye söz verdi sulh yargıcı. "Suçunu itiraf et, ben de seni çabuk öldüreyim."

Dövmeli yan quallan homurdandı ve başım çevirdi. Jharkheld'in

hareketiyle, atlılar bineklerini biraz daha ilerlettiler.

167

RA. Salvatore

Adamın leğen kemiği parçalandı ve en sonunda nasıl da uludu! Derisi

kopmaya başladığında kalabalık nasıl da hayranlıkla haykırdı!

"Đtiraf et!" diye haykırdı Jharkheld.

"Onu vurdum," diye haykırdı Tee-a-nicknick. Daha kalabalık inleyerek

hayal kınklıklannî dile getirmeden önce Jharkheld, "Çok geç!" diye haykırdı ve kamçısını şaklattı.

Atlar depara kalktı ve Tee-a-nicknick'in bacaklarını gövdesinden ayırdı.

Adamın iki bileğine bağlı olan atlar iki yana açılıp adamı yine gerdi. Tee-a-

nicknick'in yüzü içini kavuran bir ıstırapla ve yaklaşan ölümün dehşetiyle

buruşmuştu, fakat bu sadece bir saniye sürdü, zira vücudunun üst kısmı da

iki parçaya ayrıldı.

Bazıları nefeslerini tuttu, bazıları kustu ve çoğu çılgınlar gibi tezahürat yaptı.

"Adalet," dedi Robillard, tiksintiyle hırlayan Deudermont'a. "Böyle gösteriler cinayeti yaygın olmayan bir uğraş haline getiriyor.

Deudermont burnundan soludu. "Sadece en ilkel insan duygularını

besliyor," diye tartıştı.

"Buna katılmıyor değilim," diye yanıtladı Robillard. "Kanunları ben yapmıyorum, ama senin barbar dostunun aksine, kanunlara riayet ediyorum.

Biz denizlerde yakaladığımız korsanlara bunlardan daha merhametli mi

davranıyoruz?"

"Yapmamız gerekeni yapıyoruz," diye karşı çıktı Deudermont. "Kendi

çarpık açlığımızı yatıştırmak için onlara işkence etmiyoruz."

"Ama onlan batırmaktan zevk alıyoruz," diye karşılık verdi Robillard.

"Yaslarını tutmuyoruz ve çoğunlukla, müttefikleri olan bir başka korsan

gemisinin peşine düşersek, durup da onlan köpekbalıklarından

kurtarmıyoruz. Đçlerinden esir aldığımızda, onlan en yakındaki limana,

bunun gibi bir adaletin ellerine bırakıyoruz, ki bu sıklıkla Luskan oluyor.

Deudermont'un verecek cevabı kalmamıştı, bu sebeple sadece ileri baktı.

Yine de, medeni ve kültürlü kaptanın fıkır yapışma göre, bu gösterinin

adaletle uzaktan yakından ilgisi yoktu.

*&•'<*&

Jharkheld, çok sayıdaki karnaval görevlileri platformun önündeki

168

Dünyanın Omurgası

meydanda bulunan kan ve pisliği temizleyemeden önce Morik ile

\Vulfgar'ın yanına gelmişti bile.

"Gerçeği itiraf etmesinin ne kadar uzun sürdüğünü gördün mü?" dedi

sulh yargıcı, Morik'e. "Đş işten geçmişti ve o da sonuçlarına katlandı. Sen de onun kadar ahmak mı olacaksın?"

Eklem yerleri kırılma noktasını geçmeye başlamış olan Morik cevap

vermeye davrandı, ama Jharkheld adamın dudaklannın üzerine bir

parmağını koydu. "Şimdi sırası değil," diye açıkladı.

Morik tekrar konuşmaya başladı, böylece Jharkheld ağzına pis bir

paçavra parçası sokturup tıkacı yerinde tutmak için bir başka bez parçasını

kafasına bağlatarak haydudun sesini kestirdi.

Sulh yargıcı germe masasının arka tarafına gitti ve küçük, ahşap bir kutu

çıkarttı; buna 'sıçan kutusu' deniliyordu. Kalabalık zevkle uludu. Bu feci

nesneyi anlayan Morik'in gözleri genişledi ve haydut, aman vermeyen

bağlarına karşı beyhude yere debelenmeye başladı. Sıçanlardan nefret

ederdi, tüm hayatı boyunca onlardan korkmuştu.

En feci kâbusu gerçek oluyordu.

Jharkheld platformun önüne geldi ve kutuyu yukarı kaldırıp yavaşça

çevirerek dahiyane tasarımını kalabalığa gösterdi. Ön tarafı örgü metalden

yapılmış bir kafesti, diğer üç duvarı ve tepesi ise sert ahşaptan yapılmıştı.

Zemin de ahşaptı, ama üzerinde çıkış deliği sağlayan bir sürgü levha vardı.

Kutunun içine bir sıçan konulacaktı, sonra kutu Morik'in çıplak göbeğine

yerleştirilecekti ve zemindeki levha çıkartılacaktı. En sonunda kutu ateşe

verilecekti.

Sıçan, elinde olan tek yolla kaçacaktı —Morik'in içinden geçerek.

Eldivenli bir adam, elinde sıçanla birlikte geldi ve çabucak kutuya

konulan yaratığı Morik'in çıplak göbeğinin üzerine yerleştirdi. Kutuyu

hemen yakmadı, bunun yerine hayvanın kutunun içinde gezmesine, ayakla-

rının haydudun derisine değmesine, arada sırada etini kıstırmasına izin verdi.

Jharkheld Wulfgar'ın yanına gitti. Güruhun heyecanının ve neşesinin

boyutlarını hesaba katan sulh yargıcı, bunu nasıl hepsinden daha debdebeli

kılabileceğini, önceki iki idamdan daha büyük bir gösteri çıkartmak için bu

azimli deve ne yapması gerektiğini düşündü.

"Dostun Morik'e yaptığımız şeyi beğendin mi?" diye sordu sulh yargıcı.

Errtu'nun diyarının zindanlarını görmüş, koca bir sıçan sürüsünü

korkutup kaçıracak yaratıklar tarafından kemirilmiş olan Wulfgar cevap

vermedi.

169

RA. Salvatore

"Sana çok büyük saygı duyuyorlar," diye Deudermont'a belirtti Robillard.

"Luskan' m bu denli aşın boyutta bir toplu idam gördüğü pek azdır."

Bu sözler, özellikle de ilk cümle, Kaptan Deudermont'un zihninde

yankılandı. Bütün bunlara Luskan'daki saygınlığının sebep olduğunu

düşünmek feciydi. Hayır, onun saygınlığı sadist Jharkheld'in, suçlu da

olsalar dostu olan insanlara bu çeşit bir muamele yapmasına mazeret

çıkartmıştı. Deudermont, hâlâ Wulfgar ve Morik'in bu işte parmağı olup

olmadığından emin değildi. Bütün bunların kendi adma yapıldığının

düşüncesi Deudermont'u feci şekilde tiksindiriyordu.

"Bay Micanty!" diye seslendi, hızla bir şeyler çiziktirip adama uzatarak.

"Hayır!" diye ısrar etti Robillard, Deudermont'un aklından neler

geçtiğini ve ortada otoriteler ve güruh varken böyle bir hareketin Su Perisi 'ne

ne kadar pahalıya patlayabileceğini biliyordu. "Ölümü hak ediyor!"

"Sen kimsin de bunun hükmünü veriyorsun?" diye sordu Deudermont.

"Ben değil!" diye itiraz etti büyücü. "Onlar," diye açıkladı, kolunu kalabalığa doğru savurarak.

Deudermont bu saçma düşünceyle alay etti.

"Kaptan, Luskan'ı terk etmek zorunda bırakılacağız ve bir daha burada

hoş karşılanmayabiliriz," diye belirtti Robillard.

"Bir sonraki esirler onların eğlencesi için meydana çıkartıldığı anda bunu

unuturlar, ki bu, muhtemelen yarın şafak vaktinde olur." Tatsızca, hiç de şaka yapmayan bir tavırla gülümsedi. "Hem ne de olsa, sen Luskan'ı pek

sevmiyorsun."

Robillard inleyip iç çekti ve pes ederek ellerini havaya kaldırdı. Bu

sırada, fazlasıyla medeni bir adam olan Deudermont, yazdığı notu Micanty'

ye verdi ve onu derhal sulh yargıcına iletmesini söyledi.

*&*-*&

"Kutuyu yak!" diye sahneden haykırdı Jharkheld, muhafızlar Wulfgar ı

Morik'in yaşayacağı dehşetengiz hadiseye şahit olması için getirdikten sonra-

Wulfgar kendisini, sıçan kutusunun ateşe verilmesinden soyutlayan^-

Korkan yaratık etrafta koşturduktan sonra adamın tenini yarmaya başladı.

Dostuna çektirilen bu acının görüntüsü, tıpkı sıçanın Morik'in densıo

ısırması gibi, VVulfgar'ın kurduğu inkâr duvarını yararak özel saklanın

köşesine sızdı. Barbar öylesine tehditkâr, öylesine doğa dışı bir hırı

koyverdi ki, yakınındakilerin gözlerini Morik'in dehşetinden çevıflP

kendisine bakmalarına sebep oldu. Đri kasları gerilip büküldü ve Wultg

170

Dünyanın Omurgası

gövdesini yana doğru ittirip kendisini orada tutan adamı uzaklaştırdı. Barbar

bir bacağım savurarak zinciri ve ucundaki demir prangayı kendisini tutan

^ğer adamın bacaklarına doladı ve sert bir çekişle muhafızı yere devirdi.

Diğerleri ona yumruklar yağdırırken, sopalar darbe üzerine darbe

indirirken, bölünmeye hiddetlenen Jharkheld Morik'in ağız tıkacının

çıkarılmasını emrederken, Wulfgar zincirlere asıldıkça asıldı. Her nasılsa,

inanılmaz bir şekilde, Wulfgar kollarını serbest bırakmayı başardı ve işkence

masasına doğru yalpaladı.

Muhafızlar art arda üstüne çullandı. Barbar, onları sanki küçük

çocuklarmış gibi kenara fırlattı, ama üzerine kapananların sayısı o kadar

fazlaydı ki, o anda ıstırapla haykırmakta olan Morik'e doğnı yolunu

açamadı.

"Üzerimden alın şunu!" diye haykırdı Morik.

Wulfgar aniden kendisini yüzükoyun yerde buldu. Jharkheld, adamın

sırtına kamçısıyla vurup yüksek bir şrak sesi çıkaracak kadar yaklaştı.

"Suçunu itiraf et!" diye emretti çılgına dönmüş sulh yargıcı, Wulfgar'ı

acımasızca döverken.

Wulfgar hırlayıp debelendi. Bir başka muhafız kenara yuvarlandı ve bir

diğerinin burnu ağır bir yumrukla yüzüne gömüldü.

"Üzerimden alın şunuf diye tekrar haykırdı Morik.

Kalabalık buna bayılmıştı. Jharkheld, gösteri sanatında yeni bir çığır

açtığından emindi.

Kalabalıktan, hakim ulumalar ve yuhalamalar arasından sıyrılıp geçen bir

ses, "Durun!" diye haykırdı. "Yeter!"

Kalabalık dönüp baktığında ve konuşan kişinin Su Perisi'nin Kaptanı

Deudermont olduğunu görünce tüm heyecanlan hızla sönüverdi.

Deudermont yıpranmış görünüyor ve bir bastonla ayakta duruyordu.

Waillan Micanty, muhafızı itip geçerek sahneye çıktığında, Sulh Yargıcı

Jharkheld'in telaşı arttı. Micanty, Jharkheld'in yanma geldi ve ona

Deudermont'un dilekçesini sundu.

Sulh yargıcı dilekçeyi açıp okudu. Şaşıran, hatta afallayan Jharkheld,

okuduğu her kelimeyle daha da hiddetlendi. Kafasını kaldırıp Deudermont'a

baktı, muhafızlardan birine, çığlıklar atan Morik'in ağzım yeniden tıkaması

Ve geri kalanlarına, hırpalanmış Wulfgar'ın ayağa kaldırılması için

kayıtsızca işaret verdi.

Kendi adına endişelenmeyen ve Morik'e işkence edildiğinden gayri neler

döndüğü hakkında hiçbir fikri olmayan Wulfgar, muhafızların elinden

kurtuldu. Savrulan prangalar ve zincirlere takılıp tökezledi, ama yanan

kutuya vurup sıçanı Morik'in göbeğinden atacak kadar yaklaşmayı başardı.

Tekrar tartaklandı ve itile kakıla Jharkheld'in önüne getirildi.

171

R.A. Sahatore

"Artık Morik için işler çok daha kötü olacak," diye sessizce söz verdi

sadist sulh yargıcı ve yüzünde bariz bir öfkeyle Deudermont'a döndü

"Kaptan Deudermont!" diye seslendi. "Suçun mağduru ve tanınmış bir soylü olmanız dolayısıyla böyle bir dilekçeyi kaleme alma yetkisine sahipsiniz

peki bundan emin misiniz? Yani bu saatte mi?"

Deudermont, homurtulara, itirazlara ve hatta tehditlere aldırış etmeden

öne çıktı ve kana susamış kalabalığın ortasında dimdik durdu. "Sürüngetl

Sharky ile dövmeli korsan aleyhindeki deliller sağlamdı," diye açıkladı

"ama Morik'in, kendilerinin suçlanıp diğer ikisinin ödülü alması için tuzağa

düşürüldükleri hakkında anlattığı hikâyesi de son derece-makul."

"Ama," diye karşı çıktı Jharkheld, parmağını göğe doğru kaldırarak,

"Sürüngen Sharky'nin anlattıkları, yani hepsinin suçlu olduğu komplonun

hikâyesi de makul."

Kafası kansan, ama eğlencelerinin az sonra biteceğinden şüphelenen

kalabalık, Sulh Yargıcı Jharkheld'in açıklamasım daha çok beğenmiş

gibiydi.

"Ayrıca Jossi Puddles'm, Haydut Morik ile Wulfgar'a yapılan ithamlan

pekiştiren hikâyesi de makul," diye devam etti Jharkheld. "Barbarın,

Sürüngen Sharky'nin iddialarım inkâr dahi etmediğini size hatırlatmama

gerek var mı Kaptan?"

Đşte o zaman Deudermont, adamı çileden çıkartacak kadar ifadesiz duran

Wulfgar'a baktı.

"Kaptan Deudermont, bu adamın masum olduğunu mu iddia

ediyorsunuz?" diye sordu Jharkheld, Wulfgar'ı işaret edip herkesin

duyabileceği kadar yavaş ve yüksek sesle konuşarak.

"Bu benim hakkım değil," diye yanıtladı Deudermont, kana susamış

köylülerin itiraz haykınşlannı bastırarak. "Suç veya masumiyet konusunda

hüküm veremem, sadece elinizde tuttuğunuz şeyi bildirebilirim."

Sulh Yargıcı, hızla kaleme alınmış dilekçeye yeniden baktı, sonra kağıdı

kaldınp kalabalığa gösterdi. "Wulfgar için bir af dilekçesi," diye açıkladı.

Kalabalık sadece bir saniyeliğine sessizleştikten sonra itişip kakışmaya

ve küfürler yağdırmaya başladı. Deudermont da, Jharkheld de bir ayaklanma

çıkmasından korktu.

"Bu ahmaklık!" diye hırladı Jharkheld.

"Sizin sözlerinizle, şehirde müthiş bir saygınlığa sahip bir insanım, Sulh

Yargıcı Jharkheld," diye sakince yanıtladı Deudermont. "Bu saygınlık adına, şehrinizden Wulfgar'ı affetmesini ve yine bu saygınlık adma, sizden bu

isteğe riayet etmenizi veya üstlerinizin sorgulanyla yüzleşmenizi rica

ediyorum."

Đşte bu kadardı, açık ve net bir şekilde, hiçbir kaçış yolu bırakmada11

172

Dünyanın Omurgası

göylenmişti. Jharkheld'in eli kolu bağlıydı. Bunu hem Deudermont, hem de

sulh yargıcı biliyordu, zira kaptan hakikaten de böyle bir affı talep etme

yetkisine sahipti. Bunun gibi dilekçeler görülmedik şeyler değildi, genellikle

affedilecek olan adamın ailesinden gelen yüksek meblağlı kefaletler

karşılığında kabul edilirdi, fakat bundan önce hiç bu denli dramatik bir

şekilde verilmemişti. Esir Karnavalı'nda, Jharkheld'in en büyük gösterisinin

en heyecanlı anında olamazdı!

"VVulfgar'a ölüm!" diye haykırdı kalabalıktan biri ve diğerleri ona katıldı, gu sırada Jharkheld ile Deudermont, o kritik anda Wulfgar'a baktılar.

Yüz ifadeleri, hâlâ ölümün kendisine huzur getireceğini, belki de peşini

bırakmayan hatıralarından kurtulmak için en büyük fırsatı olacağını düşünen

adama hiçbir şey ifade etmiyordu. Fakat Wulfgar Morik'e baktığında,

adamın kırılma noktasına kadar gerilmiş, göbeğinin kanlanmış olduğunu ve

muhafızların başka bir sıçan getirdiğini görünce, eğer haydudun sadakati

kendisine bir şey ifade ediyorsa bu konuda bir seçeneğinin olmayacağını

anladı.

"Saldırıyla hiçbir alâkam yoktu," diye açıkça bildirdi Wulfgar. "Đsterseniz inanın, inanmazsanız beni öldürün. Hiç umurumda değil."

"Đşte cevabınız, Sulh Yargıcı Jharkheld," dedi Deudermont. "Onu salın lütfen. Luskan nezdinden büyük bir saygınlığı olan ziyaretçinin af dileğine

riayet edin."

Jharkheld uzun bir süre Deudermont'a dik dik baktı. Yaşlı adamın bu işi

hiç tasvip etmediği barizdi, ama muhafızlara başıyla işaret verdi ve Wulfgar

derhal salıverildi. Adamın biri, ancak Jharkheld'den gelen teşvik üzerine,

isteksizce bir anahtar çıkarttı ve Wulfgar'ın ayak bileklerindeki prangalarla

zincirleri çıkarttı.

"Onu buradan götürün," diye talimat verdi kızgın Jharkheld, fakat iri

adam muhafızlann onu ittirerek sahneden götürme çabasına karşı koydu.

"Morik masum," diye bildirdi Wulfgar.

"Ne?" diye haykırdı Jharkheld. "Sürükleyin onu!"

Muhafızlann hayal dahi edemeyeceği kadar güçlü olan Wulfgar yerini

korudu. "Haydut Morik'in masum olduğunu ilan ediyorum!" diye haykırdı.

O hiçbir şey yapmadı ve eğer bu işe devam ederseniz, bunu adalet için

değil, sadece kendi gaddar zevkleriniz için yapmış olursunuz!"

"ikiniz ne kadar da birbirinize benziyorsunuz böyle," diye Deudermont'a

nsıldadı Robillard kaptanın arkasından gelerek. Büyücünün sıkkın olduğu

barizdi.

"Sulh Yargıcı Jharkheld!" diye kalabalığın haykınşlan arasından seslendi kaPtan.

Şimdi neyin geleceğini iyi bilen Jharkheld dosdoğru ona baktı. Kaptan

173

R.A. Salvatore

sadece başıyla onayladı. Kaşlannı çatan sulh yargıcı parşömenlerini topla^

muhafızlarına öfkeyle işaret verdi ve hışımla sahneyi terk etti. Çılgına döneri

kalabalık sahneye çullanmaya başladı, ama şehir muhafızlan onlan gerj

püskürttü.

Gülücükler saçan, kendisine tükürmeye çalışan köylülere dil çıkaran

Morik, Wulfgar'ın ardından sahneden yan yanya sürüklenip yan yanya

taşınarak götürüldü.

Morik, sulh yargıcının dairesine yapılan yolculuğun büyük bir kısmını

Wulfgar'a yatıştıncı sözler söyleyerek geçirdi. Haydut, iri adamın yüz

ifadesinden, onun tekrar feci hatıralanna boğulmuş olduğunu

anlayabiliyordu. Morik, Wulfgar'ın duvarlan yıkıp sulh yargıcının

yardımcılarının yansını öldürmesinden korkuyordu. Haydudun kamı hâlâ

kan revân içindeydi ve bacaklanyla kollan şimdiye kadar hiç hissetmediği

bir acıyla sızlıyordu. Esir Karnavalı'na geri gitmeye hiç niyeti yoktu.

Morik, Jharkheld'in huzuruna çıkanlacaklannı düşünüyordu. Bu olasılık,

Wulfgar'm kötü ruh halini de hesaba katmca onu çok korkutuyordu. Bereket

ki, onlara eşlik eden muhafızlar Jharkheld'in bürosunu es geçip küçük,

sıradan bir odaya girdi. Üzerinde tomarlarca kağıt duran devasa bir masanın

arkasında, tedirgin, ufak tefek bir adam oturuyordu.

Muhafızlardan birisi Deudermont'un dilekçesini adama uzattı. Belgeye

hızla göz gezdiren adam burnundan soludu, zira Esir Karnavalı'nda yaşanan

hayal kırıklığı niteliğindeki gösterinin haberini çoktan işitmişti. Ufak adam

hızla kağıdın üzerine isminin baş harflerini karaladı ve belgenin incelenip

kabul edilmiş olduğunu onayladı.

"Masum değilsiniz," dedi, belgeyi Wulfgar'a uzatarak, "ve bu sebeple masum ilan edilmediniz."

"Bize girmekte serbest olduğumuz söylenmişti," diye tartıştı Morik.

"Ne demezsin," dedi bürokrat. 'Tam olarak gitmekte serbest değilsiniz,

gitmek zorunda bırakılıyorsunuz. Canınız bağışlandı, çünkü idam edilmenizi

görünüşe bakılırsa Kaptan Deudermont'un yüreği kaldırmadı, ama Luskan'm

gözünde bir suçtan hüküm giydiğinizi anlamalısınız. Bu sebeple buradan

sürüldünüz. Dosdoğru cümlekapısına gidin, eğer şehir içinde tekfttf

yakalanırsanız Esir Karnavalı'na son bir kez daha çıkarsınız. O zaman Kapö11

Deudermont bile sizin lehinize müdahalede bulunamaz. Anlıyor musunuz?

"Zor bir iş değil," diye yanıtladı Morik.

174

Dünyanın Omurgası

Solucan suratlı bürokrat ona dik dik baktı ve Morik omuz silkmekle

yetindi.

"Onları buradan çıkartın," diye emretti adam. Muhafızlardan biri

jvlorik'in kolunu kavradı, diğeri Wulfgar'a doğru uzandı, ama barbar

omzunu silkip ona öyle bir bakış attı ki, adam bunu yapmamanın daha iyi

olacağım anladı. Yine de, Wulfgar hiç tartışmadan onlara uydu ve ikili kısa

süre içinde güneş ışığına çıktı. Prangasızlardı ve günlerdir ilk defa kendilerini

özgür hissediyorlardı.

Fakat hayretle gördükleri üzere, muhafızlar onları orada bırakmayıp

şehrin doğu kapısına kadar kendilerine eşlik etti.

"Dışarı çıkın ve bir daha dönmeyin," dedi içlerinden biri, şehrin kapılan arkalarından kapanırken.

"Sefil şehrinize neden geri dönmek isteyeyim ki?" diye haykırdı Morik,

surdan aşağıya bakan askerlere birkaç terbiyesiz ve hakaret içerikli hareket

yaparak.

Đçlerinden birisi arbaletini kaldırıp Morik'e nişan aldı. "Bak sen," dedi.

"Küçük sıçan daha şimdiden şehre geri girmeye çalışıyor demek."

Morik oradan ayrılma —aceleyle ayrılma— zamanının geldiğini anladı.

Dönüp tam olarak bunu yapmaya başlamıştı ki, ihtiyatla kafasmı çevirip

askerin sert yüzüne bakmca, adamın hızla arbaletini indirdiğini gördü. Morik

ne olduğunu anladı, zira Kaptan Deudermont ile büyücü yandaşı hızla

yaklaşıyordu.

Bir anlığına Morik, Deudermont'un onları Jharkheld'in elinden, sadece

kendi elleriyle cezalandırmak istediği için kurtardığım düşündü. Korkusu

kısa ömürlü oldu, zira adam Wulfgar'ın önüne gelip ona sertçe baktı ama

hiçbir tehditkâr harekette bulunmadı. Wulfgar göz kırpmadan ve ürküp

sinmeden kaptanın bakışlarına karşılık verdi.

"Gerçeği mi söyledin?" diye sordu Deudermont.

Wulfgar burnundan soludu ve kaptanın alıp alacağı tüm cevabm bu

olduğu barizdi.

"Beornegar oğlu Wulfgar'a ne oldu?" diye sordu Deudermont sessizce.

Wulfgar girmek için arkasını döndü, ama kaptan hızla koşarak önüne geçti.

"Bana en azından bunu borçlusun," dedi.

"Sana hiçbir şey borçlu değilim," diye yanıtladı Wulfgar.

Deudermont bu cevabı kısa bir süre düşünüp tarttı ve Morik, denizci

adamın olaylara Wulfgar'ın bakış açısından bakmaya çalıştığını anladı.

"Kabul," dedi kaptan ve Robillard hoşnutsuzlukla oflayıp pufladı.

Masum olduğun ilan edildi. Bu konuda bana hiçbir şey borçlu değilsin, zira

ben doğru olandan başka bir şey yapmadım. Sözlerime geçmişteki

dostluğumuz adına kulak ver."

175

R.A. Salvatore

Wulfgar ona sertçe baktı, ama yürüyüp uzaklaşmak için bir harekette

bulunmadı.

"Çöküşüne neyin sebep olduğunu, Drizzt Do'Urden, Catti-brie ve seni

evlat edinip yetiştiren üvey baban Bruenor gibi yol arkadaşlarından seni

neyin ayırdığını bilmiyorum," dedi kaptan. "Sadece o üçünün ve buçukluğa sağ salim olduğunu umut ediyorum."

Deudermont duraksadı, ama Wulfgar hiçbir şey söylemedi.

"Şişede kalıcı bir huzur yoktur, dostum," dedi kaptan, "ve bir tavernayı müdavimlerinden korumak da pek kahramanca değildir. Yaşadığın hayatı

neden bunun için terk ettin?"

Yeterince dinlemiş olan Wulfgar yürümeye başladı. Kaptan tekrar önüne

geçip yolunu kestiğinde ise, iri adam onu iterek, hiç yavaşlamadan yoluna

devam etti. Morik de ona yetişmek için ardından seğirtti.

"Sana gemimde yer öneriyorum," diye beklenmedik bir şekilde (hatta

kendisi için bile beklenmedik bir şeydi) arkasından seslendi Deudermont.

"Kaptan!" diye itiraz etti Robillard, ama Deudermont onu geçiştirip

Wulfgar ile Morik'in ardından koşturdu.

"Benimle Su Peraz'ne gel," dedi Deudermont, "Birlikte korsan avlar ve dürüst denizciler için Kılıç Sahili'ni koruruz. Orada esas kişiliğini

bulacaksın, sana söz veririm!"

"Sadece senin benim kişiliğimi tanımlamam dinlemek zorunda kalırım,"

diye açıkladı Wulfgar, arkasını dönüp bu teklifle epey heyecanlanmış gibi

görünen Morik'i susturarak, "ve bunu dinlemek umurumda değil." Wulfgar

döndü ve yürümeye başladı.

Ağzı bir karış açık kalan Morik onun gidişini seyretti. Arkasına

döndüğünde, Deudermont'un da şehre geri girmiş olduğunu gördü. Fakat

Robillard yerini ve ekşi yüz ifadesini koruyordu.

"Peki ya ben?" diye sormaya başladı Morik, büyücüye doğru yürüyerek.

"Buradan git ve çabuk ol, haydut," diye uyardı Robillard. "Yoksa bir sonraki yağmurun gelip seni yıkamasını bekleyen bir lekeden ibaret

olursun."

Hayatta kalma ustası olan ve büyücülerden nefret eden zeki Morik, bu

emri ikiletmedi.

176

KISIM 3

DAHA DA VAHŞILEŞEN

VAHŞĐ BĐR DĐYAR

R.A. Salvatore

Hayatımdaki hadiselerin gidişatı, iyinin ve kötünün doğasını sık sık

incelememi sağlamıştır. Her ikisinin de en katıksız tezahürlerine birçok kez

şahit oldum, özellikle de kötülüğün. Geçmişimin büyük bir kısmını

kötülüğün, beni boğan ve oradan kaçmak zorunda bırakan bir gaddarlığın

içinde yaşayarak geçirdim.

Ancak şimdi şimdi, şöhretim bana insan toplumları arasında yaşamam

için hoşgörü —bir hoş karşılama olmasa bile, en azından hoşgörü—

getirdiği zaman, Menzoberranzan'da gözlemlediğim şeyin çok daha

karmaşık bir haline şahit olmaya başladım; karanlık ve ışık arasında gidip

gelen gri bir renk tonu. Birçok insanın, görünüşe bakılırsa büyük

çoğunluğun, özünde karanlık bir yan, vahşete duyulan bir açlık ve kendi

arayışları adına başkasının ıstırabını kalpsizce görmezden gelme yetisi

mevcut.

Bu durumun, Luskan 'daki Esir Karnavalı ve buna benzer diğer sözde

adalet gösterilerinden daha bariz olduğu bir yer yoktur. Kimi suçlu, kimi

masum olan —ki bunun pek bir önemi yoktur— esirler, kana susamış

güruhun önüne çıkarıldıktan sonra dövülüp işkence görür ve en sonunda

büyük bir gösteriyle idam edilir. Yönetimdeki sulh yargıcı, esirlerden en

şiddetli ıstıraplarla atılan feci haykırışları koparabilmek için var gücüyle

çalışır; onun görevi, o esirlerin yüz ifadelerini dehşetin somut örneğine

dönüştürmek, gözlerinden ölümcül korkuyu yansıtmaktır.

Bir keresinde, Su Perisi'nin Kaptanı Deudermont ile birlikte

Luskan 'doyken, gemilerini batırdıktan sonra denizden topladığımız birkaç

korsanın "yargılanışına " tanık olmak için karnavala gitmiştim. Bin kişinin dev bir sahnenin etrafına doluşup o zavallı korsanlar kelimenin tam

manasıyla parça parça edilirken neşeyle bağırıp çağırması, neredeyse

Deudermont'un gemisinden ayrılmama, bir korsan avcısı olarak

benimsediğim hayattan vazgeçmeme ve ormanların veya dağların

dinginliğine çekilmeme sebep olacaktı.

Elbette ki, Catti-brie işin aslını, yani aynı korsanların buna benzer

işkenceleri masum esirlerine sık sık yaptığını bana hatırlatmakta gecikmedi.

Böyle bir gerçeğin Esir Karnavalı 'nın varlığını haklı çıkarmadığını kabul

etse de —Catti-brie o mekânın sadece düşüncesiyle bile öyle bir dehşete

kapılmıştı ki meydanın yakınlarına gidemiyordu— onların açık denizlerde

serbestçe gezinmesindense, böyle bir muameleyle karşılaşmalarının tercih

edilebileceğini söyledi.

Ama neden? Bütün bunların sebebi ne?

Bu soru bütün bu yıllar boyunca aklımı kurcalayıp durdu. Sorunun

cevabını ararken, insan denilen ve inanılmaz derecede karmaşık olan bu

yaratıklar hakkında başka bir gerçeği keşfettim. Neden sıradan ve aks'

178

Dünyanın Omurgası

takdirde son derece iyi olacak kişiler, Esir Karnavalı gibi bir hadisenin

seviyesine iniyordu? Neden Su Perisi 'nin mürettebatından kimseler, yani iyi

insanlar olarak bildiğim adam ve kadınlar, öyle vahşi bir işkence gösterisini

izlemekten zevk alıyordu?

Galiba cevap, (tabii kötülüğün doğasından daha karmaşık bir cevap

olabilirse) diğer ırkların davranışlarıyla karşılaştırmada yatıyor. Đyi ırklar

arasında, esirlerin idam edilişini ve işkence görüşünü izlemeyi "kutlayan "

bir tek insanlardır. Buçukluk toplumları böyle bir gösteriye asla kalkışmaz—

buçukluk esirler aşırı yemekten ölmeleriyle tanınır. Her ne kadar kavgacı

olsalar da, cüceler de bunu yapmaz. Cüce toplumunda, esirlerin icabına hızlı

ve temiz bir yolla, olay çıkartmadan ve toplumun gözünden ırak bir yerde

bakdır. Cüceler arasında bir katilin cezası, boynuna vurulan tek bir

darbeden ibarettir. Esir Karnavalı 'nda hiç elf görmedim, tabii bir keresinde

bir çift karnavala denk gelmiş ve bariz bir şekilde tiksinip oradan

uzaklaşmışlardı. Bildiğim kadarıyla gnom toplumunda idam diye bir şey

mevcut değil, sadece iyi döşenmiş bir hücrede ömür boyu hapis var.

Peki neden insanlar? Đnsanoğlunun duygusal yapısında bulunan ne gibi

bir özellik, Esir Karnavalı gibi faaliyetlerin düzenlenmesine sebebiyet

veriyor? Kötülük mü? Sanırım bu da çok basit bir cevap olur.

Kara elfler işkenceden zevk alır —ah, bunu nasıl da iyi biliyorum!

Onların hareketleri hakikaten de sadistliğe, kötülüğe ve Örümcek

Kraliçe'nin şeytani açlığını gidermeye duyulan hiç dinmeyen bir arzuya

dayanır. Ama insanlar söz konusuyken, kendileriyle ilgili olan her konuda

olduğu gibi, sorunun cevabı biraz daha karmaşıklaşıyor. Kesinlikle bunun

temelinde bir nebze sadistlik var, özellikle de yetkili sulh yargıcı ile işkenceci yardımcıları söz konusu olunca. Ama sıradan halk, yani seyirci olarak

tezahürat yapan güçsüz fukaranın neşesinin üç ayrı kaynaktan doğduğuna

inanıyorum.

ilki, Faerûn'daki köylülerin güçsüz kimseler olması. Onlar, vicdansız

lordların veya derebeylerinin kaprislerine boyun eğdirilen bir sınıf Ayrıca

goblinlerin, devlerin veya ırkdaşları olan insanların istilâsına uğrayıp

güçlükle kurdukları hayatlarının ayaklar altında ezilmesi tehlikesi her zaman

mevcut. Esir Karnavalı, bu bahtsız kalabalığa tadımlık bir güç hissi sunuyor,

yaşamın ve ölümün gücünü. En sonunda kendi hayatları üzerinde bir nebze

hakimiyet hissi tadıyorlar.

ikincisi, insanların elfler veya cüceler kadar uzun ömürlü olmaması;

hatta buçuklukların bile çoğunlukla onlardan uzun yaşaması. Sıradan halk

her gün ölüm ihtimâliyle yüz yüze yaşıyor. Şanslı olup iki ya da üç çocuk

doğuracak kadar yaşayan bir anne, muhtemelen çocuklarından birisinin

ölümüne şahit olur. Ölümle bu kadar iç içe yaşamak, kesinlikle bir merak,

179

R.A. Salvatore

korku, hatta dehşet uyandırıyor. Esir Karnavalı 'nda bu kimseler ölümün en

fecisine, yaşanabilecek en kötü ölümlere tanık oluyor ve kendi ölümlerinin ?—.

tabii sulh yargıcının karşısına çıkarılan suçlular olmadıkça— bu kadar feci

olmayacağını düşünüp teselli buluyor: 'Senin en kötü darbeni gördüm, acı

Ölüm ve senden korkmuyorum.'

Esir Karnavalı'nın cazibesinin üçüncü açıklaması ise, toplum içinde

düzen sağlamak için adaletin ve cezanın gerekli olması. Yaşanılan dehşete

tanık olduktan sonra Su Perisine döndüğümde, büyücü Robillard'ın

tartışmadaki savı işte bu olmuştu. Karnavalı izlemekten hiç zevk almadığı ve

oraya pek nadiren gittiği halde Robillard, bu hadiseyi sulh yargıcından

bekleyeceğim kadar hararetli bir şekilde savunmuştu. Bu adamların toplum

önünde aşağılanmaları, çektikleri acının kamuya sergilenmesinin, diğer

insanları dürüst bir yolda tutacağına inanıyordu. Bu da demek oluyordu ki,

köylü güruhunun tezhüratları, kanunlara ve toplumlarındaki düzene

inançlarının yüksek sesli bir ifadesiydi.

Bu, çürütülmesi zor bir sav, özellikle de bu gibi gösterilerin gelecekteki

suçları caydırmak konusundaki etkisi düşünülürse. Peki ama gerçek adalet

bu mu?

Robillard'ın düşüncelerini aldıktan sonra, yakalanan korsanları teslim

etme konusunda daha iyi bir tutanak hazırlanması bahanesiyle Luskan 'daki

düşük seviyeli sulh yargıçlarına gittim. Aslında amacım onları Esir

Karnavalı hakkında konuşturmaktı. Son derece çabuk bir şekilde anladım ki,

karnavalın adaletle pek alâkası yoktu. Birçok masum kadın ve erkek

kendilerini Luskan 'daki sahnede bulmuş, katıksız bir şiddetle itirafa

zorlanmış, sonra da o suçlar için uluorta cezalandırılmıştı. Sulh yargıçları

bundan haberdardı, hatta gayet açıkça itiraf ettiler ve en azından bizim

onlara teslim ettiğimiz esirler kesinlikle suçlu olduğu için rahat olduklarını

da eklemeyi unutmadılar!

işte sırf bu sebepten dolayı, asla Esir Karnavalı 'nı sindiremedim . Tüm

toplumların ölçütlerinden birisi de, ortak hayata ve genelin iyiliğine sırt

çevirenlerle nasıl ilgilendiğidir ve bu suçlulara iyilikten uzak bir muamele

yapılması, toplumun erdemini işkence görenin seviyesine indirir.

Yine de bu uygulama, Faerün 'daki çoğu şehirde ve ölüm kalım meselesi

olduğu için adaletin daha da sert ve kesin sağlanması gereken birçok kırsal

yerleşimde yaygınlaşmaya devam ediyor.

Belki de karnaval için dördüncü bir açıklama vardır. Belki de kitleler,

meydana sadece gösterinin heyecanı için doluşuyordur. Belki de bu işit1

eğlencesinden başka, derinlerde yatan bir sebep ve açıklama mevcut

değildir. Bu ihtimâli düşünmekten hiç hoşlanmıyorum, zira eğer insanlar

empati ve merhameti, başka birinin feci şekilde acı çekmesini izlemekten zevk

180

Dünyanın Omurgası

alacak şekilde büsbütün yok etmeye yatkınsa, o zaman korkarım ki,

kötülüğün en gerçek tanımı budur.

Araştırmayla, tartışmayla, sorguyla ve aralarında yaşadığım insanların

gerçek doğasını düşünerek geçirdiğim birçok saatin ardından, Esir Karnavalı

gibi sapkınlıklar için verilebilecek basit cevaplardan yoksun kaldım.

Buna şaşırdığım söylenemez, insanlarla ilgili herhangi bir konuda basit

bir cevap bulduğum pek nadirdir. Belki de, günlük yolculuklarımdan ve

karşılaşmalarımdan hiç bıkmamamın sebebi budur. Belki de, insanları

sevmemin sebebi budur.

—Drizzt Do'Urden

181

R.A. Salvatore

BÖLÜM 14

ÇALINAN TOHUMLAR

Wulfgar, Luskan'ın dışında durmuş, yanlış yere suçlandığı, işkence

gördüğü ve uluorta aşağılandığı şehre bakıyordu. Bütün bunlara rağmen,

barbar kasabanın halkına, hatta gaddar sulh yargıcına karşı hiddetli değildi.

Eğer Jharkheld'e rastlasaydı, büyük ihtimâlle adamın kafasını kopartırdı, ama

bu aralarında yaşanan o hadiseyi sonlandırmak için olurdu, duyduğu nefretten

değil. Wulfgar nefretin ötesindeydi, uzun süredir nefretin ötesinde olmuştu.

Tıpkı Ağaç Kütüğü Kıran ona Korsan Palası'nda meydan okuduğunda ve

Wulfgar'ın adamı öldürdüğünde olduğu gibi. Kendi halkına benzer bir barbar

kabilesi olan Gök MidiUileri'ne rastladığında olduğu gibi. Kabilenin gaddar

samanından, yıllar önce almaya ant içtiği intikamını almıştı. Bunun sebebi

nefreti, hatta dizginlenemez öfkesi değil, sadece geçmişinin düşünemeyeceği

kadar feci olduğu bir hayata zorla devam etme çabasıydı.

Wulfgar hayatına devam etmediğini anlamıştı ve o anda arkasını dönüp

şehre bakarken bu gerçek ona çok daha bariz geliyordu. Onu her defasında

başladığı yere getirip bırakan daireler, küçük daireler çiziyordu. Dönüp

dolanıp geldiği yer ise, ancak içki şişesiyle, geçmişi unutulmuşluğa gömüp,

geleceği aklından çıkartmasıyla katlanılabilir bir hal alıyordu.

Wulfgar, aylar önce Luskan'a geldiğinden beri ilk defa, kendisini bu

çöküşün içinde nasıl bulduğunu kestirmeye çalışarak yere tükürdu.

Kuzeydeki açık sahayı, anayurdu olan Buzyeli Vadisi'ni, dostlanyla birçok

heyecan ve neşe yaşadığı yeri düşündü. Küçücük bir çocukken kendisini

savaşta mağlup eden, ama ona büyük bir merhamet gösteren Bruenor u

düşündü. Cüce, Wulfgar'ı evlat edinmiş, sonra da onu gerçek bir savaşçı

olarak eğitmesi için Drizzt ile tanıştırmıştı. Drizzt onun için ne kadar iyi o«

dost olmuştu. Onu büyük maceralara sürüklemiş, durum ne kadar kotu

olursa olsun her türlü savaşta yanında yer almıştı. Wulfgar, Drizzt1

kaybetmişti.

182

Dünyanın Omurgası

Tekrar Bruenor'u, kendisine hayaündaki en büyük demircilik eseri olan,

muhteşem Aegis-fang'i armağan eden cüceyi düşündü. Çekiç, Bruenor'un

ona olan sevgisinin bir sembolüydü ve şimdi Wulfgar, sadece Bruenor'u

değil, Aegis-fang'i de kaybetmişti.

Catti-brie'yi, belki de aralarında kendisi için en özel olanını, kalbini çalan

kadım, herkesten çok takdir ettiği ve saygı duyduğu kişiyi düşündü. Belki de

sevgili veya kan koca olamazlardı. Belki de asla onun çocuklarını

doğuramazdı, ama kadın onun samimi ve gerçek bir dostuydu. Aralarında

geçen son hadiseyi düşündüğünde, o dostluğun ne kadar derin olduğunu

anladı. Catti-brie, ona yardım etmek için her şeyini verir, en mahrem anını ve

duygularını onunla paylaşırdı, ama Wulfgar onun kalbinin esasında başka

birisine ait olduğunu biliyordu.

Bu gerçek, barbara ne hiddet ne de kıskançlık veriyordu. Sadece saygı

duyuyordu, zira hislerine rağmen Catti-brie elinden gelen tüm yardımı ona

sunacaktı. Artık, Catti-brie'yi de kaybetmişti.

Wulfgar tekrar tükürdü. Hiçbirinin dostluğunu hak etmiyordu; ne

Bruenor'a, ne Drizzt'e, ne Catti-brie'ye, ne de minik cüssesine ve dövüş

becerisinden yoksun olmasına rağmen kritik bir anda Wulfgar'ın önüne

atlayıp barbara elinden geldiğince siper olacak olan Regis'e layıktı. Bütün

bunları nasıl bir kenara atabilmişti?

Luskan'ın batı kapısından dışarı bir at arabası ağır ağır çıktığında,

barbarın tüm ilgisi aniden şimdiki zamana geri döndü. Kötü ruh haline

rağmen, Wulfgar at arabası kendisine yaklaşırken gülümsemeden edemedi.

Arabanın sürücüsü olan yaşlı ve tombul bir kadın görünür oldu.

Morik. Đkili, şehirden kovulalı birkaç gün geçmişti, ama şehrin

yakınlarında kalmışlardı. Haydut, eğer açık yolda hayatta kalmak istiyorlarsa

erzak tedarik etmeleri gerekeceğini açıklamış ve böylece tek başına şehre

girmişti. Đki arın zorlukla ilerlemesi, hatta Morik'in at arabasını ve atlan

tedarik etmiş olması bile, Wulfgar'ın küçük, sinsi dostunun başardığını

anlamasına yetti.

Haydut, at arabasını geniş yoldan kırıp ormanın içine doğru uzanan ve

Wulfgar'ın beklemekte olduğu küçük patikaya sürdü. Wulfgar'ın durduğu

yükseltinin tam dibine gelip ayağa kalktı ve reverans yaptı.

"Hiç zor olmadı," diye bildirdi.

"Muhafızlar seni fark etmedi mi?" diye sordu Wulfgar.

Morik, sanki bu düşünce saçmaymış gibi burnundan soludu. "Dışarı

Çıkartıldığımızda kapıda bulunan muhafızların ta kendileriydi," diyen

açıkladı, ses tonunda büyük bir kibirle.

Luskan otoritelerinin ellerinde yaşadıkları deneyimler Wulfgar'a,

kendisiyle Morik'in küçük bir göldeki büyük balıklar olduklarını, büyük

183

R.A. Salvatore

şehrin yaşantısındaki daha iri göle kıyasla neredeyse önemsiz olduklarım

hatırlattı —fakat Morik, o küçük köşelerinde gayet büyük bir oyuncuydu!

"Hatta kapılarda bir torba dolusu yiyecek düşürdüm," diye devam etti Morik.

"Muhafızlardan biri koşturarak peşimden gelip keseyi arabaya koydu.

Wulfgar yükseltiden at arabasının yanma indi ve yükün üzerini örten bezi

açtı. Arka tarafta keseler dolusu yemek, ipler ve korunmak için malzemeler

vardı, ama Wulfgar'ın en çok gözüne çarpan şey, içlerinde sert içki olan

şişelerle dolu kasalardı.

"Memnun olacağını düşündüm," diye belirtti Morik, erzaklara bakan iri

adamın yanına gelerek. "Şehri terk etmemiz, aynı zamanda zevklerimizi geride

bırakmamız demek değil. Delly Curtie'yi de yanımda getirmeyi düşündüm."

Wulfgar, Morik'e hiddetli bir bakış attı. Kadının isminin bu denli

müstehcen bir tavırla anılması onu çok rahatsız etmişti.

"Gel," dedi Morik, boğazım temizleyip bariz bir şekilde konuyu

değiştirerek. "Boğazımızın pasını silebileceğimiz sessiz bir yer bulalım."

Haydut, tebdil-i kıyafetini yavaşça, hâlâ eklem yerlerinde ve yarılmış kamında

bulunan sızılarla yüzünü buruşturarak çıkarttı. O yaralar, özellikle de diz-

lerindekiler, zor iyileşecekti. Bir saniye sonra yeniden durup peruğu kaldırarak

marifetini inceledi, sonra sürücü sırasına tırmanıp dizginleri eline aldı.

"Atlar hiç iyi değil," diye belirtti Wulfgar. Gerçekten de hayvanlar yaşlı ve bitkin görünüyordu.

"Đçkiyi satm almak için altına ihtiyacım vardı," diye belirtti Morik.

Wulfgar arabadaki yüke baktı ve Morik'in ellerinde olan parayı daha iyi

atlara harcamış olması gerektiğini, içki şişesiyle yaşadığı günlerin sona ermiş

olduğunu düşündü. Tekrar yükseltiye tırmanmaya başladı ama Morik onu

seslenerek durdurdu.

"Yolda eşkıyalar var," diye bildirdi haydut, "yani kasabada bana öyle söylediler. Ormanın kuzeyindeki yoldan ta Dünyanın Omurgası'ndaki

geçide kadar her yerde eşkıyalar varmış."

"Eşkıyalardan mı korkuyorsun?" diye sordu Wulfgar, şaşkınlıkla.

"Sadece benim adımı hiç duymamış olanlardan," diye açıkladı Morik ve

Wulfgar bu sözlerin ardında yatan manayı anladı. Luskan'da, Morik'in

şöhreti birçok serseriyi ondan uzak tutmaya yarıyordu.

"Belâya karşı hazırlansak daha iyi olur," diye bitirdi haydut. Morik, sürücü sırasının altına elini attı ve iri bir balta çıkarttı. "Bak," dedi sırıtarak. Baltanın kafasını gösterirken kendisiyle gurur duyduğu barizdi. "Hâlâ Sürüngen

Sharky'nin kanıyla lekeli."

Celladın baltası! Wulfgar, Dokuz Cehennem adına Morik'in bu silahı nasıl

ele geçirdiğini soracak oldu ama bunu öğrenmek istemediğine karar verdi.

"Haydi gel," dedi Morik, sürücü sırasında yanındaki boş yere vurarak.

184

Dünyanın Omurgası

Haydut, en yakındaki kasadan bir içki şişesi çekti. "Haydi araba sürüp içki

içelim ve savunma planlan yapalım."

Wulfgar sürücü sırasına tırmanmadan önce içki şişesine uzun uzun,

sertçe baktı. Morik şişeyi uzattı, ama barbar dişlerini sıkarak reddetti. Haydut

omuz silkip derin bir yudum aldı ve şişeyi tekrar uzattı. Wulfgar yine

reddetti. Đşte bu hareketi, Morik'in yüzüne şaşkın bir ifade getirdi, ama

Wulfgar'ın geri çevirmesinin kendisine daha fazla içki bırakacağını

düşündüp anda bu ifade yerini gülümsemeye terk etti.

"Yaban diyardayız diye yabaniler gibi yaşamamız gerekmez," diye

belirtti Morik.

Wulfgar, bu kadar sert bir içkiyi lıkır lıkır içen bir adamdan gelen bu

yorumdaki ironiyi fark edemedi. Barbar, tüm ikindi vakti boyunca şişeye

direnmeyi başardı ve Morik neşeyle içmeye devam etti. At arabasını hızlı bir

tempoda götüren Morik, boş şişeyi yanından geçtikleri bir kayaya fırlattı ve

cam paramparça olduğunda neşeyle haykırdı.

"Yol kesen eşkıyalardan sakınmak isteyen biri için fazla ses

çıkartıyorsun," diye homurdandı Wulfgar.

"Sakınmak mı?" diye sordu Morik, parmaklarını şıklatarak. "Hiç de bile.

Eşkıyaların çoğunun, rahat edebileceğimiz nitelikte, iyi donanımlı kamp

yerleri vardır."

"Sözünü ettiğin o iyi donanımlı kamp yerleri başarılı eşkıyalara aittir,"

diye mantık yürüttü Wulfgar, "ve başarılı eşkıyalar, büyük bir ihtimâlle

yaptıkları işte çok iyidir."

"Ağaç Kütüğü Kıran da öyleydi, dostum," diye hatırlattı Morik. Wulfgar

hâlâ ikna olmamış gibi göründüğü için ekledi, "Belki de onlara katılma

teklifimizi kabul ederler."

"Hiç sanmıyorum," dedi Wulfgar.

Morik omuz silktikten sonra başını salladı. "O zaman onları buralardan

kovalamalıyız," dedi 'doğruya doğru' bir ses tonuyla.

"Onları bulamayız bile," diye mırıldandı Wulfgar.

"Öyle mi?" diye sordu Morik ve at arabasını o kadar ani bir şekilde yan

patikaya çevirdi ki, araba iki tekerleğinin üzerine kalktı ve Wulfgar

neredeyse yere yuvarlanacaktı.

"Ne?" diye hırladı barbar, araba hoplaya sıçraya ilerlerken. Alçak bir

daldan eğilerek kurtulduktan sonra başka bir dal kolunu sıyırıp çizdi.

"Morik!"

"Sessiz ol, iri dostum," dedi haydut. "Đleride bir nehir var ama üzerinde tek bir köprü mevcut, o köprü kesinlikle eşkıyalar tarafından korunuyordun"

Çalılıkların arasından çıkıp nehrin kıyısına doğru hoplaya sıçraya ilerlediler.

Morik yorulan atlan yavaşlaüp yürüyüş temposuna aldı ve eğreti bir

185

R.A. Salvatore

köprünün üzerinden geçmeye başladılar. Haydudun sinirini bozacak şekilde

hiçbir eşkıyanın izine rastlamadan güvenle karşıya geçtiler.

"Acemiler," diye homurdandı hayal kırıklığına uğrayan Morik, birkaç

mil gittikten sonra tekrar köprüyü aşmak için geri dönmeye ant içerek. Morik

aniden arabayı durdurdu. Đri ve çirkin bir adam aniden yola çıktı ve kılıcım

onlara doğru uzattı.

"Sizin gibi iki tipin izin almadan benim ormanımda gezinmesi ne kadar da

ilginç," diye belirtti serseri, kılıcını geri çekip omzunun üzerine dayayarak.

"Sizin ormanınız mı?" diye sordu Morik. "Ah be, iyi yürekli beyim, bu ormanın seyahate açık olduğunu sanıyordum." Wulfgar'a fısıldayarak

ekledi, "Yan-ork."

"Ahmak," diye yanıtladı Wulfgar sadece Morik'in duyabileceği bir sesle.

"Yani seni kastediyorum, hırsızı değil. Belâ aramak da neyin..."

"Senin kahraman yönüne hitap edeceğini düşündüm," diye yanıtladı

haydut. "Ayrıca, bu eşkıyanın bir sürü konforla hazırlanmış bir kamp yeri

olduğu kesin."

"Ne diyorsun sen bakayım?" diye sordu serseri.

"Ah be, iyi yürekli beyim," diye derhal yanıtladı Morik. "Tam da dostum sizin bir hırsız olduğunuzu ve bu ormana sahip olmadığınızı düşündüğünü

söylüyordu."

Eşkıyanın gözleri genişledi ve başarısızca birkaç cevap kekeledikten

sonra en sonunda yere tükürdü. "Burası benim ormanım diyorum size!" diye ilan etti, göğsüne parmağını bastırarak. "Togo'nun ormanı!"

"Peki geçiş ücreti nedir, iyi yürekli Togo?" diye sordu Morik.

"Beş altın!" diye. haykırdı serseri ve biraz duraksadıktan sonra ekledi,

"Adam başı!"

"Đstediğini ver," diye homurdandı Wulfgar.

Morik kıkırdadı, derken yüzünün taş çatlasa bir santim önünden bir ok

ıslık çalarak geçti. Bu çetenin bu kadar iyi hazırlanmış olması karşısında

şaşıran haydut, aniden fikrini değiştirdi ve kesesine elini almaya başladı.

Fakat aynı zamanda, birinin kendisini öldürmeye yaklaşmasına

hiddetlenen Wulfgar da fikrini değiştirmişti. Morik haracı vermeye razı

olamadan önce, barbar arabadan aşağı atladı ve çıplak elleriyle Togo'nun

üzerine koşturmaya başladı, derken aniden fikrini ve yönünü değiştirdi. Đlk

koşmaya başladığı yola çaprazlamasına iki ok düştü. Yoldan dört metre

ötedeki bir ağacın tepesine tünemiş olan canavanmsı okçuya doğru döndü-

Wulfgar ilk çalı dizesinin içine daldı ve devrilmiş bir ağaç kütüğüne sertÇe

çarpti. Hiç yavaşlamadan kütüğü yerden kaldırdı ve gizlenen ba_şka t"1

insanın yüzüne fırlattı, sonra da hücuma devam etti.

Tam ağacın dibine geldiğinde bir ok hemen yanından geçip yere sapla11*'

186

Dünyanın Omurgası

ama Wulfgar yakın düşen bu ıskayı önemsemedi. Alçaktaki dallardan birine

sıçrayıp tutunan barbar, inanılmaz bir güç ve çeviklikle kendisim yukarı çekti,

aslında ağaca koşarak tırmanmış olduğu da söylenebilirdi. Küçük dallan

yumruklayarak kenara itip diğerlerinin üzerinden atlayarak okçuyla aynı

seviyeye geldi. Wulfgar'dan daha iri bir gnol olan yaratık, gözü dönmüş bir

şekilde yayına başka bir ok yerleştirmeye çalışıyordu.

"Senin olsun!" diye haykırdı korkak gnol, yayım Wulfgar'ın üzerine atıp

daldan aşağı kendisini bırakarak. Yaratık, Wulfgar'm hiddetiyle

yüzleşmektense altı metrelik düşüşü tercih etmişti.

Kaçış, gnol için o kadar da kolay olmayacaktı. Wulfgar bir elini ileri

savurup düşen yaratığı yakasından kavradı. Yaratığın tüm debelenişine ve

attığı yumruklara rağmen, gnolun durduğu dengesiz açı ve ağırlığı sayesinde

Wulfgar onu yukarı çekmekte hiç zorlanmadı.

Derken Morik'in imdat çağrısını duydu.

Sürücü sırasında ayakta duran haydut, ince kılıcıyla hem Togo'nun, hem

de çalıların arasından fırlayan başka bir kılıçlı adamın saldırılarını

savuşturmak için çılgınlar gibi uğraşıyordu. Daha kötüsü, üçüncü bir adamın

arkadan yaklaştığını duymuştu ve daha da kötüsü havada oklar uçuşuyordu.

"Ödeyeceğim!" diye haykırdı, ama devasa serseriler sadece kahkaha attı.

Morik gözünün kenarıyla başka bir okçunun nişan aldığını gördü. Ok

uçarak gelirken haydut geriye doğru sıçradı ve hem ondan, hem de önündeki

şaşırtıcı derecede yetenekli kılıçlı adamdan kaçınmış oldu. Fakat bu hamlesi

ona pahalıya patladı, zira sürücü sırasının arkasına çarpıp içki kasalarının

arasına devrildi ve onları paramparça etti. Morik ayağa sıçradı, hiddetle

Çığlık attı ve kılıcım beyhude yere sürücü sırasının arka tarafına indirdi.

Togo ileri atılıp sürücü sırasını kaptı, Ama sinirlenmiş olan Morik onun

hareketleriyle başa çıkıp diğer kılıçlıya veya okçulara aldırış etmeden

Şiddetle ileri atıldı. Togo silahım savurmak için kolunu geri çekti, ama ilk

darbeyi indiren, hızlı kılıç kullanan Morik oldu. Haydut, Togo'nun eline bir

darbe indirip silahım düşürmesine sebep oldu. Togo'nun kılıcı ahşap sıraya

"üşüp tangırdarken Morik ona yaklaştı ve Togo'nun arkadaşından gelecek

saldırıları önlemek için kılıcını çevirdi. Kemerinden bir hançer çıkarttı ve

°nu derhal, art arda Togo'nun karnına sapladı. Yan-ork çaresizce, çıplak

ilerini kullanarak saldırıları önlemeye çalıştı, ama Morik çok seri ve çok

ikiydi; öbür kılıcı Togo'nun arkadaşının silahının etrafında daireler

187

R.A. Salvatore

çizerken hançeri ise serserinin ellerinin etrafından dolaşıp kamına dalıyordu.

Togo sürücü sıramdan yere düştü. Yanlan bağırsaklarını tutarak yere

kapaklanmadan önc~e sadece tek bir koşar adım atmayı başarabildi.

Morik üçüncü saldırganın at arabasının etrafından dolaştığını duydu.

Yukandan gelen dehşet dolu haykınşı, sonra da yaklaşan bir başka

düşmandan yükselen feryadı işitti. Haydut o tarafa doğru tam zamanında

döndü ve Wurfgar-'ın yakaladığı gnol okçunun kollarını sallayarak ve

çığlıklar atarak aşaga uçuşunu gördü. Đnsansı misil ufak tefek bir insan kadın

olan üçüncü serserimin tam üzerine düştü ve ikisi birden bir et yığını halinde

at arabasına çarptılaJ. Đnleyen kadın sürünerek uzaklaşmaya başladı; okçu ise

kıpırtısız yatıyordu.

Morik geri kalssn kılıçlı adama yaptığı saldırının şiddetini arttırdı; bunun

sebebi savaşa devsam etmek olduğu kadar, açık sürücü sırasından aşağı

inmekti Fakat görünüşe bakılırsa, tüm dostlan tek tek alaşağı edilmiş

olduğundan kılıçlı adamın pek cesareti kalmamıştı. Morik'ın saplama

hamlesini savuşturdu ve haydut yola atlarken geriledi.

Morik kılıcını serserinin silahının üzerinden ve altından geçirerek

bastırdı Saplama yaptı ve adam darbeyi engelleyince derhal gen çekildi,

sonra ince kılıcını Hafifçe çevirip serserinin silahını etkisiz hale getirerek ilen atıldı Bir omzundan kan akan adam tökezleyerek geriledi. Arkasını donup

kaçmaya başladı, ama Morik ona yetişip serseriyi savunma yapmak zorunda

bıraktı.

.

..

, ,

Morik, arkasından başka bir haykırışın geldiğim ve bunun üzerine kınlan

dallardan çıkan «patraları işitti. Wulfgar'ın okçulan tek tek hakladığını

anlayarak gülümsedi.

_

"Lütfen beyirrV' diye homurdandı Monk'm peşinde olduğu adam, zua

haydudun saldırılan savunmayı git gide daha fazla aşıp acı verici sonuçlar

doğuruyordu ve daha üstün olan kılıç ustasının Morik olduğu anlaşılmıştı.

"Sadece sizin par&nıza ihtiyacımız vardı."

"O zaman, paramızı aldıktan sonra bana ve arkadaşıma zarar

vermeyecektiniz, öyle mi?" diye sordu Morik şüpheyle.

Adam heyecanla kafasını sağa sola salladı. Monk ise adamın

meşguliyetini kull anıp bir kez daha saldırdı ve yüzüne kırmızı bir çizgi ÇSKD.

Morik'm kurbanı cıyaklayarak dizlerinin üzerine çöktü ve kılıcını yere atan»

merhamet dilenmeye başladı. ,

"Ben merhametli biri olarak tanımnm," dedi Monk sahte bir acıma)m

Wulfgar'ın hızla yaklaştığını duyunca da, "Ama korkarım ki, dostum oy

değil," diye ekledi-

,

, .

„ıet, ye

Wulfgar hışımla gelip dizlerinin üzerindeki adamın gırtlağına yapış

onu havaya kaldmp bir ağacın gövdesine çarptı. Boğazından kavra

188

Dünyanın Omurgası

eşkıyayı tek koluyla —diğerini ise omzundan dışarı çıkan kırık bir ok

gövdesi olduğu için savunmacı bir şekilde kıvırmıştı— havada tuttu ve onu

boğmaya başladı.

"Onu durdurabilirim," diye açıkladı Morik, ilerleyip bir elini iri dostunun şişkin önkoluna koyarak. Wulfgar'ın ciddi yarasını da ancak o zaman fark

edebildi. "Bizi kamp yerinize götürmelisin."

"Kamp yeri yok!" dedi adam güçlükle nefes alarak. Wulfgar sıkıp büktü.

"Tamam! Tamam!" diye cıyakladı serseri, Wulfgar daha da sıkarken

adamın sesi ve nefesi kesildi. Barbar, yüzünde katıksız bir hiddet ifadesiyle

adamı boğazlamaya devam etti.

"Bırak onu," dedi Morik

Cevap yoktu. Wulfgar'ın kıskacmdaki adam debelenip vurdu, ama ne

kıskaçtan kurtulmayı ne de nefes almayı başarabildi.

"Wulfgar!" diye haykırdı Morik ve iri adamın kolunu iki eliyle tutup

şiddetle asıldı. "Kendine gel!"

Wulfgar bunların hiçbirini duymadı, hatta haydudu fark etmiş gibi dahi

görünmüyordu.

"Bunun için bana teşekkür edeceksin," diye yemin etti Morik, fakat

yumruğunu sıkıp Wulfgar'ın kafasının yanına indirirken bundan pek emin

olamadı.

Wulfgar serseriyi bıraktı —adam bilincini yitirmiş bir halde ağacın

dibine yığıldı— ama bunu sadece, Morik'e elinin tersiyle vurmak için

yapmıştı. Darbe haydudun geriye tökezlemesine sebep oldu ve Wulfgar da

onu takip etti. Morik, eğer gerekirse iri adamın kalbine saplamak için kılıcını

kaldırdı, ama en son anda Wulfgar durdu ve sanki yeni uyanmış gibi art arda

göz kırpıştırdı. Morik, Wulfgar'ın az önce her nereye gittiyse oradan geri

döndüğünü fark etti.

"Bizi kamp yerine götürecek," dedi haydut.

Wulfgar afallamış bir halde başıyla onayladı, bakışları hâlâ buğuluydu.

Yaralı omzundan dışarı çıkmış olan kırık ok gövdesine boş boş baktı. Beti benzi

atan barbar, Morik'e şaşkınlık içinde baktıktan sonra yüz üstü toprağa yığıldı.

Wulfgar, kule gibi yükselen çam ormanlarıyla sıralanmış bir alanın

^narında, at arabasının yüklüğünde uyandı. Güçlükle kafasmı kaldırdı ve

Neredeyse paniğe kapılacaktı. Yanından geçip giden kadın, yoldaki

berilerden biriydi. Keler olmuştu? Dövüşü kayıp mı etmişlerdi? Fakat tam

189

R.A. Salvatore

anlamıyla paniğe kapılmadan Morik'in neşeli sesini duydu ve kendisini daha

da doğrulmaya zorladı, yaralı koluna ağırlığını verdiğinde acıyla yüzünü

buruşturdu. Wulfgar omzuna merakla baktı; ok gitmiş, yara temizlenmiş ve

sarılmıştı.

Morik kısa bir mesafe ötede oturmuş hoşça sohbet ediyor, sanki eski

dostlarmış gibi gnol eşkıyalardan bir diğeriyle bir içki şişesini paylaşıyordu.

Wulfgar at arabasının kenarına kadar kaydı ve bacaklarını aşağı sallandırıp

dengesizce ayağa kalktı. Dünya gözlerinin önünde döndü ve görüş sahasında

karaltılar uçuştu. Fakat bu his çabucak geçti ve Wulfgar dikkatle, ama azimle

Morik'e doğru ilerledi.

"Ah, uyanmışsın. Đçki ister misin, dostum?" diye sordu haydut, şişeyi

uzatarak.

Kaşlarını çatan Wulfgar başını sağa sola salladı.

"Hadi ama, senin de içmen gerek," diye sarhoşça geveledi Morik'in

yanında duran köpek suratlı gnol. Lokmasının yansını yere ve tuniğinin ön

kısmına dökerek, ağzına bir kaşık dolusu kıvamlı yahni tıktı.

Wulfgar, Morik'in sefil arkadaşına dik dik baktı.

"Rahat ol, dostum," dedi Morik, bu tehlikeli bakışı tanıyarak. "Mickers bir dost, Togo öldüğü için de sadık bir dost."

"Onu buradan kov," dedi Wulfgar ve gnolun ağzı şaşkınlıkla bir kanş

açıldı.

Morik hızla ayağa kalkıp Wulfgar'ın yanına gitti ve sağlam olan koluna

girdi. "Onlar müttefik," dedi. "Hem de hepsi. Togo'ya sadıklardı ve artık bana sadıklar. Tabii sana da."

"Onları buradan kov," diye tekrarladı Wulfgar şiddetle.

"Açık yoldayız," diye tartıştı Morik. "Çöplüğümüzü kollayacak gözlere ve onu korumamıza yardımcı olacak kılıçlara ihtiyacımız var."

"Hayır," dedi Wulfgar net bir şekilde.

"Tehlikeleri anlamıyorsun dostum," dedi Morik uzlaşmacı bir tavırla, iri dostunu yatıştırma umuduyla.

"Onlan kov!" diye aniden haykırdı Wulfgar. Morik ile hiçbir mesafe

katedemediğini anlayan barbar hışımla Mickers'ın yanma gitti. "Buradan ve

bu ormandan defolup gidin!"

Mickers iri adamın arkasında duran hayduda baktı ve Morik pes ederek

omuz silkti.

Mickers ayağa kalktı. "Ben onunla kalçam," dedi, haydudu işaret ederek-

Wulfgar, bir tokatla yahni kâsesini gnolun elinden düşürdü ve yaratığı^

gömleğinin yakasını kavrayarak onu parmak uçlanna kaldırdı. "Keti"1

isteğinizle gitmeniz için son bir şans daha," diye hırladı iri adam, Mickers ı birkaç adım geriye iterek.

190

"1

Dünyanın Omurgası

"Bay Morik?" diye şikâyet etti Mickers.

"Ah, defol," dedi Morik neşesizce.

"Peki geri kalanımız da mı?" diye sordu, eşkıya çetesinin insan

mensuplarından bir diğeri. Adam, alanın kenarındaki bir kaya yığınının

ortasında duruyordu ve elinde hazır bir yay vardı.

"Ya onlar ya ben, Morik," dedi Wulfgar, ses tonuyla tartışmaya hiçbir

mahal bırakmayarak. Barbar ile haydut arkalarına bakınca okçunun yayına

bir ok yerleştirdiğini gördüler.

Wulfgar'ın gözleri için için yanan bir alevle parladı ve barbar, okçuya

doğru ilerlemeye başladı. "Tek bir atış," dedi sertçe. "Bana sadece tek bir atış

yapabilirsin. Hedefi bulacak mısın?"

Okçu yayını kaldırdı.

"Bunu yapabileceğini sanmıyorum," dedi VVulfgar gülümseyerek.

"Hayır, neler olacağım bildiğin için kaçıracaksın."

"Neyi bildiğim için?" diye sormaya cüret etti okçu.

"Okunla beni vursan bile, onun beni öldürmeyeceğini bildiğin için," diye yanıtladı VVulfgar ve kararlı yürüyüşünü sürdürdü. "Hemen öldürmeyecek,

ellerimi gırtlağına atmadan evvel beni öldürmeyecek."

Adam yayın kirişini gerdi, ama VVulfgar sadece özgüvenle gülümsedi ve

yürümeye devam etti. Okçu tedirginlikle, destek bekleyerek sağa sola bakındı,

ama kimseden destek çıkmıyordu. Karşısında çok büyük bir düşman almış

olduğunu anlayan adam kiri şi gevşetip arkasını döndü ve kaçtı.

VVulfgar dönüp baktığında Mickers'm da tabanları yağlamış olduğunu

gördü.

"Katil hırsızlarla ittifak yapmayacağım!" dedi "VVulfgar.

Morik bir adım geriye sıçradı. "Peki ben neyim, tabii hırsız değilsem?"

Wulfgar'ın yüz ifadesi yumuşadı. "Pekâlâ, belki de bir tanesi için

ayncalık yaparım," diye düzeltti kıs kıs gülerek.

Morik huzursuzca güldü. "Al bakalım, benim iri ama akılsız dostum,"

dedi, başka bir içki şişesine uzanarak. "Đkimize içelim. Eşkıyalara!"

Bizden öncekilerle aynı kaderi paylaşmaz mıyız dersin?" diye yüksek

sesle düşündü VVulfgar.

"Bizden öncekiler pek akıllı değildi," diye açıkladı Morik. "Onları nerede bulabileceğimi biliyordum, çünkü hareketleri tahmin edilebilir nitelikteydi,

yi bir eşkıya birbirinden ayrı on çete gibi görünür, her zaman şehir

?^hafızlarından, yani şehirlere koşturup kendisini buldurup mağlup

ettirecek bilgiyi veren kurbanlarından bir adım öndedir."

"Bu işi iyi biliyor gibisin."

Birkaç kez bu işi yaprmştım," diye itiraf etti Morik. "Yaban diyarda

0 aşıyoruz diye yabaniler gibi yaşamamız gerekmez," diye tekrarladı

191

R.A. Salvatore

haydut, hızla hayat düsturu olmaya başlayan cümleyi tekrarlayarak. Şişeyi

Wulfgar'a uzattı.

O içkiyi reddetmesi için, VVulfgar'ın sahip olduğu tüm irade gücünü

kullanması gerekti. Omzu acıyordu ve serseriler yüzünden sinirleri

tepesindeydi. O anda yan-bilinçsizliğin girdabına kapılmak kendisine çok

çekici geliyordu.

Ama afallayıp kalan Morik'ten uzaklaşarak içkiyi reddetmiş oldu. Alanın

öbür ucuna giden barbar, bir ağaca tırmandı, rahat bir kuytu bulup yerleşti ve

etrafa göz gezdirdi.

Bakışları sürekli kuzeydeki dağlara, Dünyanın Omurgası'na çevriliydi. 0

dağlar, kendisiyle Buzyeli Vadisi adındaki o diğer dünya arasında, eskiden

yaşadığı ve hâlâ yaşayabileceği o hayat arasında bulunan tek engeldi. Tekrar

dostlarını düşündü, en çok da Catti-brie'yi. Barbar uykuya daldı ve rüyasında

onu kollarının arasına alıp usulca öptüğünü, dünyanın acılarından

uzaklaştığını gördü.

Aniden Catti-brie geri çekildi, Wulfgar, kadının alnından küçük, fildişirnsi

boynuzların uzadığını ve arkasında devasa yarasa kanatlan açıldığını gördü. Bu

bir succubustu, Cehennem'in bir iblisiydi, onu Errtu'nun cehennemi işkencesi

için kandınyor, baştan çıkartmak için huzur kisvesine bürünüyordu.

Wulfgar'ın gözleri kocaman açıldı, zorlukla nefes alıyordu. Feci

görüntüleri aklından uzaklaştırmaya çalıştı, ama onu rahat bırakmıyorlardı.

Bu sefer olmuyordu. O kadar net ve belirginlerdi ki, barbar bütün bunlann,

yani hayatının son birkaç ayının, Errtu'nun onu tekrar ezip geçmek için

tasarladığı bir numara olup olmadığını merak etti. Succubusu, kendisini

baştan çıkaran o feci yaratığı gördü...

"Hayır!" diye hırladı Wulfgar, zira bu çok kötü bir hatıraydı, tekrar

yüzleşemeyeceği kadar feci bir hatıra.

'Tohumlarını çaldım,,' dedi succubus zihninde ve Wulfgar bunu

reddedemedi. Đşkence gördüğü yıllarda bunu ona birkaç kez yapmışlardı.

Onun tohumlarını alıp Wulfgar'ın çocuklan olan yan-iblisler yaratmışlardı.

Wulfgar yüzeye döndüğünden beri ilk defa bu hatırayı bilinçli bir şekilde

zihnine çağırmış, ilk defa iblisimsi evlatlarının dehşeti onun kurduğu zihinsel

duvan zorla aşmayı başarmıştı.

Artık onları görüyordu. Errtu'nun çocuklardan birini, ağlayan bir bebeği

getirdiğini ve annesi olan succubusun da iblisin yanında durduğun11

görüyordu. Errtu'nun çocuğu havaya kaldırdığını ve Wulfgar'ın gözlerinin

önünde, uluyan anasının gözlerinin önünde, çocuğun kafasını ısıran*

koparttığım yeniden görebiliyordu. Nefes almayı başaramayan, Errtu'nun bir

kez daha onu mağlup etmenin bir yolunu —hem de en feci yolu— bulm^

olduğunu hazmetmeyi başaramayan Wulfgar'ın üzerine kanlar sıçradı.

192

Dünyanın Omurgası

Wulfgar ağaçtan aşağı yan yarıya tökezleyip yan yanya yuvarlanarak

indi ve yaralı omzunun üzerine sertçe düşüp yaranın tekrar açılmasına sebep

oldu. Acıya aldınş etmeden kamp yeri boyunca koşturdu ve Morik'in at

arabasının yanında yattığını gördü. Wulfgar dosdoğru içki kasalanmn başına

gitti ve bir tanesini çılgınlar gibi açtı.

Onun çocuklan! Çalınan tohumlanyla yaratılan evlatlan!

Sert içki boğazından aşağı döküldü, sıcaklığı vücuduna yayıldıkça

yayıldı, Wulfgar'ın duyularını uyuşturdu ve feci görüntüleri bulanıklaştırdı.

193

R.A. Salvatore

BÖLÜM 15

ARTIK ÇOCUK DEĞĐL

"Çiçek vermesi için aşka zaman tanımalısınız, lordum," diye Lord

Feringal'a fısıldadı Temigast. Genç lordu bahçenin öbür tarafina, denize

bakan sur kenarından manzarayı seyreden Meralda'dan uzağa çekmişti.

Vekilharç, aşktan gözü kararmış genç adamın, hemen gelecek hafta

kendisiyle evlenmesi için Meralda'ya baskı yaptığını öğrenmişti. Telaşlanan

genç kadın art arda kibarca mazeretler uyduruyor ve inatçı Feringal tüm o

mazeretleri altediyordu.

"Çiçek vermesi için zaman mı?" diye duyduklarına inanamayarak

tekrarladı Feringal. "Arzudan delireceğim. Meralda'dan başka hiçbir şey

düşünemiyorum."

Bu sonuncuyu yüksek sesle söyledi ve iki adam da arkalanna

döndüklerinde Meralda'mn çatık kaşlarla kendilerine baktığım gördü.

"Olması gerektiği gibi," diye fısıldadı Vekilharç Temigast. "Bu hissiniz zaman geçince de güçlü kalıyor mu, görelim bakalım. Gerçek aşk, bu hissin

uzun süre dayanmasıdır, lordum."

"Benden hâlâ şüphe mi ediyorsun?" diye yanıtladı dehşete kapılan

Feringal.

"Hayır, lordum, ben değil," diye açıkladı Temigast. "Ama köylüler sizin Meralda'mn konumundaki bir kadınla olacak birleşmenizi gerçek bir aşk

olarak görmeli, gelip geçici bir sevda olarak değil. Onun itibannı

düşünmelisiniz."

Đşte bu sön cümle Lord Feringal'ın duraksamasını sağladı. Önce arkasını

dönüp kadına, sonra da Temigast'a baktı. Kafasının karışmış olduğu belliydi.

"Eğer benimle evlenirse, itibarı nasıl zedelenebilir ki?"

"Eğer evlilik hızlı bir şekilde yapılırsa, köylüler onun sizi baştan

çıkarmak için kadınlık cazibesini kullandığım düşünecektir," diye açıkladı

Temigast. "Ona duyduğunuz samimi aşkı ve saygıyı göstererek haftalar

194

Dünyanın Omurgası

geçirmeniz, Meralda için daha iyi olacaktır. Her halükârda birçok kişi zaten

kıskançlıkları yüzünden ona kızacak. Onu korumalısınız, lordum ve bunu

yapmanın en iyi yolu evlilik konusunda beklemeniz olacaktır."

"Ne kadar?" diye sordu hevesli genç lord.

"Bahar gündönümüne kadar," diye önerdi Temigast, Feringal'ın yüzüne

dehşet dolu bir bakış daha getirerek. "En uygunu bu."

"Kesin ölürüm," diye feryat etti Feringal.

Temigast aşın tepki veren lorda kaşlarını çatarak baktı. "Eğer ihtiyacınız

çok büyürse başka bir kadınla buluşma ayarlayabiliriz."

Lord Feringal şiddetle kafasını sağa sola salladı. "Başka bir kadınla

ihtiras yaşamayı düşünemem bile."

Samimiyetle gülümseyen Temigast, genç adamın omzunu sıvazladı.

"Gerçekten âşık olan bir adamın vereceği doğru cevap da budur işte," dedi.

"Belki de düğünü yeni yıla girince ayarlayabiliriz."

Lord Feringal'ın yüzü aydınlandı, fakat sonra kaşları yeniden çatıldı.

"Beş ay," diye homurdandı.

"Ama zaman geçince ne kadar muhteşem olacağını bir düşünün."

"Başka bir şey düşünmüyorum zaten," dedi asık suratlı Feringal.

"Siz ikiniz ne konuşuyordunuz öyle?" diye sordu Meralda, Temigast izin

isteyip bahçeden çekildikten sonra Feringal duvarın başına gelip ona

katıldığı zaman.

"Elbette ki düğünü," diye yanıtladı lord. "Vekilharç Temigast yeni yıla kadar beklememiz gerektiğine inanıyor. Aşkın büyüyen, çiçek veren bir şey

olduğuna inanıyor," dedi Feringal, ses tonunda bir şüphe tansıyla.

"Öyle bir şeydir zaten," diye hemfikir oldu Meralda rahatlayarak ve

Temigast'a minnettarlık duyarak.

Feringal aniden kadını tutup kendisine çekti. "Sana duyduğum aşkın

bundan daha fazla büyüyebileceğini sanmıyorum," diye açıkladı. Onu öptü

ve Meralda karşılık verdi. Feringal'ın, daha önce yaptığı üzere bunu bir

öpücükten daha öteye götürmeye çalışmamasına memnun oldu.

Bunun yerine, Lord Feringal onu kol mesafesinde tuttu. "Temigast sana

olan saygımı göstermem konusunda beni uyardı," diye itiraf etti. "Köylülere aşkımızın gerçek ve uzun sürecek bir şey olduğunu göstermemi istedi. Đşte

bu yüzden bekleyeceğim. Aynca, Priscilla'ya hazırlık yapması için ihtiyacı

olan zamanı da tanımış olurum. Auckney'in —tabii tüm Kuzey Diyan'nın

da— hiç görmediği bir düğün yapacağına söz verdi."

Meralda'mn yüzündeki gülümseme hakikaten de içtendi. Bu

gecikmeden, yani Lord Feringal ile Jaka'ya karşı hislerini bir hale yola

koymak ve karan ile sorumluluğunu özümsemek için ihtiyaç duyduğu

zamanın kendisine tanınmasından memnundu. Meralda bunu

195

R.A. Salvatore

başarabileceğini düşünüyordu, hem de acı çeken bir kadın olmadan. Annesi

ve ailesinin iyiliği için, Lord Feringal ile evlenip Auckney Leydisi rolünü

oynayabilirdi. Belki de bu o kadar da feci bir şey olmazdı.

Kadın, gözlerinde hafif bir sevgi panltısıyla, karanlık dalgalan izleyen

Feringal'a baktı. Đçinden gelen bir hisle bir kolunu adamın beline dolayıp

başını omzuna dayadı ve yakında kocası olacak adamın hafifçe ama

minnettar bir şekilde gülümsemesini sağladı. Feringal hiçbir şey söylemedi,

hatta bu dokunuşu daha öteye taşımaya dahi çalışmadı. Meralda bunun... hoş

bir şey olduğunu kendisine itiraf etmek zorunda kaldı.

"Ah, bana her şeyi anlat bakayım!" diye fısıldadı Tori, ablası gece vakti en sonunda eve döndüğünde Meralda'nın yatağına sokularak. "Sana

dokundu mu?"

"Konuştuk ve dalgalan izledik," diye yanıtladı Meralda çekimser bir

şekilde.

"Onu sevmeye başladın mı?"

Meralda kız kardeşine baktı. Lord Feringal'ı seviyor muydu? Hayır, onu

sevmediğini kesin bir şekilde söyleyebilirdi. En azından Jaka için yanıp

tutuştuğu şekilde, arzuyla sevmiyordu, ama belki de bu sorun değildi. Belki

de günün birinde cömert Auckney Lordu'nu severdi. Lord Feringal

kesinlikle çirkin bir adam değildi —hatta tam tersine. Aralarındaki ilişki

büyüdükçe, ıstırap içindeki adam çaresice onun üzerine atılmayı aştıkça,

Meralda onun birçok iyi vasfiru görmeye başlamıştı, ki bunlar hakikaten de

sevebileceği vasıflardı.

"Jaka'yı hâlâ sevmiyor musun?" diye sordu Tori.

Meralda'nın halinden memnun gülümsemesi bu acı verici isimle birlikte

aniden yok oldu. Meralda cevap vermedi ve kıvnlarak arkasını dönüp

ağlamamak için kendisini zor tutarken, nasıl olduysa Tori bu konuyu

üstelemedi.

Meralda'nın battaniyesine dolanmasına sebep olan kavurucu rüyalarla

geçen bir geceydi. Yine de ertesi sabah Meralda'nın ruh hali daha iyiydi ve

salona girip annesinin Mam Gardener adındaki gürültücü komşularında*

biriyle (minik dişi gnomun bir akbabanın gagasından utanmasını sağlayacak

bir bumu vardı) konuştuğunu, misafirine şatonun bahçesinde yaptıkları

gezintiyi neşeyle anlattığını görünce morali daha da düzeldi.

"Mam Gardener bize yumurta getirmiş," dedi Biaste Ganderlay.

196

Dünyanın Omurgası

çırpılmış yumurtayla dolu olan tavayı işaret ederek. "Kendin pişir, çünkü

tekrar ayağa kalkmak istemiyorum."

Meralda cömert gnoma gülümsedikten sonra tavanın başına gitti.

Yumurtanın görüntüsü ve kokusu karşısında, hiç umulmadık şekilde genç

kadının midesi ağzına geldi ve Meralda evden dışarı koşturup yakınlardaki

çalılıklara kusmak zorunda kaldı.

Mam Gardener derhal onun yanına geldi. "Đyi misin kızım?" diye sordu.

Midesi bulanmaktan çok şaşkınlığa uğramış olan Meralda doğruldu.

"Şatodaki zengin yemekleri işte," diye açıkladı. "Korkarım beni fazlasıyla iyi besliyorlar."

Mam Gardener haykırarak kahkaha attı. "Ah, ama buna alışman lazım!"

dedi. "Kolay yaşayıp iyi yemek yiyerek tombul ve besili olacaksın."

Meralda gnomun gülümsemesine karşılık verdi ve eve geri döndü.

"Yine de yemen gerekli," dedi Mam Gardener, onu yumurtaların başına

doğru götürerek.

Yumurtaların sadece düşüncesi bile Meralda'nın midesini tekrar ağzına

getirdi. "Sanırım gidip biraz uzanmam gerekli," dedi, odasına gitmek için gnomdan uzaklaşarak.

Yaşlı hanımların onun sıkıntısı hakkında konuştuklarını, Mam'm

Biaste'ye zengin yemekleri meselesini anlattığını işitti. Hastalıklara hiç

yabancı olmayan Biaste, sebebinin sadece bu olmasını umuyordu.

Fakat Meralda bundan o kadar emin değildi. Üç hafta önce Jaka ile

yaşadıkları şey ancak o zaman aklına geldi. Bu ay âdet görmediği doğruydu,

ama bunun üzerine pek kafa yormamıştı, zira asla tutarlı bir periyoda sahip

olmamıştı...

Genç kadın, neşe ve korkuyla kendinden geçmiş bir halde kamını tuttu.

Ertesi sabah ve ondan sonraki sabah yine midesi bulandı, ama

yumurtalan görüp kokusunu duyacağı yerlere yaklaşmayarak durumunu

gizlemeyi başardı. Sabahleyin kustuktan sonra kendisini iyi hissediyor ve

ondan sonra bir daha midesi bulanmıyordu, böylece hakikaten de hamile

olduğundan emin oldu.

Düşlerinde, Jaka Sculi'nin bebeğini taşımak o kadar da feci bir şey

değildi. Kendisini genç serseriyle evlenip bir şatoda yaşarken, bahçede

onunla birlikte yürüyüş yaparken hayal edebiliyordu, ama içinde bulunduğu

durumun gerçek yüzü çok daha dehşet vericiydi.

Auckney Lordu'na ihanet etmişti, daha da kötüsü ailesine ihanet etmişti.

Kendisi için ayırdığı o tek bir geceyle, büyük ihtimâlle annesini ölüme terk

etmiş ve kendisini köylülerin gözünde bir fahişe olarak yaftalamıştı.

'Đş oraya varacak mı acaba?' diye düşündü. Belki de babası gerçeği

öğrendiğinde onu öldürürdü —en iyi ihtimâlle onu döverdi. Ya da belki de

197

R.A. Salvatore

Lord Feringal, köylüler onunla dalga geçip üstüne çürümüş meyveler

fırlatsın ve yüzüne tükürsün diye onu sokaklarda teşhir ederdi. Veya belki de,

Lord Feringal öike nöbetine tutulup bebeği anasının rahminden keserek alır

ve askerlerine Jaka'yı öldürmelerini emrederdi.

Peki ya bebeğe ne olacaktı? Auckney soyluları, lordlannın eşinin

iffetsizliğinden doğan çocuğa ne yaparlardı? Meralda başka krallıklarda

buna benzer durumlarda olanlar hakkında hikâyeler işitmişti, tahta karşı

muhtemel tehdit oluşturdukları için cinayete kurban giden bebeklerin

hikâyelerini.

Bir gece yatağında yatarken tüm o ihtimâller, tüm o-feci olasılıklar,

tahayyül dahi edemeyeceği kadar acımasız ve yüzleşemeyeceği kadar

korkunç olan hadiseler Meralda'nın zihninde girdap gibi döndü. Kalkıp

sessizce giyindi, sonra gidip annesine baktı ve onu babasının kollarına

kıvrılmış bir halde rahatça uyurken gördü.

Meralda, sessizce ağzını oynatarak ikisinden de kalbini dağlayan bir özür

diledikten sonra gizlice evden dışarı çıktı. Nemli ve rüzgârlı bir geceydi.

Meralda ne yazık ki Jaka'yı her zaman olduğu yerde, yani evlerin üzerindeki

tepede bulamadı. Bu yüzden onun evine gitti. Ailesini uyandırmamaya

çalışan Meralda, çocuğun camsız penceresini örten perdeye çakıl taşlan attı.

Perde aniden kenara sıyrılarak açıldı ve Jaka'nın yakışıklı yüzü dışan

çıktı.

"Benim, Meralda," diye fısıldadı kadın ve genç adamın yüzü şaşkınlıkla

aydınlandı. Jaka elini ona uzattı ve Meralda elini kavrayınca onu çekerek

kendi yüzüne yaklaştırdı. Yüzündeki gülümseme kulaklarına kadar

yayılmıştı.

"Seninle konuşmam gerekli," diye açıkladı Meralda. "Lütfen dışan gel."

"Burası daha sıcak," diye yanıtladı Jaka alışıldık kurnaz ve müstehcen

ses tonuyla.

Bunun akıllıca olmadığını bilen ama gecenin ayazında titreyip duran

Meralda ön kapıyı işaret etti ve oraya doğru seğirtti. Bir saniye sonra, beline

kadar çıplak bir halde, elinde tek bir mum tutan Jaka kapıyı açtı. Bir

parmağım büzdüğü dudaklarının üzerine götürdü ve Meralda'nın koluna

girip onu yatak odasma açılan perdeli kapı eşiğinden sessizce geçirdi. Genç

kadın henüz bir açıklama yapmaya başlamadan önce Jaka üzerine atılıp onu

öpmeye başladı ve yatakta kendi yanına çekti.

"Kes şunu!" diye tısladı Meralda, ondan uzaklaşarak. "Konuşmamız

gerek."

"Daha sonra," dedi Jaka, elini kadının vücudunda gezdirerek.

Meralda yatağın kenarından yuvarlandı ve bir adım uzaklaştı. "Şimdi,

dedi. "Bu çok önemli."

198

r

Dünyanın Omurgası

Jaka doğrulup yatağın kenarına oturdu. Hâlâ sırıtıyor ama kadına doğru

hiçbir harekette bulunmuyordu.

"Çok geciktim," diye dobra dobra açıkladı Meralda.

Jaka'nın yüzü sanki hiçbir şey anlamamış gibi merakla buruştu.

"Hamileyim," diye kısık sesle itiraf etti kadın, "senin çocuğuna."

Jaka'nın yüzüne ağır bir sopayla vursaydı dahi, onda az önce ettiği

sözlerden daha büyük bir etki yaratamazdı. "Nasıl?" diye kekeledi Jaka

uzun, içini titreten bir duraksamadan sonra. "Sadece bir kez yaptık."

"O zaman, sanırım doğru yapmışız," dedi kadın tatsızca.

"Ama—" diye başladı Jaka, kafasını sağa sola sallayarak. "Lord

Feringal? Ne yapacağız?" tekrar duraksadı ve Meralda'ya sert bir bakış attı.

"Yoksa sen ve o—"

"Sadece seninle," diye net bir şekilde cevapladı Meralda. "Hayatımda sadece bir kez."

"Peki ne yapacağız?" diye tekrarladı Jaka, odanın içinde tedirginlikle

volta atarak. Meralda onu daha önce hiç bu kadar gergin görmemişti.

"Lord Feringal ile evlenmem gerektiğini düşünüyordum," diye

açıklamaya başladı Meralda, yanına gidip adamı sakinleştirmek için ona

dokunarak. "Kendim için değil, ailemin iyiliği için, ama artık durum değişti,"

dedi, Jaka'nın gözlerinin içine bakarak. "Ne de olsa başka bir adamın

çocuğunu Auck Şatosu'na getiremem."

"Peki öyleyse ne?" diye sordu Jaka. Hâlâ çaresizliğin kıyısındaymış gibi görünüyordu.

"Beni istediğini söylemiştin," dedi Meralda hafifçe, umutla, "ve

karnımda olan şey ile birlikte beni aldın, tüm kalbimi de."

"Lord Feringal beni öldürür."

"O zaman burada kalmayız," diye yanıtladı Meralda. "Kılıç Sahili'nde yolculuk edip Luskan'a, Derinsu'ya gidebileceğimizi söyledin ve böyle

yapacağız, böyle yapmam gerekli."

Bu düşünce Jaka'nın pek hoşuna gitmiş gibi görünmüyordu. "Ama..."

demeyi başardı ve kafasını art arda sağa sola salladı. En sonunda, Meralda

onu kendine getirmek için şöyle bir sarstı ve ona sarıldı.

"Gerçekten de böylesi daha iyi olacak," dedi. "Sen benim aşkımsın, ben de senin ve şimdi kader bizi birleştirmek için araya girdi."

"Bu delilik," diye yanıtladı Jaka, kendisini ondan uzaklaştırarak.

Kaçamayız. Paramız yok. Hiçbir şeryimiz yok. Daha Luskan'a yaklaşmadan

yolda ölüp kalırız."

"Hiçbir şey mi?" diye duyduklarına inanamayarak tekrarladı Meralda, bu

konuşmanın sadece yaşanılan ş.oktan kaynaklanmadığını anlamaya

başlayarak. "Bilirimize sahibiz. AşJamız var ve doğacak çocuğumuz."

199

R.A. Salvatore

"Bunun yeterli olduğunu mu sanıyorsun?" diye sordu Jaka, aynı şekilde

duyduklarına inanamamış bir halde. "Bu şartlar altında ne gibi bir hayat

kurabileceğimizi sanıyorsun? Her zaman fakir kalacağız, çamur yiyeceğiz ve

çocuğumuzu da çamur içinde büyüteceğiz."

"Başka ne seçeneğimiz var ki?"

"Biz mi?" Jaka, bunu yüksek sesle söylemenin hiç akıllıca olmadığım

çok geç anladı ve bu sözler ağzından çıkar çıkmaz onları yutuverdi.

Meralda gözlerine dolan yaşlan zorlukla zaptetti. "Seninle yatmam için

bana yalan mı söyledin yani? Beni sevmediğini mi söylüyorsun?"

"Bunu söylemiyorum," diye onu temin etti Jaka, bir elini kızın omzuna

koyarak, "ama hayatta kalma şansımız ne kadar? Sadece aşkın yeterli

olduğuna gerçekten inanmıyorsun, değil mi? Yiyecek yemeğimiz, cebimizde

paramız olmayacak ve beslememiz gereken üç kişi olacak. Peki sen şişko ve

çirkin olunca ve neşelenmek için sevişmemiz dahi kalmayınca ne olacak?"

Beti benzi atan Meralda ondan uzaklaşü. Jaka yanına gelmeye davrandı,

ama Meralda ona vurarak adamı kendinden uzaklaştırdı. "Beni sevdiğini

söylemiştin," dedi.

"Söyledim," diye yanıtladı Jaka. "Seviyorum da."

Genç kadın yavaşça başını sağa sola salladı ve gözleri net bir şekilde

anladığı gerçekle kısıldı. "Bana karşı şehvet duyuyordun, ama beni asla

sevmedin." Sesi titredi, ama genç kadın başını dik tutmaya kararlıydı. "Seni ahmak. Aradaki farkı dahi bilmiyorsun ki sen." Bunu söyledikten sonra

arkasını döndü ve evi koşarak terk etti. Jaka onun peşinden gitmedi.

Meralda tüm gece boyunca, dağın yamacında, yağmurun altında ağladı

ve sabahın erken saatlerine kadar eve dönmedi. Artık gerçek çırılçıplak bir

şekilde önüne dikilmişti, bundan sonra ne olursa olsun önemli değildi.

Bekâretini Jaka Sculi'ye teslim etmekle ne büyük bir ahmaklık etmişti.

Hayatının geri kalanında, geriye dönüp bir kadın olduğu o ana, bir genç kız

olarak masumiyetini geride bıraktığı o ana bakınca, o geceyi bekâretini

kaybettiği gece olarak hatırlamayacaktı. Hayır, esas hatırlayacağı bu geceydi,

en mahrem benliğini, bencil, umursamaz, sığ bir adama sunmuş olduğunu

anladığı gece. Hayır, bir adama değil —bir çocuğa. Ne büyük bir ahmaklık

etmişti.

200

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 16

EVĐM, GÜZEL EVĐM

Yağmur bardaktan boşanırcasına yağarken at arabasının altına kıvrılıp

oturdular. Oluşan su çatallan içeri sızıyordu ve korunaklı küçük

mekânlanndaki zemin dahi çamurlanmıştı.

"Aklımda canlandırdığım hayat bu değildi," diye belirtti somurtan

Morik. "Büyük adamlar nasıl da düştü böyle!"

Wulfgar arkadaşına zorla gülümsedi ve kafasını sağa sola salladı. Maddi

konforlar konusunda Morik kadar endişeli değildi, zira yağmur onu hiç rahatsız

etmiyordu. Ne de olsa Buzyeli Vadisi'nde, Dünyanın Omurgası'nın bu tara-

fındaki eteklerde görüp görebileceğinden çok daha sert bir iklimde yetişmişti.

"Bak işte, en iyi pantolonumu da mahvettim," diye homurdandı Morik,

arkasını dönüp pantolonundan çamurları silkeleyerek.

"Çiftçiler bize sığınak sunardı," diye ona hatırlattı Wulfgar. O günün

erken saatlerinde, ikili bir grup çiftlik evinin yanından geçmişti ve Wulfgar,

büyük ihtimâlle köylülerin onlara yemek ve kalacak sıcak bir yer

vereceğinden birkaç kez bahsetmişti.

"O zaman çiftçiler bizi tanıyacaktı," dedi Morik açıklama kabilinden, ki Wulfgar'ın konuyu her açışında ona verdiği cevap buydu. "Birileri

peşimizde olursa veya olduğunda, izimizi çok daha kolay takip ederler."

Yüz metre ötede bir şimşek çatalı bir ağacı ikiye yardı ve Morik'in ürküp

haykırmasına neden oldu.

"Sanki kısa süre içinde yöredeki tüm milislerin peşimize düşeceğinden

erninmişsin gibi davranıyorsun," diye karşılık verdi Wulfgar.

"Birçok düşman edindim," diye itiraf etti Morik, "sen de öyle, dostum.

Bu düşmanlara Luskan'ın baş sulh yargıçlarından birisi de dahil."

Wulfgar omuz silkti; hiç umurunda değildi.

"Daha da fazla düşman edineceğiz, seni temin ederim," diye devam etti

Morik.

201

R.A. Salvatore

"Senin bizim için seçtiğin hayat yüzünden."

Haydut tek kaşını kaldırdı. "Çiftçiler gibi yaşayıp toprak mı sürmeliyi

yani?"

"Bu o kadar kötü mü olurdu?"

Morik homurdandı ve Wulfgar yeniden çaresizce kıs kıs güldü.

"Bir merkeze ihtiyacımız var," diye aniden bildirdi Morik, başka bir

küçük su çatalı kıçına doğru akarken. "Bir ev... veya bir mağara."

"Dağlarda bir sürü mağara var," diye önerdi VVulfgar. Morik'in

yüzündeki hem umut hem de korku dolu bakış, düşüncesini dillendirmesine

gerek bırakmadı; dağ mağaraları neredeyse her zaman dolu olurdu.

Ertesi sabah güneş açmıştı ve masmavi gökyüzünde panldıyordu, ama

bu, Morik'in şikâyetçi ruh halini değiştirmeye yetmedi. Homurdanıp

üzerindeki toz toprağı silkeledi, sonra ikili temiz bir dağ deresine geldiğinde

elbiselerini çıkartıp yıkadı.

VVulfgar da elbiselerini ve kirli vücudunu yıkadı. Buz gibi su, yaralı

omzuna iyi geldi. Güneş gören bir kayanın üzerinde yatıp elbiselerinin

kurumasını beklerlerken, VVulfgar tembelce havada süzülen bir duman gördü.

"Daha fazla ev," diye belirtti barbar. "Hiç şüphesiz, dost olarak gelenlere dostane yaklaşacak bir halktır."

"Asla pes etmiyorsun," diye huzursuzca yanıtladı Morik ve kayanın arka

tarafına elini atıp suda soğutmakta olduğu şarap şişesini aldı. Bir yudum

aldıktan sonra Wulfgar'a uzattı, barbar ise kısa bir tereddütten sonra şişeyi

kabul etti.

Kısa süre sonra ikili, hâlâ ıslak olan elbiseleri ve çakırkeyif kafalanyla

dağ patikasında yürümeye başladılar. At arabasını yanlarına alamazlardı, bu

sebeple onu çalıların altma gizlediler ve atlan çayıra saldılar. Morik,

birilerinin onları ne kadar kolay çalabileceğim fark etti.

"O zaman onları yeniden çalmamız gerekir," diye yanıtladı Wulfgar ve

Morik, barbarın kinayesini fark etmeyerek kahkaha atmaya başladı.

Fakat, iri dostunun yüzündeki ciddi ifadeyi fark edince aniden duruverdi.

VVulfgar'ın bakışlannı takip edip patikanın ilerisine bakan Morik bu

ciddiyetin sebebini anladı, zira ağaç gövdesinden yeni kopanlmış kırık bir

dal gördü. VVulfgar oraya gidip yere eğildi ve daim etrafindaki zemini

incelemeye başladı.

"Sence ağacı ne kırmış olabilir?" diye sordu Morik arkasından.

VVulfgar, hayduda yanma gelmesini söyledi, sonra iri, çok iri bir çizmenin

topuk izini gösterdi.

"Devler mi?" diye sordu Morik ve Wulfgar ona merakla baktı. VVulfgar,

tıpkı Esir Karnavalı'ndaki sıçanı gördüğünde olduğu gibi Morik'in daha

şimdiden aklını oynatmaya başladığını fark etti.

202

Dünyanın Omurgası

"Devlerden de mi hoşlanmıyorsun?" diye sordu Wulfgar.

Morik omuz silkti. "Hiç dev görmedim," diye itiraf etti, "ama onlardan kim hoşlanır ki?"

Wulfgar duyduklarına inanamayarak ona baktı. Morik, hırsızlık ve

savaşçılık konusunda yetenekli ve deneyimli biriydi. Wulfgar'ın kendi

eğitiminin hatırı sayılır bir bölümü devlerle geçmişti. Morik kadar marifetli

birinin hayatında hiç dev görmemiş olması barbarı şaşırtmıştı.

"Bir keresinde bir ogre görmüştüm," dedi Morik. "Elbette, bizim şu

gardiyan dostlarımızda da epey bir ogre kanı vardı."

"Daha büyük," dedi Wulfgar dobra dobra. "Devler çok daha büyüktür."

Morik'in beti benzi attı. "Haydi geldiğimiz tarafa geri dönelim."

"Eğer etrafta devler varsa, büyük ihtimâlle bir de inleri olmalı," diye

açıkladı Wulfgar. "Devler, bölgede rahat mağaralar varken ne yağmura

katlanır ne de sıcak güneşe. Aynca yemeklerini pişirmeyi tercih ederler ve

açık gökyüzü alanda kamp ateşi yakarak varlıklarını bildirmemeye de dikkat

ederler."

"Yemekleri," diye tekrarladı Morik. "Barbarlar ve hırsızlar onların pişirilecek yemek mönüsünde bulunuyor mu peki?"

"Leziz bir aperatif olarak," dedi Wulfgar ciddiyetle, başıyla onaylayarak.

"Haydi gidip çiftçilerle konuşalım," dedi Morik arkasını dönerek.

"Ödlek," diye belirtti Wulfgar sessizce. Bu kelime Morik'in hışımla

dönerek barbarla yüzleşmesini sağladı. "Đzleri kolayca takip edebiliriz," diye açıkladı Wulfgar. "Kaç tane olduklarını dahi bilmiyoruz. Haydut Morik'in

bir dövüşten kaçacağını hiç düşünmezdim."

"Haydut Morik bununla dövüşür," diye karşılık verdi Morik, parmağını

şakağına götürerek.

"Bir dev o gösterdiğini yer."

"O zaman Haydut Morik tabanları yağlar," dedi hırsız.

"Bir dev seni yakalar," diye onu temin etti Wulfgar. "Ya da üzerine uzaktan bir kaya fırlatıp seni ezer.

"Hoş seçenekler," dedi Morik kinayeyle. "Haydi gidip çiftçilerle

konuşalım."

Wulfgar ağırlığım topuklarına verip dostunu inceledi ve onu takip etmek

için hiçbir harekette bulunmadı. O anda Morik ile Drizzt'in birbirilerinin tam

zıttı olduğunu düşünmeden edemedi. Haydut arkasını dönüp gidiyordu, fakat

drow olsaydı bir dev inine saldırma macerasına hevesle, balıklama dalardı—

ki bunu çok yapmıştı. Wulfgar, Drizzt ile birlikte koca bir in dolusu verbeegi

öldürdükleri zamanı hatırladı; uzun ve şiddetli bir dövüş olmuştu ama Drizzt

0 dövüşe kahkahalar atarak girmişti. Wulfgar, abanoz tenli dostunun yanında

girdiği, başka bir dev grubuna karşı yaptıkları en son dövüşü düşündü.

203

" A. Salvatore

abanilerin gözlerini On-Kasaba'ya diktiğini öğrendiklerinde dağlara kadar

°Hlan takip etmişlerdi. . .

Wulfgar'a göre Morik ile Drizzt birçok açıdan bırbırılerme benziyordu,

airıa en önemli konularda hiçbir özdeşlikleri yoktu. Bu, Wulfgar'ın sürekli

aklını kemiren bir zıtlık, hayatındaki ürkütücü değişiklikleri ona hatırlatan bir

gerçekti. Dünyanın Omurgası'mn kuzeyindeki o dünya ile güneyindeki bu

^Unya arasındaki farktı.

"Sadece birkaç dev olabilir," dedi Wulfgar. "Pek nadiren çok sayıc

toplanırlar." . .

. .

Morik zarif kılıcım ve hançerini çekti. "Bir tanesini devirmek için

darbe yeter mi?" diye sordu. "Peki ya iki yüz? Tabii kazulet yaratığı iki •

kere şişlerken harcadığım zaman zarfında, ondan gelecek tek bir darber

keni püre edeceğini düşünerek teselli bulacağım."

Wulfgar'm sırıtışı daha da büyüdü. "Đşin eğlencesi de burada zaten,"

dedi. Barbar, celladın baltasını kaldırıp bir omzuna koydu ve rzını bulmakta

hiç sıkıntı çekmeden devin peşinden yola koyuldu.

Đkindi vaktinde iri bir kayanın arkasına sinmiş olan Wulfgar ile Morik

devlere ve inlerine bakıyorlardı. Morik dahi bu konumun mükemmel

olduğunu itiraf etmek zorunda kaldı: Kayalıklı tepelerin arasına gizlenmiş ve

közden ırak olmasına rağmen, Buzyeli Vadisi'ni güney diyarlarından ayıran

i\d ana dağ geçidinden birine —en doğuda olanına— yarım günlük

Mesafede bulunan bir mağara.

Uzun bir süre izlediler ve sadece iki dev tespit ettiler, daha sonra ise

Üçüncüsü belirdi. Hal böyleyken dahi Wulfgar'ın gözü hiç korkmamıştı.

"Bunlar tepe devleri," diye belirtti küçümsercesme, "ve sadece uç tane.

Xjçünü birden alaşağı edebilecek olan tek bir dağ devıyle dövuşmuştum.

"Pekâlâ, o dağ devini bulup bu üçünü alaşağı ermesi için teşvik

edebilecek miyiz bir bakalım." „.

"O dağ devi öldü," diye yanıtladı Wulfgar. "Bu üçünün yakında olecegı

§ibi." Đri baltayı eline aldı ve etrafina bakındı, en sonunda kendisini ine

götürecek dolambaçlı bir yolda karar kıldı.

"Onlarla nasıl dövüşeceğim konusunda hiçbir fikrim yok, diye fısıldadı

^Vlorik.

"Đzle de öğren," diye yanıtladı Wulfgar ve yola koyuldu.

Morik onu takip etse mi etmese mi kestiremiyordu, bu yüzden kayanın

arkasında kalıp dostunun ilerleyişini izledi ve üç devin mağaraya gınp

gözden kaybolduğunu gördü. Kısa süre sonra Wulfgar karanlık girişe gız"

sokulup mağara ağzının kenarına geçti ve içeriyi dikizledi. Morik'ın oldug

tarafa baktıktan sonra hızla dönerek karanlığa daldı.

&

"Đçeride daha fazlasının olup olmadığım dahi bilmiyorsun be," diye Ken

204

Dünyanın Omurgası

kendine homurdandı Morik, kafasını sağa sola sallayarak. Wulfgar ile buraya

gelmenin ne kadar akıllıca bir iş olduğunu sorguluyordu. Haydut, otoriteler

için yeni bir kimlikle, ama sokaklarda aynı hürmet dolu mevkiiyi elde ederek

Luskan'a rahatça sızabileceğini biliyordu. Elbette, kapısını çalan kara elfler

gibi, hiç de küçük olmayan bir sorun hâlâ mevcuttu.

Yine de, o devlerin boyutlarını hesaba katan Morik, Luskan'a geri

dönmesinin gerekebileceğini düşünüyordu. Yalnız başına.

Mağara'nın girişindeki geçit pek yüksek veya geniş değildi, en azından

devler için. Wulfgar, rakiplerinin aşağı sarkan kayaların birinin altından

geçmek için haddinden fazla eğilmesi, hatta belki de sürünmesi gerektiğini

anlayarak rahatladı. Wulfgar geri çekilmek zorunda kalırsa, ardından gelecek

takip çok hızlı olmayacaktı.

On beş metrelik kavisli geçidin ötesinde, tünel hatırı sayılır derece

genişliyor ve yükseliyordu. Bunun ardından, geniş ve yüksek bir odaya

açılıyordu. Orada devasa bir kamp ateşi tünelin içine yeterli derecede turuncu

ışık yayıyordu ve böylece Wulfgar artık karanlıkta yürümüyordu.

Duvarların kırık ve pürüzlü, mekânın gölgelerle dolu olduğuna dikkat etti.

Yerden üç metre yüksekte özellikle gelecek vaat eden bir saklanma yeri vardı.

Wulfgar, içerideki tüm dev klanına bakma umuduyla biraz daha ilerledi. Đçeride

sadece üç devin bulunduğundan ve yanlarında devlerin sıklıkla besledikleri,

mağara ayıları veya iri kurtlar gibi tehlikeli evcil hayvanların olmadığından

emin olmak istiyordu. Fakat barbar, mağaranın girişine yaklaşamadan önce

geldiği yoldan geri dönmek zorunda kaldı, zira devlerden birinin, attığı her

gümbürtülü adımda geğirerek yaklaştığını duymuştu. Wulfgar duvarın

üzerindeki gizlenme yerine tırmandı ve gizlice izlemek için gölgelere karıştı.

Dev, midesini ovalayıp geğirerek dışan çıktı. Đlerideki dar koridora girmeye

hazırlanarak eğilip kamburunu çıkardı. Đhtiyat kuralları, Wulfgar'a saldırısını

tutmasını, etrafi daha fazla araştırıp düşmanının gücünü tam olarak ölçmesini

söylüyordu, ama Wulfgar kendini ihtiyatlı hissetmiyordu.

Heybetli bir kükremeyle ve gardiyanın baltasıyla yaptığı kudretli bir

savuruşla aşağı indi. Barbarın katıksız gücü de inişinin devinimini

hızlandırdı.

Afallayıp kalan dev hafifçe, baltanın boynunu yarmasını önleyecek kadar

eğilmeyi başardı. Canavarın devasa boyutlarına rağmen, Wulfgar'ın gücü

yaratığın kellesini uçururdu. Yine de balta, devin kürek kemiğine saplandı,

205

R.A. Salvatore

derisini yarıp kemiği kırdı, yaratığın ıstırap içinde uluyarak geriye

tökezlemesine ve tek dizinin üzerine çöküp öylece kalmasına sebep oldu.

Ama bunu yaparken Wulfgar'ın silahının sapı ortadan ikiye kırılmışa.

Her zaman doğaçlama yapabilen barbar, yere indiği an yuvarlanıp tekrar

ayağa kalktı ve tek dizinin üzerinde duran yaralı canavarın üzerine atılıp

sapın kırık olan sivri ucunu yaratığın gırtlağına sapladı. Boğazından

höpürtüler çıkaran dev ona iri, titreyen ellerle uzandığında, Wulfgar baltanın

sapını koparırcasına çıkarttı, dip kısmım daha da sıkı kavradı ve devin

yüzüne vurdu.

Devi orada tek dizinin üzerinde bıraktı, zira dostlarının yakın zamanda

dışarı geleceğini biliyordu. Savunmaya elverişli bir yer ararken, saldırısında

yaptığı hareketten veya belki de yere düşüşünden dolayı, omzundaki yaranın

yemden açıldığı ve tuniğinin taze kanla ıslanmaya başladığını fark etti.

Wulfgar'ın bunu düşünecek zamanı yoktu. Tekrar yukarıdaki gizlenme

yerine çıktı ve tam o sırada diğer iki dev altındaki alana girdi. Kullanacağı

yeni silahım bulmuştu: iri bir kaya. Boğuk bir homurtuyla kayayı kafasının

üzerine kaldırdı ve bekledi.

En arkada duran ve üçü arasında en ufağı olan dev, barbarın homurtusunu

duydu ve kafasını tam zamanında kaldırıp Wulfgar'ın onu üzerine fırlatışını

gördü —ve dev nasıl da uludu!

Wulfgar sopasını yerden alıp aşağı firladı, tekrar düşüşünün hızını

saldırısının devinimini arttırmak için kullandı ve bu sefer devin yüzüne

vurdu. Barbar yere indiğinde deve doğru geri döndü ve bacaklarının

yanından geçerken diz kapaklarına vurdu. Sopayı tutuşunu değiştirerek, tıpkı

Bruenor'un kendisine öğretmiş olduğu gibi devin bacağının arka tarafındaki

kirişlere sertçe sapladı.

Hâlâ ezilmiş yüzünü tutan ve acıyla uluyan dev, Wulfgar'ın arkasından

yere yığıldı. Yaratık, grubun son üyesinin, Wulfgar'ın silahlarının ısırığını

henüz tatmamış olan devin tam önüne devrildi.

«£*>.<*£»

Mağaranın dışında duran Morik, haykınşlan, iniltileri, ulumalan ve kaya

altoda ezilen kemiğin belirgin bir şekilde kınlma seslerini duyduğunda

yüzünü buruşturdu.

Aaa

Merakına mani olamayan haydut, dostunun çoktan ölmüş olmasına*

korktuğu ve buna gerçekten inandığı halde mağaranın ginşıne yaklaş F

içeriyi dikizlemeye çalıştı.

206

Dünyanın Omurgası

"Luskan'a doğru yola koyulmalısın," diye fısıldayarak kendini azarladı

jylorik. "Bu gece Morik için sıcak bir yatak olacak."

Đki defasında da onlara elinden geldiğince sert darbeler indirmiş, fakat

üçünden bir tanesini bile öldürmeyi ve muhtemelen uzun süre savaş dışı

bırakmayı başaramamıştı. Đşte oradaydı, saldınya açıktı ve mekânın başka bir

çıkışı olup olmadığını bilmediği halde ana mağaraya koşturuyordu.

Ama Errtu'nun hatıraları o anda barbarla birlikte değildi. Đçinde

bulunduğu çaresizlik halindeyken, o duygusal kölelikten geçici olarak azat

olmuş ve bunu çok sevmişti.

Bir kez olsun şans ondan yana çıktı. Wulfgar, mağaranın içinde devlerin

en son pususundan kalma ganimetleri buldu, ki bunlara üç cüceden arta

kalanlar da dahildi. Cücelerden birisi küçük, ama sağlam bir çekiç taşıyordu,

diğerinde ise bir palaskaya yerleştirilmiş birkaç el baltası vardı.

Dev kükreyerek içeri daldı ve Wulfgar bir, iki, üç tane el baltası fırlatıp

iki tanesini isabet ettirdi. Yine de yabani yaratık üzerine gelmeye devam

ediyordu ve Wulfgar'dan tam bir koşar adım uzaktaydı ki, duvara mıhlanıp

ezileceğini düşünen çaresiz barbar çekici yaratığın uyluğuna fırlattı.

Wulfgar çaresizce dalışa geçti, zira tökezleyen devin durması imkânsızdı.

Taş duvara kafasını çarparak mağaranın tavanından epey bir toz toprak ve

çakıl dökülmesine sebep oldu. Her nasılsa, Wulfgar ezilmekten kurtulmuş,

ama yeni silahlarım geride bırakmıştı ve kaya ile kafasını ezdiği dev de

tökezleyerek mağaraya girdiği için onlara zamanında ulaşmasının imkânı

yoktu.

Wulfgar onlar yerine kırık balta sapına doğru koştu, sopayı yerden aldı

ve dev iri çizmesini yere vururken tekrar yuvarlandı. Wulfgar çoktan

harekete geçmiş, savunmasız dizlere saldırmaya başlamıştı. Dizlerden birine

art arda vurduktan sonra, ağaç gövdesini andıran bacağın etrafından dolanıp

devin erişim alanından dışarı çıktı. Vücuduyla beraber silahının ucunun

yönünü de değiştiren barbar, onu tekrar kan revân içindeki bacağın arka

teıafina sapladı. Duvara yaslanmış duran dev tekme atıp Wulfgar'ın omzuna

vurdu ve barbarın uçarak uzaktaki duvara çarpmasına sebep oldu.

Wulfgar artık savaşçı öfkesine girmişti. Çarpışmanın etkisini kükreyerek

berinden attı ve devin onun hareketini anlayamayacağı kadar hızlı bir

Şekilde, topallayan canavara hücum etti. Amansız sopası tekrar dizlere çalıştı

Ve dev ona vursa bile, Wulfgar en sonunda kemiğin kırıldığını işitince umudu

207

R.A. Salvatore

artû. Haykırışlarının gücü ile tüm mağarayı sarsan dev, kırık bacağım

kavrayarak yere yığıldı. Yediği darbenin doğurduğu acıyı üzerinden atan

VVulfgar, kahkahalar atarak devle alay etti.

Duvara yığılıp kalmış olan dev ayağa kalkmaya çalıştı, ama Wulfgar

derhal tepesine binip sırtında durdu ve sopasıyla kafasının arkasına vurmaya

başladı. Barbar, birkaç gümbürtü dolu darbe indirdi ve dev yüzükoyun yere

serilip kendini korumaya çalıştı. Wulfgar en sonunda içlerinden birinin işini

bitirebileceğini ummaya cesaret etti.

Derken diğer devin iri eli bacağını kavradı.

Mağara girişine gizlice sokulup içeri bakan Morik, yaptığı şeye

inanmakta güçlük çekiyordu. Sanki kendi bacakları ona ihanet ediyor

gibiydi.

Dev grubunun ilkinin, tepeden sarkan kayanın altında iki büklüm kalmış,

ağzındaki son kan parçalarım da öksürerek çıkartırken bir elini destek için

duvara uzatmış olduğunu gördü.

Morik, sağduyusu ona baskın gelemeden önce harekete geçti ve sessizce

duvarın kenarındaki gölgelere süzüldü. Çıkarttığı küçük sesler yaratığın

öksürükleri ve hmltılarıyla bastırıldığından, Morik devin yanına çıtını

çıkartmadan geldikten sonra yerden birkaç metre yüksekteki bir çıkıntıya

tırmandı.

Đçerideki mağaradan dövüş sesleri yükseldi ve Morik sadece Wulfgar'ın,

hem kendisi hem de dostu için iyi iş çıkartmakta olduğunu umabildi, zira

eğer diğer devler dışan gelirse Morik hakikaten de zor bir durumda kalırdı.

Haydut gerginliğini yatıştırdı ve hançerini elinde hazır etmiş bir halde,

saldırısını ölçüp tartarak sinip bekledi. Đnsanlarla yaptığı dövüşlerden

edindiği deneyimlerin ışığında, devi sırtından bıçaklamayı düşündü, ama

çelimsiz hançerine şüpheyle baktı.

Dev dönmeye başladı. Morik'in zamanı tükenmişti. Eksiksiz hareket

etmesi gerektiğini bilen, bu işin canım epey bir yakacağım tahmin eden ve

Dokuz Cehennem adına ahmak Wulfgar'm peşinden buraya neden geldiği111

merak eden Morik, içgüdüsünü dinledi ve devin yarılmış gırtlağına saldırdı-

Hançer panldadı. Dev uluyup havaya sıçradı —ve kafasını yukarıdan

sarkan kayaya sertçe çarptı. Đnleyen yaratık doğrulmaya çabalayıp kollan111

savurdu ve Morik bir darbe alıp havaya yükseldi. Yan yarıya tökezleyip Y311

yarıya koşan ve avazı çıktığı kadar bağıran Morik, peşinde zorlukla nete

208

Dünyanın Omurgası

alan ve onu yakalamaya çalışan devle birlikte mağaradan dışarı çıktı.

Devin adım adım kendisine yaklaştığını hissetti. En son anda Morik

kendisini yana doğru attı ve iri yaratık tökezleyerek önünden geçti. Bir eliyle

boğazını kavramıştı, nefesi feci şekilde hırıltı doluydu, yüzü mosmor

kesilmiş ve gözleri şişmişti.

Morik öbür tarafa doğru depara kalktı, ama dev onu takip etmedi. Đri

yaratık artık dizlerinin üzerine çökmüş, nefes almaya çalışıyordu.

"Bu gece yuvaya, Luskan'a dönüyorum," diye üst üste homurdandıysa

da Morik mağaranın girişine doğru ilerlemeye devam etti.

Wulfgar dönüp tüm gücüyle sopayı sapladıktan sonra vahşice ileri atıldı,

devin bacağına yapıştı ve onu büküp çekti. Dev tek dizinin üzerindeydi,

dengesini sağlamaya çalışırken kırık bacağı kaskatı ileri uzanmıştı. Diğer

cüsseli el Wulfgar'a doğru savruldu, ama barbar onun altından geçip ele

şiddetle asıldı ve serbest kalıp devin omzuna sıçradı.

Yaratığın ensesine doğru ilerledi ve ellerini devin kafasının önüne

çekerek balta sapının sivri yerini yaratığın gözüyle aynı hizaya getirdi.

Wulfgar ellerini kırık sapm üzerinde kenetledi ve sertçe asıldı. Devin elleri

onu durdurmak için üzerine atıldı, ama barbar hırladı ve sopayı çekmeye

devam etti.

Dehşete kapılan dev onu üzerinden silkelemeye çalıştı, iri elleriyle ve

tüm gücüyle, neredeyse her inşam durdurabilecek olan güçlü kaslarıyla onu

çekti.

Ama Wulfgar'ın açısı doğruydu ve neredeyse tüm insanların ötesindeki

bir güce sahipti. Diğer devin tekrar ayağa kalktığını gördü, ama dövüşte

düşmanlarını sırayla haklaması gerektiğini kendine hatırlattı. Wulfgar balta

sapının uç kısmının devin gözüne daldığım hissetti. Yaratık çılgına döndü,

hatta ayağa kalktı, ama Wulfgar sıkı sıkıya tutundu. Asıldıkça asıldı.

Dev, körlemesine duvara koşturup arkasını döndü ve adamı ezme

çabasıyla sertçe çarptı. Wulfgar hırlayarak acıyı üzerinden attı ve sopadan

mızrağı daha derine gömülüp yaratığın beynini bulana kadar tüm gücüyle

bastırdı.

Derken diğer dev geldi. Wulfgar aşağı inip mağaranın içinde ilerledi ve

ölen devin geçirdiği spazmları geri çekilişini örtmek için kullandı.

Wulfgar'ın doğaçlama mızrağının dip kısmı, ölen yabaninin kapalı göz

kapağının altından görülebiliyordu Wulfgar, çekici ve kana bulanmış el

209

R.A. Salvatore

baltalarından birini geri almak için dosdoğru ileri koşarken buna dikkat

edecek zaman bulamadı.

Dev, ölü arkadaşını kenara fırlattı ve ilerlemeye başladı, derken alnının

tam ortasına gömülen bir el baltasıyla birlikte geriledi.

Wulfgar yukarıdan aşağı yaptığı kudretli bir savuruşla saldırısını

sürdürdü ve çekici canavarın göğsüne çarptı. Ona bir daha ve üçüncü defa

vurdu, sonra savrulan yumruklardan eğilerek sakınıp devin dizine acımasız

bir darbe indirdi. Wulfgar devin yanından geçip duvara doğru koştu, duvarın

üzerinde iki adım atıp yükselerek geriye sıçradı ve dönerek amansız bir darbe

daha indirdi. Dev, darbeyi almak için tam zamanında dönmüştü.

Çekicin baş kısmı devin kafatasını çatırtıyla parçaladı. Đri yaratık dosdoğ-

ru yere yıkıldı ve zeminde kıpırtısız yattı.

Tam o anda Morik mağaraya girdi ve hırpalanmış olan Wulfgar'a ağzı bir

karış açılmış bir halde baktı. Barbarın omzu kana bulanmıştı, bacağı ayak

bileğinden uyluğuna kadar çürümüştü ve dizleriyle ellerinin derisi kalkmıştı.

"Gördün mü?" dedi Wulfgar muzaffer bir sırıtışla. "Hiç sorun değil.

Artık bir evimiz var."

Morik dostunun arkasına, yan yanya yenilmiş olan cücelere ve kanlan

tüm mağaraya yayılan iki ölü deve baktı. "Tıpkı onlar gibi," diye cevapladı soğukça.

Sonraki üç günün büyük bir kısmım mağaralarını temizleyerek geçirdiler.

Cüceleri gömdüler. Devleri parçalara bölüp dışan attılar ve gidip erzaklarını

buldular. Hatta dolambaçlı bir yol takip ederek atlan ve at arabasını mekâna

getirmeyi dahi başardılar, fakat hayvanların arabayı çekecek bir takım olarak

asla faydalı olmayacağına karar verip bu büyük çabanın ardından atlan

salıverdiler.

Morik, sırtında dolu bir çantayla Wulfgar'ı da alıp patikalara çıktı. Đkili

en sonunda geniş bir geçide, Dünyanın Omurgası'nın bu kesimindeki tek

gerçek yola yukandan bakan bir noktaya geldiler. Burası, Wulfgar ile eski

dostlarının Buzyeli Vadisi'nden her çıkışlarında kullandıkları yoldu. Batıda,

Hundelstone'un içinden geçen başka bir geçit vardı, ama burası çok daha

tehlikeli olmasına rağmen çok daha dolaysız bir yoldu.

"Kıştan evvel bu yerden birçok kervan geçecek," diye açıkladı Morik.

"Kuzeye gidenlerin yanında çeşitli mallar ve güneye gidenlerin yanında

boğumbaş oyma eserleri olacak."

210

Dünyanın Omurgası

Ticaret usullerini Morik'in anlayabileceğinden çok daha iyi bilen

Wulfgar sadece, başıyla onayladı.

"Onları iki taraftan vurmalıyız," diye önerdi haydut. "Erzak ihtiyacımızı güneyden gelenlerden ve gelecek için sermayemizi de kuzeyden gelenlerden

edinmeliyiz."

Wulfgar kalın bir kaya diliminin üzerine oturdu ve geçidin kuzeyine,

ötesindeki Buzyeli Vadisi'ne baktı. Geçmişiyle şu andaki hayatı arasında ne

kadar belirgin bir tezat olduğunu yeniden hatırladı. Eğer yol kesen

eşkıyaların izini süren kişiler eski dostları çıksaydı bu, kaderin ne büyük bir

cilvesi olurdu.

Bruenor'u, kükreyerek kayalıklı yamaca tırmanırken, çevik Drizzt'i ise

elinde palalanyla onun yanından hızla geçerken hayalinde canlandırdı. Tabii

Wulfgar biliyordu ki, Guenhwyvar çoktan onlardan yükseğe erişmiş ve

düşmanın kaçış yollarını kesmiş olurdu. Morik muhtemelen kaçardı ve Catti-

brie onu tek bir parlak okla alaşağı ederdi.

"Binlerce mil uzaktaymış gibi görünüyorsun. Neler düşünüyorsun

bakayım?" diye sordu Morik. Alışıldığı üzere, elinde çoktan tatmaya

başlamış olduğu açık bir şişe tutuyordu.

"Bir içkiye ihtiyacım olduğunu düşünüyorum," diye yanıtladı Wulfgar,

şişeyi alıp dudaklarına götürerek. Gırtlağından aşağı yakarak ilerleyen iri

yudum onu epey sakinleştirdi, ama hâlâ kendini içinde bulunduğu duruma

alıştıramıyordu. Belki de dostları, tıpkı onun Drizzt ve Guenhwyvar ile

birlikte (tabii diğerleri de takibe çıkmıştı) Buzyeli Vadisi'nde eşkıyalık

yaptıklarından şüphelendikleri dev grubunun izini sürüşü gibi onun peşinden

gelirdi.

Wulfgar büyük bir yudum daha aldı. Peşinden gelmeleri fikrinden hiç

hoşlanmamıştı.

211

R.A. Salvatore

BÖLÜM 17

BASKI

"Korkarım bahara kadar bekleyemem," dedi Meralda cilveyle

FeringaPa, Auckney Şatosu'nda yedikleri bir akşam yemeğinin ardından.

Đkisi, bahçede yaptıkları alışıldık yürüyüş yerine, bu akşam Meralda'nın

isteği üzerine sahilde yürüyüş yapıyordu

Genç lord bir anda durdu, gözleri Meralda'nın şimdiye kadar hiç

görmediği kadar genişlemişti. "Dalgalar," dedi, Meralda'ya yaklaşarak.

"Korkarım seni doğru duyamadım."

"Dedim ki, bahara kadar bekleyemem," diye tekrarladı Meralda. "Yani düğün için."

Feringal'ın yüzünde bir kulağından diğerine kadar uzanan bir sırıtış

belirdi ve genç lord neredeyse sevinçten dans edecek gibi görünüyordu.

Kadının elini nazikçe tutup dudaklarına götürdü ve öptü. "Eğer benden

istersen sonsuza kadar bekleyebilirim," dedi ciddiyetle. Meralda, büyük bir

şaşkınlığa uğrayarak —bu adam sürprizlerle dolu değil miydi?— ona

inandığını fark etti. Feringal kendisine asla ihanet etmemişti.

Meralda heyecanlanmış olsa da, acil sorunları vardı. "Hayır lordum,

uzun süre beklemeyeceksiniz," diye yanıtladı, elini adamın elinden çekip

yanağını okşayarak. "Beni beklediğiniz için kesinlikle müteşekkirim, ama

artık kendi arzulanmı bahara kadar bastıramayacağım." Adama yaklaştı ve

onu öptü ve adamın neredeyse eridiğini hissetti.

Feringal ilk defaya mahsus olmak üzere ondan kendini çekti. "Bunu

yapamayacağımızı biliyorsun," dedi, bu sözler ona bariz bir şekilde acı

verdiği halde. "Temigast'a söz verdim. Meşruiyet, aşkım. Meşruiyet."

"O zaman meşru kıl ve çabuk ol," diye yanıtladı Meralda, adamın

yanağını hafifçe okşayarak. Feringal'ın onun bu hafif dokunuşuyl3

bayılabileceğini düşünüyordu ve böylece ona tekrar yaklaştı ve nefes nefese

fısıldadı, "Bekleyemiyorum."

212

Dünyanın Omurgası

Feringal zaten zayıf olan kararlılığını yitirdi ve onu kollarının arasına alıp

öpmeye başladı.

Meralda bunu istemiyor, ama yapması gereken şeyi biliyordu. Daha

şimdiden çok zaman geçmiş olmasından korkuyordu. Genç kadın, adamı

beraberinde kumlara çekmeye başladı. Onu baştan çıkarması ve bu işi

halletmesi gerektiğini kendisine sertçe hatırlattı, ama derken kale surundan

bir haykırış geldi: Bu, Priscilla'nın tiz sesiydi.

"Feri!"

"Bana böyle seslenmesinden nefret ediyorum!" Genç lord büyük bir çaba

sarfederek Meralda'mn üzerinden kalktı ve fısıldayarak ablasına lanet

yağdırdı. "Ondan asla kurtulamayacak mıyım?"

"Feri, o sen misin?" diye seslendi Priscilla.

"Evet Priscilla," diye yanıtladı adam, hiç gizlemediği bir öfkeyle.

"Şatoya geri dön," diye çağırdı kadın. "Hava kararıyor ve Temigast

etrafta hırsızların olduğuna dair haberler işittiğini söylüyor. Seni surların

içinde görmek istiyormuş."

Hüsrana uğrayan Feringal, Meralda'ya baktı kafasını sağa sola salladı.

"Gitmemiz gerekli," dedi.

"Bahara kadar bekleyemem," dedi kadın kararlı bir sesle.

"Beklemeyeceksin de," diye yanıtladı Lord Feringal, "ama bunu

muntazam bir şekilde, görgü kurallarına uygun olarak halletmemiz gerekli.

Düğünü kış gündönümüne aldıracağım."

"Çok uzun," diye yanıtladı Meralda.

"Güz dönencesi olsun, o zaman,"

Meralda zamanı ölçüp hesapladı. Güz dönencesine altı hafta vardı ve

kendisi zaten bir aydan fazla süredir hamileydi. Yüz ifadesi hayal kırıklığını

yansıttı.

"Bundan daha erken almamın imkânı yok," diye açıkladı Lord Feringal.

"Bildiğin üzere, planlan Priscilla yapıyor ve tarihi öne almayı istediğimi

duyduğunda zaten hiddetten köpürecek. Temigast, en azından yıl ortasına

kadar beklememizi istiyor, ama onu ikna ederim."

Meralda'dan çok kendi kendine konuşuyordu ve ikisi şatoya doğru

yürümeye başladığında, genç kadın onun zırvalamasına izin verip kendi

düşüncelerine daldı. Adamın, ablasının hiddetinden korkusunun az bile

olduğunu biliyordu. Priscilla onların tarihi değiştirme planlarına karşı âdeta

savaşacaktı. Meralda, kadının bütün bu evlilik meselesinin bozulmasını

umduğundan emindi.

Başka bir adamın çocuğunu taşıdığından şüphelenirlerse düğünden önce

her şey gerçekten de bozulacaktı.

"Geceleyin yanınızda muhafızlar olmadan dışarı çıkmaman gerektiğini

213

R.A. Salvatore

bilmen lazım," diye azarladı PrisciUa, ikili şatonun antresine girer girmez.

"Etrafta hırsızlar var."

Meralda'ya dik dik baktı ve kadın Priscilla'nın sinirinin esas sebebini

anladı. Feringal'm ablası, hırsızların kardeşine zarar vermesinden

korkmuyordu. Daha ziyade, Feringal ile Meralda arasında yaşanabilecek ve

kumsalda yaşanmasına ramak kalmış olan şeyden korkuyordu.

"Hırsızlar mı?" diye kıs kıs gülerek yanıtladı Feringal. "Auckney'de hiç hırsız yok. Yıllardır burada hiç sorun yaşamadık, ben lord olduğumdan beri

yani."

"O zaman, sorunlar gecikmiş demektir," diye soğuk bir tavırla yanıtladı

PrisciUa. "Yıllardır Auckney'e düzenlenecek ilk saldırının lorda ve

müstakbel eşine yapılması iyi mi olurdu? Sevdiğini söylediğin kadına karşı

hiç sorumluluk duygun yok mu?"

Đşte bu sözler Feringal'ı hizaya getirdi. PrisciUa, her zaman bunu bir iki

sözle başarabiliyormuş gibiydi. Meralda, ona karşı elinde biraz gücü olur

olmaz bu sorunu çözmesi gerektiğini aklının bir kenarına not etti.

"Bu benim hatamdı," diye söze daldı Meralda, kardeşlerin arasına

girerek. "Geceleri sık sık dışarıda dolaşırım, en sevdiğim zamandır."

"Artık sıradan bir köylü değilsin," diye azarladı PrisciUa açık açık.

"Ailedeki yükselişinle beraber gelecek sorumlulukları anlamalısın."

"Haklısınız, Leydi PrisciUa," diye yanıtladı Meralda, kibar bir zarafetle eğilip reverans yaparak.

"Eğer gece vakti yürümek istiyorsanız, bunu bahçede yapın," diye ekledi

PrisciUa, ses tonu biraz daha yumuşayarak.

Başı Priscilla'nın kendisini göremeyeceği kadar öne eğilmiş olan

Meralda bilmiş bilmiş gülümsedi. Bu kadınla nasıl baş edeceğini anlamaya

başlamıştı. PrisciUa mücadeleci bir hedefe saldırmayı seviyordu, kendisiyle

hemfikir olup boyun eğenlere değil.

PrisciUa sinirle puflayarak gitmek için arkasını döndü.

"Haberlerimiz var," dedi Lord Feringal aniden, kadını durdurarak.

Meralda'nın kafası kalkıverdi, yüzü şaşkınlıkla ve hiddetle kıpkırmızı

kesilmişti. O anda sözlüsünün söyleyeceği laflan ağzına tıkmayı istiyordu;

şimdi karan bildirmenin sırası değildi.

"Evlenmek için bahara kadar bekleyemeyeceğimize karar verdik," diye

devam etti hiçbir şeyden haberi olmayan Feringal. "Düğün, güz dönen-

cesinde olacak"

Beklendiği üzere, Priscilla'nın yüzü kıpkırmızı kesildi. Titrememek için

irade gücünü elinden geldiğince kullandığı barizdi. "Hakikaten mi?" dedi sıktığı dişlerinin arasından. "Peki haberinizi Vekilharç Temigast ile

paylaştınız mı?"

214

Dünyanın Omurgası

"Đlk duyan sensin," diye yanıtladı Lord Feringal. "Nezaket icabı ve tabii düğün hazırlıklarını yapan kişi sen olduğun için."

"Hakikaten mi?" dedi Priscilla bir daha, buz gibi bir ses tonuyla. "Git ona söyle, Feri," dedi. "Şu anda kütüphanede. Ben Meralda'nın evine

ulaştırılmasını sağlarım."

Bu sözler Lord Feringal'ın koşturarak Meralda'nın yanına gelmesini

sağladı. "Çok uzun sürmeyecek, aşkım," dedi. Nazikçe kadının elini öpen

adam, vekilharcı bulmak için hevesle seğirtti.

"Ona orada ne yaptın?" diye Meralda'ya çıkıştı Priscilla, kardeşi oradan gider gitmez.

Meralda dudaklarını büzdü. "Yapmak mı?"

"Sen, şey, ona karşı cazibeni kullandın, değil mi?"

Meralda, Priscilla'nın terbiyesizce konuşmaktan kaçınma çabası

karşısında kahkahayı bastı, ki bu tepki, kesinlikle heybetli Priscilla'nın

beklediği türden değildi. "Belki de yapmalıydım," diye yanıtladı. "Biz buna ağzına bal çalmak deriz, ama hayır, bunu yapmadım. Onu seviyorum, bunu

biliyorsunuz, ama annem bir sürtük yetiştirmedi. Kardeşiniz benimle

evlenecek ve bu yüzden beklemeliyiz. Onun sözlerine bakılırsa, güz

dönencesine kadar."

Priscilla tehditkâr bir ifadeyle gözlerini kıstı.

"Benden bunun için nefret ediyorsunuz," diye onu açık açık suçladı

Meralda. Priscilla buna hazırlıklı değildi. Gözleri genişledi ve kadın bir adım

geriledi. "Kardeşinizi elinizden alıp, kurduğunuz hayatı bozduğum için

benden nefret ediyorsunuz, ama kusura bakmazsanız, bunu biraz bencilce

bulduğumu söylemeliyim. Kardeşiniz beni seviyor, ben de onu seviyorum ve

siz razı olsanız da olmasanız da evleneceğiz."

"Buna nasıl cüret eder—"

"Gerçeği söylemeye cüret ediyorum," diye sözünü kesti Meralda. Kendi

cüretkârlığına şaşırmıştı, ama geri adım atmayacaktı. "Annem, buz gibi

evimizde kışı atlatamayacak ve ben de onun ölmesine izin vermeyeceğim.

Münasip olanı yapma uğruna ve sizin sıkıntılarınız yüzünden buna izin

vermem. Planlan sizin yaptığınızı biliyorum ve bunun için size minnettarım,

ama artık daha hızlı yapın."

"Demek her şey bu yüzden, öyle mi?" diye sordu Priscilla, Meralda'nın

zayıf noktasını bulduğunu düşünerek. "Annen yani?"

"Bu sizin kardeşinizle ilgili," diye yanıtladı Meralda, dimdik durup

omuzlarını çıkartarak. "Feringal'ın meselesi, Priscilla'nın değil ve elinizi

kolunuzu bağlayan da bu işte."

Priscilla o kadar kötü alt edilmiş ve şaşkınlığa uğramıştı ki, ağzından tek

kelime çıkaramadı. Bocalamış bir halde arkasını dönüp oradan kaçtı ve

215

R.A. Salvatore

Meralda'yı antrede yalnız bıraktı.

Genç kadın uzun bir süre durup sarfettiği sözleri düşündü. Priscilla'ya

karşı kendisini savunduğuna inanmakta güçlük çekiyordu. Şimdi yapması

gereken hareketi düşündü ve oradan ayrılmasının en doğrusu olduğuna karar

verdi. Feringal ile birlikte şatoya döndüklerinde, Liam'ın kapının önünde

arabasıyla beklediğini görmüştü, böylece onun yanına gitti ve gnoma

kendisini evine götürmesini söyledi.

Meralda'nın Auckney Lordu'yla her buluşmasının ardından yaptığı gibi,

at arabasının şatodan aşağı uzanan yolda ilerleyişini izledi.

Jaka Sculi kendi duygularını nasıl çözümleyeceğini bilmiyordu.

Meralda'nın kendisine bebeğin, onun bebeğinin haberini verdiği anı

düşünüp duruyordu. Onu terslemiş ve ihtiyatı elden bırakmış, böylece gerçek

hisleri net bir şekilde yüzünden yansımıştı. Cezası da bu olmuştu işte, Auck

Şatosu'ndan, onun yanından dönüşünü izlemek.

Jaka bundan başka ne yapabilirdi ki? Meralda'nın kendisine önerdiği

hayatı kesinlikle istemiyordu. Asla istemezdi! Kadınla evlenmenin, onun

etrafta zırlayan bir bebekle birlikte şişkolaşıp çirkinleşmesinin düşüncesi onu

dehşete sürüklüyordu, ama belki de bu, Lord Feringal'ın ona sahip olmasının

düşüncesi kadar baskın değildi.

Đşte mesele buydu, Jaka şimdi anlamıştı, fakat bunu anlaması kalbinde

hissettiği şeyi değiştirmeye pek yaramadı. Meralda'nın o adama ait

olmasının ve Lord Feringal'ın Jaka'nın çocuğunu sanki kendisine aitmiş gibi

yetiştirmesinin düşüncesine katlanamıyordu. Adam sanki, her kasabadaki

her lordun daha üstü kapalı bir şekilde yaptığı şeyi açıkça yapıp Jaka'dan

çalıyormuş gibiydi. Evet, her zaman köylülerden, Jaka gibi dürüst kişilerden

çalarlardı. Jaka gibi dürüst insanlar toprağın içinde tırnaklarını kırıp çürümüş

yemekler yerken, onlar konfor içinde yaşar, etrafları lükslerle çevrili olurdu.

Kendi seçtikleri kadım alırlardı ve bunu yaparken ortaya karakterlerini değil,

Jaka gibi köylülerin mücadele edemeyeceği şekilde zenginliklerini

koyarlardı. Feringal onun kadınım çalmıştı ve şimdi de sıra çocuğundaydı.

Hiddetle titreyen Jaka, içinden taşan bir dürtüyle kollarını savurarak aşağı

koşturdu ve arabacıya durmasını söyledi.

"Defol!" diye seslendi Liam Woodgate arabanın üzerinden, hiç

yavaşlamadan.

"Meralda ile konuşmam gerekli," diye haykırdı Jaka. "Annesiyle ilgih-216

Dünyanın Omurgası

Đşte bu sözler, Liam'ın aşağıya eğilip Meralda'nın bu konudaki

düşüncesini alacak kadar yavaşlamasını sağladı. Genç kadın, bu gürültü

patırtının kaynağını öğrenmek için kafasını sürücü penceresinden dışarı

uzattı. Bariz bir şekilde tepesi atmış olan Jaka'yı gördüğünde beti benzi attı,

ama geri çekilmedi.

"Seninle konuşabilmesi için arabayı durdurmamı istiyor. Annen

hakkında bir şeyler söyleyecekmiş," diye açıkladı sürücü.

Meralda Jaka'ya dikkatle baktı. "Onunla konuşacağım," dedi. "Durup

beni burada bırakabilirsin, Liam."

"Evinize bir mil var," diye gözlemledi gnom sürücü, bu rahatsızlıktan hiç hoşlanmamış bir halde. "Đkinizi de oraya kadar götürebilirim," diye önerdi.

Meralda ona teşekkür etti ve elini sallayarak onu geçiştirdi. "Kolayca

yürüyebileceğim bir mil," diye cevapladı ve sürücü daha arabayı

durduramadan önce kendini kapıdan dışan attı. Meralda, karanlık yolda Jaka

ile yalnız başına kalmıştı.

"Buraya gelmekle ahmaklık ettin," diye azarladı Meralda, Liam at

arabasını çevirip oradan uzaklaştığı anda. "Ne peşindesin?"

"Başka seçeneğim yoktu," diye yamtladı Jaka, ona sarılmak için ileri

atılarak. Meralda onu itti.

"Ne taşıdığımı biliyorsun," diye devam etti kadın, "ve bunu kısa süre içinde Lord Feringal da bilecek. Eğer karnımdaki bebekle seni ilişkilendirirse

ikimizi de öldürür."

"Ondan korkmuyorum," dedi Jaka, ona doğru yaklaşarak. "Ne

hissettiğimi biliyorum, Meralda. Bu gece senin yanma gelmekten başka

seçeneğim yoktu."

"Hislerini gayet açıkça belirtmiştin," diye yanıtladı kadın soğukça.

"Ne ahmakmışım," diye itiraz etti Jaka. "Haberin beni nasıl şoka

uğrattığını anlaman gerekli, ama bunu aştım. Beni affet, Meralda. Senin affin

olmadan yaşayamam."

Meralda gözlerini kapadı ve tüm bunları hazmetmeye çalışırken vücudu

sallandı. "Ne peşindesin, Jaka Sculi?" diye tekrar, sessizce sordu. "Kalbin nerede?"

"Seninle," diye hafifçe yanıtladı adam, ona yaklaşarak.

"Ve?" diye teşvik etti Meralda, gözlerini açıp ona dik dik bakarak. Jaka hiçbir şey anlamamış gibiydi. "Demek ufaklığı daha şimdiden unuttun, öyle

mi?" diye sordu.

"Hayır," dedi Jaka, neden bahsettiğini anlayarak. "Elbette ki çocuğu da seveceğim."

Meralda ona banmadığını fark etti ve yüz ifadesi Jaka'ya bunu açıkça

belirtti

217

i

R.A. Salvatore

"Meralda," dedi, kızın ellerini tutup kafasını sağa sola sallayarak. "Lord Feringal'ın benim —bizim— çocuğumuzu kendisininmiş gi0i

yetiştirmesinin düşüncesine tahammül edemiyorum."

Yanlış cevap. Bu çocukla bir önceki karşılaşmalarından beri gözlerini

sonuna kadar açık tutan Meralda'nın tüm içgüdüleri ona gerçeği

haykırıyordu. Bunun, Jaka'nın çocuğa duyduğu sevgiyle, hatta kendisine

duyduğu sevgiyle alâkası yoktu. Hayır, Jaka'nın bunun gibi hislere yatkın

olmadığını fark etti. Şimdi karşısına geçmiş aşkı için yalvanyordu, çünkü

Lord Feringal tarafından mağlup edilme düşüncesine dayanamıyordu.

Meralda derin bir nefes alıp kendisini toparladı. Đşte karşısında bir

zamanlar sevdiğini sandığı adam duruyor, bir zamanlar duymak istediği her

şeyi ona söylüyordu. Eğer Meralda onun yanına gittiğinde Jaka onunla

beraber kaçma yolunu seçmiş olsaydı, şimdi ikisi Luskan'a giden yolu

yanlamış olurlardı. Meralda Ganderlay, artık daha akıllı bir kadındı,

kendisinin ve çocuğunun iyiliğini düşünen bir kadın. Jaka onlara asla güzel

bir yaşam sunamazdı. Yoksulluk tuzağı onlan kaçımlmaz kıskacına alır

almaz ondan ve çocuktan nefret etmeye başlayacağını kalbinin derinlerinde

biliyordu. Bu bir müsabakaydı, aşk değil. Meralda daha iyisini hak ediyordu.

"Defol git," dedi Jaka'ya. "Çok uzaklara git ve bir daha asla geri gelme."

Adam sanki yıldınm çarpmış gibi kalakaldı. "Ama—"

"Bana inanabileceğim bir cevap veremeyeceksin," diye devam etti kadın.

"Seni mutlu edecek bir hayat yaşayamayız."

"Yanılıyorsun."

"Hayır yanılmıyorum ve bunu sen de biliyorsun," dedi Meralda. "ikimiz bir anı paylaştık ve ben o anı tüm hayatım boyunca aziz sayacağım. Fakat

yaşadığımız başka bir an, bütün bunların aslını bana gösterdi. Hayatında

bana ve bebeğime yer yok. Asla olmayacak." Ona esas söylemek istediği

gidip büyümesiydi, ama Jaka'nın bunu ondan duymasına gerek yoktu.

"Ne yapmamı bekliyorsun? Sessizce durup Lord Feringal'ın sana—"

Elleriyle kulaklarım tıkayan Meralda onun sözünü kesti. "Sarfettiğin her

kelime iyi hatıralanmdan çalıp götürüyor. Kalbini bana açıkça gösterdin."

"Bir ahmaktım," diye yalvardı Jaka.

"Hâlâ da öylesin," dedi Meralda soğuk bir sesle. Arkasını döndü ve

yürüyüp gitti.

Jaka onun ardından seslendi. Haykınşlan Meralda'mn kalbini bir ok git"

deşiyordu, ama genç kadm, bu adamın, hayır bu çocuğun aslında ne

olduğunu kendisine hatırlatarak yönünü korudu ve arkasına bakmadı. Sonra

koşmaya başladı ve evinin önüne gelene kadar durmadı.

Salonda tek bir mum yanıyordu. Şükür ki anne babası ve Tori uyuyordu.

Bu onun için iyi bir haberdi, çünkü o anda kimseyle konuşmak istemiyordu.

218

Dünyanın Omurgası

En sonunda Jaka'ya karşı hislerini çözümlemişti, yaşadığı kaybın acısını

kabullenmişti. Sonradan yaşanılan hayal kırıklarını değil de, paylaştıklan

tutku dolu geceyi hatırlamaya çalıştı, ama o hayal kınklıklan, yani bu

çocuğun esasında kim olduğunu gösteren işaretler acımasız gerçeklerdi, genç

âşıkların hayalleri değil. Gerçekten de Jaka'nm sadece uzağa gitmesini

istiyordu.

Meralda çok daha acil başka bir sorunun olduğunu biliyordu. Güz

ekinoksuna daha çok vardı, ama Priscilla ile Temigast bir yana dursun, Lord

Feringal'ı dahi düğünü bundan daha erkene almaya ikna edemeyecekti.

'Belki de etmem gerekmez,' diye düşündü aklına gelen bir fikirle. Eğer

güz zamanında evlenirlerse ve bir şekilde düğünden önce de seviştikleri

ortaya çıkarsa, kasaba halkı onlan affederdi. Auckney "yedi aylık

bebeklerle" doluydu.

Karanlık odasında yatan Meralda, ne yapması gerektiğini bilerek başını

salladı. Feringal'ı yine baştan çıkartacaktı ve bunu çok yakın zamanda

yapacaktı. Adamın arzulannı ve o arzulan basit bir öpücük veya dokunuşla

alev alev tutuşturabileceğini biliyordu.

Meralda'nın gülümsemesi neredeyse derhal kayboldu. Böyle bir şeyi

düşündüğü için bile kendisinden nefret etti. Eğer Feringal'ı baştan çıkarırsa,

genç lord çocuğun kendisinin olduğunu sanacaktı, ki bu hem Feringal'a, hem

de çocuğa söylenebilecek en kötü yalandı.

Yaptığı plandan ve onu tasarladığı için kendinden nefret ediyordu, ama

derken, diğer odadaki annesi öksürdü. Meralda ne yapması gerektiğini

biliyordu.

219

R.A. Salvatore

BÖLÜM 18

GÖNÜLSÜZ

"Đlk müşterilerimiz," diye bildirdi Morik. O ve Wulfgar, Buzyeli

Vadisi'ne açılan geçide tepeden bakan yüksek bir çıkıntıda duruyorlardı.

Yolda bir çift at arabası ilerliyordu, tempoları sıkıydı, ama çılgınca değildi.

"Gezginler mi yoksa tüccarlar mı?" diye sordu Wulfgar, hiç ikna

olmamış bir sesle.

'Tüccarlar ve arabalarında mallar taşıyorlar," diye yanıtladı haydut.

"Hızlan onları açığa vuruyor ve kanatlan koruyan muhafızların olmayışı

bize davetiye çıkartıyor."

Tüccarların, yanlarında ağır donanımlı bir asker grubu olmadan bu kadar

tehlikeli bir yola çıkması Wulfgar'a ahmakça gelse de barbar, Morik'in

sözlerinden şüphe duymuyordu. Eski dostlarının yamnda vadiden dışan

yapttğı son yolculuğunda, tek başına ve saldınya açık bir şekilde yolculuk

eden bir tüccar arabasına rastlamıştı.

"Şaşırdın mı?" diye sordu Morik, barbarın yüz ifadesini fark ederek.

"Ahmaklar beni her zaman şaşırtmıştır," diye yanıtladı Wulfgar.

"Muhafızlara paralan yetmiyor," diye açıkladı Morik. "Buzyeli Vadisi'ne doğru yola çıkan pek az kişinin parası yeter ve bunu karşılayabilenler

çoğunlukla, daha güvenli olan batı geçidini tercih eder. Görebileceğin üzere

bunlar, acınacak kadar ucuz mallara ticaretini yapan düşük seviyeli

tüccarlar. Çoğunlukla iyi talihlerine bel bağlar, ya yolda bir kervana

katılmayı bekleyen yetenekli savaşçılar ya da açık bir yol bulmayı umarlar.

"Bu çok kolay görünüyor."

"Kolay zaten!" diye yanıtladı Morik hevesle. "Bu kervana bir iyilik ettiğimizi anlıyorsundur elbette." Wulfgar pek ikna olmuşa benzemiyordu.

"Şunu bir düşün," diye teşvik etti haydut. "Eğer o devleri öldürmemiş

olsaydık, bu tüccarlar muhtemelen burada kafalanna yağan kayalar

bulurlardı," diye açıkladı. "Sadece soyup soğana çevrilmekle kalmaz, ayn> 220

Dünyanın Omurgası

zamanda derileri kemiklerinden ayrılıp bir devin tavasmdaki soğana

dönerlerdi." Sırıttı. "Öyleyse mızmızlanma, iri dostum," diye devam etti.

"istediğimiz tek şey onların parası, ki bu da onlar için yaptığımız hizmet

karşılığında adil bir ödeme."

Bu, garip bir şekilde Wulfgar'ın kulağına mantıklı gelmişti. O açıdan

bakılacak olursa, Morik'in sözünü ettiği o hizmet, Wulfgar'ın Drizzt ve

diğerleriyle birlikte birçok yıldır yapmakta olduğu şeyden, yani vahşi bir

diyara adalet getirme işinden pek farklı değildi. Aradaki tek fark, Morik'in

az sonra yapmayı planladığı gibi bu iş için daha önce hiç ücret talep etmemiş

olmasıydı.

"Seçebileceğimiz en rahat yol, dövüşe tutuşmadan onlara gücümüzü

göstermek olacaktır," diye açıkladı haydut. "Hizmetlerimizin karşılığında haraç, biraz erzak ve belki de biraz altın talep edip onlan kendi yollarına

göndermeliyiz. Fakat iki at arabası mevcutken ve görünürde hiçbir muhafız

yokken onlan tamamen haklamamız da olasıdır, eğer doğru düzgün yapılırsa

iyi bir vurgun olur ve hiçbir şahit olmaz." Anlattığı ikinci seçeneğin üzerine yüzünde beliren gülümseme, Wulfgar'ın kaşlanmn çatıldığını gördünce

kayboluverdi.

"O zaman haraç isteyeceğiz, o kadar," diye uzlaştı Morik. "Yolda

çıkardığımız iş için hak ettiğimiz ödemeyi."

Bu bile barban rahatsız ediyordu, ama Wulfgar başım sallayıp hemfikir

oldu.

«£*>.«*§;»

Yolun üzerinde, at arabalarının, bir tekerlek veya at kaybetmemek için

bataı sayılır derecede yavaşlamak zorunda kalacağı kayalıklı bir noktayı

seçti. Patikanın sol tarafındaki tek bir ağaç, Wulfgar'm saldın planında

üzerine düşeni yerine getirmesi için —tabii iş oraya varırsa— ona imkân

tanıyacaktı.

Đki at arabası hoplaya sıçraya gelirken, Morik yolun ortasında, açıkta

duruyordu.

"Selâmlar!" diye seslendi, patikanın ortasına yürüyüp kollannı

kaldırarak. Morik, sürücünün yanında oturan adamın oldukça iri bir arbaleti

^enne doğrulttuğunu gördüğünde biraz sindi. Yine de, fazla geri gidemedi,

zira at arabasını en uygun olan noktada durdurmak zorundaydı.

"Yoldan çekil yoksa seni vururum!" diye haykırdı arbaletli adam.

Morik, cevap olarak yere eğildi ve havaya iri bir kelle, bir dev kellesi

R.A. Salvatore

kaldırdı. "Bunu hiç tavsiye etmem," diye yanıtladı, "hem ahlaki, hem de fiziksel açıdan yani."

At arabası durdu ve ardından gelen arabayı da durmak zorunda bıraktı.

Morik, ikinci bir dev kellesini bir kayanın arkasından çıkartmak için

ayağını kullandı ve bunu yaparken neredeyse dizini burkacaktı. "Önünüzde

uzanan yolun artık açık olduğunu size bildirmekten neşe duyarım."

"Öyleyse yolumdan çekil," diye cevap verdi ilk at arabasının sürücüsü,

"yoksa seni vurur, ben de üzerinden geçerim."

Morik kıs tas güldü ve yolun üzerine bırakmış olduğu bohçayı açıp üçüncü

devin kellesini gözler önüne serdi. Kabadayılıklarına Tağmen, kellelere

bakanların bu manzaradan epey etkilenmiş —ve korkmuş— olduklarını fark

etti. Üç devi mağlup edebilecek bir adam hafife alınmamalıydı.

"Dostlarım ve ben tüm hafta boyunca yolu temizlemek için çalıştık,"

diye açıkladı Morik.

"Dostların mı?"

"Bunu yalnız başıma yaptığımı mı sanıyorsunuz?" dedi Morik kahkaha

atarak. "Gururumu okşadınız. Hayır, birçok dostumdan yardım aldım."

Morik, sanki sayısız "dostlarını" gösterirmişçesine geçidin kayalıklı

çıkıntılarına batandı. "Onları affedin, biraz utangaçtırlar."

"Sür şunu!" diye bir ses geldi at arabasının içinden ve sürücü

koltuğundaki ita adam birbirilerine baktılar.

"Dostların hırsızlar gibi saklanıyor," diye haykırdı sürücü, Morik'e.

"Yoldan çekil!"

"Hırsızlar mı?" diye duyduklarına inanamamış bir tavırla tekrarladı

Morik. "Eğer biz olmasaydık şimdiye çoktan ölmüş, bir devin fırlattığı

kayanın altında ezilmiştiniz."

At arabasının kapısı açıldı ve yaşlı bir adam dışarı sarkıp bir ayağı içerde,

diğeri basamağın üzerinde durdu. "Yaptıklarınız için ücret talep

ediyorsunuz," diye belirtti, bu usulü gayet iyi bildiği barizdi (Faerûn'un

kuzey kesimindeki çoğu tüccarın bildiği gibi).

"Talep etmek çok kaba bir kelime," diye yanıtladı Morik.

"Oynadığın oyun da kaba, küçük hırsız," diye yanıtladı tüccar.

Morik gözlerini tehditkâr bir edayla kıstı ve yerdeki üç dev kellesine

manalı bir şekilde baktı.

"Pekâlâ," diye razı oldu tüccar. "Kahramanlıklarınızın bedeli nedir?"

' Nöbetimize devam edip geçidi güvende tutmak için erzağa ihtiyacımız

var," mantıklı bir açıklama yaptı Morik, "ve belki de çabalarımızın

karşılığında birazcık altına." Kaşlarım çatma sırası tüccara gelmişti. "De^

klanına yaptığımız saldırıdan sağ çıkmayanların dul karılarına ödemek için,

diye doğaçlama yaptı Morik.

222

Dünyanın Omurgası

"Üç devi klandan saymam ben," diye tatsızca yanıtladı tüccar, "ama

çabalarınızı karşılıksız bırakmayacağım. Sana ve saklanan dostlarına iyi bir

yemek öneriyorum ve eğer Luskan'a kadar bize muhafızlık etmeyi kabul

ederseniz hepinize gün başına bir altın öderim," diye ekledi tüccar,

bonkörlüğünden gurur duyuyordu ve durumu kendi lehine çevirdiği için

memnun olduğu barizdi.

Bu zayıf teklif karşısında Morik'in gözleri kısıldı. "Şu anda Luskan'a

dönmeyi hiç istemiyoruz."

"Öyleyse yemeğinizi yiyin ve bununla yetinin," diye sert bir cevap geldi.

"Ahmak," dedi Morik sessizce ve yüksek sesle tüccarın teklifine karşılık verdi. "Elli altından ve yedi adam için üç öğünlük yemekten aşağısını kabul

etmeyeceğiz."

Tüccar kahkaha attı. "Sizi sağ salim yolunuza koyma rızamızı kabul

edeceksiniz," dedi. Parmaklarını şıklattı ve ikinci at arabasından kılıçlarını çekmiş iki adam çıktı. O arabanın sürücüsü de kendi kılıcını çekti.

"Şimdi defolun!" diye sözünü bitirdi ve arabaya girip ortadan kayboldu.

"Onu ezip geç," diye haykırdı sürücüye.

"Ahmaklar!" diye çığlık attı Morik, zira Wulfgar'a vereceği işaret buydu.

Sürücü tereddüt etti ve bu ona pahalıya patladı. Sağlam bir ipin ucunu

tutan VVulfgar, sol tarafta uzanan kayalıklı duvarın ardındaki gizlenme

yerinden sıçradı ve kanlan donduran bir ulumayla sarkaç gibi sallandı.

Arbaletli adam dönüp atışını yaptı, ama hedefi feci şekilde kaçırdı. Wulfgar

tüm hızıyla sallanıp geldi, ipi bıraktı ve kudretli kollarını iki yana açarak,

sürücü sırasında oturan okçuyu ve sürücüyü yere devirdi, epey uzakta bir et

yığını halinde tepelerine bindi. Yüzüne inen bir dirsek, sürücüyü yere serdi.

Dirseğinin yönünü değiştiren Wulfgar okçunun çenesine vurdu ve dışarı kan

fışkırırken çenesinin kırıldığı kesindi.

Arkadaki arabadan çıkan kılıçlı üç adam ileri atıldı, ikisi ilk arabanın

solundan, üçüncüsü ise sağından dolaştı. Morik, bir elinde uzun, ince kılıcı,

diğerinde ise hançeriyle sağ tarafa gidip Wulfgar'a varamadan önce adamın

yolunu kesti.

Kılıçlı adam, hayduda dolambaçsız bir yöntemle saldırdı. Morik kılıcını,

savrulan silahın üzerine yerleştirip onu çevirerek saf dışı bıraktı. Đleri adım

aüp hançerini adamın kılıcının üzerine kenetleyen ve silahı hiçbir zarar

iremeyecek şekilde kenara iten Morik, adamın boğazına doğru kendi

kılıcıyla yaptığı bir saplama hamlesiyle karşılık verdi. Onu haklamıştı, daha

"°grusu, kolu sert taşı şişlemeye çalışırcasına kesin bir şekilde durdurulmuş

°lrnasaydı onu haklayacaktı.

"Ne yapıyorsun sen?" diye sordu Wulfgar'a, iri adam, savrulan kılıç ve

hançer sebebiyle kulağını yitirmeyi kıl payıyla atlatarak içeri doğru bir adım

223

R.A. Salvatore

atıp muhafıza yumruğu indirdiğinde. Adam serbest olan elini darbeyi

önlemek için kaldırmıştı, ama Wulfgar'ın ağır yumruğu bu savunmayı aşıp

hem kendi yumruğunu hem de adamın önkolunu yüzüne gömerek geriye

uçmasına sebep oldu. Ama bu kısa süreli bir zaferdi.

Sürücü, Wulfgar'dan yediği darbeyle sersemlemiş olsa da, ayağa

kalkmıştı ve elinde bir kılıç vardı. Daha da kötüsü, diğer iki kılıçlı adam

kendilerine sağlam noktalar bulmuşlardı; bir tanesi sürücü mahalinin üstüne

çıkmış, diğeri ise arabanın önüne geçmişti. Sanki bu da yeterince kötü

değilmiş gibi, tüccar, elinde bir değnekle dışarı fırlamıştı.

"Şimdi ahmak olan biziz işte!" diye haykırdı Morik Wulfgar'a, küfürler

savurup sürücü sırasının üzerindeki kılıçlı adamın saldırısından kurtulurken.

Adamın sapla ve kes kombinasyonuna bakan Morik, onun dövüş konusunda

acemi olmadığını anlayabiliyordu.

Wulfgar tüccara saldırdı. Aniden, saçları dimdik olmuş bir halde geri

uçmaya başladı ve kalbi düzensizce tekledi.

"Demek değnek buna yarıyormuş," diye belirtti Morik, parlak ışık

geçince. "Büyücülerden nefret ediyorum."

Morik, yerde duran kılıçlı adama saldırdı. Adam, haydudun onu hızlı bir

şekilde öldürmek için yaptığı ilk teşebbüsünü, neredeyse Morik'in dengesini

bozacak bir dairesel savuşturmayla boşa çıkardı. "Acele et!" diye Wulfgar'a seslendi Morik, sonra, sürücü sırasındaki adam atlann üzerinden sıçrayıp

kafasına doğru kesme hamlesi yapınca eğildi ve kılıcını çılgınlar gibi yukan

kaldırdı.

Sürücü ve barbarın az önce dirseklediği adam üzerine saldırdı ve Wulfgar

çekici sırtından almak için hızla hareket etti. Önce sürücünün saldırısını

karşılar gibi yaptı, ama tutuş ve savruluş yönünü değiştirip silahı tüccara

doğru fırlattı. Başka bir şimşek oku yemeye hiç niyetli değildi.

Çekiç hedefi mükemmel bir şekilde buldu. Tüccara değil, at arabasının

kapısına vurdu ve kapının başka bir şimşek yollamak için değneği uzatmış

olan adamın koluna çarpmasına sebep oldu. Fakat tüccar atış yapmayı

başardı ve Wulfgar'a saldıran diğer adamı kıl payıyla sıyıran cızırtı dolu bir

şimşek yolladı.

"Herkes hücum!" diye seslendi Morik, soldaki kayalıklı tepeye bakarak.

Yaptığı blöf, rakiplerinin başlarını bir anlığına çevirmelerini sağladı. Tekrar

dönüp baktıklarında ise, haydudun tüm hızıyla tabanları yağladığını gördüler

ve Morik, hayatı söz konusuyken hakikaten de hızlı bir koşucuydu.

Wulfgar'ın gücüne saygı duyan sürücü, tereddütle yaklaştı. Fakat dıger

adam dosdoğru hücum etti, ta ki barbar havaya sıçrayıp böğürerek ona

dönene kadar. Wulfgar neredeyse derhal yön değiştirip sürücünün üzerin

atıldı ve inanılmaz çevikliğiyle adamı gafil avladı. Adamın silah tutan eu1"

224

Dünyanın Omurgası

yakalamasının karşılığında kolunda açılan acı verici kesiği kabul etti. Onu

güçlü bir çekişle yanına getiren Wulfgar eğildi, serbest elini adamın

kemerine geçirdi ve debelenen anmağı kafasının üzerine kaldırdı. Wulfgar

dönüp onu fırlattı ve sürücü, hücum eden yoldaşının üzerine düştü.

Wulfgar duraksadı ve Morik'in tüm hızıyla koşarak geçtiğini gördü.

Savaşın gidişatı göz önünde bulundurulursa, bu mantıklı bir seçimdi, ama

barbarın kanı kaynıyordu ve bu yüzden at arabalarına ve iki kılıçlı adama geri

döndü. Tam döndüğü anda başka bir şimşek çatalı üzerinde patladı. Wulfgar

uzun bacaklarıyla, kayalıklı yokuşta Morik'e elli metre fark attı.

Başka bir şimşek, ikilinin yanına çarpıp kayaları yardı. Az sonra, alaylar

ve tehditler eşliğinde bunu bir arbalet oku takip etti. Ama kimse peşlerinden

gelmedi ve ikili kısa süre sonra yüksek uçurumların ortasında koşturuyordu.

Durup soluklanmaya cesaret edebildiklerinde, Wulfgar kesik tuniğinden

görünen iki yaraya bakıp kafasını sağa sola salladı.

"Planladığımız gibi yapıp sürücüyü ve arbaletçiyi yere devirdikten sonra

dosdoğru tüccarın tepesine binseydin bu dövüşü kazanırdık," diye azarladı

Morik.

"Sen de o adamın boğazım kesmiş olurdun," diye suçladı Wulfgar.

Morik kaşlarım çattı. "Ne olmuş yani? Eğer bu hayatı yaşamaya

gönülsüzsen neden buradayız?"

"Sen Luskan'da katillerle iş yapmayı seçtiğin için," diye ona hatırlattı Wulfgar ve ikisi birbirilerine buz gibi bakışlar attı. Morik, iri adamın

kendisine saldıracağım düşünerek elini kılıcına attı.

Wulfgar da tam olarak bunu yapmayı düşünüyordu zaten.

Mağaraya birbirilerinden ayn yürüyerek döndüler. Morik oraya

barbardan önce vardı ve içeri girdi. Wulfgar fikrini değiştirip dışarıda kaldı

ve yaralanyla ilgilenebileceği bir yere, yakınlardaki küçük bir derenin

kenarına gitti. Göğsünün o kadar da kötü yaralanmamış, sadece o küçük

yıldırım darbesiyle kıllarının alazlanmış olduğunu gördü. Fakat omzundaki

yarası yine ciddi bir şekilde açılmıştı. Barbar, ne kadar kan kaybetmiş

olduğunu ancak ağır tuniğini çıkarttıktan sonra fark etti.

Morik onu birkaç saat sonra orada, düz bir kayanın üzerinde kendinden

geçmiş bir halde buldu. Dürtükleyerek barbarı uyandırdı. "Đşimiz iyi

gitmedi," diye belirtti haydut, bir çift şişe göstererek, "ama hayattayız ve bu, kutlama yapmamız için bir sebeptir."

"Bir sebebe ihtiyacımız mı var?" diye hiç gülümsemeden yanıtladı

Wulfgar ve arkasını döndü.

"Đlk saldırılar her zaman felâket niteliğinde olur zaten," diye makul bir açıklama yaptı Morik. "Sadece birbirimizin dövüş stillerine daha iyi

alışmamız gerekli, o kadar."

225

R.A. Salvatore

Wulfgar onun sözlerini kendi deneyimlerinin, Drizzt ile birlikte

yaşadıkların ilk gerçek dövüşün ışığında düşündü. Bu sözler bir noktaya

kadar doğruydu, Wulfgar Aegis-fang'i aşağıdan atıp neredeyse drowun

kafasını patlatacakü, ama en başından beri Drizzt ile aralarında bir uyum

vardı. Kalplerinin eş olması, dövüş taktiklerini de eş kılmıştı. Morik ile aynı

şeyi paylaşüğını söyleyebilir miydi? Peki bunu ileride başarabilir miydi?

Wulfgar, gülümseyen ve sert içki şişelerini elinde tutan hayduda baktı.

Evet, Morik ile uyum sağlayabilirdi. Kalp ve ruh olarak birbirilerine

benzeyebilirlerdi. Belki de Wulfgar'ın en çok canını sıkan şey de buydu.

"Geçmiş artık yok ve gelecek de henüz yok," dedi Morik. "Öyleyse

şimdiki zamanda yaşa ve tadını çıkar, dostum. Her anın tadını çıkar."

Wulfgar, sokaklarda günübirlik yaşayan birçok insanın ortak mantrası

haline gelmiş olan bu sözleri düşündü ve şişeyi aldı.

226

Dünyanın OmurgaS*

BÖLÜM 19

FIRSAT

"Çok zamanımız yok! Ne giyeceğim ben şimdi?" diye feryat figan etti

Biaste Ganderlay, Meralda annesine düğün tarihinin güz dönencesine

alındığını haber verdiğinde.

"Eğer elimizde olandan fazlasını giymemiz gerekiyorsa, onları bize Lord

Feringal temin edecektir," dedi Dohni Ganderlay, kadının omzuna hafifçe

vurarak. Meralda'ya gurur ve daha çok takdir dolu bir bakış attı ve Meralda,

babasının onun yaptığı fedakârlığı anladığını fark etti.

Eğer babası karnında bir bebek olduğunu öğrenseydi o ifade nasıl da

değişiverirdi?

Düşüncelerine rağmen karşılık olarak zayıfça gülümsedi ve o gün için

giyinmek üzere odasına gitti. Liam Woodgate sabah erkenden gelmiş ve

Meralda'ya, Lord Feringal'ın Auckney'in en batı köşesinde —yani iki

saatlik mesafede— oturan terzi kadından onun için o günün ilerleyen

saatlerine randevu aldığını bildirmişti.

"O büyük gün için ödünç alınan bir elbise giymeyeceksiniz," diye ilan

etmişti Liam. "Eğer sözümden alınmazsanız, Biaste, kızınız gerçekten de

Auckney'in görüp gördüğü en güzel gelin olacak."

Biaste'nin gözleri nasıl da parlayıp ışık saçmıştı! Gariptir ki, bu da

Meralda'ya acı veriyordu, zira her ne kadar ailesi için doğru olanı yaptığına

inanıyor olsa da, Jaka'ya karşı bir ahmak gibi davranışı yüzünden kendini

affedemiyordu. Artık Lord Feringal'ı baştan çıkarması ve bunu kısa süre

içinde yapması gerekiyordu, hatta belki de bu gece. Düğünün erkene

alınmasıyla birlikte umabileceği tek şey, diğerlerinin, özellikle de Priscilla ile Temigast'ın, resmi törenden önce gebe kalmasını affetmesiydi. En kötüsü,

Meralda'nın çocuğu hakkındaki gerçek bilgiyi mezara kadar saklayacak

olmasıydı.

O anda kendisini ne kadar da rezil bir yaratık gibi hissediyordu. Bu

227

R.A. Salvatore

diyarlarda epey ünlü bir terzi olan Madam Prinkle hiç şüphesiz ona,

mücevherler ve kaliteli, renkli kumaşlardan güzel bir elbise yapacaktı, fakat

Meralda o elbiseyle beraber olması gerektiği gibi, yüzünün ışık saçacağından

şüpheliydi.

Meralda yıkanıp giyindi, hafif bir yemek yedi ve onu evinden almak için

geri gelen ve kızı arabaya bindiren Liam Woodgate'e gülücükler saçtı.

Dirseğini pencere pervazına dayayıp oturdu ve yanından süzülüp giden kır

manzarasını izledi. Yüksek tarlalarda insanlar ve gnomlar çalışıyordu, ama

Meralda ne onların arasında Jaka Sculi'ye bakındı, ne de onu gördü.

Kayalıklı arazide ancak birkaç kulübe kalana dek evler seyrekleşti. Araba,

küçük bir korunun içinden geçti ve Liam dinlenip atlan suvarmak için orada

kısa bir mola verdi.

Kısa süre içinde tekrar yola koyulup küçük koruyu terk ettiler ve tekrar

kayalıklı bir araziye çıktılar. Meralda'nın sağında deniz uzanıyordu.

Patikanın kuzeyinde sarp uçurumlar yükseliyor, bazılarının tabanı suyun

kenarına o kadar yaklaşıyordu ki, Meralda Liam'in arabayı oralardan nasıl

geçirebileceğini merak etti.

Bir kadının burada yalnız başına nasıl yaşayabileceğini de merak etti.

Meralda, daha sonra bu konuyu Liam'a sormaya karar verdi. O sırada Lord

Feringal'ın sancağım dalgalandıran taştan bir kale, bir ileri karakol gördü.

Auckney Lordu'nun gücünü ancak o zaman takdir etmeye başladı. Ağır ağır

ilerleyen at arabası yalnızca on mil gitmişti, ama Meralda'ya sanki dünyanın

yarısını dolaşmış gibi geliyordu. Anlayamadığı bir sebepten dolayı,

Feringal'ın sancağını bu kadar uzak bir bölgede görmek Meralda'nın

kendisini daha iyi hissetmesini, kudretli Lord Feringal Auck'un kendisini

koruyacağına güven duymasını sağlamıştı.

Fakat onun kendisini ancak yalan söylemeye devam ederse koruyacağını

hatırladığında gülümsemesi solup gitti.

Kadın, koltuğuna gömülüp iç çekti ve sanki bebeğin hemen oracıkta

tekmelemesini beklermiş gibi, hâlâ dümdüz olan karnım yokladı.

"Sancak dalgalanıyor, demek ki içeride askerler var," diye mantık yürüttü Wulfgar.

"Đçeride kalacaklar," diye yanıtladı Morik. "Askerler taştan, güvenli kalelerini nadiren terk ederler, çağnidıklan zaman bile. Gözcüleri —tabii

eğer varsa— yoldaki herhangi bir şeyden çok, kaleye saldıracak olanlarla

228

Dünyanın Omurgası

ilgilenir. Aynca, herhangi bir gerçek erzak kasabasından bu kadar uzakta, bir

düzineden fazla asker olamaz. Hatta o sayının yansı kadar olduğundan bile

şüpheliyim."

Wulfgar, bundan birkaç gün önce o dediğinden de az sayıdaki insanın

onlan bozguna uğratmış olduğunu Morik'e hatırlatmayı düşündü, ama sessiz

kaldı.

Geçitte yaşadıklan facianın ardından Morik, tüccann Luskan

muhafızlarını teyakkuza geçirmesi ihtimâli sebebiyle o bölgeden aynlmayı

önermişti. Aynca, iyi bir eşkıyanın asla, özellikle de başansızlığa uğramış bir

saldırının ardından uzun süre tek bir mekânda kalmayacağına inanıyordu. Đlk

başta Morik kuzeye, Buzyeli Vadisi'ne gitmek istemiş, ama Wulfgar bunu

kesin bir şekilde reddetmişti.

"Batıya gideriz, o zaman," diye önermişti haydut. "Dağlar ile

Hundelstone geçidinin güneybatısındaki denizin arasına sıkıştırılmış küçük

bir derebeylik var. Oraya pek az kişi gider, zira çoğu haritada yeri gözükmez,

ama kuzey yolundaki tüccarlar orayı bilir ve bazen On-Kasaba'dan yola

koyulduklarında oradan geçerler. Hatta belki de dostumuzla ve onun şimşek

değneğiyle tekrar karşılaşabiliriz."

Bu ihtimâl Wulfgar'ı hiç heyecanlandırmamıştı, ama Buzyeli Vadisi'ne

geri dönmeyi reddetmesi hakikaten de onlara sadece iki seçenek bırakmıştı.

Eğer doğuya, yani goblinler, devler ve hiçbir kazanç getirmeyecek diğer

canavarlann diyanna giderlerse, haşin Dünyanın Omurgası'nın daha

derinlerine ilerlemiş olacaklardı. Bu da geriye sadece güneybatı seçeneğini

bırakıyordu ve Luskan otoritelerinin güney diyanyla aralarındaki ilişkiler

hesaba katılınca batıya gitmek mantıklı bir seçimdi.

Bu seçenek iyi olacakmış gibi görünüyordu, zira ikisi yalnız başına

giden, soylu bir adamın bineceği türden, şaşaalı bir at arabasının ağır ağır

yolda ilerlediğini gördüler.

"Bir büyücü olabilir," diye mantık yürüttü Wulfgar, yediği şimşek

oklarını acıyla hatırlayarak.

"Bu yörede nam salmış hiçbir büyücü tanımıyorum," diye yanıtladı

Morik.

"Yıllardır bu yörede bulunmadın," diye ona hatırlattı Wulfgar. "Bu kadar süslü bir at arabasında yalnız başına seyahat etmeye başka kim cüret edebilir

ki?" diye yüksek sesle düşündü.

"Neden olmasın?" diye karşılık verdi Morik. "Dağlann güneyindeki bu yörede pek az sorun yaşanır ve ne de olsa yolda ileri karakollar mevcut," diye ekledi, elini uzaktaki taştan kaleye doğru sallayarak. "Buradaki insanlar

goblin tehdidi yüzünden evlerine hapis kalmamıştır."

Wulfgar başıyla onayladı, ama gereğinden fazla kolaymış gibi

229

R.A. Salvatore

görünüyordu. En azından, arabanın sürücüsünün deneyimli bir dövüşçü

olduğu sonucuna vardı. Đçeride başkalarının da olması kuvvetle muhtemeldi

ve belki de onların da ellerinde acımasız değnekler ve başka çeşit güçlü

büyülü eşyalar vardı. Fakat Morik'e attığı tek bir bakış, onu bu işten

caydıramayacağını anlamasını sağladı. Morik hâlâ geçitte yaşadıklan facia

için söyleniyordu. Başarılı bir vurguna ihtiyacı vardı.

Aşağıdaki yol bir dağ çıkıntısının etrafından büyük bir dönemeç

çiziyordu. Morik ile Wulfgar daha düz bir yol takip edip at arabasından çok

önce yolun öbür tarafına ve taştan kalenin görüş hizasının dışına çıktılar.

Wulfgar derhal ipini açtı ve onu bağlayabileceği bir yer aradı. Đnce bir ağaç

gördü, ama pek gelecek vaat etmiyordu.

"Sadece zıplaman yeter," diye mantık yürüttü Morik, bir çıkıntıyı işaret ederek. Haydut bir yandan bir kamçı çıkartarak yola koşturdu, zira at arabası

güneydeki dönemeci alıp görüntüye girmişti.

"Yoldan çekil!" diye geldi Liam Woodgate'in sesi birkaç saniye sonra.

"Sizinle konuşmam gerekli, iyi yürekli beyim!" diye haykırdı Morik, dar

patikanın tam ortasındaki yerini koruyarak. Gnom arabayı yavaşlattı ve

hayduttan güvenli bir mesafe ötede durdurdu —Morik, orasının Wulfgar'ın

durduğu yerden sıçrayamayacağı kadar uzakta olduğunu fark etti.

"Auckney Lordu Feringal'ın emriyle yoldan çekil," diye bildirdi Liam.

"Yardıma ihtiyacım var, beyim," diye açıkladı Morik, gözünün ucuyla

Wulfgar'ın alelacele yerini alışını izleyerek. Đşte o zaman Morik bir adım

ilerledi, ama Liam onu geri çekilmesi konusunda uyardı.

"Mesafeni koru bakalım, ahbap," dedi gnom. "Lorduma karşı bir

görevim var ve kenara çekilmezsen seni ezip geçeceğimden hiç şüphe etme."

Morik kıs kıs güldü. "Hiç sanmıyorum," dedi.

Morik'in ses tonundaki bir şey, ya da belki de Liam'ın gözünün ucuyla

kayaların üzerinde yakaladığı bir hareket onu uyardı. Gnom yaklaşan

tehlikeyi aniden anladı ve atlarını kamçıladı.

Wulfgar o anda sıçradı, ama sürücünün arkasına düşüp at arabasına

yandan çarptı, barbarın vücut devinimi ve kayalıklı patikanın açısı aracı iki

tekerleğinin üzerine kaldırdı.

Morik sadece iç güdüsüyle hareket ederek kamçısını önüne getirdi ve

atların önünde onu güçlü bir şekilde şaklattı. Atlar eğimin olduğu yöne, yani

sola doğru çark etti ve sürücü onları kontrol edemeden, Wulfgar kendisim

sağlama alamadan, içerideki yolcu tekrar haykıramadan önce at arabası yana

devrilip hem sürücüyü hem de Wulfgar'ı yere Mattı.

Afallayan ve ya sürücüyle ya da arabadan çıkacak başka biriyle

savaşacağım düşünen Wulfgar kendisini zorlayarak ayağa kalktı, ama sürücü

kayaların arasına yatmış inliyor ve at arabasının içinden hiçbir ses

230

Dünyanın Omurgası

gelmiyordu. Morik aceleyle koşturup atlan sakinleştirdi, sonra arabanın

tepesine sıçrayıp kapıyı çekerek açtı. Đçeriden başka bir çığlık yükseldi.

Wulfgar sürücünün yanına koşturdu ve gnomun kafasını nazikçe

kaldırdı. Onun savaş dışı kalmış olduğundan emin olarak ve ölümcül bir yara

almadığını umut ederek başını tekrar geri bıraktı.

"Bunu görmelisin," diye Wulfgar'a seslendi Morik. Arabanın içine

uzandı ve elini orada duran güzel bir genç kadına uzattı. Kadın ise derhal geri

çekildi. "Dışan gel, yoksa sözüm olsun ben oraya gelip sana katılınm," diye uyardı Morik, ama korkmuş kadın hâlâ ondan kaçıp siniyordu.

"Đşte gerçek eşkıyaların zevklenecek bir şeyler bulmasının esas yolu

budur," diye VVulfgar'a bildirdi Morik, iri adam ona katılmak için ilerlerken.

"Ve konu zevklere gelmişken..." diye ekledi ve at arabasının içine atladı.

Kadın çığlığı bastı ve onu tekmeleyip tokatlamaya başladı, ama becerikli

haydutla boy ölçüşemezdi. Kısa süre içinde kadım arabanın tavanına —ki o

anda bir duvar niteliğindeydi— mıhladı. Kollannı tutmuş, apış arasına tekme

atmasını diziyle engellemiş ve dudaklannı onunkilere yaklaştırmıştı.

"Kazanana bir öpücük yok mu?"

Yakasından tutulan Morik aniden yükseldi ve hiddetten köpüren Wulfgar

tarafından kolayca arabanın içinden çıkartıldı. "Çizmeyi aşıyorsun," diye yanıtladı VVulfgar, haydudu yere bırakarak.

"Onu hakkıyla yakaladık," diye tartıştı Morik, dostunun sorunun ne

olduğunu anlamayarak. "Đstediğimizi yapar ve onu salıveririz. Bunda ne

zarar var ki?"

Wulfgar ona dik dik baktı. "Git sürücünün yaralanyla ilgilen," dedi.

"Sonra at arabasında ne hazine bulacaksan bul."

"Kız—"

"—bir hazine olarak sayılmıyor," diye ona hırladı Wulfgar.

Morik yenilgiyle ellerini kaldırdı ve yere kapaklanmış olan gnoma

bakmak için ilerledi.

Wulfgar at arabasının içine, tıpkı Morik gibi elini uzattı ve iri elini

korkmuş olan kadına sundu. "Dışan gel," dedi ona. "Söz veriyorum sana bir zarar gelmeyecek."

Afallamış ve altüst olmuş olan kadın, barbarın elinden kaçındı.

"At arabasını içinde sen varken de doğrultabiliriz," diye açıkladı Wulfgar gayet mantıklı bir şekilde. "Kendi yoluna gitmek istemiyor musun?"

"Ben sizin kendi yolunuza gitmenizi istiyorum," diye hırladı kadın.

"Ve seni burada yalnız bırakmamızı mı?"

"Hırsızlarla olmaktan iyidir," diye lafı yapıştırdı Meralda.

"Eğer dışan çıkarsan sürücü için daha iyi olur. Eğer onu kayalıkların

üzerinde bırakırsak ölecek," VVulfgar kadını yatıştırmak, ya da en azından

231

R.A. Salvatore

onu korkutup harekete geçirmek için elinden geldiğince çabalıyordu. "Gel.

Sana zarar vermeyeceğim. Seni soyacağım, tamam, ama sana zarar

vermeyeceğim."

Kadın ürkekçe elini uzattı. Wulfgar elini tutup onu rahatça arabanın

içinden çıkarttı. Kızı yere bıraktıktan sonra uzun bir süre ona baktı. Yüzünün

yanında yeni oluşmaya başlamış bir çürüğe rağmen hakikaten de çok güzel

bir genç kadındı. Morik'in onu arzulamasının sebebini anlayabiliyordu, ama

herhangi bir kadına tecavüz etmeye hiç niyeti yoktu ve kesinlikle Morik'in

de bunu yapmasına izin verecek değildi.

Đki hırsız, birkaç dakika boyunca at arabasını araştırdıktan sonra Morik'i

neşelendirecek şekilde bir altın kesesi buldular. Wulfgar kaldıraç olarak

kullanabileceği bir kütük aradı.

"Arabayı doğrultmayı düşünmüyorsun herhalde, değil mi?" diye sordu

Morik, gördüklerine inanamayarak.

"Evet, düşünüyorum," diye yanıtladı Wulfgar.

"Bunu yapamazsın," diye karşı çıktı haydut. "Dosdoğru taştan kaleye gidip bir saat içinde peşimize bir asker güruhu takacaktır."

Wulfgar onu dinlemiyordu. Đri kayalar bulup onları devrilen arabanın

tavanının yanma yerleştirdi. Kuvvetle asılarak arabayı yerden yükseltti.

Morik'ten hiçbir yardım gelmediğini görünce, kendisini zorlayıp bir kayayı

arabanın altına itecek süreliğine bir elini serbest bırakmayı başardı.

Atlar burunlarından soluyup arabayı çektiler ve Wulfgar neredeyse aracı

orada kaybedecekti. "En azından gidip onlan sakinleştir," diye Morik'e

talimat verdi. Haydut hiçbir harekette bulunmadı. Wulfgar kadına baktı ve o

da koşturup atlan sakinleştirdi.

"Bunu yalnız başıma yapamam," diye tekrar Morik'e seslendi Wulfgar,

ses tonu daha da hiddetli bir tim alarak.

Derinden, yaka silkercesine iç geçiren haydut ağır ağır yürüyerek ilerledi.

Duruma kısaca göz attıktan sonra, Wulfgar'ın ipi bıraktığı yere seğirtti, onu

ağaca bağladı ve bir ucunu at arabasının en üst kenarına bağlamak için aldı.

Morik kadının yanından geçti ve kadın sıçrayarak ondan kaçtı, ama haydut

onun farkına varmadı.

Daha sonra, Morik atlann yularını tuttu ve onlan yürüterek tekerlekleri

ağaçtan eşit uzaklığa getirecek şekilde arabayı dikkatle çektirtti. "Sen

kaldıracaksın, ben de onu yerinde tutmak için ipi gereceğim," diye

Wulfgar'a talimat verdi. "Sonra kendini sabitleyip daha da yukarı

kaldıracaksın ve kısa süre içinde onu doğrultacağız."

VVulfgar, Morik'in zeki biri olduğunu kabul etmek zorunda kaldı. Haydut

ipin başındaki yerine geçtiğinde ve kadm tekrar atlan kontrol altında

tuttuğunda Wulfgar eğilip güçlü bir şekilde asıldı ve araba biraz doğruldu.

232

Dünyanın Omurgası

Morik ipin gevşekliğini hızla alıp onu ağaca bağladı ve Wulfgar'a

kendini sabitlemesi için zaman tanıdı. Bir saniye sonra barbar yine kaldırdı

ve Morik tekrar onu en üst noktaya kadar yükselmiş bir halde havada tuttu.

Üçüncü kaldırışla birlikte Wulfgar arabayı dört tekerinin üzerine doğrulttu.

Atlar tedirginlikle oynaşıp yeri tepti ve kafalarını itiraz içinde öyle bir

şiddetle savurdu ki kadın onları tutamadı. Fakat Wulfgar derhal onun yanına

geldi, dizgini tutup sertçe çekti ve hayvanları yatıştırdı. Sonra, aynı ipi

kullanarak onlan ağaca bağladı ve yere yığılmış olan sürücünün başına gitti.

"Adı ne?" diye sordu kadına. Tereddüdünü görünce ekledi, "Sadece

isminizi bilmekle, size şimdi yaptığımızdan daha kötüsünü yapamayız. Ona

ne olarak hitap edebileceğimi bilmeden yardım etmeye çalışmak garip

geliyor."

Kadın yüz ifadesi, adamın bu duygusu karşısında aydmlanıverdi. "Adı

Liam." Görünüşe bakılırsa biraz cesaret bulmuş olan genç kadın ilerleyip

sürücünün yanında diz çöktü ve yüz ifadesi yerini endişeye bıraktı. "Đyi

olacak mı?"

"Henüz bilmiyorum."

Zavallı Liam bilinç seviyesinden çok uzakmış gibi görünüyordu, ama

hayattaydı ve daha dikkatli baktıklarında yaralarının o kadar ciddi olmadığını

fark ettiler. Wulfgar onu nazikçe kaldırdı ve arabaya götürerek içerideki

koltuğa yatırdı. Sonra barbar kadının yanma gidip onu kolundan kavradı ve

kendisiyle beraber çekiştirdi.

"Bana zarar vermeyeceğini söylemiştin," diye itiraz etti ve direnmeye

çabaladı. Đki atı zaptetmeye çalışsaydı daha başarılı olurdu.

Wulfgar kadını çekiştirerek götürürken Morik'in yüzünde bir

gülümseme belirdi. "Fikrini mi değiştirdin?" diye sordu haydut.

"Bir süre için bizimle gelecek," diye açıkladı Wulfgar.

"Hayır!" diye itiraz etti genç kadın. Yumruğunu sıkıp havaya sıçradı ve

Wulfgar'ın ensesine vurdu.

Barbar durdu, yüzünde eğlenmiş ve kızın cesaretinden biraz etkilenmiş

bir ifadeyle ona doğru döndü. "Evet," diye yanıtladı, tekrar yumruk atmaya çabalayan kadının kolunu kıvırarak. "Bizimle birlikte sadece bir mil

geleceksin," diye açıkladı. "Sonra seni arabaya ve sürücüye dönmen için

salıvereceğim ve ondan sonra nereye isterseniz oraya gidebilirsiniz."

"Bana zarar vermeyeceksin, değil mi?"

"Ben değil," diye yanıtladı Wulfgar. Morik'e dik dik baktı. "O da değil."

Bu konuda pek az seçeneği olduğunu anlayan genç kadın daha fazla

tartışmadan onlarla birlikte gitti. Sözüne sadık kalan Wulfgar onu arabadan

Yaklaşık bir mil sonra salıverdi. Sonra barbar, Morik ve edindikleri altın

kesesi dağlara karışıp kayboldular.

233

R.A. Salvatore

<&*•<*&

Meralda zavallı Liam'ın yanına varana kadar tüm yolu koştu. Yaşlı

gnomu bulduğunda dalağı şişmişti. Gnom uyanmıştı ama, arabayı sürmek

bir yana dursun içinden çıkmayı dahi başaramamıştı.

"Đçeride kal," dedi ona kadın. "Atları döndürüp bizi Auck Şatosu'na ben götürürüm.'

Liam itiraz etti, ama Meralda sadece kapıyı kapattı ve işe koyuldu. Kısa

süre içinde arabayı yolun üzerinde bati istikametine doğru götürmeye

başladı. Yolculuk hoplayıp sıçrayarak ve sarsılarak geçiyordu, zira atlan

zaptetmekte deneyimli değildi ve yol da hiç rahat sayılmazdı. Yolda, miller

ve saatler yanından akıp geçerken Meralda'nın aklına bir fikir geldi ve

görünüşe göre tüm sorunlarının tek çözümünü bulmuş oldu.

Auckney merkezine geri dönüp Auck Şatosu'nun kapılarına

vardıklarında vakit günbatımını çoktan geçmişti. Lord Feringal ile Priscılla

onları karşılamak için dışarı geldiler ve üstü başı darmadağınık olmuş kadım

ve içeride yatan tartaklanmış sürücüyü gördüklerinde ağızlan bir kanş açık

kaldı.

"Yolda hırsızlar vardı," diye açıkladı Meralda, Priscılla onun yanına

tırmandı. Kendisinden beklenmeyecek şekilde endişelenmişti. Meralda bir

fısıltıdan birazcık yüksek bir sesle ekledi, "Beni incitti." Bunu söyledikten sonra Priscilla'nın kollarında hıçkırıklara boğuldu.

Rüzgâr inleyerek esiyor ve hüzünlü bir ses Wulfgar'a eskiden olduğu ve

bir daha asla olamayacağı adam hakkında, kayıp bir zaman, kayıp bur

masumiyet ve feci şekilde özlediği ama yine de arayıp bulamadığı dostları

hakkında şarkı söylüyordu.

Bir kez daha, Dünyanın Omurgası'ndaki geçidin kuzey ucunda bulunan v

Buzyeli Vadisi'ne panoramik görüntü sağlayan yüksek uçurumun kenarın

oturmuş, kuzeydoğuya bakıyordu. Orada küçük bir panltı gördü. Bu, ifŞ0*

oyunu veya ikindi güneşinin On-Kasaba yöresindeki üç gölden en buyügu ol

Maer Dualdon'dan yansıyan eğimli huzmeleri olabilirdi. Aynı şekilde, arazınıı

kuzeyindeki yalnız dağ Kelvin Yığını'nı da gördüğünü sandı.

234

Dünyanın Omurgası

Büyük ihtimâlle sadece onun hayal gücünün eseri, yine bir ışık

oyunuydu, zira dağ ondan çok, çok uzaklardaydı. Wulfgar'a aradaki mesafe

milyonlarca milmiş gibi görünüyordu.

"Geçidin güney ucunda kamp kurdular," diye bildirdi Morik, iri adamın

yanma gelerek. "Sayılan çok değil. Temiz bir iş olur."

Wulfgar başıyla onayladı. Đki kafadar, batıdaki sahil yolunda elde ettikleri

başarının ardından güneye, Luskan ile geçit arasındaki bölgeye geri dönmüş

ve hatta ellerindeki çalıntı parayla, yoldan geçen bir tüccardan bazı şeyler

almışlardı. Sonra geçide geri gelmiş ve başka bir kervana saldırmışlardı. Bu

seferki saldın çok kolay olmuş, tüccar haracı ödemiş ve hiç kan

dökülmemişti. Morik üçüncü kurban gruplarını tespit etmişti; Luskan'dan

kuzeye ilerleyen, istikameti Buzyeli Vadisi olan üç arabalık bir kervan.

"Her zaman kuzeye bakıyorsun," diye belirtti haydut, Wulfgar'ın yanına

oturarak, "yine de oraya gitmeyi reddediyorsun. On-Kasaba'da düşmanların

mı var?"

"Eğer ne yaptığımızı bilirlerse bizi durduracak olan dostlanm var," diye açıkladı Wulfgar.

"Bizi kim durdurmaya çalışabilir ki?" diye yanıtladı kibirli Morik.

Wulfgar dosdoğru adamın gözlerinin içine baktı. "Bizi gerçekten de

durdururlar," diye ısrar etti ve tartışmaya hiç mahal bırakmayan bir ifade

takındı. Bu bakışın uzun bir süre Morik'in üzerinde eyleşmesine izin

verdikten sonra tekrar vadiye doğru döndü ve aynı şekilde gök mavisi

gözlerine de tekrar hüzün geldi.

"Orada nasıl bir hayatı geride bıraktın?" diye sordu Morik.

Wulfgar şaşırmış bir halde ona döndü,. O ve Morik geçmişleri hakkında

pek sık konuşmazlardı, yani en azından içki içmedikleri zamanlarda.

"Bana anlatır mısın?" diye üsteledi Morik. "Yüzünde çok şey

görüyorum. Acı, pişmanlık, başka ne var?"

Wulfgar bu gözlem karşısında kıs kıs güldü. "Neyi mi geride bıraktım?"

diye tekrarladı. Birkaç saniye duraksadıktan sonra ise, "Her şeyi," diye cevap verdi.

"Kulağa ahmakça geliyor."

"Bir kral olabilirdim," diye devam etti VVulfgar, sanki kendisiyle

konuşuyormuş gibi yine vadiye bakarak. Belki de kendisiyle konuşuyordu.

"Buzyeli Vadisi'nin birleşmiş kabilelerinin şefi olabilirdim, hem de On-

Kasaba konseyinde güçlü bir sese sahip olan bir şef. Babam—" Morik'e

bakıp kahkahayı bastı. "Babamdan hiç hoşlanmazdın, Morik. Ya da en

azından, o senden hiç hoşlanmazdı."

"Gururlu bir barbar mı?"

"Huysuz bir cüce," diye karşılık verdi Wulfgar. "O benim üvey babam,"

235

R.A. Salvatore

dive açıklık getirdi, Morik'in bu cümle karşısında kekelediğini görünce.

"Mithril Salonu'nun Sekizinci Kralı ve Buzyeli Vadisi'ndekı Kelvin

Yı&ını'nın madenci vadisinde bulunan cüce klanının lideri."

"Baban bir cüce kralı mı yani?" Wulfgar başıyla onayladı. "Ve sen de burada benimle birlikte yolun ortasındasın ve sert zeminde uyuyorsun, öyle

mi?" Barbar tekrar başını salladı. "Gerçekten de sandığımdan bile büyük bir Wulfgar sadece tundraya baktı ve rüzgârdaki hüzünlü şarkıyı duydu.

Morik'in yaptığı yoruma karşı çıkamıyordu, ama olanları değiştirecek güce

de sahip değildi. Morik'in elini çantasına attığını ve ardından gelen tanıdık

şişe seslerini duydu.

KISIM 4

DOĞUM

R.A. Salvatore

Etrafımızdaki kişileri anladığımızı sanırız. Tanıdığımız insanlar çeşitli

davranışlar sergilemeye başlarlar ve bizim o davranışlardan beklentilerimiz

art arda tatmin edilince, biz o kişinin kalbini ve ruhunu tanıdığımıza inanırız.

Ben bunu kibirli bir sezgi olarak görüyorum, zira kimse başka birinin

kalbini ve ruhunu tam anlamıyla bilemez ve başkalarının, bizimkilere

benzeyen veya sözle nakledilen deneyimlere bakış açısını takdir edemez.

Hepimiz gerçeği ararız, özellikle de kendi varlık kozamız içinde, kendi

ellerimizle yaptığımız yuvamız ve onu paylaştığımız dostlarımızda. Ama

korkarım ki gerçek dediğimiz şey, son derece karmaşık ve sürekli değişen

bireyler söz konusu olduğunda her zaman için aşikâr olmuyor.

Her ne zaman dünyamın temellerinin kayalarda olduğunda inansam,

Jarlaxle'ı düşünüyor ve aciz kalıyorum. O paralı askerde sadece kişisel

kazanç çabasından daha fazlası olduğunu her zaman biliyordum —ne de

olsa, benim ve Catti-brie 'nin Menzoberranzan 'dan kaçmamıza izin vermişti,

hem de o zaman ikimizin de kellesi epey para ediyordu. Catti-brie onun

esiriyken ve tamamıyla emri altındayken, onu çekici bulduğunu sözleriyle

olmasa da hareketleriyle itiraf etmiş olmasına rağmen ondan

yararlanmamıştı. Bu sebeple o soğuk paralı asker maskesinin altında her

zaman bir kişilik belirtisi görmüştüm, ama bu bilgiye rağmen, Jarlaxle ile en

son karşılaşmam onun tahmin ettiğimden de karmaşık ve kesinlikle çok daha

merhametli biri olduğunu gösterdi bana. Bunun da ötesinde, kendisini

Zaknafein 'in dostu addetmişti ve ilk duyduğumda bu düşünceyle irkilmiş

olsam da, şimdi bunu sadece inanılır değil, aynı zamanda muhtemel bir şey

olarak görüyorum.

Jarlaxle'ın hakikatini anlayabiliyor muyum? Peki Bregan D'aerthe'de

etrafında bulunanlar da aynı hakikati mi algılıyor? Kesinlikle hayır. Şu

andaki yargımın doğru olduğuna inansam da, bu konuda bir kesinlik iddia

edecek kadar kibirli olmayacağım ve onu yüzeysel çıkarımlarımdan daha

fazla tanıdığıma inanmayacağım.

Peki Wulfgar'a ne demeli? Hangisi gerçek Wulfgar? O, Bruenor'un

yetiştirdiği, Biggrin 'e ve onu takip eden birçok savaşa benim yanımda katılan

gururlu ve şerefli barbar mı? Barbar ırkını kesin bir yıkımdan kurtaran ve iki

toplumu diplomatik yolla birleştirerek On-Kasaba halkını gelecekteki

felâketlerden koruyan adam mı? Esir alınan dostu uğruna baştan başa

Faerûn 'u aşan, Bruenor 'un krallığını geri almasına yardım eden adam mı?

Yoksa o, Catti-brie'ye zarar veren ve kaderi görünüş itibariyle en

sonunda feci şekilde başarısızlığa uğramakla bağlanmış olan JVulfgar mı?

Sanırım ikisi de. Hepimiz gibi, o da deneyimlerinin, hislerinin ve

algılarının bir terkibi. Wulfgar 'ı şu anda kontrol eden şey, bu bileşik üçlünün

ikinci öğesi, yani başa çıkamadığı deneyimlerinin getirdiği hisleri. O hislen11

238

Dünyanın Omurgası

uyandırdığı ham duygular onun olumsuzluk algısını değiştiriyor. Bu gerçeği

göz önünde bulundurarak düşünürsek, Wulfgar şu anda kim ve daha da

önemlisi, eğer bu zorlu zamanı atlatırsa kim olacak?

Bunu nasıl da bilmek isterdim. Bu tehlikeli yolculukta onun yanında

yürümeyi, belki de onunla konuşup onu iyi yönde etkilemeyi nasıl dilerdim.

Ona kim olduğunu, ya da en azından eskiden onu nasıl algıladığımızı

hatırlatmayı ne çok isterdim.

Ama bunu yapamıyorum, zira en nihayetinde yüzeye çıkacak olan şey

Wulfgar 'in kalbi ve ruhu, belirli gündelik hareketleri değil. Ayrıca ben ve

başka herkes, güneşi ne kadar etkileyebiliyorsak, birinin kalbini ve ruhunu

da ancak o kadar etkileyebiliriz.

Ne gariptir ki, Wulfgar 'ı düşündüğümde teselli bulmamın sebebi o gök

cisminin her gün doğmasında yatıyor. Neden şafağı izliyorum? Neden o

zaman, gün içindeki başka bir saat değil de, neden o özel an?

Çünkü şafak vaktinde güneş her zamankinden daha parlaktır. Çünkü

şafak vaktinde, onun karanlığın ardından yeniden doğuşuna tanık oluruz.

Đşte benim umudum burada yatıyor, çünkü tıpkı güneşte olduğu gibi, bu

gerçek bireyler için de geçerli olabilir. Düşenler tekrar tırmanabilir ve o

zaman etraflanndakilerin gözlerinde daha çok parlarlar.

Şafağı izliyor, tanıdığımı sandığım adamı düşünüyor ve onun hakkındaki

düşüncelerimin doğru olması için dua ediyorum.

—Drizzt Do'Urden

239

R.A. Salvatore

BÖLÜM 20

BENCĐLLĐĞĐN SON SAFHASI

Yeri tekmeleyip etrafa çamurlar saçtı, sonra gerçek boyutunun sadece

yüzde biri ortada olan sert bir kayaya ayak baş parmağını bastırdı. Jaka acıyı

hissetmiyordu bile, zira kalbindeki —hayır gururundaki— ıstırap çok daha

beterdi. Bin kat daha beter.

Düğün, mevsim dönümünde, yani bu haftanın sonunda yapılacaktı. Lord

Feringal Meralda'ya ve Jaka'nın çocuğuna sahip olacaktı.

"Adalet bunun neresinde?" diye haykırdı. Toprağa gömülü olan ve

gerçek boyutunu öğrendiği kayayı yerden almak için eğildi. Sonra başka bir

taş kaptı ve ayağa kalkıp fırlattı, çapalarına dayanmış duran iki yaşlı çiftçiyi

de kıl payıyla ıskaladı.

Yaşlı, uzun burunlu cücenin de dahil olduğu ikili hışımla onun yanına

gelip küfürler yağdırdı, ama Jaka kendi sorunlarıyla öylesine meşguldü ki, az

önce başka bir sorun çıkartmış olduğunu anlamadı ve hatta çiftçileri fark

etmedi.

Ancak arkasını dönüp baktığında onların tam karşılarında durduğunu

görebildi. Huysuz cüce havaya sıçradı ve Jaka'nın yüzüne yumruğunu

gömerek onu yere serdi.

"Lanet olası ahmak çocuk," diye homurdandı cüce ve arkasını dönüp

uzaklaştı.

Aşağılanan ve yaptığı şeyi hiç düşünmeyen Jaka cücenin ayak bileklerine

bir tekme savurup ona çelme taktı.

Cılız genç adam bir saniye içinde diğer çiftçi tarafından ayağa kaldırıldı-

"Ölmek mi istiyorsun yani?" diye sordu adam onu iyiden iyiye sarsarak.

"Belki de istiyorumdur," diye karşılık verdi Jaka derinden, dramatik btf iç çekişle. "Evet, şu bedenden tüm neşe uçup gitti."

240

"Çocuk salağın teki," dedi Jaka'yı tutan çiftçi, arkadaşına. Cüce ıse

yumruğunu ve gür sakalının altındaki çenesini sıkmış bir halde gerl

Dünyanın Omurgası

gelmekteydi. Adam sözünü bitirirken Jaka'yı savurarak döndürdü ve diğer

çiftçiye doğru ittirdi. Cüce Jaka'yı yakalamadı, bunun yerine onu geldiği

tarafa doğru yere fırlattı ve Jaka yüz üstü toprağa kapaklandı. Cüce, Jaka'nm

cılız sırtına basıp sert topuklu çizmeleriyle onu ezdi.

"Nereye taş attığına dikkat et," dedi, aniden bastırıp bir saniyeliğine

Jaka'nm nefesini keserek.

"Çocuk salağın teki," dedi diğer çiftçi, yoldaşıyla birlikte oradan

uzaklaşırlarken.

Jaka yerde kalıp ağladı.

"Ah, şatodaki tüm o güzel yemekler," diye belirtti gülümseyen bir yüze

sahip, yaşlı, ak saçlı bir kadın olan madam Prinkle. Kadının, kırışıklarla dolu

olan derisi, sanki kemiklerinin üzerinde fazla gevşek duruyor gibiydi.

Meralda'nın belini kavradı ve çimdikledi. "Her hafta vücut ölçülerin

değişirse, giysim üzerine nasıl oturur sonra? Ah kızım, bak üç parmak

genişlemişsin."

Kıpkırmızı kesilen Meralda, yanda duran ve dikkatle izleyip dinleyen

Priscilla'nın bakışlarıyla yüzleşmek istemediği için kafasını çevirdi.

"Gerçekten de son zamanlarda çok iştahlıyım," diye yanıtladı Meralda.

"Ağzıma tıkabildiğim her şeyi yiyorum. Biraz heyecanlıyım da." Köylü

aksanından kurtulmasına yardımcı olmak için çok sıkı çalışan Priscilla'ya

tedirginlikle baktı."

Priscilla başıyla onayladı, ama pek ikna olmuşa benzemiyordu.

"Pekâlâ, en iyisi kendine başka bir rahatlama yolu bul," diye yanıtladı

Madam Prinkle, "yoksa Lord Feringal'ın yanına yürürken giysiyi yırtarsın."

Bundan sonra gürültülü bir kahkaha patlattı ve fazlasıyla sarkık deriden

oluşmuş kıs kıs gülen bir topu andırdı. Meralda ile Priscilla da zoraki bir

şekilde güldüler, fakat biraz olsun eğlenmiş gibi görünmüyorlardı.

"Elbiseyi düzgün bir şekilde değiştirebilir misin?" diye sordu Priscilla.

"Ah, korkmaya gerek yok," diye yanıtladı Madam Prinkle. "Kızı mutlu gününde çok güzel yapacağım." Đplikleri ve dikiş malzemelerini toplamaya

başladı. Priscilla kadına yardım etti, bu sırada Meralda hızla elbiseyi çıkarıp

kendi eşyalarını topladı ve aceleyle odadan dışarı koşturdu.

Diğer ikisinden uzaklaşan kadın, elini inkâr edilemez bir şekilde

genişlemiş olan kanıma koydu. Ay ışığıyla aydınlanmış çayırda Jaka ile

geçirdikleri o geceden bu yana iki buçuk ay geçmişti ve bebeğin bu denli

241

R.A. Salvatore

çıkıntı yapabilecek kadar büyümüş olduğundan şüpheliydi, demek ki son

zamanlarda fazla yiyordu. Bunun sebebi belki de gergin olan sinirleriydi,

belki de iki can birden beslediği içindi, ama nedeni her ne olursa olsun,

haftanın geri kalan kısmında üzerine dikkat çekmemeye özen gösterecekti.

"Elbiseyi yarın bize yollayacakmış," dedi arkasında duran Priscilla ve genç kadın neredeyse çizmelerinden dışarı zıplayacaktı. "Bir sorunun mu var,

Meralda?" diye sordu kadın, onun yanına gelip bir elini omzuna koyarak.

"Bir lordla evlenseydin korkmaz miydin?"

Priscilla titizlikle aldığı kaşlarından birini kaldırdı. "Korkmazdım, çünkü

aynı durumda olmazdım," diye yanıtladı.

"Ama eer —eğer olsaydın?" diye üsteledi Meralda. "Eğer bir köylü

olarak doğmuş olsaydın ve lord da—*

"Mantıksız," diye sözünü kesti kadın. "Eğer bir köylü olarak doğmuş

olsaydım, şu anda olduğum kişi olmazdım, yani sorduğun şey başlı başına

anlamsız."

Meralda bariz bir şekilde kafası karışarak ona baktı.

"Bir köylü değilim, çünkü bir köylünün ruhuna ve kanına sahip değilim,"

diye açıkladı Priscilla. "Siz köylüler, kendinizin ailelerinizden ve bizim de soylu kandan gelmemizin bir tesadüf olduğunu sanırsınız, ama durum böyle

değildir, tatlım. Mevki içeriden gelir, dışarıdan değil."

"Bu seni daha üstün mü kılıyor?" diye dobra dobra sordu Meralda.

Priscilla gülümsedi. "Daha üstün değil, tatlım," diye yanıtladı kadın

küçümser gibi. "Farklı. Hepimizin yeri belli."

"Ve benim yerim kardeşinin yanı değil," diye belirtti genç kadın.

"Soyları karıştırmayı tasvip etmiyorum," diye belirtti Priscilla ve ikisi uzun, rahatsız edici bir süre boyunca birbirilerine baktılar.

'O zaman git onunla kendin evlen,' diye düşündü Meralda, ama dilini tuttu.

"Her neyse, kardeşimin seçimine saygı duyuyorum," diye devam etti

Priscilla, aynı hor gören tonlamasıyla. "Bu onun hayatı ve istediği gibi

mahvedebilir. Seni mümkün olduğunca onun seviyesine getirmek için

elimden geleni yapacağım. Senden gerçekten de hoşlanıyorum, tatlım," diye

ekledi ve elini uzatıp Meralda'nın omzunu sıvazladı.

'Demek bana evi temizleteceksin,' diye sessizce köpürdü Meralda.

Priscilla'nın bu sözlerine cevap vermeyi gerçekten istiyordu, ama o anda

kendini o kadar da cesur hissetmiyordu. Hayır, karnında büyüyen çocuk,

Jaka'nın çocuğu sebebiyle artık savunmasızdı ve kendini Priscilla Auck ile

başa çıkabilecek gibi hissetmiyordu.

242

Dünyanın Omurgası

Meralda uyandığında sabahın geç saatleri olmuştu. Bunu penceresinden

ışıldayan güneşin yüksekliğinden adayabiliyordu. Endişe içinde, hızla

yatağından kalktı. Neden babası onu işlerini yapması için daha erken

uyandırmamıştı? Annesi neredeydi?

Salonun kapısı olan perdeyi açtı ve hemen sakinleşiverdi, zira ailesi bir

masanın etrafına toplanmış oturuyordu. Annesinin sandalyesi geriye

yatırılmıştı ve kadın tavana bakar şekilde oturuyordu. Dini kıyafete benzeyen

bir giysi içindeki garip görünüşlü bir adam hafifçe bir şeyler mırıldanıyor ve

kadının alnını hoş kokulu bir yağ ile siliyordu.

"Baba?" diye sormaya başladı, ama adam elini kaldırıp onu susturdu ve

yanına gelmesini işaret etti.

"Gözcü Beribold," diye açıkladı. "Luskan'daki Helm Tapınağı'ndan.

Anneni iyileştirip düğün için ayağa kaldırmak üzere onu Lord Feringal

çağırdı."

Meralda'nın ağzı bir karış açıldı. "Demek onu iyileştirebilirsiniz?"

"Çetin bir hastalık," diye yanıtladı Gözcü Berbibold. "Anneniz böyle bir metanetle ona karşı savaştığı için çok güçlü olmalı." Meralda konuyu

üstelemeye davrandı, ama adam güven veren bir gülümsemeyle ona karşılık

verdi. "Anneniz, ben ve Yüce Gözcü Risten Auckney'den ayrılmadan önce

iyileşecek ve solma hastalığından kurtulacak," diye söz verdi.

Tori ciyakladı ve Meralda'nın kalbi neşeyle coştu. Babasının kuvvetli

kolunun belini sardığını ve kendisini adama doğru çektiğini hissetti. Bu iyi

habere inanmakta güçlük çekiyordu. Lord Feringal'm annesini

iyileştireceğini biliyordu, ama adamın bu işi düğünden evvel yapacağını hiç

tahmin etmemişti. Annesinin hastalığı, Feringal'ın onun kafasının üzerinde

tuttuğu iri bir kılıç gibiydi, ama yine de adam onu düğünden evvel ortadan

kaldırmıştı.

Lord Feringal'ın, istenmeden onların kapısına bir şifacı göndermekle

kendisine duyduğu güveni düşünüp tarttı. Jaka olsaydı bu denli bariz bir

avantajı asla elden bırakmazdı. Ne kendisi, ne de başkası için. Fakat işte

Feringal —ki adam hiç de ahmak değildi— o kılıcı ortadan kaldıracak kadar

Meralda'ya güveniyordu.

Bunu fark etmesi Meralda'nın yüzünü güldürdü. Uzun zamandır,

Feringal ile evlenmesinin ailesi için yapacağı bir fedakârlık olacağını

düşünmüştü, ama şimdi aniden bütün bunların aslını anlıyordu. O iyi,

yakışıklı bir adamdı, kendisini dürüstçe sevenleri mutlu ermenin yollarına

sahip bir adam. Onun bu hissine cevap verememesinin tek sebebi, bencil bir

oğlanla yaşadığı zararlı bir sevdaydı. Ne gariptir ki, Feringal'ın şifacısının

gelişiyle birlikte Meralda da kendi sıkıntısından azat olmuştu.

Genç kadın o gün için giyinmek üzere odasına geri döndü. Lord Feringal

243

R.A. Salvatore

ile buluşacağı zamanı iple çekiyordu, zira adamı artık farklı bir şekilde

göreceğini düşünüyordu —hayır, bunu biliyordu.

O öğleden sonra onunla birlikteydi ve bu, düğünden önceki son

buluşmalan olacaktı. Hazırlıklar ve davetli listesi konusunda heyecanlı olan

Feringal, şifacının Meralda'mn evine yaptığı ziyaret hakkında hiçbir şey

söylemedi.

"Bugün şifacım evime yollamışsın," dedi kadın en sonunda, aklındaki

düşünceleri artık içinde tutamayarak. "Düğünden önce. Annem hastayken ve

onu iyileştirme gücü yalnız sendeyken beni kendine köle edebilirdin."

Feringal sanki bu sözlerin manasını sindiremiyormuş gibi ona baktı.

"Neden böyle bir şey isteyeyim ki?"

Bu dürüst ve masum soru, Meralda'mn zaten bildiği şeyi doğrulamış

oldu. Kadının güzel yüzünde bir gülümseme belirdi ve içinden geldiği

şekilde Feringal'm yanağına bir öpücük kondurmak için hafifçe sıçradı.

"Annemi, ailemi iyileştirdiğin için teşekkür ederim."

Meralda'mn teşekkürü adamın kalbini ve yüzünü neşeyle doldurdu.

Meralda onu tekrar yanağından öpmeye çalıştığında Feringal yüzünü çevirdi

ve böylece dudakları birleşiverdi. Kadın ona on misli tutkuyla karşılık verdi,

hayatının bu kibar ve muhteşem adamla çekilebilirden öte olacağını

düşündü. Hem de çok öte.

Bu sahneyi eve dönüş yolunda aklından geçirirken, düşünceleri tekrar

bebeğine ve hayatının sonuna kadar sürdümek zorunda kalacağı yalana

dönünce Meralda'mn duygulan bir anda çöküverdi. Artık yaptığı şeyler ne

kadar daha berbat görünüyordu! Meralda karakter yargısını iyi

yapamamaktan başka bir suçunun olmadığına inanıyordu, ama gerçekler

durumu bundan çok daha kötü bir hale sokacak, onun bir gecelik aşka

duyduğu özlemin hatasını, ihanet konumuna çıkartacaktı.

Ertesi sabahın erken saatlerinde Meralda bahçeye adımı attığında korku,

umut ve neşeyle doluydu. Auckney'deki tüm soylular ve önemli şahitler —

ki buna kendi ailesi, Lord Feringal'in ablası ve Vekilharç Temigast da

dahildi— durup ona bakıyor ve gülümsüyordu. En iyi giysilerini giymiş olan

Liam Woodgate orada durmuş kapıyı tutuyordu ve yüzünde bir kulağından

diğerine kadar uzanan bir gülümseme vardı. Bahçenin öbür köşesinde,

parlak zırhı ve kuş tüylü, yüzü açık miğferiyle, Feringal'm takipçisi olduğu

tanrı Helm'in daha yüksek rütbeli bir rahibi olan Yüce Gözcü Kalorc Risten

duruyordu.

Böyle bir hadise için ne güzel bir gün, ne büyük bir davetti bu! Priscilla,

yaz çiçeklerini güz vakti açan krizantemler, kapthlar ve kadife çiçekleriyle

değiştirmişti ve daha öncekiler kadar parlak olmasalar da, kadın onların

renklerini renkli bayraklarla desteklemişti. Şafaktan önce yağmur yağmış,

244

Dünyanın Omurgası

ama bulutlar uçup gitmiş ve havada tatlı bir koku bırakmıştı. Alçak surun

üzerindeki su birikintileri ve taç yapraklarının yüzeyindeki damlacıklar,

sabah güneşini parlak bir yansımayla yakalıyordu. Hatta bugün okyanustan

gelen rüzgâr bile temiz kokuyordu.

Meralda'nın morali düzeldi. Evlenmek üzereydi ve artık savunmasız

olmayacaktı. Tören kürsüsüne ilerlerken tökezlemekten başka hiçbir şeyden

korkmadı. Kürsü, ortasında mavi göz betimlemeli bir duvar halısı olan bir

savaş kolçağıyla süslenmiş küçük bir podyumdu. Meralda annesinin ışık

saçan yüzüne baktığında özgüveni daha da arttı, zira Kalorc Risten'in genç

yardımcısı hakikaten de kadını iyileştirme konusunda bir mucize sergile-

mişti. Meralda, annesinin törene katılacak kadar sağlıklı olamayacağından

korkmuştu, ama şimdi yüzü pınl pırıldı ve gözleri yıllardır tadını

çıkartmadığı bir sağlıkla ışıldıyordu.

Neşeyle dolan, sim hakkındaki tüm korkulan uçup giden genç kadın

podyuma doğru ilerlemeye başladı. Ayağı takılmadı. Hatta tam tersine.

Meralda'yı izleyenler onun, o mükemmel gelinin bahçenin içinde âdeta

süzüldüğünü sandılar ve hepsi de göbeğinin biraz şişkin olmasını en sonunda

iyi beslenmeye başlamış olduğuna yordular.

Nikâh memurunun yanında duran Meralda, Lord Feringal'ın gelişini

izlemek için kafasını çevirdi. Lord, Auckney Şatosu Muhafız Kumandanı

üniformasını kuşanmış bir halde tören alanına geldi. Üzerinde altın işlemeli

parlak bir zırh, başında kuş tüylü bir miğfer ve kemerinde bir büyük kılıç

duruyordu. Kalabalıktan birçok kişi nefeslerini tuttu, kadınlar kıkırdadı ve

Meralda bu adamla evliliğinin o kadar da kötü bir şey olmayacağını tekrar

düşündü. Feringal onun gözüne ne kadar da yakışıklı görünüyordu, hatta

şimdi daha da yakışıklıydı, çünkü Meralda onun müşfik yüreğini biliyordu.

Cafcaflı asker kıyafeti gösterişten başka bir şey değildi, ama hakikaten de

yüce ve heybetli bir havası vardı.

Feringal gülücükler saçarak Yüce Gözcü'nün yanında ona katıldı.

Ruhban törene başladı ve resmi bir tavırla oraya toplanmış herkesi bu kutsal

birleşimin şahidi ilan etti. Meralda bakışlarını Lord Feringal'ın değil,

ailesinin üzerine odakladı. Kalorc Risten'in tören için yaptığı konuşmayı pek

duymadı. Konuşma sırasında kendisine bir yudum alıp Lord Feringal'a

geçirmesi için bir kutsal şarap kadehi verildi.

Etraflarında kuşlar şakıyordu, çiçekler muhteşemdi, evlenecek çift güzel

ve mutluydu —Auckney 'deki tüm kadınların gıpta ettiği türden bir düğündü.

Törene davet edilmemiş olan herkes, daha sonra çifti kapının cümle

kapısında kutlamak için çağrılmıştı. Onlar kadar bahtlı olmayanlar için bu

hadise başkasının adına duydukları bir neşeye dönüşüyordu. Tabii bir kişi

haricinde.

245

R.A. Salvatore

"Meraldar

Bu haykırış sabah göğünü yardı ve kalenin doğusundaki tepelerden bir

martı sürüsünün havalanmasına sebep oldu. Tüm gözler yüksek uçurumdan

gelen sese doğru döndü. Orada yalnız başına bir kişi duruyordu; bu, şüphe

götürmez bir şekilde Jaka Sculi'nin sarkık omuzlu siluetiydi.

"Meralda!" diye haykırdı ahmak genç adam tekrar, sanki bu isini

kalbinden koparılıp alınırmışçasına.

"Kim bu?" diye sordu Lord Feringal bariz bir sinirle.

Meralda kekeleyip kafasını sağa sola salladı ve yüz ifadesinde içten bir

bıkkınlık vardı. "Bir ahmak," demeyi başardı en sonunda. ,

"Lord Feringal ile evlenemezsin! Benimle kaç, sana yalvarıyorum,

Meralda!" Jaka uçurumun kenarına doğru tehlikeli bir adım attı.

Sanki Lord Feringal ve etraftaki herkes dik dik Meralda'ya bakıyormuş

gibiydi.

"Bir çocukluk arkadaşım," diye açıkladı çabucak. "Sizi temin ederim ki o bir ahmak, küçük bir çocuk ve umursanacak biri değil." Sözlerinin pek bir

etki uyandırmadığım görünce elini Feringal'ın önkoluna koydu ve ona iyice

sokuldu. "Burada seninle evlenmek üzereyim, çünkü asla hayalini bile

kurmadığım bir aşk buldum," dedi, çaresizce onu ikna etmeye çabalayarak.

"Meralda.1" diye feryat etti Jaka.

Lord Feringal kaşlarını çatıp uçuruma doğru baktı. "Biri şu ahmağın

sesini kessin," diye emretti. Yüce Gözcü Risten'e baktı. "O ahmak kafasına bir sessizlik küresi düşür."

"Çok uzakta," diye yanıtladı Risten kafasım sağa sola sallayarak, aslında böyle bir büyü hazırlamamıştı.

Bahçenin öbür tarafında duran Vekilharç Temigast bu rahatsızlığın işleri

nereye götürebileceğini biliyor ve bundan korkuyordu, böylece muhafızları

derhal bu gürültücü adamı susturmaları için gönderdi.

Tıpkı Temigast gibi Meralda da gerçekten korkmuştu, Jaka'nın daha ne

kadar aptallık edebileceğini merak ediyordu. O ahmak, Meralda'nın

düğününü mahvedecek, ikisinin de tüm itibarım iki paralık edip muhtemelen

hayatlarını kaybetmelerine sebep olacak bir şeyler söyleyecek miydi?

"Benimle kaç, Meralda," diye haykırdı Jaka. "Ben senin gerçek

aşkınım."

"Kim bu piç kurusu?" diye tekrar sordu Lord Feringal, hiddetin de

ötesine geçmiş bir şekilde.

"Bana âşık olduğunu sanan bir çiftçi," diye fısıldadı Meralda, kalabalığın bakışları altında. Meralda mevcut tehlikeyi, Feringal'ın gözlerinde yanıp

tutuşan şiddetli alevleri fark etti. Dosdoğru ona baktı ve hiçbir tartışmaya

mahal bırakmadan net bir şekilde belirtti, "Eğer ikimiz evlenmeyecek

246

Dünyanın Omurgası

olsaydık, eğer aşkı bulmamış olsaydık, yine de o ahmakla hiçbir işim

olmazdı."

Lord Feringal ona bir süre baktı, fakat Meralda'nın bu dürüst

açıklamasından sonra ona kızgın kalamazdı.

"Devam edeyim mi lordum?" diye sordu Yüce Gözcü Risten.

Lord Feringal elini kaldırdı. "O ahmak oradan götürüldüğünde," diye

yanıtladı.

"Meralda! Eğer bana gelmezsen, kendimi aşağıdaki kayalara atarım!"

diye aniden haykırdı Jaka ve uçurumun kenarına doğru bir adım attı.

Bahçedeki birçok kişi nefeslerini tuttu, ama Meralda değil. Jaka'ya

soğukça bakarak öylece durdu, o kadar hiddetlenmişti ki ahmak delikanlının

tehdidini yerine getirmesini hiç umursamıyordu, çünkü bunu

yapmayacağından emindi. Kendini öldürecek cesareti dahi yoktu. Sadece

Lord Feringal ile boy ölçüşmek için onu herkesin içinde aşağılamak ve ona

işkence etmek istiyordu. Bu boş bir intikamdı, aşk değil.

"Dur!" diye haykırdı bir muhafız, hızla uçurumda Jaka'ya yaklaşarak.

Genç adam bu ses üzerine hızla döndü, ama bunu yaptığında ayağı kaydı

ve karın üstü yere düştü. Elleriyle eşinerek tutunmaya çalıştı, ama otuz metre

akındaki çıkıntılı kayaların üzerinde, göğsünden aşağısı havada kalacak

şekilde sarkana kadar kaydı.

Muhafız onun üzerine atıldı, ama çok geç kalmıştı.

"Meralda!" diye geldi Jaka'nın en son çığlığı. Aşağı düşüp görünürden

kaybolurken yükselen çaresiz, feryat dolu bir haykırıştı bu.

Ani ve etkileyici olay karşısında afallayıp kalan Meralda, Jaka'ya karşı

hissettiğine dahi inanamadığı kederiyle, Feringal'ın, onun tüm tepkilerini

izleyip tartan dikkatli bakışının farkındalığı arasında bocalamıştı. Hamile

olduğu gerçeği açığa çıktığı anda, şu andaki her türlü başarısızlığının onun

aleyhine işleyeceğini derhal anladı.

"Tanrılar adına!" dedi nefes nefese, elini ağzına götürerek. "Ah, zavallı ahmak!" Lord Feringal'a doğru döndü ve sanki ne yapacağını şaşırmış gibi

kafasını sağa sola salladı.

Aslında kalbi nefret, dehşet ve hatırasında yaşattığı aşkla karmakarışık

bir hal almışken hakikaten de ne yapacağını şaşırmıştı. Hamile olduğunu

öğrendiğinde verdiği tepki için Jaka'dan —artık— nefret ediyordu ve bugün

yaptığı ahmaklık yüzünden ondan daha da fazla nefret etmişti. Yine de

hatırladığı o hislerini, bundan sadece birkaç ay önce sadece Jaka'yı

görüşünün dahi onu mutluluktan havalara uçurduğunu reddedemezdi.

Meralda, Jaka'nın son feryadının hayatının geri kalanı boyunca aklından

çıkmayacağım biliyordu.

Bütün bunları gizledi ve bu feci görüntü karşısında etrafındakilerin

247

R.A. Salvatore

yaptığı gibi tepki verdi —şok ve dehşet.

yaptığı gibi tepki veraı —ŞOK ve ueıışeı.

Düğün ertelendi. Üç gün sonra töreni kapalı ve bulutlu bir günde

tamamlayacaklardı. Duruma gayet uygun görünüyordu.

«jŞto.O^»

Meralda, o günün geri kalan kısmında, yani tüm Auckney ahalisine açık

olan büyük kutlama boyunca kocasının hareketlerindeki tereddüdü hissetti.

Bu konuda Feringal ile konuşmaya çalıştı ama adam hiçbir duygusunu açık

etmedi. Meralda onun korkmuş olduğunu anladı. Feringal nasıl korkmasındı

ki? Jaka, Feringal'ın eşi olacak kadının ismini haykırarak ölmüştü.

Ama yine de şarap su gibi akıp şenlik devam ettikçe, Feringal birkaç kez

gülümsemeyi başardı. Meralda onun kulağına, birlikte geçirecekleri ilk

geceyi, aşklarının mükemmelleşeceği geceyi iple çektiğini fısıldadığında o

gülümseme nasıl da genişlemişti.

Aslında, genç kadın bundan biraz korkmakla birlikte heyecanlanmıştı.

Feringal onun bekâretinin korunmadığını elbette fark edecekti, ama çetin bir

çiftlik hayatı yaşayan, çok çalışan, sık sık atlara binen kadınlar arasında bu

alışılmadık bir şey değildi ve bu şekilde açıklanabilirdi. Đçinde bulunduğu

durum hakkındaki gerçeği ve onu açıklamak için uydurduğu yalanı itiraf

etmenin daha iyi olup olmayacağını düşündü.

'Hayır,' diye karar verdi, kocasıyla birlikte özel odalanna giden

merdiveni çıkarlarken. Hayır, adam şu son birkaç günde yeterince sorun

yaşamıştı zaten. Bu gece onun acı değil zevk duyacağı bir gece olacaktı.

Meralda bunu sağlayacaktı.

*&»•<*&

Evüliklerinin ilk haftası muhteşem geçti, aşk ve gülücüklerle doluydu ve bu

gülücükler arasında Meralda'yı en çok etkileyeni ise Biaste Ganderlay'inkiler

oldu. Ailesi Auck Şatosu'nda yerleşip onunla birlikte yaşamaya başlamamıştı.

Böyle bir şeyi Priscilla'ya önermeye henüz cüret edemiyordu. Ama Yüce

Gözcü Risten, Meralda'nın annesini iyileştirmek için canla başla çalışmış ve

onun tamamen hastalıktan kurtulmuş olduğunu bildirmişti. Meralda bunun

gerçek olduğunu, Biaste'nin neşe saçan yüzüne bakınca açık bir şekilde

görebiliyordu.

248

Dünyanın Omurgası

Hâlâ Jaka'nın uçurumda yaptığı şey yüzünden sarsılmış olduğu halde,

FeringaPın da bu hadiseyi atlatacağını görebiliyordu. Adam onu seviyordu

—Meralda bundan emindi— ve sürekli olarak üzerine titriyordu.

Meralda, Jaka'ya karşı duyduğu hisleri de atlatmıştı. Yaşananlardan dolayı

üzgündü, ama adamın ölümü konusunda kendisini hiç suçlamıyordu. Bunu

Jaka kendisine ve kendisi için yapmıştı, Meralda için değil. Meralda, Jaka'nın

yaptığı her şeyi kendisi için yapmış olduğunu şimdi şimdi anlıyordu. Kalbinde

o genç adam için, asla gerçekleşmeyecek hayalleri için her zaman küçük bir yer

olacaktı, ama bu durum, ailesinin, içlerinden hiçbirinin asla umut dahi

edemeyeceği kadar iyi bir durumda olması gerçeğiyle fazlasıyla telâfi edilmişti.

Eninde sonunda, Biaste ile Dohni'nin şatoya veya kendilerine ait münasip bir

malikâneye taşınmalarını sağlayacak ve Tori'nin, hazır olduğunda kendisine

uygun bir koca —belki de zengin bir tüccar— bulmasına yardımcı olacaktı.

Sadece tek bir sorun vardı. Meralda, Priscilla'nm onun hamile

olduğundan şüphelenmeye başladığından korkuyordu, zira kadın, her ne

kadar hoşnutmuş gibi davranıyor da olsa Meralda'ya gözden kaçıramayacağı

birkaç bakış atmıştı. Bunlar şüphe dolu bakışlardı, Vekilharç Temigast'

iniciler de öyle. Onun hamile olduğunu ya biliyor, ya da bundan şüphele-

niyorlardı. Her iki seçenekte de yeterince yakında gerçeği herkes bilecekti ve

bu gerçek, Meralda'nm aksi takdirde kusursuz olacak yaşamına bir çaresizlik

hissi getiriyordu.

Hatta Yüce Gözcü Risten'e gidip, kendisini çocuktan kurtarabilecek bir

büyüsünün olup olmadığını öğrenmeyi bile düşünmüştü. Fakat bu düşünceyi

neredeyse derhal aklından uzaklaştırmıştı ve bunun sebebi Risten'in

kendisine ihanet edeceğinden korkması değildi. Hayatında Jaka Sculi'den

hiçbir parça olmasını istemediği halde, içinde büyümekte olan hayatı yok

edemezdi.

Evliliklerinin ilk haftasının sonlarına yaklaşırlarken, Meralda elindeki tek

yolu kullanmaya karar verdi ve ikinci haftanın sonlarına yaklaştığında,

planına başlamak için cesaretini topladı. Aşçıya kahvaltı için yumurta

pişirmesini söyledi ve sofrada Feringal, Priscilla ve Temigast ile birlikte

yemek servisinin yapılmasını bekledi. Hepsine aynı anda söylemesi daha iyi

olacaktı.

Daha aşçı yumurtalarla birlikte gelmeden önce, yemeğin kokusu

Meralda'nm burnuna geldi ve midesini bulandırdı. Đki büklüm olup kamını

tuttu.

"Meralda?" diye sordu Feringal endişeyle.

"Đyi misin, kızım?" diye ekledi Temigast.

Meralda masanın öbür tarafındaki Priscilla'ya baktı ve kadının

Şüphelerini gördü.

249

R.A. Salvatore

Feryat ederek ayağa sıçradı ve derhal ağlamaya başladı. Gözyaşlarını

salıvermek Meralda için hiç zor olmadı.

"Hayır, iyi değilim!" diye haykırdı.

"Sorunun nedir, biriciğim?" diye sordu Lord Feringal, ayağa kalkıp onun

yanına koşturarak.

"Yolda," diye açıkladı Meralda hıçkınklarmın arasından. "Madam

Prinkle'ın evine giderken..."

"Saldırıya uğradığınız zaman mı?" diye sordu Vekilharç Temıgast

nazikçe.

"Adam, iri olanı," diye feryat etti Meralda. "Bana tecavüz etti!"

Lord Feringal sanki bir darbe almış gibi geriledi.

"Bize neden söylemedin?" diye sordu Temigast, üçünde birden hasıl

olmuş gibi görünen bir tereddüt anından sonra. Meralda'nın kahvaltı

tabağıyla içeri giren aşçı, şok geçirerek onu yere düşürdü.

"Söylemeye korktum," diye haykırdı Meralda, kocasına bakarak.

"Benden nefret edeceğinden korktum."

"Asla!" diye kararlı bir şekilde belirtti Feringal, ama iliklerine kadar sarsılmış olduğu barizdi ve karısının yanına geri gelmek için hiçbir harekette

bulunmuyordu.

"Ve bunu şimdi bize söylemenin sebebi...?" Priscilla'nın ses tonu ve

Temigast'ın yaralanmış yüz ifadesi, ikisinin de gerçeği bildiğini Meralda'ya

gösterdi.

"Korkarım hamileyim," diye ağzından baklayı çıkarıverdi Meralda.

Kendi sözleriyle ve o lanet yumurtaların kokusuyla içi kalkan Meralda yana

doğru eğilip kustu. Meralda, kendi öksürükleri arasından Ferıngal'ın

umutsuzluk içinde haykırışlarını duydu ve bu gerçekten de adamın canını

yaktığı kadar kadım da incitti.

Bundan sonra sadece sessizlik oldu.

Mide bulantısı geçen Meralda doğrulup oturmaya, diğer üçuye

yüzleşmeye korktu. Kendisine ne yapacaklarım bilmiyordu, fakat bir koylu

kadının tecavüzle hamile kaldığım ve o kadının bundan suçlu tutulmadığını

işitmişti.

Teselli edici bir el omzunu kavradı ve onu usulca sandalyesinden

kaldırdı. Priscilla Meralda'ya sıkıca sarıldı ve kulağına her şeyin iyi olacağım

fısıldadı.

"Şimdi ne yapacağım ben?" diye kekeledi Lord Feringal, boğazına

yükselen yumru sebebiyle zar zor konuşarak. Lordun ses tonu, Meralda mn

onun orada ve o anda kendisini şatodan ve hayatından kovacağın

düşünmesine sebep oldu. .

Vekilharç Temigast, genç adama destek olmak için lordun yanına g» •

250

Dünyanın Omurgası

"Bu, emsali görülmemiş bir şey değildir, lordum," diye açıkladı yaşlı adam.

"Hatta sizin krallığınızda bile." Üçü de vekilharca baktı.

"Burada elbette ki bir ihanet söz konusu değil," diye devam etti Temigast.

"Tabii Meralda'nın bize derhal gerçeği söylememiş olması dışında. Bunun

için onu uygun gördüğünüz şekilde cezalandırabilirsiniz, fakat korkmuş kıza

karşı merhametli olmanız için size yalvarırım."

Feringal Meralda'ya dik dik baktı, ama sadece birazcık başıyla onayladı.

"Çocuğa gelince," diye devam etti Temigast, "açık olarak ve kısa süre içinde duyurulman. Bu çocuğun tahtınıza varis olmayacağı net bir şekilde

hüküm ve ilan edilmelidir."

"Çocuğu doğduğu anda öldüreceğim!" dedi Lord Feringal hırlayarak.

Meralda feryat etti ve Priscilla da onu şaşırtacak şekilde ona katıldı.

"Lordum," dedi Vekilharç Temigast. Feringal, katıksız bir hüsranla

yumruklarını bacaklarının yanına indirdi. Derken Meralda onun bütün

hareketlerine dikkat etti ve az önce işleyeceğini söylediği cinayetin sadece

palavradan ibaret olduğunu fark etti.

Vekilharç Temigast kafasını sağa sola salladı ve Lord Feringal'ın yanına

gidip adamın omzunu sıvazladı. "Bebeği başka birine vermek en iyisi olacaktır,"

dedi. "Gözünüzün önünden ve hayatınızdan uzak olmasını sağlamak."

Feringal soru dolu gözlerle karısına baktı.

"Onu istemiyorum," diyerek bu bakışa samimi bir yanıt verdi Meralda.

"Düşünmek bile istemiyorum, o geceyi, şey yani zamanı," sözünü

bitirdiğinde dudağını ısırdı ve dil sürçmesinin diğerleri tarafindan fark

edilmemiş olmasını umut etti.

Onu rahatlatacak ve daha da şaşırtacak şekilde onun yanında kalan ve

onu odasına götüren kişi Priscilla oldu. Temigast ile Feringal'ın duyuş

mesafesinden çıktıklarında bile kadının nazik tavrı biraz olsun bozulmadı.

"Acım tahmin dahi edemem," dedi Priscilla.

"Size daha erken söylemediğim için özür dilerim."

Priscilla onun yanağım okşadı. "Çok acı verici olmalı," diye önerdi, "ama yanlış bir şey yapmadın. Kardeşim yine de senin ilk aşkın, kendi rızanla

vardığın ilk adamdı ve bir koca bundan fazlasını isteyemez."

Meralda hissettiği suçluluk duygusunu acı acı yuttu ve Feringal'ın

gerçekten de ilk gerçek aşkı, yattığı ve kendisine karşı dürüst hisler besleyen

ilk adam olduğunu düşünerek bu hisleri bir kenara attı.

"Belki de çocuk doğduğunda bir uzlaşma sağlayabiliriz," dedi Priscilla

beklenmedik bir şekilde.

Meralda kadının ne dediğini tam olarak anlayamadığı için ona garip bir

bakış attı.

"Belki de kendime yaşamak için başka bir yer bulsam daha iyi olacağım

251

R.A. Salvatore

düşünüyordum," diye açıkladı Priscilla. "Ya da şatonun bir kanadını alıp kendi yuvam yapmamın."

Meralda merakla gözlerini kırpıştırdı, derken kadının ne dediğini anladı.

Öyle bir şaşırmıştı ki eski köylü aksanı derhal geri geldi. "Çocuğu kendiniz

almayı düşünüyorsunuz," dedi.

"Eğer anlaşabilirsek," dedi Priscilla çekingenlikle.

Nasıl bir cevap vermesi gerektiği hakkında hiçbir fikri yoktu, ama çocuk

doğana kadar bunun cevabını bilemeyeceğinden şüpheleniyordu. Bebeği

yakınlarında bir yerlerde görmeye dayanabilir miydi? Ya da kendi çocuğu

olan bir bebekten kopamayacağını mı anlayacaktı?

'Hayır,' diye karar verdi, 'bu değil.' Doğumundan sonra her ne

hissederse hissetsin çocuğu yanında tutmayacaktı, tutamazdı.

"Çok ilerisi için planlar yapıyoruz," diye belirtti Priscilla, sanki

Meralda'nın aklından geçenleri okuyormuş gibi. "Şimdilik senin iyi

beslendiğinden emin olmalıyız. Sen kardeşimin eşisin ve ona Auckney tahtı

için varisler vereceksin. Seni o zamana kadar sağlıklı tutmalıyız."

Meralda bu sözlere, onlardan gördüğü derin ilgiye inanmakta güçlük

çekiyordu. Planının bu derece başanlı olmasını hiç beklememişti ve bu da

onun bütün bunlardan daha fazla suçluluk duymasına sebep oldu.

Birkaç gün boyunca böyle devam etti, Meralda her şeyin düzene girmiş

olduğuna inamyordu. Birkaç sorun vardı, özellikle de yatak odasında.

Meralda sürekli olarak kocasının gururunu okşamak, kendisine tecavüz eden

barbardan hiç zevk almadığını üst üste vurgulamak zorunda kaldı. Hatta, o

feci hadise sırasında baygın durumda bulunduğunu ve hamile olduğunu

anlayana kadar da bundan emin olamadığını iddia edecek kadar da ileri gitti.

Derken, günün birinde Meralda planı konusunda çıkan beklenmedik bir

sorunla karşılaştı.

Resim odasında ikisine katıldığında, Feringal'ın Temigast'a, "Eşkıyalar

uzaklara gitmez," dediğini duydu.

"O it heriflerin Auckney yakınlarında olmadığı kesin," diye yanıtladı

vekilharç.

"Yeterince yakınlardır," diye ısrar etti Feringal. "Tüccar Gahvay'in güçlü bir büyücüsü var."

"Büyücüler bile nereye bakmaları gerektiğini bilmelidir," diye belirtti

Temigast.

"Yüzünü hatırlamıyorum," dedi Meralda, onlara katılmak için aceleyle

seğirterek.

"Ama Liam Woodgate hatırlıyor," dedi Feringal, intikamını almaya

niyetli olan birinin kendini beğenmiş gülümsemesini takınarak.

Meralda endişelenmiş görünmemek için elinden geleni yaptı.

252

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 21

HER HIRSIZIN BELÂSI

Küçük yaratık kayaların üzerinde koşturuyor, sanki ölümün ta kendisi

peşindeymiş gibi sarp yamaçtan aşağı iniyordu. Hemen peşinde yeniden

açılan omuz yarasıyla acı içinde kükreyen, tepesi atmış Wulfgar varken,

goblin eğer ölümden kaçsaydı durumu daha iyi olurdu.

Patika beş metrelik bir uçurumla son buldu, ama goblinin koşusu orada

bitmedi ve yaratık hiç düşünmeden sıçradı. Bir 'güm' sesiyle yere inip

yuvarlanmak için gayet beceriksiz bir girişimde bulunduktan sonra ayağa

kalktı. Kan revân içindeydi, ama hâlâ kaçıyordu.

Wulfgar onu takip etmedi; Morik'in hâlâ dövüşmekte olduğu mağara

girişinden fazla uzaklaşamazdı. Barbar kayarak durdu ve atabileceği bir kaya

aradı. Bir tanesini yerden alıp kaçan goblinin üzerine fırlattı. Yaratık çok

uzakta olduğu için barbar atışı kaçırdı, ama onun bir daha geri

dönmeyeceğinden emin olarak arkasını dönüp hızla mağaraya doğru seğirtti.

Fakat oraya varmadan çok önce savaşın bitmiş olduğunu gördü. Morik,

pürüzlü bir kaya çıkıntısının temelindeki bir taşın üzerine oturmuş oflayıp

pufluyordu. "Minik sıçanlar hızlı koşuyor," diye belirtti Morik.

Wulfgar başıyla onayladı ve yere çömeldi. Günün erken saatlerinde

geçidi kolaçan etmeye gitmişlerdi. Geri döndüklerinde ise, mağarayı ellerine

geçirmeye kararlı olan bir düzine goblin bulmuşlardı. On ikiye karşı iki —

goblinlerin hiç şansı yoktu.

Goblinlerden sadece bir tanesi ölmüştü, ki o da Wulfgar'm ilk olarak

gırtlağına yapışıp boğduğu yaratıktı. Diğerleri dört ayn yöne kaçmaya

başlamıştı ve iki adam da korkak yaratıklann uzun, çok uzun bir süre

boyunca geri dönmeyeceğini biliyordu.

"Kalbini alamadım, ama kesesini aldım," diye belirtti Morik, küçük,

deriden bir para çantasını kaldırarak. Şans getirsin diye (tabii aynı zamanda

0 gün dağ yelleri ayaz estiğinden) ellerine hohladı ve gözleri pür dikkat

253

R.A. Salvatore

genişlemiş bir halde keseyi açtı. Wulfgar da hevesle ona sokuldu. Keseden

iki gümüş, birkaç bakır sikke ve üç parlak taş —mücevher değil, sadece

taş— çıktı.

"Şansımız varmış ki yolda bir tüccara rastlamamışız," diye belirtti

Wulfgar iğneleyici bir şekilde, "zira bu çok daha yüklü bir vurgun."

Morik yetersiz hazineyi yere fırlattı. "Hâlâ batıdaki at arabasından

kaldırdığımız bol miktarda altınımız var," diye belirtti.

"Bunu itiraf etmeni duymak çok iyi," diye geldi yukarıdan bir ses. Đkili kafalarını kaldırdıklarında, kaya çıkıntısının üzerinde, uçuşan cübbesi ve

elinde uzun, meşe ağacından asasıyla onlara bakan bir adam olduğunu

gördüler. "Ne de olsa, yanlış hırsızlan bulduğumu düşünmekten nefret

ederdim."

"Bir büyücü," diye tiksintiyle mırıldandı Morik, gerginleşerek.

"Büyücülerden nefret ediyorum."

Cübbeli adam asasını kaldınp büyü sözleri söylemeye başladı. Wulfgar

daha çabuk harekete geçip yerden irice bir taş aldı ve hızla doğrularak onu

fırlattı. Nişanlaması mükemmeldi. Taş, büyücünün göğsüne çarptı, fakat

hiçbir zarar vermeden geri sekti. Adam onu fark ettiyse bile bunu hiç belli

etmedi.

"Büyücülerden nefret ediyorum!" diye tekrar haykırdı Morik, yoldan

çekilerek. Wulfgar da harekete geçmeye davrandı, ama çok geç kalmıştı ve

asadan çıkan şimşek oku ona çarpıp barban havaya yükseltti.

Wulfgar yuvarlanıp lanetler yağdırarak, her bir elinde bir taşla ayağa

kalktı. "Kaç darbe alabilirsin?" diye haykırdı büyücüye, hedefi kıl payıyla kaçıran bir atış yaparak, ikinci taş, bariz bir şekilde eğlenmekte olan

büyücünün koluna çarptı ve sanki sert kayaya vurmuş gibi geri sekti.

"Faerûn'daki herkesin bir büyücüyle bağlantısı mı vardır nedir?" diye

haykırdı Morik, çıkıntıya tırmanmaya çalışırken bir kayanın ardından

diğerine geçerek. Morik, bu yöredeki her türlü ödül avcısını veya savaşçıyı

zekâsıyla ve bileğiyle (özellikle de Wulfgar yanındayken) alt edebileceğini

düşünüyordu. Fakat, bundan evvel birçok defa acıyla öğrendiği üzere —ki

en sonuncusu Luskan sokaklannda yakalanmasıydı— büyücülerin durumu

tamamen farklıydı.

"Kaç tane alabilirsin?" diye tekrar haykırdı Wulfgar, yine hedefi kaçıran bir taş fırlatarak.

"Bir!" diye yanıtladı büyücü. "Sadece bir tane alabilirim."

"O zaman vur şunu!" diye Wulfgar'a haykırdı Morik, sözleri yanlış

anlayarak. Büyücü, taştan deri efsununa darbe almaktan değil, esir almaktan

bahsediyordu. Morik haykırdığında, cübbeli adam serbest olan eliyle

Wulfgar'ı işaret etti. Uzattığı parmaklannın arasından kara bir uzuv çıktı ve

254

Dünyanın Omurgası

müthiş bir hızla aşağı uçup Wulfgar'ın etrafında dolandı, böylece Wulfgar'ı

büyücüye bağlamış oldu.

"Diğerini de sağ koymayacağım!" diye haykırdı büyücü, ortalıklarda

görünmeyen hayduda. Yumruğunu sıktı ve yüzüğü parladı. Büyücü asasını

kayalara vurdu. Gözleri kör eden bir ışık ve duman patlamasından sonra

Wulfgar ile büyücü ortadan kayboldu ve kaya çıkıntısı gök gürültüsüne

benzer bir sesle sarsıldı.

"Büyücüler," dedi Morik tükürür gibi, kaya çıkıntısı, üzerinde Morik ile birlikte çökmeden hemen önce.

Bir şatonun makam salonundaydı. Aman vermeyen kara uzuv, göğsünün

üzerine birkaç tur dolanmış bir halde onu inatla sarıp kıskacının altında

tutmaya devam ediyor ve güçlü kollarını iki yanma mıhlamaya çalışıyordu.

Wulfgar ona vurdu ama bükülgen bir nesneydi ve sadece darbelerle birlikte

eğiliyor, tüm enerjiyi emiyordu. Uzvu kavradı onu büküp üzerinden atmaya

çalıştı, ama elleri bir yerde çalışırken, uzvun büyücünün elinden çıkmış olan

diğer ucu bacaklarına dolanıp ona çelme takıyor ve barbarın sertçe yere

kapaklanmasına sebep oluyordu. Wulfgar beyhude yere yuvarlanıp

mücadele etti ve debelendi. Yakalanmıştı

Barbar, nesneyi boynuna dolanmaktan alıkoymak için kollarını kullandı

ve en sonunda bu şeyin kendisine zarar veremeyeceğinden emin olduğunda

ilgisini daha yoğun bir şekilde etrafına çevirdi. Büyücü bir çift tahtın önünde

duruyordu, sandalyelerde ise yirmili yaşlarının ortasındaki bir adam ve

yadsınamaz derecede güzel olan bir kadın oturuyordu —Wulfgar'm gayet

iyi hatırladığı bir kadm.

Onların yanında yaşlı bir adam ve kenardaki bir koltukta, muhtemelen

kırk kış görüp geçirmiş tombul bir kadın vardı. Wulfgar aynı zamanda

odanın içinde sert yüzlü ve iyi silahlanmış askerlerin olduğunu da gördü.

"Söz verdiğim gibi," dedi büyücü, tahttaki adamın önünde eğilip

reverans yaparak. "Şimdi, eğer hoş görürseniz bana yapılacak ödeme gibi

küçük bir mesele var."

"Altını size hazırladığım odada bulacaksınız," diye yanıtladı adam.

"Sizden hiç şüphe etmedim, iyi yürekli beyim. Tüccar akıl hocanız Galway

bana sizi şiddetle tavsiye etti."

Büyücü tekrar reverans yaptı. "Hizmetime daha fazla ihtiyaç var mı?"

diye sordu.

R.A. Salvatore

"Bu şey ne kadar dayanır?" diye sordu adam, Wulfgar'ı tutan uzvu işaret

ederek.

"Uzun bir süre," diye söz verdi büyücü. "Kesinlikle, onu sorgulayıp mahkum etmenize ve sonra da zindanınıza sürüklemenize veya olduğu yerde

öldürmenize yetecek bir süre."

"Öyleyse gidebilirsiniz. Bu gece akşam yemeğinde bize katılır mısınız?"

"Korkarım Sahipkulesi'nde beni bekleyen acil işlerim var," diye

yanıtladı büyücü. "Tanıştığımıza memnun oldum Lord Feringal." Tekrar

reverans yaptı ve yerde yatan barbarın yanından geçerken kıs kıs gülerek

odadan çıkmak üzere ilerledi.

Wulfgar herkesi şaşırtacak şekilde, hırladı ve uzvu iki eliyle birden tutup

koparttı. Etrafında birçok haykırış yükselirken tam ayağa kalkmaya

başlamıştı ki, bir düzine asker üzerine çullanıp onu kolçaklı yumruklarla ve

ağır sopalarla dövmeye başladı. Hâlâ uzva karşı savaşmakta olan Wulfgar,

bir yumruk atacak kadar elini serbest bırakmayı başardı ve bir askeri gerisin

geri fırlattı. Sonra başka birinin ensesine yapıştı ve onu yüz üstü yere çarptı.

Wulfgar afallamış ve tartaklanmış bir halde yere devrildi. Büyücü, uzvun

parçacıklarını tıslım yoluyla dağıtırken, barbann kollan arkasına getirilip ağır

zincirlerle bağlandı.

"Eğer sadece ben ve sen olsaydık, büyücü, beni durdurabilecek bir şeyin

kalır mıydı?" diye hırladı inatçı barbar.

"Seni dağlarda öldürebilirdim," diye çıkıştı büyücü, büyüsünün

başarısızlığından utanmış olduğu bariz bir şekilde.

Wulfgar adamın yüzünün ortasına tükürdü. "Kaç tane alabilirsin?" diye

sordu.

Hiddetten köpüren büyücü parmaklarım oynatmaya başladı, ama

ilerleyemeden önce Wulfgar asker çemberinin arasından çıktı ve büyücüye

öyle bir omuz attı ki adam havaya yükseldi. Barbar neredeyse derhal tekrar

zaptedildi, ama sersemlemiş büyücü yerden kalkıp hızla odadan ayrıldı.

"Etkileyici bir gösteri," diye belirtti Lord Feringal çatık kaşlı bir ifade ve iğneleyici bir sesle. "Seni hadım etmeden önce tebrik mi etmeliyim?"

Bu sözler Wulfgar'rn ilgisini çekti. Cevap vermeye davrandı ama bir

muhafız sessiz durması için ona yumruğu bastı.

Lord Feringal, yanında oturan genç kadına baktı. "O adam bu mu?" diye

sordu, her kelimesinde nefretle.

Wulfgar kadına, yolda Morik'in vereceği zarardan korumuş, kılına bile

dokunmadan serbest bırakmış olduğu kadma dik dik baktı. O parlak, yeş»

gözlerde bir şeyin, tam olarak çözemediği bir duygunun gizli olduğunu

gördü. Hüzün müydü? Kesinlikle hiddet değildi.

"S... sanmıyorum," dedi kadın ve kafasını çevirdi.

256

Dünyanın Omurgası

Lord Feringal'ın gözleri hakikaten de genişledi. Yanında duran yaşlı

adam ve diğer kadın nefeslerini tuttu.

"Tekrar bak Meralda," diye keskince emretti Feringal. "Bu o değil mi?"

Hiçbir cevap çıkmadı ve Wulfgar kadının duyduğu acıyı gözlerinden

okudu.

"Cevap ver bana!" diye talep etti Auckney Lordu.

"Hayır!" diye haykırdı kadın, odadaki insanların bakışlarına karşılık

vermeyi reddederek.

"Liam'ı getirin," diye haykırdı Lord Feringal. Wulfgar'ın arkasına duran bir asker hızla odadan çıktı ve birkaç saniye sonra yanında yaşlı gnomla

birlikte geri döndü.

"Ah, kesinlikle bu o," dedi gnom, gelip Wulfgar'm gözlerinin içine

bakarak. "Seni hatırlamayacağımı mı sandın?" diye sordu. "O küçük sıçan dostun beni meşgul ederken üzerime atlayıp beni gafil avladın. Seni

tanıyorum, hırsız köpek, çünkü bana vurmadan önce seni gördüm!" Lord

Feringal'a döndü. "Evet," dedi. "Bu o."

Feringal yanındaki kadına uzun, çok uzun bir süre boyunca baktı. "Emin

misin?" diye sordu Liam'a, gözlerini kadının üzerinden ayırmayarak.

"Alt edildiğim pek vaki değildir, lordum," diye yanıtladı Liam. "Beni Auckney'deki en iyi dövüşçü olarak addedersiniz, ki hanımınızı bana

emanet etmenizin sebebi de budur. Sizi hayal kırıklığına uğrattım ve bunun

için kendimi affedecek değilim. Diyorum ki bu o ve ah, onunla adil bir

dövüşe tutuşmak için size neler vermezdim."

Dönüp Wulfgar'ın gözlerine dik dik baktı. VVulfgar bu bakışa karşılık verdi

ve bu gnomu hiç çaba sarf etmeden ikiye ayırabileceğinden emin olmasına

rağmen hiçbir şey söylemedi. Barbar cevap vermeye davranamadan önce genç

lord ileri atıldı ve Liam'ı yana çekerek V/uffgar'a yaklaştı. "Senin için hazır bekleyen bir zindanım var," diye fısıldadı sertçe. "Karanlık bir yer, önceki sakinlerinin pislikleri ve kemikleriyle dolu. Sıçanlarla ve ısıran örümceklerle

dolu. Evet, ahmak, seni en feci şekilde öldürmenin zamanının geldiğine karar

verene kadar çürümen için seni bekleyen bir yer var."

Wulfgar, hayatının bu noktasında bu prosedürü gayet iyi biliyordu ve

sadece derinden iç çekti. Derhal oradan sürüklenerek götürüldü.

Makam salonunun köşesinde duran Vekilharç Temigast her şeyi tüm

dikkatiyle izledi ve bakışlarını bir Vvulfgar'a bir Meralda'ya odakladı. Sessizce

oturan Priscilla'nın da bütün bunları dikkatle ölçüp tarttığını fark etti.

257

R.A. Salvatore

Meralda'ya bakarken Priscilla'nın yüzünde hasıl olan nefreti gördü.

Temigast fark etti ki, Priscilla, Meralda'nın bu barbar tarafından tecavüze

uğramaktan hoşlandığım düşünüyordu. Belki de yaşanan olayın bir ırza

geçme olmadığım düşünüyordu.

Adamın cüssesini hesaba katan Temigast, bu tahmine katılmadan

edemiyordu.

Hücre, tam olarak Lord Feringal'ın kendisine vaat ettiği gibiydi; ölümün

leş kokusuyla dolu olan sefil, karanlık ve rutubetli bir yerdi. Wulfgar hiçbir

şeyi göremiyordu, hatta yüzünün bir santim önüne kadar getirdiği elini bile.

Çamurun içinde el yordamıyla debeleniyor, daha da kötüsü oturabileceği

kuru bir zemin ararken keskin kemiklerin arasından geçmek zorunda

kalıyordu. Bütün bunları yaparken, bir yandan da, kendilerine sunulan yeni

yemeğin ne olduğunu öğrenmeye çıkmış olan örümcekleri ve diğer

sürüngenleri üzerinden atmakla meşguldü.

Çoğu kişi için bu zindan, Luskan'ın hapishane tünellerinden çok daha

kötü görünürdü ve bunun büyük bir sebebi de katıksız bir boşluk ve yalnızlık

hissine sahip olmasıydı. Ama Wulfgar ne sıçanlardan ne de örümceklerden

korkuyordu. Onun dehşetleri çok daha derin şeylerdi. Burada, karanlığın

içinde, her nasılsa o dehşetleri savuşturabildiğini fark etti.

Ve böylece gün geçip gitti. Ertesi gün içinde bir vakitte barbar, meşale

ışığıyla ve pis oyuk hücreyle ötesindeki tünelleri birbirinden ayıran, yarı

parmaklıklı, yan metal kapı sürgüsünden içeri bir tabak dolusu çürümüş

yemek atan muhafızın sesiyle uyandı. Wulfgar yemeye çalıştı ama bir fareyi

yakalayıp derisini yüzmeye çalışsa daha iyi olacağım düşünerek derhal

tükürdü.

ikinci gün içinde bir duygu karmaşası barbarı buluverdi. Büyük ölçüde

tüm dünyaya kızgındı. Belki de eşkıyalık yaptığı için cezalandırılmayı hak

ediyordu —bunun için sorumluluk kabul edebilirdi— ama kendisine yapılan

bu şey, yolda Lord Feringal'ın at arabasma yaptığı şey karşılığında adaleti

aşmış bir davranışü.

Aynı zamanda Wulfgar kendine kızıyordu. Belki de Morik en başından

beri haklıydı. Belki de bu hayatı yaşamaya gönülsüzdü. Gerçek bir eşkıya

gnomu ölüme terk eder ya da en azından işini çabucak bitirirdi. Gerçek bir

eşkıya kadınla istediği her türlü zevki yaşar, daha sonra da onu ya köle olarak

satmak ya da kendi kölesi yapmak için beraberinde götürürdü.

258

Dünyanın Omurgası

Wulfgar yüksek sesle güldü. Hakikaten de Morik haklıydı. Wulfgar'ın

bunların hiçbirini yapmayı gönlü kaldırmıyordu. Đşte şimdi burada, sefillerin

en sefili olarak duruyordu. Medeni toplumun en düşük seviyesinde başarısız

olmuş, hakkıyla bir eşkıya dahi olamayacak kadar yetersiz bir ahmaktı.

Bir sonraki saati hücresinde değil, Dünyanın Omurgası'nda, eskiden

olduğu ve şimdi dönüşmüş olduğu kişi arasındaki o büyük sınırda, içindeki

zihinsel engelin gayet münasip bir sembolü olan fiziksel engelin üzerinde,

Errtu'nun acı dolu hatıralarını alt etmek için duygusal bir dağ dizisi gibi

yükselttiği o surun üzerinde geçirdi.

Zihin gözüyle o anda Dünyanın Omurgası'nın üzerinde oturmuş, Buzyeli

Vadisi'ne ve eskiden yaşadığı hayata bakıyordu. Sonra da dönüp şimdi

katlanmak zorunda olduğu bu sefil yaşama baktı. Karanlıkta pek fazla bir şey

göremeyeceği halde gözlerini kapalı tuttu, kendisine saldıran çok sayıdaki

sürüngene aldırış etmedi ve bu umursamazlığı sebebiyle birkaç acı verici

örümcek ısırığı yedi.

O günün daha sonraki saatlerinde duyduğu bir ses onu girdiği transtan

uyandırdı. Gözlerini açtığında, kapısının ötesindeki tüneli aydınlatan bir

başka meşalenin ışığını gördü.

"Hâlâ hayatta mısın?" diye bir soru geldi, yaşlı bir adamın sesiyle.

VVulfgar dizlerinin üzerine kalktı ve ışığa uyum sağlayan gözlerini art

arda kırpıştırarak kapıya doğru süründü. Birkaç saniye sonra, meşaleyi tutan

adamın makam odasında görmüş olduğu danışman, Wulfgar'a fiziksel

olarak Luskan Sulh Yargıcı Jharkheld'i hatırlatan adam olduğunu fark etti.

Wulfgar homurdandı ve bir elini parmaklıkların arasından çıkarttı. "Elimi

meşalenle yak," diye önerdi. "Hazır elinde fırsat varken sapkın zevklerini tatmin et."

"Sanırım yakalandığın için kızgınsın," diye yanıtladı Temigast adındaki

adam.

"Đkinci kez haksız yere hapsedildim," diye yanıtladı VVulfgar.

"Tüm esirler kendilerine göre haksız yere esir edilmemiş midir zaten?"

diye sordu vekilharç.

"Kadın o kişinin ben olmadığımı söyledi."

"Kadın büyük bir acı çekti," diye karşılık verdi Temigast. "Belki de gerçekle yüzleşemiyordur."

"Veya belki de doğruyu söylemiştir."

"Hayır," dedi Temigast derhal, kafasını sağa sola sallayarak. "Liam seni net bir şekilde hatırladı ve o asla yanılmaz." VVulfgar tekrar homurdandı.

"Arabayı deviren hırsız olduğunu inkâr mı ediyorsun?" diye dobra dobra

sordu Temigast.

Wulfgar gözünü dahi kırpmadan ona baktı, ama yüz ifadesi bu sözleri

259

R.A. Salvatore

inkâr etmediğini açıkça belirtiyordu.

"Sadece bu bile Lord Feringal'ın adil olarak karar verdiği yıllar boyunca

hapsedilmene yeter," diye açıkladı Temigast. "Ya da sadece bu bile hayatna mal olabilir."

"Sürücünüz Liam yaralanmıştı," diye yanıtladı Wulfgar, hırlama halinde

çıkan bir sesle. "Kazayla. Onu yolda ölüme terk edebilirdim. Kıza da hiçbir

şekilde zarar verilmedi."

"Peki o neden aksini söylesin?" diye sakince sordu Temigast.

"Öyle mi dedi?" diye karşılık verdi Wulfgar ve neler döndüğünü, genç

lordun neden o kadar hararetli bir hiddete kapılmış olduğunu anlamaya

başlayarak kafasını yana yatırdı. Đlk başta bu hiddetin kaynağının sadece

kibir olduğunu —adam, ne de olsa karısını gerektiği gibi korumayı

başaramamıştı— sanmıştı, ama şimdi, enine boyuna düşününce, bu işin

içinde çok daha derin bir şey, ilkel bir hiddet olduğunu anlamıştı. Lord

Feringal'ın kendisine söylediği ilk sözleri hatırladı; hadım etme konusunda

yapılan bir tehdit.

"Umarım Lord Feringal sana çok nahoş bir ölüm hazırlamıştır, barbar,"

diye belirtti Temigast. "Ona, Leydi Meralda'ya, tüm Auckney halkına

yaşattığın ıstırabı asla bilemezsin. Sen bir köpek, bir serserisin ve ister halkın huzurunda idam edilerek olsun, ister burada yalnız başına, pislik içinde can

vererek olsun, ölümünle adalet sağlanmış olacak."

"Buraya sadece bu haberleri vermek için mi geldin?" diye iğneleyici bir

şekilde sordu Wulfgar. Temigast, yanan meşaleyle eline vurdu ve Wulfgar'ı

kolunu hızla geri çekmek zorunda bıraktı.

Bunun ardından yaşlı adam arkasını döndü ve Wulfgar'ı karanlığın

içinde, aklında son derece merak dolu düşüncelerle yalnız bırakıp hışımla

orayı terk etti.

En son hiddet patlaması ve katıksız hiddetine rağmen, Temigast oradan

uzaklaşırken hiçbir şeyi çözümleyememişti. Barbarı görmeye gitmesinin

sebebi, Meralda'nın taht odasında adama verdiği tepkiydi, çünkü gerçeği

öğrenmesi gerekliydi. Eğer hakikaten de onu tanıdıysa Meralda neden

Wulfgar'ı teşhis etmemişti? Bunu nasıl yapamazdı? Ne de olsa, neredeyse

iki buçuk metrelik bir vücuda ve genç bir devinkiler kadar geniş omuzlara

sahip olan bu adam etkileyici biriydi.

Temigast, Priscilla'nın yanıldığını fark etti, zira kadının Meralda'nın

260

Dünyanın Omurgası

tecavüze uğramaktan hoşlandığım düşündüğünü biliyordu. "Saçmalık," diye

mmldandı vekilharç, mantıklı bir sonuç çıkartabilmek için düşüncelerini

kelâma dökerek. "Tamamen ve kesinlikle saçmalık.

"Peki ama Meralda, ırzına geçen kişiyi korur mu?" diye sessizce sordu

kendi kendine.

Cevap, npkı ahmak bir genç adamın bir uçurum kenanndan düşüşü kadar

net bir şekilde aklına dank etti.

261

R.A. Salvatore

BÖLÜM 22

SAYGIDEĞER

LORD BRANDEBURG

"Büyücülerden nefret ediyorum," diye homurdandı Morik, bir düzine

kesik ve çürükle süslenmiş vücuduyla, heyelanın bıraktığı moloz yığını

arasından çıkarken. "Adil bir dövüş bile sayılmaz. Şu büyü yapma

zımbırtısını öğrenmeliyim!"

Haydut uzun bir süre etrafa bakındı, fakat elbette ki, Wulfgar ortalıklarda

yoktu. Büyücünün Wulfgar'ı almayı seçmesi, Morik'e biraz garip

görünüyordu. Muhtemelen adam ikisi arasında Wulfgar'ı daha tehlikeli bir

rakip, belki de lider olarak görmüştü. Ama, at arabasındaki hamma tecavüz

etmek isteyen kişi Wulfgar değil Morik olmuştu. Genç kızı serbest bırakmak

—hem de yaralı sürücünün hayatını kurtarabilecek kadar çabuk bir şekilde

serbest bırakmak— konusunda ısrar eden Wulfgar olmuştu. Büyücünün

oraya iyi bilgi edinmeden gelmiş olduğu barizdi.

Peki şimdi Morik ne yapmalıydı? Đlk olarak mağaraya dönüp yaralarıyla

ilgilendi ve yolda ihtiyaç duyacağı malzemeleri topladı. Yakınlarda hiddetli

bir goblin takımı varken ve Wulfgar yanında değilken orada kalmak

istemiyordu. Ama nereye gidecekti?

Ciddi ciddi düşünmeyle geçen birkaç saniyenin ardından seçim bariz

gibiydi —Luskan'a geri dönmek. Morik, çok iyi bildiği o sokaklara geri

döneceğini en başından beri biliyordu. Çoğu kişiye karşı yeni bir kimlik

takınacaktı, ama ittifak kurması gereken kişilere karşı yine aynı etkileyici

haydut olarak kalacaktı. Bu zamana kadar planlarını engelleyen şey Wulfgar

olmuştu. Morik, Luskan'a yanında iri barbarla birlikte geri girip de gizliliğim

uzun süre korumayı umut edemezdi.

Elbette, kara elfler gibi, hiç de küçük olmayan bir mesele de mevcuttu.

Fakat artık bu muhtemel tehlike bile geçerliliğini yitirmişti. Morik,

kendisine emredildiği gibi Wulfgar'ın yanında kalmak için elinden geleni

yapmıştı. Ama artık Wulfgar gitmişti ve yolu açıktı. Morik, Dünyanın

262

Dünyanın Omurgası

Omurgası'ndan dışarı ilk adımlarını atıp çok iyi bildiği o yere doğru

ilerlemeye başladı.

Ama tam o anda, Morik'in fikir yapısına çok garip gelen bir şey oldu.

Haydut, güneye doğru attığı her adımda iki adım da batıya gittiğini fark etti.

Bu büyücünün bir numarası değil, vicdanının kendisine yaptığı bir tılsımdı.

Esir Karnavalı'nda Wulfgar'ın Kaptan Deudermont'tan Morik'in de serbest

bırakılmasını talep ettiğini hayduda hatırlatan bir fısıltıydı. Sefil hayatında ilk defa dostlukla bağlanmış olan Haydut Morik, kısa süre içinde planını

şekillendirmeye başlayarak hızlı tempoyla ilerlemekteydi.

O gece dağın bir yamacında kamp kurdu ve daire şeklinde dizilmiş bir

grup at arabasının ortasındaki kamp ateşini tespit etti. Ana kuzey geçidinden

uzakta değildi. Bu at arabaları, hiç şüphesiz On-Kasaba'dan gelmişti ve

güneye doğru ilerlemekteydi, bu sebeple barıdaki derebeyliğe gitmeyecekti.

Bu tüccarların o mekânın ismini dahi duymamış olması kuvvetle

muhtemeldi.

O gecenin ilerleyen saatlerinde Morik, kervanın tek nöbetçisine,

"Selâmlar!" diye seslendi.

"Herkes kalksın!" diye kamp yerine seslendi adam. Onun arkasında

duran diğerleri aceleyle kalktılar.

"Düşman değilim," diye açıkladı Morik. "Grubundan ayrılmış, yolunu

kaybetmiş, biraz yaralanmış, ama incinmekten çok hiddetlenmiş bir

maceracıyım sadece."

Morik'in işitemediği kısa bir tartışmadan sonra, başka bir ses hayduda

yaklaşabileceğini belirtti, ama bir düzine okçunun kalbine nişan almış

olduğu ve boş olan avuçlarını onlara göstererek gelmekle akıllık edeceği

konusunda onu uyardı.

Dövüşe tutuşmayı hiç istemeyen Morik de aynen bunu yapıp, silahlı

adamlardan oluşmuş ince safların arasından geçip kamp ateşinin ışığına çıktı

ve iki tane orta yaşlı tüccarın önünde durdu; adamlardan birisi ayı gibi iri

yarıydı, diğeri ise daha zayıf olmasına rağmen yine de gürbüzdü.

"Ben Derinsu'dan Lord Brandeburg," diye başladı Morik, "Boğumbaş

alabalığı yakalamak için açıkta kalmış bir mekân bulmak için On-

Kasaba'ya, Maer Dualdon'a dönüyorum. Çok zevkli iştir hani!"

"Herhangi bir yerden çok uzaktasınız," diye yanıtladı daha iri olan tüccar.

"Maer Dualdon'a gitmek üzere yola koyulmak için vakit çok geç," diye

yanıtladı diğeri şüpheyle.

"Yine de gittiğim yer orası ve eğer muzip gezgin dostlarımı

bulabilirsem," diye yanıtladı Morik kahkaha atarak. "Belki de onlan

göımüşsünüzdür? Bir cüce, adı Bruenor Battlehammer, onun insan kızı

Catti-brie —ah, onun güzelliği karşısında güneş bile saygıyla eğilir!—

263

R.A. Salvatore

oldukça şişko bir buçukluk ve..." Morik tereddüt etti ve sanki aniden

tedirginleşmiş gibi göründü, fakat tüccarların yüzlerindeki gülümseme tam

olarak görmeyi umduğu şeydi.

"Ve bir kara elf," diye onun yerine bitirdi iri adam. "Drizzt Do'Urden hakkında açık açık konuşabilirsiniz, Lord Brandeburg. Kendisi gayet iyi

tanınır ve vadiye giden hiçbir tüccara düşman değildir."

Morik sahte bir rahatlamayla iç geçirdi ve şu son günlerdeki içki

âlemlerinde kendisine eski dostlarından bu kadar fazla söz etmiş olduğu için

sessizce Wulfgar'a teşekkür etti.

"Đyi ki karşılaştık, derim size," diye devam etti iri adam. "Ben Petters ve ortağım Bay Dawinkle." Petters'tan gelen bir işaretle birlikte, Morik'in

arkasında duran muhafız rahata geçti, üçü kamp ateşinin etrafına oturdular ve

Morik'e kıvamlı bir yahni kâsesi ikram edildi.

"Buzyeli Vadisi'ne geri dönüyorum demiştiniz," diye sordu Dawinkle.

"O grubu kayıp mı ettiniz? Umarım bir sorun yaşanmamıştır."

"Daha çok bir oyun sayılır," diye yanıtladı Morik. "Onlara millerce güneyde katıldım ve galiba cahilliğimle biraz Catti-brie'ye asıldım." Đki

tüccar da kaşlarını çattı.

"Ciddi bir şey yok, sizi temin ederim," diye çabucak ekledi Morik.

"Onun kalbinin başka birine, kayıp bir dostlarına ait olduğundan bihaberdim,

tabii o huysuz Bruenor'un da onun babası olduğunun farkında değildim.

Sadece arkadaşlık teklif ettim, ama korkarım bu bile Bruenor'un canıma

okumak istemesine yetti de arttı."

Tüccarlar ve muhafızlar işte o anda kahkahayı bastı. Buzyeli Vadisi'nde

bulunan herkesin duyduğu gibi, onlar da huysuz ve aşın korumacı olan

Bruenor'un hikâyelerini duymuşlardı.

"Korkarım iz sürme ve kolculuk yeteneklerim konusunda fazla

övündüm," diye devam etti Morik, "ve Bruenor beni sınamaya karar verdi.

Atımı, kaliteli elbiselerimi alıp yoldan kayboldular —çalılıkların içinde öyle

iyi kayboldular ki, kara elfin yeteneklerini bilmeyen biri onların büyülü

yardım aldığını düşünebilir." Tüccarlar hâlâ kahkahalar atarak başlarını

salladılar.

"Đşte onlan bulmam gerek, fakat Buzyeli Vadisi'ne daha şimdiden

yaklaşmış olduklarını biliyorum." Kendi kendine kıs kıs güldü. "Toz toprak içinde, paçavraya dönmüş kıyafetlerle, yayan olarak geldiğimde bana

kahkahalarla güleceklerini biliyorum."

"Sanki bir dövüşe tutuşmuş gibi görünüyorsunuz," diye belirtti

Dawinkle, heyelandan ve goblin savaşından kalan izlere dikkat ederek.

"Goblinlerle ve tek bir ogreyle küçük bir münakaşa oldu, önemli bir şey

değil yani," diye yanıtladı haydut kayıtsızca. Adamlar kaşlarını kaldırdı, ama 264

Dünyanın Omurgası

şüpheyle değil —karşılarında o denli güçlü yoldaşlarla seyahat eden biri

varken bundan şüphe etmezlerdi. Morik'in o kadar etkileyici bir tavn vardı

ve yeteneği o kadar iyiydi, hikâyelerin altına hikâyeler ve onların altına yeni

hikâyeler yazmayı o kadar iyi biliyordu ki, ilk iddiası her zaman gerçek

olarak kabul edilirdi.

"Geceyi bizle geçirmeniz bizim için şereftir, iyi yürekli beyim," diye

teklifte bulundu Petters, "ya da istediğiniz kadar geceyi. Fakat biz Luskan'a dönüyoruz, yani sizin gitmek istediğiniz yolun tam aksi istikametindeyiz."

"Bu gecelik sunduğunuz yatağı kabul edeceğim," diye yanıtladı Morik,

"ve belki de..." Sözleri havada asılı bıraktı ve parmaklarını dudaklarının üzerine götürüp düşünceli bir tavır takındı.

Petters ve Dawinkle beklenti içinde öne eğildi.

"Bir at, yani kaliteli bir koşum atı satın alabileceğim bir yer biliyor mu-

sunuz?" diye sordu Morik. "Belki de kaliteli bir giysi takımı. Dostlarım kolay yoldan ayrıldı ve hâlâ On-Kasaba'ya onlardan önce varma şansım mevcut.

Yalnızorman'a girip de benim orada onlan beklediğimi, hatta son derece şık

olduğumu görünce yüzlerinde nasıl da muhteşem bir ifade belirir acaba?"

Etraflarındaki adamlar neşeyle uludular.

"Bizde hem at hem de giysi var," diye kükredi Petters, ileri uzanıp

Morik'in omzuna vurarak. Bu hareket haydudun acıyla yüzünü

buruşturmasına sebep oldu, zira omzunun orası kayalar tarafından ezilmişti.

"Lord Brandeburg'e çok uygun fiyatlar sunacağız!"

Yemek yiyip hikâyeler anlattılar ve kahkahalarla güldüler. Grupla işi

bittiğinde Morik, çok düşük bir ücrete, Luskan'daki herhangi bir dükkanda

mevcut olan fiyatların epey altında bir meblağa, onlann en güçlü koşum atını

ve muhteşem bir giysi takımı almıştı; en kaliteli kumaştan yapılmış altın

işlemeli, iki ton yeşil bir kıyafet.

Gece boyunca onlarla kaldı, ama sabahın ilk ışıklanyla yola koyulup

dudaklarında bir macera şarkısıyla kuzeye doğru at sürdü. Kervan görüş

hizasından çıktığında batıya doğru döndü ve dört nala ilerledi. Küçük

derebeyliğe varmadan önce kendisinin, yani Derinsu'dan Lord

Brandeburg'ün dış görünüşünü daha da değiştirmesi gerektiğini

düşünüyordu.

Büyücünün ortalıklarda olmayacağını umuyordu. Morik büyücülerden

nefret ederdi.

*$—<*&

265

R.A. Salvatore

Errtu onu buldu. Orada, zindan hücresindeki karanlığın içinde, Wulfgar

aklından çıkmayan hatıralardan ve Errtu ile şeytani peyklerinin pençelerinde

yaşadığı işkence dolu yıllarla ruhuna kazınmış olan duygusal ıstıraptan

kurtulamryordu.

Đblis bir kez daha onu bulmuş ve yakalamıştı, onu baştan çıkanp yok

edecek, tohumlarının ürünlerini de yok edecek olan cazibeli dişileri

göndererek kendisiyle alay ediyordu.

Hepsini yeniden, çok net bir şekilde görüyordu; iblis güçlü kollarında

bebekle —Wulfgar'ın çocuğuyla— birlikte karşısmda duruyordu. Böyle bir

yaratık, yani bir yarı-iblis zürriyeti olduğu için tiksiniyordu, ama o bebeği —

o masum çocuğu?— kendi evladı olarak tanıdığını hatırlıyordu.

Errtu üzerinden salyalar akan ağzını açmış ve o feci, köpek dişlerini

göstermişti. Đblisin yüzü daha da yakınlaştı, sivri dişleri Wulfgar'ın

çocuğunun bir santim üzerinde durdu; çenesi bebeğin kafasını tümden içine

alacak kadar genişti. Errtu daha da aşağı indi...

Wulfgar succubusların parmaklarının vücudunu gıdıkladığını hissetti ve

ürkerek uyandı. Çığlık, tekme ve yumruk atarak birkaç örümceği üzerinden

silkeledi ama daha da fazlasından ısırık yedi. Barbar hızla ayağa kalktı ve zift

karası hücrenin içinde tüm hızıyla koşturdu, aman vermeyen kapıya

bindirdiğinde neredeyse düşüp bayılacaktı.

Toprak zemine geri düşüp, hiddet ve hüsran içinde yüzünü ellerinin

arasına gömdü. Derken kâbuslarla dolu uykusundan kendisini neyin

uyandırmış olduğunu anladı, zira koridordan gelen ayak sesleri duydu.

Kafasını kaldırıp baktığında kapıya doğru yaklaşan bir meşalenin titrek

ışığını gördü.

Wulfgar, saygınlığını biraz olsun geri kazanma çabasıyla geriye gidip dik

oturdu. Ölüme mahkûm edilen insanlara son bir dileklerinin olup olmadığı

sorulurdu. Onunki bir şişe dolusu sert içki, son bir defa o hatıraları zihninden

yakarak silen ateş dolu bir sıvı olacaktı.

Işık, hücresinin tam dışında belirdi ve Lord FeringaPın yüzü ona dik dik

baktı. "Suçunu itiraf etmeye hazır mısın, it herif?" diye sordu.

Wulfgar ona uzun, çok uzun bir süre boyunca baktı.

"Pekâlâ, öyleyse," diye devam etti hiç etkilenmemiş olan lord. "Güvenilir sürücüm tarafından teşhis edildin, bu sebeple kanunen sadece sana suçunu ve

cezanı söylemem gerekli."

Yine bir cevap çıkmadı.

"Yoldaki soygun için ellerini keseceğim," diye açıkladı Lord Feringal

'doğruya doğru' bir ses tonuyla. "Ayrı ayrı ve yavaşça. En kötü suçun için

ise—" Tereddüt etti ve bu yetersiz ışıkta bile VVulfgar'a, adam sanki aniden

büyük bir acıya gark olmuş gibi geldi.

266

r

Dünyanın Omurgası

"Lordum," diye teşvik etti, arkasında duran yaşlı vekilharç Temigast.

"En kötü suçun için ise," diye tekrar başladı Lord Feringal, sesi git gide güçlenerek, "Leydi Meralda'ya tecavüz ettiğin için halkın huzurunda hadım

edilecek ve bir gün boyunca halkın karşısında zincire vurulmuş duracaksın.

Bundan sonra, it Wulfgar, kazığa bağlanıp yakılacaksın."

Son suçunun kendisine okunmasıyla birlikte Wulfgar'ın yüzü

duyduklarına inanamaz bir bakış aldı. Kadını öyle bir kaderden kurtarmıştı!

Bunu Lord Feringal'ın yüzüne haykırmak, adama haykırmak ve kapıyı

menteşelerinden söküp parçalamak istiyordu. Bütün bunlan yapmak

istiyordu, fakat hiçbir şey yapmadı, sadece orada sessizce oturdu ve bu

adaletsizliği kabul etti.

'Ya da bu adaletsizlik sayılır mı?' diye kendisine sordu Wulfgar. Böyle

bir kaderi hak etmemiş miydi? Ya da bunun bir önemi var mıydı?

'Đşte bu,' diye karar verdi Wulfgar. Onun için hiçbir önemi yoktu. Ölümle

özgürlüğe kavuşacaktı. Bıraktı Lord Feringal onu öldürsün ve bu işi çabucak

halletsin, ikisi için de bir iyilik yapmış olacaktı. Kadın onu haksız yere itham

etmişti ve bunun sebebini anlayamıyordu, ama... hiç önemi yoktu.

"Söyleyecek bir şeyin yok mu?" diye sordu Lord Feringal.

"Bana son bir dilek bahşeder misin?"

Genç adam, bu saçma düşünceyle birlikte gözle görülebilecek şekilde

titredi. "Sana hiçbir şey bahşetmem!" diye haykırdı. "Feci kaderini düşünmen için aç ve sefil bir şekilde geçireceğin bir geceden gayrı hiçbir şey!"

"Lordum," dedi Temigast tekrar onu yatıştırmak için. "Muhafız, Lord Feringal'a odasına kadar eşlik et." Genç adam, kapının üzerindeki açık

yerden Wulfgar'a son bir dik bakış attıktan sonra muhafızın kendisini

götürmesine izin verdi.

Fakat Temigast orada kaldı, eline bir meşale alıp diğer muhafızları oradan

uzaklaştırdı. Hücre kapısında uzun bir süre durup Wulfgar'a baktı.

"Git başımdan, yaşlı adam," dedi barbar.

"En son ithamı reddetmedin," dedi Temigast, "fakat masum olduğun

konusunda bana itiraz etmiştin."

Wulfgar omuz silkti, ne bir şey söyledi ne de adamın bakışlarına cevap

verdi. "Kendimi tekrarlamamın ne gereği var? Beni çoktan mahkûm ettiniz

zaten."

"Tecavüzü inkâr etmedin," diye tekrar belirtti Temigast.

Wulfgar kafasını hızla savurup Temigast'ın bakışlarına karşılık verdi.

"Sen de benim lehime konuşmadın," diye yanıtladı.

Temigast sanki tokat yemiş gibi ona baktı. "Konuşmayacağım da."

"Yani masum bir adamın ölmesine izin vereceksin."

Temigast yüksek sesle homurdandı. "Masum mu?" diye sordu. "Sen bir

267

R.A. Salvatore

hırsız ve bir köpeksin ve ben senin iyiliğin için ne Leydi Meralda'ya ne de

Lord Feringal'a karşı bir şey yapmayacağım."

Wulfgar bütün bunların saçmalığına karşı adamın yüzüne kahkahayı

bastı.

"Ama sana şunu teklif ediyorum," diye devam etti Temigast. "Leydi

Meralda aleyhine tek bir kelime dahi etme, ben de ölümünün tez olmasını

sağlayayım. Önerebileceğimin en iyisi bu."

Wulfgar kahkaha atmayı kesti ve kafasını karıştıran vekilharca dik dik

baktı.

"Yoksa," diye uyardı Temigast, "Đşkence görme işini bir günden de uzun süreye yayar, seni ıstırabından azat etmeden önce binlerce kez ölmek için

yalvartırım."

"Istırabımdan mı?" diye boş boş tekrarladı Wulfgar. "Yaşlı adam, sen ıstırap nedir bilmiyorsun."

"Göreceğiz bakalım," diye hırladı Temigast ve arkasını dönüp Wulfgar'ı

karanlığın içinde yalnız bıraktı... ta ki, her zaman yaptığı gibi, Errtu onun

yanına geri dönene kadar.

Morik, atının elverdiğince, zavallı hayvan dayanabildiğince hızlı gitti.

Wulfgar ile birlikte at arabasına rastladıkları yola çıktı ve Wulfgar'ın arabayı

devirdiği noktayı geçti.

Auckney'e bir ikindi vaktinde, birçok köylünün bakışları altında girdi.

"Lütfen bana Lordunuzun ismini söyleyin, iyi yürekli bayım," diye seslendi bir tanesine, isteğini fırlattığı bir altın sikkeyle pekiştirerek.

"Lord Feringal Auck," diye derhal cevap verdi adam. "Yeni geliniyle şuradaki Auck Şatosu'nda yaşıyor," diye bitirdi, tombul parmaklarından

birini sahil kesimine doğru uzatarak.

"Çok teşekkür ederim!" Morik başını eğip reverans yaptı, birkaç gümüş

sikke attı ve atım mahmuzlayıp Auck Şatosu'na giden küçük köprüyle

arasındaki son birkaç yüz metrelik mesafeyi aştı. Cümle kapısmın açık

olduğunu ve iki tarafında, can sıkıntısı içindeymiş gibi görünen iki muhafızın

durduğunu gördü.

"Ben Derinsu'dan Lord Brandeburg," dedi onlara, küheylanını

durdurarak. "Lütfen beni lordunuza takdim edin, zira geride çok yol bıraktım

ve önümde daha da çok yol var."

Bunu söyledikten sonra haydut atından indi ve kaliteli pantolonunu

268

Dünyanın Omurgası

silkeledi, hatta daha da ileri gidip zarif kılıcını kemerinden çıkartırken keskin

yerini sildi ve onu tekrar kemerine yerleştirmeden önce aniden, göz

kamaştıran bir kılıç oyunu sergiledi. Onlan etkilemiş olduğunu fark etti, zira

içlerinden birisi hızla şatoya koşturmuş, diğeri ise atla ilgilenmek için

seğirtmişti.

Birkaç dakika sonra Lord Brandeburg kılığındaki Morik, Auck

Şatosu'ndaki taht salonunda Lord Feringal'ın önünde durmaktaydı. Yerlere

kadar eğildi ve kendisini, yoldaşlannı Dünyanın Omurgası'nda yol

arkadaşlannı devlere kayıp veren bir gezgin olarak tanıttı. Düşük seviyeli

soylu adamın, Derinsu gibi büyük bir şehrin lordlanndan biri tarafından

ziyaret edilmekten heyecanlanmış ve gurur duymuş olduğunu ve onu

memnun etme çabasıyla savunmasını düşüreceğini Feringal'ın gözlerinden

okuyabiliyordu.

"Bir ya da iki dostumun kaçtığına inanıyorum," diye hikâyesini bitirdi

Morik, "fakat yemin olsun ki tek bir dev için bile aynısı söylenemez."

"Bu hadise ne kadar uzakta oldu?" diye sordu Lord Feringal. Adamın

kafası epey meşgul gibiydi, ama Morik'in hikâyesinin onu endişelendirdiği

de barizdi.

"Millerce uzakta, lordum," diye bilgi verdi Morik, "sizin sessiz

krallığınız için bir tehdit oluşturmuyor. Dediğim gibi, devlerin hepsi öldü."

Etrafına bakındı ve gülümsedi. "Öyle canavarların, bunun kadar sessiz ve

güvenli bir yere dadanması çok yazık olur."

Lord Feringal yemi yuttu. "O kadar da sessiz ve güvenli değil," diye

hırladı sıktığı dişlerinin arasından.

"Tehlike mi, burada mı?" dedi Morik duyduklanna inanamamış gibi.

"Belki de korsanlardır?" Morik şaşırmış gibi yaptı ve tahtın yanında duran yaşlı vekilharca baktı. Adam belli belirsiz kafasını sağa sola salladı ve Morik

konuyu üstelememesini istediğini anladı, fakat amacı tam olarak bunu

yapmaktı.

"Eşkıyalar," diye hırladı Lord Feringal.

Morik cevap verecek oldu, ama Morik'in kesinlikle tanıdığı bir kadın

odaya girdiğinde hem sözlerini hem de nefesini tuttu.

"Eşim," diye dalgın bir şekilde takdim etti Lord Feringal. "Leydi

Meralda Auck."

Morik yerlere kadar eğildi, kadının elini tuttu ve dudaklarına götürdü,

bunu yaparken de kasten kadının gözlerinin içine baktı. Son derece

rahatlayarak ve tebdil-i kıyafetiyle gurur duyarak, kadının kendisini hiç

tanımamış olduğunu fark etti.

"Çok güzel bir eş," diye belirtti Morik. "Size gıpta ediyorum, Lord Feringal."

269

R.A. Salvatore

Đşte bu sözler en sonunda Feringal'ın yüzüne bir gülümseme getirdi, ama

bu gülümseme çabucak yerini çatılan kaşlara terk etti. "Eşim, o eşkıyalar

tarafından saldırıya uğrayan arabanın içindeydi."

Morik nefesini tuttu. "Onlan bulacağım, Lord Feringal," dedi. "Onları bulup yolda katledeceğim. Veya, eğer tercihiniz buysa, onlan size

getireceğim."

Lord Feringal ellerini sallayıp adamı sessizleştirdi. "Đstediğim kişiyi

yakaladım," dedi. "Diğeri ise bir heyelanın altına gömüldü."

Morik bu acı verici düşünceyle dudaklarını büzdü. "Münasip bir akıbet,"

dedi.

"Yakaladığımız barbar için planladığım daha münasip bir akıbet var,"

diye sertçe yanıtladı Feringal. "Sizi temin ederim, son derece feci bir ölüm.

Eğer bu gece Auckney'de kalacaksanız buna şahit olabilirsiniz."

"Elbette ki kalacağım," dedi Morik. "Serseri için ne planladınız?"

"Đlk olarak hadım edilecek," diye açıkladı Lord Feringal. "Ondan iki sabah sonra da barbar idam edilecek."

Morik düşünceli bir tavır takındı. "Bir barbar diyorsunuz, demek?"

"Evet, iri bir kuzeyli," diye yanıtladı Feringal.

"Güçlü kuvvetli mi?"

"Gördüğüm her adamdan daha güçlü," diye yanıtladı Auckney Lordu.

"Onu adalete teslim etmek için kudretli bir büyücünün yardımı gerekti ve

muhafızlarım etrafını sanp onu zaptetmeseydi o adam bile neredeyse onun

elinde can verecekti."

Morik, büyücünün bahsiyle birlikte neredeyse boğulacak gibi oldu, ama

soğukkanlılığını korudu.

"Bir eşkıyayı öldürmek kesinlikle uygun bir sondu," dedi Morik, "ama belki de daha iyi bir amaca hizmet edebilir." Bekledi ve Lord Feringal'ın

kendisine dikkatle baktığını gördü.

"Belki de adamı satın alabilirim," diye açıkladı Morik. "Sizi temin ederim, imkânlarım hiç de kısıtlı değildir ve kayıp yoldaşlarımı aramaya

başladığım zaman yanımda güçlü kuvvetli bir köle olması kesinlikle işime

yarar."

"Hayatta olmaz," diye yanıtladı Feringal oldukça sert bir şekilde.

"Ama eğer bu yöreyi iyi biliyorsa..." diye mantıklı bir sebep sunmaya

çalıştı Morik.

"Eşime verdiği zarar yüzünden feci bir şekilde ölecek," diye çıkıştı Lord Feringal.

"Ah, evet lordum," dedi Morik. "O hadise onu kötü etkilemiştir."

"O hadise onu hamile bıraktı!" diye haykırdı Feringal. Tahtının kolların1

öyle bir sıktı ki elleri bembeyaz kesildi.

270

Dünyanın Omurgası

Hiç de akıllıca olmayan bu beyan karşısında vekilharç, "Lordum!" diye

haykırdı. Meralda'nm da nefesi kesildi. Morik onlann da şoka uğramasından

memnundu, zira bu, kendi şaşkınlığını örtmüştü.

Lord Feringal çabucak sakinleşti, kendisini zorlayarak tahtına geri oturdu

ve Meralda'ya bir özür mırıldandı. "Lord Brandeburg, affınıza sığınırım,"

dedi. "Hiddetimi anlayabiliyorsunuzdur."

"O iti kendi ellerimle hadım edeceğim," diye yanıtladı Morik kılıcını

çekerek. "Sizi temin ederim ki, bu gibi sanatlarda yetenekliyimdir."

Bu sözler odadaki gerginliği epey dağıttı. Hatta Lord Feringal bile

gülümsemeyi başardı. "Nahoş meselelerle biz ilgileniriz," diye yanıtladı,

"ama hakikaten de sizin hükmün infazına tanık olmanızdan memnuniyet

duyarım. Đki gün boyunca benim konuğum olur musunuz?"

Morik yerlere kadar eğildi. "Hizmetinizdeyim lordum."

Kısa süre sonra Morik, şato köprüsünün hemen berisindeki bir hana

götürüldü. Lord Feringal'ın, konuklarını şato surlarının dışında ağırladığını

öğrendiğinde bundan hiç memnun olmadı, zira bu durum, onun Wulfgar'a

ulaşmasını daha da zor kılacaktı. Fakat, kendisine refakat eden muhafızdan,

Wulfgar'ın şatonun altındaki bir zindanda esir tutulduğunu öğrenmişti.

Morik'in dostuna ulaşması ve bu konuda hızlı olması gerekiyordu, zira

Wulfgar'a yapılan yanlış itham düşünülecek olursa, Lord Feringal'ın adamı

kesinlikle ve feci bir şekilde öldüreceği ortadaydı. Cüretkâr bir kurtarma

girişimi, Morik'in planının bir parçası olmamıştı. Birçok hırsız maceraperest

lordlara satılırdı ve Lord Feringal'ın bu adamdan yüklü bir meblağ —ki o da

kendi parası olacaktı— karşılığında ayrılabileceğini ummuştu, ama

tecavüzcüler, özellikle de soylu kadınların ırzına geçen adamlar sadece tek

bir feci akıbete ererlerdi.

Morik, küçük odasının penceresinden dışarı, Auck Şatosu'na ve onun

ötesindeki karanlık sulara baktı. Wulfgar'a ulaşmanın bir yolunu bulacaktı,

ama Luskan'a yalnız başına döneceğinden korkuyordu.

271

R.A. Salvatore

BÖLÜM 23

ĐKĐNCĐ ADALET GĐRĐŞĐMĐ

"Đşte son yemeğin, it herif," dedi Wulfgar'ın hücresinin dışında duran iki muhafızdan bir tanesi. Adam yemeğin üzerine tükürdü ve tepsiyi kapıdaki

yarıktan içeri kaydırdı.

VVulfgar onları duymazdan geldi ve yemeğe doğru hiçbir harekette

bulunmadı. Luskan'daki idamdan kurtulup kendini adı sanı duyulmamış bir

derebeylikte ölümle burun buruna bulmuş olmasına inanmakta güçlük

çekiyordu. O anda belki de bütün bunları hak etmiş olduğu aklına dank etti.

Hayır, elbette ki kadına zarar vermemişti, ama Buzyeli Vadisi'nde Drizzt ile

diğerlerinden ayrıldığı —Catti-brie'nin yüzüne tokadı bastığı— zamandan

beri davranışları, böyle kötü bir kaderi hak etmeyecek bir adamın

davranışları değildi. Wulfgar'ın işlediği suçların aynılarını işledikleri için

Drizzt ile birlikte canavarları öldürmemişler miydi? Đkisi, yollan kollayan ve

bariz bir şekilde, tüccar kervanlarına pusu kurmayı planlayan dev grubunun

peşinden Dünyanın Omurgası'na gitmemiş miydi? Peki o zaman, VVulfgar

merhameti hak ediyor muydu?

Yine de, hem Luskan'da hem de Auckney'de işlemediği suçlardan

hüküm giymesi iri adamın canını epey sıkıyor, adalet ve insanlığa dair içinde

kalan azıcık güveni de sarsıyordu. Ona hiç mantıklı gelmiyordu. Eğer onu

öldürmeyi bu kadar feci şekilde istiyorlarsa, bunu neden işlediği suçlar

sebebiyle yapmıyorlardı? Hem de seçilecek bolca suçu varken.

Hücrenin önünden uzaklaşan iki muhafızın sohbetlerinin sonunu

yakalayabildi. "Böyle bir soydan geldiği için rezil bir çocuk olacak."

"Babası bu kadar iriyse, çocuğu doğumda Leydi Meralda'yı ikiye böler

yahu!"

Đşte bu sözler VVulfgar'in şaşırıp kalmasına sebep oldu. Ağzı bir kanş

açılmış bir halde, karanlığın içinde uzun bir süre oturdu. Yap-bozun

parçalarını bir araya getirmeye başladıkça, bütün bunlar kulağına daha

272

Dünyanın Omurgası

mantıklı geliyordu. Muhafızların daha önceki konuşmalarından dolayı Lord

Feringal ile Leydi Meralda'mn daha yeni evlenmiş olduklarını biliyordu ve

şimdi kadın hamileydi, ama Lord Feringal'dan değil.

Wulfgar bütün bunların saçmalığı karşısında neredeyse kahkahayı basa-

caktı. Masum olmayan bir soylu kadın tarafindan kullanılan uygun bir mazeret,

Lord Feringal'ın iffetine sürülecek lekeye karşı bir merhem olup çıkmıştı.

"Şansa bak be," diye söylendi, ama şu anda içinde bulunduğu duruma

düşmesine sebep olan şeyin kötü şanstan daha fazlası olduğunu biliyordu.

Burada, karanlıkta, örümcekler, leş gibi koku ve kendisini ziyaret eden iblisle

birlikte bulmasına, bir dizi kötü seçim sebep olmuştu.

Evet bunu hak ettiğine inanıyordu. Đtham edildiği suçlardan değil, işlediği

suçlardan dolayı.

Meralda uyuyamıyor, hatta gözlerini dahi kapayamryordu. Feringal onun

yanından erken saatte aynlmış ve kendi odasına çekilmişti, zira Meralda

rahatsız olduğunu söylemiş ve adamın sürekli olarak yaptığı gibi kendisine

şehvetle yaklaşmaya biraz ara vermesini istemişti. Adamın gösterdiği ilgiden

rahatsız değildi. Aslında, Feringal ile sevişmeleri kesinlikle hoştu ve eğer

karnındaki çocuk ile zindandaki adamın düşünceleri aklını kurcalıyor

olmasaydı çok daha hoş olurdu.

Meralda, Feringal'a karşı hislerinin değişmesinin gayet yerinde

olduğunu, adamın hoş ve nazik biri olduğunu anlamıştı. Feringal'a yeni bir

gözle bakıp onun yakışıklı yüz hatlannı ve etkileyici tavrını görmekte hiç

güçlük çekmiyordu, fakat bütün bunlar şirret ablasının etkisi altında geçirdiği

yıllarla biraz derinlere gömülmüştü. Meralda o çekiciliği su üstüne

çıkartabileceğini, Feringal'ın iyi yönlerini uyandırıp onunla mutlu mesut

yaşayabileceğini biliyordu.

Fakat kadın kendisini affedemeyeceğini anlamıştı. Ahmaklığının sonucu,

nasıl da rahmindeki bir bebek ve kocasının duyduğu köpüren hiddet

suretinde ona musallat olmuştu. Belki de Meralda için en acı darbe, masum

bir adamın yaklaşan idamı olmuştu; ki feci şekilde öldürülmek üzere hüküm

giydiği o suçtan Meralda'yı kurtaran kişi de o adamdı.

Wulfgar sürüklenerek götürüldükten sonra, Meralda bu hükmü mantığa

dayandırmaya çalışmış, adamın hakikaten de bir eşkıya olduğunu kendisine

hatırlatmış, hatta barbarın başka kişileri de kurban ettiğini, hatta belki de

başka kadınların ırzına geçmiş olabileceğini telkin edecek kadar ileri gitmişti.

273

R.A. Salvatore

Ama bu savların hiçbiri işe yaramıyordu, zira Meralda işin aslını

biliyordu. Arabasını soymuş olmasına rağmen, adamın karakterini kısa ama

iyi bir şekilde görebilmişti. Onun söylediği yalan bunlara yol açmıştı. Onun

söylediği yalan, hiç hak etmeyen bir adamın feci şekilde idam edilmesine

sebep olacaktı.

Meralda gecenin geç saatlerine kadar öylece yatıp kendisinin dünyadaki

en feci kişi olduğunu düşündü. Belli bir süre sonra harekete geçmiş, tek bu-

rnumun verdiği ışıkla, şatonun soğuk taş zemininin üzerinde çıplak ayak

yürümekte olduğunun zar zor farkına varabildi. Temigast'ın odasına gitti,

kapının önünde durdu ve adamın horultularını duyunca rahatlayıp gizlice

içeri sızdı. Vekilharç olduğu için, şatodaki her kapının anahtarı Temigast'ta,

iri bir demir halkada dururdu.

Meralda, anahtar halkasını vekilharcın şifonyerinin üzerinde buldu ve

çıkardığı her küçük sesle birlikte Temigast'a endişeli bakışlar atarak onu

aşırdı. Her nasılsa, adamı uyandırmadan odadan çıkmayı başardı, sonra hızla

taht salonunu, hizmetkâr odalarını aştı ve mutfağa girdi. Aşağı katlara inen

gizli kapıyı buldu. Kapı o kadar sıkı bir şekilde sürgülenip kilitlenmişti ki,

hiçbir adam, hatta bir dev bile onu açmayı umut edemezdi. Tabii eğer

anahtarı yoksa.

Elleri dolanarak anahtarları kurcalamaya başladı ve her kilidi, her

sürgüyü açana kadar hepsini tek tek denedi. Duraklayıp kendini toparladı ve

daha eksiksiz bir plan yapmaya çalıştı. Derken, yan odada oturan

muhafızların kahkahalanm işitti ve içeriyi dikizlemek için odanın kenarına

gitti. Muhafızlar zar oyunu oynuyordu.

Meralda, esasında şatonun dış suruna açılan bir geçit olan kiler kapısına

gitti. Dışarıdaki kayaların üzerinde fazla bir yer olmazdı, özellikle de med-

cezir yüksekse, ki şu anda yüksekti. Ama işe yaramak zorundaydı. Geçidin

kilidini de açan kadın, gizli kapıya gitti ve onu hafifçe araladı. Çamurlu

tünellere gizlice sızdı, kendisini ele verecek lekelerden sakınmak için

geceliğinin eteklerini yukarı çekerek tünellerde çıplak ayak yürüdü.

Wulfgar, hücre kapısının kilit deliğine sürülen bir anahtarın sesiyle ve

koridordan gelen ince, zayıf bir ışıkla uyandı. Karanlığın içinde tüm zaman

kavramını yitirmiş olan barbar, işkence sabahının gelmiş olduğunu sandı.

Leydi Meralda'yı kilitli hücresinin parmaklıkları arasından kendisine

bakarken gördüğünde nasıl da şaşırdı.

"Beni affedebilir misin?" diye fısıldadı kadın, tedirginlikle omzunun

üzerinden geriye bakarak.

Wulfgar sadece ağzı bir karış açılmış bir halde ona baktı.

"Senin peşine düşeceğini bilmiyordum," diye açıkladı kadın. "Bu olayı kurcalamayacağını düşünmüştüm ve ben de—"

274

^

Dünyanın Omurgası

"Güvende olacaktın," diye onun yerine bitirdi Wulfgar. "Çocuğunun

güvende olacağını düşündün." Şimdi duyduklarına inanamamış bir halde

bakma sırası Meralda'daydı. "Neden buraya geldin?" diye sordu Wulfgar.

"Bizi öldürebilirdin," diye yanıtladı. "Yani yoldayken beni ve Liam'ı. Ya da yaptığım söyledikleri şeyi yapabilirdin."

"Yaptığımı senin söylediğin şeyi," diye hatırlattı Wulfgar.

"Yoldayken dostunun istediğini yapmasına izin verebilir ve Liam'ı

ölüme terk edebilirdin," diye devam etti Meralda. "Sana en azından bu

kadarını borçluyum." Wulfgar'ı hayrete düşürecek şekilde anahtarı çevirip

kilidi açtı. "Merdiveni çıkıp sola dön, sonra kilere gir," diye açıkladı. "Yol açık." Bir mum daha yaktı ve onu adama bıraktı, sonra arkasını dönüp

koşturarak kaçtı.

Wulfgar kıza zaman tanıdı, çünkü ona yetişmek ve eğer yakalanırsa onu

ele vermek istemiyordu. Hücresinin dışına çıkınca duvardan bir meşalelik

aldı ve sanki kendi çabasıyla oradan kaçmış izlenimi vermek için kilide,

elinden geldiğince sessiz bir şekilde vurdu. Sonra tünellerden ilerleyip

merdiveni tırmandı ve mutfağa çıktı.

Yakındaki bir odada tartışan ve zar atan muhafızların seslerini duydu. Bu

da demek oluyordu ki, burada kilitleri ve parmaklıkları kırmış gibi

görünmesi mümkün değildi. Gizli kapıyı yeniden kilitleyip sürgüledi. Onun

büyülü yardım aldığını düşünsünlerdi. Meralda'nın kendisine söylediği gibi

dosdoğru kilere giden Wulfgar, küçük kapıdan sıkışarak geçti —hakikaten

de çok dardı— ve dışarıda, şatonun temelindeki kayalıkların üzerinde

tehlikeli bir yere çıktı. Kayalar aşınmış ve kaygandı. Wulfgar tırmanmayı

umut edemezdi, etrafından dolaşmasının da bir yolu görünmüyordu, zira

gelgit dalgalan çarpıp duruyordu.

Wulfgar soğuk sulara atladı.

^»•«^»

Mutfakta saklanan Meralda, Wulfgar'ın gizli kapıyı tekrar kilitleyerek

onun numarasını gizlemesini takdirle onayladı. O da kilerin kapısını kilitledi,

yeraltı macerasının tüm izlerini ayaklarından temizledi ve daha fazla hadise

yaşanmadan anahtarları Vekilharç Temigast'ın odasına geri götürmek için

sessizce seğirtti.

Meralda kısa süre sonra, en sonunda o feci vicdan azabı —yani en

azından bazıları— üzerinden kalkmış bir halde yatağına döndü.

275

R.A. Salvatore

^»•"^»

Sudan esen yel ayazdı, ama yine de Morik, yaşlı temizlikçi kadın

kılığının kalın katlan altında terliyordu. Auck Şatosu'na giden kısa köprünün

yakınındaki bir taş duvarın ardında duruyordu.

"Neden o şeyi bir adanın üzerine yapmışlar ki?" diye bıkkınlıkla söylendi haydut, ama elbette bu sorunun cevabı, tam olarak da şu anda çektiği sıkıntıdan

ibaretti. Büyük şato kapısının üzerindeki surdan aşağıya tek bir muhafiz

bakıyordu. Adam muhtemelen yarı yarıya uyku halindeydi, ama Morik onun

yanına gitmenin hiçbir yolunu göremiyordu. Köprü iyi aydınlanmıştı,

duyduklarına bakılırsa meşaleler bütün gece boyunca yanıyor ve bu sebeple

kendisine gizlenecek hiçbir yer bırakmıyordu. Şatoya yüzmesi gerekecekti.

Morik karanlık sulara şüpheyle baktı. Aradaki mesafeyi yüzerek aştıktan

sonra tebdil-i kıyafetinden eser kalmayacaktı, tabii aşmayı başarabilirse.

Morik güçlü bir yüzücü değildi ve ne denizi, ne de karanlık dalgaların altında

gizlenen canavarları iyi tanıyordu.

Morik, Wulfgar ile birlikte geçirdiği zamanın sona ermiş olduğunu o

anda ve oracıkta anladı. Sabahleyin onun işkence gördüğü yere gideceğine

karar verdi, ama bu, büyük ihtimâlle sadece veda etmek için olacaktı, zira

kendisini tehlikeye atmadan adamı kurtarmasının bir yolu olmayacaktı.

'Hayır,' diye karar verdi, işkenceye katılmayacaktı bile. "Bunun ne yaran

olabilir ki?" diye mınldandı. Hatta, eğer Wulfgar'ı yakalayan büyücü

oradaysa ve kendisini tanırsa felâketle sonlanabilirdi. "Wulfgar'ı, özgür

olduğumuz zamanlarda hatırlamam daha iyi."

"Elveda iri dostum," dedi Morik yüksek sesle ve hüzünle. "Şimdi

Luskan'a geri dönüyorum—"

Surun tabanındaki sular çalkalanmaya başladığında Morik duraksadı. Đri,

karanlık bir siluet dalgaların arasından ilerlemeye başladı. Haydudun eli

kılıcına gitti.

"Morik?" diye sordu VVulfgar, buz gibi soğuk sudan dolayı dişleri

takırdayarak. "Burada ne yapıyorsun sen?"

"Aynısını ben de sana sorabilirim!" diye haykırdı haydut, aynı anda hem

neşelenmiş, hem de şaşkına dönmüş bir halde. "B

en, elbette ki seni

kurtarmaya geldim," diye ekledi kendini beğenmiş haydut, Wulfgar'ın

kolunu tutup onu yamna çekmek için eğilerek. "Yapılması gereken birçok

açıklama olacak, ama gel, haydi buradan hızla defolup gidelim."

Wulfgar bu konuda tartışacak değildi.

276

«

Dünyanın Omurgası

*&**<*&

Lord Feringal, ertesi sabah, yani barbardan intikamını almayı planladığı

sabah, esirin kaçtığını öğrendiğinde, "Buradaki tüm muhafızların kellesini

vurduracağım!" diye köpürdü.

Muhafız, Lord Feringal'm kendisine hemen oracıkta saldıracağından

korkarak sindi ve hakikaten de sanki genç adam tahtından kalkıp ona

saldıracak gibi görünüyordu. Meralda kolunu kavradı ve lordu yatıştırmaya

çalıştı. "Sakin olun, lordum," dedi kadın.

"Sakin olmak mı?" Lord Feringal şaştı kaldı. "Beni kim hayal kırıklığına uğrattı?" diye haykırdı muhafıza. "Wulfgar'ın yerine kim bedel ödeyecek?"

"Hiç kimse," diye yanıtladı Meralda, kekeleyen muhafız bir cevap

veremeden önce. Feringal, duyduklarına inanamamış bir halde ona bakü. "Zarar

vereceğiniz her kim olursa olsun, bunun sebebi ben olacağım," diye açıkladı

kadın. "Elimde hiç kan lekesi olsun istemiyorum. Sadece her şeyi daha da kötü kılarsınız."

Genç lord epey bir sakinleşip arkasına yaslandı ve eşine, herkesten çok

korumak istediği kadına baktı. Düşünceyle, onun güzel, masum yüzüne

bakmakla geçen birkaç saniyeden sonra, Feringal başıyla onayladı. 'Tüm diyarı

araştırın," diye talimat verdi muhafıza, "ve zindandan tabyalara kadar tüm şatoyu da. Onu bana canlı olarak geri getirin."

Muhafız, alnında boncuk boncuk terlerle reverans yaptı ve hızla odadan

ayrıldı.

"Korkma, aşkım," dedi Lord Feringal Meralda'ya. "Büyücüyü çağırıp

aramaya yeniden başlayacağım. Barbar kaçamayacak."

"Lütfen, lordum," diye yalvardı Meralda. "Büyücüyü veya başka birini yeniden çağırmayın." Bu sözler, Priscilla ile Temigast'ınkiler de dahil olmak üzere odadaki birkaç kişinin kaşlarının kalkmasına sebep oldu. "Bu meselenin

sonlanmasmı istiyorum," diye açıkladı. "Ben derim ki sonlandı ve artık onu arkamda bıraktım. Tekrar ardıma bakmak istemiyorum. Bırakın adam gidip

dağlarda ölsün ve biz de kendi hayatımıza bakalım, sizin kendi çocuğunuzun

babası olacağınız zamana."

Feringal, gözünü dahi kırpmadan ona bakmaya devam etti. Yavaşça, çok

yavaş bir şekilde kafasını sallayıp onayladı ve Meralda rahatlayıp arkasına

yaslandı.

277

R.A. Salvatore

Vekilharç Temigast, bütün bunları git gide artan bir eminlikle izledi.

Barbarı serbest bırakan kişinin Meralda olduğundan hiç şüphesi yoktu.

Wulfgar'ın sürüklenerek önüne çıkartılışmda kadının verdiği tepkiyi

gördüğünden beri şüphelenen akıllı yaşlı adam, nedenini anlamakta hiç

güçlük çekmiyordu. Hiçbir şey söylememeye karar verdi, zira gerekli

olmadıkça lorduna acı vermek onun haddine düşmezdi. Her ne şekilde olursa

olsun, çocuk göz önünden kaldırılacak ve asla tahta varis olamayacaktı.

Ama Temigast bu konuda hiç de rahat edemedi, özellikle de Priscilla'ya

bakıp kadının yüzünde de tıpkı kendisininki gibi bir ifade olduğunu görünce.

Bu kadın her zaman şüpheciydi ve Temigast, onun da çocuğun babası

hakkında kendisiyle aynı şüpheleri paylaştığından korkuyordu. Temigast,

gerekli olmadıkça lorduna acı vermenin haddine düşmediğini hissederken,

Priscilla Auck, böyle bir şeyi yapmaktan büyük haz duyacakmış gibi

görünüyordu. Meralda'nın az önce sözünü ettiği o yol, her iki yöne doğru da

pek açık sayılmazdı.

278

Dünyanın Omurgası

BÖLÜM 24

KEŞ MOLASI

"Bu bizim şansımız," diye Morik'e açıkladı Wulfgar. Đkili, Dünyanın

Omurgası'nın güney kesimindeki birçok küçük köylerden birine tepeden

bakan bir yamaçta, korunaklı bir taş duvarın arkasına gizlenmişti.

Morik dostuna bakıp kafasını sağa sola salladı ve hiç de hevesli olmayan

bir tavırla iç çekti. Auckney'den dönüşlerinden beri geçen üç hafta zarfında,

Wulfgar sadece içkiden sakınmakla kalmamış, ikisinin artık daha fazla

eşkıyalık yapmasını yasaklamıştı. Mevsim geçiyor, kışa dönüyordu ve bu da,

son tüccarların Buzyeli Vadisi'nden dönmesiyle birlikte neredeyse sürekli bir

kervan geçişi olduğu anlamına geliyordu. Kuzey kesimlerin mevsimlik

sakinleri, yani yaz aylarında balıkçılık yapmak için On-Kasaba'ya giden

adam ve kadınlar da yerlerinden ayrılır, mevsim bittiğinde ise at arabalarıyla

Luskan'a geri dönerlerdi.

Wulfgar, hırsızlık günlerinin sona ermiş olduğunu Morik'e net bir şekilde

belirtmişti. Böylece orada durmuş, pek yakında bir ork veya goblin

saldırısına uğrayacağını öğrendikleri küçük ve inanılmaz derecede sıkıcı

olan bir köye bakıyorlardı.

"Aşağıdan saldırmayacaklar," diye belirtti Wulfgar, köyün doğu ucunda,

en yüksek binaların seviyesindeki geniş alanı işaret ederek. "Oradan," diye açıkladı.

"Barikatlarını kurdukları ve en iyi savunmalarını hazırladıkları yer de

orası," diye yanıtladı Morik, sanki bu her şeyi açıklamalıymış gibi. Yaklaşan canavar çetesinin sayısının yirmiden az olduğunu düşünüyorlardı ve köyde

bu sayının yansından fazla kişi olmasa bile Morik burada gerçek bir sorun

göremiyordu.

"Yukandan daha fazlası gelebilir," diye mantık yürüttü VVulfgar. "Eğer iki taraftan saldınya uğrarlarsa köylüler feci şekilde zorlanır."

"Bir mazeret anyorsun," diye suçladı Morik. Wulfgar ona merakla baktı.

279

R.A. Salvatore

"Dövüşe tutuşmak için bir mazeret," diye açıklık getirdi haydut, ki bu sözler Wulfgar'ın yüzünde bir gülümsemenin belirmesini sağladı. "Tabii tüccarlara

karşı değilse," diye somurtarak ekledi Morik.

Wulfgar sakin ve halinden memnun ifadesini korudu. "Hak eden

düşmanlarla savaşmak istiyorum," dedi.

"Tüccarların, bunu goblin türlerinden daha çok hak ettiklerini savunacak

birçok köylü tanıyorum," diye yanıtladı Morik.

Oturup da felsefi savlan düşünmek için ne keyfi ne de zamanı olan

Wulfgar kafasını sağa sola salladı. Köyün ötesindeki hareketleri gördüler,

Wulfgar canavarlann yaklaştığını biliyordu; bunlar, -barbarın hiç

umursamadan ve vicdan azabı duymadan kesip biçebileceği yaratıklardı.

Arazinin üzerinde hücuma geçmiş, köylülerden gelen etkisiz yaylım ateşini

aşmakta olan yirmi ork vardı.

"Gidelim de halledelim bari," dedi Morik, ayağa kalkmaya davranarak.

Böyle saldırılar konusunda uzman olan Wulfgar onu aşağı çekti ve

kafasını kaldırıp yukarıdaki yamaca çevirdi; oradan iri bir kaya uçarak geldi

ve bir binanın yan tarafını yerle bir etti.

"Yukarıda bir dev var," diye fısıldadı Wulfgar, dağın etrafından dolaşmak için derhal harekete geçerek. "Belki de daha fazla."

"Öyleyse gideceğimiz yer orası," diye homurdandı Morik pes ederek,

fakat böyle bir şeyi yapmanın ne kadar akıllıca olduğundan şüpheliydi.

ikinci ve üçüncü kayalar da uçarak geldi. Dev tam dördüncüyü

kaldırıyordu ki, Wulfgar ile Morik patikada bir virajı aldı ve yaratığı arkadan

görerek bir çift kayanın ardına gizlendiler.

Wulfgar'ın el baltası devin koluna saplandı ve yaratık kayayı kendi

kafasına düşürdü. Dev böğürüp Morik'in elinde ince kılıcıyla, kayıtsızca

omuz silkerek durduğu tarafa döndü. Dev, böğürerek tek bir uzun adım attı

ve üzerine saldırdı. Morik cıyakladı ve kayalann arkasına kaçmak için

döndü. Dev onu hızla takip etti, ama dar geçide ulaştığında Wulfgar

kayalardan birinin üzerinden atladı ve sıradan çekicini devin kafasının

yanına sertçe indirip yaratığın yalpalamasına sebep oldu. Afallayan dev

kayaya bakmayı başardığında Wulfgar çoktan ortadan kaybolmuştu. Yere

geri inmiş olan barbar, devin yanına koşturup diz kapağına sert bir darbe

indirdikten sonra hızla kayaların arkasına kaçtı.

Dev, yara bere içindeki kafasını ve ağrıyan dizini tutarak, sonra da koluna

gömülmüş baltaya bakarak peşinden koşturdu. Bu dövüşü yeterince

sürdürdüğüne karar verip aniden yön değiştirdi ve devam etmek yerine

dağlara, Dünyanın Omurgası'nın yaban diyarına doğru kaçtı.

Morik kayalann arasından çıktı ve elini Wulfgar'a uzattı. "Đyi işti," diye onu tebrik etti.

280

Dünyanın Omurgası

Wulfgar kendisine uzatılan ele aldırış etmedi. "Đş daha yeni başladı," diye düzeltti, bayır aşağı köye ve doğu barikatının önünde çıkmış olan savaşa

doğru koşturmaya başlayarak.

"Dövüşmeye gerçekten de bayılıyorsun," diye tatsızlıkla belirtti Morik

dostunun ardından. Đç çekerek ağır ağır peşinden gitti.

Aşağıda, barikatın önündeki savaş tam anlamıyla bir eşitlik halindeydi,

hiçbir ork koruyucu duvarı aşmayı başaramamış, ama içlerinden sadece

birkaçı ciddi yara almıştı. Wulfgar yükseklerden, tüm hızıyla çayır boyunca

koşarak ve avazı çıktığı kadar uluyarak geldiğinde bu durum beklenmedik

bir şekilde değişiverdi. Sıçrayarak, havada uçarak, kollarını ileri uzatmış bir

halde dört yaratığın üzerine bindirdi ve hepsini yere çaldı. Bunun ardından

çılgınca bir vurup kesme, yumruk ve tekme karmaşası oldu. Daha fazla ork

savaşa katılmak için ilerledi, ama en sonunda hayatta kalabilen tek kişi, kana

bulanıp yara bere içinde kalmış olan, yine de gülümseyen Wulfgar oldu.

Barbarın muhteşem saldırısı ve yamaçtan aşağı inerken bir ork deviren

Morik'in ortaya çıkışıyla bir araya gelen köylüler, akıncı grubun geri

kalanına hücum etti. Bozguna uğrayan yaratıklar içinden hâlâ koşmayı

başarabilen bir düzinesi, arkalarım dönüp geldikleri yöne doğru kaçtılar.

Morik Wulfgar'ın yanına vardığında, sırtını sıvazlayan, ona tezahürat

yapan, sonsuz dostluk yeminleri eden, yaklaşan kış için ona kalacak bir yer

teklif eden köylüler barbarın etrafını sarmıştı.

"Görüyorsun işte," dedi Wulfgar Morik'e, yüzünde mutlu bir

gülümsemeyle. "Geçitte yapacağımız her türlü işten daha kolay."

Kılıcını temizleyen Morik, dostuna şüpheyle baktı. Dövüş kolay, hatta

iyimser Wulfgar'ın tahmin ettiğinden de kolay olmuştu. Morik'in etrafı da

kendisini takdir eden köylülerce sarılmıştı ve bunlara birkaç genç ve çekici

kadın da dahildi. Yanan bir şöminenin önünde rahatça kurularak geçireceği

sessiz bir kış o kadar da kötü olmayabilirdi. Belki de Luskan'a dönme

planlarını askıya alırdı.

Meralda'nın evliliğinin ilk üç ayı muhteşemdi. Neşeli değil, ama

muhteşemdi. Annesinin yıllardan beri ilk defa gücünü kazanıp sağlığına

kavuşmasını izliyordu. Şatodaki hayat bile korktuğu kadar kötü değildi.

Elbette, sıradan bir dostane tavırdan daha fazlasını göstermeyen ve sıklıkla

ona ters bakışlar atan Priscilla yanı başındaydı, ama Meralda'ya karşı hiçbir

kötü harekette bulunmamıştı. Kardeşi, eşine bu kadar bariz bir şekilde

281

R.A. Salvatore

âşıkken nasıl bulunabilirdi?

Meralda da kocasını sevmeye başlamıştı. Bu gerçek, sağlığına kavuşan

annesinin görüntüsüyle birlikte, o güz mevsimini genç kadın için güzel

kılmıştı; yeni şeylerin, huzurun ve umudun zamanı.

Ama Auckney'e kış çökerken, geçmişin hayaletleri şatoya yeniden

üşüşmeye başladı.

Jaka'mn büyüyen ve tekmeleyen çocuğu, Meralda'ya o feci yalanını

kesin bir lisan-ı hal ile hatırlatıyordu. Kendisini, Jaka Sculi hakkında git gide

daha fazla düşünürken, onun karşısında ahmaklık ettiği anları —ki çok

fazlalardı— hatalarken buldu. Jaka'mn hayatının son anlanm,.Meralda'mn

ismini haykırdığı ve tüm varlığım onun için tehlikeye atışını düşündü. O

zamanlarda, Meralda bunun Lord Feringal'ı kıskanmasından ileri geldiğine,

sevgiyle bir alâkası olmadığına kendisini inandırmıştı. Ama şimdi, Jaka'mn

çocuğu karnında tekmeler atarken ve zamamn geçişiyle çöken kaçınılmaz sis

etrafım sararken bundan o kadar da emin olamıyordu. Belki de Jaka en

sonunda onu sevmişti. Belki de ihtirasla geçen gecelerinde duydukları o iç

gıdıklayan hisler, aynı anda, bir köylünün hayatının acı gerçeklerini aşıp su

yüzüne çıkması için sadece zamana ihtiyacı olan daha derin duyguların

tohumlarını ekmişti.

Muhtemelen bu ruh hali, kış mevsiminin Meralda'nın ve yeni kocasının

düşüncelerine etki eden kasvetinin eseriydi. Meralda'nın kamı git gide

büyüdükçe, sevişmelerinin dikkate değer derecede azalmasının da hiç

faydası dokunmuyordu. Kocası şatonun karlara gömüldüğü ve rüzgârın

taşlardaki çatlaklardan uluyarak estiği bir sabah Meralda'nın yanına

sokulmuştu. Onu öpmeye başlamış, fakat durup ona öylece bakmış ve ona

akla hayale gelmez bir som sormuştu.

Barbarla yaşadıkları şey nasıldı?

Eğer kafasına tekme atmış olsaydı dahi, onu bu kadar incitemezdi. Fakat

Meralda kocasına kızmamıştı, kendi mesafeli tavn ve başka bir adamla

birlikte olduğunun somut kanıtı ortadayken onun şüphelerim ve korkularını

anlayabiliyordu.

Çocuk doğup onlardan alındığında, Feringal ile birlikte normal bir

yaşama başlayacaklarım art arda kendisine telkin ediyordu. Bariz baskılar

ortadan kalktığı zaman, birbirilerine derin bir aşk duymaya başlayacaklardı.

Sadece, bebeği taşıyarak geçirmek zorunda olduğu aylar zarfında bu aşkın

tamamen ortadan kaybolmamasını umut edebilirdi.

Elbette ki, Feringal ile Meralda arasındaki gerginlik artarken, aynı şekilde

Priscilla'mn Meralda'ya attığı çatık kaşlı bakışlar da artmıştı. Lord Feringal ı

küçük parmağında oynatma fırsatının verdiği güç, Priscilla'mn kendisine

karşı açmış olduğu sessiz savaşta Meralda'ya üstünlük sağlamıştı. Başka bir

282

Dünyanın Omurgası

adamın çocuğuyla birlikte şişmanlarken, bu gücün git gide azaldığını

görüyordu.

Fakat Priscilla'nın, onun tecavüze uğradığını öğrendiğinde verdiği ilk

tepkiyi göz önünde bulundurunca, kadının bu tutumunu bir türlü

anlayamıyordu. Hatta Priscilla çocuğu evlat edinmeyi ve bu gibi durumlarda

sıklıkla yapıldığı üzere, onu başka bir yerde yetiştirmeyi dahi teklif etmişti.

"Hamileliğin bu erken safhasına göre fazlasıyla irileştin," diye belirtti Priscilla, Feringal'ın ona Wulfgar hakkında soru sorduğu kış gününde.

Meralda, zeki kadının ikili arasında olan bariz gerginliği sezmiş olduğu

sonucuna vardı. Priscilla'nın ses tonu alışılmadık derecede şüphe ve itham

doluydu, bu da Meralda'nın, baldızının dikkatle zaman tuttuğunu anlamasını

sağladı. Meralda, yoldaki hadiseden sadece yedi ay sonra sağlıklı ve olgun

bir bebek doğurduğunda gerçekten de sorun çıkacaktı. Evet, Priscilla'nın

soracağı sorular olacaktı.

Meralda, barbarın cüssesi ve çocuğun doğum sırasında kendisini

zorlaması hakkındaki korkularını paylaşarak bu konuşmanın yönünü

değiştirdi. Bu, Priscilla'nın sesini kısa süreliğine kesti, ama Meralda bu

ateşkesin uzun sürmeyeceğini ve soruların geri geleceğini biliyordu.

Hakikaten de, kış geçip gittiğinde ve Meralda'nın karnı daha da

şiştiğinde, Auckney'de fısılülar dolaşmaya başladı. Çocuğun beklenen

doğum tarihi hakkındaki fısıltılar. Jaka Sculi'nin trajik ölümü hakkındaki

fısıltılar. Hiç de aptal olmayan Meralda, insanların parmak hesabı yaptığını,

kadın her ne kadar gerçeği açık açık sormasa da annesinin yüzünde beliren

gerginliği görebiliyordu.

Kaçınılmaz şey gerçekleştiğinde, tahmin edildiği gibi sorunun kaynağını

kanıtlayan kişi Priscilla oldu.

"Çocuğu Ches aymda doğuracaksın," dedi kadın oldukça sert bir sesle,

soğuk bir ikindi vaktinde o, Meralda ve Vekilharç Temigast birlikte yemek

yerlerken. Dönence hızla yaklaşıyordu, ama kış henüz diyar üzerindeki

hakimiyetini bırakmamıştı; uluyan bir tipi, şato duvarının etrafındaki kar

yığınlarını uçuşturuyordu. Meralda şüpheyle ona baktı.

"Ches'in ortasında," diye belirtti Priscilla. "Ya da belki de ayın sonunda, hatta daha da erken, Fırtına Ayı'nda."

"Hamilelikle ilgili bir sorun mu seziyorsun?" diye araya girdi Vekilharç Temigast.

Meralda adamın müttefiki olduğunu bir kez daha fark etti. O da gerçeği

biliyor, ya da en az Priscilla kadar şüpheleniyordu, ama Meralda'ya karşı

hiçbir saldırgan tutum sergilememişti. Temigast'ı bir baba olarak görmeye

başlamıştı. Jaka'yla geçirdiği gecenin ertesi sabahını, yani Dohni

Ganderlay'in gerçeklerden şüphelendiği, ama Meralda'nın yaptığı büyük

283

R.A. Salvatore

fedakârlığın, büyük iyiliğin ışığında onu affettiğini düşününce, bu benzetme

çok daha uygun göründü.

"Evet, bir sorun seziyorum," diye gevrek gevrek yanıtladı Priscilla,

hamileliğin fiziksel yönüyle ilgili hiçbir sorunu kastetmediğini, her nasıl

yaptıysa ses tonuna sızdırmayı başararak. Priscilla Meralda'ya baktı ve

ufladı, sonra peçetesini masaya atarak hızla ayağa kalktı ve dosdoğru üst

katlara yöneldi.

"Nesi var bunun?" diye Temigast'a sordu Meralda, gözlerinde korkuyla.

Adam cevap veremeden önce, üst katlardan haykırışlar yükseldi ve Meralda

yanıtını almış oldu. Đkisi de konuşulan sözleri ayırt edemiyordu, ama

Priscilla'nın kardeşiyle konuşmaya gittiği barizdi.

"Şimdi ne yapacağım—" diyecek oldu Meralda, ama Temigast onu

susturdu.

"Yemeğinizi yiyin, hanımım," dedi sakince. "Güçlü olmalısınız, zira sizi bekleyen zorluklar var." Meralda bu sözlerdeki çifte mânâyı anladı. "Aklınızı başınızda tutarsanız o sorunların üstesinden geleceğinize eminim," diye

ekledi yaşlı vekilharç, güven verici bir tavırla göz kırparak. "Bütün bunlar

geçip gittiğinde, arzuladığınız hayata kavuşacaksınız."

Meralda adamın yanına koşup kafasını omzuna gömmek veya şatodan

dışarı koşup yola çıkmak, Lord Feringal'm ailesine sunduğu sıcak, rahat eve

kaçıp yüzünü babasının omzuna gömmek istedi. Bunun yerine, kendini

toparlamak için derin bir nefes aldıktan sonra Temigast'in tavsiyesine uyup

yemeğini yedi.

O yıl kar erken düşmüş ve yoğun yağmıştı. Morik Luskan'da olmayı

tercih ederdi, ama Wulfgar'm onları sığınmaları için bu köye getirmekle

akıllıca bir iş yaptığını anlıyordu. Yapılacak birçok iş vardı, özellikle de kar

yağışlarından sonra yerlerin karılması ve korunaklı hendeklerin yapılması

gerekliydi, fakat Morik onları oraya getiren savaşta yara almış numarası

yaparak bu işlerin çoğundan sakınmayı başardı.

Fakat Wulfgar bu imeceye büyük bir istekle katıldı, bu işleri

düşünemeyecek veya düş göremeyecek kadar vücudunu meşgul etmek için

kullandı. Yine de gittiği her yerde karşısına çıkan ve gideceği her yerde onu

bulacak olan Errtu, o köyde de ona musallat oldu. Barbar, artık iblisten kaçıp

şişeye saklanmak yerine o hatıralarla yüzleşiyor, her ne kadar feci olsa da

yaşadığı şeyleri hatırlıyor ve hepsinin yaşanmış olduğunu kendisine zorla

284

Dünyanın Omurgası

fark ettirmeye, kendisini zayıflık ve başarısızlık anlanyla yüzleşmeye

zorluyordu. VVulfgar birçok defa, odanın kendisine verilen karanlık

köşesinde, zangır zangır titreyerek, buz gibi terler dökerek ve artık

zaptedemediği gözyaşlanm dökerek oturdu. Birçok defa Morik'in bitmek

tükenmek bilmeyen içki stokuna sığınmak istedi, ama bunu yapmadı.

Hırlayıp haykırdı, ama geçmişi olduğu gibi kabul etme ve bir şekilde onu

aşma konusundaki kararlılığını korudu. VVulfgar bu güç ve kararlılığı

nereden bulduğunu bilmiyordu, ama bunun içinde atıl bir şekilde durduğunu

ve Meralda'nın kendisini kurtarmak için gösterdiği cesaretle birlikte su

yüzüne çıktığını düşünüyordu. Meralda'nın ondan fazla kaybedecek şeyi

vardı, ama yine de adamın bu dünyaya duyduğu inancı canlandırmıştı.

Errtu'yla olan savaşının, onu hakkıyla kazanana kadar devam edeceğini,

şişenin içinde saklanabileceğini, ama bunu sonsuza kadar yapamayacağını

artık biliyordu.

Yılın sonuna doğru bir kez daha savaştılar; başka bir ork grubuyla

yapılan küçük bir arbedeydi bu. Köylüler saldırının geldiğini görmüş ve

savaş alanını hazırlamış, düşmanın yaklaşacağı yöne erimiş kar dökmüşlerdi.

Orklar geldiğinde buz dilimlerinin üzerinde kaymaya başlamış ve böylece

açıkta kalıp okçulara net hedefler olmuştu.

Devriye görevleri sırasında yollarını kaybeden bir grup Luskan askerinin

beklenmedik ziyareti VVulfgar ile Morik'i epey sıkıntıya sokmuş, idil

yaşamlanm o savaştan daha fazla bozmuştu. Wulfgar, askerlerden en az

birinin onlan Esir Karnavalı'ndan tanıdığına, ama askerlerin köylülere bir

şey söylemediğine ya da köylülerin bunu umursamadığına emindi. Askerler

oradan aynldıktan sonra hiçbir huzursuzluk söylentisi duymamıştı.

Netice itibanyla bu, VVulfgar ile Morik'in hayatlan boyunca yaşadığı en

sessiz kış ve ihtiyaç duyduklan bir mola oldu. Karların hâlâ diz boyu

olmasına rağmen mevsim değişip yerini bahara bıraktı ve ikili gelecek için

planlar yapmaya başladı.

"Artık eşkıyalık yok," diye Morik'e hatırlattı Wulfgar, Ches ayının

ortalarındaki sessiz bir gecede.

"Hayır," diye hemfikir oldu haydut. "O hayati hiç özlemedim."

"Peki, öyleyse Morik ne yapacak?"

"Korkarım Luskan'a geri dönecek," dedi haydut. "Yuvama. Her zaman

yuvam olan yere."

"Peki yeni kimliğin seni güvende tutacak mı?" diye sordu VVulfgar

samimi bir endişeyle.

Morik gülümsedi. "Halkın hafızası kıttır, dostum," diye açıkladı, kendi

kendine sessizce drowlann da hafızasının kıt olmasını umduğunu söyledi,

zira Luskan'a geri dönmek demek, VVulfgar'ı izleme görevini terk etmek

285

R.A. Salvatore

demekti. "Biz... sınır dışı edildiğimizden beri, onlar kana susamışlıklannı

Esir Kamavalı'nda yüzlerce bahtsız kişiden çıkartmışlardır. Yeni kimliğim

beni otoritelerden koruyacaktır ve gerçek kimliğim ise bana sokaklarda

ihtiyaç duyduğum saygınlığı kazandıracaktır."

Morik'ten biraz olsun şüphe etmeyen Wulfgar başıyla onayladı. Burada,

yaban diyardayken, Morik zekâsıyla pek az kişinin boy ölçüşebildiği

Luskan'da olduğu kadar etkileyici değildi.

"Peki Wulfgar ne yapacak?" diye sordu Morik, kendi ses tonundaki

samimi endişeyle şaşkınlığa uğrayarak. "Buzyeli Vadisi?" diye sordu Morik.

"Eski dostlara mı dönecek?"

Barbar kafasını sağa sola salladı, zira önünde uzanan yolu kendisi de

bilmiyordu. Bu ihtimali üzerinde pek düşünmeden bir kenara atması beklenirdi,

ama şimdi düşünüyordu. O, Drizzt, Bruenor, Catti-brie, Guenhwyvar ve

Regis'e bir zamanlar verildiği isimle, Salonun Yolarkadaşlan'a geri dönmeye

hazır mıydı? Đbüsten ve şişedeki iblisten kurtulmayı başarmış mıydı? Errtu ile

ve esaretinin gerçekliğiyle uzlaşmış mıydı?

"Hayır," diye yanıtladı ve sadece bu kadar söyledi. Eski dostlarıyla bir kez daha göz göze gelip gelemeyeceğini merak etti.

Morik başıyla onayladı, fakat bu habere üzülmesi için kendi sebepleri

vardı. Wulfgar'ın onunla beraber Luskan'a dönmesini istemiyordu. Đri

adamın kılığını değiştirmek yeterince zordu, ama bundan fazlası da vardı.

Morik, Wulfgar'ın kara elfler tarafından yakalanmasını istemiyordu.

"Seni ahmak yerine koyuyor ve bütün Auckney bunu biliyor, Feri!" diye

kardeşine haykırdı Priscilla.

"Bana böyle hitap etme!" diye çıkıştı adam, kadının yanından geçti ve bu konuyu geçiştirmenin bir yolunu aradı. "Bundan nefret ettiğimi biliyorsun."

Priscilla konuyu burada bırakmayacaktı. "Hamileliğinin geldiği safhayı

reddedebilir misin?" diye üsteledi. "Đki hafta içinde doğuracak."

"Barbar iri bir adamdı," diye hırladı Feringal. "Çocuk da iri olacak ve senin gözünü yanıltan da bu."

"Çocuk normal boyda olacak," diye karşılık verdi Priscilla, "bu ay

zarfında öğreneceğin gibi." Kardeşi ondan uzaklaşmaya başladı. "Đddiaya

varım ki, babasının kıvırcık kahverengi saçlarına sahip afacan bir şey

olacak." Đşte bu sözler Feringal'ın hışımla dönüp ona bakmasına sebep oldu.

"Ölü babasının," diye sözünü bitirdi kadın, biraz olsun sinmeden.

286

Dünyanın Omurgası

Lord Feringal, aralanndaki birkaç metreyi hızla kapattı ve ablasının

yüzüne tokadı bastı. Kendi yaptığı hareketle dehşete kapılıp geriledi ve

yüzünü ellerine gömdü.

"Zavallı, boynuzlu kardeşim benim," diye o tokada cevap verdi Priscilla, kızaran yüzünün üzerine koyduğu elinin ardından ona dik dik bakarak.

"Öğreneceksin." Bunu söyledikten sonra odayı terk etti.

Lord Feringal, uzun, çok uzun bir süre boyunca hareketsiz bir şekilde

orada durup nefesini bir düzene sokmaya uğraştı.

Konuşmalarından üç gün sonra, hava karları eritecek ve Morik ile

Wulfgar'ın köyden aynlmasına izin verecek kadar ısındı. Köylüler onların

gittiğini görmekten hiç memnun değildi, özellikle de kar erimeleri yeni

canavar saldırılarının habercisiyken. Đkili, özellikle de sabırsız Morik,

köylülerin yalvarışlarına kulak asmadı.

"Belki de yanınıza geri dönerim," diye belirtti VVulfgar ve Luskan'm

dışında Morik ile yollarını ayırdıklan zaman bunu gerçekten de

yapabileceğini düşünüyordu. Zaten barbar başka nereye gidebilirdi ki?

Dağ yamacından aşağı iniş yolu yavaş, çamurlu ve zorluydu. Đkili sıklıkla

atlarından inip onlan dikkatle götürerek yayan ilerlemek zorunda kalıyordu.

Dağlar yerlerini Luskan'm batısındaki düzlük araziye bıraktığında,

yolculukları nispeten daha rahat oldu.

"Hâlâ mağarada bıraktığımız at arabasına ve erzaklara sahipsin," diye

belirtti Morik.

VVulfgar, haydudun ondan aynldığı için vicdan azabı hissetmeye

başlamış olduğunu fark etti. "Eminim ki, mağara kış boyunca boş

kalmamıştır," dedi barbar. "Tahminimce fazla erzak da kalmamıştır."

"Öyleyse oranın şu andaki sakinlerinin mallannı alırsın sen de," diye

yanıtladı Morik göz kırparak. "Muhtemelen devlerdir, yani VVulfgar'm

korkacağı bir şey değil." Bu sözler ikisinin de yüzlerine birer gülümseme

getirdi, ama bu gülümsemeler uzun sürmedi.

"Köyde kalmalıydın," dedi Morik. "Benimle birlikte Luskan'a geri

dönemezsin, yani gideceğin yere karar verene kadar köy senin için en iyi

seçim gibi görünüyor."

Yoldaki sapağa geldiler. Bir patika güneydeki Luskan'a, diğeri ise batıya

uzanıyordu. Morik VVulfgar'a döndüğünde, adamın ikinci yola, esir alındığı

ve Morik'in onu işkence dolu bir ölümden kurtardığı (bunu sadece Morik

287

R.A. Salvatore

söylüyordu) küçük derebeyliğe doğru baktığını gördü.

"Đntikam almayı mı düşünüyorsun?" diye sordu haydut.

Wulfgar ona merakla baktıktan sonra ne dediğini anladı. "Hiç sayılmaz,

diye yanıtladı. "Şatodaki hanımın başına ne geldiğini merak ediyorum."

"Seni haksız yere kendisini tecavüz etmekle suçlayan kadın mı?" diye

sordu Morik.

Wulfgar bu savı kabul etmek istemezmiş gibi omuz silkti. "Hamileydi,"

diye açıkladı, "ve çok korkmuştu."

"Kocasını boynuzladığını mı düşünüyorsun?" dedi Morik.

Wulfgar dudağım büzdü ve başıyla onayladı.

"Kendi saygınlığını korumak için senin kelleni ortaya sürdü," dedi Morik alayla. "Tipik soylu hanım davranışı."

Wulfgar cevap vermedi, ama duruma pek bu açıdan bakmıyordu. Barbar,

kadının onun yakalanmasını asla istememiş olduğunu, kişisel problemlerinin

uzaktaki ve gizemli bir çözümü olmasını dilediğini biliyordu. Şerefli olmasa

bile, anlayış gösterilebilecek bir davranıştı.

"Bebeği doğurmuş olmalı," diye mırıldandı kendi kendine. "Onu

gördüklerine ve çocuğun bana ait olmadığını anladıklarında başına ne

geldiğini merak ediyorum."

Morik, Wulfgar'ın ses tonunu fark etti ve bu onu endişelendirdi. "Eğer

onun başına ne geldiğini öğrenmek için oraya gidersen, benim senin başına

ne geldiğini merak etmem gerekmeyecek," diye tatsızlıkla belirtti Morik. "O

kasabaya tanınmadan giremezsin."

Wulfgar başını salladı ve ona karşı çıkmadı, ama aynı zamanda

gülümsüyordu ve Morik bu bakışı kaçırmadı. "Ama sen girebilirsin," dedi.

Morik uzun bir süre dostuna dikkatle baktı. "Tabii yolum Luskan'a doğru

olmasaydı," diye yanıtladı.

"O yolu kendin seçiyorsun ve dikkatini gerektiren acil bir işin yok," dedi Wulfgar.

"Kış henüz bitmedi. Dağ yamacından aşağı inmekle bir risk aldık. Her an

başka bir fırtına daha çıkıp bizi kann altına gömebilir." Morik itiraz etmeye devam etti, ama Wulfgar, onun teklifim düşündüğünü haydudun ses

tonundan anlamıştı.

"Dağın güneyinde fırtınalar o kadar da kötü değildir."

Morik alayla güldü.

"Son bir iyilik?" diye sordu Wulfgar.

"Neden umursuyorsun ki?" diye tartıştı Morik. "Kadın neredeyse ölmene sebep olacaktı, hem de Esir Karnavalı'ndaki kalabalığı dahi tatmin edecek

kadar feci bir şekilde ölmene."

Bunun cevabından tam olarak emin olmayan Wulfgar omuz silkti, arna

288

Dünyanın Omurgası

fikrini değiştirecek değildi, "ikimiz arasında son bir dostluk göstergesi," diye teşvik etti, "bir daha birbirimizi görebilme umuduyla yollarımızı

ayırabilmemiz için."

Morik tekrar güldü. "Tek istediğin benim yanımda son bir savaşa

girmek," dedi şakayla karışık. "Đtiraf et, bensizken bir dövüşçü bile

sayılmazsın!" Morik'in bu ironik cümlesi karşısında Wulfgar bile kahkahayı

bastı, ama bunu yalvaran bir yüz ifadesi takip etti.

"Ah, düş önüme," diye homurdandı Morik, Wulfgar'ın onun yapacağını

bildiği üzere razı olarak. "Bir kez daha Lord Brandeburg'ü oynayacağım.

Tek umudum, Brandeburg'ün senin kaçışınla ilişkilendirilmemiş ve aynı

anda oradan ayrılmamızın Feringal'a bir rastlantıdan ibaret görünmüş

olması."

"Eğer yakalanırsak, dürüst davranır ve Lord Feringal'a kaçışımda hiçbir

rol oynamadığım söylerim," dedi Wulfgar, kışın bıraktığı gür sakalın

altından çarpık bir gülümseme takınarak.

"Bu vaadinin beni ne kadar rahatlattığını asla bilemezsin," dedi Morik

muzipçe, dostunu batıya, Auckney'deki belâya doğru ittirerek.

289

R.A. Salvatore

BÖLÜM 25

AYDINLANMA ANI

Đki gün sonra, Morik'in tahmin ettiği kar fırtınası yaşandı, ama şiddeti

mevsim sonuyla birlikte oldukça yatışmış ve yolu açık bırakmıştı. Đki atlı,

güzergâhları üzerinde kalmaya özen göstererek yollarına ağır ağır devam

etti. Wulfgar onları zora koşarken, kötü hava şartlarına rağmen kısa zamanda

iyi bir mesafe kat ettiler. Kısa süre içinde gelişigüzel serpilmiş çiftlik

evlerinin ve taş kulübelerin olduğu bir yöreye geldiler. Artık fırtına onlara

müttefik olmuştu, zira perdelerle örtülmüş pencerelerden dışarı pek az kişi

bakıyordu ve kalın kürklere bürünmüş olan ikili, yağan karın da etkisiyle

tanınacak halde değildi.

Kısa süre sonra, Wulfgar dağ yamacındaki korunaklı bir çıkıntıya sığınıp

beklerken, Morik, yani Derinsu Lordu Brandeburg, atını köye sürdü. Gün

geçti, fırtına devam etti, ama Morik geri dönmedi. Wulfgar, sığındığı yeri

terk ederek Auck Şatosu'nu görebileceği bir noktaya gitti. Morik'in

yakalanmış olup olmadığını merak ediyordu. Eğer öyleyse, hızla aşağı

koşturup dostuna yardım etmenin bir yolunu mu bulmalıydı?

Wulfgar kıs kıs güldü. Morik'in, iyi bir yemek için şatoda kalmış ve tam

o anda sıcak bir şöminenin önünde kemiklerini ısıtıyor olması daha

muhtemeldi. Kendisine sabırlı olmasını söyleyen barbar, atım kaşağılamak

için tekrar sığınağına çekildi.

En sonunda Morik, yüzünde hakikaten de sıkkın bir ifadeyle geri döndü.

"Dostane kucaklaşmalarla karşılanmadım," diye açıkladı.

"Kılık değiştirmen işe yaramadı mı?"

"Hayır, yaradı," dedi haydut. "Benim Lord Brandeburg olduğumu

sanıyorlardı, ama korktuğum üzere, seninle aynı anda ortadan kaybolmamı

biraz garip bulmuşlardı."

Wulfgar başıyla onayladı. Bu ihtimâli konuşmuşlardı. "Eğer senden

şüphelendilerse neden gitmene izin verdiler peki?"

290

Dünyanın Omurgası

"Onları, bunun sadece bir rastlantı olduğuna ikna ettim," diye bildirdi,

'Yoksa neden Auckney'e döneyim ki? Elbette, onları inandırmak için büyük

bir ziyafete katılmak durumunda kaldım."

"Elbette," diye hemfikir oldu Wulfgar muzipçe, gevrek bir ses tonuyla.

"Leydi Meralda ve çocuğundan ne haber? Onu gördün mü?" diye sordu

barbar.

Morik atının semerini çıkarttı ve sanki tekrar yola hazırlanıyormuş gibi

hayvanı kaşağılamaya başladı. "Gitme zamanımız geldi," diye yanıtladı

kesin bir şekilde. "Buradan çok uzaklara."

"Haberler ne?" diye üsteledi Wulfgar, gerçekten endişelenmiş bir halde.

"Burada hiç ziyaretçi ağırlayacak ruh haline sahip bir müttefikimiz, hatta

tanıdığımız bile yok," diye yanıtladı Morik. "Wulfgar'rn, Morik'in ve Lord Brandeburg'ün bu derebeylikten bozma sefil, küçük yeri çok, çok geride

bırakması daha iyi."

Wulfgar ileri uzanıp haydudun omzunu kavradı ve onu sertçe çevirerek

atı kaşağılamasını kesti. "Leydi Meralda?" diye sordu.

"Dün gece bir çocuk doğurmuş," diye çekingenlikle itiraf etti Morik.

Wulfgar'ın gözleri beklentiyle genişledi. "Đkisi de hayatta," diye derhal ekledi Morik, "şimdilik." Ondan uzaklaşan haydut, yenilenmiş bir şevkle

işinin başına döndü.

Wulfgar'm beklenti dolu gözlerinin üzerinde olduğunu hisseden Morik iç

çekti ve tekrar ona doğru döndü. "Bak, onlara ona tecavüz ettiğini söyledi,"

diye dostuna hatırlattı. "Muhtemelen bir yasak ilişkiyi örtbas ediyordu," diye mantık yürüttü Morik. "Genç lorda yaptığı ihaneti gizlemek için yalan

söyledi ve seni ölüme mahkum etti." Barbar yine bunu bildiğini belirtecek

şekilde başını salladı, zira bunlar Wulfgar için yeni haberler değildi.

Morik ona dik dik baktı. Yaşanılan şeyler hakkında yaptığı, epey dobra

olan bu yorumdan hiç etkilenmemiş olması, kadının yüzünden dayak yediği

ve neredeyse gaddarca öldürüleceği gerçeğine karşı hiç hiddet göstermemesi

haydudu şaşırtmıştı.

"Pekâlâ, çocuğun babasının kim olduğu hakkında şüpheler var," diye

açıkladı Morik. "Doğum, kızla yolda karşılaşmamıza kıyasla çok erken ger-

çekleşti ve hem köyde, hem de şatoda onun hikâyesine inanmayanlar var."

Wulfgar derinden iç çekti. "Bu kadarının olacağından zaten

şüphelerimi ştim."

"Lord Feringal ile Meralda'nın düğün gününde uçurumdan aşağı düşüp

ölen bir adam olduğu konusunda bazı söylentiler duydum, onun adını

haykırarak ölen bir adam."

"Lord Feringal, boynuzlandığı kişinin o olduğuna mı inanıyor?" diye

sordu Wulfgar.

291

R.A. Salvatore

"Tam olarak değil," diye yanıtladı Morik. "Çocuk düğünden evvel

peydahlandığı için —yani senin çocuğun bile olsaydı, durum yine aynı

olacaktı— bu konudan emin değil, ama karısının başka biriyle en az bir kere

yatmış olduğunu biliyor ve artık bunun tehlikeli yolda başka biri tarafından

zorla yapılmış değil de, kendi rızasıyla olmuş olabileceğini düşünüyor."

"Tecavüze uğrayan bir kadın suçlu tutulmaz," diye belirtti Wulfgar, zira kulağa gayet mantıklı geliyordu.

"Ama aldatan bir kadın..." diye meşum bir şekilde ekledi Morik.

Wulfgar tekrar iç geçirdi ve barınaktan dışarı çıkıp şatoya baktı. "Başına

ne gelecek?" diye seslendi Morik'e. "Kesinlikle, düğün geçersiz kılınacak,"

diye yanıtladı, insan şehirlerinde, böyle meselelerden anlayacak kadar çok

yaşamış olan Morik.

"Ve Leydi Meralda şatodan ihraç edilecek," dedi barbar umutla.

"Eğer şansı varsa, Feringal Auck'un krallığından parası ve itibarı

olmadan sürülür," diye yanıtladı Morik.

"Peki şansı yoksa!" diye sordu Wulfgar.

Morik yüzünü buruşturdu. "Soylu adamların eşleri böyle suçlar için idam

edilir," diye yanıtladı görmüş geçirmiş haydut.

"Çocuğa ne olur?" diye sordu, git gide sinirleri bozulan Wulfgar.

Geçmişte yaşadığı feci deneyimleri, zihninin kenarına sokulmaya başlamıştı.

"Eğer şansı varsa o da sürülür," diye yanıtladı Morik, "fakat korkanm ki böyle bir şeyin olması için şansının kadınınkinden de yaver gitmesi gerekli.

Oldukça karmaşık bir durum. Çocuk, Auck'un krallığına karşı bir tehdit,

ama aynı zamanda kibrine karşı da."

"Bir çocuğu, yardıma muhtaç bir bebeği öldürecekler mi yani?" diye

sordu Wulfgar, o feci hatıralan daha da fazla su yüzüne çıktıkça dişlerini

sıkarak.

"Đhanete uğramış bir lordun hiddeti hafife alınmamalıdır," diye ciddiyetle yanıtladı Morik. "Lord Feringal zayıflık gösteremez, yoksa tebaasının

saygısını ve topraklarını kaybetmeyi göze almış olur. Karmaşık ve nahoş bir

iş. Şimdi buradan defolup gidelim."

Wulfgar hakikaten de gitmişti. Barınağın altından hışımla çıkmış ve hızla

patikadan aşağı inmeye başlamıştı. Morik hızla ona yetişti.

"Ne yapacaksın?" diye sordu haydut, Wulfgar'ın aklından ne geçtiğini

fark ederek.

"Bilmiyorum, ama bir şeyler yapmalıyım," dedi Wulfgar, siniri arttıkça

temposunu da hızlandırarak. Morik ise ona yetişmek için çaba sarfetti. Köye

girdiklerinde, fırtına tekrar onlara müttefik oldu, zira etrafta hiçbir köylü

yoktu. Wulfgar'ın gözleri, Auck Şatosu'na giden köprüye kenetlenmişti.

292

Dünyanın Omurgası

9"°^»

"Planladığınız gibi çocuğu verin," diye tavsiyede bulundu Vekilharç

Temigast, odada volta atmakta olan Lord FeringaPa.

"Artık durum değişti," diye kekeledi adam, yumruklarını çaresizce iki

yanına vurarak. Priscilla'ya baktı. Ablası rahatça oturuyordu ve kendini

beğenmiş gülümseyişi ona, daha en başından bir köylüyle evlenme

konusunda kendisini uyarmış olduğunu hatırlatıyordu.

"Herhangi bir şeyin değişip değişmediğini bilmiyoruz," dedi her zaman

mantığın sesi olan Temigast.

Priscilla burnundan soludu. "Saymayı bilmiyor musun?" diye sordu.

"Çocuk erken doğmuş olabilir," diye itiraz etti Temigast.

"Şimdiye kadar gördüğüm tüm bebekler kadar sağlıklı," dedi Priscilla.

"Erken doğum falan değil, Temigast ve bunu sen de biliyorsun." Priscilla dosdoğru kardeşine baktı ve bütün gün boyunca Auck Şatosu'nun mevzuu

olan söylentiyi tekrarladı. "Çocuk yaz ortasında peydahlandı," dedi, "yoldaki saldırıdan önce."

"Bundan nasıl emin olabilirim?" diye haykırdı Lord Feringal. Elleriyle

pantolonunun yanlarını çekiştirdi; bu, aklını kemiren düşüncelere uygun bir

tepkiydi.

"Nasıl olamazsın?" diye lafı yapıştırdı Priscilla. "Bir ahmak yerine kondun ve tüm köyün eğlencesi oldun. Şimdi bunu zayıflık göstererek sineye

mi çekeceksin?"

"Onu hâlâ seviyorsunuz," diye araya girdi Vekilharç Temigast.

"Seviyor muyum?" dedi Lord Feringal. Bariz bir şekilde ikiye bölünmüş

ve kafası karışmıştı. "Artık bundan emin değilim."

"Öyleyse onu ihraç edin," diye önerdi vekilharç. "Çocuğuyla birlikte buradan sürün."

"Bu, köylülerin daha da fazla gülmesine sebep olur," diye gözlemledi

Priscilla huysuzca. "Çocuğun yirmi yıl sonra dönüp krallığını elinden

almasını ister misin? Böyle hikâyeleri kim bilir kaç kez duymuşuzdur?"

Temigast kadına dik dik baktı. Böyle şeyler olmuştu, ama sıklıkla olan bir

şey değildi.

"Peki ne yapacağım öyleyse?" diye ablasından cevap istedi Lord

Feringal.

"Fahişeye bir ihanet duruşması yapılacak," diye yanıtladı Priscilla,

'doğruya doğru' bir ses tonuyla, "ve sadakatsizliğinin ürünü de hızla, adilce bertaraf edilecek."

293

R.A. Sahatore

"Bertaraf?" diye şüpheyle tekrarladı Feringal.

"Çocuğu öldürmenizi istiyor," diye huzursuzca açıkladı Temigast.

"Onu dalgalara fırlat," dedi Priscilla hararetle, sandalyesinden kalkarak.

"Eğer şu anda bir zayıflık göstermezsen halk sana saygı duyacaktır."

"Eğer masum bir çocuğu öldürürsen sizden daha fazla nefret ederler,"

dedi Temigast hiddetle, Lord Feringal'dan çok Priscilla'ya.

"Masum mu?" Priscilla sanki bu düşünce manüksızmış gibi şaşakaldı.

"Bırak senden nefret etsinler," dedi Lord Feringal'a, yüzünü

kardeşininkine bir santim kalana kadar yaklaştırarak. "Seninle alay

etmelerinden iyidir. O piçin yaşamasına izin mi vereceksin? Meralda'yla

senden önce yatan birini sana sürekli olarak hatırlatacak olan o veledi sağ mı

koyacaksın?"

"Kapa çeneni!" diye emretti Lord Feringal, kadını geriye iterek.

Priscilla bana mısın demedi. "Ah, ama Jaka Sculi'nin kollarında nasıl da

zevkle inlemiştir," dedi ve kardeşi hiddetle öyle bir titriyordu ki sıktığı

dişlerinin arasından konuşamıyordu bile. "Đddiaya girerim, o şirin poposunu

da onun önünde havaya dikmiştir," diye müstehcen bir şekilde sözünü bitirdi

Priscilla.

Genç lorddan, vahşi, hırıltı dolu sesler yükseldi. Ablasını iki eliyle birden

omuzlanndan kavradı ve kenara itti. Priscilla bütün bunlar sırasında

gülümsüyordu, tatmin olmuştu, zira gözü dönen lord, Temigast'ı kenara

iterek hışımla geçmiş ve merdivenlere doğru koşturmuştu. Meralda'ya ve piç

evladına giden merdivenlere doğru.

"Bildiğin üzere, şato korunuyor," diye ona hatırlattı Morik haykırarak.

Fakat sesi uluyan rüzgâr arasından çok zayıf duyuluyordu.

VVulfgar zaten bu uyarıya kulak asacak değildi. Gözleri Auck Şatosu'na

kenetlenmişti ve köprüye ilerleyişi hiç durmadı. Kar yığınlarım sanki

Dünyanın Omurgası, yani eskiden olduğu adam ve şimdi dönüştüğü kurban

arasındaki engelmiş gibi tasavvur etti. Artık, zihni en sonunda sert içicinin

etkisinden arınmış olan, irade gücü ona esaretinin feci hatıralarına karşı bir

zırh görevi gören VVulfgar önünde duran seçenekleri net bir şekilde

görüyordu. Yaşamaya başladığı hayata geri dönebilir veya yoluna sebatla

devam edip o duygusal engeli aşar, eskiden olduğu adama geri dönmek için

tırnaklanyla kazıyarak mücadele verebilirdi.

Barbar hırladı ve fırtınaya karşı azimle ilerledi. Hatta köprüye vardığında,

294

Dünyanın Omurgası

karların tırabzanlarda ve şatonun ön kapısında birikmiş olduğu sağ tarafa

geçerek hızını arttırdı. Wulfgar, dizlerine kadar batarak birikintinin üzerine

tırmandı, ama hırlayıp yoluna devam etti ve hızını korudu. Kar yığının

tepesinden sıçradı ve çekicinin kafasını surun tepesine kanca gibi taktı.

Çekici yüksek sesle taşa çarptığında, Wulfgar yukarıdan gelen ürkmüş bir

haykırış işitti, ama hiç yavaşlamadı. Devasa kaslan gerilip asıldı ve onu

yukarı çekti. Surun üzerine çıkan Wulfgar yuvarlandı ve kara gömülmüş

engelin üzerinden aştı. Çevik bir şekilde, içerideki kale burcuna, afallayıp

kalan iki muhafızın tam ortasına indi. Ellerini ısıtmaya çalışan muhafızların

ikisinde de silah yoktu.

Morik de Wulfgar'm yolunu izledi ve sura en az dostunun katıksız

gücüyle yaptığı kadar hızlı bir şekilde tırmanmak için çevik hareketler

sergiledi. Yine de kale burcuna vardığında, Wulfgar çoktan avluya inmiş, ana

şatoya doğru hışımla ilerliyordu. Đki muhafız da yere yığılmış, inlemekteydi;

biri çenesini kavramış, diğeri ise cenin gibi kıvrılmış, kamını tutuyordu.

"Kapıyı koruyun!" diye haykırmayı başardı muhafızlardan biri.

Ana kapı açıldı ve bir adam dışarı baktı. Wulfgar'ın hızla geldiğini gören

adam kapıyı derhal kapadı. Wulfgar, kapı kapanmadan önce oraya vardı ve

tüm gücüyle ittirdi. Adamın çılgınlar gibi yardım istediğini, başka bir

muhafız ona katıldığında ve ikisi birlikte tüm güçleriyle kapıya

abandıklarında, kapının daha güçlü bir şekilde itildiğini hissetti.

"Ben de geliyorum," diye seslendi Morik, "fakat bunun nedenini sadece tanrılar bilir!"

Düşünceleri çok uzaklarda, karanlık ve dumanlı bir mekânda, çocuğunun

son dehşet feryadının havayı yardığı bir yerde olan Wulfgar, dostunu

duymadı. Ona ihtiyacı da yoktu zaten. Kapı içeri doğru sonuna kadar açılana

kadar böğürerek tüm gücüyle ittirdi ve iki muhafızı antrenin arka duvarına

doğru çocuk fırlatır gibi fırlattı.

"Nerede o?" diye sordu Wulfgar ve daha sözünü bitirmeden antrenin

kapısı açıldı. Liam Woodgate, elinde bir kılıçla birlikte hücum etti.

"Şimdi hesap verme vakti, it herif!" diye haykırdı sürücü, hızla ve sertçe saldırıp bir sahte saplama yaparak. Kılıcı geri çekip aniden hızla çevirdi,

sonra yandan bir kesme gösterip tekrar döndürerek ölümcül bir saplama

şeklinde dosdoğru ileri atıldı.

Liam iyiydi, tüm Auckney'deki en iyi dövüşçüydü ve bunu biliyordu.

Wulfgar'ın çekicinin nasıl o kadar da hızlı gelip kılıcı kanca gibi tuttuğunu

ve onu güvenle hedeften uzağa savuşturduğunu anlamakta güçlük

çekmesinin sebebi de buydu. Đri barbar, Liam'ın kılıcının erim hizasına

girebilecek kadar hızlı ve çevik bir şekilde ayaklarının üzerinde dönmeyi

nasıl başarmıştı? Mükemmel bir şekilde dönüp kaim kolunu Liam'm kılıç

295

R.A. Salvatore

tutan kolunun altına nasıl sokabilmişti? Liam kendi yeteneğinin farkındaydı

ve bu yüzden, zeki saldırısının nasıl da bu kadar eksiksiz bir şekilde kendi

aleyhine çevrilmiş olduğunu anlaması daha da zordu. Liam sadece, yüzünün

aniden taş duvara bastınldığını, kollarının sıkıca arkasına büküldüğünü ve

hırlayan barbarın nefesinin ensesinde olduğunu anladı.

"Leydi Meralda ve çocuk," diye sordu Wulfgar. "Neredeler?"

"Sana söyleyeceğime ölürüm daha iyi!" diye meydan okudu Liam.

Wulfgar daha da bastırdı. Zavallı yaşlı gnom kesinlikle öleceğini düşündü,

ama kararlılığını koruyup çenesini tuttu ve acıyı hırlayarak kabul etti.

Wulfgar onu döndürdü ve art arda iki defa duvara çarptı. Nasıl olduysa

ayakta durmayı başarabildiğinde ise gnomu yere çaldı. Liam neredeyse, hızla

yanından geçip diğer kapıdan şatoya giren Morik'in ayağına dolaşacaktı.

Wulfgar da haydudun hemen ardındaydı. Sesler duydular ve Morik başı

çekti. Bir çifte kapıyı hışımla açıp rahat bir oturma odasına girdi.

"Lord Brandeburg?" diye sordu Leydi Priscilla.

Wulfgar, haydudun peşinden odaya dalınca, Priscilla korkuyla çığlığı

bastı ve sandalyesine geri oturdu. "Leydi Meralda ile çocuk nerede?" diye kükredi barbar.

"Yeterince sorun çıkartmadın mı?" diye sordu Vekilharç Temigast,

ilerleyip cesurca iri adamın önünde durarak.

Wulfgar dosdoğru adamın gözlerinin içine baktı. "Çok fazla," diye itiraf etti, "ama burada değil."

Đşte bu sözler Temigast'ı şaşırttı.

"Neredeler?" diye sordu Wulfgar, koşturup Priscilla'nın yanına giderek.

"Hırsızlar! Katiller!" diye haykırdı Priscilla ve bayılacak gibi oldu.

Wulfgar, bakışlarını Temigast'in gözlerine kenetledi. Yaşlı vekilharç,

Wulfgar'ı şaşırtacak şekilde başım salladı ve merdiveni işaret etti.

O bunu yaparken, Priscilla Auck tüm hızıyla merdiveni tırmanmaya

başladı.

"Bana ne yaptığın hakkında hiçbir fikrin var mı?" diye sordu Meralda'ya

sordu Feringal. Kadımn yatağının yanında duruyordu ve kız bebek sarılıp

sarmalanmış bir halde onun yanında yatıyordu. "Bize? Tüm Auckney'e?"

"Anlamanız için size yalvarırım, lordum," diye yakardı kadın.

Feringal yüzünü buruşturdu ve yumruklanyla gözlerini ovuşturdu.

Đfadesi çelik gibi soğuklaştı ve yatağa uzanıp bebeği kadının yanından aldı.

296

Dünyanın Omurgası

Meralda ona doğru hamle etti, ama gücü yoktu ve bu yüzden yatağa geri

yığıldı. "Ne yapıyorsun?"

Feringal hızla pencerenin önüne gitti ve perdeyi açtı. "Ablam bunu

kayaların ve dalgaların üzerine fırlatmamı söylüyor," dedi, acıyla

buruşturduğu yüzü ve sıktığı dişlerinin arasından konuşarak, "ihanetinin

kanıtından kurtulmamı söylüyor."

"Lütfen, Feringal, bunu yapma—" diye başladı Meralda.

"Ne dediklerini biliyorsun, değil mi?" diye sordu Feringal, sanki kadın

hiç konuşmamış gibi. Gözlerini kırpıştırdı ve burnunu koluna sildi. "Jaka

Sculi'nin çocuğu."

"Lordum!" diye haykırdı kadın, kan çanağına dönmüş gözlerinde

korkuyla.

"Bunu nasıl yapabildin?" diye haykırdı Feringal, sonra ellerindeki

bebeğe ve açık pencereye baktı. Meralda ağlamaya başladı.

"Boynuz yedim, şimdi de katil olacağım," diye kendi kendine mırıldandı

Feringal, pencereye yaklaşırken. "Beni mahvettin, Meralda!" diye lanet

okudu. Kollarını ileri uzattı ve ağlayan bebeği dışarı çıkarttı. Sonra küçük

masum kız çocuğuna baktı ve onu hızla geri çekip bağrına bastı; göz yaşlan

bebeğinkilere karıştı. "Beni mahvettin, diyorum sana!" diye haykırdı ve

nefesi zorla, işkenceyle alınan soluklara dönüştü.

Aniden odanın kapısı açıldı ve Leydi Priscilla içeri daldı. Kapıyı vurarak

kapattı ve sürgüyü çekti. Etrafına hızla bakındıktan sonra kardeşinin yanına

koştu ve tiz bir sesle haykırdı. "Onu bana ver!"

Lord Feringal, omzunu çevirdi ve bebeği Priscilla'nın ileri uzanan

ellerinden korudu.

"Ver onu bana!" diye tekrar cıyakladı kadın ve bebeği kapmak için

kardeşiyle didişmeye başladı.

Wulfgar derhal kadının peşinden gitti ve dönen merdiveni dörder dörder

tırmandı. Pahalı duvar haklarıyla dolu olan uzun bir koridora çıktı ve

homurdamp duran başka bir şato muhafızına rastladı. Barbar zayıf adamın

kılıcını kenara savurup boğazına yapıştı ve onu havaya kaldırdı.

Morik hızla onun yanından geçti, tek tek kapılara gidip kulak kabarttı ve

aniden bir tanesinin önünde durdu. "Buradalar," diye bildirdi. Kapı kulbuna elini attı ve kilitli olduğunu gördü.

"Anahtar?" diye sordu Wulfgar, muhafızı sarsarak.

297

R.A. Salvatore

Adam, barbarın çelikten bileğini kavradı. "Anahtar yok," dedi nefes

nefese. Wulfgar onu boğazlamak üzereydi, ama hırsız araya girdi.

"Kafana takma, kilidi açarım," dedi, elini hızla kemerindeki keseye

atarak.

"Asıl sen kafana takma, bende bir anahtar var," diye haykırdı Wulfgar.

Morik kafasını kaldınp baktığında, hâlâ kolunun ucunda debelenip duran

muhafızla birlikte yanına doğru geldiğini gördü. Wulfgar, zavallı adamı firlatıp

ahşap kapıdan geçirirken Morik yoldan çekildi. "Anahtar," diye açıkladı barbar.

"Đyi atıştı," diye yorum yaptı Morik

"Bu konuda deneyimliyim," dedi Wulfgar, şaşırıp kakın muhafızın

yanından fırtına gibi geçip odaya dalarak.

Meralda yatağında oturmuş hıçkıra hıçkıra ağlıyordu, Lord Feringal ile

ablası ise açık pencerenin önündeydi ve bebek Feringal'rn kollarındaydı.

Sanki çocuğu dışan fırlatmak istermişçesine pencereye doğru eğilmişti, iki

kardeş ve Meralda, afallamış bakışlarını Wulfgar'a çevirdi ve Morik barbarın

hemen ardından odaya dalınca gözleri daha da genişledi.

"Lord Brandeburg!" diye haykırdı Feringal.

Leydi Priscilla kardeşine haykırdı, "Hemen at şunu, yoksa her şeyi

mahve—"

"Çocuk benimdir!" diye ilan etti Wulfgar. Priscilla şaşkınlık içinde

cümlesinin sonunu yutuverdi. Feringal sanki taşa dönmüş gibi donakaldı.

"Ne?" diye şaşırıp kaldı genç lord.

"Ne?" diye şaşırıp kaldı Leydi Priscilla.

"Ne?" Morik de aynı zamanda nefesini tuttu.

"Ne?" diye sessizce sordu Meralda ve şaşkınlığını gizlemek için çabucak

öksürdü.

"Çocuk benimdir!" diye sertçe tekrarladı Wulfgar, "ve eğer bebeği

pencereden dışan atarsan, peşinden o kadar hızlı takip edersin ki, yere ondan

önce çakılır ve paramparça olan vücudunla onun canını kurtarırsın."

"Acil durumlarda ne de şairane oluyorsun," diye belirtti Morik. Lord

Feringal'a ise şöyle ekledi, "Pencere küçük, evet, ama iddiaya girerim iri

dostum seni oradan sıkıştırmayı başarabilir. Tabii şişko ablanı da."

"Babası sen olamazsın," diye bildirdi Lord Feringal, sanki dizleri

boşalacakmış gibi şiddetle titreyerek. Her zaman için cevaplarla etrafında

dolaşıyormuş gibi görünen Priscilla'ya bir yanıt bekleyerek baktı. "Bu ne

biçim bir numara?"

"Ver şunu bana!" diye emretti Priscilla. Kardeşinin kendisini felç eden

şaşkınlığını kendi lehine kullanarak ileri atıldı ve çocuğu Feringal'm

ellerinden kopanp aldı. Meralda haykırdı, bebek ağladı ve Wulfgar, oraya

zamanında varamayacağım, masum bebeğin sonunun gelmiş olduğunu

298

Dünyanın Omurgası

bildiği halde ileri atıldı.

Priscilla pencereye doğru döndüğünde, kardeşi önüne atladı ve yüzüne

tokadı bastı. Afallayan kadın geriye tökezledi ve Feringal çocuğu onun

kollarından alıp kadını tekrar iterek yere devirdi.

Wulfgar kesin, net bir an içinde adama baktı ve bariz hiddet ve tiksinti

içinde olduğu halde Feringal'ın çocuğa zarar vermeyeceğini şüphe götürmez

bir şekilde anladı. Barbar, yaptığı gözlemden ve genç adamın çocuğa hiçbir

zarar vermeyeceğinden emin bir şekilde hızla odayı aştı.

"Çocuk benim," dedi barbar hırlayarak ve çığlıklar atan bebeği

Feringal'ın git gide zayıflayan kollarından almak için nazikçe ileri uzanarak.

"Geri dönmeden önce bir ay daha beklemeyi planlıyordum," diye açıkladı,

dönüp Meralda'ya bakarak. "Ama erken doğurduğun iyi olmuş. Çocuğum

tam anlamına olgunlaşmış olsaydı, muhtemelen seni doğumda öldürürdü."

"Wulfgar!" diye aniden haykırdı Morik.

Görünüşe bakılırsa cesaretinin bir kısmını ve hiddetinin büyük bölümünü

geri kazanmış olan Lord Feringal, kemerinden bir hançer çekmiş ve sertçe

barbara saldırmıştı. Fakat Morik'in endişelenmesine gerek yoktu, zira

Wulfgar bu hareketi işitmişti. Tehlikeden korumak için bebeği bir eliyle

havaya kaldıran Wulfgar hızla döndü ve serbest olan eliyle hançeri tokatlayıp

uzaklaştırdı. Feringal ona yaklaştığında, Wulfgar bir dizini kaldmp adamın

apış arasına gömdü. Lord Feringal yere yığıldı ve kıvrılıp inleyen bir et

yığınına dönüştü.

"Sanırım, iri dostum bir daha asla kendi çocuklarınızı yapamamanızı

sağlayabilir," diye belirtti Morik, Meralda'ya göz kırparak.

Meralda bu sözleri duymamıştı bile, afallamış bir halde Wulfgar'a ve

kendi çocuğu olarak sahip çıktığı bebeğe bakıyordu.

"Yoldaki hareketim için, gerçekten özür dilerim, Leydi Meralda," dedi

barbar ve artık kalabalık bir seyirci kitlesine oynuyordu; Liam Woodgate,

Vekilharç Temigast ve geri kalan yarım düzine şato muhafızı kapının önünde

belirmiş, fal taşı gibi açık gözlerle kendisine bakmaktaydı. Wulfgar'ın

önünde, yerde yatan Leydi Priscilla kafasını kaldmp, gözlerinde şaşkınlık ve

dizginsiz bir öfkeyle ona baktı.

"Bunu yapmama sebep olan şey içki ve sizin güzelliğinizdi," diye açıkladı Wulfgar. Đlgisini çocuğa doğru çevirdi ve onu havaya kaldmp panldayan mavi

gözlerine baktığında yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Ama

suçumun mahsulü için özür dilemeyeceğim," dedi. "Bunu asla yapmam."

"Seni öldüreceğim," diye hırladı Lord Feringal, dizlerinin üzerinde

debelenerek.

Wulfgar bir eliyle aşağı uzandı ve onu yakasından kavradı. Güçlü bir

şekilde asılıp lordun kalkmasına yardımcı olarak onu çevirdi ve boğar gibi

299

ji.A. Salvatore

Adam, barbarın çelikten bileğini kavradı. "Anahtar yok," dedi nefes

,ıefese. Wulfgar onu boğazlamak üzereydi, ama hırsız araya girdi.

"Kafana takma, kilidi açanm/' dedi, elini hızla kemerindeki keseye

atarak.

"Asıl sen kafana takma, bende bir anahtar var," diye haykırdı Wulfgar.

Morik kafasını kaldırıp baktığında, hâlâ kolunun ucunda debelenip duran

muhafızla birlikte yanına doğru geldiğini gördü. Wulfgar, zavallı adamı fırlatıp

»ıhşap kapıdan geçirirken Morik yoldan çekildi. "Anahtar," diye açıkladı barbar.

"Đyi atıştı," diye yorum yaptı Morik

"Bu konuda deneyimliyim," dedi Wulfgar, şaşırıp kalan-muhafızın

yanından fırtına gibi geçip odaya dalarak.

Meralda yatağında oturmuş hıçkıra hıçkıra ağlıyordu, Lord Feringal ile

ablası ise açık pencerenin önündeydi ve bebek Feringal'ın kollarındaydı.

Sanki çocuğu dışarı fırlatmak istermişçesine pencereye doğru eğilmişti. Đki

kardeş ve Meralda, afallamış bakışlarım Wulfgar'a çevirdi ve Morik barbarın

hemen ardından odaya dalınca gözleri daha da genişledi.

"Lord Brandeburg!" diye haykırdı Feringal.

Leydi Priscilla kardeşine haykırdı, "Hemen at şunu, yoksa her şeyi

tnahve—"

"Çocuk benimdir!" diye ilan etti Wulfgar. Priscilla şaşkınlık içinde

cümlesinin sonunu yutuverdi. Feriıngal sanki taşa dönmüş gibi donakaldı.

"Ne?" diye şaşırıp kaldı genç l<ord.

"Ne?" diye şaşırıp kaldı Leydi Priscilla.

"Ne?" Morik de aynı zamanda nefesini tuttu.

"Ne?" diye sessizce sordu Merada ve şaşkınlığını gizlemek için çabucak

öksürdü.

"Çocuk benimdir!" diye sertle tekrarladı Wulfgar, 'Ve eğer bebeği

pencereden dışan atarsan, peşinder^ 0 kadar hızlı takip edersin ki, yere ondan

önce çakılır ve paramparça olan vücudunla onun canını kurtarırsın."

"Acil durumlarda ne de şairane oluyorsun," diye belirtti Morik. Lord

Feringal'a ise şöyle ekledi, "Pencere küçük, evet, ama iddiaya girerim iri

dostum seni oradan sıkıştırmayı başarabilir. Tabii şişko ablanı da."

"Babası sen olamazsın," di\-e bildirdi Lord Feringal, sanki dizleri

boşalacakmış gibi şiddetle titreye^rek. Her zaman için cevaplarla etrafında

dolaşıyormuş gibi görünen Prisci fla'ya bir yamt bekleyerek baktı. "Bu ne

biçim bir numara?"

"Ver şunu bana!" diye emrett-i priscilla. Kardeşinin kendisini felç eden şaşkınlığını kendi lehine kullanarak ileri atıldı ve çocuğu Feringal'ın

ellerinden kopanp aldı. Meralda haykırdı, bebek ağladı ve Wulfgar, oraya

zamanında varamayacağım, mas5Um bebeğin sonunun gelmiş olduğunu

298

Dünyanın Omurgası

bildiği halde ileri atıldı.

Priscilla pencereye doğru döndüğünde, kardeşi önüne atladı ve yüzüne

tokadı bastı. Afallayan kadın geriye tökezledi ve Feringal çocuğu onun

kollarından alıp kadını tekrar iterek yere devirdi.

VVulfgar kesin, net bir an içinde adama baktı ve bariz hiddet ve tiksinti

içinde olduğu halde Feringal'rn çocuğa zarar vermeyeceğini şüphe götürmez

bir şekilde anladı. Barbar, yaptığı gözlemden ve genç adamın çocuğa hiçbir

zarar vermeyeceğinden emin bir şekilde hızla odayı aştı.

"Çocuk benim," dedi barbar hırlayarak ve çığlıklar atan bebeği

FeringaPın git gide zayıflayan kollarından almak için nazikçe ileri uzanarak.

"Geri dönmeden önce bir ay daha beklemeyi planlıyordum," diye açıkladı,

dönüp Meralda'ya bakarak. "Ama erken doğurduğun iyi olmuş. Çocuğum

tam anlamına olgunlaşmış olsaydı, muhtemelen seni doğumda öldürürdü."

"Wulfgar!" diye aniden haykırdı Morik.

Görünüşe bakılırsa cesaretinin bir kısmını ve hiddetinin büyük bölümünü

geri kazanmış olan Lord Feringal, kemerinden bir hançer çekmiş ve sertçe

barbara saldırmıştı. Fakat Morik'in endişelenmesine gerek yoktu, zira

"VVulfgar bu hareketi işitmişti. Tehlikeden korumak için bebeği bir eliyle

havaya kaldıran Wulfgar hızla döndü ve serbest olan eliyle hançeri tokatlayıp

uzaklaştırdı. Feringal ona yaklaştığında, Wulfgar bir dizini kaldırıp adamın

apış arasına gömdü. Lord Feringal yere yığıldı ve kıvrılıp inleyen bir et

yığınına dönüştü.

"Sanrnm, iri dostum bir daha asla kendi çocuklarınızı yapamamanızı

sağlayabilir," diye belirtti Morik, Meralda'ya göz kırparak.

Meralda bu sözleri duymamıştı bile, afallamış bir halde VVulfgar'a ve

kendi çocuğu olarak sahip çıktığı bebeğe bakıyordu.

"Yoldaki hareketim için, gerçekten özür dilerim, Leydi Meralda," dedi

barbar ve artık kalabalık bir seyirci kitlesine oynuyordu; Liam Woodgate,

Vekilharç Temigast ve geri kalan yanm düzine şato muhafızı kapının önünde

belirmiş, fal taşı gibi açık gözlerle kendisine bakmaktaydı. Wulfgar'rn

önünde, yerde yatan Leydi Priscilla kafasını kaldırıp, gözlerinde şaşkınlık ve

dizginsiz bir öfkeyle ona baktı.

"Bunu yapmama sebep olan şey içki ve sizin güzelliğinizdi," diye açıkladı Wulfgar. Đlgisini çocuğa doğru çevirdi ve onu havaya kaldırıp parıldayan mavi

gözlerine baktığında yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Ama

suçumun mahsulü için özür dilemeyeceğim," dedi. "Bunu asla yapmam."

"Seni öldüreceğim," diye hırladı Lord Feringal, dizlerinin üzerinde

debelenerek.

"VVulfgar bir eliyle aşağı uzandı ve onu yakasından kavradı. Güçlü bir

şekilde asılıp lordun kalkmasına yardımcı olarak onu çevirdi ve boğar gibi

299

R.A. Salvatore

tuttu. "Beni ve çocuğu unutacaksın," diye kulağına fısıldadı Wulfgar. "Yoksa BuzyeU Vadisi'nin birleşmiş kabileleri gelip seni ve sefil küçük kasabanı

ortadan kaldırır."

Wulfgar genç lordu, Morik'in hazır kollarına doğru ittirdi. Liam'a ve

diğer tehlikeli muhafizlara bakan Morik, adamın gırtlağına keskin bir hançer

dayamakta hiç gecikmedi.

"Bize yol için erzak getirin," diye talimat verdi Wulfgar. "Bebeği saracak battaniyeye ve yemeğe ihtiyacımız var." Wulfgar ve bebek haricinde,

odadaki herkesin yüzünde şaşkınlık dolu ifadeler vardı. "Dediğimi yapın!"

diye kükredi barbar. Kaşlarını çatan Morik, yanında Lord Feringal ile birlikte

kapıya doğru ilerledi ve debelenen Priscilla'yı da önüne kattı.

"Gidin getirin!" diye Liam ve Priscilla'ya emretti haydut. Arkasına baktı ve Wulfgar'ın Meralda'ya doğru ilerlediğini gördü. Bu yüzden daha da

ilerledi ve hepsini dışarı çıkarttı.

"Böyle bir şey yapmana ne sebep oldu?" diye sordu Meralda, Wulfgar ve

çocukla birlikte odada yalnız kaldığında.

"Đçinde bulunduğun sorunu anlamak zor değildi," diye açıkladı Wulfgar.

"Seni haksız yere suçladım."

"Bunu anlayabilirim," diye yanıtladı Wulfgar. "Kapana kısılmış ve

korkmuştun, ama en sonunda beni esaretten kurtarmak için her şeyi tehlikeye

atabildin. Bu davranışını karşılıksız bırakamazdım."

Bütün bunları hazmedemeyecek kadar kafası karışmış olan Meralda

kafasını sağa sola salladı. Aklında birçok soru ve his dönüp duruyordu.

Feringal'ın yüzündeki umutsuz bakışı görmüş, bebeği gerçekten de

kayalıklara atacağını sanmıştı. Fakat, en sonunda bunu yapmayı

başaramamış, ablasının yapmasına da izin vermemişti. Bu adamı gerçekten

seviyordu —nasıl sevmesindi ki? Fakat yine de, onu asla ve asla yanında

tutamayacak olduğunu bilmesine rağmen çocuğuna duyduğu beklenmedik

hisleri inkâr edemezdi.

"Bebeği buradan uzaklara götüreceğim," dedi Wulfgar kararlılıkla, sanki

kadının zihnini okumuş gibi. "Bizimle birlikte gelebilirsin."

Meralda hafifçe güldü, ama bunun neşeyle bir ilgisi yoktu, zira az sonra

ağlamaya başlayacağını biliyordu. "Gelemem," dedi, sesi fısıltı halinde

çıkarak. "Kocama karşı bir görevim var, tabii eğer beni kabul ederse; aynı

şekilde aileme karşı da sorumluyum. Eğer seninle gelirsem bizimkiler

derinden yaralanır."

"Görev mi? Burada kalmanın tek sebebi bu mu yani?" diye sordu

Wulfgar, görünüş itibarıyla başka bir şeylerin daha olduğunu sezerek.

"Onu seviyorum işte," diye yanıtladı Meralda, güzel yüzünden aşağı

yaşlar süzülerek. "Benim hakkımda ne düşündüğünü biliyorum, ama

300

Dünyanın Omurgası

gerçekten de bebek ona âşık olmadan önce—"

Wulfgar elini kaldırdı. "Bana bir açıklama borçlu değilsin," dedi "zira seni veya başka birini yargılayacak durumda demlim. Senin... sorunum

anladım ve bu yüzden cömertliğinin karşılığını ödemek için geldim hepsi

setivnr^ !? -rd ^^ r6hĐne **"& kapi **&* d0^ baktl'"Sem

seviyor dedi. Gözlen ve acısının derinliği bunu net bir şekilde gösterdi "

Kalmakla doğru olanı yaptığımı mı düşünüyorsun?"

Wulfgar omuz silkti ve herhangi bir yargıda bulunmayı yine reddetti

Onu terk edemem," dedi Meralda ve elini uzatıp nazikçe bebeğin

yuzunu okşadı, ama bebeği yanımda da tutamam. Fermgal kızımı asla kabul

etaez, diye kabullendi, boş ve hüzünlü bir ses tonuyla, zira kızıyla birlikte

u!!1 /amanm sonuna yaklaştığım anlamıştı. "Ama artık kendisini

aldatmadığımı sandığı için belki de onu Auckney'deki başka bir aüenin

yanına verebilir," diye zayıfça önerdi.

"Ona acısını, sana da yalanım hatırlatır," dedi Wulfgar hafifçe. Kadım

suçlamıyor sadece ona gerçeği hatırlatıyordu. "Ayrıca o şirret ablasının

ulaşabileceği bir yerde olur."

Meralda bakışlarım indirdi ve acı gerçeği kabul etti. Bebek Aucknev'de

güvende olamazdı. y

"Onu benden iyi kim yetiştirebilir?" diye aniden sordu Wulfgar ses

tonunda kararlılıkla. Minik kız çocuğuna bakti ve dudaklan kıvrılıp s'evei

dolu bir gülümsemeyi şekillendirdi. g

"Bunu yapar mısın?"

Wulfgar başıyla onayladı. "Memnuniyetle "

"Onu korur musun?" diye üsteledi Meralda. "Ona annesini anlatır mısın?"

Wulfgar başıyla onayladı. "Yolumun şimdi nereye uzandığmı

bilmiyorum, diye açıkladı, "ama buradan o kadar da çok uzaklara

gideceğimi sanmıyorum. Belki de günün birinde geri dönerim, ya da en

azından annesini görmek için o döner."

Meralda hıçkırıklarla sanlıyor, yüzü göz yaşlanyla parlıyordu. Wulfaar

izlenmediğinden emin olmak için kap, eşiğine baktı ve eğilip genç kadîm

yanagmdan öptü. "Sanırım en iyisi bu," dedi sessizce. "Raz, mısm?"

Meralda, bu kahramanlığı hak etmek için hiçbir şey yapmamış oldukları

halde onu ye bebeği kurtarmak için her şeyini tehlikeye atmış olan bu adama

bir sure baktıktan sonra başıyla onayladı.

Yaşlar sular seller gibi akmaya devam etti. Wulfgar kadının hissettiği

acıyı, yaptığı fedakârlığın büyüklüğünü adayabiliyordu. Öne doğru eğilin

Meralda nrn kızını son bir kez öpmesine izin verdi, ama onu kollarından

almaya davranınca Wulfgar geri çekildi. Meralda'mn anlayış dolu

gülümsemesi buruktu.

301

R.A. Salvatore

"Elveda, küçük kız," dedi hıçkırıklarının arasından ve kafasını çevirdi.

Wulfgar son bir kez daha Meralda'yı başıyla selamladıktan sonra, iri

kollarına sardığı bebekle arkasını döndü ve odadan çıktı.

Morik'i koridorda durmuş oradan oraya emirler yağdırırken buldu; bolca

yiyecek ve giysi istiyordu —tabii altın da, zira çocuğu gerektiği gibi rahat

hanlarda barındırmaları için altına ihtiyaçları olacaktı. Barbar, bebek ve

hırsız, şato boyunca ilerlediler ve kimse onları durdurmak için bir harekette

bulunmadı. Sanki Lord Feringal yollarını açmış, iki hırsızın ve piç evladın

mümkün olduğunca çabuk bir şekilde şatosundan ve hayatından çıkıp

gitmelerini istiyor gibiydi.

Fakat Priscüla'nın durumu farklıydı. Đlk kapıda ona rastladılar. Kadın

Wulfgar'm önüne gelip bebeği almaya çalıştı ve barbara meydan okurcasına

baktı. Barbar onu zaptetti ve yüz ifadesi, eğer çocuğa zarar vermeye çalışırsa

onu ikiye böleceğini net bir şekilde kadına söyledi. Priscilla bıkkınla ofladı,

adamın üzerine kalın bir yün şal Mattı ve son bir itiraz hırıltısından sonra

topuğunun üzerinde dönüp gitti.

"Ahmak inek," diye mırıldandı Morik.

Kıs kıs gülen Wulfgar, bebeği sıcak battaniyeye dikkatle sardı ve en

sonunda ağlamasını kesmeyi başardı. Dışarıda gün ışığı hızla soluyordu, ama

fırtına geçmişti, son bulutlar da dağılıyor ve güçlü rüzgârlarla gökyüzünde

hızla yüzüyordu. Kapı indirilmişti. Köprünün sonunda Vekilharç

Temigast'ın, yanında bir çift at ve Lord Feringal ile birlikte onları beklediğini

gördüler.

Feringal, uzun bir süre boyunca Wulfgar'a ve bebeğe bakarak öylece

durdu. "Eğer geri gelecek olursan..." demeye başladı.

"Neden geleyim ki?" diye sözünü kesti barbar. "Artık çocuğuma

kavuştum ve o Buzyeii Vadisi'nde büyüyüp bir kraliçe olacak. Benim

peşimden gelmeyi aklından bile geçirme, Lord Feringal, yoksa tüm dünyan

başına yıkılır."

"Neden geleyim ki?" diye aynı sert tonlamayla karşılık verdi Feringal,

cesurca Wulfgar'la yüzleşerek. "Eşime, güzeller güzeli eşime sahibim. Bana

kendi isteğiyle varan, masum eşime. Ona zorla sahip olmak zorunda

değilim."

Bu son sözler, yani erkeksi bir gururu geri kazanma çabası, Wulfgar'a

Feringal'm Meralda'yı affetmiş olduğunu, ya da pek yakında affedeceğini

gösterdi. Wulfgar'm çaresiz, plansız ve tam anlamıyla doğaçlama planı her

nasıl olduysa, mucizevi bir şekilde işlemişti. Bütün bunların saçmalığı

karşısında içinde yükselen kahkahayı zaptetti ve Feringal'm bu anı

yaşamasma izin verdi. Auckney Lordu kendini toparlayıp omuzlarını

dikleştirerek köprüyü aşarken ve açık kapıdan geçip evine, eşine giderken

302

Dünyanın Omurgası

Wulfgar gözünü bile kırpmadı.

Vekilharç Temigast atların yularlarını ikiliye teslim etti. "O senin

çocuğun değil," dedi vekilharç beklenmedik bir şekilde. Kollarında çocukla

birlikte atın üzerine çıkmaya hazırlana Wulfgar onu duymazdan geldi.

"Korkma, zira bunu ne ben, ne de bugün hayatını kurtardığın Meralda

söyleyecek," diye devam etti vekilharç. "Sen iyi bir adamsın, Buzyeli Vadisi Alageyik Kabilesi'nden Beornegar oğlu Wulfgar." Wulfgar, hem iltifat hem

de adamın kendisi hakkında bu kadar çok şey bilmesi karşısında hayretle göz

kırpıştırdı.

"Seni yakalayan büyücü söylemiştir," diye mantık yürüttü Morik

"Büyücülerden nefret ediyorum."

"Peşinizden gelmeyeceğiz," dedi Temigast. "Buna söz veririm."

Ve bu söz gerçek çıktı, zira Morik ile Wulfgar hiçbir sorun yaşamadan

küçük kuytularına geri döndüler, kendi atlarını aldılar, sonra doğu yolunu

takıp edip Auckney'den temelli ayrıldılar.

"Sorun ne?" diye Morik'e sordu Wulfgar, o gecenin ilerleyen saatlerinde, zira haydudun eğlenmiş yüz ifadesini fark etmişti. Harlı bir ateşin önünde bir

araya sokulmuş çocuğu sıcak tutuyorlardı. Morik gülümsedi ve havaya bir

çift şişe kaldırdı; şişelerden birinde bebek için ılık keçi sütü, diğerinde ise

ikisinin en gözde içkisi vardı. Wulfgar keçi sütüyle dolu olanı aldı.

"Seni asla anlayamayacağım, dostum," diye belirtti Morik.

Wulfgar gülümsedi, ama cevap vermedi. Morik, Wulfgar'm geçmişini,

Drizzt ve diğerleriyle yaşadığı iyi zamanlan, Errtu ve çalman tohumlarının

mahsulleriyle yaşadığı en feci zamanlan asla bilemezdi.

"Altın kazanmak için daha kolay yollar vardır," diye belirtti Morik ve bu sözler Wulfgar'ın çelik bakışiannı üzerine çevirmesine sebep oldu. "Tabii ki

çocuğu satmayı planlıyorsun," diye tahmin yürüttü Morik.

Wulfgar burnundan soludu.

"Đyi para eder hani," diye tartıştı Morik, şişeden kocaman bir yudum

alarak.

"Yeterince iyi değil," dedi VVulfgar, bebeğe geri dönerek. Küçük kız

çocuğu kıpırdanıp mın ldandı.

"Onu yanında tutmayı planlıyor olamazsın!" diye tartıştı Morik. "Bizim yanımızda yeri neymiş canım? Ya da senin yanında, her nereye gitmeyi

planlıyorsan artık! Aklım mı kaçırdın sen?"

Kaşlannı çatan Walfgar hışımla ona dönüp şişeyi tokatlayarak elinden

düşürdü, sonra da haydudu yere itti; bu, Haydut Morik'in şimdiye kadar

duyduğu en kararlı cevaptı.

"O senin çocuğun bile değil!" diye barbara hatırlattı Morik.

Haydut bundan daha fazla yanılamazdı.

303

SONDEYIŞ

Morik Wulfgar'ın tebdil-i kıyafetine bir kez daha baktı ve çaresizce iç

geçirdi. Yaklaşık iki buçuk metre boyunda, yüz elli kiloluk, san saçlı bir

barbarın kılığını değiştirmek için bir insanın yapabileceğinin en iyisi ancak

bu kadardı.

Wulfgar tekrar, Cehennem'den geri geldiğinden beri ilk defa temiz tıraşlı

haline dönmüştü. Morik ona, boyunu nispeten daha kısa gibi gösterecek olan

bir yürüyüş stili göstermişti; omuzlan aşağı düşürecek, ama dizlerine

sarkmalannı engellemek için kollannı yukan kaldıracaktı. Aynı zamanda

Morik, bir rahibin giyeceği iri, kahverengi bir cübbe tedarik etmiş, bu da,

Wulfgar'ın etrafa çaktırmadan boynunu öne eğmesine olanak sağlamıştı.

Yine de haydut bu kılık değiştirmeden tam anlamıyla memnun değildi,

özellikle de bir çok şey buna bağlıyken. "Sen burada beklesen daha iyi olur,"

diye önerdi, Wulfgar ona yapmak istediği şeyi söylediğinden beri belki de

onuncu defa.

"Hayır," dedi Wulfgar açık bir şekilde. "Sadece senin sözünle buraya gelmezler. Bu, benim yapmam gereken bir şey."

"Đkimizi de öldürtmek mi?" diye sordu haydut iğneleyici bir şekilde.

"Düş önüme," dedi Wulfgar, onu duymazdan gelerek. Morik tartışmaya

çalıştı, ama barbar bir elini daha ufak olan adamın ağzının üzerine koydu ve

onu uzaktaki şehir kapısına doğru döndürdü.

Son bir kez kafasını sağa sola sallayan Morik, Luskan'a giden yolda başı

çekti. Đkisini de fazlasıyla rahatlatacak şekilde —zira Wulfgar elinde bebek

varken yakalanmayı kesinlikle istemezdi— kapıda kimse onlan tanımadı,

304

hatta alıkoyulmadılar bile. Bahar festivalinin tüm hızıyla devam etmekte

olduğu şehre öylece girdiler.

Şehre kasten günün geç saatlerinde girmişlerdi. Wulfgar dosdoğru

Yanm-Ay Sokak'a gitti ve akşamın müdavimlerinden birisiymiş gibi Korsan

Palası'na girdi. Bara ilerleyip Josi Puddles'ın tam yanında durdu.

"Ne içersin?" diye sordu Arumn Gardpeck, ama adama daha dikkatli

baktığında bu cümlesi boğazına düğümlendi ve gözleri genişledi. "Wulfgar,"

diye nefes verdi.

Barbarın arkasında bir tepsi yere devrildi ve Wulfgar dönüp baküğında

Delly Curtie'nin afallamış bir halde orada durduğunu gördü. Josi Puddles

cıyaklayıp uzaklaştı.

"Hoş gördük, Arumn," dedi Wulfgar hancıya. "Sadece su içerim."

"Burada ne yapıyorsun?" diye şaşkınlıkla sordu hancı, şüphelenmiş ve

epey korkmuştu.

Josi taburesinden sıçrayarak kalktı ve kapıya doğru harekete geçti, ama

Wulfgar onu kolundan yakalayıp yerinde tuttu. "Özür dilemeye geldim,"

dedi barbar. "Senden ve senden," diye ekledi Josi'ye doğru dönerek.

"Beni öldürmeye çalıştın," diye kekeledi Josi.

"Öfkeyle kör olmuştum ve muhtemelen içkiyle," diye yanıtladı Wulfgar.

"Çekicini almıştı," diye hatırlattı Arumn.

"Onu size karşı kullanacağımdan korktuğu için almakta haklıydı," diye

yanıtladı barbar. "O bir dostun yapacağını yaptı, ki bu da Wulfgar için

söyleyebileceğimden çok daha fazla."

Arumn, bunlara inanmakta güçlük çekerek kafasını sağa sola salladı.

VVulfgar Josi'yi bıraktı, ama adam kapıya doğru başka bir harekette

bulunmadı, sadece aptallaşmış bir halde orada durdu.

"Beni yanına aldın, kamımı doyurdun, maaşlı iş verdin ve en çok

ihtiyacım olduğu zamanda bana dost oldun," diye Arumn ile konuşmaya

devam etti Wulfgar. "Sana karşı yanlış yaptım, hem de feci bir yanlış ve

sadece yüreğinde beni affedebileceğini umut edebilirim."

"Tekrar burada mı yaşamak istiyorsun?" diye sordu Arumn.

"VVulfgar hüzünle gülümsedi ve kafasmı sağa sola salladı. "Şehre

girmekle bile hayatımı tehlikeye attım zaten," diye yanıtladı. "Bir saat içinde gideceğim, ama siz ikinizden özür dilemeye geldim, ama en önemlisi,"

Delly'ye doğru döndü, "senden özür dilemek için."

Wulfgar yaklaşırken Delly Curtie'nin beti benzi attı. Sanki adamın

sözlerine, hatta sadece onu görmeye bile nasıl tepki vereceğini

kestiremiyormuş gibiydi.

"Sana verdiğim her türlü acı için gerçekten çok üzgünüm, Delly," dedi.

"Sen bana, bir adamın isteyebileceği en iyi dost oldun.

305

"Hatta bir dosttan da öte," diye çabucak ekledi Wulfgar, kadının kaşlarını çattığını görünce.

Delly, adamın kollarındaki bohçaya baktı. "Bir çocuğun var," dedi kadın, duygu yüklü bir sesle.

"Şans eseri benim çocuğum, kanımdan değil," diye yanıtladı Wulfgar.

Küçük kızı ona verdi. Delly bebeği aldı, şefkatle gülümsedi, çocuğun

parmaklarıyla oynadı ve o masum, küçük yüzüne bir gülümseme getirdi.

"Tekrar kalabilmeni dilerdim," diye önerdi Arumn ve sesi gerçekten de

samimiydi, fakat Josi'nin gözleri bunun sadece düşüncesiyle bile şüpheyle

genişlemişti.

"Kalamam," diye yanıtladı Wulfgar. Delly'ye gülümseyerek öne eğildi,

bebeği geri aldı ve Delly'yi alnından öptü. "Umarım hak ettiğin mutluluğu

bulursun, Delly Curtie," dedi ve Arumn ile Josi'ye bir bakış atıp kafasını

salladıktan sonra kapıya doğru döndü.

Delly de Arumn'a, babası gibi olan adama uzun uzun baktı. Adam onu

anladı ve başıyla onay verdi. Delly, Wulfgar kapıdan çıkmadan ona yetişti.

"Beni de yanına al," dedi, gözleri umutla parlayarak —ki bu da, çok uzun süredir kimsenin kadında görmemiş olduğu bir şeydi.

Wulfgar şaşırmış gibiydi. "Seni kurtarmaya gelmedim," diye açıkladı.

"Kurtarmak mı?" diye duyduklarına inanamayarak tekrarladı Delly.

"Senin beni kurtarmana ihtiyacım yok, çok teşekkür ederim, ama küçük kıza

bakmak için yardıma ihtiyacın olduğunu görüyorum. Bebelere bakma

konusunda iyiyimdir —gençliğimin büyük bir kısmını erkek ve kız

kardeşlerimi yetiştirmekle geçirdim de— ve buradaki hayatımdan biraz

sıkılmaya başladım."

"Yolumun nereye uzanacağını bilmiyorum," diye tartıştı Wulfgar.

"Sanırım yeterince güvenli bir yol olacak," diye yanıtladı Delly. "Yani bakman gereken bir bebek olduğu için, demek istiyorum."

"Belki de Derinsu," dedi Wulfgar.

"Her zaman görmek istemişimdir," dedi kadın, gülümsemesi her

kelimeyle daha da büyüyerek, zira Wulfgar'ın onun teklifiyle epey

ilgilendiği barizdi.

Barbar, merakla Arumn'a baktı ve hancı bir kez daha başıyla onay verdi.

Bu mesafeden bile, Wulfgar adamın gözlerinin çeperinde beliren yaşlan

görebiliyordu.

Çocuğu Delly'ye verip orada beklemesini söyledi ve Arumn ile Josi'nin

yanma gitti. "Ona bir daha asla zarar vermeyeceğim," diye Arumn'a söz

verdi VVulfgar.

"Eğer verirsen, seni bulur ve öldürürüm," diye hırladı Josi.

306

Wulfgar ile Arumn adama baktılar. Arumn'un bakışı şüphe doluydu, ama

Wulfgar yüz ifadesini ciddi tutmak için büyük bir çaba sarfediyordu. "Bunu

biliyorum, Josi Puddles," diye yanıtladı sesinde hiçbir iğneleme olmadan,

"ve senin gazabından gerçekten korkarım."

Josi, şaşkınlığını atlatınca minik göğsünü kibirle şişirdi. Wulfgar ile

Arumn bakıştılar.

"Đçki yok, değil mi?" diye sordu Arumn.

Wulfgar kafasını sağa sola salladı. "Şişeye saklanmak için ihtiyaç

duyuyordum," diye dürüstçe yamtladı Wulfgar, "ama onun, beni kemiren

şeyden bile daha kötü olduğunu anladım."

"Peki ya kızdan sıkılırsan?"

"Buraya Delly Curtie'yi almak için gelmedim," diye yanıtladı Wulfgar.

"Sadece özür dilemek için geldim. Özrümü bu kadar büsbütün bir şekilde

kabul edeceğini dahi düşünmüyordum, ama bunu yapmasından memnunum.

Yolculuk edecek iyi bir yol bulacağız ve ben de onu elimden geldiğince

koruyacağım, en önemlisi de kendimden."

"Bunu yaptığından emin ol," diye yanıtladı Arumn "Sizi her zaman

beklerim."

Wulfgar Arumn'un elini sıktı, Josi'nin omzunu sıvazladı ve gidip

Delly'nin koluna girerek onu Korsan Palası'ndan çıkarttı. Đkisi, hayatlarının

önemli bir bölümünü geride bırakmış oldular.

Lord Feringal ile Meralda, baharın hoş kokularının ve güzelliğinin tadını

çıkartarak, el ele bahçede yürüyorlardı. Wulfgar'ın numarası işe yaramıştı.

Feringal ve tüm derebeylik, Meralda'nm mazlum olduğuna tekrar inanmış,

onu suçtan ve genç lordu da alay konusu olmaktan azat ermişlerdi.

Kadın, çocuğunu kaybetmenin acısını hissediyordu, ama bu, tıpkı evliliği

gibi düzelmeye başlamıştı. Bebeğin iyi ve güçlü bir adamın, Jaka'nın olup

olabileceğinden çok daha iyi bir babanın yanında olduğunu art arda kendine

telkin ediyordu. Meralda kayıp çocuğu için ağlıyor, ama her zaman bu

mantıklı tesellilerini tekrarlıyor ve hayatının —hatalarına ve doğumdan

gelen mevkiine rağmen— hayal dahi edemeyeceği kadar iyi olduğunu

hatırlıyordu. Anne babası sağlıklıydı ve Tori her gün onu görmeye geliyor,

çiçeklerin arasında hoplayıp sıçrıyor ve Priscilla için Meralda'nm

olduğundan bile daha sivri bir diken olduğunu kanıtlıyordu.

Artık çift sadece bahar vaktinin güzelliğinin tadını çıkartıyor ve kadın

yeni hayatına uyum sağlıyordu. Feringal aniden parmaklarım şıklattı ve

307

kadından uzaklaştı. Meralda ona merakla baktı.

"Bir şey unuttum," diye yanıtladı kocası. Feringal ona beklemesini işaret etti ve şatoya doğru koşturdu. Neredeyse bahçe kapısından çıkmakta olan

Priscilla' yla çarpışacaktı.

Priscilla, elbette ki Wulfgar'ın hikâyesine hiç inanmıyordu. Meralda ya

kaşlarını çatarak baktı, ama genç kadın sadece ondan yüz çevirip surun

önüne gitti ve dalgalara baktı.

"Sıradaki sevgilinin gelmesini mi bekliyorsun?" diye mırıldandı Priscilla, onun yanından geçerken. Sık sık Meralda'ya sözlü sataşmalarda bulunuyor

ve Meralda çoğunlukla bu ithamların omuzlarından aşağı süzülmesine izin

veriyordu.

Fakat bu sefer vermeyecekti. Meralda ellerini beline atarak baldızının

önünde dikildi. "O sefil hayatın boyunca bir kez olsun samimi bir duygu

hissetmedin, Priscilla Auck, bu yüzden bu kadar huysuzsun," dedi. "Beni

yargılama."

Priscilla'nın gözleri şok içinde genişledi ve vücudu titredi; kadın kendisiyle

böyle küstahça konuşulmasına alışık değildi. "Benden istediğin—"

"Senden istemiyorum, sana söylüyorum," diye kısa ve öz bir şekilde

tekrarladı Meralda.

Priscilla doğrulup yüzünü buruşturdu ve Meralda'nın yüzüne tokadı

Acıyı hisseden Meralda daha da sert bir tokatla karşılık verdi. "Beni

yargılama, yoksa senin ne kadar rezil biri olduğunu kardeşinin kulağına

fisıldanm," diye uyardı Meralda, o kadar sakin ve kurnazdı ki, sadece bu

sözleri bile Priscilla'nın yüzünün kıpkırmızı kesilmesini sağladı. "Kardeşinin kulağının bende olduğundan şüphen yoktur herhalde?" diye sözünü bitirdi

Meralda. "Köyde, köylüler arasında bir hayat yaşamanın senin için nasıl

olacağım hiç düşünmüş müydün?"

Sözlerini bitirirken kocası, elinde kocaman bir buket çiçekle, biricik

Meralda'sma getirdiği çiçeklerle koşturarak geri geldi. Priscilla, kur yapan

kardeşine bir bakış attıktan sonra çığlığı bastı ve koşturarak şatoya girdi.

Feringal, afallayıp kalmış bir halde onun gidişini izledi, ama bu günlerde

Priscilla'nın ne düşünüp ne hissettiğini hiç umursamryordu ve Meralda'ya

neler olduğunu sorma zahmetine dahi girmedi.

Meralda da rezil kadının gidişini izledi. Gülümsemesinin sebebi,

kocasının düşünceli hediyesinden fazlaydı. Çok daha fazla.

*§*»<*&

308

Morik, Wulfgar ile Delly'e veda ettikten sonra, derhal tekrar Luskan

sokaklarında köklerini salmaya başladı. Yanm-Ay Sokak'taki bir handa bir

oda kiraladı, ama orada pek az geçiriyordu, zira sıkı çalışıyor, bilmesi

gerekenlere gerçek kimliğini açıklıyor ve bilmesi gerekmeyenler için

tamamıyla farklı bir kimlikle, Dolandırıcı Brandeburg ismiyle nam

salıyordu.

Haftanın sonunda, sokaktan geçerken birçok kişi ona hürmetle selam

verir oldu. Ayın sonunda ise, haydudun artık otoritelerden gelecek bir

cezadan korkusu kalmadı. Tekrar yuvaya dönmüştü ve kısa süre içinde her

şey, VVulfgar'ın Luskan'a gelmesinden önce olduğu gibi olacaktı.

Bir gece, tam olarak bu düşünceyle odasından çıkmak üzereyken, yatak

odasından dışarı adımını atıp hanın üst koridoruna çıktı. Bunun yerine

kendisini baş döndürücü bir tünelde buldu ve dairesel duvarlanyla bir

kulenin içindeki bir katmış gibi görünen, kristalden yapılmış bir odaya çıktı.

Afallayan Morik hançerine davrandı, ama abanoz derili siluetleri gördü

ve kara elflere direnmeyecek kadar akıllı olduğundan fikrini değiştirdi.

"Beni tanıyorsun, Morik," dedi Kimmuriel Oblodra, adama yaklaşarak.

Morik hakikaten de onu tanıyordu, bir yıl önce onun yanına gelen ve

Wulfgar'a göz kulak olmasını emreden elçiydi bu.

"Sana dostum Rai-guy'ı takdim ederim," dedi Kimmuriel kibarca,

odadaki diğer kara elfi işaret ederek; bu kara elfın yüzünde uğursuz bir ifade

vardı.

"Senden Wulfgar'ı izlemeni istememiş miydik?" diye sordu Kimmuriel.

Ne diyeceğini kestirmeyen Morik kekeledi.

"Peki bizi hayal kırıklığına uğratmış olmadın mı?" diye devam etti

Kimmuriel.

"Ama... ama o bir yıl önceydi," diye itiraz etti Morik. "O zamandan beri sizden hiçbir haber almadım."

"Şimdi ise, bize karşı işlediğin suçu bildiğin için saklanıyor, kılık

değiştiriyorsun," dedi Kimmuriel.

"Varsayılan suçlarım başka bir meseleyle ilgili," diye kekeledi Morik,

etrafındaki duvarlar üzerine kapanıyormuş gibi hissederek. "Luskan

otoritelerinden saklanıyorum, sizden değil."

"Saklandığın onlar mı?" diye sordu diğer drow. "Yardım edebilirim

sana!" Morik'in yanma geldi ve ellerini kaldırdı. Parmak uçlarından alevler

fırlayıp Morik'in yüzünü alazladı ve saçlarını tutuşturdu. Haydut uluyup

kendini yere attı ve yanmış derisine vurmaya başladı.

"Artık farklı görünüyorsun," diye belirtti Kimmuriel ve iki kara elf de

gaddarca kıkırdadı. Onu kulenin merdivenlerinden çıkanp başka bir odaya

getirdiler. Đçeride, elinde koca tüylü, mor bir şapka tutan, kel kafalı bir drow,

309

tahtına rahatça kurulmuş oturuyordu.

"Af buyur, Morik," dedi. "Teğmenlerim pek heyecanlıdır da."

"Aylardır Wulfgar ile beraberdim," diye iddia etti Morik. Bariz bir

şekilde histeri krizinin eşiğindeydi. "Şartlar ayrılmamızı ve onun Luskan'ı

terk etmesini gerektirdi. Onu sizin için bulabilirim—"

"Gerek yok," dedi tahtta oturan drow, yalvaran adamı sakinleştirmek için bir elini kaldırarak. "Ben Menzoberranzan'dan Jarlaxle ve seni

affediyorum."

Morik, sanki Jarlaxle'ın bu hayırseverliği daha erkenden sergilemiş

olmasını dilediğini söylermişçesine, bir eliyle saçından arta kalanları

sıvazladı-

"Wulfgar'ın Luskan'daki baş ortağım, yani buradaki temsilcim olmasını

planlıyordum," diye açıkladı Jarlaxle. "O artık gittiğine göre bu rolü senin üstlenmeni isteyeceğim."

Morik göz kırpıştırdı ve kalbi bir anlığına tekledi.

"Seni hayallerinin de ötesinde zengin ve güçlü yapacağız," dedi paralı

asker lideri ve Morik ona inandı doğrusu. "Otoritelerden saklanmana gerek

kalmayacak. Hakikaten de birçoğu seni neredeyse her gün evlerine davet

edecek, zira çaresizce senin gözüne girmek isteyecekler. Eğer herhangi

birinin... ortadan kaldırılmasını istersen, bu da kolayca ayarlanabilir."

Morik dudaklarından arta kalanı yaladı.

"Bu, Haydut Morik'in ilgileneceği bir mevkii mi?" diye sordu Jarlaxle

ve Morik, kara elfrn kurnaz bakışlarına on kat fazlasıyla karşılık verdi.

"Seni uyarırım," dedi Jarlaxle, tahtında öne çıkarak ve gözleri kıvılcımlar saçarak, "eğer beni hayal kırıklığına uğratırsan, dostum Rai-guy görünüşünü

seve seve tekrar değiştirir."

"Ve tekrar," diye neşeyle ekledi büyücü.

"Büyücülerden nefret ediyorum," diye sessizce homurdandı Morik.

*&*.<*&

Wulgar ile Delly, Harikalar Şehri Derinsu'ya tepeden bakmaktaydı. Kılıç

Sahüı'ndeki en muhteşem ve kudretli şehir olan Derinsu, büyük hayallerin

ve daha büyük bir gücün mekânıydı.

"Sence nerede kalacağız?" diye sordu mutlu kadın, çocuğu hatıtçe

Sa Wulfgar kafasını sağa sola salladı. "Param var," diye yanıtladı, "ama Derinsu'da ne kadar uzun süre kalacağımızı bilemem."

310

"Hayatımızı burada kurmayı düşünmüyor musun?"

Barbar omuz silkti, zira bu konuda pek fazla düşünmemişti. Derinsu'ya

başka bir amaçla gelmişti. Kaptan Deudermont'u ve Su Perisi'rd limanda

bulmayı veya sıklıkla yaptıkları gibi kısa süre içinde geri gelmelerini

umuyordu.

"Hiç denize açıldın mı?" diye sordu, artık eşi ve en iyi dostu olan kadına, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle.

Aegis-fang'i geri almasının vakti gelmişti.

311

ÖNOKUMA

ÖRÜMCEK KRALĐÇE'NÎN

SAVAŞI

1. KĐTAP

DAĞILMA

YAZAN: RICHARD LEE BYERS

ÇEVĐRĐ: CAN AYAŞ

REDAKSĐYON: ALĐ SEVAL

I

Menzoberranzan'm Başbüyücüsü Gromph Baenre uzun, kara derili par-

mağını hafifçe savurdu. Çalışma odasının, her tarafı ufak tefek rünlerle kaplı

olan kara mermer kapısı sessizce kapanıp kilitlendi.

En azından kimsenin kendisini göremeyeceğinden emin olan drow

büyücü beyaz kemikten yapılma masasından kalktı ve arkasındaki duvara

döndü. Elleriyle havada karmaşık şekiller çizmeye başladı ve mermer

yüzeyde ikinci bir kapı belirdi.

Işıksız ortamdan etkilenmeyen kara elf görüşü sayesinde Gromph, yeni

çıkışın ötesindeki karanlığa adım attı. Basacağı bir zemin yoktu, bu yüzden

bir anlığına düşmeye başlasa da yanından hiç ayırmadığı, Baenre Evi'nin

broşunun verdiği levitasyon gücünü kullanarak havada asılı kaldı. Şekilsiz,

dikey bir koridorda yükselmeye başladı. Her zaman olduğu gibi serin hava

cildine çarpıyor ve tüylerini diken diken ediyordu. Havada ayrıca kötü ve

ağır bir koku vardı. Bu, varlık aradüzleminde yaşayan yaratıklardan birinin

boyut kanalının etrafında dolanmakta olduğu anlamına geliyordu.

Başının üzerinde bir şeyin kıpırdandığını hissetti. Koku kırmızı gözlerini

yaşartıp burnunu yakacak kadar kuvvetlenmişti.

Gromph başını kaldırdı. Önce hiçbir şey göremedi; ama derken karan-

lıkta belirsiz, oval bir şekil gözüne ilişti.

Başbüyücü, yaratığın buraya nasıl geldiğini merak ediyordu. Daha önce

kimse bunu başaramamıştı. Duvarda bir delik mi açmıştı, bir boşluktan hayalet

gibi mi süzülmüştü, yoksa daha garip bir şeyler mi dönüyordu? Belki de—

Yaratık ona doğru uçmaya başlayarak düşüncelerine son noktayı koydu.

Gromph istese yaratığı, değneklerinden biriyle zahmetsizce havaya

uçurabilirdi; ama gücünü daha büyük tehlikelere saklamayı düşünerek bun-

dan vazgeçti. Bunun yerine sakince üstündeki levitasyon büyüsünü

kaldırarak düşmeye başladı. Düşüş onu yaratıktan uzaklaştırıp ona büyü

yapacak kadar zaman kazandıracaktı. Koridorun bir sonu olmadığından,

yere çakılma endişesi de taşımıyordu.

Mücevherat ve mistik rünlerle kaplı Başbüyücü Cübbesi etrafında dal-

galanırken cebinden bir şişe zehir çıkarttı, parmağından çıkarttığı bir kıvıl-

cımla tutuşturdu ve büyü sözleri söylemeye başladı. Son heceyi söylerken

kolunu yaratığa doğru savurdu ve yanıcı sıvılardan oluşmuş kara bir küre

parmak uçlarından yaratığa doğru püskürdü.

Büyüyle yönlendirilen yakıcı küre, alçalan avcıya çarparak patladı.

Yaratık acı içinde feryat etti ve havada çırpınarak düşmeye başladı. Sağanak

asit, vücudunun derinliklerine işlerken, Gromph kontrollü bir şekilde alçal-

maya devam etti.

Gromph açıkça etkilenmişti. Bir zehir küresi, düzlemler arası boşlukta

karşılaşılabilecek çoğu yaratığı öldürmeye yeterdi.

Boş bir koza çıkartıp bir büyü daha yaptı. Yaratığın vücudu kıvranıp

kendi içine katlandı ve bir anlığına zavallı bir fare boyutuna küçüldü —

derken tekrar büyüdü ve doğal şeklini aldı. 'Tamam,' diye düşündü Gromph,

'o halde seni biçmek zorunda kalacağım.'

Bir kılıç fırtınası yaratmaya hazırlanırken yaratık hızlanmaya başladı.

Gromph, yaratığın bu kadar hızlanabileceğim beklemiyordu ve hazırlık-

sız yakalanmıştı. Aradaki mesafe göz açıp kapanıncaya kadar kapandı.

Yaratığın erimiş, tamamlanmamış bir görüntüsü vardı. Boş, ufak göz

sıralan ve kıvranan, hortumsu bir burun yüzünün ortasını kaplıyordu.

Şekilsiz vücuduyla başı arasında çok az fark vardı. Yaratık, kanatlan olma-

masına rağmen uçuyordu —nasıl olduğunu sadece tanrıça bilirdi. Ne olduğu

belli olan tek yeri bacaklanydı. On ince ve parçalı uzantı, ucundaki kan-

calarla Gromph'a tekrar tekrar saldınyordu.

Beklediği gibi, çılgın saldın ona zarar verememişti. Gromph'un/jh-va/vv/-

sine işlenmiş tılsımlar —aynca bir yüzük ve kolye— onu bir levha zırh

takımı kadar iyi koruyordu. Yaratığın bu kadar yakınına gelmesine engel ola-

mamak onu rahatsız etse de uzantılarından üzerine serpilen, kendi yaratmış

olduğu asit, onu gerçekten sinirlendirmişti.

Son büyüsünü âdeta gürleyerek yaptı ve pis kokulu avcının gövdesini

tutarak kamına bir avuç dolusu balina yağı savurdu. Büyü anında çalışmaya

başladı. Yaratığın gücünün ve hayat enerjisinin kendisine doğru aktığını

hissediyor ve bunun verdiği hazla haykınyordu.

Düşmanının canını bir vampir gibi emiyordu. Yaratık hırladı, kıvrandı ve

sonunda hareketsiz kaldı. Ellerinin arasında söndü, çatladı ve çürüdü.

Gromph, yaratığın tüm enerjisini kuruttuğuna karar verdiğinde, onu boşluğa

bıraktı. Đradesini odaklayıp tekrar yükselmeye başladı. Birkaç dakika içinde

koridorun tepesine ulaştı. Etrafı gözledikten sonra açıklığın altına geldi ve

kenara tutunarak kendisini çalışma odasının zeminine çekti.

Daire şeklindeki geniş oda Sorcere kulesinin —yani Başbüyücü'nün

yönetimindeki büyü okulunun— bir bölümü sayılırdı. Ama Gromph,

Sorcere'nin diğer ustalarının bu odanın varlığından haberdar olmadıklarından

neredeyse emindi. Alt kattaki odası gibi sönmeyen mumlarla aydınlatılmış bu

oda fark edilemez, hatta varlığı tahmin bile edilemez bir konumdaydı; çünkü

Gromph onu normal yer ve zamandan ayrı bir yere kurmuştu. Oda bazen

geçmişte, şehrin kumcusu Atasız Menzoberra'nın yaşadığı günlerde, bazen ise

günümüzde veya bilinmeyen gelecekte yer ahyordu. Şu anki varlık düzeyinde

şimdiki zamanda yer ahyordu. Gromph burada, gizli kapaklı büyüleri, sadece

bu günün Menzoberranzan'ım etkileyeceğine duyduğu güvenle rahatça

çalışabiliyordu. Özgürlükleri karşılığı —onlar öyle sanıyordu— burayı

yapmasına yardımcı olan yedi tutsağım —ki hepsi de usta büyücülerdi—

öldürmekten bazı zamanlar pişmanlık duysa da, bu gurur duyduğu bir

düzenbazlık olmuştu. Olağanüstü iş çıkartmışlardı; ama arkasında bir gün

sırlarını açığa çıkartabilecek kişiler bırakmak ona pek mantıklı gelmemişti.

Uçan haşerenin artık ve pisliklerini ellerinden silkeleyen Gromph, odanın

envai çeşit büyücü âletleri barındıran bölümüne doğru ilerledi. Mırıldanarak

vvyvern ayağı sehpadan abanoz bir spiral asa, kadife bir kutudan oniks kaplama

bir kolye ve tören bıçaklarının bulunduğu tezgâhtan kıvnmlı hançer, athameyi

aldı. Tütsüleri seçmeden önce biraz kokladı ve kara nilüfer esansını tercih etti.

Cehennem'in güçlerine kudret sözcükleri mırıldanırken bir an tereddüt etti.

Kendisini, gerçekten devam etmek isteyip istemediğim sorgularken buldu.

Halkın çoğunluğu bunu henüz fark etmemiş olsa bile, Menzoberranzan

kötü durumdaydı. Gromph'un yerinde başka bir büyücü olsa, bunu konum-

larım güçlendirmek için eşsiz bir fırsat olarak görürlerdi, ama Gromph daha

derin düşünüyordu. Şehir son yıllarda çok fazla sarsıntı geçirmişti. Yeni bir

darbe şehri sarsabilir, hatta yok edebilirdi ve Gromph, eski görkemli gün-

lerinin taklidi olan bir Menzoberranzan'da yaşamayı hiç de arzulamıyordu.

Başka bir diyarda gezinen ve iş dilenen evsiz bir zavallı olmayacaktı.

Gromph, sorundan faydalanmayı değil, sorunu çözmeyi istiyordu.

'Yine de bu sorundan az da olsa faydalanmak üzereyim, değil mi?' diye

düşündü. 'Cazibeye kapıl, durumdan faydalan, hem de bunu yapmak daha

şimdiden tehlikede olan olan statükoyu daha da bozsa bile'

Gromph bir anlık kuşkularını uzaklaştırdı. Drowlar kaosun çocuklarıydı

—yanıltmanın, çelişkinin, hatta belki de sapkınlığın. Bu, güçlerinin kay-

nağıydı. Öyleyse, kahretsin, niye aynı anda iki yolda da yürümesindi ki? Şu

anki koşulları değiştirecek şansı bir daha yakalayabilecek miydi?

Mermer zemine kazınmış altın beşgenlerden birine yaklaştı ve kara

asanın ucunu sırayla beşgenin kenar ve köşelerinde gezdirerek onları

mühürledi. Bu bitince athameyi ayinsel biçimde temizledi ve bir sürüngenin

kuyruğunu yemesi gibi sondan başa dönen bir uyağı tekrarlamaya başladı.

Kara nilüferin tatlı kokusu havada asılıydı. Uyuşturucu dumanın bilincini acı

veren bir konsantrasyona soktuğunu hissedebiliyordu.

Zaman kavramını yitirdi. Ayinin on dakika mı, yoksa bir saat-mi sürmüş

olduğunu kestiremiyordu; ama yeteri kadar sürdüğü kesindi. Aşağıruh

Beradax, beşgenin merkezinde duruyordu.

Büyü sanatıyla geçen yıllar Gromph'un çirkinlik ve garipliklere alışmasını

sağlamıştı; ama o bile Beradax'ı nahoş buluyordu. Yaratık aslında bir dişi

drow şeklindeydi, ama vücudu yumuşak ve ıslak gözlerle kaplıydı. Yansı

kadarı drowlann karakteristik göz rengi olan kızıl renkteydi. Gerisi ise mavi,

kahverengi, yeşil, gri gibi aşağı ırklarda rastlanan göz renklerine sahipti.

Beradax, süzülen vücudu ve çarpık şekliyle, kendisini celp edene

saldırmaya yeltendi. Neyse ki beşgeni aşamadı ve ıslak bir sesle görünmez bir

engele çarptı.

Kararlı bir şekilde bir kez daha şansını denedi. Sonsuz öfke ve kiniyle

belki bir milyon kere engeli aşmayı deneyecekti. Gromph onu yakalamış ve

hapsetmişti, ama iletişim kurabilmeleri için bir şey daha gerekiyordu. Ayin

hançerini kendi karnına sapladı.

Beradax sendeledi. Karın bölgesindeki bazı gözler yandı ve dağıldı.

Gövdesine tutunan gözlerin bir kısmı ise düştü ve havada gözden kayboldu.

"Seni öldüreceğim!" diye haykırdı. Sesi doğal olamayacak kadar yük-

sekti ve açılan ağız boşluğundan bile içeride sıralanmış gözler görülebiliyor-

du. "Seni öldüreceğim büyücü!"

"Hayır köle, öldüremeyeceksin," dedi Gromph. Tütsü ve ayinin boğazını

tahriş ettiğini fark etti. "Bana hizmet edeceksin. Sakinleşecek ve itaat ede-

ceksin. Tabii bıçağın tadına bir kez daha bakmak istemiyorsan."

"Seni öldüreceğim!"

Beradax tekrar sıçradı ve saldırmaya devam etti. Bu arada Gromph da

athameyi kamının içinde ileri geri hareket ettiriyordu. Sonunda Beradax yere

yığıldı.

"Đtaat edeceğim," diye gürledi.

"Güzel." Gromph athameyi karnından çıkarttı. Ne cübbesinde ne de

teninde en ufak bir sıyrık dahi yoktu, bıçağın büyüsü olması gerektiği gibi

işleyip onun yerine iblise zarar vermişti.

Beradax'ın karnındaki titreme de son buldu.

"Ne istiyorsun, drow?"dedi yaratık. "Bilgi mi? Öyleyse sor da cevabını verip gideyim."

"Bilgi istemiyorum," dedi kara elf. Son ay içinde sayısız aşağıruh çağır-mıştı, ama hiçbiri ona istediği bilgiyi verememişti. Beradax'ın da onlardan

daha bilge olduğunu sanmıyordu. "Senden kız kardeşim Quenthel'i öldür-

meni istiyorum."

Gromph uzun zamandır Quenthel'den nefret ediyordu. Bir Baenre,

Menzoberranzan'ın Đlk Evi'nden bir asilzade, ve şehrin en güçlü büyücüsü

olmasına rağmen ondan hep bir uşak muamelesi görüyordu. Onun gözünde

sadece yüce rahibeler saygıyı hak ediyorlardı.

Nefreti, ikisi de analarına —Menzoberranzan'ın taçsız kraliçesi Matron

Ana Baenre'ye— tavsiyeler vermeye başladıklarında daha da arttı. Tahmin

edilebileceği üzere siyasetten ticarete, savaştan madenlere her konuda anlaş-

mazlıklara düşüyor ve birbirlerini kızdırıyorlardı.

Gromph'un kini, Quenthel Rahibe Okulu Arach-Tinilith'in Hanımı

olduğunda iyice yoğunlaşmıştı. Hanım, Sorcere dahil, tüm Akademi'yi

yönetirdi. Bu yüzden Gromph, Quenthel ile iyi geçinmeye mecbur kalmıştı.

Eğer analarının ani ve beklenmedik ölümü olmasaydı, Gromph, Ouenthel'in

kibrine ve işlerine burnunu sokmasına sonsuza dek dayanabilirdi.

Önceki matron anaya bir şeyler tavsiye edebilmek büyük bir onur

sayılırdı. Genelde öneriyi dikkate almazdı ve böyle zamanlarda öneriyi

yapanlar şanslı sayılırlardı. Diğer zamanlarda ise önerilere kötü muamele ile

karşılık verirdi.

Ama Triel, Gromph'un diğer kız kardeşi ve Baenre Evi'nin yeni lideri,

zamanla değişik tarzda bir hükümdar olduğunu gösterdi. Yeni konumunun

sorumluluğu altında kardeşlerinin öğütlerine yoğun ihtiyaç duyuyordu.

Bu, başbüyücünün, teorik olarak Menzoberranzan'ı tahtın arkasından

yöneten erkek olabileceği ve her şeyi isteklerine göre düzenleyebileceği

anlamına geliyordu. Önündeki tek engel, marronun diğer danışmanı, ona

hemen her konuda karşı çıkmayı âdet edinmiş, ikna kabiliyeti yüksek olan

Quenthel'di. Bu geri çevrilemez fırsat eline geçene kadar, uzun zamandır,

QuenthePin suikastini planlıyordu.

"Beni ölümüme gönderiyorsun!" diye itiraz etti Beradax.

"Senin yaşamın ya da ölümün önemli değil," diye cevapladı Gromph,

"önemli olan benim isteklerim. Yine de yaşama şansın var. Bildiğin gibi,

Arach-Tinilith değişti."

"Akademi hâlâ eski tılsımlarla korunuyor."

"Senin için tılsımları kaldıracağım."

"Gitmeyeceğim!"

"Saçmalama. Đtaat ettin ve emirlerimi yerine getireceksin. Sinirlerimi

bozmadan saçmalamayı kes."

Athameyi tekrar kaldırdı ve Beradax sustu.

"Peki büyücü. Beni gönder, lanet olası. Onu öldüreceğim, bir gün geri

gelip seni de öldüreceğim."

"Böyle gidemezsin. Tüm kabadayılığına rağmen Cehennem'in en alt

sınıfından bir aşağıruhsun. Bu akşam, tapınak sakinlerinde gerekli izlenimi

bırakmak için hakiki bir iblis şekline bürüneceksin.

"Hayır!"

Gromph asasını çift elle kaldırdıktan sonra güç sözlerini söylemeye

başladı. Göz yığını vücudu kıvranıp başka bir şeye dönüşürken, Beradax acı

içinde haykırdı.

Beradax gittikten sonra Gromph çalışma odasına indi. Orada başka

biriyle daha randevusu vardı.

&&? 4Ş& <$&?

OOÜ

Pharaun Mizzrym ve Ryld Argith serin havada gezinirken Ryld, Breche

Yükseltisi'ne göz gezdirdi. Günlerdir dışarı adımını atmamıştı ve bu güzel

manzaradan mahrum kaldığı için pişmanlık duydu.

Breche Yükseltisi, kuruluşundan beri Akademi'ye ev sahipliği yapıyor-

du. Sayısız büyü kullanıcısı, zanaatkar ve kölenin çalışmalarının, dev dikit-

leri ve diğer kaya yığınlarını üç inanılmaz kaleye dönüştürdüğü büyük bir

mağaraydı. Doğuda yükselen piramit, Ryld ve onun gibilerin acemi drow

gençlerini yetenekli dövüşçüler haline getirdikleri Melee-Magthere idi. Batı

duvarının yanında Sorcere'nin çok minareli kulesi duruyordu. Burada

Pharaun ve meslektaşları büyücülük eğitimi veriyorlardı. Kuzeyde ise en

büyük ve en etkileyici bina olan, sekiz bacaklı örümcek şeklindeki Arach-

Tinilith Tapmağı bulunuyordu. Đçeride kara elf hanımları, örümceklerin, kao-

sun, suikastin ve tüm drow ırkının tanrıçası Lloth'un rahibeleri olarak yetişip

tanrıçalarına hizmet etmeyi öğreniyorlardı.

Breche Yükseltisi'nin mükemmelliği, çok daha büyük bir görkem içindeki

ufak bir detaydı. Akademi, sadece bir kenar mağaraydı. Asıl görkem, üç kilomet-

re eninde ve üç yüz metre yüksekliğindeki Menzoberranzan şehrinin kendisiydi.

Mağara zemininde, Akademi gibi doğal kayalar içine oyulmuş olan

kaleler de karanlıkta mavi, yeşil ve mor ışıkla parlıyorlardı. Fosforlu

malikânelerin kapladığı plato, Baenre ve onun seviyesindeki diğer evlerin

bulunduğu Ou'ellarz'orl, üsttekilerin ayağını kaydırmaya çalışan daha aşağı

soylu evlerin bulunduğu Batı Duvarı bölgesi ve Batı Duvan'nda yaşayan-

ların yerine geçmeye çalışan alt sınıfın yaşadığı Narbondellyn'den oluşuyor-

du. Ayrıca tavandaki sarkıtlara kurulmuş birkaç saray daha vardı.

Menzoberranzan soyluları, gövde gösterisi amacıyla evlerinin parla-

masını sağlamış ve duvar süslemelerine aşın önem vermişlerdi. Tapılan tek

tanrının Lloth olduğu ve ruhban sınıfinın ruhsal hayatın yanında günlük ha-

yata da hükmettiği bu diyarda süslemelerin örümcek ve ağ figürlerinden

oluşması Ryld'a hiç de garip gelmiyordu.

Belirsiz bir nedenle bu figürlerdeki ısrarcılık Ryld'a itici geliyordu. Bu

yüzden dikkatini başka detaylara kaydırmaya karar verdi. Đyi bir gözlemci

mağaranın doğu ucundaki Donigarten adlı gölün derinliklerini görebilirdi'

Rothe adı verilen inek benzeri memeü hayvanlar ve onların goblin çobanlan

gölün ortasındaki bir adada yaşardı.

Tabii bir de Narbondel vardı. Mağara zemininde el değmemiş tek kaya

parçasıydı. Tavana kadar uzanan, kalın ve şekilsiz bir sütun sayılırdı. Her

yeni günün başlangıcında, Menzoberranzan Başbüyücüsü sütunun tabanına

bir büyü yaparak kayanın parlamasını sağlardı. Isı ve panltının sabit hızla tır-

manması, şehir sakinlerini günün akışından haberdar ederdi.

Melee-Magthere Ustası'na göre, önlerindeki manzara kadar ilgi çekici

olmasalar da, o ve Pharaun, aralarındaki tezat sayesinde garip bir ikili oluş-

turuyorlardı. Narin vücudu, zarif tavn, şık giyimi ve özenli saç tıraşı ile

Mizzrym büyücüsü, entelektüel bir soylunun nasıl olması gerektiğinin en

somut örneğiydi. Diğer yandan Ryld tam bir gariplik abidesiydi.

Hemcinslerine göre fazla iriydi, hatta birçok dişiden bile iri. Geniş omuz-

lanyla bir kara elften çok, vahşi bir insanı andırıyordu. Garipliğini hafif dro\y

zırhı yerine cüce yapımı bir levha zırh giyerek âdeta ikiye katlıyordu. Zırhı

bazen garip bakışlan üzerine çekiyor olsa da onu daha etkili gösteriyordu

zaten bir savaşçı daha başka ne isteyebilirdi ki?

Ryld ile Pharaun, Breche Yükseltisi'nin kenarına gelip yere çöktüler.

Ayaklarının altında bir uçurum uzanıyordu. Akademi'yi şehre bağlayan mer-

divenlerden birkaç metre uzaktaydılar. Basamakların başında birer çift muhatı*

—Melee-Magthere'de son sınıf öğrencileri—bulunuyordu. Ryld, eğer seslen-

ni yeterince kısık tutarlarsa rahatça konuşabileceklerine kanaat getirdi.

Kısık, ama tamamen sessiz değil kahrolası. Her zaman düşünceli

gözüken büyücü, oturmuş manzarayı seyrediyordu. Ryld'in sabrını zorlaya-

cak kadar uzun bir süre düşünceleriyle baş başa oturdu.

"Biz drowlar, bir çıkarımız yoksa birbirimizi sevmeyiz," diye belirtti

Pharaun en sonunda, "ama biri Menzoberranzan'ı bir bütün olarak sevebilir

değil mi? En azından onunla gurur duyabilir."

Ryld omuz silkti, "Öyle diyorsan, öyledir."

"Pek mutlu görünmüyorsun. Hâlâ canın mı sıkkın?"

"Đyiyim. En azından seni canlı gördüğüm için daha iyiyim."

"Saçmalama. Đtaat ettin ve emirlerimi yerine getireceksin. Sinirlerimi

bozmadan saçmalamayı kes."

Athameyi tekrar kaldırdı ve Beradax sustu.

"Peki büyücü. Beni gönder, lanet olası. Onu öldüreceğim, bir gün geri

gelip seni de öldüreceğim."

"Böyle gidemezsin. Tüm kabadayılığına rağmen Cehennem'in en alt

sınıfından bir aşağıruhsun. Bu akşam, tapınak sakinlerinde gerekli izlenimi

bırakmak için hakiki bir iblis şekline bürüneceksin.

"Hayır!"

Gromph asasını çift elle kaldırdıktan sonra güç sözlerini söylemeye

başladı. Göz yığını vücudu kıvranıp başka bir şeye dönüşürken, Beradax acı

içinde haykırdı.

Beradax gittikten sonra Gromph çalışma odasına indi. Orada başka

biriyle daha randevusu vardı.

Pharaun Mizzrym ve Ryld Argith serin havada gezinirken Ryld, Breche

Yükseltisi'ne göz gezdirdi. Günlerdir dışarı adımını atmamıştı ve bu güzel

manzaradan mahrum kaldığı için pişmanlık duydu.

Breche Yükseltisi, kuruluşundan beri Akademi'ye ev sahipliği yapıyor-

du. Sayısız büyü kullanıcısı, zanaatkar ve kölenin çalışmalarının, dev dikit-

leri ve diğer kaya yığınlarını üç inanılmaz kaleye dönüştürdüğü büyük bir

mağaraydı. Doğuda yükselen piramit, Ryld ve onun gibilerin acemi drow

gençlerini yetenekli dövüşçüler haline getirdikleri Melee-Magthere idi. Batı

duvarının yanında Sorcere'nin çok minareli kulesi duruyordu. Burada

Pharaun ve meslektaşları büyücülük eğitimi veriyorlardı. Kuzeyde ise en

büyük ve en etkileyici bina olan, sekiz bacaklı örümcek şeklindeki Arach-

Tinilith Tapınağı bulunuyordu. Đçeride kara elf hanımları, örümceklerin, kao-

sun, suikastin ve tüm drow ırkının tanrıçası Lloth'un rahibeleri olarak yetişip

tanrıçalarına hizmet etmeyi öğreniyorlardı.

Breche Yükseltisi'nin mükemmelliği, çok daha büyük bir görkem içindeki

ufak bir detaydı. Akademi, sadece bir kenar mağaraydı. Asıl görkem, üç kilomet-

re eninde ve üç yüz metre yüksekliğindeki Menzoberranzan şehrinin kendisiydi.

Mağara zemininde, Akademi gibi doğal kayalar içine oyulmuş olan

kaleler de karanlıkta mavi, yeşil ve mor ışıkla parlıyorlardı. Fosforlu

malikânelerin kapladığı plato, Baenre ve onun seviyesindeki diğer evlerin

bulunduğu Qu'ellarz'orl, üsttekilerin ayağını kaydırmaya çalışan daha aşağı

soylu evlerin bulunduğu Bati Duvarı bölgesi ve Batı Duvan'nda yaşayan-

ların yerine geçmeye çalışan alt sınıfın yaşadığı Narbondellyn'den oluşuyor-

du. Ayrıca tavandaki sarkıtlara kurulmuş birkaç saray daha vardı.

Menzoberranzan soyluları, gövde gösterisi amacıyla evlerinin parla-

masını sağlamış ve duvar süslemelerine aşırı önem vermişlerdi. Tapılan tek

tanrının Lloth olduğu ve ruhban sınıfının ruhsal hayatın yanında günlük ha-

yata da hükmettiği bu diyarda süslemelerin örümcek ve ağ figürlerinden

oluşması Ryld'a hiç de garip gelmiyordu.

Belirsiz bir nedenle bu figürlerdeki ısrarcılık Ryld'a itici geliyordu. Bu

yüzden dikkatini başka detaylara kaydırmaya karar verdi. Đyi bir gözlemci,

mağaranın doğu ucundaki Donigarten adlı gölün derinliklerini görebilirdi.

Rothe adı verilen inek benzeri memeli hayvanlar ve onların goblin çobanlan

gölün ortasındaki bir adada yaşardı.

Tabii bir de Narbondel vardı. Mağara zemininde el değmemiş tek kaya

parçasıydı. Tavana kadar uzanan, kalın ve şekilsiz bir sütun sayılırdı. Her

yeni günün başlangıcmda, Menzoberranzan Başbüyücüsü sütunun tabanına

bir büyü yaparak kayarım parlamasını sağlardı. Isı ve parıltının sabit hızla tır-

manması, şehir sakinlerini günün akışından haberdar ederdi.

Melee-Magthere Ustası'na göre, önlerindeki manzara kadar ilgi çekici

olmasalar da, o ve Pharaun, aralarındaki tezat sayesinde garip bir ikili oluş-

turuyorlardı. Narin vücudu, zarif tavrı, şık giyimi ve özenli saç tıraşı ile

Mizzrym büyücüsü, entelektüel bir soylunun nasıl olması gerektiğinin en

somut örneğiydi. Diğer yandan Ryld tam bir gariplik abidesiydi.

Hemcinslerine göre fazla iriydi, hatta birçok dişiden bile iri. Geniş omuz-

lanyla bir kara elften çok, vahşi bir insanı andırıyordu. Garipliğini hafif drow

zırhı yerine cüce yapımı bir levha zırh giyerek âdeta ikiye katlıyordu. Zırhı,

bazen garip bakışları üzerine çekiyor olsa da onu daha etkili gösteriyordu,

zaten bir savaşçı daha başka ne isteyebilirdi ki?

Ryld ile Pharaun, Breche Yükseltisi'nin kenarına gelip yere çöktüler.

Ayaklarının altında bir uçurum uzanıyordu. Akademi'yi şehre bağlayan mer-

divenlerden birkaç metre uzaktaydılar. Basamakların başında birer çift muhafız

—Melee-Magthere'de son sınıf öğrencileri— bulunuyordu. Ryld, eğer sesleri-

ni yeterince kısık tutarlarsa rahatça konuşabileceklerine kanaat getirdi.

Kısık, ama tamamen sessiz değil kahrolası. Her zaman düşünceli

gözüken büyücü, oturmuş manzarayı seyrediyordu. Ryld'ın sabrını zorlaya-

cak kadar uzun bir süre düşünceleriyle baş başa oturdu.

"Biz drowlar, bir çıkanınız yoksa birbirimizi sevmeyiz," diye belirtti

Pharaun en sonunda, "ama biri Menzoberranzan'ı bir bütün olarak sevebilir,

değil mi? En azından onunla gurur duyabilir."

Ryld omuz silkti, "Öyle diyorsan, öyledir."

"Pek mutlu görünmüyorsun. Hâlâ canın mı sıkkın?"

"Đyiyim. En azından seni canlı gördüğüm için daha iyiyim."

"Gromph'un beni infaz ettiğin mi sandın? Durumum o kadar vahim mi

görünüyor? Senin tek bir öğrencin bile ölmedi sanki."

"Bu, duruma nasıl baktığına göre değişir," diye cevapladı Ryld. "Savaş eğitimi oldukça tehlikelidir. Kazalar olur, ama kimse bunların gerçekten kaza. olup

olmadığını sorgulamaz. Tanrıça bilir, hiç yedi öğrencimi —ki ikisi Konsey'de

yeri olan evlerin çocukları— bir saat içinde kaybetmedim. Bu nasıl olabilir ki?"

"Bir celp ayini için yedi deneyimli yardımcıya ihtiyacım vardı. Eğer üst

düzey büyücülerle çalışsaydım, onlar da ayin üzerinde benim kadar

hakimiyet sahibi olacaklardı. Ayinden benim bile yeni keşfetmiş olduğum

sırlara nail olarak ayrılacak ve Sarthos iblisini çağırıp kontrol etme becerisine

sahip olacaklardı. Doğal olarak böyle bir paylaşımdan kaçındım ve ayinde

çırakları kullandım."

Pharaun sırıttı ve devam etti, "Bunun kötü bir fikir olduğunu kabul edi-

yorum. Đblisin onları öldürmesi yedi saniyesini bile almadı."

Ryld'ın üstünden, aşağıdaki metropolün sabit mırıltısını taşıyan bir esinti

geçti. Şehrin, yemek, duman, tütsü, parfüm, yıkanmayı bilmeyen kölelerin iğrenç

kokusu gibi binlerce kokudan oluşan karmaşık havasını de yanında getirmişti.

"Niye böyle bir ayine gerek duydun ki?" diye sordu.

Pharaun, sanki bu çok saçma bir soruymuş gibi gülümsedi. Belki de

öyleydi.

"Tabii ki daha güçlü olmak için," diye cevapladı büyücü. "Şu anda şehrin en güçlü otuz büyücüsünden biriyim. Eğer Sarthos iblisini kontrol ede-bilirsem, ilk beşe gireceğim. Belki de yaşlı Gromph'tan bile daha güçlü olup

birinci sıraya çıkarım."

"Anlıyorum."

Hırs, drow kişiliğinin en önemli özelliklerinden biriydi. Ryld, bazen

Pharaun'un içinde hâlâ canlı olan mevkiini yükseltme arzusunu kıskanıyor-

du. Savaşçı, Melee-Magthere alt-ustalanndan biri olunca hırsı da sönmüştü.

Soylu tabakadan olmadığı için daha yükselemeyeceğini biliyordu. O günden

sonra arzuyla yukarı bakmayı bırakmış ve kendisini, yerine geçmek isteyen-

lerden korumak için aşağıya bakmaya başlamıştı.

Ryld'ın Melee-Magthere Ustası olduğu gibi Pharaun da Sorcere Ustasıydı.

Ama o asilzade kanından geldiği için, Gromph'u katlederek yerine geçme

umudu olabilirdi. Bunu yapmasa bile büyücüler, karmaşık ve kasvetli doğaları

yüzünden kimin usta, kimin başbüyücü, kimin soylu olduğuna bakılmayan bir

rekabet içindeydi. Ayrıca kimin daha garip sırları bildiği, kimin daha güçlü

ruhlan yönetebildiği, hatta kimin geleceği görebildiği gibi konular onlar için çok önemliydi. O kadar önemliydi ki, evler arası bir anlaşmayı bozmayı göze alarak

birbirlerini öldürüp büyü kitaplarına el koyabilirlerdi.

"Şimdi," dedi Pharaun ve piwqfwismm içinden gümüş bir şişe çıkarttı,

"Sarthos iblisine şimdilik sırt çevirmek zorundayım. Umarım zavallı hayvan

bensiz yalnızlık çekmez."

Şişenin kapağını açtı, bir yudum aldı ve yanındaki Ryld'a uzattı.

Ryld, şişede şarap ya da egzotik bir likör olmamasını umdu. Pharaun ona

hep bu tarz şeyler ikram eder ve hayatın güzelliklerini tatması için ona ısrar

ederdi. Ryld, sayısız defa ona, alkolün damak tadına uymadığını anlatmaya

çalışmışsa da sözünü dinletememişti.

Bir yudum aldı ve şişedekinin yalnızca brendi olduğuna memnun oldu.

Muhtemelen, Karanlıkaltı'nın tepesinde bir kabuk gibi duran, acımasız

güneşle kavrulmuş düşman dünyadan gelen bir tüccardan, yüksek bir

meblağ karşılığında alınmıştı. Đçki ağzını yaktı ve yolu üzerinde boğazından

midesine doğru uzanan tatlı bir hararet bıraktı.

Brendiyi Pharaun'a geri verdi ve "Sanırım Gromph sana iblisi rahat

bırakmanı söyledi." dedi.

"Aslında oyalanmam için bana başka bir görev verdi. Başarılı olursam

başbüyücü hakkımdaki suçlamaları kaldıracak. Başaramazsam... şey,

güzelce kellemi uçururlar umarım, ama ölümümün bu kadar hızlı geleceğini

düşünecek kadar hayalperest değilim."

"Ne görevi?"

"Birçok erkek drow evlerinden firar etmişler. Bregan D'aerthe'ye veya

bir tüccar klanına da girmemişler. Onları bulmam gerekiyor."

Pharaun bir yudum daha alıp şişeyi tekrar Ryld'a verdi.

"Ne çalmışlar?" dedi ve şişeyi istemediğini belirtmek için elini salladı.

Pharaun gülümsedi ve "Güzel bir tahmin, ama yanıldın. Bildiğim

kadarıyla yanlarında önemli bir şey götürmemişler. Gördüğün gibi bunlar tek

bir evden kaçan arkadaşlar değil. Soylu ya da soysuz, birçok evden bir yığın

erkek," dedi.

"Đyi de, ne olmuş yani? Bu neden Menzoberranzan'ın Başbüyücüsü'nün

umrunda ki?"

"Bilmiyorum. Birkaç anlaşılmaz açıklama yaptı, ama benden sakladığı

bir şey var —belki de birden fazla şey."

"Bu, işini kolaylaştırmıyor."

"Ne kadar da doğru. Yaşlı zorba neyse ki kaçakların yerini bilmek isteyen

tek kişinin kendisi olmadığı bilgisini verme lutfunda bulundu. Rahibeler de

olayla aynı oranda ilgiliymiş, ama yine de Gromph ile güç birliği yapmak iste-

memişler. Matron Ana Baenre, Gromph'a davayı bırakmasını emretmiş."

"Matron Baenre," diye mırıldandı Ryld. "Söylediğin her yeni kelime, bu işten soğumama neden oluyor."

"Ah, bilmiyorum. Triel Baenre tüm Menzoberranzan'ı yönetiyor ve ben

ona zıt gitmek üzereyim... neyse, başbüyücü bu kaybolmalarla artık ken-

dişinin ilgilenemeyeceğini söyledi. Sanırım hanımların gözü üzerinde ola-

cak, ama ben şanslıyım, benim üzerimde o kadar ağır bir yük yok."

"Ama bu kayıp erkekleri bulacağın anlamına gelmiyor. Şehirden çık-

tılarsa, Karanlıkaltı'nın herhangi bir deliğinde olabilirler."

"Lütfen," dedi Pharaun sırıtarak, "beni neşelendirmeye çalışmak zorunda değilsin. Aslında aramalarıma Eastmyr ve Braeryn'de başlamayı

düşünüyorum. Duyduğuma göre bazı kaçaklar bu alt semtlerde görülmüşler.

Belki hâlâ oralarda takılıyorlardır. Eğer Menzoberranzan'ı terk etmeyi

düşünüyorlarsa bile, hâlâ hazırlık yapıyor olma ihtimâlleri var."

"Çoktan aynldılarsa bile," dedi Ryld, "en azından hangi tüneje saptıklarını gören bir şahit bulabiliriz. Mantıkh bir plan, ama aklıma başka bir plan

geldi. Daha oyunu bile anlamadan kumar masasına hayatını koymak per-

vasızca olur. Menzoberranzan'dan kendi başına kaçabilirsin. Büyü gücünle,

bu zorlu yolculukla başa çıkabilecek ender kişilerdensin."

"Deneyebilirirn,"dedi Pharaun, "ama Gromph benim peşime düşecektir.

Bunu yapmasa bile evimi ve hayatım boyunca çalışarak elde ettiğim mevkimi

kaybetmiş olurum. Sen tehlikeden kaçınmak için ustalıktan vazgeçer miydin?"

"Hayır."

"Öyleyse düştüğüm çıkmazı anlıyorsun. Bugün seni neden çağırdığımın

da farkında olduğuna inanıyorum."

"Sanırım."

"Tabii ki farkındasın. Bildiğim bir şey varsa, o da arkamı kollayan bir

dostum varken, hayatta kalma şansımın daha fazla olduğudur."

Ryld kaşlarını çattı. "Yani Matron Ana Baenre'nin iradesine başkaldıra-

cak ve Menzoberranzan'ın Başbüyücüsü'nü karşısına alacak bir dost."

"Oldukça doğru; ama üzülme, sende tam da günlük hayattan sıkılmış bir

drow görüntüsü var. Ölümüne sıkıldığını biliyorsun. Bütün gün yakın-

malarını dinlemek acı verici doğrusu."

Ryld bir an düşünüp taşındı ve "Peki" dedi, "Belki olayı lehimize çevire-cek bir şeyler bulabiliriz."

"Teşekkürler dostum, sana borçluyum." Pharaun bir yudum brendi aldık-

tan sonra şişeyi tekrar Ryld'a uzattı. "Gerisini sen bitir. Bir iki yudum kaldı.

Sanırım tüm içkiyi birkaç dakikada bitirmişiz. Bizim zarif ve kibar kişiler

olduğumuz göz önüne alınırsa, bu oldukça—"

Başlarının üzerinde bir şeyler cızırdayıp, çatırdamaya başladı. Üzer-

lerinden bir basınç dalgası geçti. Ryld yukarı baktı, küfretti ve hançerini

çekip ayağa kalktı. Melee-Magthere'den çıkarken silahlarının bakımını yap-

mış olmayı diledi.

Pharaun acele etmeden yerinden kalktı.

"Pekâlâ," dedi, "bu ilginç olabilir."

SON

Outspark tarafından düzenlenmiş ve derlenmiştir

www.çizgiliforum.com !! ☺ kitap bir dosttan öte bazen…