Değişimler Serisi Cilt1 Ork Kral

FANTASTİK [1]

R. A. Salvatore

(2012)

R. A. Salvatore _ Değişimler Serisi Cilt1 Ork Kral

Değişimler Serisi - 1. Kitap

ORK KRAL

R.A. Salvatore

Türkçesi: Seda Ersavcı

Tarayan: Eylem Yurtsever

BAŞLANGIÇ

X

Drizzt Do'Urden dağ yamacında, bir çift kayanın arasındaki

yarığın içine gizlenmiş, aşağıdaki ilginç gruba bakıyordu. Bir insan,

bir elf ve en az üç cüce, küçük bir kamp ateşinin etrafında üçgen

oluşturacak şekilde konuşlandırılmış, arkası düz at arabalarının et-

rafında dikiliyor veya oturuyordu. Kamp yerinin dört bir yanındaki

çuvallar, variller ve çadırlardan oluşan küme Drizzt'e aşağıdaki

grubun onun görebildiği beş kişiden fazla üyesi olduğunu hatırlatı-

yordu. At arabalarının ötesine, birkaç yük atının otlandığı küçük,

çimenli çayıra baktı. Atların hemen yanında, onu bu kampın kıyısı-

na kadar getiren şeyleri, yani birkaç ork kellesinin saplanmış oldu-

ğu bir çift kazığı gördü.

Demek ki bu grup ve görülmeyen arkadaşları gerçekten de 'Üç

C yani Casin Cu Calas'm üyeleriydi. Bu, ismini Elf lisanında

'savaşta onur' anlamına gelen deyişten alan, kendi başına buyruk

kanun uygulayan bir örgüttü.

En gözde taktiği gecenin karanlığında ork yerleşkelerini basmak

ve bulabildikleri tüm erkeklerin kellesini uçurmak olan Casin Cu

Calas'm şöhretini hesaba katan Drizzt, bu ismi epey ironik ve tatsız

buluyordu.

"Hepsi korkak," diye fısıldadı, bir adamın uzun, kırmızı ve siyah

bir cübbeyi kaldırışını izlerken. Adam cübbeye vurarak gecenin toz

toprağını silkeledi, onu saygıyla katladı ve at arabalarından birinin

arka tarafına yerleştirmeden önce dudağına götürüp öptü. Yere eği-

lip bu grubun sembolü olan diğer giysiyi aldı; kara bir kapüşon.

Onu da at arabasına yerleştirecek gibi oldu ama tereddüt etti. Sonra

kapüşonu başına geçirdi ve iki göz deliğinden görebileceği şekilde

5

^- 4*^"* R-A. SALVATORE

yerleştirdi. Bu hareketi diğer dört kişinin ilgisini çekti.

"Diğer beş kişi," diye düşündü Drizzt, at arabasının arkasından

kapüşonlu adama bakmak için çıkan dördüncü cüceyi görünce.

"Casin Cu Calas!" dedi adam ve yumruklarını sıkmış bir halde

iki elini abartılı bir zafer duruşuyla havaya kaldırdı. "Hiçbir orku

sağ bırakmayın!"

"Orklara ölüm!" diye haykırarak karşılık verdi diğerleri.

Kapüşonlu ahmak, domuz suratlı insansı ırka tehditler ve haka-

retler yağdırmaya başladı. Tepenin yamacında bulunan Drizzt

Do'Urden başını sağa sola salladı ve kasıtlı bir şekilde yayı

Taulmaril'i omzundan kaydırdı. Yayı doğrultup üzerine bir ok yer-

leştirdi ve tek bir akıcı hareketle kirişi gerdi.

"Hiçbir orku sağ bırakmayın!" dedi kapüşonlu adam... daha

doğrusu diyecek oldu; fakat bir şimşek parıltısı kamp yerini yararak

geçip yanında duran sıcak bira variline çarptı. Varil paramparça

olup sıvılar etrafa saçılırken ortaya çıkan elektrik patlaması giderek

çöken alacakaranlığı bir anlığına aydınlattı.

Grubun altı üyesi de ellerini gözlerine siper ederek geriledi. Gör-

me yeteneklerini tekrar kazandıklarında hepsi birden at arabalarından

birinin üstünde duran zarif ve yalnız kara elfın siluetini gördüler.

"Drizzt Do'Urden," dedi cücelerden biri tek nefeste. Turuncu

sakalı ve bir şakağından diğerine uzanan kocaman bir tek kaşı olan'

şişman bir cüceydi.

Diğer birkaçı da başlarını sallayıp onaylarını dile getirdiler, zira

kemerine taktığı iki palası ve tekrar omzuna astığı Kalp Avcısı

Taulmaril ile karşılarında duran kara elfı tanımaları mümkün değil-

di. Drowun uzun, gür, ak saçları akşamüstü meltemiyle savruluyor,

pelerini arkasında uçuşuyor ve hâlâ mevcut olan soluk ışık bile

gümüşi beyaz mithril astarlı yeleğinin parıltısını gölgeleyemiyordu.

Kapüşonunu yavaşça çıkaran insan önce elfe sonra Drizzt'e

baktı. "Şöhretiniz sizden hızlı dolaşıyor, Üstat Do'Urden," dedi.

"Bu şerefi neye borçluyuz?"

"Şeref garip bir kelime," diye yanıtladı Drizzt. "Kara kapüşonu

takan birinin dudaklarından dökülünce daha da garip oluyor."

At arabasının yanında duran cücelerden biri diklendi, hatta öne

6

ORKKRAL «HM

doğru bir adım attı ama turuncu sakallı akranının kolu tarafından

engellendi.

İnsan tedirgin bir şekilde boğazını temizledi ve kapüşonu arka-

sındaki at arabasına fırlattı. "O şey mi?" diye sordu. "Elbette onu

yolda buldum. Ona herhangi bir önem veriyor musunuz?"

"Büyük bir saygıyla katlayıp öptüğün cübbeye ne kadar önem

veriyorsam ona da o kadar önem veriyorum."

İnsan, bu sözlerle birlikte elfe tekrar baktı. Drizzt, elfın yana

doğru biraz daha kaydığını, parlak tozla üzerine bir hat çekilmiş

toprak parçasına doğru gittiğini fark etti. Drizzt ilgisini tamamen

insana çevirdiğinde adamın tavrında bir değişim olduğunu gördü;

Sahte masumiyeti yerini açıkça çatılmış kaşlara bırakmıştı.

"Senin de giymen gereken bir cübbe," dedi adam cesurca. "Kral

Bruenor Battlehammer'ın şerefine. Onun davranışı..."

"Onun ismini ağzına alma," diyerek adamın sözünü kesti Drizzt.

"Bruenor'u tanımıyorsun. Onun yaptıklarını ve verdiği kararlan bil-

miyorsun."

"Onun orkların bir dostu olmadığını bili..."

"Hiçbir şey bilmiyorsun," dedi Drizzt tekrar, bu sefer daha bas-

kın bir sesle.

"Shallows'un hikayesi!" diye kükredi cücelerden biri.

"Oradaydım," diye hatırlatıp ahmak cücenin sesini kesti Drizzt.

İnsan yere tükürdü. "Bir zamanların kahramanı artık yumuşa-

mış," diye mırıldandı. "En azından orklara karşı."

"Belki de," diye yanıtladı Drizzt ve göz açıp kapayıncaya kadar,

hayret verecek bir hızla palaları kara tenli ellerinde beliriverdi.

"Ama eşkıyalar ve katillere karşı yumuşamadım."

"Katil mi?" diyerek karşılık verdi insan, duyduklarına inanama-

yarak. "Ork katili mi?"

Adam sözlerini bitirirken at arabasının yanındaki cüce, turuncu

sakallı yoldaşının kolundan kurtuldu ve elini ileri doğru savurarak

drowa bir balta fırlattı.

Drizzt kolayca yana adım atarak onu hiç şaşırtmayan bu hamle-

den kaçındı ama baltanın zararsızca geçip gitmesiyle yetinmediğin-

den ve sol tarafından saldıran başka bir cüceyi gördüğü için palası

7

»-« R.A. SALVATORE

Buzölüm'ü hızla uçan baltaya doğru kaldırdı. Baltayla temas edip

tüm darbeyi aldığı anda kılıcını geri çekti. Bileğini bükerek palanın

uç kısmını sıkıca baltanın kafasının altına geçiren Drizzt tek bir

akıcı hareketle palasını diğer tarafa çevirdi ve Buzölüm'ü savurarak

baltayı saldırıya geçmiş cüceye fırlattı.

Paldır küldür saldıran savaşçı garip bir şekilde dönen baltayı

engellemek için kalkanını yukarı kaldırdı. Balta ahşap kalkana çar-

pıp sekerek düştü ama kalkanını indirdiğinde hedefinin ortalıklarda

olmadığını gören cücenin kararlı bakışları da yüzünden uçuverdi.

Zira bir çift büyülü ayak bilekliği takan Drizzt, kaçışını cücenin

baltasını kaldırdığı anda kusursuz bir şekilde zamanlamıştı. Sadece

birkaç adım atmıştı ama bunun kararlı cücenin kafasını karıştırma-

ya yeteceğini biliyordu. Cüce son anda onu fark edip kayarak durdu

ve savaş çekiciyle tersten, zayıf bir darbe savurdu.

Ama Drizzt çekicin savrulma menzilinin içindeydi ve silahın

sapına palasıyla vurarak hamlenin zaten yeterince düşük olan hızı-

nı iyice etkisiz hale getirdi. İkinci palasıyla daha sert bir darbe indi-

rip cücenin ağır eldiveni ve metal destekli kol askısının arasındaki

boşluğu yakaladı. Çekiç elinden uçtu ve cüce kanayan, kırılmış

bileğini inleyerek kavradı.

Drizzt cücenin omzuna basarak yükseldi, yüzüne bir tekme atıp

zıplayarak uzaklaştı ve hızla üzerine gelmekte olan turuncu sakallı

cüceyle balta fırlatan cüceye saldırdı.

Arkalarında duran insan, cüceleri saldırmaya teşvik ettiği halde

onları takip etmedi. Bu hareketi Drizzt'in adamın cesareti -veya

cesaretsizliği- konusundaki şüphelerini doğruladı.

Drizzt'in ani dönüş yaparak hücum etmesi iki cüceyi hazırlıksız

yakaladı; ve drow şiddetle saldırdı. Palaları üst üste savruluyor bir-

çok farklı açıdan darbeler indiriyordu. Balta fırlatan cücenin bir

elinde başka bir küçük balta, diğerinde ise bir kalkan vardı. Bu yüz-

den palaları önlemekte daha iyi iş çıkarıyordu ama zavallı turuncu

sakallı cüce sadece iri gürzünü çapraz bir şekilde kaldırabiliyor ve

hamlelerle başa çıkmak için canla başla silahın açısını değiştiriyor-

du. Altı defa çizik ve kesik alarak çığlık atıp homurdandı. Ciddi

şekilde yaralanmasını hatta hemen oracıkta ölmesini engelleyen tek

8

ORK KRAL *—#

şey yanında savaşan arkadaşı ve drowun ilgisini yöneltmesi gereken

diğer yoldaşlarıydı; zira Drizzt cücenin yoldaşlarından gelen ham-

lelere karşı kendini savunmasız bırakmadan saldırısını tamamlaya-

mazdı.

Saldırının ilk hızı tükendiğinde drow geri çekildi. Tipik inatçı-

lıklarıyla iki cüce ilerledi. Elleri kan revan içinde kalmış ve bir par-

mağı ince bir deri tabakasının ucunda sallanmakta olan turuncu sa-

kallı cüce dosdoğru başının üzerinden darbe indirmeye çalıştı. Kal-

kanıyla hamleye başlamak için yarı yanya dönen yoldaşı yatay bir

kesme hareketi yapmak için yön değiştirdi. Bu hamleyi yoldaşını kıl

payıyla sıyırıp geçecek ve soldan sağa Drizzt'i kesecek şekilde

tasarlamıştı.

Saldırıdaki etkileyici uyum ya drowun dosdoğru ve hızla geri

çekilmesini ya da karmaşık, iki açılı bir savuşturma sergilemesini

gerektiriyordu. Normalde Drizzt üstün hızını kullanıp geri çekilirdi.

Ne var ki turuncu sakallı cücenin silahım zayıf bir şekilde tuttu-

ğunu fark etmişti ve o ne de olsa bir drowdu; tüm gençliğini bu çeşit

çok açılı savunmaları nasıl sergileyeceğini öğrenerek geçirmişti.

Sol elindeki palasını önüne çıkarak elini yükseğe kaldırdı ve yandan

gelen baltayı durdurmak için kılıcı aşağı çevirdi. Ondan sonra yuka-

rıdan aşağı doğru gelen gürzü engellemek üzere palasını yatay tuta-

rak sağ elini sol tarafa doğru kaldırdı.

Gelen çekiç kılıcıyla çarpışınca Drizzt cücenin silahını aşağı

bastırmak için elini ileri doğru itip palasım çevirdi. Drow bunu ya-

parken sola doğru yarım adım atıp diğer cücenin yukarıdan saldırı-

sı karşısında yerini daha iyi almayı başardı. Silahla temas ettiği sıra-

da dengesini tamamen sağlamış, ayaklarını omuzlarıyla aynı hizada

yere sabitlemişti.

Drizzt, silah aşağı inerken yere çömeldi ve tüm gücüyle kendini

yukarı itti. Cüce kötü şekilde yaralanmış olan eliyle silahı tutamadı

ve drowun hareketi ufak tefek savaşçıyı silahı elinden düşürmemek

için parmak ucuna kalkmak zorunda bıraktı.

Drizzt kalkarken sağa doğru geri döndü ve ani, güçlü bir hare-

ketle açısını ayarlayıp cücenin silahını sağ tarafa savurarak diğer

cücenin geri gelen ters hamlesini engelledi. İki cüce birbirine dolaş-

9

P-s R.A. SALVATORE

tığında Drizzt aradan çekildi, sol ayağı üzerinde geriye doğru döne-

rek tam bir tur attı ve turuncu sakallı cücenin sırtına bir tekme indi-

rerek onu yoldaşının üzerine devirdi. İri gürz havaya fırladı. Diğer

cüce omzunu eğip kalkanını onu kenara itecek şekilde ayarladığı

için turuncu sakallı cüce de havaya fırladı.

"Atış serbest!" diye bir haykırış geldi yan taraftan. Bu sözler

Drizzt'in ilgisini çekti ve drow aniden durup dönerek üzerine doğ-

rultulmuş ağır bir arbalet tutan elfi gördü.

Drizzt haykırarak elfe hücum etti. Öne doğru dalarak yuvarlan-

dı ve yan duruş halinde kalkacak şekilde döndü. Ondan sonra hızla

yaklaştı.

Derken beklendiği üzere görünmez bir duvara çarptı. Arbaletin

sadece bir kandırmaca olduğunu ve hiçbir okun görünmez, büyülü

engeli aşıp ona çarpamayacağını anladı.

Drizzt geri sekip tek dizinin üzerine düştü. Hareketi zayıftı. Aya-

ğa kalkmaya çalıştı ama tekrar tökezledi. Görünüşe bakılırsa afalla-

mıştı.

Cücelerin arkasından saldırdığını duydu. Cüceler öldürücü dar-

belerini engellemek üzere drowun zamanında kendine gelmesinin

bir yolu olmadığı konusunda şüphesizlerdi.

"Bütün bunlar orklar uğruna, Drizzt Do'Urden," dediğini duydu

aslında bir büyücü olan elfin. Zarif yaratığın arbaleti yana doğru

atarken kafasını sağa sola salladığım gördü. "Senin şöhretine sahip

biri için pek de şerefli bir son değil."

—M—

Taugmaelle afallamış ve korkmuş bir halde bakışlarını yere

indirdi. Bol-Ok Lordu Kral Altıncı Obould'un ona ziyaret etmesini

asla beklemezdi. Özellikle de bugün, yani evlenmek üzere

Glimmenvood'a doğru yola koyulmadan önce.

"Sen güzel bir gelinsin," diye belirtti genç ork kralı ve

Taugmaelle cüret edip başını kaldırdığında Obould'un takdirle başı-

nı salladığını gördü. "Şu insanın... ismi ne?"

"Handel Aviv," dedi dişi ork.

10

ORKKRAL *-"*

"Yüzüne gülen iyi talihin farkında mı?"

Bu soruyu hazmeden Taugmaelle cesaret buldu. Başını tekrar

kaldırıp kralına baktı ama gözlerini kaçırmak yerine kralın bakışla-

rına karşılık verdi.

"Talihli olan benim," dedi ama Obould buna kaşlarını çatarak

yanıt verdiği anda gülümsemesi neredeyse derhal kayboldu.

"İnsan olduğu için mi?" diye çıkıştı Obould ve küçük evin için-

deki diğer orklar korkuyla ondan uzaklaştılar. "Daha yüce bir varlık

olduğu için mi? Sadece bir ork olan sen, Handel Aviv ve ailesi tara-

fından kabul ediliyorsun diye mi? Bu evlilikle kendini ırkından

üstün mü göreceksin, Bignance Klanı'ndan Taugmaelle?"

"Hayır, kralım!" dedi Taugmaelle, gözlerinden yaşlar süzülür-

ken. "Hayır. Elbette böyle bir şey söz konusu bile..."

"Talihli olan kişi Handel Aviv!" diye bildirdi Obould.

"Ben... sadece onu sevdiğimi söylemeye çalışıyordum, kralım,"

dedi Taugmaelle. Sesi bir fısıltıdan fazlası değildi.

Fakat bu sözlerdeki samimiyeti barizdi ve Taugmaelle bakışları-

nı tekrar yere indirmemiş olsaydı genç ork kralın rahatsızlıkla kıpır-

dandığını ve tüm kabadayılığının uçup gittiğini görebilirdi.

"Elbette," dedi ork kralı bir süre sonra. "O zaman sen de talihlisin."

"Evet, kralım."

"Ama sakın kendini ondan düşük görme," diye uyardı Obould.

"Gururlusun. Sen bir orksun. Sen bir Bol-Ok orkusun. Kendi ırkın-

dan üstün bir kişiyle evlenen Handel Aviv. Bunu sakın unutma."

"Evet, kralım."

Obould küçük odadaki takipçilerinin yüzlerine baktı. Beklenme-

dik ziyaretine nasıl tepki vereceklerine dair hiçbir fikirleri yokmuş

gibi ağızları bir karış açık bakan bir çift ve zayıf bir şekilde başları-

nı sallayıp onaylayan birkaç ork vardı.

"Sen güzel bir gelinsin," dedi kral tekrar. "Bol-Ok Krallığı'ndaki

tüm iyi şeylerin sağlam bir simgesisin. Desturumla evlenebilirsin."

"Teşekkür ederim, kralım," diye yanıtladı Taugmaelle ama

Obould onu pek duymadı, zira çoktan arkasını dönmüş ve kapıdan

dışarı çıkmıştı. Aşırı tepki verdiği için kendini kesinlikle biraz ah-

mak gibi hissediyordu ama bu hassasiyetinde haksız olmadığını

11

^- "H^H1 R-A. SALVATORE

kendine önemle hatırlattı.

"Bu, halkımız için iyi olacak," dedi Obould'un saray danışmanı

olan Taksa Toill. "Bu ırklar arası evliliklerin her biri Obould'un

mesajını güçlendiriyor. Ayrıca bu evliliğin eski Aykorusu'nda dü-

zenlenecek olması hiç de küçük bir şey değil."

"Adımlar ağır," diye hayıflandı kral.

"Birkaç yıl önce avlanılıyor ve öldürülüyorduk," diye hatırlattı

Taksa. "Bitmek bilmeyen bir savaş, fetih ve mağlubiyet vardı. Bu,

gelişmeyle dolu bir asır oldu."

Obould başıyla onayladığı halde mırıldanarak, "Hâlâ avlanılıyo-

ruz," dedi. 'Daha da kötüsü,' diye düşündüğü halde dile getirmedi,

'sessiz saldırılar.' Bol-Ok halkıyla dost olanlar bunu bir üstünlük

hissiyle birlikte yapmışlardı, içlerinden bir ses, düşük seviyeli ork-

larla dost oldukları, hatta onların iyiliği adına çalıştıkları için yüce

gönüllülük ettiklerini söylüyordu onlara. Gümüş Sınırlar sakinleri

kendi ırklarında kabul etmeyecekleri bazı davranışları orklar sergi-

lediği zaman onları affediyorlardı; bu da halkını açıktan açığa

küçük gören elfler, cüceler ve insanlar kadar Obould'u yaralıyordu.

Drizzt kafasını kaldırdığında elf büyücünün kibirle gülümsedi-

ğini gördü ama drow da gülümsediğinde, hatta göz kırptığında elfm

yüzünde afallamış bir bakış hasıl oldu.

Yarım saniye sonra elf çığlık atıp havaya uçtu, çünkü üç yüz

kiloluk bir kedigil güç, yani Guenhwyvar üzerine atlayıp onu yere

çalmıştı.

Drizzt'e saldıran cücelerden biri şaşkınlıkla hafifçe haykırdı;

ama drowun panter yoldaşının ortaya çıkmasına karşın, saldırı ha-

lindeki cücelerin ikisi de görünüş itibarıyla afallamış olan Drizzt'in

hızla ayağa kalkıp tamamen bilinçli ve dengeli bir halde onlarla

yüzleşmesine hazırlıklı değildi. Drizzt'in dönerken sol elindeki

palası Parıltı 'yla yaptığı ters hamle, gözü dönmüş bir şekilde saldı-

ran ve ağır silahını başının üzerine kaldırmış olan cücenin turuncu

sakalını tam ortadan kesti. Yine de Drizzt'e darbe indirmeye çalıştı

12

ORK KRAL *-*}

ama acı ve şaşkınlık içinde dönüp tökezledi. Hamlesini tamamla-

mak için ileri atıldı ama pala çoktan öbür taraftan gelmiş ve onu

bileklerinden yakalamıştı.

Büyük gürzü havaya uçtu. Sert cüce düşmanını devirme amacıy-

la omzunu eğdi ama Drizzt çok çevikti ve sadece yana doğru çeki-

lip sol ayağını ileri uzattı. Yaralı cüce, drovvun ayağına takılarak

tökezledi ve büyülü duvara çarparak kafatasını çatlattı.

Yoldaşının da talihi ondan iyi sayılmazdı. Parıltı ilk ters hamle-

de savrulurken cüce ağırlığını topuklarına vererek geri çekildi, kal-

kanını kaldırmak için döndü ve ağır bir darbe indirmek için silah

tutan kolunu kaldırdı. Yine de Drizzt'in diğer palası ters hamlenin

ardından içeri daldı. Drow kıvrımlı palanın kalkanın kenarından

sıyrılıp cücenin silah tutan kolunda pazıyla omzun birleştiği yere

vuracağı şekilde zekice bileğini döndürdü. Hareketine başlamış ve

tamamen duramayacak halde olan cüce, darbesini indirmek için

ileri çıktığında kendi vücudunun hızıyla palayı derisinin derinlikle-

rine saplamış oldu.

Durup feryat etti ve baltasını düşürdü. Yoldaşının yuvarlanarak

uzaklaşmasını izledi. Ondan sonra drow, onunla teke tek kaldığında

bir darbe sağanağı başladı. Cücenin açması bir halde kalkanını kal-

dırma çabalarını sürekli olarak hızlı hareket eden palalar soldan ve

sağdan kesmeye devam etti. İki palanın kenarları, uçları ve kör kı-

sımları savunmasını aşıp dururken cüce kesikler ve çizikler içinde

kaldı. Her bir darbe canını yakıyordu ama hiçbiri ölümcül değildi.

Yine de dengesini sağlayamıyor ve herhangi bir savunma duru-

mu alamıyordu. Aynı zamanda kalkanından başka karşılık verecek

bir şeyi de yoktu. Cüce çaresizlik içinde döndü ve kalkan tutan ko-

lunu önüne alarak ileri atıldı. Drow kolayca çekildi ve cücenin sağ

tarafına geçerken arkasından yumruk atıp sağ palasının kabzasını

cücenin şakağına indirdi. Dönüşünü tamamlarken ağır bir kroşe

vurdu. Drovvun yumruğuyla pala kabzası yüzünde patlarken ser-

semleyen cüce kendini hiç savunamadı.

Yana doğru tökezleyerek iki adım attı ve toprağa yığıldı.

Drizzt saldırısının sonuçlarını görmek için duraksamadı, zira ilk

kestiği cüce tekrar ayağa kalkmış, uzaklaşmaktaydı. Drizzt birkaç

13

WH> R.A. SALVATORE

hızlı adımda cücenin ardında beliriverdi ve drowun palaları cücenin

bacaklarının arka kısmını kesti. Yaralanan yaratık feryat etti ve inle-

yerek yere devrildi.

Cüce devrilirken Drizzt tekrar onun ötesine baktı, zira haydut

takımının ayakta kalan iki üyesi hızla kaçmaktaydı. Drow,

Taulmaril'i kaldırdı ve sırtına astığı büyülü sadağından bir ok çekti.

Cücenin tam kalbine nişan aldı ama belki de Kral Bruenor'a -veya

Thibbledorf'a veya Dagnabbit'e ya da on yıllar önce tanıdığı tüm

diğer soylu ve haşin cücelere- saygısından dolayı açısını düşürüp

oku salıverdi. Büyülü ok bir şimşek gibi havayı yardı ve cücenin

uyluğunun şişman kısmını deşerek geçti. Zavallı cüce çığlık atıp

savruldu ve yere düştü.

Drizzt bir ok daha yerleştirdi ve uzun bacaklarıyla daha uzağa

kaçmayı başarmış olan insanı görene kadar yayı gerdi. Nişan alıp

yayı gerdi ama adamın aniden sarsılıp tökezlediğini görünce atışını

yapmadı.

İnsan, yığılmadan önce bir saniye ayakta kaldı ve Drizzt adamın

daha yere değmeden önce ölmüş olduğunu devrilişinden anladı.

Drow omzunun üzerinden geriye baktığında yaralı üç cücenin

debelendiğini ama mağlup olduklarını gördü. Elf büyücü ise hâlâ

vahşi Guenhwyvar tarafından yere mıhlanmış halde duruyordu. Za-

vallı elfin her hareketinde Guenhwyvar elfin yüzünü iri patisinin

altında eziyordu.

Drizzt tekrar dönüp baktığında az önce ölen insanın katillerini

gördü. Bir çift elf, okla vurulan cücenin yanına doğru yürürken bir

diğeri ölü adamın yanına gitti. Diğer bir çift elf ise Drizzt'e doğru

geliyordu. Bir tanesi Gündoğumu adındaki beyaz kanatlı bir pega-

susun üzerindeydi. Elfler drowa yaklaşırken bineğin koşum takımı-

nı, eyerini ve dizginini süsleyen çanlar hoş -ama ironik- bir şekilde

çınlıyordu.

"Lord Hralien," diyen Drizzt reverans yaparak selamladı.

"İyi ki karşılaştık. Tebrikler, dostum," dedi elflerin hâlâ

Aykorusu dediği Glimmenvood adındaki geniş ve kadim arazinin

hükümdarı. Etrafına bakıp takdirle başını salladı. "Gece

Süvarileri'ne ciddi bir darbe daha indirildi," dedi, ork katili grubun

14

ORK KRAL *-*

diğer isimlerinden birini kullanarak. Tüm elfler onlara böyle hitap

ederdi çünkü bu denli nefret ettikleri bir çeteye Casin Cu Calas

kadar şerefli bir unvan vermeyi reddediyorlardı.

"Korkarım ki ihtiyacımız olan birçok darbeden biriydi, zira sayı-

ları hiç azalmıyor gibi," dedi Drizzt.

"Son zamanlarda daha fazla görülüyorlar," diyerek onayladı

Hralien ve eski dostunun karşısında durmak için bineğinden indi.

"Gece Süvarileri, Bol-Ok'taki huzursuzluktan faydalanmaya çalışı-

yorlar. Kral Altıncı Obould'un durumunun sallantıda olduğunu bili-

yorlar." Elf iç çekti. "Görünüşe bakılırsa her zaman olduğu ve ken-

dinden öncekilerin de her zaman oldukları gibi."

"Düşmanları gibi müttefikleri de var," dedi Drizzt. "Kesinlikle

soyunun ilk üyesinin sahip olduğundan daha fazla müttefiki var."

"Ve belki de daha fazla düşmanı," diye karşılık verdi Hralien.

Drizzt buna karşı çıkamadı. Son asır içinde birçok defa Bol-Ok

Krallığı iç sıkıntılar yaşamış ve bu sıkıntılar şu anda da olduğu gibi

çoğunlukla rakip bir ork grubundan kaynaklanmıştı. Gruumsh

Tekgöz'ün eski tarikatları Obouldlar'ın hakimiyeti altında pek geli-

şememiş olsalar da tam anlamıyla kökleri kazınamamıştı. Söylenti-

lere göre, goblin türünün eski savaşçı adetlerini savunan bir başka

şaman grubu huzursuzluk çıkarıyordu. Etraftaki insanlarla, elflerle,

hatta orkların en eski ve en nefret duydukları düşmanı olan cüce

krallıklarıyla bile diplomatik ilişkiler kurup ticaret yapmaya cüret

eden krala karşı entrikalar çeviriyorlardı.

"Bir tanesini bile öldürmedin," diye belirtti Hralien, beş, yaralı

Gece Süvarisi'ni bir araya toplayan savaşçılarına bakarak. "Bu işe

gönülsüz müsün, Drizzt Do'Urden? Orkları savunmak için saldırdı-

ğında kendinden emin olamıyor musun?"

"Adil bir şekilde yargılanmak için yakalandılar."

"Başkaları tarafından."

"Bu benim meselem değil."

"Olmasına izin vermiyorsun," dedi Hralien, suçlayıcı olmayan

çarpık bir gülümsemeyle. "Belki de bir drowun anıları derindir."

"Bir ay elfınin anıları da öyle."

"İnsana ilk benim okum saplandı; ki seni temin ederim hem de

15

ffr* R.A. SALVATORE

ölümcül bir şekilde."

"Çünkü sen o anılarla canla başla savaşıyorsun, bense onları ha-

fifletmeye çalışıyorum," diye hiç tereddüt etmeden yanıtladı ve

Hralien'in ağzının payını verdi Drizzt. Ne kadar şaşırmış olursa

olsun, elf eğer buna gerçekten alınmışsa bile hiç belli etmiyordu.

"Bazı yaralar yüz yıl geçtiğinde de iyileşmiyor," diye devam etti

Drizzt, bakışlarını Hralien'den ayırıp yakalanmış Gece Süvarileri'ne

çevirerek. "Belki de buradaki esirlerimizden bazılarının derinden

hissettiği veya ötedeki çayırda ölü yatan adamın dedesinin dedesinin

hissettiği yaralar."

"Orklar, Dünyanın Omurgası'nı ilk istila ettiği an Kral Obould'a

karşı savaşmış olan Drizzt Do'Urden'in hissettiği yaralara ne deme-

li?" diye sordu Hralien. "Krallığının kuruluşu ve Garumn Geçidi

antlaşmasından önce ya da Yalnız Kemer Yılı'nda İkinci Obould'a

karşı savaşan Drizzt Do'Urden'in yaraları?"

Drizzt her kelimeyle başını sallayarak onayladı, bu sözlerdeki

gerçeklik payım reddedemezdi. Bol-Ok orklarıyla büyük ölçüde ba-

rışmayı başarmıştı ama yine de eski savaşları, eski âdetleri bırakma-

yıp orklarla mücadeleye devam edenlere karşı savaşırken ufacık da

olsa bir suçluluk duygusu hissetmediğini söylerse kendine yalan

söylemiş olurdu; ki Drizzt de bir zamanlar bu savaşa katılmıştı...

hem de şiddetle.

"Mithril Salonu'ndan bir ticaret kervanı Beş Diş'ten geri çevril-

miş," dedi Hralien, konuyla birlikte ses tonunu da değiştirerek.

"Buna benzer bir rapor da Gümüşay'dan geldi; kervanlarından biri-

nin Nesme'nin kuzeyindeki Ungoor Kapısı'ndan Bol-Ok Krallığı'na

girmesi reddedilmiş. Bu, antlaşmanın açık seçik ihlali demektir."

"Kral Obould'un buna cevabı ne?"

"Bu olaylardan haberi olduğundan bile emin değiliz fakat habe-

ri olsun olmasın, şaman rakiplerinin eski gelenekler konusundaki

mesajlarını Kara Ok Kalesi'ne kadar yaydığı besbelli."

Drizzt başıyla onayladı.

"Kral Obould yardımına ihtiyaç duyuyor, Drizzt," dedi Hralien.

"Daha evvel bu yollardan geçmiştik."

Drizzt bu cümledeki kaçınılmaz gerçeklik payı karşısında pes

16

ORK KRAL *-#!

ederek başını salladı. Yürüdüğü yolun gelişme yolunda çizilmiş

dümdüz bir çizgi olmadığını, daha ziyade bir daire, beyhude bir

döngü olduğunu hissettiği zamanlar vardı. Bu olumsuz düşünceyi

aklından savuşturdu ve bu yörenin ne kadar yol kat ettiğini, ayrıca

bunu Büyüvebası'ndan sonra deliye dönmüş bir dünyada başardığı-

nı kendine hatırlattı. Faerûn'da pek az yer, yüz yıl öncesinden daha

fazla medeniyet sahibi olduğunu iddia edebilirdi; ama Gümüş

Sınırlar olarak bilinen bu yörenin gurur duyacak çok şeyi vardı ve

Obould adındaki bir ork kralı soyunun bunda payı büyüktü.

Yüz yıl öncesinde, yani Netheril İmparatorluğu'nun yükselişin-

den, abolethlerin gelişinden ve iki dünyanın afet niteliğindeki birle-

şiminden önce sahip olduğu bakış açısı ve hatıraları Drizzt'e tıpkı

şu anda karşı karşıya olduğu durum gibi bir ikilemi hatırlatıyordu.

Ona şaşırtıcı görüşlerini ve tavsiyelerini sunduğunda Bruenor'un

yüzünde beliren bakışı hatırladı... bu, o zamana kadar ve o zaman-

dan beri gördüğü en hayret dolu yüz ifadesiydi.

Neredeyse cücenin kükreyerek itiraz edişini duyabiliyordu:

"Aklını mı kaçırdın, seni lanet ork kafalı, sivri kulaklı elf?"

Büyülü engelin öbür tarafındaki elf feryat etti, Guenhwyvar hır-

ladı ve Drizzt kafasını kaldırıp baktığında büyücünün inatla sürüne-

rek kurtulmaya çalıştığını gördü. Guenlıwyvar iri patisini elfm sır-

tına bastırmıştı. Panter gerinerek elfin tekrar yere devrilmesine ve

dışarı çıkan pençelerden sakınmak için kıvranmasına sebep oldu.

Hralien dostlarına seslenecek oldu ama Drizzt elini kaldırıp on-

ları durdurdu. Görünmez duvarın etrafından dolaşabilirdi ama bu-

nun yerine duvarın yanında havaya sıçradı ve elini mümkün oldu-

ğunca yukarı kaldırdı. Parmakları duvarın tepesine erişip tutundu ve

drow, görünmez yüzeye arkasını verip öbür eliyle yukarı uzandı.

Vücudunu kıvırıp duvarın üzerinden takla atarak geçti ve çevik bir

şekilde öbür tarafa indi.

Guenhvvyvar'a kenara çekilmesini söyledi ve yere eğilip elf bü-

yücüyü çekerek kaldırdı. Drizzt'in beklediği gibi elf gençti. Bazı

yaşlı elfler ve cüceler Casin Cu Calas'ı kışkırtan kişiler olsa da, şid-

det uygulayarak huzursuzluk çıkaranlar içleri nefret ve öfkeyle dolu

genç üyelerdi.

17

P^-» R.A. SALVATORE

Boyun eğmeyen elf ona nefretle bakıyordu. "Kendi ırkına ihanet

ediyorsun," diye adeta kelimeleri tükürdü.

Drizzt merakla kaşlarını kaldırdı ve elfın gömleğini daha güçlü

kavrayarak onu sıkıca tuttu. "Kendi ırkım mı?"

"Daha da kötü öyleyse," dedi elf. "Kaçak Drizzt Do'Urden'i ba-

rındıran ve ona dostluklarım sunanlara ihanet ediyorsun."

"Hayır," dedi drow.

"Orklar uğruna elflere ve cücelere saldırıyorsun!"

"Kanunu ve barışı koruyorum."

Elf kahkaha atarak onunla dalga geçti. "Bir zamanların büyük

kolcusunun orklarla işbirliği yaptığım görmek ne acı," diye mırıl-

dandı başını sallayarak.

Drizzt asılarak onu çevirdi ve tüm neşesini bozdu. Çelme taka-

rak elfı sırt üstü büyülü duvara mıhladı.

"Savaş için bu kadar hevesli misin?" diye sordu drow; yüzü,

elfin yüzünden bir santim uzaktaydı. "Ölenlerin, cesetler ve ceset-

lerle dolu tepelerin arasında çaresiz bir halde yatanların çığlıklarını

duymaya bu kadar hevesli misin? Buna hiç şahit oldun mu?"

"Orklar!" diyerek itiraz etti elf.

Drizzt onu iki eliyle kavrayıp öne çekti ve tekrar duvara mıhla-

dı: Hralien, Drizzt'e seslendi ama kara elf onu pek duymadı.

"Gümüş Sınırlar'ın dışına çıktım," dedi Drizzt, "sen çıktın mı?

Bir zamanlar mağrur olan Luskan'ın ve şehirle birlikte çok ama çok

yakın bir dostumun ölümüne şahit oldum; hayalleri paramparça ol-

muş bir halde beş bin kurbanın cesetleri arasında yatıyordu. Dünya-

daki en büyük katedralin yanıp yıkılmasını izledim. İyi drowlar

olmasının umudunu yaşadım, Eilistraee'nin takipçilerinin yükselişi-

ne tanık oldum. Peki, şimdi neredeler?"

"Bilmece gibi konuşu..." diye söze başladı elf ama Drizzt onu

tekrar duvara çarptı.

"Yok oldular!" diye haykırdı Drizzt. "Yok oldular ve onlarla bir-

likte barış dolu, güzel bir dünyanın umudu da yok oldu. Bir zaman-

lar güvenli olan yolların tehlikeli arazilere dönüşmesini izledim ve

hayatın boyunca asla görüp göremeyeceğin düzinelerce toplumun

arasına karıştım. Artık hepsi yok oldu, Büyüvebası'na veya daha

18

ORK KRAL #-m

kötüsüne kurban gittiler! İyilik sever tanrılar nerede? Deliye dön-

müş bir dünyanın kargaşasından kaçıp sığınılacak yer nerede? Ka-

ranlığı savuşturacak mumlar nerede?"

Hralien sessizce duvarın etrafından dolaşmış ve Drizzt'in yanı-

na gelmişti. Bir elini drowun omzuna koydu ama bu Drizzt'in aza-

rını kısaca duraksatmaktan başka bir işe yaramadı. Drizzt, Hralien'e

şöyle bir baktıktan sonra esir elfe döndü.

"O umut ışıkları burada," dedi Drizzt iki elfe birden. "Gümüş

Sınırlar'da... Veya hiçbir yerde! Barışı mı seçeceğiz yoksa savaşı

mı? Eğer savaş istiyorsan, ahmak elf, o zaman bu topraklardan

defol git. Seni temin ederim dışarıda bolca ölüm bulacaksın. Bir

zamanlar mağrur şehirlerin durduğu yerlerde şimdi enkazlar bula-

caksın. Rüzgarla hırpalanmış kemik yığınlarıyla dolu araziler, belki

de bir zamanlar koca bir köyün olduğu yerde tek bir ocağın kalıntı-

larını bulacaksın.

"Kaosla geçen o yüz yıl içinde, karanlığın gelişi sırasında pek az

kişi yıkım dalgasından kaçmayı başardı ama bizler gelişip refaha

kavuştuk. Aynısını Thay için söyleyebilir misin? Peki ya Mulhorand

için? Sembia için? Dostlarıma ihanet ettiğimi söylüyorsun; ama çal-

kantılarla dolu bir denizin ortasındaki bu güvenli adayı inşa eden

şey istisnai bir cüceyle istisnai bir orkun görüşleriydi."

Yüzünde daha sinmiş bir ifade bulunan elf yine de konuşacak

oldu ama Drizzt onu duvardan çekip daha da sert bir şekilde geri-

singeri çarptı.

"Nefretinin kurbanı oluyor, heyecan ve şan şöhret arıyorsun,"

dedi drow. "Çünkü bilmiyorsun. Yoksa bunun sebebi arayışının bin-

lerce kişiye katıksız bir acı yaşatacağını umursamaman mı?"

Drizzt başını sağa sola salladı ve elfı kenara savurdu. Hralien'in

savaşçılarından ikisi onu yakalayıp götürdüler.

"Bundan nefret ediyorum," diye Hralien'e itiraf etti Drizzt; baş-

ka kimse duyamasm diye sessizce konuşmuştu. "Hepsinden... Bu,

yüz yıldır süren soylu bir deney ama aldığımız hiçbir sonuç yok."

"Seçeneğimiz de yok," diye yanıtladı Hralien. "Tabii az önce

tanımladığın kişileri korumaktan başka. Kaos çığrından çıkıyor,

Drizzt Do'Urden, hem içeride hem dışarıda."

19

^ 4*^~* R-A. SALVATORE

Drizzt esir cücelerle elfın götürülüşünü izlemek için lavanta renk-

li gözlerini çevirdi.

"Güçlü kalmalıyız, dostum," dedi Hralien ve Drizzt'in omzuna

hafifçe vurduktan sonra uzaklaştı.

"Artık bunun anlamını bildiğimden emin değilim," diye itiraf

etti Drizzt, başka kimsenin duyamayacağı kadar sessizce.

20

BÖLÜM

X

DAHA BÜYÜK BİR GERÇEĞİN

ARAYIŞI

®~# R.A. SALVATORE

On yıllar yerine asırlar süren bir hayat yaşamanın sonuçların-

dan biri de, kaçınılmaz bir şekilde, sürekli olarak tüm dünyayı bir

tarihçinin kullandığı odak prizmasından görme lanetidir.

Buna 'lanet 'diyorum ama aslında bunun bir lütuf olduğuna ina-

nıyorum. Çünkü öngörü sahibi olma umudu, içinde bulunduğumuz

anısürekli olarak sorgulamayı ve gelecekte olabilecek şeylerin ihti-

maline ayaklarımız yere basar bir şekilde inanmayı gerektirir. Olay-

lara bir tarihçi gözüyle bakmak kabullenmeyi; bana önemli gelen

olaylara mantığımdan çok duygularımla tepki vermemin yanlış ol-

duğunu, içgüdülerimin ve duygusal ihtiyaçlarımın daha geniş açı-

dan bakınca mantıkla örtüşmediğini, hatta kişisel deneyimimde ba-

na bu kadar önemli gelen o olayların dünyayla ve zamanın ağır akı-

şıyla kıyaslanınca o kadar da büyük olmadığını kabul etmeyi gerek-

tiriyor.

Verdiğim ilk tepkilerin gerçeği tam bilmeyişime ve taraflı görüş-

lerime dayandığını ne kadar sık görmüşümdür! Olaylar tamamen

çözüme bağlandığında beklentilerimin altüst olmasını hatta geçer-

siz kalmalarını ne kadar sıkyaşamışımdır!

Çünkü duygu, mantığı gölgeler ve farklı bakış açıları kişiyi tam

gerçeğe götürür. Şu anda yaşanan olaylara bir tarihçi gözüyle bak-

mak tüm bakış açılarını değerlendirmekten geçer; hatta düşmanını-

zın bakış açılarını bile. Geçmişi bilmek ve bu değerli tarihi beklen-

tileriniz için bir kalıp olarak kullanmaktır. Hepsinden çok mantığı

içgüdüden baskın kılmak, nefret ettiğiniz şeyleri kafanızda şeytana

dönüştürmeyi reddetmek ve en önemlisi yanılma payınızı kabul

etmektir.

İşte bu yüzden yer değiştiren kumların üzerinde, geçen on yıllar-

la birlikte kesinliklerin eriyip gittiği bir yerde yaşıyorum. Sanırım

bu, birçok kişinin önyargılarını paramparça ettiğim hayatımın do-

ğal bir getirişi. Beni, olmamı beklediği kişi değil de olduğum kişi

olarak kabul eden her bir yabancıyla birlikte bir insanın ayağının

altındaki kumları kaydırıyorum. Hiç şüphesiz bu onlar için bir bü-

yüme deneyimi oluyor; fakat hepimiz törenlere, alışkanlıklara ve

neyin ne olduğuna dair kabul edilmiş şartlandırmalara göre yaşa-

yan yaratıklarız. Gerçekler beklentilerinizi bıçak gibi kestiğinde

22

ORK KRAL *H«

-mesela iyi yürekli bir drowla karşılaştığınızda!- bahar aylarındaki

kurdeşen kadar rahatsızlık verici bir iç uyumsuzluk yaşıyorsunuz.

Dünyayı çoktan çizilip bitirilmiş bir tablodan ziyade hâlâ çizil-

mekte olan bir tablo gibi görmek özgürlük getiriyor; fakat öyle za-

manlar var ki, dostum...

Öyle zamanlar var ki...

Obould ile binlerce orku Mührü Salonu 'nun tam önüne kamp

kurmuş durumdayken işte şu anda da böyle bir zamanın içindeyim.

Kalbimde o ork kralını bir kez daha öldürmeye çalışmaktan, pala-

mı sarı-gri derisine saplamaktan daha büyük bir istek yok. O çirkin

yüzündeki kendini beğenmiş sırıtışı yok etmek, onu kendi kanına

gömmek istiyorum. Acı çekmesini, Shallows ve arkların ayakları al-

tında dümdüz edilen diğer tüm kasabalar için acı çekmesini istiyo-

rum. Shoudra Stargleam 'e, Dagna ile Dagnabbit 'e, yarattığı savaş

alanında ölü yatan diğer tüm cüceler ve insanlara çektirdiği acıyı

tatmasını istiyorum.

Catti-brie tekrar doğru düzgün yürüyebilecek mi? Bu da

Obould'un suçu...

Bu yüzden ona lanetler yağdırıyordum. Innovindil ve Tarathiel

ile birlikte rezil ork kralının tebaasından intikam aldığımız anları

neşeyle hatırlıyorum. İstilacı bir düşmana saldırmak gerçekten tat-

min edici bir his.

Bunu reddedemem.

Fakat yine de, mantığımla düşündüğüm, kayalıklı bir dağ yama-

cına oturup Obould'un oluşturduğu bu şeye baktığım anlarda ken-

dimden pek emin olamıyorum.

Hepsi bir yana, korkuyorum.

Yuvam dediğim bu topraklarda birçok insana acı ve ıstırap yaşa-

tan bir ordunun başına geçti. Fakat ordusu ilerlemeyi kesti -en azın-

dan şimdilik- ve Obould'un ganimet ve zaferden fazlasını aradığına

dair bariz işaretler var.

Medeniyet mi arıyor?

Ork kültürünün doğasındaki muazzam bir değişime tanıklık edi-

yor olmamız mümkün mü? Obould'un, ilk baştan buna niyetlenmiş

olsa da olmasa da, orklarla yöredeki diğer tüm ırkların amaçları-

23

£~t R.A. SALVATORE

nın karşılıklı kazanç noktasında birleştiği bir durum sağlamış olma-

sı mümkün mü?

Bu mümkün mü? Hatta bu düşünülebilir mi?

Böyle bir şeyi düşünerek ölülere ihanet mi ediyorum?

Yoksa orkuyla, cücesiyle, insanıyla ve elfıyle hepimiz bu intikam

döngüsünü aşıp içimizde daha barış dolu bir çağa adım atmak için

ortak bir zemin bulursak ölülere hizmet etmiş olur muyuz?

En yaşlı elflerin hatırladığından çok daha eski zamanlardan

beri orklar 'iyi' ırklarla savaş içindeydi. Alınan tüm zaferlere -ki

sayısız zafer yaşandı- ye feda edilen her şeye rağmen orkların sayı-

sı şu anda bin yıl önce olduğundan daha mı az?

Hiç sanmıyorum ve bu da aşılması imkansız bir çatışmayı doğu-

ruyor. Bu savaşları nesiller boyunca durmaksızın tekrarlamaya

mahkum muyuz? Bizler, elfler, cüceler, insanlar ve orklar, torunları-

mızı aynı acıya, ete saplanan çeliğe mahkum mu ediyoruz?

Bilmiyorum.

Yine de kılıcımı Kral Obould Bol-Ok'un kaburgalarına sapla-

maktan, domuz dişleriyle yarılmış dudaklarındaki ıstırap dolu ifa-

deyi ve sarı, kan çanağı gözlerindeki ışığın soluşunu görmekten da-

ha çok istediğim bir şey yok.

Peki, tarihçiler Obould hakkında ne söyleyecek? En sonunda bu

bitmek bilmeyen savaş döngüsünü kırmış ork olarak mı tarihe geçe-

cek? Kasıtlı olsun olmasın, orklara daha iyi bir yaşam tarzı, ilk

başta hiç şüphesiz çekingenlikle bile olsa kaba bir mızrağın ucuyla

bulabileceklerinden çok daha iyi ganimetler elde edebilecekleri bir

yol sunacak mı?

Bilmiyorum.

işte acım da burada yatıyor.

Umarım büyük bir çağın eşiğindeyizdir ve orkların karakterinde

de; elfleri, cüceleri, insanları, buçuklukları ve diğer tüm ırkları ya-

şatan kıvılcım, yani umutlar ve hayaller vardır Dünyadaki evrensel

umudun, çocuklarımızın bizim yaşadığımızdan daha iyi bir hayal

yaşaması olduğunu duydum.

Gelişmeye yön veren bu prensip, goblin türünün duygusal kişili-

ğinde mevcut mudur? Yoksa bir zamanlar tanıdığım son derece sıra

24

ORK KRAL *~*

dışı bir goblin köle olan Nojheim sadece bir istisna mıydı?

Obould ileriyi gören biri mi yoksa bir fırsatçı mı?

Bu, ork ırkı için gerçek kalkınmanın başlangıcı mı yoksa o yara-

tıkların yaşamasına izin veren ben dahil herkes için ahmakça bir

umut mu?

Bilmediğimi itiraf ettiğim için şöyle bir durup düşünmeliyim.

Eğer intikam dolu kalbime boyun eğersem tarihçiler Drizzt

Do 'Urden 'den nasıl söz eder?

Orkların ilerleyişini durdurmaya yardım eden ve isimleri büyük

bir hürmetle anılan benden önceki o kahramanlarla birlikte mi anı-

lacağım? Eğer Obould orkları fetihle değil medeniyetle daha iyi bir

yere taşıyacaksa ve onu öldüren kişi ben olursam, o zaman benim

önümde beliren ihtimalleri asla göremeyecekleri için o tarihçiler

vardıkları kanılarda yanılmış olacaklar.

Belki bu bir deneydir. Belki de yürümeye değer bir yolda atışmış

büyük bir adımdır.

Ya da belki de yanılıyorumdur; Obould egemenlik ve kan peşin-

dedir, orkların bir toplum hissi, ölümcül, ebedi düşmanlarının top-

raklarını çiğnemekten daha iyi bir hayat isteği yoktur.

Fakat tereddüt içindeyim.

Bu yüzden bekleyip izliyorum ama ellerim kılıçlarıma yakın

duruyor.

- Drizzt Do'Urden

25

KİBİR VE FAYDA

Drizzt ile Innovindil'in, Ellifain'in cesedini bulmak üzere doğu-

ya yöneldiği günde, Catti-brie ile Wulfgar, Wulfgar'ın kayıp kızını

bulma çabasıyla Surbrin'i geçmişlerdi. Ne var ki yolculukları sade-

ce birkaç gün sürmüş, ondan sonra soğuk rüzgarlar ve muazzam bir

kış fırtınasıyla kararan gökyüzü sebebiyle geri dönmek zorunda kal-

mışlardı. Catti-brie'nin yaralı bacağı sebebiyle, yaklaşan fırtınadan

uzaklaşabilecek kadar hızlı hareket edemezlerdi, bu yüzden

Wulfgar devam etmeyi reddetmişti. Bildikleri kadarıyla Colson gü-

vendeydi ve Wulfgar bu gecikme sırasında onun izini kaybetmeye-

ceklerinden emindi; zira Gümüş Sınırlar içinde yolculuk eden her-

kes bu don aylarında durmak zorunda kalırdı. Catti-brie'nin itiraz-

larına rağmen ikili Surbrin'i tekrar geçmiş ve Mithril Salonu'na

dönmüştü.

Aynı fırtına kısa süre sonra salı da paraçalamış ve sal on gün

geçmesine rağmen hâlâ hizmet dışıydı. Kış iyice bastırmıştı ve ba-

har güzden daha yakındı. Vahşi Büyü Yılı gelmişti.

İnsanın içine nüfuz eden soğuk Catti-brie'nin yaralı kalçasına ve

bacağına işlemiş gibiydi ve kadın hareket kabiliyetini kazanma ko-

nusunda pek gelişme gösterememişti. Bir koltuk değneğiyle yürü-

yebiliyorsa da her adımında acıyla yüzü buruşuyordu. Yine de cüce-

lerin, sakat Banak Bravvnanvil için tasarladığı cinsten bir tekerlekli

26

ORKKRAL «-#5*4

sandalyeyi kabul etmiyor ve Nanfoodle'ın onun için tasarladığı ga-

rip zımbırtıyı kesinlikle reddediyordu; zira bu dört adet gönüllü cü-

ce tarafından taşınacak rahat bir tahtırevandı. İnatçılığı bir yana,

yaralı kalçası ağırlığını taşıyamıyordu ve uzun bir süre taşıyamaya-

cak gibiydi, bu yüzden Catti-brie koltuk değneğine razı olmuştu.

Son birkaç gündür Mithril Salonu'nun doğu kesiminde gezini-

yor, Garumn Geçidi'nden geçip ana dairelere geliyor, Bekçi

Vadisi'nin dışına kamp kuran orklar veya son olarak doğudaki tah-

kimatlar arasında ve Aykorusu'ndan Innovindil adındaki bir elfle

birlikte Surbrin üzerinde bir pegasusla uçarken görünen Drizzt hak-

kında haberler almaya çalışıyordu.

Drizzt on gün önce Catti-brie'nin izniyle Mithril Salonu'ndan

ayrılmıştı ama kadın, kışın uzun ve soğuk gecelerinde onu özlüyor-

du. Drowun batıdan döndüğünde dosdoğru salona gelip onu görme-

miş olması Catti-brie'yi şaşırtmıştı ama onun yargısına güveniyor-

du. Eğer bir şeyler Drizzt'i Aykorusu'na doğru yola devam etmek

zorunda bırakmışsa bunun iyi bir sebebi olmalıydı.

"Seni taşımalarına izin vermem için bana yalvaran yüzlerce cü-

cem var," diye onu azarladı Bruenor günün birinde, kadının kalça-

sındaki yara bariz bir şekilde görünür olduğunda. Catti-brie batıda-

ki odalara, Bruenor'un özel salonuna geri dönmüş ama babasına

tekrar geçidi aşıp doğuya gideceğini önceden haber vermişti.

"Gnomun sandalyesini kullansana, inatçı kız!"

"Kendi bacaklarım var," diye ısrar etti kadın.

"Gördüğüm kadarıyla iyileşmeyen bacaklar." Şöminenin başın-

da rahat bir koltukta arkasına yaslanmış turuncu alevlere bakmakta

olan Wulfgar'a bir göz attı. "Sen ne diyorsun evlat?"

Wulfgar ona boş boş baktı. Cüceyle kadın arasında geçen soh-

betten bihaber olduğu barizdi.

"Ufaklığı bulmak için kısa süre sonra yola mı koyulacaksın?"

diye sordu Bruenor. "Karlar eriyince yani?"

"Karlar erimeden önce," diyerek düzeltti Wulfgar. "Nehir yük-

selmeden önce."

"Belki de bir ay," dedi Bruenor ve Wulfgar başıyla onayladı.

"Tarsakh'tan önce," dedi barbar. Bahsettiği şey yılın dördüncü

27

P*« R.A. SALVATORE

ayıydı.

Catti-brie, Bruenor'un Wulfgar'la olan bu sohbeti lafı ona getir-

mek için başlattığını anlayarak dudağını ısırdı.

"Bacağın bu haldeyken onunla gitmeyeceksin kızım," dedi

Bruenor. "Topallayıp duruyorsun ve lanet şeye iyileşme şansı ver-

miyorsun. Şimdi gnomun sandalyesini kullanır ve cücelerimin seni

taşımasına izin verirsen belki de -ama sadece belki de- planladığın

ve daha evvel başladığın üzere Wulfgar'la birlikte Colson'u bulma-

ya çıkabilirsin."

Catti-brie önce Bruenor'a, sonra Wulfgar'a baktı ve sadece, iri

adamın gözlerinden yansıyan turuncu alevleri gördü. Adamın iç ça-

tışmasına dalıp gitmiş bir halde bütün bu olan bitenden uzak görün-

düğünü fark etti. Barbarın omuzları suçluluk duygusunun ve kede-

rin ağırlığıyla çökmüştü; çünkü eşi Delly Curtie'yi kaybetmişti ve

bildikleri kadarıyla kadının cesedi hâlâ kuzey çayırlarında karların

altında yatıyordu.

Catti-brie de kadının ölümü konusunda kendini en az barbar ka-

dar suçlu hissediyordu; zira Delly Curtie'nin aklını çelen ve Mithril

Salonu'nun güvenli sınırlarından çıkmasına sebep olan şey onun

şeytani ve bilinçli kılıcı Khazid'hea olmuştu. Neyse ki Delly,

Wulfgar'ın evlat edindiği emekleme çağındaki kız çocuğu Colson'u

da yanına almamış, onu, kış bastırmadan önce yola çıkmış son tek-

nelerden biriyle Surbrin Nehri'ni aşan kuzeyli bir mülteci grubuna

bırakmıştı; en azından hepsi böyle olduğuna inanıyordu. Colson bü-

yülü Gümüşay şehrinde veya Sundabar'da ya da diğer bir sürü top-

lumun arasında olabilirdi ama onlara çocuğun zarar gördüğünü

veya göreceğini düşündürecek hiçbir sebep yoktu.

Wulfgar onu bulmaya kararlıydı. Catti-brie'nin son on gün için-

de barbarın ağzından duyduğu kararlılık ve şevk dolu tek açıklama

buydu. Colson'u bulmaya gidecekti ve Catti-brie, Wulfgar'ın bir

dostu olduğu için onunla birlikte gitmeyi kendine boyun borcu ola-

rak görüyordu. Fırtına sebebiyle ve büyük ölçüde Catti-brie'nin

sakatlığı yüzünden geri dönmek zorunda kaldıkları için, kadın bu

yolculuğu bitirmek konusunda daha da kararlıydı.

Yine de Catti-brie, onlar yola çıkmadan önce Drizzt'in dönme-

28

ORK KRAL *~^»f ^

sini umuyordu; zira kuzeydeki Dünyanın Omurgası dağlarından,

doğudaki Surbrin Nehri kıyılarına ve güneydeki Trolmoors'un ku-

zeyinde bulunan geçitlere kadar Mithril Salonu'nun dört bir yanın-

da büyük bir ork ordusu bulunduğu için bahar mevsimi kesinlikle

bu topraklara karmaşa getirecekti. Savaş bulutları kabarmıştı ve ork

güruhunu engelleyen tek şey kıştı.

O fırtına en sonunda serbest kaldığında Drizzt Do'Urden onun

tam ortasında olacaktı ve Catti-brie o karanlık günde uzaktaki bir

şehrin sokaklarında geziniyor olmayı istemiyordu.

"Sandalyeyi kabul et," dedi Bruenor ya da ses tonundaki sabır-

sızlığa bakılırsa bunu yineledi.

Catti-brie gözlerini kırpıştırıp ona baktı.

"Kısa süre içinde ikinize de ihtiyacım olacak," dedi Bruenor.

"Eğer yapması gereken yolculukta Wulfgar'ı yavaşlatacaksan

onunla gitmeyeceksin."

"Onur kırıcı..." dedi Catti-brie başını sağa sola sallayarak.

Fakat bunu söylerken koltuk değneğine biraz fazla ağırlık verdi

ve yana doğru yalpaladı. Yarılmış kalçasından tüm vücuduna küçük

ateşler gibi acı dalgalan yayılırken yüzü buruştu.

"Bacağına bir devin fırlattığı kaya çarptı," diye çıkıştı Bruenor.

"Bu onur kırıcı bir şey değil! Salonu korumamıza yardım ettin ve

Battlehammer Klam'nda senin bir kahraman olmadığını düşünen

tek kişi bile yok. O lanet sandalyeyi kabul et!"

"Gerçekten kabul etmelisin," diye bir ses geldi kapıdan. Catti-

brie ile Bruenor dönüp baktıklarında buçukluk Regis'in odaya gir-

diğini gördüler.

Buçukluğun göbeği tekrar kocaman olmuştu; yanakları yine

tombul ve kırmızıydı. Son zamanlarda pantolon askısı takıyordu ve

önemli bir hava yaratmak için yürürken başparmaklarını askılara

geçiriyordu. Regis bazen ne kadar gülünç görünse de, aralıksız sa-

vaşla geçen günlerde, Bruenor ölüm döşeğinde yatarken Mithril

Salonu'nun Vekilharcı olarak bu kadar iyi hizmet veren buçukluğun

hakkını salondaki herkes teslim ediyordu.

"Demek bir komplo kurdunuz?" diye belirtti Catti-brie gülümse-

yerek, havayı yumuşatma çabasıyla.

29

«H» R.A. SALVATORE

Hepsinin daha fazla gülümsemeye ihtiyacı vardı; özellikle de

tam karşısında oturan iri adamın. Catti-brie konuşurken Wulfgar'a

baktı ve adamın bu sözleri duym'adığım fark etti. Wulfgar içine ka-

panmış bir halde şöminenin ateşine bakıyordu. Barbarın yüzündeki

büsbütün umutsuz ve kayıp ifade, gerçeği Catti-brie'nin gözleri

önüne serdi. Kadın başını sallayarak babasının teklifini kabul etti.

Dostluğu, en önemli yolculuğunda Wulfgar'a refakat edebilecek

kadar iyileşmek için elinden geleni yapmasını gerektiriyordu.

Bundan birkaç gün sonra Drizzt Do'Urden, Mithril Salonu'un

Surbrin'e bakan doğu kapısından içeri girdiğinde Catti-brie onu

gördü ve yüksek bir yerden ona seslendi. "Adımların daha hafifle-

miş," diye gözlemledi kadın. Drizzt en sonunda dört güçlü cücenin

omuzlarında bir tahtırevanla taşman kadını gördüğünde bir kahka-

ha attı ve yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

"Battlehammer Klam'nın Prensesi," dedi drow, kibarca ve alay-

la eğilip reverans yaparak.

Cüceler, Catti-brie'nin emriyle tahtırevanı yere bırakıp kenara

çekildiler ve kadın kendini sandalyeden kaldırıp koltuk değneğini

almayı henüz başarmıştı ki Drizzt ona sıkıca, sevgiyle sarıldı.

"Uzun süre yuvada kalacağını söyle bana," dedi kadın uzun bir

öpücükten sonra. "Kış soğuk ve yalnız geçti."

"Sahada görevlerim var," diye yanıtladı Drizzt. Catti-brie çare-

sizce ve yapmacık bir şekilde gülümseyince, "Elbette ki var," diye

ekledi. "Ama evet, söz verdiğim gibi karlar erimeden ve toplanan

ordular harekete geçmeden önce Bruenor'un yanına döndüm.

Obould'un planlarını kısa süre içinde öğreneceğiz."

"Obould mu?" diye sordu Catti-brie, zira ork kralının uzun süre

önce öldüğünü sanıyordu.

"Yaşıyor," diye yanıtladı Drizzt. "Her nasılsa heyelandan kurtuldu

ve toplanan ork sürüsü hâlâ o güçlü orkun iradesine boyun eğiyor."

"Lanet olsun ona."

Drizzt kadına gülümsedi ama onunla hemfikir değildi.

"Wulfgar'la senin bu kadar çabuk dönmenize şaşırdım," dedi

Drizzt. "Colson'dan ne haber?"

Catti-brie başını sağa sola salladı. "Bilmiyoruz. Innovindil ile

30

ORK KRAL .*-*

birlikte Kılıç Sahili'ne uçtuğunuz sabah Surbrin Nehri'ni geçtik

ama kış hızla bastırıyordu ve bizi geri dönmeye mecbur kıldı. En

azından mülteci gruplarının Gümüşay'a yöneldiğini öğrendik. Bu

yüzden Wulfgar, tekne tekrar hizmete hazır olur olmaz Leydi

Alustriel'in güzel şehrine doğru yola çıkmayı planlıyor."

Drizzt onu kol mesafesine itti ve başını eğip kadının yaralı kal-

çasına baktı. Catti-brie her gün olduğu gibi bugün de bir elbise giy-

mişti, zira pantolon çok sıkıyor ve rahatsız ediyordu. Drow, cücele-

rin onun için tasarladığı koltuk değneğine baktı ama Catti-brie onun

bakışlarını yakalayıp kendine kenetledi.

"İyileşmedim," diye itiraf etti, "ama Wulfgar'la yolculuğa çık-

maya yetecek kadar dinlendim." Duraksadı ve serbest olan elini kal-

dırıp Drizzt'in çenesiyle yanağını okşadı. "Bunu yapmalıyım."

"Senin kadar benim de boynumun borcu," dedi Drizzt, "ama

Bruenor'a karşı olan sorumluluğum beni burada tutuyor."

"Wulfgar bu yolculukta yalnız olmayacak," diye temin etti

Catti-brie.

Drizzt başıyla onayladı. Gülümsemesi, bunun onu gerçekten ra-

hatlattığını gösteriyordu. "Bruenor'un yanına gitmeliyiz," dedi ve

yürümeye başladı.

Catti-brie onu omzundan yakaladı. "İyi haberlerle mi?"

Drizzt kadına merakla baktı.

"Adımların daha hafiflemiş," diye belirtti kadın. "Sanki ferahlamış

gibi yürüyorsun. Orada ne gördün? Ork orduları yıkılmak üzere mi?

Gümüş Sınırlar halkı tek vücut olup onları püskürtmeye hazır mı..."

"Öyle bir şey yok," dedi Drizzt. "Her şey bıraktığım zamanki

gibi. Tek fark Obould'un ordusunun sanki burada kalmaya niyetliy-

miş gibi daha da yerleşmesi."

"Gülümsemen beni yanıltmıyor," dedi Catti-brie.

"Çünkü beni çok iyi tanıyorsun," dedi Drizzt.

"Meşum savaş haberleri gülümsemeni engellemiyor mu?"

"Ellifain ile konuştum."

Catti-brie'nin nefesi kesildi. "Yaşıyor mu?" Drizzt'in yüz ifade-

si kadının bu sözlerinin saçma olduğunu gösteriyordu. EUifain'in

Drizzt'in kılıcıyla öldüğü gün Catti-brie de orada değil miydi?

31

»-* R.A. SALVATORE

"Diriltme mi?" diyerek nefes verdi kadın. "Elfler ruhunu vücuduna

döndürmek için güçlü bir ruhban mı..."

"Alakası yok," diye onu temin etti Drizzt. "Ama Ellifain'in

benimle bir bağlantı kurmasını sağladılar... özür dilemek için. O da

benim özürümü kabul etti."

"Senin özür dilemen gerekmiyordu," dedi Catti-brie ısrarla.

"Yanlış bir şey yapmadın ve o olduğunu da bilemezdin."

"Biliyorum," dedi Drizzt ve ses tonundaki huzur Catti-brie'nin

içini ısıttı. "Birçok şey onarıldı. Ellifain huzur içinde."

"Yani Drizzt Do'Urden huzur içinde demek istiyorsun."

Drizzt sadece gülümsedi ve, "Olamam," dedi. "Belirsiz bir gele-

cek yaklaşıyor, kapı eşiğimizde on binlerce ork var. Dostlarımız

dahil birçok kişi öldü ve görünüşe bakılırsa birçoğu daha ölecek."

Catti-brie, drowun kasvetli bir ruh halinde olduğuna hiç inanmış

gibi görünmüyordu.

"Drizzt Do'Urden huzur içinde," diyerek kabul etti drow, kadı-

nın aman vermez gülümsemesine boyun eğerek.

Kadını tahtırevana geri götürecekmiş gibi hareket etti ama Catti-

brie başını sağa sola sallayıp koluna girmesini ve onları Garumn

Geçidi'nin üzerindeki köprüden geçirip Mithril Salonu'nun batı ke-

simine, Bruenor'un onları beklediği yere götürecek yolda kendisine

destek olmasını işaret etti.

"Uzun bir yürüyüş," diye onu uyardı Drizzt, kadının yaralı baca-

ğına bakarak.

"Bana destek olacaksın," diye yanıtladı Catti-brie ve Drizzt bu-

na karşı çıkamadı.

Çift, dört cüceye minnetle başlarını eğip el sallayarak yürümeye

başladı.

Rüyası o kadar gerçekti ki sıcak güneşi ve soğuk rüzgarı yanak-

larında hissedebiliyordu. Bu his o kadar canlıydı ki Hareketli Buz

Denizi'nden gelen soğuk ve tuzlu havanın kokusunu alabiliyordu.

Bütün bunlar o kadar gerçekti ki Wulfgar uykusundan uyanıp da

32

ORK KRAL fr-aŞrıf ?—^

kendini Mithril Salonu'ndaki küçük bir odada bulunca hayretler

içinde kaldı. Tekrar gözlerini kapadı ve rüyayı yakalamaya, bir kez

daha Buzyeli Vadisi'nin özgürlüğüne ulaşmaya çalıştı.

Fakat bu mümkün değildi. İri adam gözlerini açıp koltuğundan

kalktı. Odanın öbür tarafındaki yatağa baktı. Son zamanlarda orada

pek uyumuyordu, zira o ölmüş eşi Delly ile paylaştığı yataktı. Bir-

kaç kere yatağa uzanmaya cesaret ettiğinde kendini kadına dokun-

maya çalışırken ve onun olması gereken yerde dönüp dururken bul-

muştu.

Her seferinde gerçeğin boşluğu rüyasına giriyor ve Wulfgar

tamamen buz kesiyordu.

Yatağın ayakucunda Colson'un beşiği duruyordu ve ona bakmak

daha da moral bozucuydu.

Wulfgar yüzünü ellerine gömdü; yumuşak tüyleri hissettiğinde

yeni bıraktığı sakalı hatırladı. Sakalını ve bıyığını elleriyle düzeltip

gözlerindeki bulanıklığı ovuşturarak geçirdi. Kısa bir süreliğine

olsa da pişmanlığından ve korkusundan kurtulma ihtiyacı hissede-

rek Delly'yi, hatta Colson'u düşünmemeye çalıştı. Gençlik günle-

rindeki Buzyeli Vadisi'ni hayal etmeye çalıştı. O zaman da kayıp

hissi duymuş ve savaşın baskısını keskin bir şekilde hissetmişti. Rü-

yalarında veya anılarında o çetin diyarın daha yumuşak bir görün-

tüsü yoktu. Buzyeli Vadisi hâlâ boyun eğmez bir yerdi ve kış rüzga-

rı ferahlık verici değil, ölümcüldü.

Ama Wulfgar o diyarda çok daha basit bir hava, daha saf bir

duygu olduğunu biliyordu. Ölüm tundrada sık rastlanan bir ziyaret-

çiydi ve canavarlar başlarına buyruk geziyordu. Sürekli zorluklarla

dolu bir diyardı ve hataya yer yoktu. Üstelik hatasız yaşasanız bile

her türlü kararın sonucu felaket doğurabilirdi.

Wulfgar, bunun gibi boyun eğmez koşulların kendisine duygusal

bir sığınak sunduğunun farkına vararak başını salladı; zira Buzyeli

Vadisi pişmanlığın olmadığı bir diyardı. Orada hayat böyleydi işte.

Wulfgar koltuğundan kalktı ve gerinerek uzun kollarıyla bacak-

larmdaki bitkinliği üzerinden attı. Kendini boğulmuş, kapana kıs-

mış hissediyordu ve duvarlar sanki üstüne üstüne geliyordu.

Delly'nin bu his konusundaki şikayetlerini hatırladı.

33

»*"» R.A. SALVATORE

"Belki de haklıydın," dedi Wulfgar boş odaya.

Derken onu buraya geri getiren şartları düşününce kendi kendi-

ne güldü. Onu bir fırtına engellemişti.

Donmuş Buzyeli Vadisi'nin şiddetli kışlarında uzun boylu ve

güçlü bir adama dönüşmüş olan Beornegar oğlu Wulfgar'ı cüce şeh-

rine döndüren şey kış karlarının tehdidiydi!

Derken kafasına dank etti. Hepsi... Abyss'den ve iblis Errtu'nun

zulümlerinden döndüğünden beri, hayatının son sekiz yılında yürü-

düğü yolun dolambaçlı ve bomboş olduğunu anladı. Auckney'deki

Meralda'dan Colson'u aldıktan, Aegis-fang.ile kişiliğine tekrar ka-

vuştuktan ve Mithril Salonu'na olan yolculukta dostlarına katıldık-

tan sonra bile Wulfgar'm adımlarında bir amaç yoktu. O adımları,

gitmek istediği yeri net bir şekilde bilerek atmamıştı. Delly'yi eşi

olarak seçmişti ama Catti-brie'ye °lan aşkı asla bitmemişti.

'Evet, bu doğru,' diye itiraf etti kendi kendine. Bu konuda baş-

kalarına yalan söyleyebilirdi ama kendisine asla.

O sabah, Mithril Salonu'ndaki odasında Wulfgar'm aklındaki

birçok şey netleşti; en çok da bir yalanın içinde yaşamak için ken-

dine izin vermiş olduğunu anladı. Catti-brie'ye sahip olmayacağını

biliyordu. Onun kalbi Drizzt için atıyordu. Delly'ye ve Colson'a ne

kadar haksızlık etmişti! Kendisi de dahil herkesin hayrına olacak

şekilde bir aile ve istikrar maskesi yaratmıştı.

Wulfgar, Auckney'den beri kurtuluş yolunda çıkarcılık ve yalan-

la yürüyordu. En sonunda bunu anlamıştı. Her şeyi düzenli ve ter-

tipli bir kutunun içine yerleştirmeye ve tamamen kontrol altında tut-

maya o kadar kararlıydı ki esasında olduğu kişiyi, yani Beornegar

oğlu VVulfgar'ı meydana getiren o ateşi görmeyi reddetmişti.

Duvara dayalı duran Aegis-fang'e baktı ve kudretli savaş çekici-

ni eline alıp silahın işlemeli kafasını buz mavisi gözlerinin önüne

kaldırdı. Son zamanlarda girdiği savaşlar; Bekçi Vadisi'nin üzerin-

deki uçurumda, batı salonlarında ve doğudaki Surbrin'e ilerleyiş sı-

rasında dahil olduğu çatışmalar gerçekten özgür olduğu, duygusal

açıdan netliğe ve iç huzura ulaştığı anlardı. O fiziksel çatışmaların

onu mutlu ettiğini fark etti; çünkü içindeki duygusal karmaşayı din-

diriyorlardı.

34

ORK KRAL "HM

Delly ile Colson'u bu yüzden ihmal etmiş ve gözünü bile kırp-

madan kendini Mithril Salonu'nun güvenliğine adamıştı. Onun için

berbat bir koca ve Colson için berbat bir baba olmuştu.

Sadece savaşta bir kaçış yolu buluyordu.

Wulfgar, Aegis-fang'in işlemeli kafasına bakarken hâlâ kendini

kandırmakta olduğunu fark etti. Yoksa neden Colson'un izinin so-

ğumasına izin vermişti? Yoksa neden basit bir kış fırtınasıyla yolun-

dan dönmüştü? Yoksa neden...

Wulfgar'ın ağzı bir karış açık kaldı ve gerçekten ahmaklık ettiği-

ni düşündü. Çekici yere bırakıp hızla kendisiyle özdeşleşmiş olan gri

kurt pelerinini kuşandı. Yatağın altından sırt çantasını çekip çıkarttı,

içine battaniyeler tıkıştırıp onu omzuna attı ve diğer eliyle Aegis-

faııg'i aldı.

Boyun eğmez bir kararlılıkla odasından çıktı ve Bruenor'un gö-

rüşme salonunun yanından geçip doğuya ilerledi.

"Nereye gidiyorsun?" diyen bir ses duydu ve duraksadığında

koridordaki bir kapının önünde duran Regis'i gördü.

"Havayı ve tekneyi kontrol etmeye."

"Drizzt döndü."

VVulfgar başıyla onayladı ve yüzünde samimi bir gülümseme

belirdi. "Umarım yolculuğu iyi geçmiştir."

"Kısa süre içinde Bruenor'la görüşecek."

"Zamanım yok. Şimdi hiç yok."

"Tekne henüz çalışmıyor," dedi Regis.

Ama Wulfgar sanki bunun bir önemi yokmuş gibi sadece başıy-

la onayladı ve koridor boyunca hızla ilerleyip onu Garumn

Geçidi'ne götürecek olan ana caddeye çıktı.

Başparmaklarını pantolon askılarına geçirmiş olan Regis iri dos-

tunun gidişini izledi. Orada uzun süre boyunca durup bu karşılaş-

mayı düşündükten sonra dönüp Bruenor'un görüşme salonuna

yöneldi.

Fakat birkaç adım attıktan sonra duraksadı ve Wulfgar'ın büyük

bir aceleyle geçip gittiği koridora dönüp bir kez daha baktı.

Tekne çalışmıyordu.

35

X

GRUUMSH'UN İRADESİ

Grguch mağaranın derinliklerinden şafak öncesi aydınlığına

doğru ilerlerken art arda gözlerini kırpıştırdı. İri omuzlu ve iki met-

reden uzun boylu güçlü yarı-ork, yarı-ogre kaim bacaklarıyla karar-

sız bir şekilde dışarı adımını atıp gözlerine siper etmek için bir elini

kaldırdı. Karuck Klam'nın reisi Grguch, birkaç öncü kaşif dışında,

tüm halkı gibi yaklaşık on yıldır gün ışığı görmemişti. Tünellerde,

Karanlıkaltı olarak bilinen, ışıksız mağaralardan oluşan engin bir la-

birentte yaşıyorlardı ve Grguch yüzeye yaptığı yolculuğu pek iyi

karşılamamıştı.

Mağara duvarının önünde sıra halinde onlarca Karuck savaşçısı

duruyordu. Hepsi de ork ırkının standartlarına göre iri yarıydı. İki

buçuk metreyi geçmeseler bile bu yüksekliğe yaklaşıyorlardı ve

hepsi yaklaşık iki yüz kiloluk gelişmiş kas ve sert kemik yığınlarıy-

dı. Büyük savaş lordu Grguch yanlarından geçerken sarı gözlerini

saygıyla çeviriyorlardı. Grguch'un ardından acımasız savaş rahibi

Hakuun, onun ardındansa seçkin muhafızlar geliyordu; bunlar sava-

şa hazır bir şekilde baştan ayağa silah ve zırh kuşanmış güçlü bir

ogre beşlisiydi. Bu kafileyi takip eden ve dört buçuk metrelik Kokto

Gung Karuck'u, yani Karuck Borusu'nu taşıyan daha fazla ogre

vardı. Bu, koni şeklinde bir ucu ve yukarıya doğru kıvrık bir ağzı

olan büyük bir aletti. Mantar odunundan yapılmıştı; bu, orkların

36

ORK KRAL *-*

Karanlıkaltı'nın devasa bir mantar türünün sert derisine taktığı

isimdi. Kafileye bakan orklar için bu boru, önden giden reis kadar

saygıyı hak ediyor ve onun kadar hürmet görüyordu.

Grguch ve Hakuun, tıpkı kendilerinden önce gelenler gibi, aksi-

ne müsaade etmezlerdi.

Grguch mağaranın ağzına doğru ilerledi ve dağ yamacındaki çı-

kıntıya adımını attı. Yanına sadece Hakuun geldi. Savaş rahibi ogre-

lere geride beklemelerini işaret etti.

Grguch, gözleri ışığa alıştığında gümbürtü dolu bir kahkaha attı

ve daha sıradan orkların dağ yamacının aşağısındaki kayalar arasın-

da çil yavrusu gibi kaçıştığını fark etti. İki günden uzun süredir

diğer ork klanı çılgınlar gibi Karuck Klanı'nın ilerleyişinden önde

kalmaya çalışıyordu. Karanlıkaltı'nın sınırlı alanından kurtuldukla-

rı anda Karuck Klanı'ndan uzak, hem de çok uzak durma arzusu

daha da belirginleşmişti.

"Çocuklar gibi kaçıyorlar," dedi Grguch savaş rahibine.

"Karuck'un karşısında zaten çocuk sayılırlar," diye yanıtladı

Hakuun. "Büyük Grguch karşılarında dururken çocuklardan bile da-

ha düşükler."

Reis bu beklenen iltifatı kabul etti ve etraflarındaki manzarayı

gözden geçirmek için gözlerini kaldırdı. Hava soğuktu, kış hâlâ

diyarı pençesinde tutuyordu ama Grguch ile halkı hazırlıksız yaka-

lanmamışlardı. Giydiği kat kat kürk iri yarı ork reisini daha da bü-

yük ve heybetli gösteriyordu.

"Karuck Klanı'nın geldiği haberi yayılacaktır," diye reisi temin

etti Hakuun.

Grguch, kaçan kabileye tekrar baktı ve ufka göz gezdirdi. "Kaçan

çocukların haberlerinden bile hızlı yayılacak," diye yanıtladı ve ar-

kasını dönüp ogrelere işaret verdi.

Muhafız beşlisi Kokto Gung Karuck'un geçmesine izin vermek

için iki yana çekildi. Becerikli ekip birkaç saniye içinde boruyu ha-

zırladı ve Hakuun boruyu gerektiği şekilde kutsarken Grguch yeri-

ni aldı.

Savaş rahibinin tören sözleri bittiğinde, boruyu çalma iznine

sahip tek Karuck olan Grguch, mantar odunundan ağızlığı sildi ve

37

^m <$"">$% o R.A. SALVATORE

derin, çok derin bir nefes aldı.

Sanki dünyadaki en büyük körükler ölümsüz titanlar tarafından

körüklenmiş gibi, borudan çok pes bir gümbürtü çıktı. Bu pes kük-

reyiş, Dünyanın Omurgası'nın güney yamaçlarındaki taşlar ve tepe-

ler arasında kilometrelerce yankılandı. Sesin gücüyle küçük taşlar

titrerken bir kar tabakası kırılarak yakındaki bir dağın üzerinde kü-

çük bir çığa neden oldu.

Grguch'un ardında Karuck Klanı'nın birçok üyesi dizlerinin üze-

rine çöküp sanki ibadetle kendilerinden geçmiş gibi sağa sola sallan-

maya başladı. Savaş-sever tanrıları olan Büyük Tek-Göz'e dua edi-

yorlardı; zira Kokto Gung Karuck öttükten sonra Karuck Klanı'nın

düşmanlarının kanının akacağına olan inançları sonsuzdu.

Özellikle Grguch'un liderliği altındayken Karuck Klanı için

kendine düşman bulmak hiç de zor bir şey olmamıştı.

Birkaç kilometre güneydeki korunaklı bir vadide bulunan üç ork

gözlerini kuzeye doğru kaldırdı.

"Karuck mu?" diye sordu yüksek mevkili bir şaman olan Ung-thol.

"Başkası olabilir mi?" diye yanıtladı Kurt Çenesi Kabilesi'nin

reisi Dnark. İkisi de dönüp kendini beğenmiş bir şekilde sırıtmakta

olan Şaman Toogvrik Tuk'a baktılar ve Dnark, "Çağrın işitildi ve

cevap buldu," dedi.

Toogwik Tuk güldü.

"O ogre soylarını isteğine uydurabileceğinden emin misin?" di-

ye ekledi Dnark ve Toogvvik Tuk'un çirkin ork suratındaki gülüm-

semeyi çaldı.

Karuck Klanı'na 'ogre soyu' diye hitap etmesi şamana, dağın en

derinlerinden çağırdığı bu grubun sıradan orklardan oluşmadığını

net bir şekilde hatırlatmıştı. Karuck, Dünyanın Omurgası'ndaki bir-

çok kabile arasında saflarında damızlık ogreler bulundurmalanyla

şöhrete -daha doğrusu kötü bir şöhrete- sahipti. Karuck hesabı bilin-

meyen nesiller boyunca melez üremiş ve giderek daha da iri ork

savaşçılar yaratmıştı. Diğer kabilelerin çekindiği Karuck Klanı,

38

ORK KRAL "MA

giderek Karanlıkaltf nın daha derinlerine inmişti. Yakın zamanlarda

onlardan pek az haber alınmıştı ve birçok ork kabilesi onları sadece

bir efsane olarak görüyordu.

Fakat Kurt Çenesi orkları ve Toogwik Tuk'un soyu olan mütte-

fikleri Sarı Diş Kabilesi böyle olmadığını biliyorlardı.

"Sadece üç yüz kişiler," diye onlara hatırlattı Toogwik Tuk.

Kokto Gung Karıtek'tan yükselen ikinci bir gümbürtü yeri yerin-

den oynattı.

"Hakikaten öyleler," dedi Dnark ve kafasını sağa sola salladı.

"Derhal gidip Reis Grguch'u bulmalıyız," dedi Toogwik Tuk.

"Karuck savaşçılarının hevesi düzgün bir şekilde başka yere yönel-

tilmeli. Eğer başka kabilelerle karşılaşıp savaşa tutuşur ve yağma

yaparlarsa..."

"O zaman Obould bunu, kendi yönteminin daha iyi olduğunu

gösteren bir kanıt olarak kullanır," diye cümleyi tamamladı Dnark.

"Haydi gidelim," dedi Toogwik Tuk ve ileri doğru bir adım attı.

Dnark onu takip edecek oldu ama Ung-thol tereddüt etti. İkisi

duraksayıp daha yaşlı olan şamana baktılar.

"Obould'un planını bilmiyoruz," diye onlara hatırlattı Ung-thol.

"Durdu," dedi Toogwik Tuk.

"Güç toplamak için mi? En iyi yolu düşünmek için mi?" diye

sordu Ung-thol.

"Güçlenmek ve yavan kazancını elinde tutmak için," diyerek

karşı çıktı diğer şaman.

"Obould'un eşi bize bu kadarını söyledi," diye ekledi Dnark.

Domuz dişli yüzünde bilgiç bir sırıtış belirdi. Farklı yönlere doğru

uzamış dişleriyle çarpılmış dudakları olan biteni anladığı için kıv-

rılmıştı. "Obould'u yıllardır tanıyorsun."

"Babasını da tanıyordum," diyerek doğruladı Ung-thol, "onu

başarı kazanmak için takip ettim." Duraksadı ve sözlerinin etki

etmesi için etrafına baktı. "Bunun gibi bir zafer görmemiştik..."

Tekrar duraksayıp kollarını havaya kaldırdı, "...böyle bir şeyi hatır-

layan yok. Bunu başaran kişi Obould."

"Bu daha başlangıç, son değil," diye yanıtladı Dnark.

"Zafer yolunda birçok büyük savaşçı öldü," diye ekledi Toogwik

39

^ -H^H" RA- SALVATORE

Tuk. "Gruumsh'un iradesi bu. Gruumsh'un ihtişamı bu."

Kokto Gung Karuck'un büyük pes notası bir kez daha taşlar ara-

sında yankılandığında üçü de şaşkınlıkla irkildi.

Toogwik Tuk ile Dnark bunun üzerine sessizleşip kararını duy-

mak için Ung-thol'a baktılar.

Yaşlı ork şamanı güneybatıya yani Obould'un o anda olduğunu

düşündükleri yöreye hüzünle baktı, ondan sonra iki yoldaşına ba-

şıyla onay verip başı çekmelerini işaret etti.

Genç rahibe Kna, erkeğine baştan çıkarıcı bir şekilde sokuluyor-

du. Kıvrak vücuduyla güçlü orkun üzerinde yavaşça kayıyor, sıcak

nefesini boynunun iki yanına ve ensesine üflüyordu. Kna hareket

ederken büyük orka yoğun bir şekilde bakıyor olsa da bu gösteriyi

Obould'un zevki için sergilemiyordu

Kral Obould elbette ki bunun farkındaydı, bu yüzden toplanmış

şaman ve reislerin karşısında dururken gülümsemesinin iki sebebi

vardı. Genç, kendine aşık Kna'yı Tsinka Shinriil'in yerini alacak

yeni eşi olarak seçmekle akıllılık etmişti. Kna hiçbir şeyden çekin-

miyordu. Kral Obould'a sarılıp sokulurken etraftaki herkesin bakış-

larını memnuniyetle karşılıyordu. Obould onun bu bakışları büyük

bir memnuniyetle karşıladığını biliyordu. O bakışlar için can atıyor-

du. Bu onun en görkemli anıydı ve tüm krallıktaki rakiplerinin kıs-

kançlıkla yumruklarını sıktığının farkındaydı. Bu onun için en bü-

yük zevkti.

Genç ve kendi ırkının standartlarına göre son derece çekici olan

Kna, Gruumsh'un rahibesi olmuştu; ama Tsinka kadar kendini dini-

ne adamış, bağnaz biri değildi. Kna'nın tanrısı -daha doğrusu tanrı-

çası- Kna'nın ta kendisiydi. Bu, gençler arasında yaygın olan ve

tamamen benmerkezci bir dünya görüşüydü.

Ayrıca Obould'un tam olarak ihtiyaç duyduğu da buydu. Tsinka

görev süresince ona hem yatakta hem de yönetimde iyi hizmet

etmişti, zira her zaman Gruumsh'un amaçlarını dile getirmişti. Hem

de büyük bir hırsla. Obould'a hem fiziksel hem de zihinsel olarak

40

ORK KRAL *-*

büyük bir güç veren büyülü töreni Tsinka düzenlemişti ama dinine

bağlılığı çok kesindi ve görüşü dardı. Uçurumun kenarından atlayıp

taşların arasına düşerek ölmeden çok önce krala sağladığı fayda

ömrünü doldurmuştu.

Obould, Tsinka'yı özlüyordu. Fiziksel güzelliğini, deneyimli ha-

reketlerini ve mevkiye duyduğu hırsı özlüyordu. Kna, sevişme ko-

nusunda Tsinka'nın eline su dökemezdi. Ayrıca Kna, Tsinka'nın

zekasına ve kurnazlığına kesinlikle sahip değildi. Obould'un kula-

ğına çiftleşmek dışında dinlemeye değer bulacağı hiçbir şey fısılda-

yamazdı. İşte bu yüzden mükemmeldi.

Kral Obould çizdiği yol konusunda netti. Bu yol konusunda sağ-

lam bir şaman grubu onunla hemfikirdi. Bu samanların en dikkate

değer olanı ise Nukkels adındaki küçük ve genç bir orktu. Bu gru-

bun haricinde Obould'un kimseden tavsiye almaya ihtiyacı yoktu

ve kendisine karşı gelinmesini istemiyordu. Hepsinden önemlisi

güvenebileceği bir eşe ihtiyaç duyuyordu. Kna politikayla, entrika-

larla ve Gruumsh'un iradesinin farklılık gösteren yorumlarıyla ilgi-

lenmeyecek kadar kendisine aşıktı.

Dişi orkun gösterisine bir süre dahadevam etmesine izin verdik-

ten sonra nazikçe ama güçlü bir şekilde onu üzerinden ayırıp kol

hizasına itti. Kna'ya bir sandalyeye gitmesini işaret etti. Dişi ork

bunun karşılığında abartılı bir şekilde surat astı. Obould onu teselli

etmek için pes etmiş bir halde omuz silkti ve dişi orku küçümseme-

sini bastırmak için büyük çaba sarf etti. Ork kralı tekrar sandalyeyi

işaret etti ve dişi ork tereddüt edince Obould güç kullanarak onu

sandalyeye ittirdi.

Kna itiraz edecek oldu ama Obould iri yumruğunu kaldırarak

ona hiç de üstü kapalı olmayan bir yolla sabrının sınırlarını zorladı-

ğını hatırlattı. Kna sessizce somurtarak otururken ork kralı huzurun-

daki kalabalığa döndü ve en önemli askeri yöreyi denetleyen

General Dukka'nın gönderdiği bir ulak olan Tornfang Brakk'a işa-

ret etti.

"Bekçi Vadisi olarak bilinen vadi güvence altında, Tann-kral,"

diyerek haber verdi Tornfang. "Kolay geçişi engellemek için zemin

yıkıldı ve vadinin kuzey duvarına yapılan binaların inşası tamam-

41

«^Ş-* R.A. SALVATORE

lanmak üzere. Cüceler dışarı çıkamaz."

"Şimdi de mi?" diye sordu Obould. "Baharda çıkamayacaklar

ama şimdi de mi çıkamıyorlar?"

"Şimdi de, Yüce Kişi," diye kendinden emin bir şekilde yanıtla-

dı Tornfang ve Obould halkının kendisine daha kaç farklı unvan

vereceğini merak etti.

"Eğer cüceler Mithril Salonu'nun batı kapılarından çıkarsa onla-

rı vadide yüksekten vurarak katlederiz," diyerek kalabalığa teminat

verdi Tornfang. "O çirkin cücelerin bazıları batıdaki araziye geçme-

yi başarırsa bile oradan kaçışları olmayacak. Surlar inşa edildi ve

General Dukka'nın ordusu sağlam bir şekilde yerini aldı."

"Peki, içeri girebilir miyiz?" diye sordu kalabalık ve önemli bir

kabile olan Grimm Klanf nın Reisi Grimsmal.

Obould sabırsız orka hiç de tasvip etmeyen bir bakış attı, zira bu

sorutabilecek en patlayıcı ve tehlikeli soruydu. Tartışmanın özü,

farklı hizipler arasındaki tüm söylentilerin ve çekişmelerin kaynağı

bu konuydu. Obould'un izinde araziyi ezip çiğnemiş ve yıllardır,

hatta belki asırlardır görmedikleri bir başarıya ulaşmışlardı; fakat

birçoğu açık açık, "Ne amaçla?" diye soruyordu. Daha fazla zafer

ve yağma için mi? Bir cüce klanının mağaraları veya büyük bir

insan ya da elf şehrinin sokakları için mi?

Fakat Obould meseleyi, özellikle de çeşitli şamanlar ve reisler

arasındaki fısıltıları enine boyuna düşününce Grimsmal'ın az önce

farkında olmadan onun faydasına konuşmuş olabileceğini anladı.

"Hayır," diye kesin bir şekilde belirtti Obould, tartışmalar yük-

selmeden önce. "Cüceler deliklerine sahipler. Deliklerine sahip ka-

lacaklar."

"Şimdilik," demeye cüret etti inatçı Grimsmal.

Obould sırıtmaktan gayrı bir cevap vermedi... fakat bunu komik

bulduğundan mı yoksa öbür orka katıldığından mı yaptığını kimse

kestiremedi.

"Cüceler doğuda deliklerinden çıktılar," diye hatırlattı kalabalık-

tan bir diğeri. Bir şaman cübbesi giymiş cılız bir yaratıktı. "Kış

süresince dağ sırtı boyunca inşaat yaptılar. Şimdi de kapılarından

büyük nehre kadar uzanan surları ve kuleleri birleştirip güçlendir-

42

ORK KRAL >~~^r $ —-

meyi amaçlıyorlar."

"Nehir kıyısındaki tahkimatları da," diye ekledi bir diğeri.

"Bir köprü inşa edeceklerdir," dedi Obould.

"Ahmak cüceler işi bizim için yapıyorlar!" diye kükredi

Grimsmal. "Geniş arazilere daha kolay geçmemizi sağlayacaklar."

Diğer herkes başıyla onaylayıp sırıttı, hatta birkaçı birbirinin sır-

tını sıvazladı.

Obould da sırıttı. Köprü gerçekten de Bol-Ok Krallığı'na hizmet

edecekti. Nukkels'e baktı; o da hoşnut bir bakışla karşılık verip ha-

fifçe başıyla onayladı.

Obould köprünün onlara hizmet edeceğini biliyordu ama savaş-

maya bu kadar hevesli olan Grimsmal ve diğer birçok orkun hayal

ettiği şekilde hizmet etmeyecekti.

Etrafında konuşmalar devam ederken Kral Obould, cücelerin

dağ sırtında inşa ettiği tahkimatların hemen kuzeyine kurulmuş bir

ork şehri hayal etti. Bu büyük bir yerleşim yeri olacaktı. Kervan-

ların geçebileceği geniş sokakları ve birçok malın depolanabileceği

güçlü binaları olacaktı. Obould'un haydutlardan veya fazlasıyla

hevesli olan savaşçı orklardan korumak için şehri surlarla çevrele-

mesi gerekecekti; böylece Kral Bruenor'un köprüsünden geçip

gelen tüccarlar dönüş yolculuklarına başlamadan önce huzur ve

güven içinde dinlenebileceklerdi.

Kendi isminin anılması ork kralını düşüncelerinden ayırdı.

Obould başını kaldırıp baktığında üzerinde birçok meraklı göz oldu-

ğunu fark etti. Kendisine yöneltilmiş bir soruyu kaçırdığı barizdi.

Bunun önemi yoktu.

Cevap olarak sakince, huzur verecek şekilde gülümsedi ve etra-

fındaki havayı kuşatan savaş arzusunu henüz böyle bir şehri inşa et-

mekten çok ama çok uzakta olduklarını kendine hatırlatmak için

kullandı.

"Karuck'un sarı sancağı," diye iki yol arkadaşına bildirdi

43

Fakat bu ne muhteşem bir başarı olacaktı.

İr-» R.A. SALVATORE

Toogwik Tuk. Üç ork, Karanlıkaltı'ndan gelen orkların ana çıkış

noktası olan mağaranın üzerindeki dolambaçlı ve karlı vadide iler-

liyordu.

Dnark ile Ung-thol öğle vaktinin aydınlığı karşısında gözlerini

kıstılar ve soğuk kış rüzgarıyla dalgalanan kırmızı işlemeli iki sarı

sancağı gördüklerinde başlarıyla onayladılar. Yaklaştıklarını bili-

yorlardı, zira korunaklı vadide aceleyle terk edilmiş iki kamp yerin-

den geçmişlerdi. Görünüşe bakılırsa Karuck Klanı'nın ilerleyişi

diğer orkları hızla ve uzağa kaçırmıştı.

Toogwik Tuk, iki sancağın arasından yükselen kayalıklı bayırda

başı çekti. Ellerinde çeşitli ayrıntılı tasarımlara; yandan uzanan

ağızlara ve kıvrımlı mızrak uçlarına sahip sırıklı baltalar tutan dev

gibi ork muhafızlar yolu kesmişti. Yarı balta, yarı mızrak olan silah-

ların ağırlığı yeterince göz korkutucuydu; fakat yaklaşan üçlünün

Karuck muhafızlarının bu ağır silahları ne kadar da kolayca kaldır-

dığını görmesiyle endişeleri daha da arttı.

"Obould kadar iriler," diye sessizce belirtti Ung-thol, "ki bunlar

sadece basit muhafızlar."

"Bu boyutlara ve güce ulaşamayan Karuck orkları köle piyade

olurmuş, öyle söyleniyor," dedi Dnark.

"Bu doğru," dedi Toogvvik Tuk ikiliye doğru dönerek. "Hiçbi-

rinin üremesine izin verilmiyor. Eğer şansları varsa genç yaşlarında

hadım ediliyorlar."

"Hevesim giderek artıyor," dedi üçlü arasında en ufak tefek olan

Ung-thol. Gençlik yıllarında iyi bir savaşçıydı ama aldığı bir yara

onu oldukça güçsüzleştirmişti ve şaman, araya giren yirmi yıl için-

de epey kilo ve kas kaybetmişti.

"Rahat ol, hadım edilmeye değmeyecek kadar yaşlısın," diye

azarladı Dnark; ve Toogwik Tuk'a gidip onları muhafızlara tanıtma-

sını işaret etti.

Görünüşe bakılırsa genç rahip takdim etme işini iyi yapmıştı zira

üçlüyü buyur edip ana kamp yerine yönlendirdiler. Kısa süre sonra

heybetli Grguch ile savaş rahibi danışmanı olan Hakuun'un karşı-

sında duruyorlardı. Grguch kayalardan yapılmış bir koltukta oturu-

yordu ve korkunç, çift başlı savaş baltası elindeydi. Dizginsiz adın-

44

ORK KRAL *-«

daki silahın epey ağır olduğu barizdi ama Grguch tek eliyle onu ko-

layca kaldırdı. Konukları silaha iyice bakabilsinler ve Dizginsiz'in

onları birçok yolla öldürebileceğini anlasınlar diye onu yavaşça

döndürdü. Baltanın birbirine ters duran kanat şeklindeki keskin ka-

falarından yukarı yükselen kara metalden sapı, ileri uzanan ve kıv-

rılan bir ejderha şeklinde tasarlanmıştı; küçük ön bacakları göğsüne

çekilmişti ve iki tarafa doğru genişçe yayılan boynuzları heybetli

bir mızrağın ucunu oluşturuyordu. Gövdenin en altında ejderhanın

uzun kuyruğu kıvrılıp sap kısmının etrafından dönerek bir koruma

parçası oluşturuyordu. Silahın üzerinde ejderhanın omurgası boylu

boyunca dışarı uzanıyordu; Grguch'tan alınan bir yumruk birçok

hançer darbesi yemeye eşdeğerdi. En etkileyici olanı ise hayvanın

simetrik kanatlarını oluşturan keskin balta kafalarıydı. Parlak mith-

ril gümüşünden yapılmış kanatlar yelpaze gibi açıktı; kanatların

üzerinde bir parmak mesafe arayla kara adamantitten yapılmış ince

çubuklar uzanıyor, ikisinin de üstünde ve altında ejderhanın kemik-

lerini oluşturuyordu. Baltanın dışbükey kenarları Dnark'ın dirseğin-

den parmak ucuna kadar uzanacak boydaydı ve üç ziyaretçiden hiç-

biri Dizginsiz'in tek bir darbesiyle temiz bir şekilde ikiye bölündü-

ğünü hayal etmekte güçlük çekmedi.

"Bol-Ok'a hoş geldin büyük Grguch," dedi Toogwik Tuk, say-

gıyla eğilerek. "Karuck Klanı ve değerli liderlerinin varlığı bizi

daha da büyük kılıyor."

Grguch yavaşça üç ziyaretçiye göz gezdirdikten sonra dönüp

Hakuun'a baktı. "Umut dolu iddianızın aslını öğreneceksiniz," dedi

bakışlarını tekrar Toogwik Tuk'a çevirirken, "tabii cücelerin, elfle-

rin ve çirkin insanların kemiklerini çizmelerimin altında ezdiğim

zaman."

Dnark en az kendisi kadar memnun görünen Ung-thol'a bakar-

ken sırıtmadan edemedi. Bu vahşi ve sağı solu belirsiz kabilenin

arasında sayıca bu kadar az olmaktan duydukları rahatsızlığa rağ-

men her şey gayet yolunda gidiyordu.

—-W—

45

#«* R.A. SALVATORE

Grguch ile Karuck Klanı'nın dışarı adım attıkları mağarada,

yılan fobisi olanlar hariç hiç kimsenin gözüne o kadar da korkunç

gözükmeyecek başka bir siluet belirdi. Daha çok iri bir kelebeğe

uygun gibi görünen kanatlarını çırpan bu sürüngen yaratık mağara-

nın içinde solmakta olan gün ışığına doğru zikzaklar çizerek uçu-

yordu.

Alacakaranlık, onun bir asırdır gördüğü her şeyden daha parlak-

tı ve yaratık, gözlerinin ışığa uyum sağlaması için mağaranın için-

de uzun, çok uzun bir süre oturmak zorunda kaldı.

"Ah, Hakuun, bunu neden yaptın?" diye sordu büyücü. Aslında

bir yılan, hele uçan bir yılan hiç değildi. Yakınlarda birileri olsaydı

kanatlı bir yılanın iç çekmesini ilginç bulabilirdi.

Daha karanlık bir köşeye süründü ve sadece gözleri alışsın diye

arada bir dışarı doğru uzanıp baktı.

Kendi sorusunun cevabını biliyordu. Karuck Klanı yabanilerinin

yüzeye çıkmasının tek sebebi yağma ve savaş olabilirdi. Savaş

ilginç bir hadise olsa da Büyücü Jack'in -veya bir zamanlar yaygın

olarak bilindiği üzere Gnom Jack'in- bu ara savaşa ayıracak vakti

yoktu. Çalışmaları onu Dünyanın Omurgası'nın derinliklerine gö-

türmüş ve Hakuun'un büyük büyük büyük büyük babasından beri

Karuck Klanı'nı kolayca kendi çıkarına kullanması ona çalışmala-

rını harika bir şekilde gizleme imkanı sunmuştu; tabii Hakuun'un

sefil, küçük ailesinin üzerine yağdırdığı şan şöhretten söz etmeye

gerek bile yoktu.

Uzun bir süre sonra, havada sadece gündüz ışığının son kalıntı-

ları mevcutken Jack mağara çıkışının dışına süründü ve engin ara-

ziye baktı. Elbette birkaç büyü Hakuun ile diğerlerinin yerini tespit

etmesini sağlardı ama algısı kuvvetli büyücünün bir şeylerin farklı

olduğunu anlaması için büyüye ihtiyacı yoktu. Havada zar zor seçi-

len bir şey -belki uzaktan gelen bir koku veya ses- Jack'in sinirleri-

ne dokunuyordu. Bir zamanlar, hatırlayabildiğinden çok önce, sıra-

dan büyücülerin alışıldık numaralarından çok daha güçlü ve şeyta-

ni büyüler öğrenmek için illithidler ve iblislerle düşüp kalkmadan

önce yüzeyde yaşamıştı. Gerçekten bir gnomken yüzeyde yaşamış-

tı; artık bir gnom olduğunu pek iddia edemezdi. O kılığa pek nadi-

46

ORK KRAL *-«

ren bürünürdü ve fiziksel görünüşün o kadar önemli olmadığını, ki-

şiyi tanımlamadığını anlamıştı. Şanslı biri olduğunu biliyordu ve

bunu büyük ölçüde illithidlere borçluydu, çünkü maddiyatın ve

ölümlü olmanın sınırlarından kurtulmayı öğrenmişti.

Düşük seviyeli yaratıkların, çoklu evrenin gerçeğini veya büyü-

nün gerçek gücünü anlamayan yaratıkların yaşadığı engin diyara

bakarken içinde bir acıma duygusu hasıl oldu.

Araziye bakarken bu Jack'in koruyucu zırhı oldu, zira zihninde

ve kalbinde dönüp duran kaçınılmaz hisleri bastırmak için böyle bir

kibire ihtiyacı vardı. Tüm üstünlüğüne rağmen Jack son asrını veya

daha fazlasını neredeyse tamamen yalnız geçirmişti. Simya malze-

meleriyle, tomar tomar parşömenle, sonsuz mürekkeple ve gnom

boyunun birkaç katı uzunluğuna kadar yükselen büyü kitaplarıyla

dolu harika atölyesinde öğrendiği muhteşem gerçekler ve yeni bü-

yülere rağmen Jack, ölümsüzlüğün ona yaşattığı kaderin paradoks-

larını sadece kendine yalan söyleyerek kabullenebiliyordu. Yakın

zamanda doğal bir sebepten ölmeyecek olmasına rağmen -belki de

bu yüzden- Jack dünyanın ölümcül tehlikelerle dolu olduğunun far-

kındaydı. Uzun bir yaşam, 'kaybedecek daha fazla şey olması' anla-

mına geliyordu ve Jack'in güvenli laboratuvarma sıkışıp kalmasının

sebebi en az Karanlıkaltı'nm kalın taşları kadar duyduğu korkuydu.

Karuck Klanı, Karanlıkaltı'ndan dışarı yolculuk etmiş olsa bile

büyüyle korunan gizli laboratuvan hâlâ güvendeydi. Yine de Jack

onları takip etmişti. Sefil Hakuun takip edilmeye değer biri olmasa

da onu takip etmişti. Geri dönmek, Gnom Jack olduğu zamanları

hatırlamak istediğini kalbinin derinliklerinde biliyordu ama bunu

kendine itiraf etmeye pek hazır değildi.

Manzara karşısında hoş bir şaşkınlık yaşadı. Havada bir kıpırtı,

heyecanla ve ihtimallerle dolu bir şeyler vardı.

'Belki de Hakuun'un Grguch'un yüzeye çıkmasına izin verme-

sindeki esas sebepleri bilmiyorumdur," diye düşündü Jack ve bu

konu aklını kurcaladı.

47

GEÇEN ZAMANLARİN BASİT HUZURU

Wulfgar'm uzun, güçlü bacakları diz boyu -sıklıkla bel hizasına

gelen- karın içinde ileri geri hareket ediyor ve dağ yamacında kuze-

ye doğru yolunu açıyordu. Wulfgar, karı bir engel olarak görmekten

çok özgürlük sunan bir deneyim olarak değerlendiriyordu. Dağda

bu şekilde yol almak ona yuvasının soğuk havasını hatırlatıyordu ve

daha somut açıdan bakacak olursa kar onu inatla takip eden iki cüce

nöbetçi askerini yavaşlatıp durdurmuştu.

Daha fazla kar yağdı ve kuzeyden bir başka fırtına sözü veren

soğuk rüzgarlar esti. Fakat Wulfgar korkmuyordu ve ilerlerken

yüzünde içten bir gülümseme vardı. Nehri sağ tarafında tutuyor ve

Ivan Bouldershoulder'ın ona, Delly Curtie'nin cesedine giden yol

konusunda belirttiği tüm yer şekillerini aklından geçiriyordu.

Wulfgar, cüce kardeşler Mithril Salonu'ndan ayrılmadan önce de-

taylı bir şekilde anlatmaları için Ivan ve Pikel'in başının etini

yemişti.

Soğuk rüzgar, ısıran kar, kışın derinliğinin bacaklarına uyguladı-

ğı baskı... Bütün bunlar Wulfgar'a hoş geliyor, tanıdık ve rahatlatıcı

bir his veriyordu. Seçtiği bu yolun doğru yol olduğunu kalbinin

derinliklerinde biliyordu. Daha da azimli bir şekilde, kararlı ve güçlü

adımlarla yoluna devam etti. Onu hiçbir kar öbeği yavaşlatamazdı.

Bruenor'un cücelerinin itiraz dolu haykırışları arkasında kaybo-

48

ORK KRAL «-«

lup gitmiş, rüzgar duvarı tarafından alt edilmişti. Kısa süre sonra

tahkimatlar, kuleler ve dağ sırtları arka planda, uzakta kalan kara ve

belirsiz lekelere dönüşmüştü.

Yalnızdı ve özgürdü. Sırtını dayayabileceği kimse yoktu ama

kimseden sorumlu da değildi. Beornegar Oğlu Wulfgar, derin kış

karlarının arasında, en yeni fırtınanın rüzgarlarına karşı tek başına

ilerliyordu. Kendi yolunu kendi seçen ve heyecan verecek şekilde

yürümeye değer bir yol bulmuş yalnız bir maceracıydı.

Soğuğa rağmen, tehlikeye rağmen, Colson'un kayıp olmasına

rağmen, Delly'nin ölümüne ve Catti-brie'nin Drizzt ile ilişkisine

rağmen VVulfgar içinde sadece basit bir neşe hissediyordu.

Donuk ışık yerini karanlığa bıraktıktan ve soğuk gece havası

donmuş tundranın mağrur bir evladının dahi tahammül edemeyece-

ği kadar kesinleştikten çok sonrasına kadar yoluna devam etti. Gür

çam ağaçlarının en aşağıdaki dallarının altında, yalıtıcı buz duvar-

larının ardında ve rüzgarın onu bulamayacağı bir yerde kamp kurdu.

Geceyi alageyikler ve sürüyü takip eden göçebe kabilelerle ilgili rü-

yalar görerek geçirdi. Tüm dostlarını Kelvin Anıtı'nın gölgesinin

altında, yanında dururlarken hayal etti.

İyi bir uyku çekti ve ertesi sabahın erken saatlerinde, gri gökyü-

zünün altında tekrar yola koyuldu.

Arazi, Mithril Salonu'nda yıllar geçirmiş olan Wulfgar'a yaban-

cı gelmiyordu. Cüce yerleşiminin doğu kapısından çıkmış olsa da

Ivan ile Pikel'in, zavallı Delly'nin cesedini buldukları yere dair ga-

yet iyi bir fikri vardı. Oraya o gün varacağını biliyordu ama sürekli

olarak kendine ihtiyatlı olması gerektiğini hatırlatıyordu. Güvenli

toprakları terk etmişti ve dağ yamacındaki cüce tahkimatlarını geç-

tiği andan beri medeniyet diyarının dışında olduğunu biliyordu.

Wulfgar, kamp ateşlerinden çıkan kara dumanların tembelce hava-

ya yükseldiği birkaç kamp yerini geçti. Kamp yapanların ork soyun-

dan geldiğini ve niyetlerinin kötü olduğunu görmek için kamp yer-

lerine yaklaşması gerekmiyordu.

Gün ışığının donuk olmasından memnundu.

Öğle vaktinden kısa süre sonra tekrar kar yağmaya başladı ama

bir gece öncesinin güçlü sağanağı gibi değildi. Şişkin kar taneleri

49

$-~* R.A. SALVATORE

hafifçe havada süzülüyor ve döne döne yere iniyordu, zira arada bir

fısıldayan küçük bir esinti dışında rüzgar yoktu. Sürekli olarak ork-

ların ve diğer canavarların izlerine dikkat etmek zorunda olmasına

rağmen Wulfgar büyük ilerleme kaydetti ve altında uzanan çanak

şeklindeki vadiye bakmak üzere küçük, kayalıklı bir çıkıntıya var-

dığında henüz ikindi vaktiydi.

Wulfgar bölgeyi gözden geçirirken nefesini tuttu. Önünden, tam

karşıdaki yükseltinin ötesinden birkaç kamp ateşinin dumanı yükse-

liyordu ve Wulfgar vadinin içinde daha eski, terk edilmiş bir kamp

yerinin kalıntılarını gördü. Vadi korunaklı olduğu halde, rüzgar bir

gün önce yolunu bulup içeri sızmış ve karları güneydoğu kısmına

sürükleyerek çanağın büyük bir kısmını çıplak bırakmıştı. Wulfgar

küçük taşlardan oluşan, üzeri yarı yarıya kapalı daireyi, yani bir

yemek çukurunun kalıntılarını net bir şekilde görebiliyordu.

Tam da Ivan Bouldershoulder'ın tanımladığı gibiydi.

Barbar derinden iç çekerek çıkıntıdan ayrıldı ve ağır ama emin

adımlarla vadiye inmeye başladı. Ayaklarını kaldırmaktan çok ya-

vaşça bayır aşağı kaydırıyordu, zira yarım metrelik kar örtüsünün

altına gömülmüş bir cesede ayağının takılabileceğini biliyordu. Onu

dosdoğru yemek çukuruna ulaştıracak bir rotayı takip ettikten sonra

Ivan'in anlattığı yöne doğru yerini aldı ve yavaşça dışarı doğru açıl-

maya başladı. Uzun zamanını aldı ama karların ucundan çıkan ma-

vileşmiş bir eli net bir şekilde gördü.

Wulfgar onun yanına diz çöküp saygıyla karları sildi. Bu kesinlik-

le Delly'ydi; zira aylar önceki ölümünden sonra kışın derin donduru-

cu etkisi yoğunlaşmıştı ve biraz çürüme başlamıştı. Yüzü şişmişti

ama şişkinlik aşırı değildi ve yüz hatları tamamen bozulmamıştı.

Uykudaymış ve huzur içindeymiş gibi görünüyordu; Wulfgar

zavallı kadının tüm hayatı boyunca böyle bir huzuru tatmamış oldu-

ğunu fark etti.

Bunu fark edince vicdan azabı hissetti, zira önünde sonunda bu

gerçekte onun payı hiç de küçük sayılmazdı. Son konuşmalarını,

Delly'nin üstü kapalı ve sessiz bir şekilde onu Mithril Salonu'ndan

götürmesi, cücelerin kazdığı tünellerin hapsinden kurtarması için

yalvardığını hatırladı.

50

ORK KRAL —*

"Ama ben aptalın tekiyim," diye kadına fısıldadı, yüzünü nazik-

çe okşarken. "Bunu bana daha açık bir şekilde söyleseydin bile kor-

karım ki seni duymazdım."

Delly onunla birlikte Mithril Salonu'na gelmek için her şeyini

geride bırakmıştı. Tabii ki Luskan'daki yoksul hayatı kıskanılacak

bir yaşam değildi ama yine de Luskan'da Delly Curtie'nin ailesi

gibi olan arkadaşları, sıcak bir yatağı ve karnını doyuracak yemeği

vardı. En azından bu kadarını Wulfgar ve Colson için terk etmiş,

Mithril Salonu'na gelene kadar ve ondan sonra da üzerine düşeni

yerine getirmişti.

Önünde sonunda başarısız olmuştu. Bunun sebebi kesinlikle

Catti-brie'nin şeytani ve bilinçli kılıcıydı ama başarısızlığının bir

başka sebebi yanında olması için güvendiği adamın onun dile getir-

mediği çaresizliğini duymayı başaramamasıydı.

"Affet beni," dedi "VVulfgar ve eğilip kadının soğuk yanağını

öptü. Tekrar dizlerinin üzerine kalktı ve gözlerini kırpıştırdı zira

aniden donuk gün ışığı gözüne batmıştı.

Wulfgar ayağa kalktı.

"Ma la, bo gor du wanak, " dedi. Bu olanı biteni kabullenmekle

ilgili kadim bir barbar deyişiydi ve ortak lisana dosdoğru tercümesi

yoktu.

Dünyanın 'olması gerektiği gibi,' tanrıların istediği gibi olduğu-

nu ve insanoğluna düşenin karşılarına çıkanı kabul edip ondan en

iyi yolu kendilerine çizmek olduğunu belirten bir yas cümlesiydi.

Buzyeli Vadisi barbarlarının karmaşık ve pek akıcı olmayan lisanı-

nın dudaklarından bu kadar kolay bir şekilde döküldüğünü duyan

Wulfgar duraksadı. Artık o lisanı kullanmıyordu ama yine de o anda

çok kolay bir şekilde hatırlayıvermişti.

Etrafında buz gibi kış varken, soğuk ve keskin ayazda, ayakları-

nın dibinde trajedi dururken bu sözler istemsiz ve karşı konulmaz

bir şekilde ağzından dökülmüştü.

"Ma la, bo gor du wanak, " diye fısıldayarak tekrarladı başını

eğip Delly Curtie'ye bakarken.

Bakışları çanağın öbür tarafından yükselen kamp ateşlerinin

dumanlarına kaydı. Şu anda çizeceği 'en iyi yol' zihninde kristalle-

51

^- 4*^-^ R-A. SALVATORE

sirken Aegis-Fang'i kaldırdı ve yüz ifadesi buruk bir bakıştan

amansız bir gülümsemeye dönüştü.

Vadinin kuzey ucunun ardında zemin dört metreden uzun dik bir

bayır halinde meyilleniyordu ama çıkıntının yakınlarında küçük bir

düzlük vardı. Bu, dev, kadim bir ağacın gövdesi gibi üzeri düz bir

taş çıkıntısıydı. Ana ork kampı o sütunun tabanının etrafına kurul-

muştu ama vadinin kenarından hücum ederken Wulfgar'ın ilk gör-

düğü, tek bir çadır ve orada bekleyen üç ork nöbetçisiydi.

Aegis-fang, önden savrulup sıçrayan barbarın savaş tanrısı

Tempus'a attığı çığlığa öncülük etti. Dönerek ilerleyen savaş çekici

en yakındaki nöbetçi orkun göğsünde patladı ve onu üç metre ça-

pındaki sütunun öbür ucuna kadar fırlatıp kar örtüsünü bir geminin

pruvası gibi yararak öbür taraftan yere düşürdü.

Kat kat ağır giysilerle kısıtlanan ve ayağının altında sadece kay-

gan bir zemin olan Wulfgar beş metrelik mesafeyi aşamadı ve bal-

dırlarını sütunun kenarına çarptı; bu da karın, üzerine yığılmasına

sebep oldu. Savaş çılgınlığıyla kükreyen, diğer iki orka açık hedef

olmamak için debelenen barbar hızla ellerini altına yerleştirdi ve

kendini iterek ayağa kalktı. Baldırlarının ön kısmı kanıyordu ama

barbar acı hissetmiyordu. En yakındaki orka çullandı ve ork onu en-

gellemek için mızrağını kaldırdı.

Wulfgar zayıf silaha vurarak onu kenara savurduktan sonra orka

girişerek yaratığın kalın kürklü atkısının ön kısmını kavradı.

Wulfgar yaratığı basitçe ezerken öbür eliyle de kasıklarından kavra-

dı ve düşmanını başının üzerine kaldırdı. Öbür orka doğru döndü ve

elindeki yaratığı fırlattı. Son ork canlı silahtan eğilerek kurtuldu.

Havada uçan yaratık ise küçük çadıra çarparak kendisiyle birlikte

çadırı da sütunun öbür kenarından aşağı düşürdü.

Geri kalan ork, kılıcını iki eliyle kavradı ve ağır keskin kısmını başı-

nın üzerine kaldırarak gözü dönmüş bir şekilde Wulfgar'a saldırdı.

Düşmanlarında böyle bir hevesi daha evvel çok görmüştü çünkü

sıklıkla Wulfgar silahsızmış gibi görünürdü. Ama ork yaklaşırken

Aegis-fang büyülü bir şekilde Wulfgar'ın ellerinde belirdi ve bar-

bar, çekici tek eliyle ileri savurdu. Çekicin ağır kafası yaklaşan

orkun göğsünde şiddetle patladı.

52

ORK KRAL *-«

Yaratık taştan bir duvara çarpmış gibi duruverdi.

Wulfgar, Aegis-fang'i geri çekip tekrar saldırmak için onu iki

eliyle birden kaldırdı ama ork hiç kıpırdamadan öylece durmuş boş

boş bakıyordu. Kılıcın yaratığın ellerinden kayışını ve ardından

yere düşüşünü izledi. Bundan sonra Wulfgar saldıramadan ork yere

yığılıverdi.

Wulfgar yaratığın yanından koşarak geçip sütunun kenarına

gitti. Aşağıda orklar dört dönüyor ve beklenmedik bir şekilde gelen

tehdidi tespit etmeye çalışıyorlardı. Orklardan biri Wulfgar'a doğru

yayını kaldırdı ama çok yavaş kalmıştı, zira Aegis-fang döne döne

üzerine doğru gelmekteydi. Savaş çekici orkun ellerine isabet etti ve

okçuyu yere devirdi.

VVulfgar sütundan atlayıp ona doğru mızraklar kaldırmış olan en

yakındaki ikilinin üzerinden geçti. Daha az hazırlıklı olan ikinci bir

grubun üzerine uçtu; bir tanesini kıvırdığı dizinin altında ezdi ve

diğerlerini ağır vücuduyla yere devirdi. Bir şekilde dengesini sağla-

mayı başardı ve öne doğru tökezleyerek mızrak tutanların menzilin-

den çıktı. Bu devinimini kullanarak sıradaki orku ağır bir yumrukla

yere serdi. Ondan sonra gelen orku kavrayıp koşarken önünde canlı

bir kalkan gibi tutarak bir çift kafası karışmış nöbetçinin kılıçlarına

doğru hücum etti.

Aegis-fang ellerine geri döndü ve savurduğu güçlü bir darbe üç

orkun uçarak yere serilmesine sebep oldu. Wulfgar sadece içgüdü-

sel davranarak hareketini durdurup döndü ve Aegis-fang sırtına

doğru hamle yapan yaratıkların mızraklarıyla kollarını paramparça

etti. Yenilgiyi kabullenen orklar birbirlerine dolanıp geri tökezledi-

ler ve duraksamaya cesaret edemeyen VVulfgar koşarak uzaklaştı.

Bir çadırın yanma girişti, çekici geyik derisini ahşap desteklerin-

den yırtarak koparttı. Ayağını çekip güçlü bir tekme atarak uyku

tulumlarını, erzakları ve cıyaklayarak çadırdan dışarı sürünmeye

çalışan iki orku darmadağın etti.

VVulfgar bu ikilinin ona bir tehdit oluşturmadığını fark etti. Bu

yüzden hiç duraksamadan kendisine doğru silahını kaldıran bir son-

raki orka doğru döndü. Kollarıyla başının üzerinde daireler çizerek

saldırdı. Aegis-fang havayı yararken vızıldıyordu. Üç ork geri çekil-

53

te-# R.A. SALVATORE

di ama bir tanesi ayağı takıldığı için yere düştü. Silahını bırakıp

sürünerek kaçmaya çalıştı ama VVulfgar yaratığın kalçasına sert bir

tekme atıp onu yere serdi. Ork inatla karnının üzerine yuvarlandı ve

elleriyle dizlerinin üzerine doğrularak depara kalkmak için ayakla-

rını yere sabitlemeye çalıştı.

İri, kaslı kolları şişip gerilen Wulfgar, Aegis-Fang'in dönüşünü

durdurup elini silahın sapından yukarı kaydırdı ve orka vurdu. Sa-

vaş çekici orkun omzunu parçaladı ve kafasının kenarını çatlattı.

Yaratık yüzükoyun yere devrilip kıpırtısız yattı.

VVulfgar, orkun iki yoldaşını takip etmek üzere koşmaya başlar-

ken hıncını almak için yerdeki orkun üzerine basarak geçti. İki ork

kaçmayı bırakıp hazır bir şekilde durdu.

Wulfgar kükreyerek Aegis-fang'i başının üzerine kaldırdı ve bu

meydan okumayı hevesle kabul etti. Barbar hücuma geçti... ama

gözünün ucuyla bir şey fark etti. Öndeki ayağını kara saplayıp ani-

den durdu ve dönmeye çalıştı. Ondan sonra kendini yana savurdu ve

bir mızrak acı verecek şekilde böğrünü sıyırdı. Mızrak, uçuşan kurt

kürküne saplanıp takılmıştı ve dengesiz bir şekilde asılı duruyor,

sapı yerde sürükleniyor ye dönmeye devam eden Wulfgar'ın ayak-

larına dolanıyordu. Fakat buna pek ilgi gösteremezdi çünkü üzerine

doğru ikinci bir mızrak uçmaktaydı. Wulfgar, Aegis-fang'i göğsüne

çekti ve son anda aşağı doğru çevirerek mızrağın ucunu savuşturdu.

Mızrak bu savuşturmayla birlikte sekerek dönüp Wulfgar'ın omzu-

na çarptı. Dönerek geçerken silahın üçgen ucunun arka kısmı bar-

barı çenesinden yanağına kadar kesti.

Yalpalayarak uzaklaşırken bacağı, pelerinine asılı duran mızra-

ğın sapına takıldı.

Wulfgar takdir edilecek bir şekilde yere düşmemeyi başardı ama

dengesini yitirmişti. İki ork uluyarak üzerine atladığında duruşu ve

silahının konumu yanlıştı.

Aegis-fang'i vücudu boyunca soldan sağa savurarak bir kılıç

hamlesini engelledi ama bunu savaş çekicinden çok koluyla yap-

mıştı. Altta kalan elini çaresizce kaldırdı ve diğer orkun saplamaya

çalıştığı mızrağı engellemek için savaş çekicini yatay bir şekilde

döndürdü.

54

ORK KRAL ?—£=*f —

Fakat bu saplama bir hileydi ve Wulfgar hedefi net bir şekilde

kaçırmıştı. Ork geri çekilirken yüzünde beliren gülümseme,

Wulfgar'm ikinci hamleyle mızrağın karnına derin bir şekilde sap-

lanmasını engellemesinin hiçbir yolu olmadığını anlamasına yetti.

Karların içinde donmuş bir halde yatan Delly'yi düşündü.

Bruenor, Mithril Salonu'nun doğu kapısının dışında Catti-brie

ile birlikte duruyordu. Kuzeylerinde inşaat, yani sarp dağ yamacının

çıkıntısından nehre kadar uzanan surun tahkimatı tüm hızıyla de-

vam ediyordu. Sur orkları geride tutabildiği sürece Battlehammer

Klanı Gümüş Sınırlar'in geri kalan kısmıyla yeryüzü bağlantısına

sahip olacaktı. Bruenor ile Catti-brie'nin durduğu yerden sadece

otuz metre uzakta bulunan Surbrin Nehri teknesi kısa süre içinde

faaliyete geçecekti. Zaten tekneye çok kısa süreliğine ihtiyaç duyu-

lacaktı. Nehrin iki kenarında birden güçlü bir köprünün payandala-

rı daha şimdiden inşa edilmişti.

Orklar, onlar birkaç gün önceden haber almadan güneyden sal-

dıramazlardı ve o engebeli arazide böyle bir yolculuk yaparlarsa

ordu birçok dönemeçte savunmasız duruma düşerdi. Çoktan nehir

kıyılarına mancınıklar, okçu kuleleri ve savunmaya yönelik diğer

saldırı noktalarından oluşan bir hat çekilmişti. Özellikle savunmalar

nehir boyunca arttırılmıştı; tıpkı en önemli bölgeyi güvence altına

alma çabasıyla Battlehammer cücelerinin yardımına koşan Felbarr

Kalesi cücelerinin başına geldiği gibi, nehirden geçerek saldırmaya

çalışan her orkun sonu felaket olacaktı.

Fakat o anda ne Bruenor ne de Catti-brie cücelerin marifetlerine

bakıyordu. İkisinin de gözleri ve düşünceleri çok daha kuzeye,

Wulfgar'ın beklenmedik bir şekilde başını alıp gittiği yere çevril-

mişti.

"Onunla Gümüşay'a gitmeye hazır mısın?" diye evlatlık kızına

sordu Bruenor, uzun ve rahatsızlık verici bir sessizliğin ardından;

zira cüce Catti-brie'nin de tıpkı kendisi gibi berbat bir his duyduğu-

nu biliyordu.

55

P-# R.A. SALVATORE

"Attığım her adımda bacağım acıyor," diye itiraf etti kadın.

"Kaya bana sıkı çarptı. Bir daha doğru düzgün yürüyebileceğimden

emin değilim."

Bruenor yaşarmış gözleriyle ona doğru döndü. Kadının doğru

söylediğini biliyordu ve ruhbanlar da ona kesin bir şekilde böyle

söylemişlerdi. Catti-brie'nin yaraları asla tamamen iyileşmeyecek-

ti. Batı giriş salonundaki çatışma onu hayatının sonuna kadar topal

bırakmıştı ve muhtemelen kadın daha da fazla hasar görmüştü. Ra-

hip Cordio, Bruenor'a, özellikle doğurganlık çağının sonuna yak-

laştığı için Catti-brie'nin asla çocuk doğuramayacağından korktu-

ğunu söylemişti.

"Ama bugünkü yürüyüşe hazırım," dedi Catti-brie kararlılıkla

ve hiç tereddüt etmeden. "Eğer biz konuşurken Wulfgar o surları

aşmış olsaydı yolumuza gidebilelim diye onu nehre döndürürdüm.

Colson'un babasına kavuşma zamanı geldi de geçiyor."

Bruenor'un yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Kızı

bulup geri dönmekte acele et," diye buyurdu. "Sanırım karlar bu yıl

erken eriyecek ve Gauntlgrym bizi bekliyor!"

"Oranın gerçekten Gauntlgrym olduğuna inanıyor musun?" diye

sormaya cüret etti Catti-brie ve ilk defa biri en önemli soruyu hırs-

lı cüce krala dosdoğru soruyordu. Mithril Salonu'na dönüş yolcu-

luklarında, Obould gelmeden önce, kervandaki at arabalarından biri

garip bir çukura düşmüştü ve bu çukur görünüşe bakılırsa yeraltın-

daki bir labirente açılıyordu. Bruenor derhal bu yerin Gauntlgrym

olduğunu ilan etmişti. Gauntlgyrm kadim ve uzun zamandır kayıp

bir cüce şehriydi; Battlehammer, Mirabar, Felbar, Adbar, kısacası

Kuzey'deki tüm cücelerin ortak atası olan Delzoun cücelerinin gü-

cünün doruk noktasıydı.

"Gauntlgrym," dedi Bruenor emin bir şekilde; ölümden döndü-

ğünden beri bunu aynı tonlamayla iddia edip duruyordu.

"Moradin'in beni ölümden döndürmesinin bir sebebi vardı kızım.

Bu sebep de ben Gauntlgrym'i bulunca ortaya çıkacak. Çirkin ork-

ları deliklerine geri püskürtmek için gereken silahlan orada bulaca-

ğımızdan şüphen olmasın."

Catti-brie onunla tartışmayacaktı çünkü Bruenor'un tartışacak

56

ORK KRAL *-*

havada olmadığını biliyordu. Drizzt ile birlikte cücenin planı hak-

kında uzun uzun konuşmuş, o çukurun gerçekten de Gauntlgrym'in

giriş noktası olabileceği ihtimalini kabul etmişlerdi. Catti-brie aynı

zamanda bu konuyu kadim haritalar ve yazmaların arasına gömül-

müş olan Regis ile de enine boyuna tartışmıştı. İşin doğrusu, hiçbi-

ri o yerin Bruenor'un iddia ettiği yer olup olmadığını bilmiyordu.

Bruenor bu konuda tartışmaya açık değildi. Bu diyarın üzerine

çöken karanlığa karşı çözümü basitti ve tek bir kelimeden ibaretti:

Gauntlgrym.

"Lanet olası, inatçı, ahmak oğlan," diye homurdandı Bruenor,

tekrar kuzeye bakarak. Zihin gözü, görüşünü engelleyen surların

çok ötesine bakıyordu. "Her şeyi yavaşlatacak."

Catti-brie cevap verecek oldu ama boğazında beliren yumru se-

bebiyle konuşamadığını fark etti. Bruenor elbette şikayet ediyordu;

ama aslında Wulfgar'ın orkların elindeki topraklara doğru tek başı-

na yola koyulmak konusundaki aceleci kararının cücenin planlarını

yavaşlatması, tüm düşünceler arasında en iyimser olanıydı.

Kadın sadece bir anlığına korkusuna boyun eğdi ve dostuna

karşı sorumluluğunun onu Colson'u aramak için tek başına

Surbrin'in ötesine götürüp götürmeyeceğini merak etti. Durum öyle

olursa, bebek bulunduktan sonra ne olacaktı?

57

BİR KRALLIK KURMAK

Önce kalaslar gıcırdadı, sonra ağırlıklar mancınığın dev boynu-

nu hızla savururken izleyenlerin üzerinden büyük bir rüzgar geçti.

Mancınık sepeti içindekileri, yani üç uçlu demirleri serbest bırakıp

kemerin en yüksek noktasından mümkün olduğunca yüksek bir de-

vinimle uzak mesafeye yolladı.

Kara metal sağanağı dalışa geçti ve Kral Obould onların Bekçi

Vadisi'ne yağışını izlemek için aceleyle uçurum kenarına gitti.

Nukkels, Kna ve diğer birkaç kişi, tanrı-krallarmın altmış metre-

lik bir uçurumun kenarına bu kadar yakın durmasından hiç memnun

olmayarak rahatsızlıkla kıpırdandı. General Dukka'nm askerlerin-

den herhangi biri veya daha muhtemelen mağrur Reis Grimsmal ile

muhafızları ileri atılıp tek bir itişle Obould'un hakimiyetine son ve-

rebilirlerdi.

Fakat Grimsmal daha önce memnuniyetsizliğini belirtmiş olsa da,

şimdi Mithril Salonu'nun kapalı batı kapısını tepeden gören çıkıntıya

kurulmuş savunmalara bakıp onaylayarak başını sallıyordu.

"Vadi zeminini demirlerle doldurduk," diye Obould'u temin etti

General Dukka. Mancınıkların yanına sıra halinde dizilmiş sepetle-

ri işaret etti. Sepetlerin hepsi iri bir yumruktan bir ork kellesinin iki

katına kadar farklılık gösteren boyutlarda taşlarla doluydu. "Eğer

çirkin cüceler dışarı çıkacak olursa onlara ölüm yağdıracağız."

58

ORK KRAL *-*

Obould güneybatıya baktı. Kırık dökük vadide, cüce yerleşkesi-

ne olan yolun üçte ikilik bir mesafe ötesinde orklar kayaları deliyor,

derin ve geniş bir hendek kazıyorlardı. Kralın tam solunda, hende-

ğin sonundaki bir çıkıntının üzerinde üç tane mancınık duruyordu.

Cücelerin orayı batıda konuşlanmış orklara karşı siper olarak kul-

lanmayı denemesi karşısında tüm vadiye ateş açmaya hazır halde

duruyorlardı.

Dukka'nın planını anlamak kolaydı; Bekçi Vadisi'ndeki her tür-

lü cüce ilerleyişini mümkün olduğunca yavaşlatacak, böylece yük-

seklerdeki mancınık birliği ve okçuları safları yarmak isteyen düş-

man ordusu üzerinde büyük hasara yol açacaktı.

"Doğu surlarından dışarı büyük bir hız ve kurnazlıkla çıktılar,"

diyerek zevkten dört köşe olmuş generali uyardı Obould. "Metal at

arabalarının içindeydiler. Çökmüş bir dağ duvarı bile onları yavaş-

latmadı."

"O kapıdan Surbrin'e olan mesafe uzak değildi, kralım," diye

yanıtlamaya cüret etti Dukka. "Bekçi Vadisi böyle bir koruma sağ-

lamıyor."

"Onları hafife alma," diye uyardı Obould. Konuşurken General

Dukka'ya yaklaştı ve general, boy pos açısından onun yanında ufak

tefek kalmış gibi göründü. Obould, herkes duyabilsin diye meşum

ve yüksek bir sesle kükredi; "Hiddetle dışarı çıkacaklar. Attığınız

çivili demirleri süpürmek için önlerinde süpürgeleri, yukarıdan ya-

ğan oklarınız ve taşlarınızdan korunmak için kalkanları olacak. Hiç

şüphesiz açılıp kapanan köprüleri olacak ve hendekleriniz onları hiç

yavaşlatmayacak. Kral Bruenor ahmak değildir ve savaşa hazırlık-

sız girmez. Cüceler nereye gitmeleri gerektiğini kesin olarak bile-

cekler ve oraya tüm hızlarıyla ulaşacaklar."

Bunun ardından uzun ve rahatsızlık dolu bir sessizlik yaşandı.

Birçok ork tedirginlikle birbirine baktı.

"Dışarı çıkmalarını mı bekliyorsunuz kralım?" diye sordu

Grimsmal.

"Kral Bruenor'dan tek beklediğim şu; ne yapmayı seçerse seç-

sin bunu çok iyi ve kurnazca yapacaktır," diye yanıtladı Obould. Bir

ork kralının bir cüce hakkında böyle iltifat dolu sözler etmesi karşı-

59

^ 4*^~* R-A- SALVATORE

sında birçok orkun ağzı bir karış açık kaldı.

Obould felaketle sonuçlanan Mithril Salonu'na girme girişimle-

rinin ışığında bu bakışları dikkatle inceledi. Hiçbirinin zayıflıktan

ve kendi kötü kararlarının açtığı yaralardan dolayı böyle konuştuğu-

na inanmasına izin veremezdi.

"Şu anda mancınıklarınızı koyduğunuz çıkıntının yıkımına tanık

olun," dedi ve kolunu batıya doğru salladı. Eskiden bir çıkıntı cep-

hesinin bulunduğu yerde -ki Obould oraya ayaz devleri ve büyük

savaş makineleri yerleştirmişti- şimdi paramparça olmuş taşlardan

oluşan kırık dökük bir yarık vardı. "Cüceler kendi yuvalarındalar.

Her taşı, her yükseltiyi ve her tüneli biliyorlar. Savaşmayı biliyor-

lar. Ama biz..." diye kükredi. Mümkün olduğunca fazla etki yarat-

mak için yürüdü ve pençeli ellerini gökyüzüne kaldırdı. Devam et-

meden önce birçok kalp atışı boyunca bu sözlerin havada asılı kal-

masına izin verdi. "Hak ettikleri saygıyı onlara teslim ediyoruz. Çe-

tin ve saygıdeğer düşmanlar olduklarını kabul ediyor ve bunu bildi-

ğimiz için hazırlık yapıyoruz."

Birbirine yaklaşmış olan General Dukka ile Reis Grirnsmal'a doğ-

ru döndü. "Onları tanıyoruz ama bu topraklan fethederek onlara gös-

terdiğimiz şeye rağmen onlar bizi hâlâ tanımıyor. Bunu" -mancınık-

ları, okçuları ve diğer tüm savunmaları gösterecek şekilde kolunu

savurdu- "biliyor ve bekliyorlar. Hazırlıklarınız yarı yarıya tamam-

landı, General Dukka ama yarı yarıya iyi tamamlandı. Şimdi Kral

Bruenor'un yaptığın her şeyi nasıl alt etmeye çalışacağını düşün ve

hazırlıklarını bu karşı saldırıyı da alt etmek üzere tamamla."

"Ama... Kralım..." diye kekeledi General Dukka.

"Sana güvenim tam," dedi Obould. "Bekçi Vadisi'nin batı kıs-

mındaki hendeklere tuzaklar kurarak işe başla. Böylece cüceler o

amaçlarına ulaşırlarsa savaşçılarını hemen geri çekebilir ve kendi

seçtiğin başka bir savaş meydanında cüceleri savunmasız bırakabi-

lirsin."

Dukka başıyla onayladı. Gözleri parlıyordu ve dudakları gaddar

bir gülümseme halinde kıvrıldı.

"Söyle bakalım," diye emretti Obould.

"Onların ardından kapılara ulaşmaları için güneye başka bir bir-

60

ORK KRAL *-*

ıjk yollayabilirim," diye yanıtladı ork. "Vadide hücum eden her tür-

lü cüce ordusunun yolunu kesmiş oluruz."

"Ya da yollarını kesmiş gibi görünen başka bir birlik olur," dedi

Obould ve etrafındaki herkesin bu garip cevabı hazmetmesi için

duraksadı.

"Böylece arkalarını dönüp kaçacaklar," diye yanıtladı Dukka en

sonunda, "ve istedikleri toprakları kazanmak için tekrar bizi geçme-

leri gerekecek."

"Sana olan güvenimi asla sarsmadın, General Dukka," dedi

Obould. Başıyla onayladı ve hatta yanından geçerken zevkten dört

köşe olmuş orkun omzunu sıvazladı.

Obould'un yüzünde daha büyük ve içten bir gülümseme belirdi.

Önemli bir generalin sadakatini güçlendirmiş ve bunu yaparken so-

run çıkarması muhtemel olan Grirnsmal'ı da etkilemişti. Obould ha-

rekete geçen grubun arkasından gelen Grimsmarın aklından neler

geçtiğini biliyordu. Eğer Obould -ve görünüşe bakılırsa kumandan-

ları- Kral Bruenor konusunda bu kadar ileri görüşlü olabiliyorlarsa,

Bol-Ok Kralına karşı entrikalar çeviren bir ork reisinin başına kim

bilir neler gelirdi?

Ne de olsa Obould'un Bekçi Vadisi'ne gelmesinin esas sebebi

General Dukka'nın hazır olup olmadığından endişelenmesi değil,

Grimsmal hakkındaki şüpheleriydi. Obould durumun çok belirsiz

olduğunu biliyordu. Kral Bruenor batı kapılarından asla dışarı çık-

mayacaktı. Cücenin doğuda ork saflarını yarmaya ve Obould'un

Mithril Salonu'nu istila etmeye çalışırken öğrendiği üzere, bu çeşit

bir ilerleme için çok fazla kan dökülmesi gerekiyordu.

Wulfgar sanki sesi imkansızı başararak mızrağı durdurabilecek-

miş gibi avazı çıktığı kadar bağırdı.

Barbarın gözlerinin önünden mavi-beyaz bir şimşek geçti ve

Wulfgar bir anlığına bunun kamına saplanan mızrağın acısı olduğu-

nu sandı. Ne var ki gözlerini kırpıştırıp kendine geldiğinde mızrak

tutan orkun garip bir şekilde önünde sallandığını gördü. Çoktan

61

R.A. SALVATORE

ölmüş olan yaratık yere yığıldı ve Wulfgar yoldaşıyla yüzleşmek

için döndüğü sırada orkun kılıcını yere atıp göğsünü kavradığını

gördü.

Wulfgar neler olduğunu anlamamıştı. Savaş çekicini yaralı orka

doğru savurdu ve hedefi kaçırdı; zira başka bir kuyruklu ok, başka

bir şimşek Wulfgar'ın yanından geçmiş ve orkun omzunda patlaya-

rak yaratığı ölü yoldaşının yanına sermişti. Wulfgar bu okları tanı-

yordu ve kükreyerek kendini kurtaran kişiyi görmek için döndü.

Elinde Kalp Avcısı TaulmariPi tutarken Catti-brie'yi değil

Drizzt'i gördüğünde şaşırdı.

Drow, hafif adımlarıyla kar örtüsünü hiç bozmadan ona doğru

koşmaya başladı. Kirişe bir ok daha yerleştirecek oldu ama yayı

kenara fırlatarak iki palasını çekti. Wulfgar'ı selamladıktan sonra

yana doğru fırlayarak savaşa hazır duran birkaç orka doğru döndü.

"Biggrin!" diye haykırdı Drizzt, Wulfgar da onun peşinden sal-

dırırken.

"Tempus!" diye karşılık verdi barbar.

Aegis-fang'i başının üzerine kaldırdı ve iki eliyle kavradığı

çekici ileri savurdu. Savaş çekici Drizzt1 in ensesine doğru döne

döne uçmaya başladı.

Drizzt son anda eğilip dizlerinin üzerine çöktü. Drovvun hareket-

lerini takip eden beş ork dönerek gelen bu sürprize tepki verecek

zaman bulamadı. Son anda orklar savunmacı bir şekilde kollarını

kaldırıp çaresizce kaçmaya çalışarak birbirilerine dolandılar. Aegis-

fang bir tanesine çarptı ve uçmaya başlayan ork beraberinde bir baş-

kasını daha götürerek yuvarlandı.

Diğer üçü rakipleriyle yüzleşmek için kendilerine gelmeye baş-

lamadan önce Drizzt'in hiddeti üzerlerine çöküverdi. Çekiç, üzerin-

den uçarak geçerken dizlerinin üzerinde kaymış ama dosdoğru aya-

ğa kalkıp ileri atılmıştı. Ölümcül palaları önünde savruldu, genişçe

açılıp hızla ters hamle yapmak üzere tekrar kapandı: Düşmanının

afallayacak olmasına güvenmişti ve güvendiği olmuştu. Üç ork bir-

kaç saniye içinde kesilip biçilmiş halde yere serildi.

Hâlâ takipte olan Wulfgar, Aegis-fang'i bekleyen ellerine çağır-

dı ve drovvun dönüş yönüne doğru saptı. Böylece uzun bacakları

62

ORK KRAL *HK

onu Drizzt'in yanına getirdi ve ikisi kamp yerinde birçok orkun top-

lanmış olduğu çadırlara doğru yan yana hücum ettiler.

Ne var ki o orklar onların karşısında durmayacaktı. Domuz ben-

zeri insansıların kaçmak konusunda yaşadığı her türlü kararsızlık

dev bir panter yan taraftan kükrediği zaman dağılıverdi.

Silahlar yere atıldı ve orklar kış rüzgarında etrafa saçılıp kaçma-

ya başladılar.

Wulfgar, Aegis-fang'i en yakındaki orka doğru savurup onu öl-

dürerek yere serdi. Başını öne eğip daha da hızlı koştu... daha doğ-

rusu koşmaya başladı ama Drizzt kolunu kavrayıp barbarı kendine

doğru döndürdü.

"Bırak gitsinler," dedi drow. "Etrafta çok ork var, takip edersek

avantajımızı kaybederiz."

VVulfgar kayarak durdu ve tekrar büyülü savaş çekicini ellerine

çağırdı. Ölü, yaralı ve kaçan orklara göz gezdirmek için bir an du-

raksadıktan sonra Drizzt'in bakışlarını yakaladı. Savaş tutkusu din-

miş bir halde başıyla onayladı.

Derken kahkaha attı. Kendini tutamamıştı. Bu kahkaha derinler-

den yükselmişti; kendi hareketlerinin saçmalığına itiraz niteliğinde

çaresiz bir patlamaydı. Yine çok geçmişte kalmış hatıralardan,

Buzyeli Vadisi'nde özgürce dolaştığı zamanlardan geliyordu.

Drowun Biggrin'e yaptığı göndermeyi çok kolay yakalamış,

Drizzt'in çekicini onun arkasına doğru fırlatmasını istediğini tek bir

isimle anlayıvermişti.

Bu nasıl mümkün olabilirdi?

"Wulfgar ölmek mi istiyor?" diye sordu Drizzt ve o da güldü.

"Yetişeceğini biliyordum. Bunu hep yapıyorsun."

—M—

Kna koluna dolanıp omzunu okşuyor ve her zaman olduğu gibi

mırıldanıp hırlıyordu. Çadırındaki masasının başında oturan Kral

Obould onu fark etmiyor gibiydi; bu da dişi orkun daha da yoğun

bir şekilde sokulup hırlamasına sebep oluyordu.

Masanın öbür tarafında bulunan General Dukka ve Reis

63

[*-* R.A. SALVATORE

Grimsmal, Kna'nın, Obould'un onların asla ulaşamayacağı bir

yerde, onlardan çok daha üstün olduğunun bir göstergesi olduğunu

anladılar.

"Serbest beş blok var," dedi General Dukka. 'Blok' Obould tara-

fından bulunmuş bir askeri ork terimiydi ve on kişi yan yana yüz

kişi art arda sütunlar halinde ilerleyen bin ork savaşçısından oluşan

bir tabur anlamına geliyordu. "Tarsakh dönemecinin gerisindeler."

"Onları beş gün içinde Surbrin'e, yani Mithril Salonu'nun kuze-

yine götürebilirsin," diye belirtti Reis Grimsmal. "Eğer zorlarsan

dört günde de giderler."

"Kral Obould'un şanı için onlara kayaları deldiririm!" diye ya-

nıtladı Dukka.

Obould hiç etkilenmiş görünmüyordu.

"Böyle aceleci olmaya gerek yok," dedi sonunda, diğer iki orkun

beklenti içinde dudaklarını kemirmesine sebep olan düşünceli bir

bakışla biraz bekledikten sonra.

"Tarsakh'tan yürüyüş cüce tahkimatlarına kadar açık bir yol su-

nacaktır," diye yanıtlamaya cüret etti Reis Grimsmal.

"Oraya gitmeyeceğiz."

Bu açık cevap karşısında Grimsmal arkasına yaslandı ve Dukka

şaşırarak gözlerini kırpıştırdı.

"Belki altı blok ayarlayabilirim," dedi general.

"Beş veya elli hiçbir şeyi değiştirmez," dedi Obould. "O bayır

en zekice seçim değil."

"Onlara saldırmanın başka bir yolunu biliyor musun?" diye

sordu Dukka.

"Hayır," dedi Grimsmal, bilmiş bilmiş Obould'a bakarken kafası-

nı sağa sola salladı. "Demek söylentiler doğruymuş. Kral Obould'un

savaşı bitmiş."

Reis akıllıca davranmış, düz ve yargısız bir ses tonu kullanmıştı

ama Dukka'nın genişleyen gözleri ne kadar kısa olsa da şaşkınlığı-

nı açık etti.

"Önümüzde kaç tane yolun açık olduğunu görmek için duraksı-

yoruz," diye açıkladı Obould.

"Zafere giden yollar mı?" diye sordu General Dukka.

64

ORK KRAL «—*

"Henüz hayal bile edemeyeceğiniz bir zafere," dedi Obould ve

jri kafasını sallayıp özgüvenle dişlerini göstererek gülümsedi. Daha

büyük bir etki yaratmak için iri yumruklarından birini masanın üze-

rinde kaldırıp sıktı ve diğer iki orka üstünlüğünü kesin bir şekilde

hatırlatmak üzere çıplak önkolundaki kasları şişirdi. Grimsmal ork

standartlarına göre iri sayılırdı ve kudretli bir savaşçıydı. Elbette

savaşçı kabilesinin liderliğini bu şekilde elde etmişti. Onun bile

Obould'un katıksız gücü ve heybeti karşısında beti benzi atıyordu.

Ork kralı elinde bir granit blok tutuyor olsaydı onu kolayca toza

çevirebilecekmiş gibi görünüyordu.

Obould'un üstün bir özgüven ve kudretle dolu yüz ifadesi de bir

o kadar eziciydi ve ona sokulup sırnaşan Kna'ya aldırış etmeyecek

kadar disiplinli durması da tavrına güç katıyordu.

Grimsmal ve General Dukka, Obould'un neler planladığına dair

en ufak bir fikirleri olmadan ama Obould'un kendi planında kararlı

olduğundan hiç şüpheleri kalmamış bir halde o toplantıyı terk etti-

ler. Obould ikisinin kendisine karşı entrika çevirmeyeceğinden

emin bir şekilde gülümseyerek onları izledi. Ork kralı, Kna'yı kav-

radı ve kutlama yapma zamanının geldiğine karar vererek dişi orku

kendine doğru çekti.

Ceset donup kaskatı kesilmişti ve VVulfgar ile Drizzt, Delly'nin

kollarını göğsüne doğru kıvıramıyorlardı. Wulfgar nazikçe çanta-

sındaki battaniyeleri çıkarıp kadını sarmaladı ve sanki yüzündeki

samimi pişmanlığı ve hüznü görmesini istiyormuş gibi Delly'nin

çehresini son ana kadar açıkta bıraktı.

"Bunu hak etmedi," dedi Wulfgar, ayağa kalkıp zavallı kadına

bakarak. Yanında Guenhwyvar ile birlikte duran, bir elini panterin

ensesine koymuş Drizzt'e baktı. "Luskan'da bir hayatı vardı ama

ben gelip bu hayatı ondan çaldım."

"Seninle yola çıkmayı seçti."

"Ahmakça bir seçim," dedi Wulfgar. Kendini küçümseyerek

güldü ve iç çekti.

65

^——"H^Ş-* R.A. SALVATORE

Drizzt sanki bu konu tartışmaya acıkmış gibi omuz silkti, ki |

konu kesinlikle tartışmaya açıktı. "Hem yaban arazilerde hem de |

Luskan'ın arka sokaklarında birçok yol aniden son bulabilir. Bir yo-

lun nereye götüreceğini o yolda yürümeden asla bilemezsin."

"Korkarım bana olan güveni bir hataydı."

"Onu buraya çıkarıp ölmesine sebep olan sen değilsin," dedi

Drizzt. "Onu Mithril Salonu'nun güvenli sınırlarından çıkaran da

sen değilsin."

"Onun yardım çağrılarını duymadım. Cüce tünellerinde yaşama- J

ya tahammül edemediğini söylemişti ama onu dinlemedim."

"Gerçekten istediği şey bu olsaydı Surbrin'i aşıp istediği yere

gitmek için yolu açıktı. O şeytani kılıcın nerelere uzanabileceğini I

tahmin edemeyen Catti-brie ne kadar suçlu sayılırsa sen de o kadar I

suçlusun."

Catti-brie'nin bahsi Wulfgar'ı biraz sarstı, zira Delly Curtie'nin

trajik ölümünde Khazid'hea'mn oynadığı rol sebebiyle kadının vic-

dan azabı çektiğini biliyordu.

"Bazen olan biten sadece olan bitenden ibarettir," dedi Drizzt. I

"Bir kaza, kaderin gaddarca bir oyunu, önceden tahmin edilememiş |

bazı güçlerin birleşimi..."

Wulfgar başıyla onayladı ve sanki geniş omuzlarından büyük bir 1

yük kalkmış gibi göründü. "Bunu hak etmedi," dedi tekrar.

"Dagnabbit de hak etmedi, Dagna da hak etmedi, Tarathiel ve

Colson'u Surbrin'in öbür tarafına götüren diğer birçok kişi de hak |

etmedi," dedi Drizzt. "Bu savaşın trajedisi, birbiriyle çarpışan ordu- j

ların kaçınılmaz sonucu, orkların, cücelerin, elflerin ve insanların j

ortak mirası. Birçok yol aniden son bulur, bu hepimizin farkında :

olması gereken bir gerçektir ve Delly, Luskan'da gece karanlığında

bir hırsız tarafından ya da Korsan Palası'nda bir arbedenin ortasında j

kalarak da öldürülebilirdi. Kesin olarak tek bir şeyi biliyoruz dos-

tum, o da hepimizin günün birinde Delly'le aynı kaderi paylaşacağı.

Sadece böylesine kaçınılmaz bir şeyden kaçınmaya çalışarak yolu-

muzda yürürsek, aşın ihtiyat ve endişeyle hafif adımlar atarsak..."

"Karların içine kendimizi bırakıp soğuğun kemiklerimize işleme-

sini beklesek de aynı kapıya çıkar," diye drowun sözünü bitirdi

66

ORK KRAL *-*

\Vulfgar- Söylediği her kelimeyle başını sallayarak belini büken katı

gerçeğin ağırlığı konusunda endişelenmemesi için Drizzt'i temin etti.

"Colson'u bulmaya gidecek misin?" diye sordu Drizzt.

"Nasıl olur da gitmem? Yollarımızı cesaretle ve kabullenerek

seçmek konusunda kendimize karşı sorumlu olduğumuzdan bahse-

diyorsun ama başkalarına karşı sorumluluklarımız da var. Benim

sorumluluğum Colson. Onu Auckneyli Meralda'dan aldığımda ka-

bul ettiğim anlaşma böyle. Surbrin'i geçen iyi yürekli mültecilerin

yanında güvende olduğundan emin olsam bile ne Colson'a ne de

annesine verdiğim sözden cayabilirim.

"Senin sorumluluğun da Gauntlgrym mi?" diye sordu Wulfgar.

"Bruenor'un yanında."

"Onun beklentisi ve ona karşı sorumluluğum bu, evet."

Wulfgar başıyla onaylayıp ufku taradı.

"Belki de Bruenor haklıdır ve Gauntlgrym bize bu savaşı bitir-

me yolunu gösterecektir," dedi Drizzt.

"Onun ardından gelen bir savaş daha olacaktır," dedi Wulfgar

çaresizce omuz silkip gülerek. "Dünyanın düzeni böyle."

"Biggrin," dedi Drizzt ve iri dostu ona gülümsedi.

"Aynen," dedi Wulfgar. "Eğer dünyanın düzenini değiştiremi-

yorsak o zaman yolculuğumuzun tadını çıkarmak akıllıca olur."

"Eğileceğimi biliyordun değil mi?"

Wulfgar omuz silkti. "Düşündüm ki, eğilmezsen bu..."

"...dünyanın düzenidir," diye onunla birlikte sözü bitirdi Drizzt.

Kahkaha attılar ve Wulfgar ciddi bir yüzle bir kez daha Delly'ye

baktı. "Onu özleyeceğim. Onda göründüğünden çok daha fazlası

vardı. İyi bir yoldaş ve iyi bir anneydi. Tüm hayatı boyunca yürü-

düğü yol zordu ama sıklıkla içinde bir umut, hatta bir neşe bulabili-

yordu. Onun vefatıyla hayatım daha değersiz kaldı. İçimde kolay

kolay doldurulamayacak bir boşluk var."

"Hiç doldurulamayacak bir boşluk," diye düzeltti Drizzt. "Kay-

betmenin özelliği budur. Sen yoluna devam edeceksin ve Delly ile

olan hatıralarınla, paylaştığınız iyi şeylerle huzur bulacaksın. Her

ne kadar ondan doğmamış olsa bile Colson'a bakınca onu görecek-

sin. Arada bir onu yanında hissedeceksin ve üzüntün hep içinde

67

BM» R.A. SALVATORE

kalacağı halde bir zaman sonra değer verdiğin anıların ardına

gömülecek."

Wulfgar eğilip nazikçe kollarını Delly'nin altına kaydırdı ve ka-

dını kaldırdı. Hiç de bir ölüyü tutuyormuş gibi görünmüyordu, zira

kadının donmuş vücudu hiç bükülmemişti. Ama ona sıkıca sarıldı

ve açık mavi gözleri yaşlarla doldu.

"Artık Obould'dan benim ettiğim kadar nefret ediyor musun?"

diye sordu Drizzt.

Wulfgar cevap vermedi ama hızla aklına gelen cevap onu şaşırt-

tı. Obould onun için sadece bir isimdi, iç çatışmasını odaklayabile-

ceği bir sembol bile değildi. Bir şekilde hiddeti aşmış ve kabullen-

me aşamasına geçmişti.

'Bazen olan biten sadece olan bitenden ibarettir,' diye düşündü

Drizzt'in az önce söylediği sözleri tekrar ederek. Obould mevcut

olan birçok durumdan sadece biri haline geldi. Bir ork, bir hırsız, bir

ejderha, bir iblis veya Calimport'tan gelmiş bir kiralık katil...

Önemi yoktu.

"Tekrar yanında savaşmak güzeldi," dedi Wulfgar. Bunu öyle bir

ses tonuyla söylemişti ki Drizzt duraksadı, sanki her şeyden çok bir

vedayı andırıyordu.

Drizzt, Guenhvvyvar'ı öncü yaptı ve Wulfgar ile yan yana

Mithril Salonu'na dönüş yoluna koyuldular. Wulfgar tüm yol

boyunca Delly'ye sımsıkı sarıldı.

68

5

X

AVANTAJ SAĞLAMAK

"Grimm Klanı kuzeye döndü," dedi Toogwik Tuk iki yol arka-

daşına. Yılın üçüncü ayı olan Ches ortasında berrak ve sakin bir sa-

bahtı. "Kral Obould, Reis Grirnsmal'a güzel bir bölge, korunaklı ve

geniş bir plato verdi."

"Hazırlanmak için mi?" diye sordu Ung-thol.

"İnşa etmek için," diye düzeltti Toogvvik Tuk. "Yeni köylerinin

üzerinde Bol-Ok bayrağının yanında Grimm Klanı'nın sancağını da

dalgalandırmak için."

"Köy mü?" diye sordu Dnark, kelimeyi şaşkınlıkla adeta tüküre-

rek.

"Kral Obould bunun tedarik hatlarını güçlendirmek için gerekli

bir duraksama olduğunu iddia edecektir," dedi Toogwik Tuk.

"Mantıklı bir iddia," dedi Dnark.

"Ama bunun sadece yarı yarıya doğru olduğunu biliyoruz," dedi

Toogwik Tuk.

"Peki ya General Dukka?" diye sordu Ung-thol, rahatsızlığı

bariz bir şekilde. "Bekçi Vadisi'ni güvence altına almış mı?"

"Evet," diye yanıtladı diğer şaman.

"Yani Surbrin'e doğru ilerliyor mu?"

"Hayır," dedi Toogvvik Tuk. "General Dukka ve binlerce savaş-

çısı hareket etmediler fakat birkaç blok toplayacağına dair söylenti-

69

^——"H^H» R-A- SALVATORE

ler var... Yani önünde sonunda."

Dnark ile Ung-thol endişeyle bakıştılar.

"Kral Obould bir araya gelen bu kadar savaşçının kabilelerine

kadar dönmesine izin vermeyecektir," dedi Dnark. "Buna cüret ede-

mez."

"Peki, onları Surbrin'de cücelere saldırmaya yollayacak mıdır?"

diye sordu Ung-thol. "Her geçen gün cüce tahkimatları daha da

yükseliyor."

"Obould'un devam etmemesini bekliyorduk," diye hatırlattı

Toogwik Tuk. "Grguch'u yüzeye çekmemizin sebebi bu değil miydi

zaten?"

İşbirlikçi yoldaşlarına bakan Toogwik Tuk kader anından önce

yaşanan tipik şüpheyi fark etti. Üçü, Obould'un fetih yolundan sap-

makta olduğuna dair endişelerini uzun süredir paylaşıyordu ve bu

Tek Göz Gruumsh'un takipçileri olarak onların tahammül edemeye-

ceği bir şeydi. Ne var ki, hepsinin ortak beklentisi savaşın henüz

bitmemiş olması, Obould'un durmadan önce daha avantajlı bir ko-

num elde etmek için en azından bir kez daha ağır bir darbe indirme-

siydi.

Surbrin'i cücelere açık bırakmak son birkaç ay, hatta son birkaç

on günlük süreç içinde çok daha belirgin bir ihtimal olmaya başla-

mıştı. Hava yakında ısınacaktı ve gerekli birlikler saldırı noktaları-

na taşınmıyordu.

Buna rağmen diğer iki ork şaşırmadan edemedi. Aynı zamanda

endişeliydiler çünkü çevirdikleri entrikanın ağırlığı omuzlarında da-

ha da ağır yük olmuştu.

"Onları doğudaki elf akıncılarına karşı kışkırtalım," dedi

Toogwik Tuk aniden, iki yoldaşını düşüncelerinden ayırarak. İki ork

da ona merakla, neredeyse dokunaklı bir şekilde baktılar.

"Grguch'u Surbrin'e yapılacak akını zorlamak üzere kullanma-

yı umuyorduk," diye açıkladı Toogwik Tuk, "ama Obould savaşçı-

ları cepheye göndermek için bekliyorken bu şu anda bir seçenek de-

ğil. Yine de Grguch'a kan dökme olanağı sunmalıyız."

"Yoksa bizim kanımızı döker," diye mırıldandı Ung-thol.

"Surbrin kıyılarında, cücelerin kuzeyinde çatışmalar çıktığına

70

ORK KRAL »-*

dair raporlar aldık," dedi Dnark. Bu sözü büyük ölçüde Ung-

thol'aydı.

"İş, Kral Bruenor'un baş belası yaratıklarını haklamaya gelince

Grguch ve Karuck Klanı kendilerine ve bize faydalı olacak bir şe-

kilde nam salacaktır," dedi Toogwik Tuk. "Haydi gidip Bol-Ok

Krallığı'rıa en yeni kahramanını armağan edelim."

Kara elf, kararmış taş ve çamurdan evin yan tarafına gece mel-

teminde sessizce sallanan bir yaprak gibi sokuldu. Ork muhafızlar

bu sessiz geçişi fark etmemişlerdi ve kara elf karda belirgin izler

bırakmıyordu.

Eti kemiği olan başka hiçbir yaratık eğitimli bir drowdan daha

sessiz hareket edemezdi ve Tos'un Amigo, kendi ırkının yüksek

standartlarına göre bile usta sayılırdı.

Duvarın dibinde durup binalardan oluşan kümeye baktı. Birkaç

'köylünün' sohbetine kulak misafiri olduğundan buranın Tungrush

Köyü olduğunu biliyordu. En sonunda mekanı kuşatacak olan surun

temellerini, hatta birkaç yerde yükselmiş yapısını görebiliyordu.

'Çok geç,' diye düşündü drow, şeytanca sırıtarak.

Evin arka duvarındaki bir açıklığa doğru ilerledi ama bunun bir

pencere mi yoksa henüz kapatılmamış bir açıklık mı olduğunu kes-

tiremiyordu. Bunun bir önemi de yoktu, zira eksik taşlar zarif yara-

tığa yeterli geçiş alanı sağlıyordu. Tos'un ellerini duvarın iç kısmı-

na koyup yere değene kadar üzerinde ilerleterek bir yılan gibi içeri

süzüldü. Yuvarlanışı da diğer tüm hareketleri gibi en ufak bir ses

çıkarmadan tamamlanmıştı.

Oda neredeyse zifiri karanlıktı; zayıf yıldız ışıkları taşların için-

deki birçok delikten zar zor içeri girebiliyordu. Bir yüzey sakinin bu

darmadağın yerde sessizce yolunu bulma şansı çok düşük olurdu

ama hayatının neredeyse tamamını Karanlıkaltı'nın ışıksız koridor-

larında geçirmiş olan Tos'un için bu yer son derece aydınlık sayılır-

dı. Evin ön cephesinden arka cephesine bir metre kalana kadar uza-

nan bir iç duvarla ayrılmış küçük bölmeden iki kat daha büyük olan

71

.——4*^-^ R.A. SALVATORE

ana odadaydı. Öbür odadan horlama seslerinin geldiğini duyuyordu.

Sessizce yaklaşırken iki kılıcı ellerinde beliriverdi; kılıçların biri

drow yapımıydı, diğeri ise bilinçli ve muhteşem Khazid'hea'ydı.

Duvarın dibine sokulup odanın içine göz attığında iri orkun evin dış

cephesine dayanmış bir karyolanın üzerinde yüzüstü yatmış bir hal-

de rahatça uyumakta olduğunu gördü.

Kılıcını sessizce orkun akciğerlerine saplayıp bağırmasını en- j

gellemeyi ve işini çabucak, güvenle bitirmeyi amaçlıyordu. Ne var

ki Khazid'hea'nın başka fikirleri vardı. Tos'un yaklaşıp hamle yap-

maya hazırlanırken kılıç ani ve beklenmedik bir hiddet patlamasıy-

la ona üstün geldi.

Kılıç, orkun ensesine inip kellesini uçurdu, karyolanın ahşap

çerçevesini de kesip zemine çarptı ve kıvılcımlar saçarak sert ze-

minde derin bir yarık oluşturdu. Kırılan karyola gürültüyle çöktü.

Tos'un'un ardında hızla paçavralar yükseldi, zira altlarında baş-

ka bir ork, bir dişi vardı. Drow sadece refleksle hareket ederek diğer

kolunu savurdu; Menzoberranzan yapımı kaliteli kılıcı sertçe dişi-

nin boynuna indi ve onu duvara mıhladı. O kılıç elbette ki kolayca

orkun boğazını yarabilirdi ama Tos'un darbeyi indirirken, anlaya-

madığı bir sebepten dolayı kılıcın kör tarafını çevirmişti. Orkun se-

sini kesmişti ve kılıcın üzerinden bir kan damlası süzülmüştü ama

yaratığın işi bitmemişti.

Khazid'hea, kendisinden düşük olan kılıcın birini öldürmesine

izin vermeyecekti.

Tos'un, orka susmasını işaret etti. Yaratık titriyordu ama ona

karşı koymadı, koyamadı.

Khazid'hea orkun göğsüne saplanıp sırtından çıktı ve evin ön

cephesindeki taşları da yarıp geçti.

Kendi hareketine şaşıran Tos'un hızla kılıcı geri çekti.

Ork ona gözlerine inanamaz bir halde baktı. Yüzünde aynı ifa-

deyle yere yığılıp öldü.

Her zaman bu kadar aç mısın? diye düşünceleriyle bilinçli kı-

lıca sordu drow.

Khazid'hea'nın cevap olarak kahkaha attığını hissetti.

Elbette bunun bir önemi yoktu. Bu sadece bir orktu ve daha

72

ORK KRAL *-*

üstün bir yaratık olsa bile Tos'un Armgo öldürmekten asla çekinme-

yen biriydi. Tanık ortadan kaldırılmış ve alarm verilmemişti. Drow

ana odaya geri dönüp çiftin yiyecek deposunu buldu. Yiyip içti ve

su tulumunu doldurdu. Acele etmeden, son derece rahat bir şekilde

evin içinde işine yarayabilecek herhangi bir şey aradı. Hatta yatak

odasına geri dönüp sadece eğlenmek için erkek orkun kesilmiş ka-

fasını kaba etlerine gömülecek şekilde bacaklarının arasına koydu.

Omuz silkerek marifetine göz gezdirdi. Tıpkı yiyecek gibi, yal-

nız drowun eğlencesini de bulabildiği imkanlardan çıkarması gere-

kiyordu.

Kısa süre sonra içeri girmesine izin vermiş olan pencereden dı-

şarı çıktı. Gece karanlıktı ve hâlâ drowun zamanıydı. Ork muhafız-

ların tıpkı bıraktığı gibi ihtiyatsız olduklarını gördü ve disiplinsiz-

likleri yüzünden onları öldürmeyi düşündü.

Ne var ki uzaktaki ağaçların arasında bir hareket ilgisini çekti ve

hızla gölgelere karıştı. Biraz zamanını aldı ama en sonunda fark

etti...

Etrafta elfler vardı.

Tos'un buna pek şaşırmamıştı. Son zamanlarda birçok Aykorusu

elfı çeşitli ork yerleşkelerinde ve kervan yollarında keşiflere çıkı-

yordu. Birkaç on gün önce böyle bir grup tarafından yakalanmış ve

onları düşmanları olmadığına ikna ettikten sonra onlara katılmış

gibi görünmüştü.

Bu gerçekten bir aldatmaca mıydı? Tos'un bu konuda henüz ka-

rar vermemişti. Elflerin arasında bir hayat kesinlikle şu anda sahip

olduğundan daha iyi sayılırdı. O zaman da bunu düşünmüştü ve pis

ork yemekleri midesine oturmuş bir halde şimdi de bunu düşünü-

yordu.

'Fakat bu bir seçenek değil,' diye kendine hatırlattı. Drizzt

Do'Urden elflerle birlikteydi ve Drizzt, Tos'un'un Kral Obould'un

ilerleyişine katkıda bulunduğunu biliyordu. Üstüne üstlük Drizzt

hiç şüphesiz Khazid'hea'yı onun elinden alırdı ve kılıç olmadan

Tos'un, rahiplerin büyülerine karşı savunmasız olur, söylemesi

gereken tüm yalanlar ortaya çıkabilirdi.

Khazid'hea ona baskın gelmeden önce Tos'un bu boş tartışmayı

73

.^- "H^H* R.A. SALVATORE

düşüncelerinden silkeleyip attı ve Tungrush'u kaç el fin izlemekte

olabileceğini hesaplamaya çalıştı. Daha fazla hareket görmeye ça-

lıştıysa da elle tutulur bir şey tespit edemedi. Fakat drow bununla

rahatlamayacak kadar akıllıydı çünkü elflerin de kendisininkine ya-

kın bir gizlilikle hareket ettiğini biliyordu. Ne de olsa bir kere o far-

kına bile varmadan etrafını kuşatmışlardı.

Dikkatle dışarı çıktı, hatta bir noktada, ağaç hattının yanından

geçerken doğal drow yeteneğini kullanıp etrafında bir karanlık kü-

resi oluşturdu. Daha sonra araştırmasına devam etti, hatta köyün

etrafında geniş bir tur attı.

Ortalık elf kaynıyordu, bu yüzden Tos'un kış gecesine karışıp

ortadan kayboldu.

—HH4—

Albondiel'in kılıcı havayı ve orkun gırtlağını yardı. Nefesi kesi-

len ve pençeleriyle boğazını tutan yaratık dönüp tökezledi. Böğrüne

bir ok saplandı ve yaratığı kanla lekelenmiş karların üzerine devirdi.

Bir evin içinden başka bir ork çıkıp muhafızlara seslendi.

Ne var ki muhafızların hepsi ölmüştü. Hepsi köyün çevresinde

üzerlerinde elf oklarıyla yatıyordu. Hiç alarm verilmemişti. Köy-

deki orklar en ufak bir uyarı bile duymamışlardı.

Deliye dönmüş bir halde bağıran dişi ork kaçmaya çalıştı ama

yediği bir okla dizlerinin üzerine çöktü ve bir elf savaşçısı hızla ya-

nma gelip kılıcıyla sonsuza dek sesini kesti.

İlk saldırının ardından hiçbir ork savunma oluşturacak şekilde dı-

şarı çıkmadı. Geri kalan orkların neredeyse tamamı çıplak bir halde,

karların içinde köyün sonuna ve ötesine doğru kaçmaktan başka bir

şey yapmıyordu. Kısa süre içinde çoğu, köy sahasının dahilinde ölü

yatıyordu, zira elfler hazırdı, yaylarıysa hızlı ve ölümcül...

"Yeter," diye savaşçılarına ve kaçan orkları ok sağanağına tut-

mak için yerlerini alan okçularına seslendi Albondiel. "Bırakın kaç-

sınlar. Dehşetleri bizim lehimize işliyor. Felaketin haberlerini yay-

sınlar ki daha fazlası onlarla birlikte kaçsın."

"Bu işten hiç zevk almıyorsun," diye gözlemledi başka bir elf.

74

ORK KRAL e-^H* —

Albondiel'in yanında duran genç bir savaşçıydı.

"Orkları öldürmekten hiç çekinmiyorum," diye yanıtladı

Albondiel, zıpçıktı elfe sertçe bakarak, "ama bu yaptığımız, savaş-

tan çok katliam."

"Çünkü kurnazca yaklaştık."

Albondiel yapmacık bir şekilde güldü ve sanki bunun bir önemi

yokmuş gibi omuz silkti. Bilge elf bunun zaten bir önemi olmadığı-

nı anladı. Orklar gelip karşılarına çıkan her şeyi ezip geçerek kara

bir veba gibi bu toprakları istila etmişlerdi. Onları püskürtmek için

ne gerekiyorsa yapılmalıydı. Mesele bu kadar basitti.

'Acaba öyle mi?' diye düşündü elf, en son öldürdüğü, son nefe-

si de akciğerlerinden çıkarken kendi kanıyla boğulan silahsız yara-

tığa bakarak. Yaratığın üzerinde sadece gece elbisesi vardı.

Savunmasızdı ve ölmüştü.

Albondiel elfe cevap verirken doğruyu söylemişti. Savaştan ka-

çınmazdı ve çatışmada düzinelerce ork öldürmüştü fakat köylere

baskın yapmak ağzında ekşi bir tat bırakıyordu.

Öteden gelen birkaç çığlık ona orkların bazılarının hâlâ kaçma-

mış veya evlerinden çıkmamış olduğunu söyledi. Açık bir kapıdan

bir orkun kan revan içinde, tökezleyerek çıktığını gördü. Yaratık

yere düşüp öldü.

Bu küçük bir çocuktu.

Elf baskın grubu şiddetli bir başarıyla tüm cesetleri bir araya

toplayıp büyük bir yığın oluşturdu. Sonra evlerin içinde bulabildik-

leri tüm yakılacak eşyaları çıkarmaya başladılar. Mobilyalar, yatak-

lar, çarşaflar, battaniyeler, giysiler ve diğer birçok malzeme aynı yı-

ğında yerini aldı.

"Lord Albondiel," diye seslendi bir elf, eliyle köyün kuzey kıs-

mındaki küçük bir eve doğru gelmesini işaret ederek.

Albondiel seslenen elfe yaklaşırken evin ön cephesinde, kapının

sol tarafındaki duvardan aşağı süzülen kan lekesini fark etti. Elfin

hareketlerini takip eden Albondiel taşların arasında içeriden dışarı

kadar açılmış net yarığı gördü.

"İçerideki iki ork biz gelmeden önce ölmüş," diye açıkladı elf.

"Bir tanesinin kafası kesilmiş ve diğeri duvara dayanıp mıhlanmış."

75

gr-* R.A. SALVATORE

"Duvarın içinden mıhlanmış," diye belirtti Albondiel.

"Evet, dosdoğru dışarı çıkan bir kılıç tarafından."

"Tos'un," diye fısıldadı Albondiel, zira drowu yakaladığı sırada

Sinnafain'in avcı grubundaydı. Bu, Catti-brie'nin silahı Khazid'hea'yı,

yani sert taşı yanp geçebilecek olan kılıcı taşıyan drowdu.

"Ne zaman öldürülmüşler?" diye sordu Albondiel.

"Şafaktan hemen önce. Daha önce değil."

Albondiel bakışlarını köy sınırlarının ötesinde gezdirdi. "Demek

hâlâ orada. Hatta belki şu anda bizi izliyordur."

"İzciler gönderebilirim..."

"Hayır," diye yanıtladı Albondiel. "Gerek yok ve insanlarımız-

dan hiçbirinin o kaçakla karşılaşmasını istemiyorum. İşimizi bitirip

buradan gidelim."

Kısa süre sonra bezlerden, ahşaptan ve cesetlerden oluşan yığın

ateşe verildi. Elfler bu ateşle saman çatılı evleri tutuşturmak üzere

meşalelerini yaktılar. Yakınlardaki ormandan aldıkları devrilmiş

ağaç gövdelerini kullanan elfler yanan binaların duvarlarını yıktılar.

Dumanlar içindeki moloz yığınlarından çıkarabildikleri tüm taşları

hızla köyün batı tarafına götürüp orada bulunan uzun ve dik bayır-

dan aşağı yuvarladılar.

Orkların rüzgarlı tepede kurduğu köyü elfler hızla yıkmış, yerle

bir etmişlerdi. Sanki çirkin yaratıklar asla oraya gelmemiş gibiydi.

Aynı sabahın ilerleyen saatlerinde oradan ayrılırlarken ve arka-

larından hâlâ karanlık bir duman sütunu yükselirken Albondiel en-

gebeli araziyi uzun ve genişçe tarayıp Tos'un'un o anda onu izleyip

izlemediğini merak etti.

İzliyordu.

Tos'un Armgo, bakışlarını gökyüzüne doğru yükselen ve boğu-

cu gri gökyüzüne karışıp dağılan en kaim duman bulutunun üzerin-

de tuttu. Sahnedeki oyuncuları -Albondiel, Sinnafain, hatta tanıştı-

ğı ve birlikte yolculuk ettiği diğer elflerin orada olup olmadığını-

bilemese de bunların Aykorusu elfleri olduklarını biliyordu. Bu ko-

76

ORK KRAL *~*j

nUda hiç şüphesi yoktu.

Giderek daha cesur ve daha saldırgan oluyorlardı ve Tos'un bu-

nun sebebini biliyordu. Bulutlar yakında dağılacak ve rüzgar gü-

neyden esmeye başlayıp baharın ılık esintilerini diyara taşıyacaktı.

Elfler ork safları arasında karmaşaya yol açmayı hedefliyordu.

Mevsim değişip ork ordusuna güneydeki cücelerin üzerine yürüme

fırsatı venneden önce Kral Obould'un attığı temelleri yıpratmak

için ork saflarına dehşet, karmaşa ve korku salmak istiyorlardı.

Orklar nehri geçip güneye doğru yola devam ederlerse kıymetli

yuvaları Aykorusu'na bile ilerleyebilirlerdi.

Yanan köye bakarken Tos'un'un düşüncelerini ve kalbini bir

yalnızlık acısı doldurdu. O savaşa katılmış olmayı isterdi. 'Dahası,

zafer kazanan elflerle birlikte oradan ayrılmak isterdim,' diye kendi

kendine itiraf etti drow.

71

X

VEDA

Dokuz metrekarelik odanın kuzey cephesinde belki bin tane mum

parıldıyordu. Bu amaç]a duvarın içine oyulmuş basamaklara sıralar

halinde dizilmişlerdi. Kapalı ahşap kapının yanında, doğu duvanna

dayalı duran gri bir taş l,ı0k vardı. Zeminin merkezinden ustaca kesil-

mişti ve üzerinde cücelenn Dethek runlanyla şunlar yazıyordu:

Luskan'dan ve Mithril Salonu'ndan Delenia Curtie

Kral Bı ueIıor'un Oğlu Wulfgar'ın Eşi

Colson'un Annesi

Vadi Takvimj'ne göre 1371 Telsiz Arp Senesinde

Oboulti'un karanlığına kurban gitti.

Bu insana

Moradin kupasından içiriyor

Ve Dumathoin kulağına Sırlarını fısıldıyor

Ruhu şad olsun

Taş blok çıkarıldığıma ortaya çıkan deliğin üzerinde taştan bir

lahit, iki ağır ahşap kirlşıe desteklenmiş duruyordu. Lahitin iki ya-

nından bir çift halat dışan uzanıyordu. Wulfgar son defa saygılarını

sunduktan sonra kutu kapanıp mühürlenmişti.

Wulfgar, Bruenor, ûrizzt, Catti-brie ve Regis lahitin önünde ve

78

ORK KRAL «-*

mumların karşısında bir sıra halinde vakur bir şekilde duruyorlardı.

Bu sırada küçük törene katılmış diğer konuklar onların ardında ya-

rlm daire oluşturacak şekilde dağılmışlardı. Karşılarında rahip

Cordio Muffınhead ölü için dua ediyordu. Wulfgar bu sözlere hiç

aldırış etmedi ama Cordio'nun yankılanan sesinin ritmini derin dü-

şüncelere dalmak için kullandı. Mithril Salonu için verilen savaşta

yochlolun pençelerinde can verişinden, Errtu'nun ellerinden ıstırap

çektiği yıllara kadar onu buraya getiren uzun ve yorucu yolu düşün-

dü. Catti-brie'ye sadece tek bir kez baktı ve olmuş olabilecek şey-

lerin pişmanlığını duydu.

Bu şeylerin asla geri kazanılamayacağını biliyordu. Eski bir

cüce deyimi vardı; K'niko burger braz-pex strame. 'Damarın üze-

rinde çok fazla moloz.' Madenin artık çaba sarf etmeye değmediği-

ni belirtmek için kullanılırdı. Catti-brie ile aralarındaki durum da

böyleydi. İkisi de artık geri dönemezdi. Wulfgar, Delly'yi eşi olarak

seçtiğinde bunu biliyordu ve ilişkileri konusunda samimi olmuştu.

Bu ona huzur veriyor ama acı ve suçluluk duygusunu pek az hafif-

letiyordu. Delly'ye karşı samimi davranmış olsa da ona iyi bir koca

olamamış, kadının sessiz yalvarışlarını duymamış ve onu her şeyin

üstünde tutmamıştı.

Bunu yapabilir miydi? Sorumluluğu Delly'ye mi yoksa Mithril

Salonu'na mıydı?

Başını sallayarak dallanıp budaklanamadan önce bu savunmayı

aklından uzaklaştırdı. Sorumluluğu iki sorumluluğu da aynı potada

eritebilmekti. Bruenor ile Mithril Salonu'na karşı görevi ne olursa

olsun Delly'ye karşı başarısız olmuştu. Bu gerçekten saklanmak bir

yalan olurdu ve kendine yalan söylemesi onu yok ederdi.

Cordio'nun ettiği dua onu uyuşturdu. Tabuta bakıp Delly

Curtie'yi, kendisine bir eş ve Colson'a çok iyi bir anne olmuş olan

iyi yürekli kadını hatırladı. Başarısızlığını kabul etti ve aştı.

Delly'nin anısına saygı duymak, Colson'un iyiliğini sağlamak ve

daha iyi bir adam olmak demekti.

Durum tam tersi olsaydı tıpkı onun kadını affedeceği gibi

Delly'nin de onu affettiğini yüreğinde biliyordu. Eninde sonunda

yapabilecekleri tek şey buydu zaten. Ellerinden geleni yapmak, ha-

79

1

R.A. SALVATORE

talarmı kabul etmek ve daha iyi bir yol çizmek.

Kadının ruhunu etrafında ve içinde hissediyordu. Zihninde kadı-

nın görüntüleri dolaşıyordu. Delly'nin gülümsemesi, seviştikten

sonra yüzünde beliren sevgi... Wulfgar bu bakışın sadece kendisine

özel olduğunu sorgusuz sualsiz biliyordu.

Delly'nin onun orada olduğunu bilmeden Colson'la dans ettiği

bir anı hatırladı. Onu tanıdığı tüm zaman boyunca VVulfgar kadını

hiç o kadar canlı, özgür ve hayat dolu görmemişti. Sanki Colson'la

sadece o an içinde kendi çocukluğuna dönmüş, daha doğrusu çevre-

sindeki zorlu koşullar sebebiyle asla yaşayamadığı çocukluğa ka-

vuşmuş gibiydi. Bu, Wulfgar'ın Delly Curtie'nin ruhuna en çıplak

haliyle bakışıydı... Sevişmelerinden bile daha çıplak bir haldi.

Zihninde kalan ve bilincine kazman görüntü bu oldu. Bu andan

itibaren ne zaman Delly Curtie'yi düşünse ilk başta onu Colson'la

dans ederken aklında canlandırmaya karar verdi.

Cordio duasını bitirdiği sırada adamın yüzünde hüzünlü bir gülüm-

seme belirmişti. Herkesin kendine baktığını anlaması Wulfgar'ın bir-

kaç saniyesini aldı.

"Birkaç kelime etmek isteyip istemediğini sordu," diye sessizce

VVulfgar'a açıkladı Drizzt.

VVulfgar başıyla onaylayarak cücelere, Regis'e ve Catti-brie'ye

baktı.

"Delly Curtie'nin gömülmeyi isteyeceği yer burası değil," dedi

açık açık. "Battlehammer Klanı'na duyduğu tüm sevgiye rağmen

tünellerden hoşlanmıyordu. Fakat bu kadar iyi bir halkın onun için

bu töreni düzenlemesinden şeref duyardı... Ve duyuyor da."

Tekrar tabuta bakıp gülümsedi. "Hayatın sana sunduğundan çok

daha iyisini hak ediyordun. Seni tanıdığım için daha iyi bir adamım

ve seni sonsuza dek içimde taşıyacağım. Elveda eşim ve aşkım."

Bir elin elini kavradığım hissetti ve dönüp baktığında Catti-

brie'yi gördü. Drizzt de elini ikisinin elinin üzerine koydu ve Regis

ile Bruenor da onlara katıldılar.

'Delly daha iyisini hak ediyordu,' diye düşündü Wulfgar, 'ben

ise bunlar kadar iyi dostları hak etmiyorum.'

80

ORK KRAL *~-4

Güneş karşılarında Surbrin'in ötesinden parlak, masmavi gök-

yüzüne yükseliyordu. Kuzeyde, tahkimatların arasında çekiçlerin ve

önemli işlerini yaparken şarkı söyleyip ıslık çalan cücelerin sesleri

çınlıyordu- Surbrin boyunca da birçok cüce ve insan canla başla ça-

lışıyor, köprünün payandalarıyla sütunlarını güçlendiriyor ve yazın

köprüyü inşa etmek için ihtiyaç duyacakları malzemeleri taşıyordu.

Zira Ches ayının beşinci gününde havada baharın kesin bir belirtisi

vardı ve beş dostun ardında, kayalıklı dağ yamacından aşağı küçük

su derecikleri raks ederek süzülüyordu.

"Bana kısa bir süreç olacağı söylendi," dedi Drizzt diğerlerine.

"Nehir henüz bahar erimeleriyle yükselmedi, bu yüzden tekne kar-

şıya geçebilir. Ne var ki erime tüm ljızıyla başladığında kaptanlar

pek fazla sefer yapmayı beklemiyorlar. Eğer nehri geçerseniz, en

azından Tarsakh'm başına kadar geri dönemeyebilirsiniz."

"Bu konuda seçeneğimiz yok," dedi Wulfgar.

"Zaten Gümüşay ve Sundabar'a gidip geri dönmeniz on günü-

nüzü alacaktır," dedi Regis.

"Özellikle de bacaklarım koşmaya hazır olmadıkları için," dedi

Catti-brie. Konuşurken bu sıradan yorumunda bir hüzün veya piş-

manlık olmadığını onlara göstermek üzere gülümsedi.

"Pekala, tüm Ches ayının geçmesini bekleyecek değiliz," diye

homurdandı Bruenor. "Eğer hava böyle devam ederse birkaç gün

içinde Gauntlgyrm'e doğru yola koyulacağız. Bunun ne kadar süre-

ceğini bilmiyorum ama tahminimce on gün olabilir. Hatta tüm lanet

yaz boyunca da olabilir."

Drizzt özellikle Wulfgar'ı izledi ve adamın mavi gözlerindeki

mesafeyi fark etti. Bruenor, Menzoberranzan veya Calimport'tan

bile söz ediyor olsaydı Wulfgar buna dikkat veya aldırış etmezdi.

Uzağa, Colson'a bakıyordu.

'Ve daha da öteye,' diye düşündü Drizzt. 'Surbrin'in bir daha

aşılıp aşılamayacağı Wulfgar'ın umurunda değil.'

Beş dost sabah güneşinde öylece dururken birkaç saniyelik bir

sessizlik yaşandı. Drizzt bu anın tadını çıkarması ve bu anı hafızası-

81

W-* R.A. SALVATORE

na kazıması gerektiğini biliyordu. Bruenor'un karşısında duran

Regis rahatsızlıkla kıpırdandı ve Drizzt ona doğru baktığında buçuk-

luğun da sanki ne diyeceğini bilemezmiş gibi kendisine baktığını

gördü. Drizzt başını sallayıp kabullenmiş bir halde gülümsedi.

"Tekne yanaşıyor," dedi Catti-brie, grubun ilgisini teknenin

hızla boşaltıldığı nehre çekerek. "Yol bizi bekliyor."

Wulfgar kadına önden gidip hazırlıkları yapması için başıyla

işaret verdi. Catti-brie ona meraklı bir bakış attıktan sonra hafifçe

topallayarak ve TaulmariPi bir baston olarak kullanarak ilerledi.

Catti-brie ilerlerken arkasına baktı ve bu garip sahneyi deşifre etme-

ye çalıştı. Wulfgar yüzünde ciddi bir ifadeyle üçüyle konuştu, on-

dan sonra hepsine tek tek sarıldı. En sonunda sıkıca Drizzt'in bile-

ğini tuttu. Drow da onu tutuyordu. İkisi uzun süre boyunca saygıy-

la birbirilerine baktılar. Bu, Catti-brie'ye sessiz bir anlaşma gibi

geldi.

Bunun ne manaya gelebileceğini tahmin edebiliyordu ama ilgi-

sini nehre ve tekneye çevirerek şüphelerini aklından uzaklaştırdı.

"Haydi gel, elf," dedi Bruenor, daha Wulfgar teknede Catti-

brie'nin yanına bile varmadan önce. "Yolculuk için haritaları hale

yola koymak istiyorum. Harcayacak zaman yok!"

Kendi kendine mırıldanıp ellerini ovuşturan Bruenor cüce yerle-

şimine geri döndü. Regis ile Drizzt biraz daha bekledikten sonra dö-

nüp onu takip ettiler. Açık kapılara ve koridorların karanlığına yak-

laştıklarında aynı anda yavaşlayıp döndüler; nehre ve ötesinde gök-

yüzüne yükselen güneşe baktılar.

"Yazın gelmesi için sabırsızlanıyorum," dedi Regis.

Drizzt yanıtlamadı ama yüz ifadesi buna katılmadığını göstermi-

yordu.

"Fakat neredeyse korkuyorum da," diye ekledi Regis daha ses-

sizce.

"Orklar gelir diye mi?" diye sordu Drizzt.

"Başkaları gelemeyebilir diye," dedi Regis. Tekneye binmiş,

ORK KRAL «-*

doğuya doğru bakan ve arkalarına dönmeyen çifte bir bakış attı.

Drizzt buna da karşı çıkmadı. Bruenor'un aklı belki de bunu

göremeyecek kadar meşguldü ama Regis'in korkulan Drizzt'in

Wulfgar konusundaki şüphelerini doğruluyordu.

O günün ilerleyen saatlerinde makam salonunda onu buldukla-

rında Bruenor, Drizzt ile Regis'e, "Pwent de bizimle gelecek," diye

ilan etti. Konuşurken bir eliyle taştan tahtının yanına uzanıp bir

çanta aldı ve Drizzt'e fırlattı.

"Sadece üçünüz mü?" diye soracak oldu Regis fakat Bruenor

tekrar yere uzanıp ikinci bir çanta alarak üzerine fırlattığında soru-

sunu yarıda kesti.

Regis hafifçe cıyakladı ve çantadan kaçmayı başardı. Ne var ki

çanta yere düşmedi, zira Drizzt elini uzatıp onu havada yakalamış-

tı. Drow kolunu olduğu şekilde tuttu ve çantayı şaşırmış buçukluğa

uzattı.

"Sinsi birine ihtiyacım var ve sen sinsi birisin," diye açıkladı

Bruenor. "Ayrıca mekana girmiş tek kişi de sensin."

"Mekana girmiş mi?"

"Deliğe düştün ya."

"Sadece birkaç saniye orada kaldım!" diye itiraz etti Regis. "Pek

fazla şey görmedim..."

"Bu da seni bu konuda uzman yapıyor," dedi Bruenor.

Regis yardım bulmak için Drizzt'e baktı ama drow hâlâ çantayı

uzatmış bir halde öylece duruyordu. Bruenor'a ve aman vermez

gülümsemesine bakan buçukluk pes ederek iç geçirdi ve çantayı

aldı.

"Torgar da gelecek," dedi Bruenor. "Mirabarlı cücelerin en ba-

şından beri bu işin içinde olmasını istiyordum. Gauntlgrym bir

Delzoun mekanı ve Delzoun, Torgar ile cücelerini de kapsıyor."

"Beş kişiyiz demek?" diye sordu Drizzt.

"Cordio ile birlikte altı," diye yanıtladı Bruenor.

"Sabahleyin mi?" diye sordu Drizzt.

83

. 4*5#~* R-A. SALVATORE

"Baharda, Tarsakh'ın ilk gününde," diye karşı çıktı Regis. Son

derece çaresizdi; zira elinde dolu bir çanta tutuyordu ve konuşurken

Pwent, Torgar ve Cordio'nun sırtlarında ağır çantalarıyla -tabii

Pwent tırtıklı ve dikenli zırhını da kuşanmıştı- bir yan kapıdan oda-

ya girdiklerini görmüştü.

"Şimdiden iyi zaman yoktur," dedi Bruenor. Ayağa kalkıp ıslık

çaldığında az önce üç cücenin girdiği kapının karşısındaki kapı açıl-

dı ve Banak Brawnanvil odaya girdi. Onun ardından Bruenor'un

mithril zırhını, tek boynuzlu miğferini ve savaşla yıpranmış eski

baltasını taşıyan bir çift genç cüce geldi.

"Görünüşe bakılırsa eski dostumuz biz olmadan planlar kur-

muş," dedi Drizzt, Regis'e ama buçukluk bunu hiç komik bulma-

mıştı.

"Taht ve salon sana emanet," dedi Bruenor, Banak'a ve taht kai-

desinden aşağı inip dostunun ona uzattığı elini sıkıca kavradı. "Faz-

lasıyla iyi bir vekilharç olayım deme, halkım tahta dönmemi iste-

mez sonra."

"Mümkün değil, kralım," dedi Banak. "Sadece tahtıma bekçilik

etmek için bile olsa sizi kabul etmelerini sağlarım."

Buna cevap olarak Bruenor'un yüzünde kocaman bir gülümse-

me belirdi ve beyaz dişleri çalı gibi kızıl sakallarının arasından par-

ladı. Battlehammer Klanı'ndan veya başka bir yerden pek az cüce

Bruenor'la bu kadar saygısızca konuşabilirdi ama Banak bu hakkı

fazlasıyla kazanmıştı.

"Yerimde seni bıraktığım için gözüm arkada kalmadan gidiyo-

rum," dedi Bruenor tüm ciddiyetiyle.

Banak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu ve kralına minnet

dolu bir selam verdi.

"Haydi gel öyleyse elf, sen de Gümbürgöbek," diye seslendi

Bruenor, mithril örgü zırhını üzerine geçirip yıpranmış, eski, tek

boynuzlu miğferini başına takarken. "Garumn Geçidi'nden geçme-

miz ve dağın etrafından dolaşmamız gerekmesin diye cücelerim

bize batıda bir delik açtılar. Harcanacak zaman yok!"

"Evet ama bence o orklardan birkaçını kesip doğramak için azı-

cık durmak zaman harcamak değildir," diye belirtti Thibbledorf

84

ORK KRAL

pwent, Drizzt ve Regis'in yanından geçip Bruenor'un önüne gele-

ne kadar diğer iki cücenin önünden yürüyerek. "Bakarsın Obould

denen iti de bulur ve o hayvanattan kurtuluruz."

"Kesinlikle harika," diye mırıldandı Regis, çantayı alıp sırtına

takarken. Küçük gürzünün çantanın kapağına yerleştirilmiş olduğu-

nu görünce sinirle iç geçirdi. Görünüşe bakılırsa Bruenor tüm ince

detaylarla ilgilenmişti.

"Yol maceraya gidiyor, dostum," dedi Drizzt.

Regis ona zoraki bir şekilde gülümsedi ama Drizzt sadece kah-

kaha attı. Yıllar içinde bu bakışı buçukluğun yüzünde kim bilir kaç

kere görmüştü! Her zaman macera konusunda gönülsüz olurdu; fa-

kat Drizzt de odadaki herkesin bildiği gibi Regis'in ona ne zaman

ihtiyaç duyulsa orada olduğunu biliyordu. Bu iç çekmeler sadece bir

oyun, Regis'in cesaretini ve kararlılığını toplamak için sergilediği

bir tören gibiydi.

"Bize bu delikte kılavuzluk edecek bir uzman olmasına memnu-

num," diye sessizce yorum yaptı Drizzt, üç cücenin arkasında sıra-

ya girerlerken.

Regis iç çekti.

Delly'nin defnedildiği odanın yanından geçerlerken Drizzt bazı-

larının kalmak isteyenleri terk ettiğini, bazılarmınsa terk etmek iste-

yenlerle kaldığını düşündü. Wulfgar aklına geldi ve bu durumun

onun için geçerli olup olmayacağını merak etti.

85

O HEYECAN DOLU HİS

Basit bir ayı ini gibi görünüyordu. Üzeri karla örtülmüş dallarla

kapanmış küçük bir delikti. Tos'un Armgo böyle olmadığını biliyor-

du, zira deliğe bu süsü kendi vermişti. Ayı ini uzun ama dar bir tüne-

lin sonundaydı. Tos'un'un burayı seçme sebebi çoğunlukla goblin-

lerden oluşan bir grubun erime sırasında bir sulama kanalı olmasını

umdukları bir hendeğin üzerine bir köprü inşa edişini izlemesine

olanak sunmasıydı.

Onların kuzeydoğusunda, korunaklı bir koyağın içinde

Aykorusu elfleri planlar kurmaktaydı. Eğer saldırmaya karar verir-

lerse bunu çok yakında, ya bu gece ya da ertesi gün yapmalılardı,

zira erzaklarının azaldığı ve oklarının tükenmek üzere olduğu bariz-

di. Onları güneyden kuzeye, sonra da güneydoğuya kadar takip

eden Tos'un, elflerin Surbrin'i aşmak için tercih ettikleri geçide

yöneldiklerini, ondan sonra Aykorusu'nun korunaklı ağaçlarının

arasına karışacaklarını fark etmişti. Drow son bir çatışma şansını

kaçırmayacaklarını düşünüyordu.

Güneş arkasından gökyüzünde tırmanıyordu ve Tos'un'un ıslak

kardan yansıyan acı verici parıltıya karşı gözlerini kısması gereki-

yordu. Kuzeye doğru gökyüzünde bir hareket yakaladı ve kayalıklı

bir dağ çıkıntısının arkasına geçip gözden kaybolmadan önce uçan

bir at gördü.

86

ORK KRAL ***

Elfler genellikle geceleyin faaliyet halinde olan goblinlere gün

ortasında saldırmayı tercih ederlerdi.

Yaklaşan gösteriyi izleyecek güzel bir nokta bulmak için

Tos'un'un fazla uzaklaşması gerekmedi. Bir çift yüksek kayanın

arasındaki kovuğa süzüldü ve arkasına yaslandığı anda elflerin ilk

yaylım ateşinin goblin kampına yağdığını gördü. Yaratıklar uluma-

ya, çığlık atmaya ve koşturmaya başladılar.

Tos'un'un parmakları drow işaret dilinde, Tahmin edildiği üzere,

diyecek şekilde hareket etti.

Elbette Karanlıkaltı'nda, Menzoberranzan'da geçirdiği on yıllar

boyunca birçok goblin görmüştü. Orada bu çirkin yaratıkların sayı-

sı köleler arasında diğer tüm ırklardan fazlaydı... tabii Pençeyarığı

olarak bilinen büyük yarığın kanallarının içinde yaşayan koboldlar

dışında. Goblinler eğitilerek vahşi savaş gruplarına dönüştürülebili-

yorlardı ama bunu yapmak için gereken çabayı sarf etmeye pek

değmiyordu. Doğalarında bulunan 'savaş ya da kaç' dengesi fazla-

sıyla ikinci seçeneğe meylediyordu.

Altında uzanan vadideki durum da böyleydi. Goblinler dört bir

yana koşturuyor, becerikli ve disiplinli elf savaşçıları kaliteli kılıç-

ları güneşte parlarken saldırıyorlardı. Bu hızlı ve olaysız bir bozgun

gibi görünüyordu.

Derken üzerinde bir orkun kan oturmuş gözlerine benzeyen kır-

mızı işleme bulunan sarı bir sancak batıda belirdi. Bir çift küçük,

yuvarlak zirveli tepenin arasından hızla geçmekteydi. Tos'un dik-

katle, sancak taşıyıcısı ve refakatçileri görünür olduğunda daha da

dikkatle baktı. Neredeyse durduğu yerden kokularını alabiliyordu.

Bunlar orklardı ama ork standartlarına göre çok irilerdi. Obould'un

geniş omuzlu seçkin muhafızlarından daha iriydiler, hatta bazıları

Obould'dan bile iriydi.

Olayı izlemeye kendini kaptırmış olan Tos'un ayağa kalkıp ko-

runaklı taşların arasından çıkarak öne doğru eğildi. Arkasını dönüp

bozguna baktığında oradaki durumun da değiştiğini gördü, zira o

dev orklardan oluşan başka gruplar belirmişti. Bazıları savaşın mer-

kezine yakın bir yerde karların arasından fırlıyordu.

"Elflere tuzak kurmuşlar," diye fısıldadı drow gördüklerine ina-

87

te"-» R.A. SALVATORE

namayarak. Bunu fark edince zihnine bir sürü düşünce doluştu.

Elflerin yok edilmesini istiyor muydu? Bu umurunda mıydı?

Ne var ki kendine bu düşünceleri ölçüp tartmak için izin verme-

di, zira drow bu,karmaşada kendisinin de gümbürtüye gidebileceği-

ni fark etmişti... ki bu kesinlikle istemediği bir şeydi.

Önce yaklaşan sancağa, sonra devam eden çatışmaya, sonra tek-

rar sancağa bakarak zamanı ölçtü. Kendi güvenliğinden emin olmak

için hızla etrafına bakındıktan sonra durduğu yerden aceleyle çıktı

ve gizli tünelin girişine döndü. Oraya ulaştığında savaşın tüm hızıy-

la patlak vermiş ve elflerin aleyhine dönmüş olduğunu gördü.

Sayıları feci şekilde az olan elfler kaçmaya başlamışlardı. Ancak

onlar goblinler gibi kaçmıyor, yabani orkların baskınına karşı sa-

vunmalarını koruyorlardı. Hatta birkaç kere orkların üzerine yaylım

ateşi açmalarına olanak sağlayan 'dur ve dön' manevrası yapmayı

başardılar.

Fakat o karanlık duvar peşlerinden geliyordu.

Kanatlı at tekrar belirdi. Önce alçalıp savaş alanının üzerinden

süzüldü ve elbette ki üzerine doğru birkaç mızrak savuran orkların

hizasına yaklaştıkça yavaş yavaş yükseldi. Binici ve pegasus elfle-

rin üzerinden süzülürken daha da yükseğe çıktılar.

Binicinin elflerin geri çekilmesine kılavuzluk etmek istediği ba-

rizdi ve şansına kanatlı at, Tos'un'un olduğu tarafa doğru gelmeye

başladı. Pegasus yaklaşırken drowun gözleri genişledi, zira öğle

vaktinde gökyüzüne bakmak hassas gözlerini acıtsa da elf biniciyi

tanımıştı. Bu Sinnafain'di.

Drow geçitten aşağı inip gözden kaybolmak veya Sinnafain'in

onu göreceği şekilde dışarı çıkmak arasında kalarak bir anlığına

tünelin girişindeki yerini korudu.

Hareketlerinin pek bilincinde olmadan delikten dışarı çıkıp

Sinnafain'e el salladı ve dişi elf bakmadığı için ona seslendi.

Ne yapıyorsun? diye sordu Khazid'hea.

Elfın dizginlere aniden asılmasıyla birlikte pegasus keskin bir

hareketle şaha kalktı ve Tos'un, Sinnafain'in kendisini gördüğünü

anladı. Dişi elfın bir sonraki hareketinin yayını çekmek olmadığını

görünce biraz rahatladı.

88

ORK KRAL *-*

Onlara geri mi döneceksin? diye sordu Khazid'hea ve bu tele-

patik iletişimdeki hiddet tınısı hiç küçük değildi.

Sinnafain gözlerini drowa kenetlemiş bir halde kanatlı atı yavaş-

ça çevirdi. Tos'un'un onun yüzünü göremeyeceği ya da neler dü-

şündüğünü tahmin edemeyeceği kadar uzaktaydı; ama hâlâ ne yayı-

nı çekmiş ne de geri çekilen dostlarına yön değiştirmelerini işaret

etmişti.

Drizztseni öldürecek! diye uyardı Khazid'hea. Beni senden aldı-

ğında ruhbanların gerçeği öğrenme büyülerine karşı savunmasız

kalacaksın!

Tos'un tünel deliğini örten çalı çırpıları kapadı ve girişi işaret

etmeye başladı.

Sinnafain, pegasusa ağır ağır daire çizdirmeye devam etti. Dişi

elf en sonunda dostlarının yanına döndüğünde Tos'un kenara doğru

koşmaya başladı ve ısrarcı kılıcını rahatlatacak şekilde dağ eteğin-

deki tepelerin gölgelerine karıştı.

Drow sadece bir kez arkasını dönüp baktı ve elflerin sırayla tü-

nele girdiklerini gördü. Kafasını kaldırıp pegasusa baktı ama kanat-

lı at tam o anda tepenin kenarından uçup giderek görüntüden çıktı.

Sinnafain ona güvenmişti.

İnanılmaz bir şekilde Sinnafain ona güvenmişti.

Tos'un bununla gurur mu duymalı yoksa elflere olan saygısı

tükenmeli mi kestiremedi.

Belki ikisi de geçerliydi.

- —ıH4—-

Sinnafain dostlarının ilerleyişini izleyemiyor ve tabii ki

Gündoğumu'nun sırtındayken tünele girip onlara katılamıyordu.

Yüksek tepenin üzerinden geri döndü ve küçük mağara girişinin

yakınından geçti. Yayını çekti ve yaklaşan orkların en ön saflarına

ateş açtı.

Elfler yer altına girip kaybolduktan sonra bile ok atmaya devam

etti fakat iri orklar bu saldırılara karşı korunmak için ağır kalkanlar

taşıyorlardı ve Sinnafain sadece dostlarının kaçmasına olanak suna-

\

' 89

. ^^SjH1 R-A. SALVATORE

cak kadar uzun süre onları yavaşlatmayı başardığını umabilirdi.

Ondan sonra Gündoğumu'nu yükseğe çıkarttı ve tekrar diğer tarafa

yönelip yükseltinin öbür tarafına geçti. Dostlarına bakındığı kadar

Tos'un'u da görmeye çalışıyordu ama drovvdan hiçbir iz yoktu.

Uzun bir süre sonra, Gündoğumu yorulmaya başladığında, elf en

sonunda rahatlayarak nefes verdi; zira doğuda, belli bir mesafe öte-

deki ağaçların arasından parlayan beyaz bir ışık Albondiel ile diğer

elflerin tünelden geçtiklerini gösteriyordu.

Sinnafain yükseklerden inişini izleyebilecek ork kaşiflere ipucu

vermek istemediği için dostlarına ulaşmak için dolambaçlı bir rota

çizdi ve yere konduğunda çoktan büyük bir faaliyet başlamıştı.

Ormanın derinliklerindeki küçük bir açık alanda yaralılar yan yana

yatırılmışlardı ve rahipler onlarla ilgileniyordu. Başka bir grup, tü-

nel çıkışını kapatmak için ağır kütükler ve taşlar taşıyordu. Diğer-

leri ise açık alanın çevresindeki ağaçlara tırmanmış, yaklaşan düş-

manları birçok açıdan vurmalarını sağlayacak bir savunma hattı

oluşturmaktaydı.

Gündoğumu'nu ağaçların arasındaki bir patikadan yürüten

Sinnafain art arda Kral Obould kelimelerinin fısıldandığını duydu.

Elflerin birçoğu ork kralın geldiğinden emindi. Albondiel'i yaralıla-

rın yanında, meydanın kenarında durmuş, fazladan çantaları ve

silahları ayırırken buldu.

"Birçok hayat kurtardın," diyerek onu selamladı Albondiel, dişi

elf yaklaşırken. "Bizi o tünele yönlendirmeseydin çok daha fazla

dostumuz ölecekti. Belki de tamamen bozguna uğrayacaktık."

Sinnafain bunun kendi marifeti değil bir drowun marifeti oldu-

ğunu söylemeyi aklından geçirdiyse de düşüncelerini kendine sak-

ladı. "Kaç kişi yaralandı?"

"Dört yaralı var," dedi Albondiel acı acı. Dört yaralının kar örtü-

sü üzerinde yatmakta olduğu açık alanı işaret etti. "İkisinin yaraları

ciddi, belki de ölümcül."

"Tuzağı yukarıdan görmeliydik... Görmeliydim," dedi Sinnafain,

düşüncelerinde savaş alanını görmesini engelleyen doğu çıkıntısına

dönerek.

"Orklar çok iyi pusu kurmuşlar," diye yanıtladı Albondiel. "Bu

90

ORKKRAL «-«

avaş alanını hazırlayanlar taktiklerimizi iyi biliyordu. Bizi incele-

miş ve karşı saldırı yöntemlerimizi öğrenmişler. Belki de Surbrin'in

Öbür tarafına dönme zamanımız gelmiştir."

"Erzaklarımız azaldı," diye ona hatırlattı Sinnafain.

"Belki de Surbrin'in öbür tarafına dönüp orada kalma vaktimiz

„elmiştir," diye sözlerine açıklık getirdi Albondiel.

Sinnafain'in aklında yine o kara elfle ilgili düşünceler belirdi,

fos'un onlara ihanet mi etmişti? Onların yanında kısa bir süreliğine

savaşmış ve taktiklerinin çoğunu öğrenmişti. Ayrıca o bir drowdu

ve tüm dünyada hilebaz kara elfler kadar iyi pusu kurmayı bilen

başka bir ırk yoktu. Tabii elbette elflere kaçış yolunu gösteren de

oydu. Başka herhangi bir ırktan olsaydı sadece bu davranış bile

Sinnafain'in şüphelerini gidermeye yeterdi. Fakat Sinnafain

Tos'un'un bir kara elf olduğunu ve kendini yıllar içinde defalarca

kanıtlayan Drizzt Do'Urden olmadığım unutamazdı. Belki de

Tos'un kişisel kazancı veya sadece eğlenmek için elflerle orkları

birbirine düşürüyordu.

"Sinnafain?" diye seslendi Albondiel, kadını düşüncelerinden

ayırarak. "Surbrin? Aykorusu?"

"Burada işimizin bittiğini mi düşünüyorsun?" diye sordu

Sinnafain.

"Havalar ısınıyor ve orklar yaklaşan günlerde daha kolay hare-

ket edebilecekler. Birbirlerinden daha az tecrit edilmiş olacaklar ve

buradaki işimiz daha zorlaşacak."

"Ayrıca bizden haberdarlar."

"Gitme zamanı geldi," dedi Albondiel.

Sinnafain başıyla onayladı ve doğuya baktı. Uzakta, Surbrin gü-

müşi bir çizgi halinde hayal meyal görünüyor, ufukta hafifçe ışıldı-

yordu.

"Dönüş yolunda Tos'un'u yakalayabilirsek iyi olur," dedi

Sinnafain. "Ona soracak çok şeyim var.

Albondiel birkaç saniyeliğine ona şaşkınlıkla baktıktan sonra

başını sallayarak hemfikir oldu. Konuyla alakasız görünse bile

kulağa mantıklı bir istek gibi geliyordu... elbette yaban arazide bir

drowu kolay kolay yakalayamayacaklarını ikisi de biliyordu.

91

^- =HİH R.A. SALVATORE

—hi— J

Onları tanıyorum, diyerek şüphe içindeki Khazid'hea'yı temin

etti Tos'un. Dnark önemli bir kabilenin reisi. Dünyanın

Omurgası'ndan güneye yürüyüşe geçmeden önce onu Obould'un

koalisyonuna katılmaya ikna eden bendim.

Tos 'un ile Obould 'un arasında çok şey geçti, diye ona hatırlattı

Klıazid'hea. Eğer bu üçü ork kralla son karşılaşmanı biliyorlarsa

seni hoş karşılamayacaklardır.

Onlar orada değildi, diye kılıcı temin etti Tos'un.

Kaer'lic Suun Wett'in ölümünden haberdar değiller mi? diye

sordu Khazid'hea. Bundan emin olabilir misin?

Haberdar olsalar bile Obould 'un çabuk sinirlenen biri olduğu-

nu biliyorlar, dedi Tos'un. Kaer 'lic 'e hiddetlendiğini ve onu bu yüz-

den öldürdüğünü düşüneceklerdir. O arklardan herhangi birinin

Obould'un hiddeti yüzünden bir arkadaşlarını kaybetmediklerine

inanıyor musun? Yine de ona sadık kalıyorlar.

Çok risk alıyorsun.

Hiçbir risk almıyorum, diye itiraz etti Tos'un. Eğer Dnark ile

dostları Obould'un beni aradığını biliyorlarsa veya elflerle birlik

olduğum sonucuna varmışlarsa o zaman ben de... Biz de onları

öldürmek zorunda kalırız. Böyle bir sonucun Khazid'hea'yı mem-

nun etmeyeceğini düşünmezdim.

İşte büyülü sözleri söylemişti. Tos'un bunu biliyordu çünkü kılı-

cın zihnindeki sesi susmuştu, hatta kılıçtan bir heves hissinin yük-

seldiğini sezebiliyordu. Alışılmadık derecede iri olan orkların top-

landığı inşaat alanının kenarına çekilmiş duran ork üçlüsüne doğru

inerken bu tartışmayı düşünüp tarttı. Khazid'hea'nın onun ellerin-

den alınmak istememesinin kendisi için bir iltifat olduğu sonucuna

vardı.

Üç orka doğru yolunu dikkatle çizdi ve eğer ihtiyaç duyarsa diye

kendine hızlı bir kaçış yolu bıraktı... ki ihtiyaç duyacağından korku-

yordu. Gözden kaçırmış olabileceği muhafızlar var mı yok mu diye

birkaç kez durarak etrafını inceledi.

92

ORK KRAL *---*

Üçüyle arasında hâlâ biraz mesafe varken reise beklendik ve

saygı dolu bir şekilde seslendi. "Selam ola Dnark, Kurt Çenesi'nin

ısırığı güçlü olsun,'1 dedi en iyi orkçasıyla konuşarak ama

Karanlıkaltı drow aksanını gizlemeye hiç uğraşmadan. Ondan sonra

ilk tepkilerini ölçüp tartmak için dikkatle izledi, zira ilk tepkinin

gerçek hisleri olacağını biliyordu.

Üçü de yüz ifadelerinde şaşkınlık, hatta şokla ona doğru döndü-

ler. Yine de bir tanesi bile silahına davranmadı.

"Düşmanınızın gırtlağına," diyerek Kurt Çenesi Kabilesi'nin

selamını bitirdi Tos'un. Yaklaşmaya devam ederken yaşlı şaman

Ung-thol'un bariz bir şekilde rahatladığını fakat daha genç olan

Toogwik Tuk'un hâlâ tedirgin olduğunu fark etti.

"Tekrar selamlar," dedi Tos'un ve üçlünün toplandığı korunaklı

düz zemine ulaşmak için son küçük çıkıntıyı tırmandı. "Aylar önce

size söylediğim gibi Dünyanın Omurgası'ndaki deliklerden çok

uzağa geldik."

"Selamlar, Menzoberranzan'dan Tos'un," dedi Dnark.

Drovv, reisin sesinin tedbirli, ne sıcak ne de soğuk olduğunu fark etti.

"Seni gördüğüme şaşırdım," diye sözünü bitirdi Dnark.

"Yoldaşlarının akıbetini duyduk," diye ekledi Ung-thol.

Tos'un kaskatı kesildi ve kılıçlarının kabzasını kavramamayı

kendisine hatırlatmak zorunda kaldı. "Evet, Donnia Soldou ve

Ad'non Kareese," dedi. "Ben de acı akıbetlerini duydum. Katil

Drizzt Do'Urden'e lanet olsun."

Üç ork kendini beğenmiş bir şekilde sırıtarak birbirilerine baktı-

lar. Tos'un öldürülen rahibeden haberdar olduklarını anladı.

'Kaer'lic'e de yazık oldu," dedi sanki bunun pek bir önemi yok-

muş gibi sıradan bir sesle. "Kudretli Obould'u kızdırmakla ahmak-

lık etti." Bu sözler karşısında Toogvvik Tuk'un tepkisine şaşırdı, zira

genç orkun gülümsemesi kaybolmuş ve dudakları sımsıkı kapan-

mıştı.

"Hem o hem sen ahmaklık etmişsiniz, öyle duyduk," diye yanıt-

ladı Ung-thol.

"Değerimi tekrar kanıtlayacağım."

"Obould'a mı?" diye sordu Dnark.

93

R.A. SALVATORE

Bu soru drowu hazırl^ yakaıadı, zira reisin bu sözlerle koni

yu nereye getireceğine dajf hiçbir fikri yoktu.

"Değerimi kanıtlama^ isteyecek başka biri var mı?" diye soı

du, eğer Dnark isterse b,mu durüst bir soru 0ıarak algılayabilsiı

diye ses tonundaki ignek,neyi hafif tutarak.

"Şu anda yer altında, çıkmış ve Bol-Ok Krallığı'na yayılmış

birçok kişi var," dedi Df,ark jnşaat sahasında dolaşıp duran dev

orklara baktı. "Karuck K!;lm,ndan Grguch geldi."

"Lanet olası yüzey e|fjerine yaptlkıan baskının şiddetine yenil

tanık oldum."

"Güçlü müttefikler," ^ rjnark.

"Obould için mi?" dı>e sordu jos'un hiç tereddüt etmeden, so-

ruyu aynı ölçüde geri yör:jendirerek_

"Gruumsh için," dedi Dnark dışıerjni gösterecek şekilde sırıta-

rak. "Battlehammer Klan^ tüm 0 sef,ı cücelerin ve çirkin elfle-

rin yok edilmesi için."

"Güçlü müttefikler," dçdi Tos'un

Kral Obould'dan mehımn ^ğm^ dedi Khazid'hea drowun

zihninde. Tos'un cevap v^fmedi ama buna karşı da çıkmadı. İlginç

bir gelişme.

Drow buna da karşı Çil^di. İçini heyecan dolu bir his kapladı.

Leydi Lolth'un takipçileri^ yakm zamanda nifak çıkarma fırsatının

belireceğini anladıkları za^ hissettikleri o heyecan dolu histi bu.

Sinnafain ile halkını ,iüşundu ama onlara pek kafa yormadı.

Kaosun getirdiği neşe Ço^j^ja çok koıay olmasından ve fazla-

sıyla derin düşünceler geı>ktirmemesjnden geliyordu. Yaklaşan kar-

maşa belki elfierin, bejy de orkıanrij yani Dnark'ın ya da

Obould'un, veya ikisinin de işine yarayacaktı. Bunu belirlemek

Tos'un'a düşmüyordu. Oı,un gorev; karmaşa ne yöne doğru patlak

verirse versin, kendisini ^ — biçimde hayatta kalıp kâr edecek

konuma getirmekti-

Son zamanlarda elflerU geçirdiği tüm anlar boyunca, yüzey hal-

kının yanında yaşama hayal,erine mgmen^ Tos'un Armgo öncelikle

ve daima bir drow olmuşt^

Khazid'hea'nm onu son derece takdir eniğm net bir şekilde hissetti.

94

ORK KRAL *-fî

—H-—

Grguch memnun değildi. Tünel girişinin önündeki yamaçta

ayaklarıyla yeri teperek ilerledi ve tüm Karuck Klanı önünden kaçtı.

Elbette Hakuun dışında tümü kaçmıştı. Hakuun, Grguch'tan kaça-

mazdı. Buna izin yoktu. Eğer Grguch, Hakuun'u öldürmek istediği-

ne karar verirse Hakuun'un bunu kaderi olarak kabul etmesi gereki-

yordu. Karuck Klanı'nın şamanı olmak böyle bir sorumluluk gerek-

tiriyordu. Bu, Hakuun'un ailesinin nesiller boyunca kabul ettiği ve

ailesinden birçok kişinin hayatına mal olmuş bir sorumluluktu.

Fakat Grguch'un onu ikiye bölmeyeceğini biliyordu. Reis, elfle-

rin kaçmasına hiddetlenmişti ama bu savaş Karuck Klanı için bir

zaferden başka bir şey sayılmazdı. Elflerden birkaçını yaralamakla

kalmamış, onları kaçırmışlardı ve şu baş belası tünel olmasaydı bas-

kıncı elf birliği kesin bir hezimetten asla kurtulamazdı.

Ne var ki, Karuck Klanı'nın iri yabanileri tünele girip onları ta-

kip edememişlerdi ve bu da Grguch'u çileden çıkartmıştı.

"Bu iş burada bitmeyecek," dedi Hakuun'un yüzüne doğru.

"Elbette bitmeyecek."

"Bu çirkin peri halkıyla ilk karşılaşmamızda daha büyük bir me-

saj vermeyi istiyordum."

"Kaçan elflerin yüzlerinde dehşet ifadesi vardı," diye yanıtladı

Hakuun. "Bu dehşeti halklarına yayacaklardır."

"Daha kesin bir şekilde tepelerine çökmeden önce."

Hakuun emrin gelmesini bekleyerek duraksadı.

"Planla," dedi Grguch. "Yuvalarına saldıracağız."

Hakuun başıyla onayladı ve bununla tatmin olmuş gibi görünen

Grguch dönüp diğerlerine emirler yağdırmaya başladı. Elbette ki

elfler kaçıp sessizce katliam yapmak üzere saklandıkları için korkak

yaratıklardı. Bu yüzden şef, savunmaları ve kaşifleri görevlendir-

meye başlayarak Hakuun'u düşünceleriyle baş başa bıraktı.

Daha doğrusu Hakuun öyle sanıyordu.

Otuz santimetrelik yılan omzuna konduğunda Hakuun irkilip

donakaldı ve nefesini tuttu. Kendini Jaculi'yle -Jack'in özel atölye-

95

^- =H3f-* R.A. SALVATORE

sinden dışarı çıktığı zaman büründüğü yılan görüntüsündeki haline

verdiği isim buydu- karşı karşıya bulduğu her zaman Hakuun'un

tepkisi bu oluyordu. Bu zamanların az olmasına minnettardı.

"Gidişinizi bana haber vermeni isterdim," dedi Jack, Hakuun'un

kulağına.

"Seni rahatsız etmek istemedim," diye ürkekçe cevap verdi

Hakuun; zira Jack'in dili kulağının yanında hareket ederken ve o

çatallı, büyülü şimşeklerden birini zavallı Hakuun'un kafasının

içinden geçirebilecek kadar yakındayken ork sabit durmakta zorla-

nıyordu.

"Karuck Klanı beni sık sık rahatsız ediyor," diye ona hatırlattı

Jack. "Bazen diğerlerine benden bahsettiğini düşünüyorum."

"Asla etmedim, Müthiş Kişi!"

Jack'in kahkahası bir tıslama halinde çıktı. Yıllar önce orklar

üzerinde hakimiyet kurmaya ve onları aldatmaya başladığında hare-

ketlerine yön veren tek şey faydacılıktı ama yıllar içinde işin aslını

kabul etmeye başlamıştı; o çirkin yaratıkların korkudan ödünü pat-

latmayı seviyordu! Bu Gnom Jack'in sahip olduğu pek az zevkten

biriydi, zira yaşadığı hayat çok basit ve... ve neydi? Sıkıcı olduğu-

nu biliyordu ve bunu kendine itiraf etmek onu acıtıyordu. Kalbinin

gizli köşelerinde Jack mağaralardan çıkan Karuck Klanı'nı neden

takip ettiğini biliyordu; çünkü tehlikeye, hatta ölüme duyduğu kor-

ku bile her şeyin aynı kalmasına izin vermeye duyduğu korkuya

baskın geliyordu.

"Neden Karanlıkaltı'ndan çıktınız?" diye sordu.

Hakuun kafasını sağa sola salladı. "Eğer haberler doğruysa

burada kazanılacak çok şey var."

"Karuck Klanı için mi?"

"Evet."

"Peki, Jaculi için?"

Hakuun acı acı yutkundu ve Jack tekrar kulağına tıslayarak

güldü.

"Gruumsh için," diye fısıldamaya cüret etti Hakuun.

Ne kadar zayıf bir şekilde söylenmiş olsalar bile bu sözler karşı-

sında Jack duraksadı. Hakuun'un ailesi üzerindeki tüm hakimiyeti-

96

ORKKRAL *-»

ne rağmen Gruumsh'a duydukları bağnaz hizmet aşkı asla sorgula-

namazdı. Hakuun'un atalarından birini -Jack büyük babası olduğu-

nu düşünüyordu ama bunu tam olarak hatırlayamıyordu- Gruumsh

aleyhine tek bir kelime etmeye zorlamak için Jack'in koca bir ikin-

di vakti boyunca ona işkence etmesi gerekmişti ve bundan kısa süre

sonra görevini oğluna devredip Gruumsh adına kendini öldürmüştü.

Gnom büyücü tıpkı mağaradaki gibi iç geçirdi. Gruumsh söz

konusu olduğu için Karuck Klanı'nı yolundan saptıramayacaktı.

"Göreceğiz bakalım," diye Hakuun'un kulağına fısıldadı. Bunu

aynı zamanda kendine de söylemiş, inatçı orkların bazen kendi

amaçlarına hizmet ettiklerini kabullenmişti.

Belki de bu durumla biraz eğlenebilir ve kâr sağlayabilirdi. Ayrı-

ca kaybedecek neyi vardı ki? Tekrar havayı kokladı ve bir şeylerin

farklı olduğunu yeniden hissetti.

"Etrafta bir sürü ork var," dedi.

"On binlerce," diyerek doğruladı Hakuun. "Kral Obould Bol-

Ok'un çağrısına kulak verdiler."

'Bol-Ok,' diye düşündü Jack. Bu isim çok geçmişte kalan hatı-

ralarında çınlıyordu. Aklına bir kale geldi; Fel... Felb... Fel-bir-şey

Kalesi. Cücelerin bir mekanıydı. Jack cücelerden pek hoşlanmazdı.

Tüm o çekiç gürültüleri ve mantıksız bir şekilde şarkı olarak nite-

lendirdikleri o tekerlemeleriyle cüceler sinirlerini en az orklar kadar

bozuyordu.

"Göreceğiz bakalım," dedi tekrar Hakuun'a. Çirkin Grguch'un

hızla yaklaştığını gören Jack, Hakuun'un yakasından içeri süzülüp

sırtında bir yerde durdu. Sadece şamanın yabani Grguch'la tartışır-

ken kekelemesiyle eğlenmek için arada sırada çatallı dilini

Hakuun'un çıplak tenine değdirdi.

97

GAUNTLGRYM

ORK KRAL *-*

Karanlıkaltı 'ndan, canavarların diyarından geldim. Rüzgarın

,. adamı kaskatı kesebileceği veya bir bataklığın bir yolcuyu ne

luv bittiğini anlamadan, -gevşek çamurun sarmaladığı boğuk bir

havkırış olmadığı sürece- çığlık atmasına bile imkan vermeyecek

bir hızla yutabileceği Buzyeli Vadisi 'nde yaşadım. Wulfgar 'da şey-

tanların diyarı Abyss'in korkularını gözlemledim; bundan daha

berbat, nefret dolu ve işkence edici bir yer olabilir mi? Doğrusu

tehlikeli bir varlık.

Etrafımı bu canavarlarla, rüzgarla ve bataklıkla, şeytanlarla

homurdanıp kükreyerek, çeneleri öne çıkık, silahları havaya kaldı-

rılmış bir şekilde korkusuzca yüzleşecek arkadaşlarla kuşattım.

Hiçbiri onlarla Bruenor kadar korkusuzca yüzleşemez, tabii ki.

Ama onu bile, hatta hepimizi sanki ayağımızın altındaki toprak

titreyip yarılıyormuş gibi kesin bir şekilde sarsacak bir şey var.

Değişim.

Dürüst bir değerlendirmeyle değişim korkunun kaynağıdır; yeni

bir şey düşüncesi, tanıdık olmayan bir paradigma deneyimlerimizin

öylesine ötesindedir ki bizi nereye götüreceğini gerçekten kestire-

meyiz bile. Değişim... Belirsizlik...

En temel korkumuzun -ölüm korkusu- köküdür; karşısında de-

taylı senaryolar ve gerçek olsun olmasın 'gerçeklik' inşa ettiğimiz

bir değişim, bir bilinmeyen. Bu inşalar, bence, hayatlarımızda olup

biten sıradanlıkların bir uzantısıdır. Gündelik yollarımızın aynılı-

ğıyla oluklar kazarız ve aslında onlarda huzur bulurken bu günde-

lik işlere sövüp sayarız. Uyanır ve günlerimizi alışkanlıklar üzerine

inşa ederiz, hızla, katı bir şekilde kurallar koyar, anlık varlıkları-

mızda sadece birazcık bükerek onlara uyarız. Değişim atılmayan

zar, kullanılmayan sava parçasıdır. Yalnızca üzerinde biraz kontrol

sağladığımızda, her ne kadar güç de olsa, ancak olası bir telafi söz

konusuysa heyecan verici ve korkutucudur.

Gerçek seçime dayalı o güvenli çizgiden yoksunsa, o kontrol his-

sini barındırmıyorsa değişim sadece korkutucudur. Hatta dehşet

verici.

Bir ork ordusu Bruenor'u korkutmaz. Obould Bol-Ok,

Bruenor 'u korkutmaz. Ama Obould 'un temsil ettiği şey, özellikle de

99

»-» R.A. SALVATORE

Ork Kralı yürüyüşünü durdurup krallığını kurarsa ve bundan da öte

Gümüş Sınırlar'in diğer krallıkları bu yeni paradigmayı kabul

ederse, işte bu Bruenor Battlehammer 'ı, benliğinin derinliklerini ve

inancının ilkelerini sarsacak kadar korkutur. Obould, Bruenor un^

soydaşlarından, krallığından ve hayatından çok daha fazlasını teh-

dit ediyor. Orkun tasarıları Bruenor'un halkını sarmalayan inanç

sistemini, Mührü Salonu 'nun tek amacını, cüce olma anlayışını ve

orkların kararlı ve aralıksız bir şekilde içine girdikleri cüce kavra-

mını sarsıyor. Bunu açıkça söylemeyecektir; ama Bruenor'un ork-

ların saldırmasını, onların kazanmasını, sonunda, onun orklardan

ve goblin türünden beklediği davranışlarını yerine getirmesini dili-

yor olduğundan şüpheleniyorum. Diğer olasılık fazlasıyla uygun-

suz, üzücü, Bruenor 'un kimliğine fazlasıyla zıt duruyor, zira onun

için makul, hatta mümkün olanı göz önünde bulundurmak herkes

için çok daha az acıya sebep olacaktır.

Önümde Bruenor Battlehammer 'in ve Gümüş Sınırlar 'daki tüm

cücelerin kalplerinde yatan bir savaş görüyorum.

Ne de olsa ele bir silah almak ve bilinen bir düşmana, bir orka

ölümüne saldırmak çok daha kolaydır.

Bildiğim tüm kültürlerde, yanlarında yer aldığım tüm ırklarda

çevreyi böylesi bir uyumsuzluk, kontrol edilemeyen ve atılan adım-

ları zorla, isteksizce atmaya mecbur kılan olaylar sardığında, hayal

kırıklığına uğramış izleyicilerin genellikle dünyayı doğru yola soka-

caklarına inandıkları bir işaret, bir odak noktası -bir tanrı, bir

insan, bir mekan, büyülü bir eşya- aradıklarını gözlemledim.

Mührü Salonu 'nda Kral Bruenor 'un bunu, hepsini düzelteceğine ve

her şeyi Obould 'un acımasız saldırısından önceki haline sokacağı-

na dair yığınla fısıltı yükseliyor. Bruenor daha önce defalarca say-

gılarını kazandı ve kahramanlık pelerinini klan tarihindeki herhan-

gi bir cüce kadar rahat ve hak edilmiş bir şekilde takıyor. O halde

buradaki cücelerin çoğu için umudun işareti, odak noktası Kral

Bruenor 'un ta kendisidir.

Ki bu da yalnızca Bruenor 'a daha fazla sorumluluk yüklüyor;

çünkü korkan kişiler inançlarını başka bir bireye yüklediklerinde

yetersizlik, huzursuzluk veya suistimal kat kat dallanıp budaklanı-

100

ORK KRAL

Dolayısıyla umudun merkezi olmak Bruenor 'a yalnızca ğergin-

tık ekliyor Çünkü bunun doğru olmadığını ve beklentilerin yapabi-

ı çeklerin çok ötesinde olabileceğini biliyor. Gümüşay'ın Leydi

Alustriel'ini veya liderlerden başka hiçbirini, hatta Felbarr

kalesi'nin Kralı Emerus Warcrown'u bile Obould'a karşı harekete

prmeye ikna edemez. Ve Mithril Salonu 'nun birlikleriyle tek başı-

na harekete geçmek tüm Battlehammer Klanı 'nın katliamı anlamı-

na gelir. Bruenor yalnızca kahraman pelerini değil, bir de kurtarı-

cı kimliği kuşanması gerektiğini biliyor ve bu da onun için korkunç

bir yük oluşturuyor.

Ve böylece düşünceleri kontrolden çıkan ve vahşi beklentilere

gömülen Bruenor da kendisine umutlarını yerleştirebileceği bir

odak noktası buldu. Bu kış boyu dudaklarından en çok dökülen söz-

cükler şunlardı; 'Gauntlgrym, elf.'

Gauntlgrym. Bu, Battlehammer Klanı ve tüm Delzoun cüceleri

arasında bir efsanedir. Ortak miraslarının, Delzoun kabilelerinin

şovundan gelen herkes için cüce uygarlığının doruk noktasını tem-

sil eden ihtişam, zenginlik ve güç dolu muazzam şehrin adıdır. Belki

de, tarih mitle kurulur, bir zamanlar sahip olunana kasıtsızca çeki-

len dikkattir. Geçmiş zaman kahramanlarının her geçen nesille da-

ha büyük paylar alışı gibi bu diğer umut ve gurur odak noktası da

genişliyor.

'Gauntlgrym, elf,' diyor Bruenor değişmez bir kararlılıkla. Tüm

cevaplarının orada yattığından emin. Gauntlgrym 'de Bruenor, Kral

Obould 'un yaptıklarını çözecek bir yol bulacak. Gauntlgrym 'de

orkları deliklerine nasıl geri tıkacağını ve daha da önemlisi, Gümüş

Sınırlar 'in ırklarını nasıl yeniden birleştireceğini, düzgün yerlere,

yaşlı, metin bir cüceye mantıklı gelen yerlere nasıl yerleştireceğini

keşfedecek.

Buradan Kılıç Sahili'ne yaptığımız yolculukta o büyülü krallığı

bulduğumuza inanıyor. Uzun zaman önce geride bırakılmış olan bu

meziyetsiz lağım çukurunun aradığı cevapları bulacağı yerin girişi

olduğuna inanmak zorunda.

Aksi takdirde kaygılı halkının cevabı kendisi olacak. Ve Bruenor

onların inançlarının yersizliğini biliyor, zira şu anda Obould bilme-

101

. 4*^"* R-A- SALVATORE

cesine verebileceği bir yanıt yok.

Böylece dini bütün bir inananın kurtarıcı tanrısının adını mırıl

danışındaki inançla 'Gauntlgrym, elf 'diyor.

Oraya, doğudaki çorak geçitte yer alan o deliğe gideceğiz. Gi-

dip -artık gerçekte her ne anlama geliyorsa- Gauntlgrym 'i bulaca-

ğız. Belki de Bruenor 'un içgüdüleri doğrudur; ölüm döşeğindeyken

Moradin 'in ona söyledikleri bunlar olabilir mi? Belki de büsbütün

farklı bir şey buluruz ama hu, yine de bize, Bruenor'a, Mithril

Salonu için bulması gereken cevapları anlaşılır kılar.

Böylesi saplantılı ve çaresizken ve halkı da öyleyken, Bruenor

henüz kurtarıcımıza verdiği adın bir önemi olmadığını anlamıyor.

Asıl önemli olan, hedefimiz olarak belirlediği yer değil, çözüm ve

gerçek için yapılan arayışın kendisidir.

'Gauntlgrym, elf.'

Elbette...

- Drizzt Do'Urden

102

EVE İLK ADIMLAR

Gümüşay'ın, asma yapraklarıyla süslü parıldayan gümüşi kapı-

ları kapalıydı ve bu da Gümüş Sınırlar'da işlerin pek de yolunda git-

mediğinin şüphe götürmez işaretiydi. Haşin yüzlü bekçiler, elfler ve

insanlar, şehrin surları boyunca ve yaklaşan ziyaretçilerin kontrol

noktası olarak hizmet gören bir dizi küçük, taştan ev çevresinde

konuşlandırılmıştı.

Catti-brie -yolda geçen günlerinde git gide daha da topallar

olmuştu- ve Wulfgar kendilerine yönelen gergin bakışları fark etti-

ler. Yine de kadın, yaklaşık iki buçuk metre uzunluğunda, geniş ve

güçlü omuzlu yoldaşının sıradan zamanlarda bile böylesi bir telaşa

neden olacağını anlayarak sadece gülümsedi. Tahmin edileceği üze-

re, çift yaklaştıkça o gergin muhafızlar rahatladılar ve hatta el salla-

yarak ikiliyi selamladılar, zira barbarın sembolü olan gri kurt pele-

rinini ve Mithril Salonu ile Gümüşay arasında çoğunlukla elçi gör-

evi gören kadını tanımışlardı.

Taş yapıları geçen ikiliye ne dur ne de yavaşla emri verildi ve

kapı onlar talep etmeden aralandı. Hatta kapının yanındaki, surların

üstündeki pek çok nöbetçi Wulfgar ve Catti-brie'yi alkışlamaya baş-

ladılar ve birden fazlası onlar geçerlerken "Hurra!" diye bağırdılar.

Şehrin kapılarının ardında muhafız komutanı ikiliye "Resmi bir

durum mu yoksa sadece zevk mi?" diye sordu. Catti-brie'ye belir-

103

. "HaH* RA- SALVATORE

gin bir endişeyle baktı. "Leydim, yaralı mısınız?"

Catti-brie, sanki önemli değilmiş gibi, yarasını hafife alan bir

bakışla karşılık verdi ama muhafız sözlerini sürdürdü: "Derhal sizin

için bir araç temin edeceğim!"

"Karda ve çamurda Mithril Salonu'ndan buraya kadar yürü-

düm," diye yanıtladı kadın. "Kendimi Gümüşay'ın dolambaçlı yol-

larından mahrum edemem."

"Ama..."

"Yürüyeceğim," dedi Catti-brie. "Beni bu zevkten yoksun bırak-

mayın."

Muhafız yumuşayıp kadını başıyla selamladı. "Leydi Alustriel

ziyaretinizden memnun olacaktır."

"Biz de onu görmekten memnuniyet duyacağız," dedi Wulfgar.

Muhafız, "Kral Bruenor'dan resmi bir haber mi var?" diyerek

sorusunu yineledi.

"Daha çok kişisel bir haber ama aynı şekilde önemli," diye ya-

nıtladı barbar. "Gelişimizi bildirir misin?"

"Haberci çoktan saraya doğru yola çıktı."

Wulfgar minnetle başını salladı. "Doğrudan bir rota çizmeyerek

Gümüşay'ın yollarında ilerleyeceğiz ve Leydi Alustriel'in sarayına

güneş zirveye ulaşmadan varacağız," diye açıkladı. "Burada olmak-

tan memnunuz; doğrusu Gümüşay yol yorgunu yolcular için hem

hoş bir manzara sunuyor hem de o yolcuları oldukça iyi karşılıyor.

Buradaki işimiz seni ve adamlarını da ilgilendirebilir, komuta-

nım..."

"Kenyon," dedi Catti-brie, zira, her ne kadar hepsi oldukça kısa

görüşmeler de olsa, adamla daha önce birkaç kez karşılaşmıştı.

"Beni hatırlamanızdan onur duydum Leydi Catti-brie," dedi

adam bir kez daha başıyla selam vererek.

"Mithril Salonu'ndan gelen ve şehirlerinizden geçmiş olabilecek

mülteciler için buradayız," dedi Wulfgar.

"Pek çok kişi geldi," diye itiraf etti Kenyon. "Ve pek çok kişi

gitti. Ama tabii ki, Leydi Alustriel adına hizmetinizdeyiz Bruenor'un

oğlu. Gidip bu sözün doğruluğunu denetleyin, sizi içeri davet ediyo-

rum."

104

ORK KRAL «-41

Wulfgar başıyla onayladı ve barbarla Catti-brie muhafızın ya-

nından ayrıldı.

Yolda yıpranmış giysileriyle, biri sihirli bir yayı koltuk değneği

olarak kullanan ve öbürü muazzam bir savaş çekicini sırtına asmış

devasa bir adamdan oluşan çift, filozofların ve şairlerin şehrinde

durdu ve pek çok meraklı bakış, süslü şehrin görünürde amaçsız

geniş, dolambaçlı yollarında ilerleyen ikiliye döndü. Zira

Gümüşay'a ne zaman bir ziyaretçi gelse, şehre kaç kez gelmiş olur-

sa olsun, bakışları yukarı kayar, her yapının duvarını kaplayan anla-

şılması güç desenleri, sanat eserlerini ve onların da yukarısında yer

alan, her yapının tepesini örten konik kule uçlarını incelerdi. Pek

çoğu faydacılığın dışa vurumuydu; yapılar çevreye ve bölgedeki

canavar tehditlerine uygun inşa edilmişti. Ticaret yapılan şehirlerin

yolları genişti, liman şehirlerinin güçlendirilmiş limanları ve dalga-

kıranları vardı ve hudutlarda yer alan kasabalar kalın surlarla çevri-

liydi. Gümüşay tüm bunların üstünde yer alıyordu, faydacılığın dışa

vurumuydu elbette ama bundan öte ruhun dışa vurumuydu. Güven-

lik ve ticaret kolaylaştırılmıştı ama ruhun ihtiyaçlarının en önemli

unsurları onlar değildi; kütüphane barakalardan daha büyüktü ve

geniş yollar, pazar yerine, dizi dizi evlere ya da ticaret mekanlarına

giden işe yarar düz çizgiler olarak değil de ziyaretçilerle orada yaşa-

yan halkın en iyi manzaralarla karşılaşmalarını sağlayacak şekilde

tasarlanmıştı.

Gümüşay'a acil bir iş için gelmek zordu, zira pek az kişi bu so-

kaklarda hızla ilerleyebilirdi ve onlardan da kimileri kişinin içine

davetsizce sokulan güzelliği alt edebilecek kadar amaca odaklan-

mayı başarabilirdi.

P~* R.A. SALVATORE

Bu nükteli sözlerde açık bir fesatlık yoktu yine de, elbette, kadı-

nın önünde yer alan çift, Kral Bruenor'un evlatlık oğlu ve kızı,

Battlehammer Klanı'ndaki tek insanlardı. Wulfgar gülümseyip kı-

kırdadı ama Catti-brie içinde böylesi bir neşe bulamadı.

Muhteşem kadına, Yedi Kız Kardeş'ten birine, muazzam

Gümüşay'ın lideri Leydi Alustriel'e baktı. Ancak Wulfgar onu dürt-

tüğünde eğilip kadını selamlamayı akıl edebildi ve Catti-brie o an

bile bedenini eğerken başını eğmeyerek Alustriel'e dikkatle bakma-

ya devam etti.

Zira kendisine rağmen Catti-brie ürkmüştü. Alustriel neredeyse

iki metre uzunluğunda ve insan standartlarına, elf standartlarına

-tüm standartlara- göre inkar edilemeyecek kadar güzeldi. Catti-brie

daha üstün ırkların, yaratıkların bile kadının varlığından memnuni-

yet duyacağını kalbinin derinliklerinde hissediyordu, zira

Alustriel'de bir şekilde ölümlü varlığın ötesinde bir parlaklık ve

cazibe vardı. Omuzlarına gür bir şekilde dökülen saçları gümüş

rengi ve parlaktı ve gözleri bir adamın kalbini eritebilir veya kadı-

nın arzusuyla var olan tüm cesaretini silip atabilirdi. Cübbesi sadey-

di, altın dikişli yeşil bir giysiydi ve üzerine yalnızca birkaç zümrüt

işlenmişti. Pek çok kral ve kraliçe çok daha süslü ve şık cübbeler

giyerlerdi ama tabii ki Alustriel'in süse ihtiyacı yoktu. Adımını attı-

ğı her oda emrine amade bir yere dönüşüyordu.

Catti-brie daima nazik ve arkadaşça yaklaşmıştı ve ikilinin bir-

birlerine karşı son derece sıcak olduğu zamanlar olmuştu. Ama

Catti-brie, Alustriel'i uzun zamandır görmüyordu ve bir şekilde ka-

dının varlığı karşısında ezilmekten kendini alamadı. Bir zamanlar

Alustriel'in Drizzt'in sevgilisi olduğunu duyup Gümüşay

Leydisi'ni kıskanmıştı ve bunun doğru olup olmadığını hiçbir

zaman öğrenmemişti.

Catti-brie içten bir şekilde gülümseyip kendi haline güldü ve

tüm olumsuz düşünceleri bir kenara attı. Drizzt'e dair bir konuda

bundan böyle kıskançlık yapamazdı, ayrıca drowla olan ilişkisi göz

önünde bulundurulunca hiç kimse karşısında kendini küçük de gö-

remezdi.

Tanrılar bile Leydi Alustriel karşısında başlarını eğip selam veri-

106

ORK KRAL e-#

vorlarsa ne fark ederdi ki? Zira Drizzt, Catti-brie'yi seçmişti.

Catti-brie'yi şaşkınlığa uğratarak Alustriel kadına doğru yürüdü,

onu kucaklayıp yanağından öptü.

"Birbirimizi son görüşümüzün üzerinden aylar geçti, leydim,"

dedi Alustriel yeniden Catti-brie'yi kol uzunluğu kadar uzağına ala-

rak. Uzandı ve Catti-brie'nin yüzüne düşen kumral saç telini arka-

ya attı. "Sanki yolun kiri sana bulaşamazmış gibi böylesi güzel kal-

mayı nasıl beceriyorsun, hiç anlamıyorum."

Catti-brie ne cevap vereceğini bilemedi.

"Binlerce orkla savaşabilirsin," diye devam etti Alustriel, "tabii

ki onları katledersin, kılıcını, yumruğunu ve çizmelerini kana bular-

sın. Ama bu leke bile ışıltını gölgeleyemez."

Catti-brie fazla mütevazı bir kahkaha attı. "Leydim, fazla kibar-

sınız," dedi. "Mantığa ters düşecek kadar kibar, korkarım."

"Tabii ki böyle söylersin Bruenor'un kızı. Güzelliğini ve cazibe-

ni pek de takdir etmemiş cüceler arasında büyümüş bir kadınsın.

Kendi ırkının içinde olsaydın onları nasıl da geride bırakırdın, hayal

bile edemezsin."

Bunu nasıl yorumlayacağım bilemeyen Catti-brie'nin yüzü şaş-

kınlıkla buruştu.

"Ve işte bu da senin cazibenin bir parçası," dedi Alustriel. "Al-

çak gönüllülüğün planlı değil, içten."

Catti-brie daha az şaşkın değildi ve bu Wulfgar'ı güldürdü.

Catti-brie onu susturmak üzere kaşlarını çattı.

"Rüzgar, Drizzt'i kocan olarak seçtiğini fısıldıyor," dedi Alustriel.

Alustriel konuşurken hâlâ Wulfgar'a bakan Catti-brie, barbarın

hafif suratını ekşittiğini fark etti... ya da belki de bu yalnızca onun

hayal gücünün bir ürünüydü.

"Evli misin?" diye sordu Alustriel.

"Evet," diye cevapladı Catti-brie. "Ama henüz resmi bir tören

yapmadık. Obould'un karanlığının ortadan kalkmasını bekliyoruz."

Alustriel'in yüz ifadesi ciddileşti. "Korkarım bu oldukça uzun

bir süre."

"Kral Bruenor sürenin uzamaması için son derece kararlı."

«~* R.A. SALVATORE

omuz silkti. "Umarım Drizzt Do'Urden ile birleşmeni en kısa za-

manda kutlarsın, hem Mithril Salonu'nda hem de burada;

Gümüşay'da, benim onur konuğum olarak. Sarayımı sana memnu-

niyetle açarım, zira halkımın çoğu sevgili Kral Bruenor'un kızıyla,

var olan en sıra dışı kara elfın iyiliğini ister."

"Ve sarayınızın pek çok üyesi de Drizzt'in Mithril Salonu'nda

kalmasını tercih eder," dedi Catti-brie, niyet ettiğinden biraz daha

sert bir şekilde.

Ama Alustriel yalnızca gülüp başıyla onayladı, sonuçta bu, faz-

lasıyla doğru ve inkar edilemezdi. "Pekala, Fret onu seviyor," dedi,

en sevdiği danışmanı olan oldukça sıra dışı ve nadide bir düzene

sahip olan bir cüceyi kast ederek. "Ve Fret seni seviyor, ben de

öyle... ikinizi birden. Zamanımı saray lordlarıyla leydilerinin basit-

liklerine ve kasılmalarına kafa yorarak geçirecek olsam sonsuz bir

teskin ve özür politikası uygulamam gerekir."

"O halde şüpheye düştüğünüzde Fret'e güvenin," dedi Catti-

brie. Göz kırptı ve Alustriel içten bir kahkaha atıp kadına yeniden

sarıldı.

Bunu yaparken Catti-brie'nin kulağına, "Buraya daha sık gel,

sana yalvarıyorum, beraberinde inatçı kara elfin olsun olmasın,"

diye fısıldadı.

Sonra Wulfgar'a doğru yöneldi ve adamı sıcak bir kucaklamay-

la sardı. Yeniden kol mesafesi kadar uzaklaştığında yüzü meraklı bir

ifadeye büründü. "Beornegar'ın oğlu," dedi sessizce, saygıyla.

Bunun üzerine Catti-brie'nin ağzı şaşkınlıktan bir karış açık

kaldı, zira VVulfgar yalnızca son zamanlarda böyle anılmaya başlan-

mıştı ve Alustriel'in her nasılsa bunun farkında olduğunu düşündü.

"Mavi gözlerinde ferahlık görüyorum," diye belirtti Alustriel.

"Daha önce hiç böylesi huzurlu olmamıştın; bundan yıllar önce seni

ilk gördüğüm an bile."

"O zamanlar gençtim ve ruhum çok güçlüydü," dedi AVulfgar.

"Birinin böyle olması mümkün mü?"

Wulfgar omuz silkti. "Fazla kaygılı o halde," diye düzeltti.

"Şimdi gücünü daha derinlerde saklıyorsun çünkü onun içinde

ve onu kullanma şeklinle kendini daha güvende hissediyorsun."

108

ORK KRAL *~m

Wulfgar'ın onaylaması Alustriel'i memnun etmiş gibiydi ama

Catti-t>rie bakışlarını iri adamdan uzun boylu kadına çevirip durma-

devam etti. Sanki şifreli veya yarı yarıya dile getirilen sırlarla

konuşuyorlarmış gibi hissetti; diğer yarıyı yalnızca o ikisi biliyordu.

"Huzurlusun," dedi Alustriel.

"Ve yine de değilim," diye cevapladı Wulfgar. "Zira kızım...

kızı, Colson'u kaybettim."

"Öldürüldü mü?"

Wulfgar nazik kadını sakinleştirmek için derhal başını iki yana

salladı. "Delly Curtie, Obould'un sürülerine yenildi ama Colson ya-

şıyor. Fethedilen kuzey topraklarının mültecileri eşliğinde nelırin

karşısına gönderildi."

"Buraya, Gümüşay'a mı?"

"Bilmek istediğim de bu," diye açıkladı Wulfgar.

· Alustriel başıyla onaylayıp bir adım geriledi ve böylece ikisini

de koruyucu bakışlarının altına aldı.

"Mağara mağara dolaşabiliriz," dedi Catti-brie. "Ama ne

Gümüşay ne de Sundabar küçük şehirler ve çevrede daha çok kasa-

ba var."

"Siz konuklarım olarak burada kalacaksınız," diye ısrar etti

Alustriel. "Gümüşay garnizonundaki tüm askerleri toplayacak ve

esnaf loncasıyla konuşacağım. Kısa süre içinde cevabınızı alacağı-

nıza söz veriyorum."

"Çok cömertsiniz," dedi Wulfgar başıyla selam vererek.

"Benzer bir şekilde Mithril Salonu'na gelmiş olsaydık Kral

Bruenor, Wulfgar ya da Catti-brie bana veya benim halkımdan biri-

ne daha azını mı sunardı?"

Bu yalın gerçek iki minnettar yolcunun itiraz etmesini engelledi.

"Bazı ortak mağaralara gidip çevredekilere sorabileceğimizi dü-

şündük," dedi Catti-brie.

"Ve tüm dikkatleri üzerinize çekeceksiniz, öyle mi?" diye karşı-

lık verdi Alustriel. "Colson'u alan bu insan, çocuğu size geri ver-

mek isteyecek mi?"

Wulfgar başını iki yana salladı ama Catti-brie, "Bilmiyoruz

fakat istemeyebilir," dedi.

109

\*-* R.A. SALVATORE

"O halde konuklarım olarak burada kalmanız daha iyi. Hanlara

sık giden kişilerle bağlantılarım var. Bir liderin halkın endişelerini

bilmesi önemli. Aradığınız cevaplar kolaylıkla bulunacaktır... en

azından Gümüşay'da." Görevlilerini harekete geçirdi; "Onları götü-

rüp rahat ettirin. Fret'in Catti-brie'yi görmek isteyeceğini düşünü-

yorum."

"Benim yüzümden yolun tozunu yutmamalı," diye tatsız bir

şekilde belirtti Catti-brie.

"Sadece sana değer verdiği için, tabii ki."

"Ya da tozdan böylesi nefret ettiği için?"

"O da var," diyerek kabullendi Alustriel.

Catti-brie, Wulfgar'a bakıp boyun eğen bir şekilde omuz silkti.

Bu anlaşmayı onun da böylesi rahatça kabullenişine şaşırmış, mem-

nun olmuştu. Görünüşe bakılırsa işi Alustriel'e bırakıp Gümüşay

Leydisi'nin lüks sarayında rahatlayıp dinlenmenin daha uygun ola-

cağını gerçekten anlamış gibi duruyordu.

"Ve bahse girerim ki düzgün giysiler bile giymiyor!" diyen,

rahatsız olduğu açıkça belli olan, hem melodik hem elf gibi şarkı

söylercesine tınlayan hem de bir cüce; -var olan en sıra dışı cüce-

gibi böğürtüsü yankılanan bir ses duyuldu.

Wulfgar ve Catti-brie dönüp parlak yeşil süslemeli, güzel beyaz

bir cübbe giyen arkadaşlarının odaya girişini izlediler. Catti-brie'ye

baktı, onaylamaz bir şekilde iç geçirdi ve özenle manikür yapılmış

kısa ve kalın elini salladı. Sonra durup yeniden iç geçirdi ve elini

çenesine götürüp Catti-brie'yi değiştirme işine kafa yorarken par-

maklarıyla düzgünce kesilmiş gümüş sakalını okşadı.

"Seni gördüğüme sevindim Fret," dedi Alustriel. "Görünüşe bakı-

lırsa tam da sana göre bir iş var. Onun ruhunu incitmemeye çalış."

"Ruhu kokuyla karıştırıyorsunuz leydim."

Catti-brie kaşlarını çattı ama içten içe yayılan gülümsemesini

bastırmak zordu.

"Fret bir kaplana çanlar takıp parfüm sıkar, buna eminim," dedi

Alustriel ve kadının yakınında bulunan hizmetlileri cüceye güldüler.

"Ve rengarenk kurdeleler takıp tırnaklarını boyarım," diye gu-

rurla cevap verdi şık cüce. Catti-brie'nin yanına yürüyüp "tsk tsk"

110

ORK KRAL "MM

seSi çıkardı ve kadını dirseğinden yakalayıp çekti. "Güzelliği takdir

ettiğimize göre ortaya çıkmasını sağlamak da bizim en yüce görevi-

mizdir. Ve ben de böyle yapacağım. Şimdi benimle gel çocuğum.

Katlanmak zorunda olduğun uzun bir banyo var."

Catti-brie, Wulfgar'a bakıp gülümsedi. Uzun ve güç yolculukla-

rından sonra oldukça iyi bir şekilde 'katlanmayı' planlıyordu.

Wulfgar'ın kadına sunduğu gülümseme de aynı şekilde içtendi.

Alustriel'e dönüp selam verdi ve kadına teşekkür etti.

"Gözcülerim Colson'un izini sürerlerken Wulfgar için ne yapa-

biliriz?" diye sordu Alustriel.

"Güzel şehrinize manzarası olan sessiz bir oda," diye yanıtladı

ve ardından fısıldarcasına ekledi: "Batıya bakanlardan biri."

—W—

Catti-brie, Wulfgar'ı o akşamın erken saatlerinde ana kulenin

-sarayı süsleyen düzinelercesinden biri- yüksek balkonlarından bi-

rinde buldu.

"Cüce yetenekli," dedi Wulfgar.

Catti-brie'nin yeni yıkanmış saçı leylak ve bahar kokuyordu.

Saçı neredeyse hep açık, omuzlarına dökülüyordu ama bu kez bir

yandan toplanmış ve öbür tarafı da kabartılıp kıvrılmış, diğerine tut-

turulmuştu. Göz rengini ortaya çıkarıp belirginleştiren açık mavi bir

cübbe giyiyordu, askıları narin omuzlarının pürüzsüzlüğünü gözler

önüne seriyordu. Beline, vücudunun düzgün hatlarını vurgulayan

beyaz ve altın rengi bir kuşak bağlanmıştı. Elbise yere değmiyordu

ve Wulfgar, kadının geyik derisi çizmelerini değil de dantelli ve süs-

lemeli bir çift narin terlik giydiğini fark edince şaşkınlığını gülüm-

seyerek gösterdi.

"Ya bana istediğini yapmasına izin verecektim ya da burnunun

ortasına bir yumruk atacaktım," diye belirtti Catti-brie, ses tonuyla

bariz bir şekilde kendini aşağılıyordu çünkü Cüce aksanını hafifçe

ortaya çıkarmıştı.

"Bir yanın bundan hoşlanmıyor mu?"

Catti-brie kaşlarını çattı.

111

R.A. SALVATORE

"Drizzt'in seni böyle görmesini istemez miydin?" diye bastırdı

barbar. "Surat ifadesinden zevk almaz miydin?"

"Zevkimi ork öldürerek alırım."

"Kes şunu."

Catti-brie adama sanki ondan tokat yemiş gibi baktı.

"Kes şunu," diye tekrarladı Wulfgar. "Burada; Gümüşay'da ne

botlarına, ne silahlarına, ne de cüce soyunun pragmatizmiyle o uzun

süre önce unutulan aksana ihtiyacın var. Fret büyülü çalışmasını

yaptıktan sonra hiç aynaya baktın mı?"

Catti-brie homurdandı ve arkasını döndü veya dönmek üzereydi

ama Wulfgar, bakışları ve gülümsemesiyle olduğu yerde kalmasını

sağladı.

"Bakmalısın," dedi.

"Aptalca konuşuyorsun," diye karşılık verdi Catti-brie, artık

aksanlı konuşmuyordu.

"Alakası bile yok. Gümüşay'ın manzarasının tadını çıkarmak

aptallık mı?" Yan döndü ve kolunu batının derinleşen kasvetine, ba-

ğımsız biçimli şehrin, pek çoğunun penceresinde mumlar yanan loş

yapılarına doğru savurdu. Kulelerden bazılarının üzerindeki zarar-

sız, hayali ateşin parıldayan alevleri cezbedici şekillerini daha da

öne çıkarıyordu.

"Bu saraya gelirken yürüdüğümüz yollarda zihninin dalıp gitme-

sine izin vermedin mi?" diye sordu Wulfgar. "Çevrende bu denli gü-

zellik varken kendini öyle hissetmekten alıkoyabilir misin? O halde

kendi görünüşün söz konusuyken neden farklı olsun? Çamurun ve ba-

sit giysilerin arkasına saklanmaya neden böylesi kararlısın?"

Catti-brie başını iki yana salladı. Dudakları, sanki cevap vermek

istiyormuş gibi birkaç defa kıpırdadı ama söyleyecek söz bulamadı.

"Drizzt karşısındaki görüntüden memnun olurdu," diye belirtti

Wulfgar. "Ben memnunum, arkadaşın olarak. Kaba aksanın ve eski-

miş giysilerin ardına saklanmaktan vazgeç. Kim olduğundan, derin-

lerde kim olmaya cüret edebileceğinden korkmaktan vazgeç. Yo-

rucu bir iş gününün ardından ter ve pislik içinde görülmek umurun-

da değil. Vaktini süslenip püslenmek için harcamıyorsun ve tüm

bunlar sana itibar kazandırıyor. Ama böylesi zamanlarda, fırsat kar-

112

ORK KRAL *~*£H* -—

ma çıktığında, ondan kaçınmamalısın."

"Ben... kendimi değersiz hissediyorum."

"Yalnızca güzel hissetmeli ve bundan memnun olmalısın. Baş-

kalarının ne düşündüğü ve söylediği gerçekten umurunda değilse

neden hoş düşüncelerden saklanasın?"

Catti-brie bir an ona merakla baktı ve yüzüne bir gülümseme

yayıldı- "Kimsin sen ve Wulfgar'a ne yaptın?"

"Seni temin ederim ki kendisi uzun zaman önce öldü," diye

cevapladı Wulfgar. "Errtu'nun ağırlığıyla fırlatılıp atıldı."

"Seni daha önce hiç böyle görmemiştim."

"Daha önce hiç böyle olmamıştım. Memnunum ve izleyeceğim

yolu biliyorum. Artık yalnızca kendime cevap veriyorum ve özgür-

lüğü hiç böylesi tatmamıştım."

"Ve bunu benimle paylaşmak mı istiyorsun?"

"Herkesle," diye gülerek cevapladı Wulfgar.

"Bir aynaya baktım... Ya da iki," dedi Catti-brie ve Wulfgar daha

da güldü.

"Peki, gördüğün şeyden memnun kaldın mı?"

"Evet," diye itiraf etti kadın.

"Peki, Drizzt'in burada olmasını ister miydin?"

"Yeter," diye emretti kadın ve bu tabii ki 'evet' anlamına geli-

yordu.

Wulfgar kadının koluna girdi ve onu balkon korkuluklarına doğ-

ru götürdü. "Burayı pek çok insan ve elf nesli kurdu. Burası Fret ve

benzerleri için bir sığmak ve aynı zamanda ara sıra hepimizin gelip,

bakıp tadını çıkarabileceği bir yer. Bence şu an var olan en önemli

an... Kendi içimize dürüstçe, pişmanlık veya korku duymadan bak-

mak... Orklarla veya ejderhalarla savaşabilirim. En derin madenler-

den mithril çıkarabilirim. Buzyeli Vadisi 'rideki ava öncülük edebi-

lirim. Ama bunun, burada durup bakmanın ve tadını çıkarmanın

hepsinden daha önemli olduğu anlar da var ve korkarım ki pek

azlar."

Catti-brie, kolunu Wulfgar'ın beline doladı ve başını adamın

güçlü omzuna yasladı; yan yana duran iki arkadaş hayatın, algının,

yalın zevkin tadını çıkarıyordu.

113

Wulfgar koluyla kadının omuzlarını örttü, aynı şekilde huzur-

luydu, ki ikisi de o anın; hayatları boyunca hatırlayacakları, Buzyeli

Vadisi'ndeki o unutulmaz günden, genç savaşçı Wulfgar'ın ahmak-

ça, Bruenor isimli yaşlı bir cücenin başına vurduğundan beri yaşa-

dıkları her şeyi tanımlayan ve sağlamlaştıran bir imge olduğunu de-

rinden hissetti.

Bir süre öyle kaldılar ama Leydi Alustriel balkona geldiğinde o

anı yitirdiler. Kadının sesini duyan ikili döndü ve kadının han işlet-

mecisi önlüğü takan orta yaşlı bir adamla birlikte durduğunu gördü.

Alustriel, Catti-brie'yi gördüğünde duraksadı, gözleri kadının

üzerinde dolaşıyordu.

"Bana Fret'in büyülü bir iş çıkardığı söylendi," dedi Catti-brie,

Wulfgar'a bakarak.

Alustriel başını iki yana salladı. "Fret güzelliği bulur, onu yaratmaz."

"Onu Drizzt'in katledecek ork ya da Bruenor'un işleyecek metal

buluşu gibi bulduğuna hiç şüphe yok," dedi Wulfgar.

"Aynısını Wulfgar'ın içinde de aramak istediğinden söz etmişti."

Wulfgar kıkırdayıp başını iki yana sallayınca Catti-brie güldü.

"Zamanım yok."

"Çok hayal kırıklığına uğrayacak," dedi Alustriel.

"Bir dahaki karşılaşmamızda, belki," dedi Wulfgar ve sözleri

Catti-brie'nin kendisine şüpheyle bakmasına neden oldu.

Her hareketini, her ifadesini, sesinin her tonunu inceleyerek ada-

ma uzun süre baktı. Fret konusunda söyledikleri samimiydi veya

değildi ama ne olursa olsun bu tartışmalı bir durumdu çünkü

Wulfgar, Gümüşay'a bir daha asla gelmemeye karar vermişti. Catti-

brie bunu açıkça görmüştü ve daha Mithril Salonu'ndan ayrılmadan

önce hissetmeye başlamıştı.

İçine Wulfgar'la yaşadıkları son özel anla karışan bir korku dol-

du. Fırtına yaklaşıyordu. Wulfgar bunu biliyordu ve her ne kadar

henüz açıkça paylaşmamış olsa da işaretler ortadaydı.

"Bu, şehrin aşağı bölgesindeki güzel bir yer olan Şahlanan

Ejderha'dan Üstat Tapwell," diye açıkladı Alustriel. Kısa boylu,

koca göbekli adam öne doğru, hafif süklüm püklüm bir adım attı.

"Gümüşay ziyaretçilerine dinlenme fırsatı."

114

ORK KRAL «MM

"jylerhaba," diye selamladı Catti-brie ve YVulfgar onaylayarak

başım salladı.

"Sizlere de, Mithril Salonu Prens ve Prensesi," diye karşılık

verdi Tapwell, birkaç kez garip, beceriksiz reveranslar yaparak.

"Şahlanan Ejderha Mithril Salonu'ndan Surbrin'i geçen pek çok

mülteciye sığmak oldu," diye açıkladı Alustriel. "Üstat Tapwell bir

çiftin ilginizi çekebileceğini düşünüyor."

Wulfgar hevesle öne atılmıştı bile. Catti-brie dengesini sağla-

mak için adamın kolunu tuttu.

"Senin kız, Colson," dedi Tapwell, ellerini bira lekeli önlüğüne

gergince silerken. "Buraya kadar düz saçlı cılız bir şey mi?" Omzu-

nun tam altını işaret etti; bu, Colson'un saç uzunluğuna fazlasıyla

yakındı.

"Devam et," dedi Wulfgar başıyla onaylayarak.

"Son grupla birlikte geldi ama yanında annesi vardı."

"Annesi mi?" Wulfgar bir açıklama beklentisiyle Alustriel'e

baktı ama kadın sözü Tapwell'e bıraktı.

"Yani, annesi olduğunu söyledi," diye açıkladı adam.

"Adı neydi?" diye sordu Catti-brie.

Tapwell sanki cevabın ne olduğunu bulmaya çalışıyormuş gibi

huzursuzlandı. "Kıza Colson diye seslendiğini gayet net hatırlıyo-

rum. Kendi adı da buna benzer bir şeydi. Aynı şekilde başlıyordu,

ne demek istediğimi anlıyor musunuz?"

"Lütfen hatırla," diye istemde bulundu Wulfgar.

"Cottie?" diye sordu Catti-brie.

"Cottie, evet, Cottie," dedi Tapwell.

"Cottie Cooperson," dedi Catti-brie, Wulfgar'a. "Delly'nin sa-

londa takıldığı gruptandı. Obould ailesini öldürdü."

"Ve Delly ona yeni bir tane verdi," dedi Wulfgar ama ses tonu

hüzünlü değildi.

"Bu düşünceyi onaylıyor musunuz?" diye sordu Alustriel.

"Kulağa mantıklı geliyor," dedi Catti-brie.

"Yalnızca Gümüşay'a gelen son grup değil, aynı zamanda tekne

kullanım dışı kalmadan önce Surbrin'i geçen son gruptu," dedi

Alustriel. "Winter Edge muhafızları da bunu onayladı. Surbrin mül-

115

^- -H^H* R.A. SALVATORE

tecilerine -hepsine- eşlik ettiler ve mültecilerin çoğuyla beraber kal-

dılar."

"Peki, Cottie ve Colson'u sormak üzere o mültecileri buldunuz

mu?" diye sordu Catti-brie. "Cottie ve Colson da kalanlar arasında

mı?"

"Daha çok araştırma yapılıyor," diye cevapladı Alustriel. "Yal-

nızca bizim zaten bildiklerimizi onaylayacaklarından neredeyse

eminim. Zira Cottie ve çocuk gittiler."

Wulfgar'ın omuzları çöktü.

"Nesme'ye," diye açıkladı Alustriel. "O mülteciler geldikten kı-

sa bir süre sonra Nesme'den bir çağrı alındı. Şehri yeniden inşa edi-

yorlar ve gidip kendilerine katılanlara ev sunuyorlar. Bölge bir kez

daha güvende; Gümüş Şövalyeleri'nin çoğu trollerin yok edildiğin-

den veya Trollmoors'a geri gönderildiğinden emin olmak için

Nesme Süvarileri'nin yanında yer alıyor. Şehir önümüzdeki mev-

simde iyice gelişecek, korunaklı ve sağlam bir yer olacak."

"Cottie ve Colson'un orada olduğundan emin misin?" diye

sordu Wulfgar.

"Buraya, Gümüşay'a geldikten yalnızca günler sonra Nesme'ye

doğru yola çıkan kervanda olduklarından eminim. O kervan gidece-

ği yere vardı, yine de Cottie ve çocuğun tüm yolculuk boyunca ker-

vanda kaldıklarına dair bir söz veremem. Yol boyu pek çok köy ve

istasyonda durdular. Kadın bunlardan herhangi birinde ayrılmış ola-

bilir."

Wulfgar başıyla onaylayıp Catti-brie'ye baktı; izleyecekleri yol

açıktı.

"Arabamla sizi Nesme'ye uçurabilirim," diye önerdi Alustriel.

"Ama yarın gün ortasında yola çıkan, Cottie'nin katıldığı ile tama-

men aynı rotayı izleyecek olan ve daha çok muhafıza ihtiyaç duyan

bir kervan var. Sürücüler Wulfgar ve Catti-brie'nin yolculuklarında

kendilerine eşlik etmelerinden memnuniyet duyarlar ve Nesme sa-

dece on günlük bir mesafede."

"Ve Cottie'nin Nesme'nin ötesinde gidebileceği bir yer yok,"

dedi Wulfgar. "Bu işimizi fazlasıyla görür."

"Harika," dedi Alustriel. "Sürücüyü bilgilendireceğim." Kadın

116

ORK KRAL *' '^*f .

Xapwell oradan ayrıldılar.

"Yolumuz belli öyleyse," dedi Wulfgar, bundan hoşnut görünü-

yordu.

Ama Catti-brie başını iki yana salladı.

"Güney yolu güvenli ve Nesme çok uzakta değil," diye karşılık

verdi Wulfgar kadının şüpheli ifadesine.

"Korkarım bu iyi bir haber değil."

"Nedenmiş?"

"Cottie," diye açıkladı Catti-brie. "Yaram yüzünden alt tüneller-

de kaldığımda ona birkaç defa rastladım. Ruhsal ve zihinsel olarak

kırgın biri."

"Colson'a zarar vermesinden mi korkuyorsun?" diye sordu

VVulfgar gözleri endişeyle açılarak.

"Asla," dedi Catti-brie. "Ama kıza fazla sıkı yapışacağından ve

Wulfgar'ın ona uzanan ellerini hoş karşılamayacağından korkuyo-

rum.".

"Colson onun çocuğu değil."

"Ve bazıları için gerçek, sıkıntıdan başka bir şey değildir," diye

karşılık verdi Catti-brie.

"Çocuğu alacağım," dedi Wulfgar tartışmaya yer bırakmayan bir

ses tonuyla.

Bu inkar edilemez kararlılık bir yana, Catti-brie'yi asıl çarpan

Wulfgar'm Colson'dan 'çocuğum' değil de 'çocuk' olarak söz edi-

şiydi. Birkaç dakika boyunca, onu derinden anlama çabasıyla, arka-

daşını dikkatle inceledi.

Ama bir sonuç elde edemedi.

117

KADERİN KAPISINDA

"Burayı sevmiyorum."

Rüzgarın hilesi, bir çift yükselen kar tabakası arasındaki kanal-

dan aşağı eserek, Regis'in yumuşak bir tonda söylediği sözleri kuv-

vetlendirmişti, böylece sözcükler dört cüce arkadaşının çevresinde-

ki boşluğu kapladı. Cümle, soğuk esintinin inleyişine karıştı, Fell

Pass isimli mekana fazlasıyla uygun bir korku ve ağıt birliği oluştu.

En ön dışında başka bir yerde duramayacak kadar heyecanlı olan

Bruenor döndü ve buçukluğu azarlayacakmış gibi bir tavır takındı.

Ama yapmadı. Yalnızca başını sallayıp konuyu kapamakla yetindi,

zira inkar edilemez olanı nasıl inkar edebilirdi?

Bölge tekin değildi, bu aşikardı. Bunu geçen baharda, Mithril

Salonu boyunca batıdan doğuya yaptıkları yolculukta hissetmişler-

di. Çevre mevsimle değişmiş olsa da o aynı ağır atmosfer Felt;

Pass'te canlı kalmıştı. İlk geldiklerinde zemin düz ve pürüzsüzdü;

bir çift uzak dağ arasında yer alan geniş ve kolay geçilen bir geçit-

ti. Belki de o dağlardan esen rüzgarlar burada sürekli bir savaşa

tutuşmuş, zemini düzleştirmişti. O andan sonra rekabet eden rüzgar-

ların içine yoğun kar karışmış, Calim Çölü'nün kumullarını andıran

bir dizi akıntı oluşturmuştu. Dağ sınırlarını belirleyen doğu-battı

hattına dik bir şekilde yerleştirilmiş devasa, parlak beyaz deniz ka-

bukları gibiydiler. Erime ve geç gelen kışın yeniden dondumıasıyla

118

ORK KRAL «HM

karın üst yüzeyi buz tutmuştu ama bir cücenin ağırlığını taşıyacak

kadar sert değildi. Dolayısıyla zorlu yürüyüşlerini hâlâ derin olan

karın alçak yerlerinde, kumullar arasındaki kanallarda yapmaları

gerekiyordu.

Drizzt rehber görevi görüyordu. Hafif adımlarla koşuyor, ara

sıra palalarından biriyle kar tabakalarını yarıyordu. Drow bir ku-

muldan diğerine yavaş akan nehirdeki somonun sıçrayışı gibi geçi-

yordu. Hareketini sürdürebilmek için en yüksek noktalarda durarak

bir yukarı bir aşağı gitti.

Fell Pass'ın doğu girişine varmak altılının -Bruenor, Regis,

Drizzt, Thibbledorf Pwent, Cordio ve Torgar Hammerstriker- dört

gününü almıştı. Kar göz önünde bulundurulduğunda ve Kral

Obould'un muhafızlarıyla bir çift ork kervanını geçtikleri düşünü-

lünce oldukça iyi ilerledikleri söylenebilirdi. Geçide vardıktan son-

ra, deniz kabuğu şeklindeki akıntılarda bile, kumulları ölçen Drizzt

ve basacakları yerin talimatlarını veren Pwent sayesinde oldukça

sağlam bir ilerleme kaydetmişlerdi.

Yedi gün geride kalmış ve adımlar emeklemeye dönüşmüştü.

Bruenor'un efsanevi cüce şehri Gauntlgrym'in girişi olduğuna

inandığı deliğin yakınlarında olduklarından emindiler.

Bruenor'un emrettiği gibi batıdan yaptıkları yolculukta bölgenin

haritasını çıkarmışlar ve notlar almışlardı; tüm sınırları, kuzey ve

güneydeki dağ zirvelerinin açılarını ve bu tarz şeyleri belirlemişler-

di. Ama buz gibi soğuk kar battaniyesiyle Fell Pass o kadar farklı

duruyordu ki Drizzt bir türlü emin olamıyordu. Katarlarını yutmuş

olan deliğin tam yanından geçip gitmiş olma ihtimalleri hepsinin,

özellikle de Bruenor'un üzerine ağır bir yük gibi çöküyordu.

Ve bir şey daha; enselerindeki kılların ürpermesini sağlayan ha-

vada asılı bir his daha vardı. Rüzgarın dokunaklı iniltisi ölülerin

ağıtlarıyla doluydu. Buna hiç şüphe yoktu. Rahip, Cordio, keşif bü-

yüleri yapmış ve mekanda doğaüstü bir şey, anlaşılmaz veya dışlan-

mış bir varlık olduğunu öğrenmişti. Mithril Salonu'na yapılan yol-

culukta Bruenor'un rahipleri Drizzt'i, Guenhvvyvar'ı çağırmaktan

alıkoymuşlardı; çünkü yüzey ötesi kaynakların istenmeyen ilgisini

çekmekten korkmuşlardı ve işte şimdi de Cordio aynı konuya par-

119

, =T^—* R-A. SALVATORE

mak basmıştı. Fell Pass, diye temin etmişti cüce rahibi, sabit bir

düzeyselliğe sahip değil... gerçi bunun tam olarak ne anlama geldi-

ğini bilmediğini Cordio'nun kendisi de itiraf etmişti.

Bruenor, "Bize sunacak bir şeylerin var mı elf?" diyerek Drizzt'e

seslendi. Öfke dolu boğuk sesi donmuş karda yankılandı.

Drizzt ekibin solunda, batıda yer alan bir kar birikintisinin tepe-

sinde görüldü. Bruenor'a omuz silktikten sonra öne adım atıp parıl-

dayan beyaz kumuldan aşağı dengeli bir şekilde kaymaya başladı.

Ayağını kusursuzca yerleştirdi ve buçuklukla cücelerin tam yanın-

dan kayarak öbür taraflarındaki birikintinin tabanına ulaşıp hareke-

tini durdurmak için keskin eğimden yararlandı.

"Kar var," diye cevapladı. "Batının görebildiğim en uzak yerine

kadar yayılan istemediğiniz kadar çok kar."

"Karlar eriyene kadar burada kalmak zorundayız, öyle değil

mi?" diyerek homurdandı Bruenor. Elini kalçalarına koydu ve tüm-

seklerden birinin buzlu duvarını ağır çizmeleriyle tekmeledi.

"Onu bulacağız," diye cevapladı Drizzt ama sözleri Thibbledorf

Pwent'in ani homurtusunun altına gömüldü.

"Pöh!" diye soludu, ellerini birbirine vurup ağır adımlarının al-

tındaki buzlu karı çatırdatarak tepinmeye başladı. Diğerleri genelde

kürk ve çeşitli kumaş tabakaları giyerken Pwent geleneksel

Karındeşen savaş zırhına donanmıştı. Bu, boyundan ayak parmağı-

na kadar inen, sivri metal tabakalarla dolu, saldırıya uygun tüm böl-

geleri -yumruklar, dirsekler, omuzlar ve dizler- dikenli bir kostüm-

dü. Miğferinde de uzun, pürüzlü, bir zamanlar pek çok orku şişle-

miş olan sivri uçlu bir demir vardı.

"Bana yardım edecek bir büyün yok mu?" diyerek Cordio'ya

seslendi Bruenor.

Rahip çaresizce omuz silkti. "Bu labirentin bilmeceleri fiziğin

çok ötesinde, kralım," diyerek açıklamaya çalıştı. "Büyülerde soru-

lan sorular bana daha çok sorudan başka bir şey kazandırmıyorlar.

Yakm olduğumuzu biliyorum ama bunun sebebi daha çok her büyü

yapışımda o gediği içimde hissetmem."

"Pöh!" diye kükredi Pwent. Başını eğdi ve en yakın kar tabaka-

sının içine daldı; diğer tarafa geçerken ardından düşen beyaz örtül

120

ORK KRAL *·**

nün arkasında kayboldu.

"Öyleyse onu bulacağız," dedi Torgar Hammerstriker. "Sen gel-

diğin zaman burada idiyse o zaman hâlâ buradadır. Ve kralım onun

Gauntlgrym olduğunu düşünüyorsa hiçbir şey beni o mekanı gör-

mekten alıkoyamayacak."

"Hay hay ve hurra!" diyerek onayladı Cordio.

Tepelerinden püsküren karla hepsi birden sıçradı. Drizzt'in pala-

ları birden, sanki başından beri oradalarmış gibi, elinde bitiverdi.

Kumulun içindeki yarıktan hâlâ kükreyen, karla kaplı

Thibbledorf Pwent çıktı. Yavaşlamamış aksine kumulu yarıp geç-

miş, buzlu duvarları kolaylıkla çatlatarak gözden kaybolmuştu.

"Şunu kesecek misin seni lanet aptal?" diye yakındı Bruenor

ama Pwent çoktan gitmişti.

Drizzt, "Girişin yakınında olduğumuzdan eminim," diyerek

Bruenor'u temin etti ve bıçaklarını kaldırdı. "Kuzeydeki ve güney-

deki dağlardan doğru uzaklıktayız. Buna hiç şüphem yok."

"Yakınız," diye onayladı Regis, hâlâ sanki her an bir hortlağın

belirip kendisini boğazlamasını bekliyormuş gibi dört bir yana bakı-

narak. Bu konuda Regis diğerlerinden daha çok şey biliyordu, zira

aylar önce o katarın peşinden deliğe giden ve aşağıdaki karanlıkta

uzun zaman önce ölmüş bir cücenin hayaleti olduğuna inandığı şey-

le karşılaşan o idi.

"O halde aramaya devam ederiz," dedi Bruenor. "Ve karın altın-

da saklanıyorsa, sırrını uzun süre koruyamayacak, zira erime yakın-

da başlıyor."

Pwent'in doğudaki kumulun arkasından, "Pöh!" diye homurda-

nışını duydular ve ölümcül miğfer iğnesi kendilerine çevrili bir

şekilde tam ortalarında belirmesinden korkarak güç bela kaçıştılar.

Onun çarpışıyla kumullar titredi ve yeniden vahşi bir kükreme

duyuldu. Ama adımlan birden değişti ve çığlığı meydan okumadan

şaşkınlığa dönüştü. Sonra, sanki cüce aşağı düşmüş gibi, hızla kesildi.

Bruenor, Drizzt'e baktı. "Gauntlgrym!" diye açıkladı cüce.

Torgar ve Cordio, Pwent'in çığlığını duydukları kar birikintisi-

nin içine daldılar. Karları itip fırlatarak ilerlediler, kemik arayışında

olan bir çift köpek gibi çalışıyorlardı. Birikintinin o kısmını zayıf-

121

Ş-» R.A. SALVATORE

tattıklarında karlar, işlerini daha da karmaşıklaştırarak, önlerine

devrildi. Yine de, birkaç dakika içinde, zemindeki bir deliğin kena-

rına vardılar ve kalan kar yığını, yarığı örterek içeri doldu.

"Pwent?" diyerek kara seslendi Torgar, arkadaşının canlı canlı

gömüldüğünü düşünerek.

Kenara eğildi, Cordio ayağını sabitliyordu ve elini kar yığınının

içine daldırdı. Gerçi bu tıkanıklık ne katı ne de kalındı, sadece aşa-

ğıdaki kuyunun ağzını mühürlemişti. Torgar'ın eli buz örtüsünü kır-

dığında toplanan karlar dağılıp saçıldılar ve cücenin bakışlarını so-

ğuk ve boş bir kuyuyla baş başa bıraktılar.

"Pwent?" diye seslendi bu kez daha da aceleyle, arkadaşının

oldukça uzağa düştüğünü fark ederek.

"İşte bu!" diye haykırdı Bruenor, dizleri üzerindeki çifte hızla

yaklaşarak. "Katar tam da buraya düştü!" Açıklamayı yapar yapmaz

dizlerinin üzerine çöktü, karın bir kısmını daha yana silkeledi ve

aylar önce katar tekerleklerinin bıraktığı izleri ortaya çıkardı.

"Gauntlgrym!"

"Ve Pwent aşağı düştü," diyerek hatırlattı Drizzt.

Üç cüce dönüp drowa ve Drizzt'in çoktan beline geçirmiş oldu-

ğu ipi çeken Regis'e baktı.

"Yerlerinizi alın çocuklar!" diye haykırdı Bruenor ama Cordio

ve Torgar zaten çoktan harekete geçmişler, ağır botlarını dayayacak

bir yer bulmak ve ipi sağlamlaştırmak üzere koşturuyorlardı.

Drizzt çıkıntının yanına geldi ve uygun bir rota bulmaya çalıştı

ama uzaklardan daha önce hiçbirinin duymadığı çok tiz, cızırtılı, bir

kartal feryadıyla devasa bir kertenkelenin tıslamasının karışımını

andıran bir kükremenin eşlik ettiği bir çığlık yükseldi.

Drizzt dönerek, ellerini uygun yerlere koyarak, ağza doğru yu-

varlandı ve Bruenor ipe kendi gücünü de eklemek üzere harekete

geçti.

"Çabuk!" diye talimat verdi Drizzt cüceler ipi bırakmaya başla-

dığında. Onlara güvenerek drow kendini ağızdan içeri bırakıp göz-

den kayboldu.

"Beş metre aşağıda bir çıkıntı var," diye seslendi Regis cüceleri

deliğe doğru güçlükle ilerleterek. Dümdüz gidecekmiş gibi hareket

122

ORK KRAL

tti ama birden ağzın kenarında durdu. Saniyeler geçti ve kımıltısız-

l ğını korudu; bedeni Bruenor'un Gauntlgrym olarak adlandırdığı

vere yaptığı ilk yolculuğun anılarıyla donmuştu.

"Çıkıntıdayım," diye seslenen Drizzt onu bu trans halinden

çıkardı. "Yolumu bulabilirim ama her an tetikte olun."

Regis aşağı bakındı ve karanlığın içinde yalnızca drowun silue-

tini görebildi.

"Bize sen rehberlik edeceksin Gümbürgöbek," diye talimat ver-

di Bruenor; ve Regis başıyla onaylayacak gücü bulabildi.

Ama uzaktan gelen acı çığlığı ve başka dünyaya ait feryadın ta-

kip ettiği gürültülü bir çarpma sesi yeniden irkilmesine neden oldu.

Daha çok gürültü duyuldu; taşa sürtünen metal sesi, tıslayan yılan-

lar, çığlık atan kartallar ve meydan okuyan cüce kükremeleri.

Sonra tam bir dehşet çığlığı, Pwent'in çığlığı, hepsinin iliklerini

dondurdu... zira Thibbledorf Pvvent'in korkuyla haykırdığı ne za-

man görülmüştü ki?

"Ne görüyorsun?" diyerek Regis'e seslendi Bruenor.

Buçukluk gözlerini kısıp dikkatle içeri baktı. Çıkıntının aşağısın-

daki duvarın orada duran Drizzt'i seçebiliyordu. Gözleri karanlığa

alışınca Regis onun aslında ne bir çıkıntı ne de bir duvar; aşağıdaki

mağaranın kenarından yükselen bir dikit olduğunu anladı. Yeniden

Drizzt'e baktı ve drow gözden kayboldu. Arkasındaki cüceler ciyak

ciyak bağırdılar ve serbest kalan iple sırt üstü düştüler.

"Sabit tutun!" diye bağırdı Bruenor, Torgar ve Cordio'ya ve

cüce kralı, "Ne görüyorsun Gümbürgöbek?" diye haykırarak deliğe

doğru atıldı.

Regis kendini geri çekip başını iki yana sallayarak döndü ama

Bruenor'un zaten bir açıklama beklediği yoktu. Cüce zemine daldı,

ipe sımsıkı yapıştı ve hiç tereddütsüz kendisini ağza fırlatıp hızla

karanlığın içine indi. Torgar ve Cordio bu baskıyla homurdanıp

ayaklarını yere sağlam basmak için büyük bir çaba harcadılar.

Regis yutkundu. Uzaktan gelen bir homurtu ve çığlık duydu.

Cüce hayaletinin imgeleri üzerine çullandı ve ona hızla buradan

uzaklaşmasını söyledi. Ama Drizzt aşağıdaydı, Bruenor aşağıdaydı,

Pwent aşağıdaydı.

123

*~* R.A. SALVATORE

Buçukluk yeniden yutkundu ve hızla deliğe daldı. İpin ucunda

yere düştü ve Torgar'la Cordio'ya son bir bakış atarak gözden kay-

boldu.

Çıkıntıya çarptığı an Drizzt onun ne olduğunu anladı. Uzun dikit

belli bir açıyla yükseliyor, arkasındaki duvarın daha dik taşına karı-

şıyordu.

Ağızdan yalnızca beş metre aşağıda da olsa Drizzt eskiden oldu-

ğu kişinin, Karanlıkaltı yaratığının hislerine sahipti. Yavaş yavaş

aşağı inmeye başladı, yalnızca birkaç adımlığına arkasındaki ipi

çekti.

Gözleri karanlığa odaklandı, dikitin dış hatlarını ve yaklaşık altı

metre aşağısındaki zemini gördü. O zeminde aylar önce yapılan do-

ğu yolculuğunda kaybettikleri katarın kalıntıları yatıyordu. Drizzt

yine o zeminde tanıdık bir çizme gördü; sert ve metal kaplıydı.

Aşağıda, sola doğru soluk bir çığlık ve taşa sürtünen metal sesi duy-

du; sanki zırhlı bir cüce sürükleniyor gibiydi.

Hızlı bir bilek hareketiyle Drizzt kendini ipten kurtardı ve den-

gesini öyle iyi sağladı ki dikitin yanına koştuğunda yalnızca eğilip

ellerini kullanmakla kalmadı, aynı zamanda yere inerken her iki pa-

lasını da çıkardı. Yere, önünde ve sağında gördüğü dar tünele hızla

dalma düşüncesiyle koşmaya hazır bir şekilde indi. Ama sol elinde-

ki palası Parıltı mavi bir ışık yayarak parıldadı; drowun keskin göz-

leriyle kulakları bir hareketi gördü ve duvarın öbür tarafından gelen

sesin fısıltısını duydu.

Ayakları kayarak duran Drizzt tehditle karşı karşıya gelmek

üzere döndü ve yaratığı görünce gözleri fal taşı gibi açıldı. Şimdiye

kadar gördüğü hiçbir şeye benzemeyen bir yaratık hızla üzerine ge-

liyordu.

Başından kuyruğuna kadar Drizzt'in uzunluğunun yarısı kadar-

dı, iki ayaklı bir kertenkele gibi güçlü arka ayaklarından destek alı-

yordu, sırtı aşağı doğru kamburdu ve iri kafasını -tabii buna kafa

denebilirse- dengeleyerek arkasında kuyruğu uzanıyordu. Daha çok

124

ORK KRAL *—*

·· eşit mesafeli gergince açılmış çene kemikli bir ağızdı. Drizzt'in

elleri kadar büyük olan siyah azı dişleri bu çene kemiklerinin ucun-

da içe doğru kıvrılıyordu ve Drizzt yaratığın boğazına kadar giden

uzun, keskin dişleri görebiliyordu; üçlü bir mahya hattı.

Her biri yaratığın görkemli çene kemiklerinin arasına genişçe

yayılmış benekli derisinin sarkık kısımlarının ortasında yer alan

gözlerinden -üçünden birden- saçılan parlaklık tüm bunlardan da tu-

haftı. Yaratık, kafasını, üçgen ağızlı bir yılan gibi avını yutmak

üzere çenesini oynatarak drowun üzerine uzattı.

Drizzt sola doğru hamle yaptıktan sonra yaratık kendisini takip

etmeye başlayınca hızla geri döndü. Ayaklarmdaki büyülü bilezik-

lere rağmen drow, sağa, dönen yaratığı engelleyecek kadar gitmeyi

başaramadı.

Çene kemikleri güçlü bir şekilde kapandı ama Drizzt sıçrayıp üst

çene kemiğini geçerek ileri doğru atılınca mideye inen şey yalnızca

hava oldu. Drow bu sırada her iki eliyle de sert darbeler indirdi ve

kendisini daha da tepeye itebilmek için kıvrılıp dönerken destek aldı

ve ayaklarını hızla altına getirdi. Yaratık tuhaf bir şekilde kükredi,

bu, bir protesto tıslamasıydı. Drizzt başka dünyaya ait bu sesin başka

dünyaya ait bu canavara son derece uygun olduğunu düşündü.

Drizzt kıvrılıp dönerek ayaklarını yaratığın omuzlarına doğru

getirdi ve tekme savurduysa da canavar düşündüğünden daha daya-

nıklıydı. Hamlesi yana doğru hareket eden yaratığın omzunu eğme-

sinden başka bir sonuç doğurmamıştı ve bu eğilme tabii ki o kor-

kunç çenelerin yeniden drowa yönelmesine neden oldu.

Ama Drizzt kusursuz bir denge ve bilinçle kendini geriye doğru

itti. Yaratık dönerken palalarını çapraz tutup kalın kasla çeneleri bir-

leştiren ete bir iki isabetli hamle savurdu.

Yaratık yeniden inledi ve savrulan bıçakları kemirmeye uğraştı,

üç çene kemiği ucu hizayı tutturamadı. Drizzt'e doğru dönerken

ağzını bir kez daha genişçe açtı.

Palalar hızla çalıştı, Buzölüm, karşısındaki deriyi kesti ve

Parıltı'nın sert bir hamlesi kas ve deriden geçerek daha aşağıda yer

alan iki çeneyi bağlı ete yöneldi. Drizzt tam o sırada palayı hafifçe

döndürdü ve çeneleri aşağı kıvrılmaya zorlayarak sertçe öne doğru

125

^ "H^H* RA- SALVATORE

bastırdı.

Yaratık hamleyi kabullenerek başını geriye attı ve sırtını aşağı

doğru çevirerek ileri sıçradı, böylece arka bacaklarını rakibini pen-

çelemek üzere serbest bırakarak sere serpe uzanan kuyruğunun üze-

rine indi. Doğrusu bu güçlü bacakların ucundaki üç pençe tüyler ür-

perticiydi ve Drizzt korkunç tırmıktan kaçınmayı güç bela başardı.

Bir şekilde yaratık, sadece kuyruğundan itici güç alarak onu ta-

kip etmek üzere ileri sıçradı. Uzun, güçlü arka bacakları drowa vah-

şice inerken küçük ön bacakları havada çılgıncasına sallandı.

Drizzt kendini savunmak üzere palalarını belli belirsiz bir şekil-

de kullandı, durmaksızın çalışıyordu; bir yandan da palayı elinden

kaptırmaktan korkarak hiçbir zaman çok sert darbeler indirmiyordu.

Palalardan birini geri çekti ve yaratığın arka ayağı serbest kalıp şid-

detle sallandı, bunun üzerine yeniden saplayıp canavarın ayağını

delip geçti.

Yaratık başını arkaya atıp yeniden inledi -bir şekil çıkıntının

üzerine yuvarlanırken tepeden çarpma sesi geldi- ve Drizzt dikkat

dağılmasının sunduğu fırsatı geri tepmedi. Şiddetle sallanan bacak-

ların arasında yuvarlanıp Buzölüm'ü savurarak, sonra Parıltı'yla da

daha yakın takibe geçerek yaratığın ince boynuna iki isabetli hamle

yaptı. Nefes çekme sesi duyuldu ve Drizzt palaları etten geçerken

fokurdayan kanı gördü.

Yaratık sessizleşip yere yığılırken bile hızını hiç kesmeyen drow

tünele daldı. Arkasından yükselen bir kükreme onu dönüp geriye

bakmaya zorladı ve baltası başının üzerinde dikitin yanındaki son

birkaç metreyi uçarak inen Bruenor'u gördü. Cücenin, yukarıdan

aşağı gelen darbesiyle inişi kusursuz bir zamanlamaya sahipti; bal-

tasını zaten ağır yaralı olan yaratığın belkemiğine iğrenç bir ses çı-

kararak sapladı.

"Orada bekle!" diye seslendi Drizzt ve gözden kayboldu.

—ihHf—

Yaratık ölmek üzere çırpınırken Bruenor orada öylece durdu.

Dönüp ona vurmaya çalıştı ama Drizzt bir zamanlar oldukça güçlü

126

ORK KRAL *-sB

lan çenelerin ciddi bir hasar verme ihtimalini tamamen ortadan

kaldırmıştı- Çeneler garip ve koordinatsız bir şekilde düşüp duru-

ordu; kasların çoğu parçalanmıştı. Yaratığın kuyruğu ve arka

bacakları da benzer bir şekilde rastgele kasılıp seğiriyordu, zira

Bruenor'un baltası omurgayı yarmıştı.

Böylece cüce olası bir teması önlemek üzere baltasını bedenin-

den uzakta tutarak yaratıktan kol mesafesi kadar uzakta durdu.

Bruenor yana bakıp Thibbledorf'un taş zeminde yatan çizmesi-

ni görünce "Acele et, elf!" diye Drizzt'in arkasından bağırdı. Ölmek

üzere olan yaratığın yanında daha fazla beklemek istemeyen

Bruenor, canavarın sırtına sıçradı ve kuvvetle asılarak çekip çıkar-

dığı baltasıyla tendon ve kemikleri parçaladı. Drizzt'in peşinden

gitmeyi düşündü ama silahını daha eline oturtamadan gözüne yan-

daki bir hareketlenme takıldı.

Cüce koyu karanlık bir gölgenin yandaki duvarla ve kırık katar-

la birleşmesini merakla izledi; şekil yavaş yavaş biçimlendi... bir

başka tuhaf canavardı.

Hızla ve sertçe Bruenor'un üzerine atıldı ve Bruenor zekice dav-

ranarak ölü yaratığın ardına saklandı. İkinci yaratık ileri fırladı, çe-

nesi öfkeyle açılıp kapanıyordu, taş zemindeki cüce, ölü yaratığı et-

ten bir kalkan olarak kullandı. Cüce sonunda o tuhaf üçgen çenele-

rin verebileceği hasarın farkına vardı, zira aç gözlü yeni ziyaretçi

saniyeler içinde devasa et ve kemik yığınlarını dişleriyle parçaladı.

Bruenor'un arkasındaki kıpırdanma cücenin hafif sağa dönmesi-

ne neden oldu.

"Yalnızca benim!" diye seslendi Regis, Bruenor daha onun yanı-

na varmadan ve böylece cüce yeniden karşısındaki canavara odak-

landı.

Sonra Bruenor sola baktı ve palaları hızla, bağımsızca çalışan,

her biri karşısındaki iki yaratığın açılıp kapanan ağızlarını engelle-

mek için darbeler savuran, tünelde çılgıncasına geri geri adımlar

atan Drizzt'i gördü.

"Gümbürgöbek, sen elfe yardım et!" diye seslendi Bruenor ama

geriye dönüp baktığında Regis'in orada olmadığını gördü.

Derken Bruenor'un rakibi yerdeki arkadaşının üzerinden geçti

127

^> "fi"ff' » R.A. SALVATORE

ve cüce kralının buçukluğu arayacak vakti yoktu.

Drizzt kendisini takip eden canavarlarla birlikte buçukluğun

yanından geçip giderken Regis'in duvara yapışmış durduğunu fark

etti.

Regis başıyla onayladı ve aynı şekilde karşılık bekledi. Drizzt

bu karşılığı verdiği an buçukluk hızla öne atıldı ve küçük gürzünü

soldaki yaratığın kuyruğuna savurdu. Tahmin edileceği gibi canavar

yeni düşmanına karşılık vermek üzere döndü ama bunu önceden

kestiren Drizzt daha hızlıydı; sağ elindeki palasını öne çıkardı ve

dönen yaratığın boynunda bir kesik açtı.

İtiraz eden bir kükremeyle yaratık geri döndü ve diğeri, bu açığı

görerek aniden atıldı.

Ama Drizzt en hızlılarıydı ve palalarını yeniden düzenleyecek

zamanı kazanmasını sağlayacak kadar çabuk bir geri adım atmayı

başardı. Buçukluk tünelin içine kayarken Regis'i başıyla onayladı.

—Hf—

Her gölgeden bir canavar çıkmasını bekleyen Regis karanlığın

içinde temkinli ama gergince ilerledi. Kısa bir süre sonra sürtünen

metal sesi ve olağan bir cüce homurtusu duydu; bağırılıp çağırılarak

savrulan tehditlerin eksikliğinden Thibbledorf Pwent'in başının

gerçekten belada olduğunu anladı.

Bunun üzerine Regis daha hızlı hareket etmeye başladı ve kor-

kunç, gıcırdayan, metalik seslerin geldiği bölmenin ağzına vardı.

Regis cesaretini toplayıp gizlice içeriye baktı. Odanın içinde, uzak-

taki duvarın yosunlu parlaklığıyla gölgelenmiş, başka bir yaratık

daha vardı; diğerlerinden daha büyüktü ve ağzıyla kuyruk ucunun

arası en az üç metre uzunluğundaydı. Başını ileri geri oynatması

dışında kıpırtısız duruyordu. Ona arkadan ama hafif bir açıyla ba-

kan Regis bu hareketi neden yaptığını görebiliyordu. Zira o ağzın

kenarından kirli ayağı gevşekçe salınan zırhlı bir cüce bacağı sarkı-

128

ORK KRAL >~~#

ıdu. Arkadaşının bu üçgen ağızla parçalara ayrıldığını düşünen

Regis acıyla irkildi. Siyah dişlerin Pwent'in zırhına saplanışını, azı

Hisleriyle derisini ve metalleri parçalayışını gözünün önüne getire-

biliyordu.

Ve cüce, yaratığın ağzından çıkan güçsüz bacakların sallanışı dı-

şında, kıpırdamıyordu, üstelik başka bir inleme veya itiraz da du-

yulmuyordu.

Öfke ve korkuyla titreyen Regis kendinden geçerek saldırdı; öne

fırlayıp küçük gürzünü havaya kaldırdı. Ama katil canavarın canını

yakmak için neresine vuracaktı ki?

Cevabını yaratık onu fark edip başını çevirdiği an aldı. Buçuk-

luk, çene kemiklerini birbirine bağlayan deri parçaların ortalarında

birbirlerinden eşit uzaklıkta yer alan üç gözlü bu tuhaf başın o za-

man farkına vardı. Tamamen içgüdüsel olarak buçukluk en yakında-

ki gözü hedef aldı ve yaratığın kısa ön ayakları hamleyi bloke ede-

cek kadar uzağa erişemedi.

Gürz hedefi on ikiden vurdu ve tuzağa düşürülmüş cücenin di-

ziyle üst bacağı arasında gerilmiş olan sarkan et parçası darbeyi al-

maktan başka bir şansa sahip değildi. İğrenç bir şapırtı ile göz, deh-

şete kapılmış buçukluğun üzerine sıvılar fışkırtarak, yerinden çıktı.

Yaratık tıslayıp öfkeyle başını çevirdi... bu aynı zamanda cüceyi

serbest bırakma girişimiydi.

Ama Pwent ölmemişti. Kendini savunmak üzere kıvrılmıştı. Bu,

muhteşem zırhının gerilmesine, gücünün artmasına, saldırıya açık

yerleri gizlemeye yarayan bir 'kaplumbağa' manevrasıydı. Yaratık

ölümcül ısırığını gevşetince cüce meydan okuyan bir homurtuyla

düzeldi. Yumruk atacak ya da başındaki çiviyi kullanmasını sağla-

yacak kadar hareket imkanı yoktu, dolayısıyla, fırtınada sallanan

geniş yapraklı bir çalı gibi çırpınmakla yetindi.

Yaratık Regis'e olan ilgisini kaybetti ve cüceye kenetlenmeye

çalıştı. Ama iş işten geçmişti, zira Pwent çıldırmış, öfkeden deliye

dönmüştü.

Sonunda yaratık ağzını genişçe açıp cüceyi defetmeyi başardı.

Pwent serbest kaldığında Regis'in yaratığa verdiği hasarın tespitini

yapabilmek için gözlerini dört açtı; parçalanmış deri, kırık dişler ve

129

#-* R.A. SALVATORE

kan...

Ve Pvvent'in işi henüz kesinlikle bitmemişti. Ayaklarını altın»

alarak zeminde döndü, küçük bacakları büküldü, sonra, başını -mis.

ferindeki çiviyi- öne çıkararak kendini yeniden yaratığa doğru attı

Çenelerin ucuna ilerledi ve yaratığın geriye kıvrılmasını sağlayan

bir delik açtı. Cüce, her iki elini de aynı anda kullanarak, yumruk-

lar savurdu; etkili ikiz kroşeler yaratığın boynuna iniyor, çiviler

saplanıyordu. Bu hareketi defalarca tekrarladı. Sonra cüce geri çe.

kildi ve iki elini de aynı anda kullanarak yeniden yumruk savurarak

eti ezdi.

Ve cücenin zemindeki bacakları yaratığı geriye, bölmenin duva-

rına doğru itiyordu. Oraya geldikleri zaman yaratık artık direnmez

oldu, geri gitmiyordu ve arkasındaki engel olmasaydı kesinlikle dü-

şerdi.

Ama Pwent küfürler savurarak ona vurmaya devam etti.

—H—

Bruenor, ilk hamleyi savurarak baltasını yatay bir şekilde önüne

getirdi. Baltayı çevirip yandan saldıran yaratığa karşı kullandı; ar-

kasından hızla gelen yaratıkla o da katarın kalıntılarına doğru koştu.

Küfe ve çuvalların hepsi ya düşme etkisiyle ya da sonrasında parça-

lanmıştı ama Bruenor aradığı şeyi katarın yanında sapasağlam bir

şekilde buldu. Yaratığın takipte olduğunu bilen cüce tam üzerine

doğru dalışa geçti, zemine doğru düşüp baltasını başının üstüne kal-

dırarak yuvarlandı.

Yaratık, cücenin baltası sert bir darbe indirip küçük, titrek ön

bacağında uzun bir yarık açıncaya kadar Bruenor'un o kadar yakın-

da olduğunu fark etmeyerek kalasların üzerinden atladı.

Bruenor sırt üstü yattı ve sağa doğru yuvarlanıp yeniden ayağa

kalkmak üzere hareketini sürdürdü. Dönüp de eserine bakmadı, bu-

nun yerine baltasını omzunun üzerine kaldırarak kendini hızla öne

attı.

Fakat yaratık hazırda bekliyordu ve cüce hamlesini yaptığı an

ağzını ona doğru açtı ve tehlikeli baltanın darbesinden kurtulmak

130

ORK KRAL *—¥.

cin ger' çekilmek zorunda kalınca diğerinin de yaptığı gibi kuyru-

ğunun üzerine düştü ve güçlü arka bacaklarıyla yükseldi.

gir tanesi saldırıp cücenin zırhında derin çizikler oluştururken

diğeri başının üzerindeki baltayı teperek Bruenor'un bir sonraki

darbesini bloke etti. Bunun akabinde yaratık bedenini öne çıkardı,

üçgen çene menzilden son anda çıkmayı başaran cüceye doğru sert-

çe indi.

Ve Bruenor haykırarak, burnundan soluyarak, aşağı doğru bir

darbe indirerek yeniden harekete geçti.

Yaratık geriye salındı ve balta kusursuz bir şekilde savruldu. Ya-

ratık döndü; arkadan geliyordu.

Bruenor baltanın hareketini durdurmadı ve darbeyi bertaraf et-

mek üzere çevirdi. Böylece keskin taraf aşağı geldiğinde yanlama-

sına döndürerek akıp gitmesine izin verdi, sonra biraz daha döndür-

dü ve hızlı hareket edebileceğine güvenerek yaratığın önünde sırt

üstü yuvarlandı.

Ve hızlıydı da.

Bruenor baltayı iki eliyle birden tutarak muazzam bir yan darbe

indirdi. Yaratık darbeyi bertaraf etmeye uğraştı. Bruenor kol mesa-

fesini kısaltıp baltayı daha yakma getirdi. Yaratık kendini korumak

üzere bir tekme savunanca balta üç ayak parmağından birini yerin-

den söküp ayağı ikiye ayırdı.

Öfke ve acıyla bağıran yaratık kendini öne atıp kör bir hışımla

Bruenor'a doğru ilerledi. Ve Cüce Kral çılgıncasına geri çekildi;

baltası kendisine yönelik saldırıyı savuşturmak üzere bir aşağı bir

yukarı hareket ediyordu.

"Elf! Sana ihtiyacım var!" diye haykırdı çaresiz cüce.

Drizzt cevap verebilecek durumda değildi. Görünüşe bakılırsa

canavarlardan birinin üzerinde açtığı yara umduğu kadar ciddi de-

ğildi, zira yaratık gücünden bir şey yitirmiş değildi. Drizzt için daha

da kötü olanı geniş alana itilmesiydi; bu, yaratıklara daha çok hare-

ket imkanı veriyordu.

131

»-» R.A. SALVATORE

Sağa ve sola doğru yayıldılar, düşünmeyen yaratıklar için inanıl,

mayacak kadar koordineli bir şekilde hareket ediyorlardı; tabii dü-

şünmeyen yaratıklarsa... Drizzt palalarını her iki tarafta da savura-

bileceği en uzak noktaya doğru savurdu; bu hareket artık işe yara-

maz ve idaresi güç bir hal alınca, drow aniden ileri, yeniden tünele

doğru atıldı.

Her iki yaratık da onu takip ediyordu ama Drizzt, takipçilerini

darbeleriyle engellemek üzere daha da hızlı bir şekilde döndü. Bir

tanesinin ağzının kenarında derin bir kesik oluşturdu ve diğerinin

alttaki gözünü çıkardı.

Tepesinde bir çatırtı ve yan tarafında Bruenor'un kendisine ses-

lenişini duydu. Tek yapabileceği seçenekleri değerlendirmekti.

Bakışları düşen taşların izini takip etti ve dikitin bir kenarından

aşağı çılgıncasına, dengesizce koşan Torgar Hammerstriker'ı gördü.

Cüce, önünde ağır bir arbalet tutuyordu ve sendeleyişi tepetaklak

kaymasına neden olmadan hemen önce bir ok gönderip her nasılsa

Drizzt'in sağındaki yaratığı vurmayı başardı. Hem arbalet hem de

Torgar uçuşa geçti, yolun kalanını çarparak, sekerek tamamladılar.

Vurduğu yaratık sendeledi, sonra da cücenin saldırısına karşılık

vermek üzere döndü. Ama çeneleri hoplayıp zıplayan ve savrulan

Torgar'ı yakalayamadı, böylece cüce yaratığın sırtına ve yanına sert

bir darbe indirip onu alaşağı etti. Mantıklı davranamayacak kadar

sersemleyen Torgar, yaratık saldırmak üzere hareket edince o keş-

mekeş içinde kendini savunmaya geçemedi.

Ama Drizzt geriye kalan yaratığın çevresinde dolandı ve yerde-

ki canavara sert bir darbe indirdi; palaları hızlı bir başarıyla deriyi

kesiyor, derin yarıklar açıyordu. Drizzt diğerini savuşturmak üzere

durmak zorunda kaldı ama saldırı geri püskürtüldüğü an yeniden ilk

yaratığın başına gidip öldüğünden emin oldu.

Bunun üzerine işlerin onların lehine ilerlediğini, miğferdeki çi-

vinin yaratığın arka tarafına saplanmak üzere olduğunu gören drow

gülümsedi.

Pwent yaratığı arkadan şişlediğinde Drizzt hızla katara doğru

koştu. Oraya vardığında Bruenor'u rakibiyle çılgıncasına köşe kap-

maca oynarken buldu.

132

ORK KRAL *-~H

Drizzt bir fırsat arayışıyla katarın kenarına doğru sıçradı. Onu

fark eden Bruenor çabucak öbür tarafa ilerledi ve yaratık da cücey-

le birlikte döndü.

Drizzt bacaklarını iki yana açıp yaratığın sırtına zıpladı; palala-

rı hızlı ve ölümcül darbeler savuruyordu.

"Dokuz Cehennem adına nedir bu yaratıklar?" diye sordu

Bruenor korkunç şey sonunda kımıldamaz olduğunda.

"Veya Dokuz Cehennem'den gelen bu yaratıklar nedir?" dedi

Drizzt omuz silkerek.

İkili yeniden, Pvvent'in çoktan ölmüş olan canavarı hâlâ yum-

rukladığı ve Regis'in şaşkın, savaş yorgunu Torgar'a göz kulak ol-

duğu odanın ortasına döndü.

"Aşağı inemiyorum," diye bir ses geldi yukarıdan ve tüm gözler

tepeden kendilerine bakan Cordio'ya döndü. "İpi kurabileceğim bir

yer yok."

"Ben onu alırım," diye teminat verdi Drizzt, Bruenor'a.

Huşu içinde bırakacak bir beceriyle drow palalarını kaldırıp diki-

tin yanından yukarı koştu. Tepedeyken tutunabileceği yerler arayıp

buldu ve bunlarla Cordio'un yeniden gerdiği ip arasında Drizzt kısa

süre içinde yeniden deliğin dışına çıkıp gözden kayboldu.

Birkaç dakika sonra Cordio tepenin ağzında iple birlikte belirdi

ve Drizzt'in yardımıyla yavaşça ve dikkatle aşağı indi. Kısa süre

içinde parmak uçlarında kendini havada tutan Drizzt mağaraya dön-

dü. Bilinçli bir şekilde kendini aşağı bırakıp dikite yumuşak bir iniş

yaptı. Sonra arkadaşlarına katılmak üzere hızla harekete geçti.

"Aptal, kokuşmuş kertenkeleler," diye homurdandı Pwent çiz-

mesini giymeye çalışırken. Ama metal şeritler bükülmüştü ve ayak-

kabıdaki açıklığı sıkıştırıyorlardı, dolayısıyla bu pek de kolay bir iş

değildi.

"Neydi onlar?" diye sordu Bruenor hepsine ve herhangi birine.

"Dış boyut yaratıkları," dedi cesetlerden -gözlerinin önünde tü-

ten ve dağılan cesetlerden- birini incelemekte olan Cordio. "Kedini

olduğu yerde tutacağım elf"

Drizzt'in eli, refleks olarak Guenlıvvyvar'ı Fiziki Boyut'a çağır-

mak üzere kullandığı oniks figürün olduğu kesesine gitti. Cordio'yu

133

R.A. SALVATORE

başıyla onayladı. Panteri çağıracak olsaydı bunu son dövüşte yapar-

dı ama o an bile buna cüret etmemişti. Garip bir başka dünyaya ait

atmosferi o da hissedebiliyordu. Mekan ya gerçekten hortlaklarla

doluydu ya da bir şekilde boyutsal olarak güvenilmezdi.

Elini kesesine attı ve panter kopyasının dış hatlarına dokundu.

Durumun onu Guenhvvyvar'ı çağırmaya mecbur bırakmamasını

umdu ama çevreye ve savaştan dolayı çoktan yorgun düşmüş olan

arkadaşlarına göz atınca bunu pek de uzun süre ertelemeyeceğini

anladı.

134

X

ORKUN YOLU

Sarı Diş Kabilesi orkları ormana kuzeyden daldılar, sanki cansız

ağaçların kendilerine karşı işlediği korkunç bir suçun intikamını alı-

yormuş gibi ağaçlara saldırıyorlardı. Baltalar kesip doğradı, alevler

hayat buldu ve grup, emredildiği üzere, çıkartabilecekleri en yüksek

gürültüyü çıkarttı.

Karuck Klanı altlarındaki alçak zeminde güneye doğru ilerler-

ken doğudaki bayırda Dnark, Toogwik Tuk ve Ung-thol çömelip

gergince beklediler.

"Bu çok küstahça," diye uyardı Ung-thol. "Elfler bütün güçle-

riyle geleceklerdir."

Dnark, samanının sözlerinin değersiz olmadığını biliyordu, zira

ölümcül elf klanının evi olan Aykorusu'na sokulmuşlardı.

"Ana gruplar gelmeden nehrin karşısına geçmiş olacağız," diye

cevapladı Toogvrik Tuk. "Grguch ve Hakuun bunu özenle planladı-

lar."

"Korunmasız kaldık!" diye itiraz etti Ung-thol. "Burada açık

alanda görülürsek..."

"Gözleri kuzeye dönük, sevgili ağaç tanrılarını yutan alevlere,"

dedi Toogwik Tuk.

"Bu bir kumar," diyerek araya girdi Dnark, her iki şamanı da

sakinleştirerek.

135

R.A. SALVATORE

"Bu savaşçı olmanın yolu," dedi Toogwik Tuk. "Ork y0lu

Obould Bol-Ok'un bir zamanlar yapmış olacağı bir şey ama artık

değil."

Bu sözlerdeki gerçeklik payı hem Dnark'ın hem de Ung-thol'Un

içinde yankılandı. Reis, bakışlarını Karuck Klanf nm sürünen sa-

vaşçılarına çevirdi; çoğunluğu kara zırhlarına ve giysilerine iliştir,

dikleri dallarla kuşanmışlardı. İleride, küçük bir koruluğun çevre-

sinde kımıltısız ve sessiz duran mızrak fırlatıcısı bir ogre çetesi var-

dı, mızrakları ellerindeydi.

Dnark günün felaket getirebileceğini, tüm planlarının tamamen

yıkılıp Obould'u daha da ileri taşıyabileceğini biliyordu. Veya zafer

getirirdi ve bu da yeni planlar kurulacağı anlamına gelirdi. Her ko-

şulda gerçekleşecek olan isabetli bir patlama antlaşmayı un ufak

ederdi ve Reis bunun yalnızca hayırlı bir şey olacağını düşündü.

Çimlerin üzerine çömeldi ve gözünün önündeki sahneyi izledi.

Kurnaz elflerin gelişini göremeyebilirdi ama Sarı Diş Kabilesi'nin

kurban edilen savaşçılarının çığlıklarından bunu elbette anlardı.

Bir dakika sonra, kuzeyden çok da uzak olmayan bir yerden,

böylesi bir ork ızdırabı çığlığı havayı kapladı.

Dnark, aşağısmdaki Karuck Klanı'na baktı; muntazam kuşatma-

larını sürdürüyorlardı.

Innovindil, Aykorusu'nun kuzey ucundan yükselen kara duman

hattını görünce yalnızca umutsuzlukla başını sallayabildi. Orklar ne

kadar da inatçıydı.

Yayı eyere asılı olan elf, Günbatımı'nı ağaç tepelerinin üzerine

sürdü ama pegasusu çok da yükseltmedi. Şüphesiz önde yer alan

gözcüler daha o varmadan orkları bilgilendirebilirlerdi ama kadın

yine de lehine çalışan sürprizin de varlığıyla birkaç isabetli atış yap-

mayı umuyordu.

Ork çetesinin arkasında yer alma düşüncesiyle pegasusu sola,

nehre sürdü; böylece zemindeki arkadaşlarını savaş konusunda da-

ha iyi yönlendirebilirdi. Hatta kalın ağaç hattından çıktığında daha

136

ORK KRAL "

da alçaldı ve Günbatımı'nın dizginlerini serbest bırakıp pegasusun

uçmasına izin verdi. Rüzgar, elfîn sarı buklelerini kırbaçladı, saçı ve

nelerini arkasında uçuşuyor, gözleri canlandırıcı serin esintiden ya-

kıyordu. Ritmi kusursuzdu, atının güçlü omuzlarının yükselip al-

çalışında duruşunu sorunsuzca koruyordu, dengesi öyle iyi ortala-

nıp ayarlanmıştı ki ayrı bir varlıktan çok pegasusun bir uzantısı gibi

gözüküyordu. Bir eli eyerinin yanındaki kılıfın içinde yer alan okla-

rın tüylerine kayarken diğerinin parmaklarının yayının mükemmel

tasarımını hissetmesine izin verdi. Çapulcu orklardan birine ne za-

man gönderebileceğini düşünerek oklardan birini parmaklarının

arasında döndürdü.

Innovindil nehri solunda ve ağaçları sağında tutarak yol aldı. Bir

tümseğin üzerine geldi ve orada yer alan özenle saklanmış sürünen

şekilleri fark ettiğinde neredeyse tümseği geçip gitmişti.

Orklar... Alevlerin ve gürültünün güneyinde. Gözcülerin güne-

yinde.

Tecrübeli elf savaşçısı bir tuzak gördüğünde onu mutlaka tanır-

dı. İkinci bir ork grubu, Aykorusu elflerine yan taaruz yapmak üzere

hareket ediyordu ve bu da kuzeydeki yangının ve gürültünün bir

şaşırtmacadan başka bir şey olmadığı anlamına geliyordu.

Innovindil aşağısındaki ormana ve önündeki hareketlenmeye

çabuk bir bakış attı ve tehlikenin boyutunu anladı. Dizginlere yapı-

şıp Günbatımı'm daha kuvvetli bir şekilde sağa çekti; küçük bir

çalılığın üzerinden uçuyordu. Uçuşu, orklarm ve kendi halkının me-

safesini ayarlamaya çalışarak ilerideki muazzam ormana odaklandı.

Yine de zeki elf, aşağısındaki ağaçların çevresindeki hareketleri

gördü; zira yapraksız çalıların arasında güç bela ilerleyen devasa

yaratıkları gözden kaçırması pek de mümkün değildi. Boyları onun-

kinin iki katıydı, omuzları bel ölçüsünü üçe katlıyordu.

Onları gördü ve onlar da elfı gördüler; ağır mızraklarını çentik-

lere yerleştirerek aşağısında aceleyle koşturmaya başladılar.

Tehlikeyi daha mızraklardan biri önüne fırlamadan sezen

Innovindil, "Uç Günbatımı!" diye haykırdı. Atını daha yükseğe

yönlendirerek dizginleri sertçe çekti ve karşı karşıya oldukları teh-

diti anlayan Günbatımı kanatlarını tüm gücüyle ve hızıyla çırptı.

137

»~<* R.A. SALVATORE

Bir mızrak havayı yarıp geçti, darbeden kıl payı kurtulan

Innovindil bu atıştaki güç karşısında şaşkına düştü.

Atı sağa sola yönlendiriyor, kolay bir hedef olmak ve rotasının

tahmin edilmesini sağlamak istemiyordu. O ve Günbatımı bundan

sonraki dakikalarda ellerinden gelenin en iyisini yapmalıydı.

Innovindil, meydan okumaya hazır bir şekilde bakışlarını sabitleş-

tirdi.

Beklendiğini bilemezdi ve üzerine yağan devasa mızraklarla

kendisine paralel bir şekilde ağaç tepelerinde uçan küçük yılanı fark

edemeyecek kadar meşguldü.

—ih4—- I

Reis Grguch hızlanan, yoldan çıkan pegasusu zevkle ve gönül-

süz bir saygıyla izledi. En sevdiği danışmanın da tahmin ettiği gibi

ogrelerin uçan çifti aşağı indirmeyi başaramayacaklarını kısa süre-

de anlamıştı. Bunun üzerine ileri görüşlü Hakuun'a döndü ve gü-

lümsemesi tüm yüzüne yayıldı.

Her ne kadar kendini tam da bu an için hazırladığı büyüyü yap-

maya fazlasıyla kaptırmış olan şamanın sözlerini duyduğundan

emin olmasa da, "İşte seni bu yüzden yanımda tutuyorum," dedi.

Elflerle daha önce yapılan savaşta üzerine binilen bir pegasusu

görmek Grguch'u gerçekten çok kızdırmıştı, zira kurduğu tuzağın

istilacı grubu kandırdığını zannetmişti. Grguch uçan kişinin elfleri

kaçmaya teşvik ettiğine inanıyordu ve bunun tekrarlanmasından

-hatta daha da kötüsü, yükseklerdeki bir elfin korunmasız Karuck

Klanı'nın varlığını keşfetmesinden- korkmuştu.

Çözümü ona Hakuun sunmuştu ve bu çözüm şaman kollarını

göğe doğru kaldırıp büyüsünün son sözcüklerini haykırdığında tam

olarak ortaya konmuştu. Hakuun'un dudaklarından süzülen hava ür-

perticiydi, şok edici bir enerji dalgası büyük bir gürültüyle etrafa

yayılıyor, yuvarlanan bir su topu veya sıcak bir kayadan yükselen

aşırı ısı gibi imgeleri bulanıklaştırıyordu.

Hakuun'un büyüsü, darbeleri bertaraf eden elf ve pegasusun

çevresinde patlak verdi, hava titredi ve hem sürücüyü hem de atı

138

ORK KRAL *—*

TUP hırpalayan sarsıcı şok dalgalarına dönüştü.

Hakuun, sanki yalnızca 'Sorun çözüldü,' demek istercesine sev-

Reis'ine üstünlük taslayan bir ifadeyle baktı.

Innovindil kendisine, ve belki bundan da önemlisi, Günbatımı'na

neyin çarptığını bilmiyordu. Bir kalp atışı süresince haraketsiz kaldı-

lar; ani, hışırtılı rüzgarlar dört bir yandan üzerlerine çullanıyordu.

Sonra şaşkınlık içinde düşmeye başladılar ama sadece kısa bir süre

sonra Günbatımı kanatlarını açtı ve gökyüzünde kaldılar.

Fakat tekrar alçalmışlardı; yere fazla yakındılar ve tüm dengele-

rini yitirmişlerdi. Ne sürücü ne de at bu ani değişikliğe karşı koya-

bilirdi. Birazcık şans bile onların üstesinden gelmeye yeterdi.

Günbatımı acı içinde kişnedi ve Innovindil bacağının arkasında

bir sarsıntı hissetti. Dönüp baktığında pegasusun böğrüne bir mız-

rak saplanmış olduğunu, muhteşem atın beyaz bedenine parlak ka-

nın damladığını gördü.

"Uç!" diye yalvardı Innovindil, zira başka bir seçenekleri var

mıydı?

Üzerlerine başka bir mızrak daha uçtu ve tam önlerine gelen bir

başkası Günbatımı'nı ani bir dönüşe mecbur kıldı.

Innovindil ata tüm gücüyle asıldı, beyaza kesmiş eklemleri ve

bacaklarıyla uçan atın gövdesine kenetlendi. Uzanıp pegasusu en-

gellediği aşikar olan mızrağı çekip çıkarmak istedi ama bu çılgın

kıvrılıp dönme anında riske giremedi.

Karşısında Aykorusu gözüküyordu, karanlık ve davetkardı. Bu-

rası yüzyıllardır evi olarak gördüğü yerdi. Oraya ulaşabilirse rahip-

ler Günbatımı ile ilgilenirdi.

Yandan ağır bir darbe aldı ve neredeyse aşağı düşüyordu; darbe

beklenmedik bir şekilde Günbatımı'nın sağ kanadından gelmişti.

Kıza bir kez daha vurdu ve at aniden alçaldı. Bir mızrak zavallı pe-

gasusun kanadına, tam da birleşme yerine saplanmıştı.

Innovindil öne eğildi; her ikisinin iyiliği adına ata acıyla savaş-

ması için yalvarıyordu.

139

«$Ş~« R.A. SALVATORE

Bir kez daha vuruldu, bu kez daha da sert.

Günbatımı, çırpınmasını engellemeyi başardı ve kanatlarını yük-

selip yollarına devam etmelerini sağlayacak kadar açtı.

Korululuğu arkalarında bıraktıklarında Innovindil başarabile-

ceklerine, görkemli pegasusunun yeterince kararlı ve güçlü olduğu-

na inandı. Bir kez daha Günbatımı'nın böğründeki mızrağa bakmak

üzere döndü... ya da denedi.

Zira Innovindil eyerin üzerinde dönerken neredeyse bilincini yi-

tirmesine neden olan korkunç bir acı hissetti. Elf her nasılsa pozis-

yonunu korumayı ve yalnızca başını döndürmeyi başardı. Sonra

aldığı son darbenin Günbatımı'nın kanadından gelmediğini fark

etti. Zira kalçasında kaynağı belirsiz bir ok vardı ve kadın sihirli bir

enerjiyle dolu olduğunu, bir kalp gibi attığını, bedenine acı dolu bir

asit pompaladığını hissedebiliyordu. Günbatımı'nın böğrüne yayı-

lan bu kan pegasusa değil kendisine aitti.

Sağ bacağı tamamen hissizleşmişti ve oradan oraya uçuşan siyah

lekeler görüşünü engelliyordu.

Her kanat çırpışın sevgili at arkadaşına keder getireceğini bilse

de, "Uç," diye mırıldandı pegasusa. Bir sonraki elf hattına ulaşma-

lıydılar. Başka hiçbir şeyin önemi yoktu.

Cesur Günbatımı, Aykorusu'nun en yakın ağaçlarının tepesine

doğru yükseldi ve yürekli Innovindil ağaçların arasında ilerledikle-

rini bildiği halkına seslendi. "Güneye ve batıya doğru kaçın," diye

yalvardı gitgide daha güçsüzleşen bir sesle. "Pusu! Tuzak!"

Günbatımı kanatlarını yeniden çırptı, sonra acıyla kişnedi ve so-

la doğru hamle yaptı. Dayanamıyorlardı. Zihninin derinliklerinde

bir yerde, bilinç ve karanlık arası bir alanda Innovindil, pegasusun

daha fazla devam edemeyeceğini biliyordu.

Önlerindeki yolun açık olduğunu düşündü ama birden daha önce

koca bir boşluk olan yerde devasa bir ağaç yükseldi. Elf buna hiç-

bir anlam veremedi. Yakınlarda bir büyücü olabileceğini, kendisini

kandırmak üzere yanılsamalar yaratıyor olduğunu düşünemedi bile.

Yalnızca Günbatımı ile birlikte devasa bir ağaca ilerlediklerinin ha-

yal meyal farkındaydı ve atla beraber önce dallara, ardından zemi-

ne doğru kemikleri ezen bir çarpmaya ve düşüşe geçtiklerinde ciddi

140

ORK KRAL <-~~4

, · acl hissetmedi. Yine de, her ne kadar tam idrak edemese de, bir

gözüne garip bir şey takıldı: Büyük kulaklarının üzerinde bir tu-

tam beyaz saç olan, mor ve kırmızı renklerinde güzel, parlak bir

cübbe giyen küçük, yaşlı bir gnom bir ağaç dalma oturmuş, bacak-

larını birbirine dolamış, çocuk gibi ileri geri sallanıyor, kadına neşe-

li bir surat ifadesiyle bakıyordu.

Bilinç kaybı, ölüme alamet diye düşündü elf. Öyle olmalıydı.

Yere ilk çarpan Günbatımı idi; yamuk yumuk bir şekilde yığıldı

ve Innovindil atın üzerine düştü, yüzü onun yüzüne yakındı.

Atın son nefesini duydu.

Atın üzerinde öldü.

Yamacın üzerindeki üç ork, elfi ve kanatlı atım çarpmadan çok

önce gözden kaybettiler ama mızrakların saldırılarına tanık olmuş-

lar ve her birinde neşelenmişlerdi.

"Karuck Klanı!" dedi Dnark yumruğunu havaya kaldırıp o coş-

ku ve zafer anında yarı-ogrelerle devasa soydaşlarının gelişinin as-

lında iyimser Toogwik Tuk'un tüm vaatlerini yerine getireceğine

inanmaya cüret ederek. Elfler ve kanatlı atları güneye geldiklerin-

den beri orkların başına bela olmuşlardı ama bundan sonra Bol-Ok

Krallığı üzerinde daha fazla süzülmeye cesaret edebilirler miydi?

"Karuck," diye onayladı Toogwik Tuk, Reis'in omzunu sıvazla-

yıp aşağıyı göstererek.

Orada Grguch kollarını havaya kaldırmış, dimdik duruyordu.

"Alın onları!" diye haykırdı yarı-ogre, halkına. "Ormana!"

Reisin ve samanların tüylerini diken diken eden bir bağırış çağı-

rışla Karuck Klanı savaşçıları gizlendikleri yerlerden çıkıp feryat fi-

gan ormana doğru koşmaya başladılar. Güneydeki küçük koruluk-

tan hantal ogreler çıktı, her birinin omzunda mızraklar vardı, fırla-

tılmaya hazır bir şekilde ileri ve yukarı açılandırılmış Y'lerin içleri-

ne yerleştirilmişlerdi.

Hücumlarıyla zemin titredi ve korkunç böğürtüleri karşısında

rüzgar kendini geri çekti.

141

»-· R.A. SALVATORE

"Karuck Klanı!" diyerek iki arkadaşını onayladı Ung-thol. "y„

tüm dünya titresin."

Innovindil'in uyarı çığlığı duyulmuştu ve halkı ona bu emri sor-

gulamayacak kadar güvendi. Bu cümle ağaçlar arasında yayıldığın.

da Aykorusu elfleri son bir ok gönderip tüm hızlarıyla güneybatıya

yöneldiler. Ne kadar öfkeli olurlarsa olsunlar, kuzeydeki orklara sal-

dırmaya ne kadar can atarlarsa atsınlar Innovindil'in sözlerini kulak

ardı etmeyeceklerdi.

Ve birkaç dakika içinde, inançlarım haklı çıkararak, doğudan ge-

len kükremeleri duydular ve yoldaşlarının ortaya çıkardığı tuzağın

farkına vardılar. Uzman bir koordinasyonla birliklerini sıkılaştırıp

bulabildikleri en korunaklı alana yöneldiler.

Doğuya en uzak olanlar, bir düzine orman ahalisi, Karuck

Klanı'nın saldırısını ilk görenlerdi. Devasa yarı-hayvanlar ağaçların

arasından vahşi bir coşku ve ürkütücü bir hızla geçiyorlardı.

"Onları engelleyin," dedi grup lideri elf, diğerlerine.

Birkaç elf, kadına inanmazca baktı ama çoğunluk bu emri onay-

ladı. Hücum fazlasıyla şiddetliydi. Ağaçtan ağaca ilerleyen elfler

çiğnenip geçilebilirdi.

Grup eski, kırık dökük, yıpranmış bir yığılı taş duvarının ardına

yerleşti. Birbirlerini acımasız surat ifadeleriyle onaylayarak okları-

nı hazırlayıp yere çömeldiler.

İlk devasa orklar görüş açılarına girdi ama elfler atışlarını bek-

lettiler. İlk gelenlerin arkasında çok daha fazlası belirdi ama elfler

oklarını göndermediler. Savaşın onlarla değil, arkalarından kaçan

halklarıyla ilgili olduğunu anladılar.

Elfler hep beraber yaylarım gerip ölümcül atışlarını birlik içinde

yaptıklarında en yakındaki Karuck Klanı savaşçıları taş duvardan

yalnızca beş adım uzaktaydılar.

Orklar haykırarak yere düştüler ve duvarın önündeki kar kırmı-

zıya boyandı. Daha çok ok atıldı ama çok daha fazla ork geldi. Ve

bu orkların önünde küçük, alevli bir küre sekti; elfler bunun neye

142

ORK KRAL *-#

i met olduğunu biliyorlardı. Tek beden halinde çömelip kendileri-

. [eV topuna karşı korumaya aldılar; ki doğrusunu söylemek gere-

· e bu alev topu, savunmalarım zayıflatmak dışında, korunan elf-

1 rden Ç°k saldıran orkların öncü birliklerine zarar verdi.

Karuck Klanı ölen üyelerinin çığlıklarıyla beslendi. Korku, yal-

nızca Gruumsh ve Grguch'a hizmet ederken ölmek isteyen savaşçı-

lar arasında bilinen bir duygu değildi. Üzerlerine yağan oklara ve

tepede devam eden yangından düşen alevli dallara delirmişçesine

karşı koydular. Hatta bazıları katledilmiş yoldaşlarını alıp birer kal-

kan olarak kullandı.

Duvarın arkasında elfler yaylarını bırakıp uzun, ince kılıçlarını

kuşandılar. Parıldayan zırhlar ve rüzgarda uçuşan cübbeleriyle, ço-

ğunun üzerinde duman tütüyor ve bazıları hâlâ yanıyordu, saldırıya

ihtişam, güç ve cesaretle karşılık verdiler.

Ama Grguch ve yardakçıları onları ezip geçtiler, katlettiler; si-

lahları gümüş rengiyle değil kırmızıyla parıldadı ve kanla ağırlaşan

cübbeleri rüzgarda salınamadı.

Grguch, ormanın içinde savaşçılarına kısa bir süreliğine öncülük

etti ama elf diyarında olduğunu biliyordu; burada ağaçaların ve ya-

maçların tepesindeki savunmacı okçu birlikleri savaşçılarını şişler-

di ve hiçbir uyarı yapılmadan çevrelerinde güçlü büyüler patlak

verirdi. Durdu ve elini açıp havaya kaldırdı -bu, hücumu durdurmak

üzere yapılan bir işaretti- sonra onları güneye gitmeye teşvik ederek

bir ogre üçlüsünü öncü olarak gönderdi.

"Kafalarını kesin," diye emretti orklarına ve taş duvara dönüp

başıyla onayladı. "Peri halkına hatalarını hatırlatmak için onları

nehrin batı yakasında şişleyeceğiz."

Tepede, uzaklarda, bir ogre acıyla bağırdı. Grguch anladığını,

elflerin çabucak yeniden bir araya geleceğini bildiğini belirtircesine

başını salladı; hatta büyük olasıkla şimdiden birleşmişlerdi. Çevre-

sine bakıp sırıttı.

"Nehre," diye emretti; Karuck Klam'nın ve onları Dünyanın

Omurgası'nın altındaki tünellerinden çıkarıp dışarı getiren üç elçi-

nin sözlerini anladığını düşünüyordu.

Tüm bunlarda payı olan dördüncü Karuck dışı izleyiciden biha-

143

»-· R.A. SALVATORE

berdi tabii ki... Jack yeniden Jaculi şekline bürünmüş, bir ağacın da-

lına sarılmış, artan merakıyla her şeyin gözleri önünde çözülüşünü

izliyordu. Kısa bir süre sonra Hakuun ile uzun bir konuşma yapma.

sı gerekebileceğini fark etti ve Karuck Klanı'nı, Karanlıkaltı'nın

dışına kadar takip etmiş oluşundan haz aldı.

Dünyanın büyüklüğünü ve fesatlığın ne kadar eğlenceli olduğu-

nu uzun zaman önce unutmuştu.

Ayrıca elfleri hiçbir zaman sevmemişti.

Toogwik Tuk, Ung-thol ve Dnark orkların kazandığı diyarlara

geri döndüklerinde ağızları kulaklarına vararak sırıttılar.

"Gruumsh'un gazabını öne çıkardık," dedi Dnark, üçlü

Surbrin'in batı yakasında durup doğuya; Aykorusu'na baktığında.

Güneş altlarında batıyor, akşam karanlığı çöküyor ve orman ağaç

hattı muazzam bir kalenin koruyucu suruymuş gibi gözüküyordu.

"Bu, Kral Obould'a gerçek amacımızı hatırlatacak," diye belirt-

ti Ung-thol.

"Ya da onun yerine başkası gelecek," dedi Toogwik Tuk.

Diğer ikisi yeterince açık olan bu sözler karşısında ifadelerini

bile bozmadılar. Grguch ve Karuck Klanı'nm becerisini, vahşetini,

gücünü gördükten sonra özellikle. Bulundukları yerin yalnızca altı

metre uzağında bir elf kafası rüzgarda salınan uzun bir kargıya geçi-

rildi.

Ormandaki beyazlığı gören Albondiel'in kalbi dağlandı. Baş-

langıçta bunun kar olduğunu düşündü ama kalın bir ağacın yanına

gelip daha iyi bir görüş açısı elde ettiğinde gerçeği anladı.

Kar tüylü değildi.

"Hralien," diye seslendi her harfle daha da titreyen bir sesle. Şok

olmuş elf için zaman donmuş gibiydi, sanki günün yarısı yitip git-

mişti, ama birkaç dakika içinde Hralien, Albondiel'in yanı başın-

144

ORK KRAL *~*

"Günbatımı," diye fısıldadı Hralien ve ileri doğru adım attı.

Albondiel cesaretini toplayıp onu takip etti. Ne ile karşılaşacak-

tı biliyordu.

Innovindil hâlâ pegasusun üzerinde yatıyordu, kolları

f ünbatımı'nın boynuna dolanmıştı, yüzü atın yüzüne değiyordu.

Albondiel'in ilk durduğu yerden, Innovindil ve Günbatımı'nın uçu-

şunu aniden kesen ağacın yanından, sahne huzurlu ve sakindi; sanki

arkadaşı sevgili atın üzerinde uyuyakalmış gibiydi. Fakat çevreye

göz atınca gerçek ortaya çıkmıştı; kanlar ve devasa mızraklar, kırıl-

mış kanatlar ve Innovindil'in kalçasındaki sihirli yara gözler önüne

serilmişti.

Hralien ölü elfın üzerine eğildi, gür saçlarını nazikçe okşadı ve

diğer elini Günbatımı'nın yumuşak, kaslı boynunda gezdirdi.

"Bizim için hazırdılar," dedi.

"Hazır mı?" diye sordu Albondiel, başını sallayıp yanaklarına

süzülen gözyaşlarını silerek. "Çok daha fazlası. Bizim için yem ol-

dular. Karşı saldırıyı öngördüler."

"Onlar ork!" diye itiraz etti Hralien, hızla doğrulup arkasını dö-

nerek.

Kollarını önünde birleştirdi, sonra yavaşça, sırtını gerip yüzünü

gökyüzüne kaldırarak ikisini de arkasında yanlara doğru açtı. Bu,

genellikle büyük bir stres ve keder anında başvurulan bir ayin hare-

ketiydi. Hralien hareketi gökyüzüne dönük bir ağıt yakarak tamam-

ladı; bu, o kasvetli günde halkı üzerine çöken acıya karşı tanrılara

yapılan bir protestoydu.

Kendini çabuk toparladı, kederi bir kenara bıraktı ve hâlâ diz

çökmüş, Innovindil'in başını okşamakta olan Albondiel'e döndü.

"Orklar," dedi Hralien yeniden. "Yöntemlerini bu kadar geliştir-

diler mi?"

"Her zaman kurnazdılar," diye cevapladı Albondiel.

"Bizim hakkımızda çok şey biliyorlar," diye itiraz etti Hralien.

"O zaman taktik değiştirmeliyiz."

Ama Hralien başını sallıyordu. "Korkarım çok daha fazlası var.

Nasıl dövüştüğümüzü bilen bir kara elf tarafından yönlendiriliyor

145

R.A. SALVATORE

olabilirler mi?"

"Bunu bilemeyiz," dedi Albondiel. "Belki de bu basit bir tuzaktı."

"Innovindil ve Günbatımı için tasarlanmış bir tane!"

"Tasarı mı tesadüf mü? Çok fazla varsayımda bulunuyorsun."

Hralien yaşayan ve ölü arkadaşlarının yanına diz çöktü. "Bulun.

mamayı göze alabilir miyiz?"

Albondiel birkaç dakika düşündü. "Tos'un'u bulmalıyız."

"Haberi Mithril Salonu'na ulaştırmalıyız," dedi Hralien.

"Innovindil ve Günbatımı için yas tutacak olan Drizzt Do'Urden'e.

Tos'un'un yöntemlerini çok daha iyi anlayacaktır ve zaten drowu

bulacağına ant içmişti."

Üzerlerine dikkatlerini gökyüzüne yönelten bir gölge düştü.

Gündoğumu başını arkaya atıp ölen pegasus için yürek yakıcı

bir şekilde ağlayarak tepelerinde daireler çizdi.

Albondiel, Hralien'e baktı ve arkadaşının yüzüne dökülen göz-

yaşlarını gördü. Bakışlarını yeniden pegasusa çevirdi ama sabah gü-

neşinin ışıklarıyla parlayan gözyaşları nedeniyle uçan atı güç bela

seçebildi.

Kendini, "Drizzt'i getirin," diye fısıldarken buldu.

146

11

X

YANILTICI İŞARETLER

Bruenor çantasını omzuna asarak, "Toplayıp dışarı çıkartın,"

diye homurdandı. Baltasını kaptı ve elini fazlasıyla yıpranmış ucun

tam altındaki sapa doladı. Grupla birlikte yola koyulurken sanki bir

bastonmuş gibi onunla sert zemini dürttü.

Öğle yemeğinin çoğu sakalında ve zırhında olan Thibbledorf

Pwent, yola koyulmaya can atarak onun tam arkasına sıçradı ve

Cordio ile Torgar, daha az coşkulu olsalar da birbirlerine temkinli

bakışlar atsalar da benzer bir şekilde harekete geçtiler.

Regis yalnızca derin bir iç geçirdi ve yemeğinden artakalanlara

baktı; dümdüz olmuş ekmeğin arasında kalın, soğuk bir sığır eti

dilimi, bir kase et suyu ve bir bisküvi.

"Hep bir koşturmaca," dedi buçukluk yemeğinin kalanlarını top-

lamasına yardım eden Drizzt'e.

"Bruenor tedirgin," dedi Drizzt, "ve merak içinde."

"Çünkü daha fazla canavar olmasından mı korkuyor?"

"Çünkü bu tüneller ne beklediği ne de sevdiği yerler," diye açık-

ladı drow ve Regis bu açıklamayı başıyla onayladı.

Deliğe cüce şehri Gauntlgrym'e açılan bir tünel bulma umuduy-

la girmişlerdi ve başlangıçta, tuhaf yaratıklarla olan karşılaşmala-

rından sonra olaylar beklentilerinin çok daha ötesinde gelişmişti,

hatta karşılarına işlenmiş duvarlı, eğimli bir tünel bile çıkmıştı. Toz-

147

R.A. SALVATORE

lu ve taşlı olan diğer taraf, tıpkı tavan ve taban gibi, daha normal gö-

züküyordu ama o tek duvar bunun doğal bir mağara olmadığına

şüphe bırakmıyordu ve yerleştirilmiş taşlardaki aşikar zanaatkarlık

Bruenor ve diğer cücelerin bunun aslında atalarının işi olduğuna

inanmasını sağladı.

Ama o tünel ne vaadini ne de rotasını yerine getirdi; yer altının

derinliklerinde olmalarına ve hâlâ eski yapının parçalarına bulmala-

rına rağmen iz soğuyor gibi gözüküyordu.

Drizzt ve Regis diğerleriyle aralarındaki mesafeyi kapamak için

hızlı hareket ettiler. Çevredeki, sanki birden bitivermiş gibi aniden

gölgelerin arasından çıkan canavarlar yüzünden grup birbirinden

ayrılmaya cesaret etmedi. Bu, otuz metre uzunluğunda bir ikilem

sundu; Bruenor onları küçük bir bölmeye götürdüğünde buranın

merkez olduğunu çabucak anladılar; farklı yerlere açılan en az altı

tüneli vardı.

"Pekala, işte bu!" diye haykırdı Bruenor baltasını kaldırıp zafer

nidasıyla havaya savurarak. "Burayı ne nehir ne de tünel kazan bir

canavar yaptı."

Çevreye bakınca Drizzt'in ona katılmaması mümkün değildi,

zira pisliğin mekana çöktüğü bir kenarın dışında, bölme kusursuz

bir daireselliğe sahipti ve tüneller gelişigüzel tasarlanmış olamaya-

cak kadar eşit uzaklıktaydı.

Torgar dizlerinin üzerine çöküp sertleşmiş pisliği kazımaya baş-

ladı ve Pwent de aynı şekilde yanına çöküp çivili eldivenleriyle işe

koyulunca kat kat ilerleme kaydettiler. Birkaç dakika içinde savaş-

delisi taşı kazıdı ve çalışmasını kenarlara doğru sürdürünce taşın

düz olduğu ortaya çıktı.

"Bir kaldırım!" diye duyurdu Torgar.

"Gauntlgrym," dedi Bruenor, Drizzt ve Regis'e abartılı bir şekil-

de göz kırparak. "Yaşlı bir cüceden asla şüphe etmeyin."

"Bir tane daha!" diye bildirdi Pwent.

"Tüm bölgenin onlarla dolu olduğuna şüphe yok," dedi Bruenor.

"Burası kervanlar için bir ticaret merkezi ya da ben sakallı bir gno-

mum. Bunu sen de biliyorsun," dedi Torgar'a ve Mirabarlı cüce

başıyla onayladı.

148

ORK KRAL *

prizzt üç cüceye bakıp bakışlarını dördüncüye, bir çift tünel ara-

daki duvar dibine gidip onu kazımaya başlamış olan Cordio'ya

S1 irdi Bıçağı taştaki pislik ve çamur birikintisinin arkasındaki bir

· 2inin derinlerine gömülüp dikey bir hattı açığa çıkarınca cüce

başım onaylarcasına salladı.

"Ne buldun?" diye sordu Bruenor, Torgar ve Thibbledorf'u rahi-

bin yanına yönlendirerek.

Bir dakika sonra Cordio üstteki kir tabakasından daha büyük bir

narçayı kırınca hepsi rahibin bir kapı bulduğunu anladı. Birkaç da-

kika sonra onu tamamen temizlemeyi başardılar ve memnuniyet ve-

rici bir şekilde kapıyı aralayarak arkasındaki tek odalı yapıyı açığa

çıkardılar. Sol arka köşenin bir kısmı çökmüş ve bir dizi rafı da be-

raberinde aşağı indirmişti ama bunun dışında mekan zamanın için-

de donmuş gibiydi.

Drizzt eşiğe doğru hareket ederken, "Cücelere ait," diyordu

Bruenor.

Cüce birkaç eski metal artifekti tutan rafı inceleyerek küçük ka-

pının kenarında durdu. Bunların alet edevat veya silah olduğu açık-

tı ve Bruenor ucunu inceleyebilmek üzere bir tanesini dikine çevir-

di; bir mızrağın, kargının ya da çapanın kalıntıları olabilirdi.

"Cücelere ait olabilir," diye onayladı Torgar, Bruenor'un kaldır-

dığının yanındaki daha kısa saplı alete bakarak. Bu, kesinlikle bir

bel kalmtısıydı. "Emin olmak için fazla eskiler."

"Cücelere ait," diye ısrar etti Bruenor. Döndü ve bakışlarıyla kü-

çük evin tamamını taradı. "Tüm mekan cücelere ait."

Diğerleri başlarıyla onayladılar; bunun sebebi aynı sonuca ulaş-

malarından çok, bu teorinin aksini ispatlayamamalarıydı. Şimdi en-

kaza dönüşmüş bir masa ve bir çift sandalye de cüceler tarafından

yapılmış olabilirdi, zira tam da sakallı halka uygun boyutlardaydı-

lar. Cordio bu eşyaların yanından geçip bir ocağa doğru ilerledi ve

molozları temizlemeye, taşı kazımaya başlayınca, ortaya çıkan

sonuç da Bruenor'un iddiasını destekler gibiydi. Zira eski uçaklar-

daki zanaatkarlığı başka bir şeyle karıştırmak mümkün değildi.

Tuğlalar o kadar sıkı yerleştirilmişti ki geçen onca zaman yapının

bütünlüğünü bozamamıştı ve aslında, azıcık temizlikle orada gü-

149

-— "H^*-» R-A. SALVATORE

venle ateş bile yakabilirlerdi.

Ocağı Drizzt de fark etti ve sığlığı, odanın içine doğru muazzam

bir şekilde genişleyen yan duvarların baca biçimi özellikle dikkati-

ni çekti.

Dışarı çıkmak üzere harekete geçtiklerinde, "Meydan şehrin ön

devriyesi," diye bildirdi Bruenor. "Dolayısıyla şehrin geldiğimiz

tünelin tam aksi yönünde olduğunu düşünüyorum."

"Önde!" dedi Pwent, anında oraya doğru başı çekerek.

"Kapı başarılı bir tahmindi," dedi Bruenor, Cordio'ya ve

Torgar'la beraber savaşdelisinin peşine düşmeden önce rahibin om-

zunu sıvazladı.

"Tahmin değildi," diye mırıldandı Drizzt soluğunun altından;

böylece sözlerini sadece Regis duydu. Ve Cordio, zira cüce dönüp

Drizzt'e bakmış -Regis ifadesinin buruk olduğunu düşünmüştü-

sonra da, "Bu kadar uzakta kaldırım gerekmez," diye mırıldanarak

kralının ardına düşmüştü.

Regis bakışlarını ondan Drizzt'e çevirdi; ifadesi cevap için yal-

varıyordu.

"Müstakil bir evdi, sağlamlaştırılmış bir mağara evi değil," diye

açıkladı Drizzt.

Regis çevreye bakındı. "Çıkış tünellerini ayıran başka evler ol-

duğunu mu düşünüyorsun?"

"Muhtemelen."

"Peki, bu ne anlama geliyor? Mirabar'm iç kısımlarında pek çok

müstakil ev vardı. Yeraltı şehirleri için pek de sıra dışı bir şey sayıl-

maz."

"Oldukça doğru," diye onayladı Drizzt. "Menzoberranzan pek

çok benzer yapıdan oluşuyor."

"Cordio'nun edası bir anlam ifade ediyordu," diye belirtti bu-

çukluk. "Böylesi yapılar bekleniyordu ise neden kaşlarını çattı?"

"Ocağa dikkat ettin mi?" diye sordu Drizzt.

"Cücelere aitti," diye cevapladı Regis.

"Belki."

"Sorun ne?"

"Öncelikle toprak fırm değildi," diye açıkladı Drizzt. "Odayı

150

ORKKRAL fr-^»fr'

sltmak için tasarlanmıştı."

' Regis ne demek istediğini anlamayarak omuz silkti.

"Yeraltının derinliklerindeyiz, dolayısıyla sıcaklık pek değişmi-

" diye bilgilendirdi Drizzt ve diğerlerinin peşine düştü.

Regis bir an durup düşündü ve dönüp açığa çıkardıkları yapıya

baktı-

"Bölgeyi doğru düzgün aramalı mıyız?" diye sordu buçukluk.

"Bruenor'u takip et," diye cevapladı Drizzt. "Cevaplarımızı ya-

kında alacağız."

Diğer dört cüceye yetişmeye çalışırlarken sorularını dile getir-

mediler; ki bu biraz zaman aldı, zira heyecanlı Bruenor tünelden

aşağı tüm hızıyla ilerliyordu.

Bir süre sonra tünel dikkate değer şekilde genişledi, genel olarak

aynı yönde devam eden, çeşitli genişliklerde bir dizi paralel hatta

açılıyordu. Bruenor hiç tereddütsüz ortaya en yakın olana ilerledi

ama bunu tartışılabilir bir seçenek olarak gördüler, zira tüneller pek

çok yerde birbirlerine bağlanıyorlardı. Kısa bir süre sonra bunun sü-

tunlar, kolonlar ve diğer yapılarla kırılan tek bir patikanın tünel seri-

si olmadığını anladılar.

Böylesi bir açıklıkta yetenekli duvar ustaları tarafından yapıldı-

ğı aşikar olan bir yapının çaprazlama örttüğü alçak bir girişe rastla-

dılar, zira tuğlalar hâlâ görülüyor ve aradan yüzyıllar geçmiş, yapı-

nın gözle görülür bir şekilde çökmüş, bir başka duvara doğru yıkıl-

mış olmasına rağmen sabit duruyorlardı.

"Hızlı düşüşe eğimli bir baca olabilir," diye belirtti Bruenor.

"Tepesi olan bir yapı," diye itiraz etti Cordio ve Bruenor homur-

damp reddedercesine elini salladı.

Ama yakma gelen Torgar, "Evet, öyle," dedi. Durup yukarı bak-

tı. "Uzun bir düşüş sunan bir tane. Ya da kayma."

"Peki, sen bunu nereden biliyorsun?" diye sordu Bruenor; sesin-

de belli bir meydan okuma vardı. Belli ki işlerin umduğu gibi git-

mediğini anlıyordu.

Torgar onları çoktan harekete geçirmiş ve yapının en yakın kö-

şesini işaret etmeye başlamıştı. Oradaki tuğlaların kenarları yuvar-

latılmıştı ama bu, aletler tarafından yapılmamıştı.

151

R.A. SALVATORE

"Bunu Mirabar'da hep görüyoruz," diye açıkladı Torgar, tombul

başparmağını köşede dolaştırarak. "Rüzgar onu yuvarlatıyor. Burası

gökyüzünün altındaydı, kayanın değil."

"Bazı tünellerde rüzgar var," dedi Bruenor. "Yukarıdan gelen

akım ve benzeri esintiler."

Torgar ikna olmadı. "Bu yapı tepedeydi," dedi başını iki yana

sallayarak. "Yıllar yıllar önce aşağı düştü."

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor. "Sadece bir tahmin."

"Belki de Gauntlgrym'in yer üstü pazarı vardı," diyerek araya

girdi Cordio.

Drizzt, Regis'e bakıp gözlerini yuvarladı ve cüceler harekete ge-

çince buçukluk, Drizzt'in koluna yapışıp onu geri çekti.

"Gauntlgrym'in yer üstü pazarı olduğuna inanmıyorsun, değil

mi?" diye sordu.

"Gauntlgrym?" diye alayla tekrarladı Drizzt.

"İnanmıyor musun?"

"Korkarım bu mekanın pazarından çok daha fazlası yer üstün-

deydi," dedi Drizzt. "Çok daha fazlası. Ve bunu Cordio ile Torgar

da görüyor."

"Ama Bruenor görmüyor," dedi Regis.

" Bu onun için tam bir yıkım olacak. Henüz kabullenmeye hazır

olmadığı bir yıkım."

"Tüm bu mekanın bir yer üstü şehri olduğunu mu düşünüyor-

sun?" diye sordu Regis. "Tundranın içine batmış bir şehir?"

"Gel cüceleri izleyelim. Ne öğreneceksek öğreneceğiz."

Tüneller birkaç yüz adım daha devam etti ama grup çevredeki tüm

koridorları mühürleyen sağlam bir blokajla karşılaştı. Torgar küçük

bir çekiçle bu duvara defalarca vurup sesleri dinledi ve tünellerdeki

pek çok noktayı aynı şekilde inceledikten soma birliğe, "Arkasında

büyük bir açık alan var. Bunu biliyorum," açıklamasını yaptı.

"Demirci ocakları mı?" diye sordu Bruenor umutla.

Torgar yalnızca omuz sükebildi. "Bunu sadece tek bir şekilde

öğrenebiliriz, kralım."

Böylece tam oraya, duvar dibindeki ana tünele kamp kurdular ve

Drizzt'le Regis çevreyi kolaçan edebilmek için tünelden biraz uzak-

152

ORK KRAL

lasınca dört cüce güvenli bir kazı planı tasarladı. Bir sonraki yemek-

ı rini paylaştıktan kısa bir süre sonra taşa inen çekiç sesleri yankı-

landı; hiçbiri Bruenor'unki kadar ısrarcı değildi.

153

NESME'NIN GURURU

"Kadını, Nesme'ye varan son meydanı geçmeden önce bulmayı

umuyordum," diye belirtti Wulfgar, Catti-brie'ye. Kervanları bütün-

leme ikmali için sıradan, adı anılmayan bir dizi evin orada durmuş-

tu; varış yerlerine hâlâ birkaç günlük mesafe vardı ve bu, yolcukla-

rı sırasında böylesi bir amaç doğrultusunda planlanan son duraktı.

"Hâlâ birkaç köy var," diye hatırlattı Catti-brie, zira sürücüler

önlerindeki iki gün boyunca birkaç izbe bölgeden daha geçecekleri-

ni söylemişlerdi.

"Avcıların ve yalnızların evleri," diye karşılık verdi Wulfgar.

"Cottie ve Colson'a uygun yerler değil."

"Tabii tüm mülteciler bir arada kalıp kendi toplumlarını oluştur-

maya karar vermediyse."

Wulfgar bilgiç bir gülümsemeyle karşılık verdi, hiç şüphesiz bu,

Catti-brie'nin konuyla ilgili hislerinin bir yansımasıydı. O da, tıpkı

Wulfgar'ın bildiği gibi, Cottie Cooperson ve Colson'u Nesme'de

bulacaklarını biliyordu.

"İki gün," dedi Catti-brie. "İki gün içinde Colson yeniden kolla-

rında olacak. Ait olduğu yerde."

Wulfgar'ın hafif ürkek, ümitsiz ifadesi kadını şaşırttı.

"Yol boyu hiçbir trajedi haberi almadık," diye ekledi Catti-brie.

"Cottie ve diğerlerini taşıyan kervan saldırıya uğramış olsaydı ileri

154

ORKKRAL *H»

karakol mevkilerinden haber yayılırdı. Çok yakın olduğumuzdan

Cottie ve Colson'un Nesme'ye sağ salim ulaştığını rahatlıkla söyle-

yebiliriz."

"Yine de oraya hiçbir sevgi beslemiyorum," dedi barbar, "ve

Galen Firth gibileri veya onun gururlu arkadaşlarını bir daha asla

görmek istemiyorum."

Catti-brie adama yaklaşıp elini Wulfgar'ın omzuna koydu. "Ço-

cuğu alıp gideceğiz," dedi. "Çabucak ve çok konuşmadan. Mithril

Salonu'nun desteğiyle geliyoruz ve Mithril Salonu'na çocuğunla

döneceğiz."

Wulfgar'ın yüz ifadesi anlaşılmazdı, yine de bu, tabii ki Catti-

brie'nin bir şeylerin ters gittiğine dair şüphelerini pekiştirdi.

Kervan bir sonraki şafaktan önce köyden ayrıldı; tekerlekler dai-

ma çamurlu olan engebeli yüzeyde gıcırdayarak dönüyordu. Batıya,

Trollmoors'a doğru ilerlerlerken nahoş canavarların kokuşmuş ba-

taklığı güneyden üzerlerine doğru geliyor gibiydi. Ama sürücüler ve

bölgeyi daha iyi tanıyanlar endişeli gözükmüyorlardı ve bu cana-

varların, Alustriel'in Gümüş Şövalyeleri ve cesur Nesme Süvarileri

tarafından bozguna uğratıldığından beri sessizliklerini korudukları-

nı mutlulukla anlattılar.

"Yol son on yıldır olduğundan çok daha güvenli," diye ısrar etti

asıl sürücü.

"Ne yazık," diye karşılık verdi ikinci vagondaki devamlı yolcu-

lardan biri yüksek sesle. "Birkaç trolün ya da bataklık canavarının

o çirkin yüzlerini göstermelerini bekliyordum; böylece Kral

Bruenor'un çocuklarının çalışmalarını izleyecektim."

Bu her yerde neşe yarattı ve Catti-brie'nin yüzüne daha da bü-

yük bir gülümseme yayıldı. Wulfgar'a baktı. Konuşulanları duy-

duysa bile bu, belli olmuyordu.

Wulfgar ve Catti-brie; Nesme, sonunda kervanlarının görüş açı-

sına girdiğinde ne bulacaklarından pek emin değillerdi ama oranın

uzun zaman önce Mithril Salonu'nu yeniden keşfetmek üzere yap-

tıkları yolculukta geçtikleriyle aynı kasaba olmadığını hemen anla-

dılar. Görmeyi bekledikleri harap olmuş, yakılıp yıkılmış evler,

yıkık dökük geçici sığınaklar mekanın gerçekliğiyle örtüşmedi. Zira

155

1+M» R.A. SALVATORE

Nesme, kışın soğuk rüzgarları arasında bile yeniden yükselmişti

Trol saldırısının yarattığı süprüntülerin çoğu temizlenmiş, esk(

yapıların yerini yeni, daha güçlü, daha uzun, daha kalın surlu yapj.

lar almıştı. Tüm mekanı çevreleyen çift sur neredeyse tamamlanmış,

ti ve Trollmoors'u gören güney bölümü özellikle güçlendirilmişti.

Silahlı ve zırhlı sürücü birlikleri kasabada devriye geziyor, ker-

vanı daha yeni ve büyük kapılarda karşılıyordu.

Nesme yeniden hayattaydı; bu bir direnç ve kararlılık, Faerûn

boyunca insan ilerlemesinin sınırlarını belirginleştiren saf inatçılık-

tı. Zira mekana kaj-şı olan, yıllar önce yaşadıklarına dayanan tüm

haklı olumsuzluklarına rağmen ne Wulfgar ne de Catti-brie saygıla-

rını gizleyebildiler.

"Tıpkı On Kasaba gibi," diye sessizce belirtti Catti-brie kapıya

yaklaştıklarında. "Boyun eğmeyecekler."

Wulfgar hafifçe başını sallayarak kadını onayladı ama kasabaya

bakmaya devam ederken aklının başka yerde olduğu aşikardı.

"Trollerden öncekinden çok daha fazla insan var," dedi Catti-

brie, kervan sürücülerinin yolun başında kendilerine söylediği söz-

leri tekrarlayarak. "Bazıları iki katı olduğunu söylüyor."

Wulfgar ne yüz ifadesini değiştirdi ne de kadına baktı. Kadm,

onun içsel karmaşasını hissetti ve bunun Colson'la ilgili olmadığını

anladı. En azından yalnızca onunla ilgili değildi.

"Nesme, Gümüşay yolundaki diğer kasabaları da büyümeye teş-

vik edebilir ve bu katil trollere yaraşır bir cevap olur, öyle değil mi?

Hatta kuzey sınır bataklığa saldırıp bu yaratıklardan sonsuza dek

kurtulmamızı sağlayacak bir ordu kuracak kadar bile güçlenebilir,"

diyerek son bir kez daha onun ilgisini çekmeye çalıştı.

"Olabilir," dedi Wulfgar; ses tonu onayladığı şeyin ne olduğunu

bile bilmediğini gösteriyordu.

Kasaba kapıları, uzun boylu bir adamın üç katı uzunluğunda

yükselen duvarlar ve ağır metal şeritlerle birleştirilmiş kalın kara

kabuklu ağaç gövdeleri, nöbetçiler kervanın kasabanın avlusuna ge-

çişine yol vermek üzere açıldığında itiraz edercesine gıcırdadı. O

korunaklı surun ötesinde Wulfgar ve Catti-brie, Nesme hakkında

edindikleri ilk izlenimin bir yanılsama olmadığını anladılar, zira

156

ORK KRAL *-*

, s[ında kasaba yıllar önce olduğundan daha büyük ve etkileyiciydi.

A rtık daha büyük olan halk ordusunu destekleyecek resmi bir kışla-

sı vardı. Bu, sollarında, koruyucu güney suru boyunca yayılan uzun,

iki katlı bir yapıydı. Önlerinde, kuzeybatıdaki kadranın bir yerlerin-

deki inşaat halindeki fevkalade burç hariç, kasabanın en uzun yapı-

sı beliriyordu. Kervanların durduğu ana meydan iki düzine basa-

makta doğrudan doğuya bakan kapıların batısına çıkıyordu. Bu ba-

samakların tepesinden bir çift paralel, dar köprü geçiyordu; yeni

Nesme Kasabası Salonu'nun etkileyici önüne açılan kısa ve savunu-

labilir bir alan. Kasabanın geri kalanı gibi o yapı da inşaat halindey-

di ama yine geri kalanlarının çoğu gibi güneydeki Trollmoors hü-

cumlarına veya kuzeydeki Kral Obould baskınına direnmeye hazır-

dı.

Wulfgar zıplayıp yük arabasından aşağı indikten sonra yaralı

kalçasına yüklenmek zorunda kalmaması için Catti-brie'nin inmesi-

ne yardım etti. Kadın incinmiş bacağını rahatlatırken barbarın des-

tek olarak sunduğu koluna dayanarak bir dakika orada öylece

durdu.

"Aradığınız kişi kasabanın herhangi bir yerinde olabilir," dedi

sürücü çevrede dolanıp kısık sesli konuşarak.

Wulfgar ve Catti-brie'nin Nesme'ye yaptıkları yolculuğun ger-

çek sebebini bilen tek kişi o idi, zira dedikodu yapılıp Cottie'ye

haber ulaştırılmasından ve kadının kaçmasından korkmuşlardı.

"Gümüşay'da gördüğünüz gibi bilinen odalardan birinde olmaya-

caklardır; ne de olsa Nesme yeni gelenlerin çevresinde kuruluyor.

Burada bulacağınız halkın yarısından çoğu başka yerlerden geldi;

büyük kısmı Obould'un sürüleriyle kararttığı topraklardan. Onlar

ve Leydi'nin kutsadığı Gümüş Şövalyelerin bir kısmı; böylece

mücadeleye yakın olacaklardı..."

"Kimlerin geldiğini ve nerelere yerleştiklerini not alan yazman-

lar vardır elbet," dedi Catti-brie.

"Eğer varsa onları orada bulursunuz," dedi sürücü etkileyici sa-

lonu işaret ederek. "Aksi takdirde iş bitiminde hanları dolaşmak ya-

pabileceğiniz en iyi şey olur. İşçilerin çoğu kendilerini oralara atar-

lar; ki bu tarz birkaç yer var, hepsi de güneybatı köşesinin yakınla-

157

W* R.A. SALVATORE

rındaki tek bir yolda yer alıyor. Cottie hakkında herhangi bir bilgj

ye sahip biri varsa onu bulacağınız yer orasıdır."

Gelen kervanda iki sıra dışı yolcunun bulunduğu haberi

Nesme'ye çabuk yayıldı. Catti-brie ve Wulfgar'ın varlıklarının fısıl-

tıları Cottie Cooperson'un sevgili mülteci arkadaşlarının kulakları-

na ulaştığında dostlarının tehlikede olduğunu hemen anladılar.

Dolayısıyla Wulfgar ve Catti-brie hanların olduğu yola geldiğin-

de bir çift endişeli arkadaş Cottie ve Colson'u hızla kışla bölgesin-

den çıkarıp kasaba lideri Galen Firth'ün müstakil evine götürdü.

Arkadaşı Romduul, Cottie ve Colson'u antrede tutarken Teegorr

Reth, Galen'e, "Çocuğu almaya geldi," diye açıkladı.

Galen Firth söylenenleri hazmederek sırtını masasının arkasın-

daki koltuğa iyice yasladı. Bu onun için büyük bir sürpriz olmuştu

ve Mithril Salonu'nun insan prensiyle prensesinin kasabasına gel-

miş olması hoş bir sürpriz değildi. Bunun diplomatik bir görev ol-

duğunu varsaydı ve belli başlı unsurlar hesaba katılınca çok da dos-

tane olmadığını düşündü. Yakın zamanda meydana gelen savaşlar-

da Mithril Salonu, Nesme hatırına pek çok kayıp vermişti. Kral

Bruenor bir çeşit misilleme peşinde olabilir miydi?

Galen, Mithril Salonu cüceleri veya bu ikisiyle hiçbir zaman

arkadaş olmamıştı.

"Onu almalarına izin veremezsin," diye yalvardı Teegor, Nesme

liderine.

"Talebi ne?" diye sordu Galen.

"Affınıza sığınıyorum efendim ama Cottie, Mithril Salonu'ndan

ayrıldığından beri kızla ilgileniyor. Colson'u kendi çocuğu gibi

görüyor ve o çok yaralı biri."

"Çocuk mu?"

"Hayır, Cottie, bayım," diye açıkladı Teegor. "Kendininkini kay-

betti... her şeyini."

"Ve çocuk Wulfgar'ın mı?"

"Hayır, tam sayılmaz. Kızı Mithril Salonu'na Delly ile beraber

158

ORKKRAL HÜ

etirdi ama sonra Delly onu Cottie'ye verdi."

"\Vulfgar'ın rızası olsun ya da olmasın?"

"Bunu kim bilebilir?" ,

"W*ulfgar, sanırım."

"Ama..."

"Wulfgar'ın buraya çocuğu almaya geldiğini varsayıyorsun ama

sadece kontrol etmeye gelmiş olamaz mı?" diye sordu Galen. "Ya

da başka bir nedenle gelmiş... Arkadaşın Cottie'nin Nesme'ye yer-

leşmeye karar verdiğini bildiği ne malum?"

"Ben... Ben... Ben... Kesin bir şey söyleyemem, efendim."

"Dolayısıyla yalnızca tahminde bulunuyorsun. Pekala o zaman.

Wulfgar'ın geliş sebebini öğreninceye kadar bırakalım da Cottie

burada kalsın."

"Ah, bunun için minnettarım!"

"Ama hata yapma sevgili Teegor, Wufgar'ın talebi haklı neden-

lere dayanıyorsa ve çocuğu geri istiyorsa onun talebini onurlandır-

makla yükümlüyüm."

"Affınıza sığınırım efendim ama Cottie'nin yanında halkından

yirmi kişi daha var. Güçlü elleri olan, sınırları ve nasıl dövüşülece-

ğim bilen kişiler."

"Beni tehdit mi ediyorsun?"

"Hayır, efendim!" diye cevapladı Teegorr çabucak. "Ama

Nesme kendine ait olanı korumayacaksa o zaman Nesme'ye ait

olanlar burada nasıl kalacaklar?"

"Ne demek istiyorsun?" diye karşılık verdi Galen, etkili bir şe-

kilde doğrularak. "Çocuk kaçırmaya göz mü yumacağım? Nesme

suçluların mekanına mı dönüşecek?"

"Durum bu kadar basit değil, hepsi bu," dedi Teegorr. "Delly

Curtie, kızı Cottie'ye verdi, dolayısıyla o bir çocuk hırsızı değil ve

hakkından mahrum da bırakılamaz."

Bu sözler Galen Firth'ü biraz olsun geri püskürttü. Yüzündeki

küçümseme ifadesini koruyamadı, zira eğlenmek için ihtiyaç duy-

duğu şey bir kavga değildi. Battlehammer Klanı ve Nesme, cücele-

rin Nesmeliler'e yardım göndermiş olduğu gerçeğine rağmen dost

sayılmazlardı. Bunu takip eden olaylarda Nesme'nin yeniden inşa-

159

^m—"H$*~* R-A. SALVATORE

sı Kral Bruenor'un Obould'a karşı savaşma arzusunun önüne geç.

misti, ki bu da öfkeli cücenin kızgın gözlerini fazlasıyla alevlendir-

mişti.

Kaldı ki Wulfgar'la drow elf Drizzt'i de içeren, Bruenor ve arka-

daşlarının davranışları yıllar önce Nesme'den ilk geçişleriyle örtü.

şüyordu; bu, Galen Firth ile cücelerin arasını bozan nahoş bir yüz-

leşmeydi.

Olasılıkları düşünüp tartınca Galen Firth iğneleyici sırıtışının

vakur ifadesinin önüne geçmesini de engelleyemedi. Böyle bir fır-

sat doğduğu takdirde VVulfgar'ın canını yakmaktan bir çeşit zevk

alacağını inkar edemezdi.

"Buraya geldiğini kim biliyor?" diye sordu Galen.

Teegorr ona merakla baktı. "Nesme'ye mi?"

"Senin ve arkadaşının, Cottie ve çocuğu bana getirdiğinizi kim

biliyor?"

"Surbrin'i bizim ardımızdan geçenlerin bir kısmı."

"Ve konuşmazlar, öyle mi?"

"Hayır," dedi Teegorr. "Hiçbirimiz çocuğun Cottie Cooperson'dan

alındığını görmek istemiyoruz. Korkunç acı çekti ve şimdi huzuru

buldu... ve bu da kız için VVulfgar'ın verebileceği herhangi bir şeyden

çok daha iyi."

"VVulfgar, Mithril Salonu'nun prensi," diye hatırlattı Galen.

"Muazzam bir varlığa sahip biri, hiç kuşkusuz."

"Ve Mithril Salonu bir adama ya da kıza -hele ki bir kıza- uygun

bir yer değil!" diye karşı çıktı Teegorr. "O, cüceler için yeterince iyi

ve bu onlar adına sevindirici. Ama bir kız çocuğunun büyümesi için

uygun bir yer değil."

Galen Firth doğruldu. "Kızı burada tutun," diye talimat verdi.

"Gidip eski dostum VVulfgar'ı göreceğim. Belki gelme nedeni kız

değildir."

"Peki ya onun için geldiyse?"

"O zaman sen ve ben bunları hiç konuşmadık," dedi Galen.

İçeri kimsenin alınmayacağını emrederek antrenin dışına bir çift

muhafız gönderdi ve sonra yanına başka bir çiftini alıp karanlığa

gömülmeye başlayan kasabanın han ve dinlenme odalarının yolunu

160

ORK KRAL *HK

Tahmin ettiği gibi Wulfgar ve Catti-brie ile çabucak karşılaştı;

tU büyük hanlardan birinde barın yanındaki masalardan birinin başı-

oturrnuş dile gelenlerden çok daha fazlasını dinliyorlardı.

«Garnizonumuza katılmaya mı geldiniz?" dedi Galen onlara

aklaşırken, muazzam bir abartıyla. "Güçlü kollara ve ölüm saçan

bir yaya asla hayır demem"

Wulfgar ve Catii-brie onu selamlamak üzere döndüler; yüzleri

-özellikle de devasa barbarınki- adamın kim olduğunu anlayınca

sertleşti.

"Asıl Mithril Salonu'nda bir garnizona ihtiyacımız var," dedi

Catti-brie kibarca.

"Orklar geri püskürtülmedi," diye ekledi Wulfgar; sert ses tonu

Galen Firth'e kendisinin ve Nesme'nin öncelikli olmasında ısrar

edişinin Kral Obould'u püskürtmeme konusunda pek de az rol oy-

namadığını hatırlattı.

Kasabadaki diğer halk da bunu biliyordu ve bu gönderme dikkat-

lerinden kaçmadı. Handaki herkes, Kral Bruenor Battlehammer'ın

iki evlatlık çocuğunun önünde duran Galen'in varlığı karşısında ses-

sizliğe gömüldü.

"Her şeyin bir zamanı var," diye cevap verdi Galen, arkasındaki

destekten emin olmak üzere çevreye bir göz attıktan sonra. "Nesme

küllerinden yeniden doğduğu için Gümüş Sınırlar artık daha güçlü."

Çevresinde bir neşe koptu ve adam açıklamasını yaparken sesini

yükseltti; "Troller, Gümüşay'm batısındaki toprakları ya da sizin

Mithril Salonunuz'un güney kıyılarını tehdit etmek üzere bir daha

asla çamurlarından çıkıp gelemeyecekler."

Nesme' nin, Mithril Salonu'na öncü kuvvet olarak hizmet ettiği

düşüncesi Wulfgar'm çene kemiklerini birbirine kenetledi; özellik-

le de Mithril Salonu'nun çabaları Nesme'den geriye kalan azıcık

nüfusu koruduktan sonra.

Bu tam olarak Galen Firth'ün görmeyi beklediği etkiydi ve

Catti-brie onu sakinleştirmek üzere elini barbarın muazzam koluna

koyunca bilmiş bilmiş sırıttı.

"Minnettarlığımızı belirtecek sözcük yok," dedi Galen.

"Battlehammer Klanı elçilerinin haber vermeden gelmesi adetten mi?"

161

W~# R.A. SALVATORE

"Buraya Bruenor'un işleri için gelmedik," dedi Catti-brie v

Galen Firth'ü yanına, Wulfgar'ın karşısına oturmaya teşvik etti.

Adam sandalyeyi çekti ama yalnızca onu çevirip üzerine ayağı

nı koymakla yetindi; bu, ikiliye daha da tepeden bakmasına neden

oldu. Bu durum Wulfgar ayağa kalkıp, yaklaşık iki buçuk metrelik

boyu ile dev omuzlarını dikleştirip adamın üstünlüğünü alt edince-

ye kadar sürdü.

Ama Galen geri çekilmedi. Wulfgar'a, barbarın bakışlarını ken-

dininkilere kitleyerek, sertçe baktı. "O halde neden?" diye sordu-

sesi daha kısık ve ısrarcıydı.

"Kervan muhafızları olarak geldik," dedi Catti-brie.

Galen kadına baktı. "Bruenor'un çocukları paralı askerler olarak

mı kiralanıyor?"

"Kolektif harekette kendi payımıza düşeni gönüllü olarak yapı-

yoruz," diye cevapladı Catti-brie.

"Kendi ihtiyaçlarımıza hizmet ederken başkalarına da hizmet

etmenin bir yoluydu," dedi Wulfgar.

"Nesme'ye gelmek mi?" diye sordu Galen.

"Evet."

"Bruenor için değilse ne..."

"Mithril Salonu'ndan alınan bir kızı; Colson'u bulmaya gel-

dim," diye bildirdi Wulfgar.

"Alınan mı? Zorla mı?"

"Evet."

Wulfgar'ın arkasında bir hareketlenme oldu. Galen onların

Teegorr ve Cottie'nin arkadaşları olduğunu fark etti ve yakında bir

bela çıkabileceğini düşündü; üstelik bunun pek de kötü olmayaca-

ğına kanaat getirdi. Doğrusunu söylemek gerekirse bu efsanevi

Wulfgar karşısında gücünü test etmek adamın ilgisini çekiyordu ve

ayrıca çevresinde ciddi bir zarar görmesini engelleyecek kadar mu-

hafız vardı.

"Bir çocuk Mithril Salonu'ndan nasıl kaçırılmış olabilir ki?"

diye sordu. "Ve Bruenor'un kendi teknesiyle karşıya geçirilir? Nasıl

adice bir dalavere böylesi bir sonuç yaratır?"

Wulfgar ve Galen Firth birbirlerine yaklaşırken, "Kızın adı

162

ORK KRAL

C Ison," diyerek araya girdi Catti-brie. "Nesme'ye geldiğini düşün-

mizi sağlayan sebepler var. Aslında bu her şeyden daha kesin

gözüküyor."

"Burada çocuklar var," diye itiraf etti Galen Fırth. "Yerinden

dilmiş, bir toplum ve sığınak bulmak üzere gelmiş insanlar tarafın-

dan getirildiler."

"Nesme'nin muhtaçlara kapılarını açtığını kimse inkar edemez,"

diye cevapladı Catti-brie ve Wulfgar bakışlarını kadına çevirdi.

"Her geçen gün daha da büyüyen bir kasaba için karşılıklı fayda

sağlayacak bir anlaşma."

"Ama burada ne Nesme'ye ne de onu buraya getiren kadına ait

olan bir çocuk var," diye ısrar etti Wulfgar. "Kızı geri almaya gel-

dim."

Birisi Wulfgar'm arkasında hızla hareket etti ve adam bir elf

kadar çabuk döndü. Sağ kolunu kaldırdı ve Cottie'nin arkadaşların-

dan birinin iki eliyle kavranarak itildi, sonra ahmağın kolunu da

beraberinde getirerek kolunu aşağı indirdi. Wulfgar'ın sol eli hızla

hareket edip adamı giysisinden kavradı. Şaşkın bir göz açılıp kapa-

nıncaya kadar Wulfgar adamı havaya kaldırdı, iki ayağı da yerden

yukarıdaydı ve tek eliyle onu salladı.

Barbar yeniden Galen Firth'e döndü ve ani bir hareketle salınıp

duran ahmağı yere savurdu.

"Colson benimle geliyor. Alınması bir hataydı ve ben kötü bir

niyet beslemiyorum..." Durdu ve insanın içine işleyen bakışlarıyla

odayı taradı, "...ne onu emanet alan kadınla birlikte olanlara ne de

kadının kendisine... tabii ki beslemiyorum! Adil bir şekilde kızla

birlikte döneceğim."

"Cücelerin kalesi olan Mithril Salonu'ndan dışarı nasıl çıktı?"

diye sordu rahatsızlığı gitgide artan Galen Firth.

"Delly Curtie," dedi Wulfgar.

"Wulfgar'ın karısı," diye açıkladı Catti-brie.

"O, bu kızın annesi değil miydi?"

"Kızı evlat edinmişti, tıpkı Wulfgar gibi," dedi Catti-brie.

Galen Firth burnundan soludu ve odadakilerin çoğu sessizce

bela okudu.

163

£-* R.A. SALVATORE

"Delly Curtie güçlü ve şeytani bir silahın büyüsü altınday(j1»

diye açıkladı Catti-brie. "Çocuğu kendi iradesiyle teslim etmedi"

"O halde bunun üzerine yemin etmek için burada olmalı."

"Öldü," dedi Wulfgar.

"Obould'un orkları tarafından öldürüldü," diye ekledi Catti-brie

"Zira çocuğu Cottie Cooperson'a teslim ettikten sonra kuzeye, ork

hattına koştu ve orada ölü, karların içinde donmuş bir şekilde bulun-

du."

Bunun üzerine Galen Firth biraz yüzünü buruşturdu ve

Wulfgar'a attığı bakış içinde neredeyse sempati barındırıyordu. Ne-

redeyse...

"Silah onu kontrolü altına aldı," dedi Catti-brie. "Hem çocuğu

teslim etmesini sağladı hem de onun bu korkunç sonra sürükledi.

Hata tamamen kılıçta. Bunu iyi biliyorum, zira onu yıllardır taşıyo-

rum."

Bu, odadan daha fazla homurtu yükselmesine ve Galen'in şaş-

kınlık dolu bir bakış atmasına neden oldu. "Peki, Catti-brie böylesi

şeytan bilinçli bir şeyin etkisiyle ne felaketler yaşadı?"

"Hiç, zira beni kontrol eden o değil, onu kontrol eden bendim."

"Ama Delly Curtie dirençsiz bir varlıktı," dedi Galen Firth.

"O bir savaşçı değildi. Cüceler tarafından yetiştirilmemişti."

Galen Firth hatırlatılan iki gerçeği de kulakardı edemedi; bu iki-

linin ne oldukları ve iddiaları ortadaydı.

Başıyla onaylayıp bir süre söylenenleri düşündükten sonra,

"İlginç bir hikaye," diye cevap verdi.

"Düzgün bir şekilde karşılanacak olan bir talep," dedi VVulfgar,

mavi gözlerini kısıp Nesme liderinin üzerine daha da heybetli bir

şekilde eğilerek. "Senden hakemlik etmeni istemiyoruz. Sana duru-

mu anlatıyor ve kızı geri vermeni bekliyoruz."

"Mithril Salonu'nda değilsin Bruenor'un oğlu," diye cevap

verdi Galen Firth, dişlerini gıcırdatarak.

"Beni yadsıyor musun?" diye sordu VVulfgar ve herkes barbarın

korkunç bir patlamanın eşiğinde olduğunu anladı. Mavi gözleri

büyüyüp vahşileşmişti.

Galen kesinlikle kendisine saldırılmasın! bekliyor olsa da geri

164

ORK KRAL «-M

ekilmedi.

Ve yine Catti-brie araya girdi. "Nesme'ye Gümüşay'dan, Leydi

Alustriel'e lütufta bulunan muhafızlar olarak geliyoruz," diye açık-

ladı dönüp Wulfgar'ı engellemek üzere kolunu masanın üzerine

koyarak. Yine de herhangi bir saldırı olduğu takdirde adamı yavaş-

latma umudu yoktu. "Zira bize Colson'un Nesme'de olduğunu söy-

leyen Kral Bruenor Battlehammer'ın, Drizzt Do'Urden'in,

Wulfgar'nı ve Catti-brie'nin arkadaşı Leydi Alustriel'di."

Galen Firth istikrarını korumaya çalıştı ama yeniliyor olduğu-

nun farkındaydı.

"Zira Colson'u ve Colson'un gerçek babası Wulfgar'ı iyi tanı-

yor," diyerek sözlerine devam etti Catti-brie. "Gümüşay'a gidiş ne-

denimizi öğrenince tüm varlığını hizmetimize sundu ve Cottie

Cooperson ile Colson'un Nesme'ye geldiğini söyleyen de kendisiy-

di. Bize iyi bir yolculuk diledi, hatta alevler saçan arabasıyla bizi

buraya getirmeyi teklif etti ama kendimizi borçlu hissettik ve böy-

lece kervanla gelip muhafız olarak hizmet vermeyi kabul ettik."

"Çaresiz bir baba kısa yolu seçmez mi?" diye sordu Galen Firth

ve çevresindeki başlar onaylarcasına sallandı.

"Colson'u taşıyan kervanın Nesme'ye ulaşıp ulaşmadığını bil-

miyorduk. Belki de çocuğa eşlik eden candan ve iyi yürekli halk

yarı yolda inmeyi tercih etmişti. Her koşulda buna karar verecek

kişi sen değilsin, Galen Firth. Wulfgar'ın haklı talebini geri mi çevi-

riyorsun? Leydi Alustriel'in yanma geri dönüp ona Nesme'nin gu-

rurlu halkının Colson'u kendi babasına teslim etmediğini mi söyle-

memizi istiyorsun? Hemen şimdi Gümüşay'a ve Mithril Salonu'na

dönmemizi ve onlara Galen Firtlı'ün Wulfgar'a kendi çocuğunu

vermediğini mi söylememizi istiyorsun?"

"Evlat edinilmiş çocuğu," diye belirtti öte tarafta duran bir

adam.

Galen Firth bu sözlerin üzerinde durmadı. Adam ona destek

göndermişti ama bunun tek nedeni o an buna gerçekten ihtiyaç du-

yuşuydu. Etkili hatırlatıcı başını omuzlarının arasına gömmüştü

ama Catti-brie'nin bu inatçılığına ölümcül bir bakış attığını biliyor-

du. Zira kadının doğru söylediğinin ve Gümüşay Leydisi'nin kor-

165

»** R.A. SALVATORE

kunç gazabını üzerine çekebileceğinin farkındaydı. Kral Bruertor v

Galen arasında her ne yaşanırsa bu Nesme'ye zarar vermek zorun

da değildi. Cüceler savaşmak için güneye gelmezdi ama Leydi

Alustriel'in Kral Bruenor'un tarafını tutacak olması tamamen ayn

bir meseleydi. Nesme'nin Gümüşay'ın desteğine ihtiyacı vardı

Hiçbir kervan, Nesme'ye Leydi Alustriel şehrinden yola çıkmadan

ya da en azından oradan geçmeden gelemezdi.

Galen Firth aptal değildi. Catti-brie ve Wulfgar'ın hikayesine

dair en ufak bir şüphesi yoktu ve Cottie Cooperson'un yüzündeki

çaresizliği açıkça görmüştü. Böylesi bir çaresizlik ancak haksız du-

rumda olmaktan, çocuğun onun olmamasından kaynaklanırdı.

Zira tabii ki Colson zaten o'nun çocuğu değildi.

Galen Firth omzunun üzerinden muhafızlarına baktı. "Gidin ve

Cottie Cooperson ile kızı getirin," dedi.

Odanın içine yumruklarını havaya sallayan erkeklerin itirazları

yayıldı.

Wulfgar öfkeyle dönerek, "Çocuk benim!" diye bağırdı onlara

ve öndekilerin hepsi birer adım geriledi. "Sizin kızınız olsaydı içi-

nizden herhangi biri daha azını talep eder miydi?"

"Cottie bizim arkadaşımız," diye cevapladı bir adam, daha çok

uysalca. "Kıza zarar verme niyetinde değil."

"O zaman git de kendi çocuğunu getir," dedi Wulfgar. "Benim-

kinin karşılığında kendi kızından ya da oğlundan vazgeç!"

"Bunlar nasıl da aptalca sözler?"

"Sana kendi aptallığını gösterecek sözler," dedi iri adam. "Cottie

Cooperson'un kalbi ne kadar temiz olursa olsun, ki senin onu hem

anne hem de arkadaş olarak değerli buluşunu yadsımıyorum, kendi

kızımı ona teslim edemem. Colson için geldim ve Colson'la gide-

ceğim; karşıma çıkan herhangi biri son duasını etse iyi olur."

Elini havaya kaldırdı ve Aegis-fang'a seslendi. Kudretli savaş

çekici sihirli bir şekilde avucunda beliriverdi. Ani bir hareketle

Wulfgar, çekiçle yakındaki bir masanın üzerine vurdu; dört bacağı

parçalayarak odunları yere serdi.

Galen Firth itiraz edercesine soludu ve arkasında yer alan bir

bekçi kılıcına uzandı... ama Catti-brie'nin Taulmaril'ine yerleştiril-

166

ORK KRAL *-HM

iş okun uzunluğuna bakakaldı.

"Hanginiz öne çıkıp Colson üzerindeki hakkımı reddedecek?"

diye sordu Wulfgar gruba ve hiç de şaşırtıcı olmayan bir şekilde bu

meydan okuma sessizlikle karşılandı.

"Kasabamdan ayrılacaksınız," dedi Galen Firth.

"Ayrılacağız; bizi getiren kervanla döneceğiz," diye cevap verdi

Catti-brie, muhafız kılıcını bırakıp ellerini önüne getirdiğinde yayı-

nı yerine koyarak. "Colson'u alır almaz."

"Bunu Leydi Alustriel'e bildirme niyetindeyim," diye uyardı

Galen Firth.

"Yaptığın zaman," dedi Catti-brie, "Leydi Alustriel'e kasabana

yalnızca sığmak ve yeni bir ev bulma umuduyla gelen kolay öfke-

lenebilen erkeklerle kadınların önünde şov yapıp neredeyse bir

arbede çıkarıp trajedi yarattığını söylemeyi de unutma. Gümüşay'ın

Leydi Alustriel'ine, aklı-selimliğinden muhakkak bahset Galen

Firth, Kral Bruenor'un karşısında biz de aynısını yapacağız."

"Tehditlerinizden bıktım," dedi Galen Firth kadına ama Catti-

brie bunun karşılığında yalnızca gülümsedi.

"Ben senden bıkalı çok daha uzun bir süre oluyor," dedi Wulfgar

adama.

Galen Firth'ün arkasındaki han kapısı açıldı ve içeri bir muhafı-

zın eşlik ettiği, kollarında Colson'u taşıyan Cottie Cooperson girdi.

Kapının dışında iki adam, içeri girmelerine izin vermeyen bir çift

muhafızı itip kaktı.

Wulfgar'ın iddiası Colson içeri girdiği an cevap buldu. "Baba!"

diye haykırdı ufaklık, tüm hayatı boyunca babası olarak bildiği

adama gitmek üzere Cottie'nin kollarından kurtulmaya çalışırken.

Ciyakladı, kıvranıp kıpırdandı ve tekrar tekrar, "Baba" diye sesle-

nirken iki eliyle Wulfgar'a uzandı.

Barbar, Aegis-fang'i yere bırakıp kıza koştu ve onu nazikçe ama

Cottie'nin kavrayışından kurtannak üzere güç kullanarak kollarının

arasına aldı. Colson kadına dönmek üzere en ufak bir hamlede bulun-

madı, aksine çaresiz bir kucaklamayla babasının kollarına gömüldü.

Cottie titremeye, ağlamaya başladı ve çaresizliği saniye saniye

arttı. Birkaç dakika içinde feryat figan dizlerinin üzerine çöktü.

167

\*~* R.A. SALVATORE

Ve Wulfgar'da bir dizinin üzerine çöküp kadına karşılık verd'

Boştaki eliyle kadının çenesini kaldırdı ve saçını geriye attı, som-

tatlı sözlerle onu susturdu. "Colson'u kendi çocuklarını sevdiğ;n

kadar seven bir annesin, sevgili bayan," dedi.

Barbarın arkasındaki Catti-brie'nin gözleri şaşkınlıktan faltası

gibi açıldı.

"Onunla ilgilenebilirim," diye ağladı Cottie.

Wulfgar kadına gülümsedi, yeniden saçını okşadıktan sonra

ayağa kalktı. Boştaki eline Aegis-fang'i çağırdı, Galen Firth'ün

yanından, adamın bakışlarına kıs kıs gülerek, ağır adımlarla geçti.

Kapıya doğru ilerlerken Cottie'nin iki arkadaşı, tüm sözlü itirazla-

rına rağmen, kenara çekildi, zira yeryüzünde Wulgar'm,

Beornegar'ın oğlunun, hakkıyla efsaneleşmiş bir savaşçının karşı-

sında durmaya cesaret edecek çok az insan vardı.

"Sürücülerimizle konuşacağım," diye bildirdi Catti-brie;

VVulfgar'la birlikte, arkalarından yankılanan itiraz çığlıklarıyla

dışarı çıktıklarında. "Mümkün olan ilk fırsatta yola koyulmalıyız."

"Kabul edildi," dedi Wulfgar. "Kervanın yola çıkmasını bekliyor

olacağım."

Catti-brie başıyla onayladı ve içeride sürücülerin olduğu başka

bir hana doğru ilerledi. Ama alacağı cevaba duyduğu merakla kısa

bir süre sonra durup Wulfgar'a döndü.

"Gümüşay'a dönmüyorum," diye onayladı Wulfgar.

"Çocukla beraber doğrudan Mithril Salonu'na gitmeyi düşünü-

yor olamazsın. Arazi fazla zorlu ve yolun çoğu orkların elinde.

Mithril Salonu'na gitmenin en güvenli yolu Gümüşay'dan geçiyor."

"Doğru, dolayısıyla sen Gümüşay'a gitmek zorundasın."

Catti-brie ona sertçe baktı. "Burada kalmayı ve Colson konusun-

da Cottie Cooperson'dan yardım almayı mı planlıyorsun?" dedi aşi-

kar bir alayla. Yaşadığı son hayal kırıklığı Wulfgar'ın yüz ifadesi-

nin ne anlama geldiğini çözememekti. "Salon'da ailen var. Senin de

kızm da daima yanında olacağım. Delly'siz zor olacağını biliyorum

ama yola yakın bir zamanda koyulmuyorum ve kızın bana asla yük

olmayacağını bilmeni isterim."

"Mithril Salonu'na dönmeyeceğim," diye bildirdi Wulfgar açık

168

ORK KRAL «HM

· şekilde ve ani bir rüzgar Catti-brie'yi neredeyse yere serdi. "Onun

eri annesinin yanı," diye devam etti Wulfgar. "Gerçek annesinin.

''Onu hiçbir zaman almamalıydım ama şimdi onu ait olduğu yere

götürerek bu hatayı düzelteceğim."

"Auckney?"

Wulfgar başıyla onayladı.

"Kuzey'in karşısına giden yolun yarısı uzaklığında."

"Sık sık yaptığım ve tehlike barındırmayan bir yolculuk."

"Colson'un Mithril Salonü'nda bir evi var," diye itiraz etti Catti-

brie ve Wulfgar tahmin edilebilir sözcükler kadının ağzından çıktı-

ğı andan itibaren başını iki yana sallamaya başladı.

"Ona uygun bir ev değil."

Catti-brie dudaklarını yaladı, bakışlarını kızdan Wulfgar'a çe-

virdi ve o an adamın aslında kendi adına konuşuyor olabileceğini

fark etti.

"Bizden ne kadar ayrı kalacaksın?" diye sormaya cüret etti kadın.

Wulfgar'ın sessizliği çok şey anlatıyordu.

"Yapamazsın," diye fısıldadı Catti-brie; yeniden cüce aksanıyla

konuşan küçük bir kız çocuğuna benzemişti.

"Başka seçeneğim yok," diye cevapladı Wulfgar. "Benim yerim

burası değil. Şimdi değil. Bak bana!" Durdu ve boştaki elini drama-

tik bir şekilde, devasa cüssesini göstererek, başından ayağına savur-

du. "Cüce tünellerinde emeklemek için doğmadım. Benim yerim

tundra. Halkımın dolaştığı Buzyeli Vadisi."

Catti-brie adamın ağzından çıkan her sözcükle, biçare bir inkar-

la başını salladı. "Bruenor senin baban," diye fısıldadı.

"Onu hayatımın sonuna kadar seveceğim," diye itiraf etti

Wulfgar. "Onun yeri orası ama benimki değil."

"Drizzt senin arkadaşın."

Wulfgar başıyla onayladı. "Tıpkı Catti-brie gibi," dedi dalgın bir

gülümsemeyle. "Sonunda aşkı bulmuş olan sevgili iki arkadaş."

Catti-brie ağzını açıp, 'Üzgünüm,' diyecek oldu ama sözleri

yüksek sesle dile getirmeyi başaramadı.

"İkiniz adına seviniyorum," dedi Wulfgar. "Gerçekten. Birbiri-

nizin her hareketini tamamlıyorsunuz ve ne senin kahkahanı ne de

169

^_ -HS^-* RA- SALVATORE

Drizzt'inkini hiç böylesi neşe dolu duymamıştım ama istediğim şey

bu değildi. İkiniz adına da gerçekten çok seviniyorum ama orada

durup bunu izleyemem."

Bu itiraf kadının nefesini kesti. "Böyle olmak zorunda değil," dedi.

"Üzülme!" diye kükredi Wulfgar. "Benim için üzülme! Artık

evimin neresi olduğunu ve kaderimin nerede yattığını biliyorum.

Buzyeli Vadisi'nin serin rüzgarının şarkısına ve önceki hayatımın

özgürlüğüne hasret duyuyorum. Hareketli Buz Denizi kıyılarında

karibu avlayacağım. Orklar ve goblinlerle politik sağduyunun diz-

ginleri olmadan savaşacağım. Eve gidiyorum; halkımın yanında ol-

maya, atalarımın mezarlarında dua etmeye, bir eş bulmaya ve

Beornegar'ın soyunu sürdürmeye."

"Çok ani oldu."

Wulfgar bir kez daha başını iki yana salladı. "Hiç düşünmediğim

kadar çok düşünüldü."

Wulfgar elini giysisinin altına götürdü, bir kıvrım oluşturdu ve

kadına uzattı. "Ona benim adıma sen söylersin. Buradan batıya uza-

nan yolum Mithril Salonu'na gitmekten daha kolay."

"Çok öfkelenecek!"

"Mithril Salonu'nda olmayacak bile," diye hatırlattı Wulfgar.

"Drizzt'le beraber Gauntlgrym arayışıyla batıda."

"Çünkü cevaplara çok ihtiyacı var," diyerek karşı çıktı Catti-brie.

"Bu çaresiz günlerinde Bruenor'u tek başına mı bırakacaksın?"

Wulfgar kıkırdayıp başını iki yana salladı. "O, ork diyarlarında-

ki bir Cüce Kralı. Her günü senin tanımladığın niteliğe sahip ola-

cak. Bunun bir sonu yok, eğer Obould'a bir son verilebilirse salo-

nun derinliklerinden başka bir tehdit yükselecektir muhtemelen ya

da Obould'un varislerinden. İşler hep bu şekilde gelişmiştir ve hep

de böyle devam edecektir. Ya şimdi ayrılırım ya da durum çözülün-

ceye kadar beklerim; ve ben ancak Savaşçı'nın Yeri'ne geçtiğimde

çözülür. Bunun doğru olduğunu biliyorsun," dedi Catti-brie'nin

görmezden gelemeyeceği yatıştırıcı bir sırıtışla. "Bugün Obould,

dün drow ve yarın başka bir şey... kesinlikle. İşler böyle yürüyor."

"Wulfgar..."

"Bruenor beni bağışlayacaktır," dedi barbar. "Çevresinde iyi sa-

170

ORK KRAL *—?<-

acçjlar ve arkadaşlar var ve orklar Salon'u yeniden ele geçirmeye

aUşmayacaklardır. Ayrılmam için bundan daha iyi bir zaman ola-

maz ve kalamayacağımı zaten biliyorum. Ve Colson'un annesinden

ayrı kaldığı her gün trajik bir gündür. Bunu şimdi anlıyorum."

"Meralda kızı sana verdi," diye hatırlattı Catti-brie. "Başka seçe-

neği yoktu."

"Hata etti. Bunu biliyorum."

"Delly öldüğü için mi?"

"Bana hayatın kırılgan ve genellikle kısa olduğu hatırlatıldı."

"Zannettiğin kadar karanlık değil. Burada seni destekleyen çok

kişi var..."

Wulfgar kadını susturarak ısrarlı bir şekilde başını salladı. "Seni

«evdim," dedi. "Seni sevdim ve bir aptal olduğum için seni kaybet-

tim. Bu, evlenmeden önce sana davranış şeklim her zaman hayatı-

mın en büyük pişmanlığı olacak. Sen bunu istesen ve yapabilecek

olsan bile geçmişe dönemeyeceğimizi kabul ediyorum, zira aynı

adam olmadığımı biliyorum. Errtu ile geçirdiğim zaman ruhumda

derin izler, kabilemin, Alageyik Kabilesi'nin yanma koşarak

Buzyeli Vadisi'nin rüzgarında silmeye niyetlendiğim yaralar bırak-

tı. Memnunum... Huzurluyum... Ve izleyeceğim yoldan hiç bu kadar

emin olmamıştım."

Catti-brie, çaresiz ve yararsız bir inkarla, her sözcükle başını sal-

ladı ve mavi gözleri yaslarla doldu. Olması gereken bu değildi.

Salon'un Beş Yoldaşı yeniden beraberdi ve hayatlarının geri kala-

nında da beraber kalmaları gerekiyordu.

"Beni desteklediğini söyledin ve şimdi ben de senden bunu isti-

yorum," dedi Wulfgar. "Yargıma güven, izlemem gerekenin ne ol-

duğunu biliyorum. Sana, Drizzt'e, Bruenor'a ve Regis'e duyduğum

sevgiyi de beraberimde götürüyorum. Bu Wulfgar'ın kalbinde dai-

ma kalacak. Ne senin ne de diğerlerinin imgelerinizin zihnimden si-

linmesine izin vereceğim. Ve ne de sizlerden öğrendiğim derslerin

yürüdüğüm yolda aklımdan uçup gitmesine fırsat tanıyacağım."

"Yolun çok uzaklarda."

Wulfgar başıyla onayladı. "Buzyeli Vadisi'nin rüzgarlarında."

171

CÜCELERE AİT OLMAYAN BİR ŞEHİR

Altı yoldaş taşta oydukları aralığın tam içinde durdu; hepsinin

ağzı açık kalmıştı. Muazzam ve çok eski bir şehre açılan devasa ma-

ğara duvarına sırtlarını dayamışlardı. Tüm çevrelerinde kocaman

yapılar yükseliyordu; sağ taraflarında basamaklı bir piramit üçlüsü,

sol taraflarında ise güzelce işlenmiş bir dizi kule vardı. Hepsi yük-

selen geçitlerle birleşiyordu ve her köşe daha küçük sarmallar, yara-

tık şeklinde heykelcikler ve minarelerle süslenmişti. Karşılarında,

içinde hâlâ tuzlu su olan eski bir göletin ve tüm çevreyi kaplayan

surun taşlarına tırmanan bitkilerin çevresinde, daha ufak bir yapı

derlemesi duruyordu. Göletin yanında yer alan ve tüm mağaraya da-

ğılmış olan bitkiler, Karanlıkaltı'mn tipik bitkisi parlak mantar,

Torgar ve Thibbledorf'un ve tabii ki fırsatı kaçırmayacak olan

Regis'in tuttuğu meşalelerin altında çevreye minimum ışık yayıyor-

du. Yine de o an gölet ve çevresindeki mimari neredeyse hiç ilgile-

rini çekmedi, zira bunların ötesinde en büyük yapı, kubbeli bir bina

-bir kale, katedral ya da saray- beliriyordu. Mekanın önüne -ki

orada ağır, taş bir verandayı destekleyen dev kolonlar sıra oluşturu-

yordu- çıkan pek çok taş basamak vardı. Altı yoldaş gölgeli girinti-

lerin arasında devasa kapılar gördü.

"Gauntlgrym," dedi Bruenor tekrar tekrar ve gözleri yaşlarla

doldu.

172

ORK KRAL

Böylesi bir beyanda bulunmaya daha az istekli olan Drizzt çev-

evi araştırmaya devam etti. Zemin çok kırıklı olsa da tüm bölge-

nin pek çok yapıya doğru uzanan belli başlı yolları belirlemek

üzere şekillendirilip yerleştirilmiş düz taşlarla döşendiğini görebili-

yordu.

"Cücelerin o zamanlar farklı bir anlayışları vardı," diye belirtti

Regis ve Drizzt bu açıklamayı son derece uygun buldu.

Aslında mekan şimdiye kadar gördüğü cüce şehirlerinin hiçbiri-

ne benzemiyordu. Buzyeli Vadisi'ndeki Kelvin Anıtı'nın altındaki

veya Mirabar'daki, Felbarr'daki yahut Mithril Salonu'ndaki hiçbir

yapı çevrelerindeki devasa binaların en küçüğünün boyuna bile

yaklaşmıyordu ve önlerinde beliren ana bina Menzoberranzan'm

dikite benzer muazzam evlerinden bile daha büyüktü. Bu bina

Derinsu ya da Calimport'a ve paşaların nefes kesici saraylarına

daha uygun, diye düşündü.

Karşı konulamaz şok ve huşu biraz dağıldıktan sonra cüceler ha-

rekete geçip duvardan uzaklaştılar. Drizzt, bir dizinin üzerine çök-

müş iki kaldırım taşının kenarlarının aralarım kazımaya başlamış

olan Torgar'a odaklandı. Cüce eline biraz pislik aldı, tadına baktı ve

sonra başını iki yana sallayarak, endişeli bir ifade takınarak tükür-

dü.

Drizzt, arkadaşlarının varlığını unutmuş gözüken, sanki görül-

meyen güçler tarafından çekiliyormuş gibi dev yapıya doğru zombi

gibi yürüyen Bruenor'a baktı.

Ve Drizzt, Cüce Kralı'nın gerçekten de çekiliyor olduğunu anla-

dı. Buranın tahmininden de ihtişamlı Gauntlgrym, atalarının muhte-

şem şehri olduğu ve Obould'u alt etmesine yarayacak cevaplar bu-

lacağı düşüncesiyle, gurur ve umutla sürükleniyordu.

Cordio, Torgar'ın yanma giderken Thibbledorf Pvvent, Bruenor'un

arkasından ilerledi. Cordio ve Torgar aralarında sessizce konuşmaya

başladı.

Biri tereddüt içinde, diye düşündü Drizzt.

"Burası Gauntlgrym mi?" diye sordu Regis drowa.

"Yakında öğreneceğiz," diye cevapladı Drizzt ve Bruenor'un

peşine düştü.

173

İŞ**» K.A. SALVATORE

Ama Regis onu geri dönmeye zorlayarak kolundan tuttu.

"Öyle olduğuna inanıyormuş gibi durmuyorsun," dedi buçukluk

sessizce.

Drizzt, Regis'i de aynısını yapmaya teşvik ederek bakışlarıyia

mağarayı taradı. "Hiç böylesi yapılar gördün mü?"

"Tabii ki hayır."

"Hayır mı?" diye sordu Drizzt. "Yoksa böylesi yapıları böylesi

bir ortamda mı hiç görmedin?"

"Ne demek istiyorsun?" diye sordu Regis ama cümlesini tamam-

larken sesi gitgide alçaldı ve gözleri faltaşı gibi açıldı. Drizzt bu-

çukluğun sözlerini kavradığını anladı.

İkili en öndeki çifte hızla ilerleyen Torgar ve Cordio'ya yetiş-

mek üzere harekete geçti.

"Yanlarından geçerken binaları kontrol edin," diye talimat verdi

Bruenor, Pwent ve Torgar'a. "Elf, sen yanda kal, Gümbürgöbek,

bana ve Cordio'ya yaklaş."

Kapı aralarından geçerlerken Pwent ve Torgar ya tekmeler savu-

ruyor ya da zaten açık olanlara hızla dalıyorlardı. Bruenor, kendisi-

ne yapışık gibi duran Regis'le, büyük yapıya doğru ilerliyordu ama

bu kez daha yavaş yürüyordu. Cordio geride kaldı, yine de acele

ettiği an diğer üç cüceye yetişebileceği bir mesafedeydi.

Drizzt sağ kanatta gölgelerin içine dalıyor, öncelikli olarak derin

gölgelere odaklanırken arada bir arkadaşlarına çabuk bakışlar atı-

yordu. Tabii ki mekanın sırrını çözmek istiyordu ama asıl derdi tu-

haf şehrin canavar sakinlerinin ani ve beklenmedik bir şekilde orta-

ya çıkmayacağından emin olmaktı. Drizzt, Karanhkaltı'nda böylesi

korunaklı pek az yerin boş kalacağını bilecek kadar uzun kalmıştı.

"Bir demirci ocağı!" diye haykırdı Thibbledorf Pwent bir bina-1

dan. Drizzt, daha çok yüzey toplumlarının demirhanesine benzer bir

şekilde arkasının açık olduğunu fark etti. "Kendime bir demirci oca-

ğı buldum!"

Bruenor yeniden büyük yapıya doğru yola koyulmadan önce bir

dakikalığına durdu; gülümsemesi yüzüne yayılmış, adımları hızlan-

mıştı. Diğer cüceler ve Regis, aptalca sırıtan Pwent bile, ona yetiş-

mek üzere hareketlendiler ve Bruenor ayağını en alt basamağa koy-

174

ORK KRAL *-»

juğunda beşi de bir araya geldi.

Basamaklar uzun olduklarından da genişlerdi ve on metre yük-

selirlerken Bruenor'un sağına ve soluna neredeyse iki kat fazla ya-

yıldılar. Sağ köşenin en ucunda Drizzt diğerlerinin önüne geçmek

üzere hızla hareket etti. Bir gölge kadar sessiz ve loş ışıkta neredey-

se görünmez olan Drizzt aceleciydi ve kubbe sütunlarının karanlık

gölgelerinden geçip zirveye ulaştığında Bruenor yalnızca onuncu

adımını atmıştı.

Ve drow oradan yalnız olmadıklarını ve arkadaşlarını büyük bir

tehlikenin beklediğini gördü, zira ortadaki sütunlardan birinin arka-

sında Drizzt'in daha önce gördüğü hiçbir şeye benzemeyen bir dev

hayvan belirdi. Uzun ve güçlü, saçsız insansı bir drovvdan bile daha

karaydı... tabii bu ne kadar mümkünse. Boyu rahatlıkla Drizzt'in üç

katıydı, belki de dört... ve fidan gibi olmasına rağmen korkunç,

devasa ve zalim bir güç, bir dağ devinin gücünü yayıyordu.

Ve şaşırtıcı bir hızla hareket etti.

Drizzt'in arka üstündeki kubbenin kirişlerine tünemiş olan bir

başka karanlık canavarı, yaklaşan gruba baktı. Yarasa görünüşlüydü

ama devasaydı ve simsiyahtı. Gecekanat hareketleri izledi; özellik-

le de drow elf ve Gölge Düzlemi'nin sevgili yerlisi, geceyürüyen

olarak bilinen korkutucu yaratığınkileri.

"Bruenor!" diye haykırdı Drizzt, dev hareket etmeye başlayınca

ve uyarısıyla cüceler bir anda harekete geçtiler; özellikle de savun-

macı bir şekilde kralının önüne sıçrayan Thibbledorf Pwent.

Ve dev, kara derili gecceyürüyen, altı metrelik kas ve dehşet

yığını belirdiğinde Thibbledorf Pwent onun hipnotize edici bakışını

savaşdelisinin haz dolu çığlığı ile karşılayıp saldırıya geçti.

Geceyürüyen eğilip insandan çok büyük bir maymununkileri

andıran uzun kollarıyla öne uzandığında merdivenlerin üç basamak

175

_- "f-sffi-g R-A. SALVATORE

yukarısındaydı. Dev siyah eller öfkeli cüceye kenetlendi, uzun par-

maklar onu tamamen içine çekti. Babasının kollarındaki bir çocuk

gibi itişip kakışan Pvvent'in ayakları yerden kesildi.

Arkasındaki Bruenor bu yukarı kaldırılmayı durduracak kadar

hızlı hareket edemedi, Cordio büyü yapma işine gömüldü ve Regis

ile Torgar yerlerinden bile kımıldamadı; ikisi de güçlü devin büyü-

lü bakışlarıyla esir alınmıştı, ikisi de öylece duruyor, titriyor ve güç-

lükle nefes alıyordu.

Bu kesinlikle Thibbledorf Pwent'in ani ve beklenmedik sonu

olurdu, zira geceyürüyen muazzam kavrayışıyla taşı toza çevirebi-

lirdi ama tepedeki merdivenlerin sağından palaları çekili bir şekilde

havaya sıçrayan Drizzt Do'Urden geldi. Geceyürüyenin sol üst

koluna doğru sert bir ikili hamle yaptı; palaları eti ve kasları parça-

ladı.

Yalpalayan geceyürüyenin sol eli düştü ve dolayısıyla deli gibi

çırpınan cüceyi ezecek kıskacının yarısını yitirdi. Böylece yaratık

en iyi ikinci seçeneği değerlendirdi ve Thibbledorf Pwent'i ezmek

yerine onu yukarı ve uzağa fırlatıp attı.

Pwent'in çığlığı, dalışa geçen bir şahinin sesi gibi perde değiş-

tirdi ve cüce, yerden yaklaşık on metre yukarıda, veranda kubbesi-

ne sertçe çarptı. Bir şekilde çivili eldivenlerinin varlığını aklında

tutmayı başarmıştı ve şans da ondan yanaydı; eldiveni taştaki çat-

laklardan birine takmış çaresizce havada asılı kalmıştı ama bu saye-

de hayattaydı.

Öte tarafta Drizzt basamaklara indi; atladığı yerin en az üç metre

aşağısındaydı. Bir yandan Torgar'a palasının arkasıyla vurmayı akıl

edip merdivenlerden hızla inerken çevikliği ve kıvraklığı ağır yara-

lanması önledi.

Torgar göz kırptı ve biraz olsun kendine geldi. Sonra koşan

drowa döndü.

Drizzt sonunda durdu ve dönüp geceyürüyenin bacakları arasın-

da cirit atan, bir bacağa baltasını indiren Bruenor'a baktı. Canavar

kükredi; bu, tuhaf ve başka dünyaya ait bir feryattı, ses, sanki bir

yığın farklı yaratık aynı boruya üflüyormuş gibi defalarca perde

değiştirdi. Geceyürüyen bir kez daha aldatıcı bir hızla hareket etti;

ORK KRAL *~â

vrıhyor, dönüyor, bir ayağını cüceyi ezmek üzere havaya kaldırı-

yordu-

Ama Bruenor bunu fark edip kendisini öbür tarafa attı ve hatta

hu sırada diğer bacağa vurmayı bile başardı. Geceyürüyenin ayağıy-

la ezdiği tek şey taştı ve bu taş tuzla buz oldu.

Drizzt arkadaşına katılmak üzere hücuma geçti ama sağında gör-

mezden gelemeyeceği bir hareketlenme sezdi. Çırpınan, lanet oku-

yan, havada asılı duran Thibbledorf'un ardında dev, yarasa görü-

nüşlü yaratığın saldırıya geçmek üzere siyah kanatlarım açıp kubbe-

den indiğini gördü. Gerçi saldırı başlamadan önce önündeki hava

parıldadı. Drowa korkunç bir güçle çarpan yıkıcı bir büyülü enerji

dalgası yaydı.

Drizzt, sanki dev bir el tarafından kavranmış gibi kalbinin dur-

duğunu hissetti. Gözlerinden kanlar süzüldü ve karanlık, görüşünü

kapladı. Sendeleyip tökezledi ve gecekanat kendisine doğru geldi-

ğinde çaresiz olduğunu biliyordu. Thibbledorf Pvvent'in kubbeye

doğru kıvrıldığını, ayağını taşa doğru kıvırdığını gördü ama bilinci-

ne varamadı.

Mirabar'm gururlu savaşçısı, ailesi nesiller boyu çeşitli Mirabar

Markileri'ne hizmet etmiş ve o şehirden cesurca Mithril Salonu'na

gelip Kral Bruenor'a bağlanmaya ant içmiş olan Torgar

Hammerstriker korkusuna inanamadı. Bir ork ordusu karşısında

başı çekmiş, devlerle ve dev benekli solucanlarla savaşmış, bir

defasında bir ejderha ile dövüşmüş olan Torgar Hammerstriker kara

derili dev yaratık karşısında korkudan donup kaldığı için kendisine

lanet etti.

Sendeleyip tökezleyen Drizzt'i gördü ve yarasa görünüşlü dev

yaratığın ani saldırısını fark etti ama Bruenor için harekete geçti,

yalnızca Bruenor, kralı için muhteşem baltası havaya kalktı.

Hızla yanından geçtiği Cordio Muffınhead ilk büyüsünü yaptı;

Bruenor'a ekstra güç veren bir sihir dalgası fırlattı, böylece bir son-

raki hamlesinde çentikli baltası biraz daha derine saplanacaktı.

177

„—? 4*^~* R.A. SALVATORE

Cordio da hızlı saldırısına karşılık vermek üzere döndü ve onun bir

şekilde Drizzt'i çaresiz bırakmış olduğunu hemen anladı. Cüce baş-

ka bir büyü yapmaya koyuldu ama zamanında başarıp başaramaya-

cağından emin olamadı.

Ama Thibbledorf Pwent de kendi büyüsünü yaptı; savaşdelisi

bir dweomer. Meydan okuyan bir kükremeyle zaten hırpalanmış

olan cüce tüm gücünü topladı; güçlü bacakları, korkunç bir gıcırtıy-

la gömülü olan eldiven çivilerini serbest bıraktı. Pwent kubbeden

fırladı ve havada uçarken yarı dönüp yarı perende attı.

Altında süzülen gecekanatm yanına vardı ve metal çivileri de

kullanarak birbiri ardına yumruklar savurdu.

Gecekanat, sırtına binen cücenin ağırlığıyla alçaldı ve itiraz

edercesine haykırdı. Derin bir nefes çekişle can verdi ve Pwent,

altındaki yaratığın gitgide soğuduğunu hissetti; ölümle gelen soğu-

ma değildi bu, büyülüydü, sanki canlı, dev bir yarasanın üzerine

değil de Büyük Buzul'un üzerine binmiş gibiydi.

Gecekanat başını sallamaya başladı ama Pwent ondan daha hızlı

hareket etti, başını öne eğdi ve kendisini ileri, aşağı itebilmek için

bedenindeki tüm kaslardan yararlandı, başındaki çiviyi gecekanatm

kafatasma yöneltti. Cücenin hareketinin saf gücü yaratığın kafasını

doğrultmasına neden oldu ve gecekanat büyüsünü yaptığında; don-

durucu bir hava püskürttüğünde yüzü ileriye bakıyordu.

Bu insansı dev için talihsizlik oldu; harap edici soğuğun püskür-

tüldüğü yerde duruyordu.

Dev, isyan ederek kükredi ve kör edici, acı dolu nefesi bloke

etmek üzere kollarını sağa sola savurdu. Buz başının, kollarının,

göğsünün kara derisini kaplarken dev, daha çok içgüdüsel bir şekil-

de, karşısındaki çıldırmış gecekanata bir darbe savurdu; kanada

inen ağır tokat hem yarasanın hem de cücenin hızla, döne döne düş-

mesine neden oldu. Merdivenlerden kulelere doğru uçtular, bir bi-

nanın tepesinden geçip başka bir tanesine doğru hızla yol aldılar ve

topak olmuş bir şekilde çarptılar.

Thibbledorf Pwent haykırmayı, bela okumayı ve çırpınıp dur-

mayı bir an olsun bırakmadı.

178

ORK KRAL "MB

—Hh—

Drizzt acıya karşı savaştı ve kanlanmış gözlerindeki bulanıklığı

sildi- Pwent'in ve dev gölgeli yarasanın arkasından gidecek vakti

voktu. Hiçbiri gitmedi, zira kara derili dev yenilginin çok uzağın-

daydı.

Bruenor ve Torgar şaheser silahlarıyla çırpı gibi bacaklara vura-

rak merdivenlerde yarıştı ve aslında o bacaklarda pek çok yara oluş-

tu' ki bu yaralardan yere damladığında duman çıkaran grimsi bal-

çıklar aktı. Ama Drizzt devi düşürmek için ona en az yüz kez daha

vurmaları gerektiğinin farkına vardı ve dev ikisinden birine sımsıkı

yapışırsa...

Drizzt, geceyürüyen tekme attığında ürktü, kaçıp duran Torgar'ı

sıyırmıştı; ama yine de onu taş basamaklardan aşağı yuvarlayacak,

baltasının elinden fırlayıp gitmesini sağlayacak kadar sert darbeler

savuruyordu. Bunu bilen Bruenor yaratığın karşısında tek başına

duramazdı, Drizzt ona doğru harekete geçtiyse de sendeledi, hâlâ

güçsüz ve yaralıydı, uçan yaratığın sihirli saldırısı nedeniyle zihni

bulanıktı.

Derken drow başka bir büyü hissetti; yatıştırıcı, iyileştirici bir

enerji dalgasıydı ve yeniden Bruenor'un olduğu tarafa doğru hücu-

ma geçtiğinde Cordio'ya hızlı bir bakış atıp minnetini başını salla-

yarak göstermeyi başardı.

Bu sırada Regis'in kendi kendine mırıldanarak öylece yürüyüp

gittiğini fark etti; sanki çevresinde olup bitenlerden bihaberdi.

Fakat drowun buna kafa yoracak zamanı yoktu ve devasa hede-

fine yeniden odaklandığında korkuyla irkildi, zira dev canavar iri

elini yere vurmuş, havada karanlık bir iz bırakmıştı; ve karanlıktan

da öte bu karanlığın hacmi vardı.

Sihirli bir kapı. Ve davetkar anaforunun içinde şekiller hareket

etmeye başlamıştı bile.

Bruenor, kendisini ezmek üzere ayağını kaldıran devi neredeyse

sendeleten sağlam bir darbe indirince Drizzt cesaretlendi. Geceyü-

rüyen inledi ve yaralı ayağını kavradı, böylece Bruenor'a güvenli

bir şekilde yana çekilecek zaman verdi ve daha da önemlisi topallı-

179

&-* R.A. SALVATORE

yor olsa da Torgar'a merdivenlerdeki hücumunu başlatacak fırsat

yarattı.

Fakat Drizzt kendi ilerlemesini durdurdu. Rahibin uyarıları zihnjn

de yankılanırken drow, oniks fıgürine uzandı. Tehlikeleri, bölgenin

tekinsizliğini, Gölge Düzlemi'ne açılan kapının belirişini net bir şekil,

de görebiliyordu. Ama ilk hayaletimsi şekil o dumanlı kapıdan süzül-

düğünde Drizzt yardım olmadan kazanamayacaklarını biliyordu.

"Bana gel, Guenhwyvar!" diye haykırdı ve heykeli taşa bıraktı

"Sana ihtiyacım var."

"Drizzt, hayır!" diye bağırdı Cordio ama çok geçti, pantere dö-

nüşecek olan gri sis çoktan şekillenmeye başlamıştı.

Torgar basamakları ikişer ikişer geçerek drowun yanından hızla

geçti. Yönünü devden, kapıdan süzülen koyu gri eski püskü giysiler

içinde bir deri bir kemik bir insana benzeyen ilk gölgeli yaratığa

çevirdi. Torgar iki eliyle kavradığı baltasını ona doğru savurdu ve

yaratık, dehşet verici hayalet, hamleyi kolunu savurarak karşıladı;

ardında duman sülüklerinin izi kaldı.

Balta hedefe yöneldi ve yaratığın eli cücenin omzuna indi; içe

işleyen, hissiz bırakan dokunuşu Torgar'a nüfuz edip yaşam enerji-

sini emdi. Beti benzi atan, güçsüzleşen Torgar ani bitkinlikle ho-

murdandı ve baltasını geri çekti, ters yöne doğru tam bir tur attı ve

dehşet verici hayaleti doğruca dumanlı kapıya geri gönderen ikinci

bir ağır darbe indirdi.

Ama onun yerini başkası alıyordu ve Torgar'ın bacakları titredi.

Saldıracak gücü yoktu, dolayısıyla yeni hayaletin yaklaşmasını bek-

lemek üzere sabit durmaya çalıştı.

Bu da hiç şüphesiz Drizzt'i ikilemde bıraktı. Zira Torgar'ın onun

yardımına muhtaç olduğu açıktı ama devin kaçma şansını elinden

aldığı tepedeki Bruenor'un da öyle.

Fakat seçim hayata geçirilmedi; karanlık bir şimşek çaktı ve

uzun kalp atışları boyunca sanki zaman dondu.

Işık karanlığa dönüştü ve karanlık ışığa, böylece dev, tıpkı

Drizzt gibi açık gri rengine büründü ve cücelerin yüzleri karardı.

Her şey tersine döndü; meşaleler siyah yanıyordu ve gölge yaratık-

larıyla altı arkadaş bir şaşkınlık sükunetine gömüldü.

180

ORK KRAL e~«

Gueııhvvyvar'ın kükreyişi büyüyü bozdu.

Drizzt sevgili yoldaşına bakmak üzere döndüğünde umutlan

A hset içinde söndü, zira devden ya da Drizzt'ten daha da saydam

lan Guenhwyvar yalnızca yarı oluşmuş gözüküyordu ve ikinci ha-

alete yönelirken uzadı; sanki bir şekilde kendi sihirli geçidini de

bedeninin beraberinde taşıyormuş gibiydi. Hayalete vurdu ve sonra

onunla beraber gölge geçidine girdi ve bu iki geçit tuhaf bir çatışan

enerji örgüsüyle iç içe geçtiğinde bir başka kör edici kara enerji pat-

laması yaşandı. Hayalet isyanla tısladı ve Guenhwyvar'ın kükreme-

si acıyla donandı.

Dev canavar da inledi; kederi aşikardı. Geçit gerildi, kıvrıldı ve

gölgenin dev yaratığını kavramak üzere uzandı; sanki onu eve götü-

recekti.

Hayır, diye düşündü Drizzt havada yüzen sayısız şekle bir anlam

vermeye çalışırcasına gözlerini kısarak, eve götürmek değil devi

içine çekip yutmak istiyor gibiydi ve devin inlemesi kıvrılan geçit-

lerin hamlesinin hoş bir kucaklama olmadığını doğruluyordu.

Fakat dev gücünü ispatladı ve geçitler açılıp kapandı; ışık nor-

male döndü; meşaleler ve yosunlar kendi renklerini aldılar ve her

şey dev, geçidi harekete geçirmeden ve Drizzt ona aynı şekilde

cevap vermeden önceki halini aldı.

Devin ciddi bir şekilde yaralanmış, dengesini tamamen kaybet-

miş ve sendeliyor oluşu dışında. Ve birleşen geçit kapılarının şaşkı-

na çevirici sonuçları, ışıkla karanlığın baş döndürücü değişimi kar-

şısında herkes donup kalmamıştı.

Merdivenlerin tepesindeki Kral Bruenor Battlehammer fırsatı

değerlendirdi. Aşağı yuvarlanan bir kaya gibi indi, basamağın uçun-

dayken atladı ve kısa bacaklarının onu gönderebileceği en uzak, en

yüksek noktaya sıçradı.

Drizzt deve saldırdı, palalarını vahşice savurup bir savaş çığlığı

atarak yaratığı ilgisini kendisine yöneltmeye mecbur kıldı ve böyle-

ce Bruenor'un iki eliyle sımsıkı kavradığı baltası omurgasına indi-

ğinde dev tamamen drowa odaklanmıştı.

Dev acı ve şaşkınlık içinde omuzlarını geriye attı, dirsekleri

kaburgalarını sıkıştırdı, kolları ve uzun parmakları sağa sola savru-

181

İH» R.A. SALVATORE

lup boş havayı tutmaya çalıştı.

Drizzt bu kez gerçek bir hücuma geçti, tamamen odaklanmış bir

şekilde, doğrudan devin yaralı olduğu açıkça görülen bacağına yö.

neldi; drow hızlı adımlar atarken palaları pek çok kesik oluşturdu.

Dev, drowun hareketlerini takip etmek üzere dönüp durdu ve

Bruenor daha fazla dayanamadı. Kendisi merdivenlerden aşağı yu.

varlanırken baltası devin sırtına gömülü kaldı. Yere sert bir şekilde

çarptı ama Cordio hemen yanına gidip ona iyileştirici büyü yaptı.

Dev, yüzünü buruşturup sendeledi ve Drizzt kolaylıkla oradan

uzaklaştı. Yeniden saldırma düşüncesiyle hızla geri döndü.

Ama basamaklardaki küçük heykelden tanıdık bir sisin yeniden

belirdiğini görünce durdu.

Dev tekrar toparlandı. Uzanıp cücenin baltasını çıkarmaya çalış-

tı ama baltanın durduğu yer ona ulaşılmasını engelliyordu. Aşağıda-

ki Torgar da toparlanıp onlara katılmak istedi fakat bacakları buna

karşı çıktı ve böylece taşa çöktü. Drizzt, Bruenor'dan veya onunla

ilgilenen Cordio'dan yakın zamanda yardım alamayacağını anladı

ve Regis ortalıkta gözükmüyordu.

Baltadan umudu kesen dev canavar nefret dolu bakışlarını

Drızzt'e çevirdi. Drovv bir enerji dalgasının yayıldığını hissetti ve

bir an için nerede ve ne yapıyor olduğunu unuttu. O saniye dilimin-

de, bir şekilde onları ölümcül düşmanları olarak görerek, cücelere

saldırmayı bile düşündü.

Ama büyü, baş döndürücü şaşkınlık hilesi, tecrübeli bir kara elfı

Regis'in takatini kestiği gibi etkileyemezdi. Böylece Drizzt yana

sıçradı; yeniden devle aynı hizaya gelip ona saldırı imkanı bırakma-

yacak şekilde en yüksek noktayı çevreledi. Onu kendisine uzanma-

ya zorlamanın daha iyi olacağını düşünüyordu; hatta devin onu ez-

meye ya da tepmeye çalışması daha da iyi olurdu.

Dev de aynen bunu yaptı; bacağını kaldırdı ve Guenhwyvar tam

da Drizzt'in isteğini yerine getirerek kalkan bacağa atılıp devin di-

zinin arkasını tırmaladı.

Drizzt, hızını korumak için devi dönmeye -ya da dönmeye çalış-

maya- zorlayarak hücuma geçti. Drovvun sihirli bileklileri kendisini

ezmek üzere kalkan ayağın yanından hızla geçmesini sağladı. Sonra

182

ORKKRAL *-§

birden döndü ve bacağın arkasına saldırdı. Dev de dönüp tekme at-

maya çalıştı ama Guenhvvyvar güçlü çenesini dizin arkasına geçir-

di- kedi dişleri kara kasları parçaladı.

Bacak büküldü. Kollar sağa sola savruldu, dev, merdivenlerden

aşağı sırtüstü yuvarlandı; taşları parçalayarak ve zavallı, bilinçsiz

Torgar'ı ezmesine ramak kalarak muazzam bir şekilde yere çakıldı.

Drizzt döndü ve dev, kendisini savunmak için kollarını kaldıra-

madan yaratığın boynuna erişmek üzere onun üstüne sıçradı. Drizzt

beklediğinden de az bir dirençle karşılaştı; zira devin düşüşü

Bruenor'un baltasının daha da derine gömülmesine ve omurgasının

harap olmasına neden olmuştu.

Dev canavar çaresizdi ve Drizzt merhamet göstermedi. Büyük

göğsünü yardı. Basamakların açısından dolayı başı arkaya atılmış

boynu tamamen ortaya çıkmış bir şekilde duruyordu.

Kan çağlayanından sıçradı, ölen dev bir dakika sonra basamak-

lardan zarif bir şekilde yuvarlanmaya başladı; yarasaya benzer yara-

tıkla Pwent'in düştüğü yere doğru gidiyordu. Orası sessizdi; görü-

nüşe bakılırsa savaş sona ermişti ve Drizzt kayışımsı kanadın debe-

lenişini görünce canavarın hâlâ hayatta olduğunu düşünerek ürktü.

Ama sonra bu hareketin kaynağının kendini, ölü bedenin altın-

dan homurdanarak çıkaran Pvvent olduğunu anladı.

Drizzt, Regis'in peşinden gitmeye karar vererek geldikleri yöne

döndü ama daha hareket bile edemeden Regis yapıların arasında be-

lirdi; elinde gürzüyle, utançtan kıpkırmızı olmuş dolgun yanaklarıy-

la hızla gruba doğru geliyordu.

"Gücümü aldı, kralım," diyordu Torgar Hammerstriker, Drizzt

yanındaki Guenhvvyvar ile birlikte üç cücenin yanma döndüğünde.

"Sanki omurgamı dışarı çıkardı."

"Hayalet," diye açıkladı hâlâ yaralı Bruenor ile ilgilenmekte

olan Cordio, cüce kralının başını sararak. "Dondurucu dokunuşları

içindeki gücü emer... ki bu gücü yeterince emdiği takdirde kesinlik-

le öldürücü olur! Cesaretini topla, zira kısa bir süre içinde hiçbir

şeyin kalmayacak."

"Kralım da öyle mi?" diye sordu Torgar.

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor. "Moradin'e has kutsamadan

183

«-* R.A. SALVATORE

sonra tahtımdan düşmek daha fenaydı. Kutsal bal likörü içilen bir

gece beni bu şeyin incitebileceğinden çok daha fazla incitir!"

Torgar ölü devin yanına gitti ve omzunu kaldırmaya çalıştı

Sonra başını iki yana sallayarak diğerlerine döndü. "Baltanı geri al-

mak oldukça zahmetli bir iş olacak," dedi.

"O halde kendi baltanı al ve o lanet şeyi yar," diye emretti

Bruenor.

Torgar bir deve bir baltasına baktı. "Hmmm" deyip omuz silkti

avuç içlerine tükürdü ve baltayı yukarı kaldırdı. "Uzun sürmez,"

diye söz verdi. "Ama senin için onu çıkardığımda baltana sahip çık,

zira sapının kaygan olacağına şüphem yok."

"Pöh, kuruduğu zaman kabuk bağlıyor," diyen bir ses duyuldu

ve grup ne dediğini kesinlikle bilen Thibbledorf Pwent'e döndü.

Zira Pwent yarasayı andıran yaratıkla yaşadığı mücadele nedeniyle

kan ter içindeydi. Yaratığın kafatasının bir parçası hâlâ miğferinde-

ki çivide duruyordu ve zırhın gövdesine kanlı beyin parçaları akı-

yordu. Pwent onun sözlerini vurgulamak için elini kaldırdı, yumru-

ğunu açıp kapadı; cıvık cıvık, kütür kütür sesler çıkardı.

"Peki, sana ne oldu?" diye sordu Pwent yaklaşan buçukluğa.

"Arka tarafta saldıracak bir şey buldun, öyle değil mi?"

"Bilmiyorum," diye dürüstçe cevapladı Regis.

"Pöh, ufaklığı rahat bırak," dedi Bruenor, Pvvent'e ve bakışları-

nı çevrede dolaştırarak sözlerinin herkese yönelik olduğunu göster-

di. "Hiç kimse Gümbürgöbek'e takılmayacak."

"Ne olduğunu bilmiyorum," dedi Regis, Bruenor'a. Ölü deve

bakıp omuz silkti. "Hiçbirine dair hiçbir fikrim yok."

"Büyü," dedi Drizzt. "Yaratıklar fiziksel hünerden çok daha faz-

lasına sahiptiler, ki bu dış boyutsal varlıkların tipik özelliğidir. O

büyülerden biri zihne saldırdı. Kafa karıştırıcı bir dweomer."

"Fazlasıyla doğru, elf," diye onayladı Cordio. "Benim büyü yap-

mamı geciktirdi."

"Pöh... ama ben hiçbir şey hissetmedim," dedi Pwent.

"Zihne saldırdı," diye hatırlattı Bruenor. "Sen fazlasıyla himaye

altındaydın."

Pwent kahkaha patlatmadan önce durup düşündü.

184

ORK KRAL »HM

"Burası neresi?" dîye sordu Torgar doğrulup yürüyecek gücü

bulup çevreye, heykellere ve tuhaf tasarılara bakarak.

"Gauntlgrym," diye bildirdi Bruenor, kara gözleri parlıyordu.

"O halde senin Gauntlgrym yerin üstündeki bir şehirdi," dedi

Torgar ve Bruenor bakışlarını ona yöneltti.

"Burası yer üstündeydi, kralım," diyerek bakışlara cevap verdi

Torgar- "Tamamı... Bu yapı ve onlar da... Baharda oluşacak erime-

nin getireceği çamurdan korunmak üzere surlarla örülü bu meydan

da..." Cordio'ya ardından da başıyla kendisini onaylayan Drizzt'e

baktı. "Bir şey buranın altındaki tundrayı eritmiş olmalı. Hepsini

çamura çevirmiş ve burayı gözden ırak hale getirmiş."

"Ve erime beraberinde su getirir; her yıl," diye ekledi Cordio

kuzeyi göstererek. "Kova kova çamuru yıkar ve ardında taşları bıra-

kır."

"Cevap tavanda," diye açıkladı Torgar, yukarıyı göstererek.

"Oraya ışık tutabilir misin rahip?"

Cordio başıyla onaylayıp Bruenor'un yanından ayrıldı. Kollarını

nazikçe sallayarak yeniden büyü yapmaya başladı; mağaranın tava-

nında, karşılarındaki muazzam yapının tepesiyle birleştiği yerde bir

ışık küresi yarattı. Bu ışıkla Torgar'm şüphelerini doğrulayan bazı

emareler ortaya çıktı.

"Kökler," diye açıkladı Mirabarlı cüce. "O çatıyla zeminin arası

birkaç on metreden fazla olamaz. Ve bu daha uzun yapılar tavanı te-

pede tutmaya yarayan destekler gibiler. Geriye kalanı ise karmaka-

rışık kökler ve donmuş zemin çözüyor. Diyorum ki tüm bölge bat-

mış, zira bu binalar Karanlıkaltı için yapılmamışlar."

Bruenor önce tavana sonra Drizzt'e baktı ama drow yalnızca

başını sallayıp onayladı.

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor. "Gauntlgrym, Mirabar'a ya-

kın o halde ve sen bunu biliyorsun. Dolayısıyla burası oranın tepe-

si olmalı, gerisi ise aşağıda. Tek ihtiyacımız olan, Mirabar'daki ipe

ve beraberindeki servis asansörüne benzer, bizi alt bölümlere götü-

recek bir sığınak bacası bulmak. Şimdi şu büyük mekanın ne oldu-

ğunu anlayalım... önemli bir yapı olduğunu düşünüyorum. Bir

hükümdar odası olabilir."

185

W~» R.A. SALVATORE

Torgar başıyla onayladı ve Pwent, hemen arkasındaki Cordio l

birlikte, merdivenlerde öncü olmak üzere Bruenor'un önüne gec/

Fakat Torgar arkada kaldı ve bu Drizzt'in gözünden kaçmadı. 1

"Mirabar'a benzemiyor," diye fısıldadı cüce, Drizzt ve Regis'

"Yüzeyde yer alan bir cüce şehri?" diye sordu Regis.

Torgar omuz silkti. "Bilmiyorum." Yana çekilip kemerinden bir

şey çıkardı; bu, meydanın arkasındaki demirci ocağında bulduğu bir

şeydi. "Bunlardan bir yığın var ve başka da pek bir şey yok," dedi

Regis nefesini tuttu ve Drizzt, cücenin mekanı vuran çamurlu

felaketi bildirişini başını sallayarak onayladı. Zira Torgar elinde

yüzeyde yaygın ve Karanlıkaltı'nda nadir görülen bir şey tutuyor-

du; bir at nalı...

Drizzt'in ayak diremesiyle o, yaygaracı Thibbledorf değil,

Guenhwyvar ile birlikte binaya doğru yöneldi. Drow ve panter hey-

betli, işlemeli -daha çok güneşin altındaki bir inşaya uygunluğu

gösteren rengarenk ve parlak metallerle dolu- kapıların iki yanından

süzüldüler. Tecrübeli bir koordinasyonla hareket eden drow ve kedi-

si kendilerini bekleyen muhteşem salonun gölgeleri arasına daldılar.

Tehlike sezmediler. Mekan sakin ve uzun zamandır dokunulmamış

gibi duruyordu.

Fakat burası bir kabul salonu, cüce kralına uygun bir saray değil-

di. Diğerleri içeri girdiğinde odayı meşalelerle aydınlatınca meka-

nın bir kütüphane ve galeri; sanat ve öğrenme yeri olduğu ortaya

çıktı.

Tüm odayı ve duvarları kaplayan eski ahşap rafları çürümüş par-

şömen tomarları doldumyordu, aralara üzerlerindeki imgeler uzun

zaman önce solmuş olan goblenler, irili ufaklı heykeller serpiştiril-

mişti.

Altı yoldaş, özellikle de Bruenor için ilk alarm dalgalarını yayan

bu heykeller oldu. Zira bazıları tipik kahraman pozlarını takınmış

gösterişli kıyafetli cücelerdi ye diğerleri gururla duran ork savaşçı-

larıydı. Birkaç tane de farklı giysili; uçuşan cübbeli, ellerinde kalem

olan ork vardı.

En seçkini odanın uzak ucundaki, kapıların tam karşısındaki

kürsünün üzerinde duruyordu. Tıknaz ve güçlü Moradin imgesi cü-

186

ORK KRAL *HW

eler için oldukça tanıdıktı.

Onun karşısında yer alan ork tanrısı Gruumsh Tek-Göz de öyle.

ye bu ikisi birbirlerine şüpheli denebilecek bir ifadeyle bakar bir

şekilde gösterilirken Moradin'in bozguna uğratılmış Gruumsh'un

göğsünde durmuyor oluşu dört cücenin yüzünde de kuşku dolu bir

hal yarattı. Hatta Thibbledorf P\vent anlaşılmayan bir şeyler geve-

ledi.

"Burası ne idi?" diye sordu Cordio, hepsinin aklındaki soruyu

dile getirerek. "Ne salonuydu? Ne şehriydi?"

"Delzoun," diye mırıldandı Bruenor, "Gauntlgrym."

"O halde anlatılan hikayelerdekilere benzer bir yer değil," dedi

Cordio ve Bruenor ona bir bakış attı.

"Daha büyükmüş demek istiyorum," diye ekledi rahip çabucak.

"Her ne idiyse gerçekten büyükmüş," dedi Drizzt. "Ve Mithril

Salonu'ndan yola çıkarken sahip olduğum beklentilerin de ötesinde.

Yerin altında bir delik bulacağımızı sanıyordum Bruenor veya kü-

çük, eski bir yerleşim birimi."

"Gauntlgrym olduğunu size söyledim," diyerek karşılık verdi

Bruenor.

"Öyleyse o zaman burası senin Delzoun kalıtımını gururlandıra-

cak bir yer," dedi drow. "Değilse o zaman bırak da aynı şekilde gu-

rur duyabileceğin başka marifetler keşfedelim."

Bruenor'un inatçı ifadesi bu sözlerle biraz olsun yumuşadı,

Drizzt'i başıyla onayladı ve arkasından gelen Thibbledorf ile birlik-

te odanın derinliklerine daldı. Drizzt, Cordio ve Torgar'a baktı; ikisi

de havai krallarını sakinleştirmesinden dolayı duydukları minnettar-

lığı başlarını sallayarak gösterdi.

Burası Gauntlgrym değildi, bunu üçü de biliyordu; en azından

cüce efsanelerindeki Gauntlgrym değildi. Peki o zaman neresiydi?

Kütüphanede tasfiye edilecek pek bir şey yoktu ama geçen za-

mana tamamen yenilmemiş birkaç parşömen buldular. Eski kağıdın

üzerinde yazanları hiçbiri okuyamadı; yine de önceki sakinlerin za-

naatçılığı hakkında ipucu verebilecek birkaç şey ve hatta Regis'in

temizlendiği takdirde ilk halini açığa çıkarabileceklerine inandığı

bir goblen vardı. Definelerini büyük bir özenle bir araya getirdiler,

187

SALVATORE

gobleni rulo yapıp diğer eşyalarla birlikte nazik bir şekilde artaka

lan yiyeceklerini barındıran çantalarına yerleştirdiler.

Salonu taramaları bir öğleden sonradan kısa sürdü ve mağaranı

geri kalanının sadece bir bu kadar vakit alan üstün körü bir şekild

gözden geçirilmesiyle tamamlandı. Ansızın, Bruenor'un ısrarıy^

keşifleri sona erdi. Kısa bir süre sonra yer altına indikleri delikten

yukarı tırmandılar ve gecikmeli kışın sessiz gecesiyle karşılandılar

Bir sonraki şafakta sorularına cevaplar bulmayı umdukları evlerine

dönüş yoluna koyuldular.

188

14

X

OLASILIKLAR

Kral Obould normalde geçici sarayını, daha büyük bir çadırın

içine yerleştirilmiş iki çadırı, çevreleyen ork kalabalığını neşelen-

dirmekten hoşlanırdı. Her üç çadır da metal ve tahtayla desteklen-

mişti ve güvenliği arttırma amacıyla üçünün girişi de farklı yerler-

deydi. Obould'un ağır zırhlarla ve ışıldayan muhteşem silahlarla

donatılmış en güvenilir muhafızları iki dış koridoru kolluyordu.

Güvenlik önlemleri kısmen yeniydi; ork kralı dikkatini toplayıp

stratejisini belirlemeye başlayınca arttırılmıştı; bu, krala neşelendir-

menin krala bazı adamlarının savaş içgüdüleriyle örtüşmeyebilece-

ğini hatırlatan bir plandı. Bekçi Vadisi'nin taşları arasında yapaca-

ğı uzun mücadelenin ilk raundunu çoktan başlatmıştı. Mithril

Salonu'na yapılan saldırıyı geri çekme kararı bir yığın hoşnutsuz

mırıltıya neden olmuştu.

Ve bu sadece bir başlangıçtı tabii ki...

Çadır sarayının açık eteğine doğru yürüdü ve göçebe ork kasa-

basının meydanında toplanan kalabalığa baktı. Yardakçılarının en

az iki yüzü oradaydı; vahşice bağırıp çağırıyor, silahlarını göğe kal-

dırıyor, birbirlerinin sırtlarını sıvazlıyorlardı. Aykorusu'ndaki muh-

teşem ork zaferinin, nehir kıyısında mızraklara geçirilen elf kafala-

rının haberi gelmişti.

"Oraya gidip bu kafaları görmeliyiz," dedi Kna yanına sokuldu-

189

W~* R.A. SALVATORE

ğu Obould'a. "Bu beni şehvetle dolduracak bir görüntü olur."

Obould başını döndürüp kadına baktı ve aptal Kna'nın ne kadar

zavallı biri olduğunu asla anlamayacağını bilerek ona gülümsedi.

Meydandaki bağırış çağırış temel bir ilahiye dönüştü; "Karuck!

Karuck! Karuck!"

Bu beklenmedik değildi. Bir gece önce, henüz ulak gelmeden

doğudaki savaşın haberini alan Obould sadık kullarını harekete ge-

çirmişti ve başıyla verdiği onayla kalabalığın arasına karışmalarını

sağlamıştı.

İlkinin ardından ikinci bir ilahi başladı; "Bol-Ok! Bol-Ok! Bol-

Ok!" Ve krallığa yapılan çağrı yavaş yavaş tüm klana yayıldı.

"Beni oraya götür ve seni seveyim," diye fısıldadı orku daha da

sıkı tutan Kna, Ork Kralı'nın kulağına.

Yeniden kadına dönen Obould'un kan çanağı gözleri kısıldı. Ka-

dının saçına yapışmak ve başını arkaya eğebilmek üzere elini kal-

dırdı; böylece kadın yüzündeki yoğunluğu görebilirdi. Lafını duy-

duğu, uzun mızraklara geçirilmiş o elf kafalarım gözünün önüne ge-

tirdi. Kna'nm başını da onlardan birine geçirme düşüncesiyle gü-

lümsemesi tüm yüzüne yayıldı.

Bu yoğunluğu yanlış anlayıp ilgiye yoran kadın sırıtıp ona doğru

kıvrıldı.

Obould neredeyse tanrısal bir güçle kadını belinden kavrayıp ye-

re serdi. Yeniden meydana döndü ve kaç yardakçısının -o an orada

olmayanların- zafer haberi krallığa yayıldığında Karuck Klanı

övgülerine Bol-Ok nağmesini ekleyeceğini merak etti.

Gece karanlıktı ama bu, Karanhkaltı'nın siyahlığını iyi bilen

Tos'un Armgo'nun hassas gözleri için geçerli değildi. Kayalık bir

çıkıntıya çömeldi ve Surbrin nehri olarak bilinen gümüşi yılana,

özellikle de önündeki sivri kazıklara baktı.

Failler, kışkırtıcı Dnark, Ung-thol ve genç zıpçıktı Toogvvik Tuk

ile birlikte güneye hareket etmişlerdi. Surbrin'de Battlehammer

cücelerine saldırmaktan bahsetmişlerdi.

190

ORK KRAL *--^Hr —

Obould böylesi bir bağımsızlıktan hoşlanmazdı. Ve gariptir ki,

.roWUn kendisi de bu manzara karşısında pek heyecanlı değildi. O

, gigedeki cücelere yapılan ilk ork saldırısına yol gösteren bizzat

kendisiydi; ork akını Battlehammer Klanı'nı deliğine tıkmadan ön-

ce ana gözcü kulesine gizlice sokulmuştu.

İyi bir gün olmuştu.

'Peki, ne değişti?' diye düşündü Tos'un. Savaş, özellikle de var

olduklarını bilmekten büyük bir hoşnutsuzluk duyduğu en çirkin ve

en kokuşmuş iki ırk; orklar ve cüceler arasındaki bir savaş, patlak

verdiğinde onu melankoliye sürükleyen ne olmuştu?

Cevabı nehre baktığı zaman anladı. Tos'un bir drowdu,

Menzoberranzan'da yetişmişti ve kuzenleri yüzey elflerine karşı hiç

sevgi beslemiyordu. Yüzey ve Karanlıkaltı elfleri arasındaki savaş

yeryüzündeki en sert çekişmelerden biriydi; sürekli mücadele eden

Abyss ve Dokuz Cehennem şeytanlarının arasındakine eş değer

uzun bir alçakça davranış ve kanlı baskın hikayesiydi. Bir yüzey

elfmin boğazını kesmek Tos'un'u hiçbir zaman etik bir ikilemde

bırakmamıştı tabii ki ama şu anki durumda, mızraklara geçirilmiş o

kafalarda onu rahatsız edip dehşete düşüren bir şey vardı.

Yüzey elflerinden ne kadar nefret ediyorsa orklardan da en az o

kadar nefret ediyordu. Orkların herhangi bir elf türüne karşı böyle-

si bir zafer kazanmış olması fikri drowun iliklerini donduruyordu.

Yirmi bin kara elfın ve muhtemelen bu sayının üç katı orkun, gob-

linin ve köle koboldların yaşadığı bir şehirde büyümüştü. Orada

acaba Barrison Del'Armgo ve hatta Baenre Evi'nin soylu sakinleri-

nin kafalarını mızrağa geçirmeye hazır bir Karuck Klanı var mıydı?

Bu saçma düşünceye dudak büküp kendine yüzey elflerinin

drowlardan daha güçsüz olduğunu hatırlattı. Bu grup Karuck

Klanı'na yenik düşmüştü çünkü bunu hak etmişti; çünkü güçsüz

veya aptaldı ya da her ikisi birden...

Yahut en azından Tos'un'un, tekrarın mantığın sağlayamadığı

huzuru sağlayacağını umarak, kendisine defalarca söylediği şey bu

idi. Güneye, engebeli arazide ve karanlığın içinde kaybolan Karuck

Klanı sancaklarına baktı. Aykorusu'ndaki katliamla ilgili kendisine

ne söylerse söylesin, kalbinin ve ruhunun doğrucu yankılarının de-

191

^- 4*^-^ R.A. SALVATORE

rinliklerinde, Tos'un, Grguch ve yardakçılarının korkunç bir şekı

de ölmelerini diledi.

—ıH-f

Sıcak günün kışın buzlu pençesini kemirmesiyle damlayan su

sesi Nesme'nin doğusundan yola çıkan kervana eşlik ediyordu. Sü-

rücü pek çok kez çamurlu tekerlekler konusunda homurdandı, hatta

gecenin soğuk olması dileğini dile getirdi.

"Gece sıcak olursa yürüyeceğiz!" diye uyardı tekrar tekrar.

Catti-brie ne bu sözleri duydu ne de çevresindeki erimenin tatlı

senfonisini fark etti. Sırtı sürücü koltuğuna dayalı bir şekilde vagon-

daki yatağa oturmuş arkalarında bıraktıkları batıya bakıyordu.

Wulfgar oradaydı; kendisinden uzaklara doğru hareket ediyordu.

Sonsuza kadar gitmesinden korkuyordu.

Öfke doluydu, fazlasıyla kırgındı. Mithril Salonu'nun etrafına

kamp kurmuş bir ork ordusu varken nasıl gidebilirdi? Salon

Yoldaşlan'nı nasıl terk ederdi? Bruenor'a, Drizzt'e ve Regis'e veda

bile etmeden nasıl yola koyulurdu?

Aklında bunlar ve çok daha fazla soru dolanıyordu; hepsine bir

anlam vermeye, kontrolü dışında gelişen bir şeyle uzlaşma sağla-

maya çalışıyordu. Olaylar böyle gelişmemeliydi! Bunu Wulfgar'a

söylemeye çalışmıştı ama barbarın gülümsemesi, öylesi emin ve sa-

kin, tartışmayı daha başlamadan sonlandırmıştı.

Wulfgar'la beraber Gümüşay'a gitmek üzere Mithril

Salonu'ndan ayrıldıkları günü düşündü. Bruenor ve Drizzt'in tepki-

lerini anımsadı; ilkinin fazla duygusal ikincisinin fazla soğukkanlı

olduğunu fark etti.

Wulfgar onlara söylemişti. Yola çıkmadan önce veda etmişti; ya

açık bir şekilde ya da görmezden gelemeyecekleri ipuçlarıyla. Her

şeyin sırrım yolda çözmüş ve bu kararı almış değildi.

Catti-brie, Bruenor'a ve özellikle de Drizzt'e karşı ani bir öfke

duyarak yüzünü buruşturdu. Bunu bildikleri halde kendisine nasıl

söylemezlerdi?

Bu öfkeyi çabuk bastırdı ve bunun, Wulfgar'ın tercihi olduğunu

192

ORK KRAL

k etti- Kendisine söylemek için Colson'u geri almayı beklemişti.

t tti-brie bu düşünceyi başıyla onayladı. Beklemişti çünkü kızı,

nesinden alınan ve ona geri verilmesi gereken kızı görmenin,

r tti-brie için her şeyi daha net bir hale getireceğini biliyordu.

"Öfkem ne VVulfgar'a ne de diğerlerine," diye fısıldadı kadın.

"Ha?" diye sordu sürücü ve Catti-brie başını çevirip adama

gülümsedi, böylece adam yeniden kendi işiyle ilgilenmeye koyuldu.

Bakışlarını yeniden ıssız batıya çevirdiğinde bu gülümsemeyi

korudu ve içine akan gözyaşlarını gizlemesini sağlayacak bir maske

niyetine gözlerini kıstı. VVulfgar gitmişti, arkasına yaslanıp bunun

sebeplerini düşününce adamı suçlayamacağını biliyordu. Artık genç

bir adam değildi. Vasiyeti yerine getirilmeliydi ve zaman azalıyor-

du. Bunun yapılacağı yer Mithril Salonu veya cüce kalesini çevre-

leyen şehirler değildi; halk, insanlar Wulfgar'a ne görünüş ne de

hassasiyet bakımından benziyordu. Onun evi Buzyeli Vadisi'ydi.

Halkı Buzyeli Vadisi'ndeydi. Sadece Buzyeli Vadisi'nde gerçekten

bir eş bulmayı umabilirdi.

Çünkü Catti-brie onun için yitirilmişti. Ve kadına karşı hiçbir

kötü niyet beslemese de Drizzt ve kendisine baktığında yaşadığı

acıyı anlıyordu.

VVulfgar'la bir geçmişleri vardı ama o anlar artık geride kalmış-

tı, şeytanlar, hem VVulfgar'ın içindekiler hem de Abyss sakinleri,

tarafından çalınmışlardı. O anlar geçmişti ve görünüşe bakılırsa bir

cüce kralının sarayında VVulfgar'ın başka benzer bir an yakalama

fırsatı yoktu.

"Elveda," diye fısıldadı Catti-brie sessizce ıssız batıya ve bu

basit sözcüğü hiç böylesi anlamlı bir şekilde söylememişti.

-W—

Colson'u açan kardelenlere yaklaştırmak için eğildi; küçük be-

yaz gövdeleri karı inkar ediyordu. İlk çiçekler; yaklaşan baharın işa-

reti.

"Anne Dell-y için," diye şakıdı Colson neşeyle; uzun bir kalp

atışı boyunca ilk kez Delly'nin adını ağzına alıyordu ve bu yalnız-

193

*M R.A. SALVATORE

ca Wulfgar'ın kalbini daha da dağladı. "Çiççekler," diye kıkırdan

ve bir tanesini burnuna götürdü.

Wulfgar onun yanlış telaffuzunu düzeltmedi, zira kız, bir 'çiççe

ğin' olamayacağı kadar parlaktı.

"Çiççekler için anne," diye abuk sabuk konuştu Colson ve her ne

kadar kız düzgün cümleler kurduğunu düşünüyor olsa da

Wulfgar'ın anlayamadığı bir düzine sözcük daha mırıldandı

Wulfgar, Colson'un en azından Colson'a son derece mantıklı geldi-

ğinden emindi!

Orada küçük bir insan vardı; Wulfgar bunu yalnızca o masum

anda gerçekten kavramıştı. Düşünen, rasyonel bir birey. Artık bir

bebek değildi; çaresiz ve bihaber değildi artık.

Wulfgar'a yayılan neşe ve gurur geçiciydi şüphesiz; zira yakın-

da Colson'u annesine, hiçbir zaman evi olarak görmediği bir yerde

bulunan hiç tanımadığı bir kadına teslim edeceğini fark etti.

"Öyle olsun," dedi adam ve Colson ona bakıp kıkırdadı.

Wulfgar'ın duyduğu haz yavaş yavaş yaklaşan dehşete baskın geldi.

Sanki sonunda içini kaplayan kasvetli buz örtüsü kalkmış gibi kal-

bindeki çiçeklenmeyi hissetti. Hiçbir şey bu ağır basan duyguyu de-

ğiştiremezdi. Özgürdü... Memnundu... Yaptığının iyi ve doğru oldu-

ğunu kalbinin derinliklerinde hissediyordu.

Çiçeğe doğru eğildiğinde başka bir şey daha fark etti; çamurda,

sertleşmiş karın tam köşesinde taze bir iz vardı. Kumaş kaplı bir

ayak tarafından bırakılmıştı ve herhangi bir kasabaya fazlasıyla

uzak olduklarından Wulfgar bunun bir goblin ırkına ait olduğunu

hemen anladı. Doğrulup çevreye göz attı.

Bakışlarını yeniden Colson'a çevirip huzur verici bir şekilde gü-

lümsedi, sonra da engebeli patikaya doğru hızla yola koyuldu;

yönü, neyse ki, o yaratığın yönünün tam tersiydi. Ne o gün ne de

kollarında Colson'u taşıdığı başka bir gün savaşmak istiyordu.

Bunun asıl sebebi çocuğu ait olduğu yere geri götürme arzusuydu.

Wulfgar kızı geniş omzuna yerleştirdi ve uzun bacakları onları

yolun aşağısına, batıya doğru taşırken kıza sessizce ıslık çaldı.

Eve...

194

ORK KRAL *-^R=*4

-H—

VVulfgar'm bulunduğu yerin kuzeyinde dört cüce, bir buçukluk

e bir drow, karlı bir vadide küçük bir ateşin etrafında konuşlandı.

Yürüyüşlerine daha önce ara ventıişlerdi; soğuk geceyi daha kolay

çirmelerini sağlamak üzere belki bazı taşlan ısıtabilecek bir ateş

yakmalarının iyi olacağını düşünmüşlerdi. Dans eden turuncu alev-

lerin üzerinde ellerini hızla ovuşturduktan sonra Torgar, Cordio ve

Thibbledorf taş bulmak üzere harekete geçti.

Bruenor onların ayrılışını neredeyse fark etmedi bile; zira bakış-

ları parşömenlere, artifektlere ve yanda duran goblene kilitlenmişti.

Regis yiyeceklerini hazırlarken Drizzt öylece oturup cüce arka-

daşını izledi; Bruenor'un içten içe çalkalandığını ve yakında aklın-

dakileri söze dökeceğini biliyordu.

Bruenor sanki ipucu almış gibi drowa döndü. "Gauntlgrym'i ve

kendime cevaplar bulacağımı düşünmüştüm," dedi.

"Onları bulup bulmadığını henüz bilemezsin," diye hatırlattı

Drizzt.

Bruenor homurdandı. "Gauntlgrym değildi, elf. Mekan hakkın-

da anlatılan efsanelere bakacak olursak, değildi. Duyduğum hikaye-

lere göre, değildi."

"Muhtemelen değildi," diye onayladı drow.

"Duyduğum hiçbir yere benzemiyordu."

"Ki bu da orayı çok daha önemli kılabilir," dedi Drizzt.

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor isteksizce. "Cevaplandırılmasını

istemediğim bilmecelerle dolu bir yer."

"Her ne ise o işte."

"Ve o?"

"Umarım aldığımız yazılarla ortaya çıkacak."

"Pöh!" diye daha yüksek sesle homurdandı Bruenor ve elini

Drizzt'le parşömenlere doğru savurdu. "Kendime yatağımı ısıtacak

bir taş bulacağım," diye mırıldanıp harekete geçti. "Ve başımı vura-

bileceğim bir tane."

Bu son cümle Drizzt'in, Bruenor'un ipuçlarını sonuna kadar

takip edeceğini hatırlayıp sırıtmasına neden oldu. Arkadaşına inan-

195

R.A. SALVATORE

cı sonsuzdu.

"Korkuyor," dedi Regis, cüce gözden kaybolur kaybolmaz.

"Korkmalı," diye cevapladı Drizzt. "Dünyasının temelleri tehli-

kede."

"Parşömenlerde ne olduğunu düşünüyorsun?" diye sordu Regis

ve Drizzt omuz silkti.

"Ve o heykeller!" diye devam etti buçukluk, kararlı bir şekilde.

"Orklar ve cüceler; üstelik savaşmıyorlar. Bu ne anlama geliyor?

Bize sunulan bir çözüm mü? Yoksa daha fazla soru mu?"

Drizzt bunu bir anlığına düşündü ve şu cevabı verirken buçuklu-

ğu başıyla onayladı; "Olasılıklar."

196

SAVAŞ İÇİNDE SAVAŞ

R.A. SALVATORE

Azar azar, on gün on gün, yıl be yıl günlerimizi inşa ediyoruz

Hayatlarımız bir rutine giriyor ve sonra o sıradanlıktan sızlanıvo

ruz. Görünüşe bakılırsa, tahmin edilebilirlik iki ucu keskin bir 6,_

çak; hem huzuru hem de usancı barındırıyor. Ona özlem duyuyoruz

onu yaratıyoruz ve bunu başardığımızda onu reddediyoruz.

Çünkü değişim her zaman büyüme demek değilken büyüme hep

değişimin altında yatıyor Tamamlanmış bir insan, tamamlanmış bir

ev gibi sabit bir şeydir. Hoş belki veya güzel ya da hayranlık uyan-

dırıcı ama uzun süreli bir heyecan veremez.

Kral Bruenor bunun somut örneğine, doruk noktasına, bir cüce-

nin düşleyebileceği her hayale ulaştı. Ve hâlâ, bu şekilde dile getir-

meyi reddedip sadece maceraperest olduğunu kabullense de değişi-

mi arzuluyor. Mahalini buldu ve şimdi her fırsatta o mahali terk

etme yolları arıyor. Arıyor çünkü içten içe büyümeyi araması gerek-

tiğini biliyor. O eski devimle söylendiği gibi, kral olmak Bruenor 'u

erken yaşlandıracak.

Böylesi bir ruha herkes sahip değildir. Bazıları rutinin huzuru-

nu arzulayıp ona, hayatın detaylarının inşasının tamamlanmasıyla

gelen eminliğe sımsıkı tutunurlar. Daha küçük bir ölçekten bakar-

sak; gündelik hayatlarıyla evlenirler. Tahmin edilebilirliğe aşık

olurlar. Huzursuz ruhlarını çoklu evrende kendi yerlerine buldukla-

rına duydukları güvenle, her şeyin olması gerektiği gibi olduğu,

keşfedilecek başka bir yol kalmadığından gezinmenin de anlamsız

olacağı düşünceleriyle yılıştırırlar.

Daha büyük bir ölçekten baktığımızda ise bu insanlar o yapıya

müdahele eden bir kişiye veya nesneye karşı korku ve kızgınlık bes-

lerler... bazen mantığa aykırı olacak kadar uç örnekler görülür.

Toplumsal bir değişim, bir kralın fermanı, komşu topraklardaki

davranış değişikliği, kişisel olarak onlarla hiçbir ilgisi olmayan

olaylar bile dehşet dolu, uyumsuz bir tepki vermelerine neden ola-

bilir. Leydi Alustriel, Gümüşay sokaklarında alenen dolaşmama ilk

kez izin verdiğinde büyük bir direnişle karşılaştı. Tüm bölgedeki en

iyi ordulardan biri ve sihirli yetenekleri tüm dünyada kutsanan bir

lider tarafından korunan halkı Drizzt Do 'Urden 'den korkmadı.

Hayır, onlar benim temsil ettiğim değişimden korktular. Benim

198

ORK KRAL f—*]

ffiimüşay 'daki varlığım onların hayatlarının yapısını bozdu, olay-

ları yorumlama şekillerini, olayların olması gerektiği hali tehdit

etti- Üstelik benim onlara karşı böylesi bir tutumda bulunmama

fağmen, tabii ki...

Bu huzurla macera arasında gidip geldiğimiz çizgidir işte.

İlkinde tatmin, hatta memnuniyet bulanlar var ve bir de sonsuza

kadar arayış içinde olanlar.

İlkinin korkusunun en büyük gizeme; ölüme duyulan korkuya

dayandığını tahmin ediyorum ve sadece tahmin edebilirim. En kalın

surları inşa edenlerin inançlarına sımsıkı, yerinden oynatılamazca-

sına bağlanmaları bir tesadüf değildir. Şimdi ve şu an her nasılsa

övledir ve daha iyi bir yaşam ölümden sonra bulunacaktır. Bu sav

inananların inançlarının temelini oluşturur; zira pek çoğu için

ölümden sonrası ancak şimdi ve şu an seçilen tanrının temellerine

uygun bir şekilde yaşandığı takdirde vaatlerini yerine getirecektir.

Ben diğer gruba; arayanlara ait olduğumu düşünüyorum.

Bruenor'un da öyle olduğu aşikar, zira her zaman hoşnutsuz bir

kral olacak. Catti-brie bir yere kök salamaz. Yeni bir yola koyuldu-

ğunda gözlerinde oluşan ışıltıdan daha parlak bir şey yok. Ve Regis

bile; zira tüm yakınmaları yolla alakalı oluyor. Geziniyor, arıyor ve

mücadele ediyor. IVulfğar da sınırlandırılamaz. Mithril Salonu 'ndaki

hayatını gördü ve hem haklı hem de üzücü bir şekilde, kendisi için

daha iyi bir yol, daha iyi bir mekan olduğu sonucuna vardı. Gidişini

görmek beni üzüyor. Zira sayılamayacak kadar uzun yıllardır o

benim hem arkadaşım hem deyoldaşımdı; hayatta ve savaşta güve-

nilecek bir destekti. Onu çok özlüyorum, her gün... ve yine de onu

düşündüğüm zaman gülümsüyorum. Wulfgar, Mithril Salonu 'ndan

ayrıldı çünkü bu mekanın ona sunabilecekleri kendisine yetmemeye

başladı, çünkü Buzyeli Vadisi 'nde daha faydalı -hem kendisine hem

de çevresindekilere- olacağı bir ev bulacağını biliyor.

Ben de günlerimi Bruenor'un krallığında geçireceğime pek

inanmıyorum. Adımlarımı bilinmeyen patikalara iten sadece sıkıntı

değil, aynı zamanda hayatın temel ilkesinin olan değil olabilecek

şeyin arayışı olduğuna duyduğum sabit inançtır. Haksızlığa veya

eziyete, fakirliğe yahut köleliğe bakıp çaresizce omuz silkmek ya da

199

Ş R.A. SALVATORE

daha da kötüsü, bu durumları haklı çıkarmak için tanrının 'sözün ·

sığınmak mükemmeli lanet/emektir ve benim için mükemmel anc ,

arayışla bulunur. Mükemmel, tanrıların bir hediyesi değil, vaadidi

Bize mantık verilmiş. Cömertlik verilmiş. Sempati ve empati il

donatılmışız, içimizde daha iyi bir yaradılış var ve bu, cennetin sur-

ları hariç başka surlarla sınırlandırılamaz. O daha iyi yaradılış

mantığına göre kusursuz bir hayat kusurlu bir dünyada bulunamaz

Dolayısıyla aramaya cüret ediyoruz. Değişme cesaretini göste-

riyoruz. Bu hayatta 'cennet 'e ulaşamayacağımızı bilmek bile ruti-

nin huzuruna saklanmak için mazaret olamaz. Zira ancak o arayı-

şın içinde, kendimizi ve çevremizdeki dünyayı geliştirmeye duydu-

ğumuz sürekli arzuda aydınlanma yolunu yürüyor, sonunda başları

alçakgönüllükle eğilmiş tanrılara yaklaşabiliyoruz ve işlerini yeri-

ne getirdiğimizi, kendimizi ve dünyamızı onların ulvi standartları-

na, ideal fikrine yükseltmeye çalıştığımızı biliyoruz.

- Drizzt Do'Urden

200

KRİZLERİN ÇAKIŞMASI

Sihirli atlar dörtnala giderken alevler saçan araba şafak öncesi

gökyüzünde turuncu bir hat oluşturdu. Alevler canlı rüzgarda kam-

çılandı ama sürücüler için yanmıyorlardı. Leydi Alustriel'in yanın-

da yer alan Catti-brie de hissetti bu rüzgarı; koyu kestane saçları

vahşice dalgalanıyordu -ma esintinin sertliği Alustriel'in hayat dolu

arabasının sıcaklığıyla yumuşadı. Rüzgarın uğultusunun düşüncele-

rini de sağırlaştırmasına izin vererek kendini bu duyguya teslim etti.

Kısa bir süreliğine, parıldayan son yıldızların altında, tüm duyulan

yolculuğun sıra dışı doğasıyla tüketilmiş bir halde sadece var oldu-

ğunu hissedecek kadar özgürdü.

Surbrin'in yaklaşan gümüş hattını görmedi ve Alustriel büyülü

arabayı suya doğru alçaltıp Mithril Salonu'nun doğu kapısının dı-

şındaki zemine yönelttiğinde bulundukları yüksekliğin hayal meyal

farkındaydı.

O erken saatlerde dışarıda pek az cüce vardı, çoğu da kuzey suru

boyunca nöbet tutuyordu fakat hepsi birden Gümüşay Leydisi için

koşuşturmaya ve neşe içinde bağırıp çağırmaya başladı. Zira gele-

nin o olduğunu tabii ki biliyorlardı; bu araç son aylarda kendilerine

sayısız lütufta bulunmuştu.

Alustriel'in yolcusunu; Mithril Salonu Prensesi'ni fark ettikle-

rinde neşeleri daha da arttı.

201

#-* R.A. SALVATORE ·

"Hoş geldiniz," dedi sakallı halktan birkaç kişi.

"Kral Bruenor henüz dönmedi," dedi kır saçlı, kör gözü yamalı

muhteşem kara sakalının yarısı yolunmuş bir tanesi. Catti-brie'

Mitlıril Salonu'na Torgar Hammerstriker ile beraber gelmiş olan'

dehşet verecek kadar sadık, hiddetli Shingles McRuff ı tanıyınca

gülümsedi. "Kaç günlük mesafede kim bilir."

"Her zaman memnuniyetle karşılandığınızı, Mitlıril Salonu'nda var

olan en iyi misafirperverliği bulacağınızı bilin," dedi başka bir cüce.

"Çok cömertsiniz," diye karşılık verdi Alustriel. Sözlerine

devam ederken dönüp doğuya baktı. "Halkımın daha fazlası

-Gümüşay Büyücüleri- sabah burada olacak, hepsi havadan gele-

cek; bazıları kendi kendilerine uçuyor, diğerleri ise kara sineklere

biniyor olacak, iki tanesi süpürgeli ve biri uçan halıya sahip. Ok-

çularınızın onları aşağı indirmemesini rica ediyorum."

"Kara sinek mi?" diye sordu Shingles. "Böceklerin üzerinde

gelecekler mi demek istiyorsun?"

"Büyük böcekler," dedi Catti-brie.

"Öyle olmalı."

"Yaratılış büyülerini donanmış bir şekilde geliyoruz, zira müm-

kün olan ilk fırsatta Surbrin'deki köprünün açılmasını ve güvenliği-

nin sağlanmasını istiyoruz," diye açıkladı Alustriel. "Mitlıril Salonu

ve Gümüş Sınırlar'daki tüm iyi krallıklar hatırına."

"O zaman daha da hoş geldiniz," dedi Shingles ve başka bir neşe

dolu haykırışa öncülük etti.

Catti-brie arabanın arka ucuna doğru yöneldi ama Alustriel onu

omzundan tuttu. "Batıya uçup Kral Bruenor'u arayabiliriz," diye

önerdi.

Catti-brie durup o yöne baktı ama başını iki yana sallayarak

"Eminim yakında dönecektir," dedi.

Catti-brie, Shingles'ın kendisine uzattığı eli tutmayı kabul edip

cücenin yere inişini kolaylaştırmasına izin verdi. Shingles hızlıydı,

Alustriel'e de aynı şekilde yardım eli uzattı ve Leydi, Catti-brie gibi

yaralı olmasa da, teklifi cana yakın bir şekilde kabul etti. Diğerlerini

de kendisini takip etmeye teşvik etti.

Alustriel alevler saçan arabayı ve efsunlu ateşten yapılma atları

202

ORK KRAL «-«

kolaylıkla geri yollayabilirdi. Kendi sihirini ortadan kaldırmak ko-

lay bir işti tabii ki, ateşli tayfa ve araba karanlığın içinde sönüp git-

meden önce bir anlığına parlar, havaya son bir duman yayardı.

Ama Leydi Alustriel bu büyüyü yıllardır kullanıyordu ve içine,

hem arabayla tayfaya hem de büyü bozumuna kendi çeşnisini kat-

mıştı. Cücelerin ruhlarını şenlendirmenin hoş olacağım düşünen bü-

yücü en etkili büyü bozma numaralarından birini yaptı.

Atlar kişneyip şaha kalktı, burun deliklerinden yayılan alevler

çevrede döndü. Hep beraber, arabayı da arkalarında sürükleyerek

havaya sıçradılar. Yerden yaklaşık altı metre mesafede onlara şekil-

lerini veren sayısız alev dağıldı; her yere turuncu çizgiler yayıldı ve

sınıra ulaştıklarında etrafa kıvılcımlar saçan sağır edici bir patlama

gerçekleşti.

Cüceler keyifle inledi ve Catti-brie, tüm kederine rağmen, ken-

dini kıkırdamaktan alıkoyamadı.

Birkaç kalp atışının ardından sona erdiğinde kulakları çınlıyor,

gözleri parlak alevlerin yakıcılığı ile kırpışıp duruyordu. Catti-brie

arkadaşına ve sürücüye minnettar bir gülümseme sundu.

"Tam da ihtiyaçları olan büyüydü," diye fısıldadı ve Alustriel

göz kırparak karşılık verdi.

Mithril Salonu'na yan yana girdiler.

—-M—

Ertesi sabahın erken saatlerinde Shingles bir kez daha kendini

Mithril Salonu'nun doğu kapısının doğu bölgesinde resmi karşılayı-

cı olarak görev yaparken buldu, zira Bruenor'un Gauntlgrym olarak

adlandırdığı yerden dönen altı maceraperesti ilk gören o idi. Yaşlı

Mirabar cücesi gece nöbetini yönetmişti ve hem kuzey dağ yama-

cındaki hem de köprüdeki istihkam için görev belirliyordu. Bü-

yücülerin işlerine yabancı olmayan Shingles, Alustriel'in çetesi gel-

diğinde dikkatli olmaları konusunda ekibini defalarca uyardı. Kral

Bruenor ve diğerlerinin döndüğü haberi gelince Shingles onları kar-

şılamak üzere hızla güneye doğru harekete geçti.

"O halde orayı buldun mu, kralım?" diye sordu heyecanla, çev-

203

^ ?4*'^'?* R.A. SALVATORE

resindeki herkesin aklından geçenleri dile getirerek.

"Evet," diye cevapladı Bruenor ama ses tonu şaşkınlık yaratacak

kadar donuktu. "Bir şey bulduk ama henüz oranın Gauntlgrym olun

olmadığını bilmiyoruz." Torgar'ın taşıdığı büyük çuvalı ve Cordio'nun

omzundaki rulo yapılmış gobleni gösterdi. "Nanfoodle'ın ve alimlerin

üzerinde çalışacağı bir şeyler getirdik. Cevaplarımızı alacağız."

"Kızın eve döndü," diye açıkladı Shingles. "Leydi Alustriel onu

şu alevli arabasıyla getirdi. Ve Leydi'nin kendisi de, on Gümüşay

büyücüsü ile birlikte burada; hepsi de köprü üzerinde çalışmak için

geldi."

Shingles sözlerini tamamladığında Bruenor, Drizzt ve Regis bir-

birlerine baktılar.

"Kızım yalnız mı?" diye sordu Bruenor.

"Leydi ile beraber."

Bruenor, Shingles'a baktı.

"Wulfgar onlarla dönmedi," dedi yaşlı Mirabar cücesi. "Catti-

brie konu hakkında hiçbir şey söylemedi ve sormanın bana düşme-

yeceğini düşündüm."

Bruenor, Drizzt'e baktı.

"Batıda," dedi drow sessizce ve Bruenor bilinçsiz bir şekilde

bakışlarını batıya çevirip başıyla onayladı.

Bruenor, Mithril Salonu'nun doğu kapısına doğru hızla yola ko-

yulduğunda "Beni kızıma götürün," diye talimat verdi.

Catti-brie, Leydi Alustriel ve Gümüşay büyücüleri içerideki

koridorun pek de uzağında değillerdi, çoğunluğu geceyi Salon'un

en doğudaki odalarında geçirmişti. Hızlı ve kibar bir karşılamadan

sonra Bruenor, Leydi'den izin istedi ve Alustriel ile büyücüleri

Surbrin köprüsüne doğru yola çıkmak üzere Salon'dan çabucak

ayrıldı.

"O nerede?" diye sordu Bruenor, Catti-brie'ye, Regis, Drizzt ve

ikisi yalnız kaldığında.

"Sen gayet iyi biliyorsun."

"O halde Colson'u buldunuz?"

Catti-brie başıyla onayladı.

"Ve onu eve götürüyor," diye belirtti Bruenor.

204

ORK KRAL *~4rH=

Başka bir baş onayı daha. "Beraber gitmeyi teklif ettim," diye

rkladı Catti-brie ve Drizzt'e baktı; sözleri karşısında gülümsedi-

ğini görünce rahatladı. "Ama beni yanında istemedi."

"Çünkü o ahmak geri dönmeyecek," dedi Bruenor ve yere tükü-

rÜp uzun adımlarla yürümeye başladı. "İri ork boyutlu lanet aptal

oğul"

Drizzt, Regis'i Bruenor ile gitmeye teşvik etti ve buçukluk ba-

sıla onaylayıp kralın peşine düştü.

"Bence Bruenor haklı," dedi Catti-brie ve faydasız bir inkarla

başını iki yana salladı, sonra Drizzt'e sımsıkı sarılıp onu uzun uzun

öptü. Kucaklamasına ara vermeden başını omzuna koydu. Gözyaş-

larıyla burnunu çekti.

"Wulfgar'ın büyük olasılıkla dönmeyeceğini biliyordu," diye

fısıldadı Drizzt.

Catti-brie onu kol mesafesine itti. "Senin gibi... ve sen de bunu

bana söylemedin," dedi.

"Wulfgar'ın arzusunu şereflendirdim. Yolunun neresi olacağın-

dan emin değildi ama bunu Gümüşay'a ve sonrasına yapılan yolcu-

luk boyu tartışmak istemedi."

"Yoldayken biliyor olsaydım belki fikrini değiştirebilirdim,"

diye itiraz etti Catti-brie.

Drizzt ona çaresiz bir bakış attı. "Sana söylenmemesinin er. bü-

yük nedeni işte bu."

"Wulfgar'ın seçimini onaylıyor musun?"

"Onaylamanın ya da karşı çıkmanın bana düşmediğini düşünü-

yorum," dedi Drizzt omuz silkerek.

"Bruenor'u böylesi bir zamanda terk etmesinin uygun olduğunu

mu düşünüyorsun?"

"Böylesi ya da öylesi... Herhangi bir zaman."

"Bunu nasıl söylersin? Wulfgar bizim ailemiz ve çekip gitti..."

"Yıllar önce Wulfgar, yochlol'a düştüğünde çıkan drow savaşın-

dan sonra seninle benim yaptığımız gibi," diye hatırlattı Dnzzt.

"Yola özlem duyduk ve dolayısıyla, Bruenor'u salonunda bırakarak

yola koyulduk. Altı yıl boyunca."

Bu hatırlatma Catti-brie'nin öfkesini biraz olsun hafifletmiş gi-

205

RA. SALVATORE

resindeki herkesin aklından geçenleri dile getirerek.

"Evet," diye cevapladı Bruenor ama ses tonu şaşkınlık yaratacak

kadar donuktu. "Bir Şey bulduk ama henüz oranın Gauntlgrym olUr)

olmadığını bilmiyoruz." Torgar'm taşıdığı büyük çuvalı ve Cordio'nun

omzundakı rulo yapılmlş gobleni gösterdi. "Nanfoodle'ın ve alimlerin

üzerinde çalışacağı bir şeyler getirdik. Cevaplarımızı alacağız "

"Kızın eve döndü," diye açıkladı Shingles. "Leydi Alustriel onu

şu alevli arabasıyla getirdi. Ve Leydi'nin kendisi de, on Gümüşay

büyücüsü ile birlikte burada; hepsi de köprü üzerinde çalışmak içln

geldi."

Shingles sözlerini tamamladığında Bruenor, Drizzt ve Regis bir-

birlerine baktılar.

"Kızım yalnız mı?" diye sordu Bruenor.

"Leydi ile beraber."

Bruenor, Shingles'a baktı.

"Wulfgar onlarla dönmedi," dedi yaşlı Mirabar cücesi. "Catti-

brıe konu hakkında hiçbir şey söylemedi ve sormanın bana düşme-

yeceğini düşündüm."

Bruenor, Drizzt'e baktı.

"Batıda," dedi drow sessizce ve Bruenor bilinçsiz bir şekilde

bakışlarını batıya çevirip başıyla onayladı.

Bruenor, Mıthril Salonu'nun doğu kapısına doğru hızla yola ko-

yulduğunda "Beni kızıma götürün," diye talimat verdi.

Catti-brie, Leydi Alustriel ve Gümüşay büyücüleri içerideki

koridorun pek de uzağında değillerdi, çoğunluğu geceyi Salon'un

en doğudaki odalarında geçirmişti. Hızlı ve kibar bir karşılamadan

sonra Bruenor, Leydi'den izin istedi ve Alustriel ile büyücüleri

Surbnn köprüsüne doğru yola çıkmak üzere Salon'dan çabucak

ayrıldı.

"O nerede?" diye sordu Bruenor, Catti-brie'ye, Regis, Drizzt ve

ikisi yalnız kaldığında.

"Sen gayet iyi biliyorsun."

"O halde Colson'u buldunuz?"

Catti-brie başıyla onayladı.

"Ve onu eve götürüyor," diye belirtti Bruenor.

204

ORK KRAL «HH

Başka bir baş onayı daha. "Beraber gitmeyi teklif ettim," diye

açıkladı Catti-brie ve Drizzt'e baktı; sözleri karşısında gülümsedi-

ğini görünce rahatladı. "Ama beni yanında istemedi."

"Çünkü o ahmak geri dönmeyecek," dedi Bruenor ve yere tükü-

rÜp uzun adımlarla yürümeye başladı. "İri ork boyutlu lanet aptal

oğul."

Drizzt, Regis'i Bruenor ile gitmeye teşvik etti ve buçukluk ba-

şıyla onaylayıp kralın peşine düştü.

"Bence Bruenor haklı," dedi Catti-brie ve faydasız bir inkarla

başını iki yana salladı, sonra Drizzt'e sımsıkı sarılıp onu uzun uzun

öptü. Kucaklamasına ara vermeden başını omzuna koydu. Gözyaş-

larıyla burnunu çekti.

"Wulfgar'ın büyük olasılıkla dönmeyeceğini biliyordu," diye

fısıldadı Drizzt.

Catti-brie onu kol mesafesine itti. "Senin gibi... ve sen de bunu

bana söylemedin," dedi.

"Wulfgar'ın arzusunu şereflendirdim. Yolunun neresi olacağın-

dan emin değildi ama bunu Gümüşay'a ve sonrasına yapılan yolcu-

luk boyu tartışmak istemedi."

"Yoldayken biliyor olsaydım belki fikrini değiştirebilirdim,"

diye itiraz etti Catti-brie.

Drizzt ona çaresiz bir bakış attı. "Sana söylenmemesinin en bü-

yük nedeni işte bu."

"Wulfgar'm seçimini onaylıyor musun?"

"Onaylamanın ya da karşı çıkmanın bana düşmediğini düşünü-

yorum," dedi Drizzt omuz silkerek.

"Bruenor'u böylesi bir zamanda terk etmesinin uygun olduğunu

mu düşünüyorsun?"

"Böylesi ya da öylesi... Herhangi bir zaman."

"Bunu nasıl söylersin? Wulfgar bizim ailemiz ve çekip gitti..."

"Yıllar önce Wulfgar, yochlol'a düştüğünde çıkan drow savaşın-

dan sonra seninle benim yaptığımız gibi," diye hatırlattı Drizzt.

"Yola özlem duyduk ve dolayısıyla, Bruenor'u salonunda bırakarak

yola koyulduk. Altı yıl boyunca."

Bu hatırlatma Catti-brie'nin öfkesini biraz olsun hafifletmiş gi-

205

^ =H^-* R-A. SALVATORE

biydi. "Ama şimdi Bruenor'un kapısının önünde bir ork ordnSü

var," diyerek karşı çıktı kadın fakat bu kez daha az coşkuluydu.

"Muhtemelen yıllarca orada kalacak bir ordu. Wulfgar bana bu-

rada kendisine bir gelecek göremediğini söyledi. Ve doğrusu bura-

da ona uygun ne var ki? Ne bir eş, ne bir çocuk."

"Ve bizi görmek canını yaktı."

Drizzt başıyla onayladı. "Mümkün."

"Bunu bana söyledi."

"Ve sen de kendini suçlu mu hissediyorsun?"

Catti-brie omuz silkti.

"Sana yakışmıyor," dedi Drizzt. Onu yeniden kendine çekip ba-

şını nazikçe omzuna koydu. "Wulfgar'ın yolu Wulfgar'm seçimine

bağlı. Buzyeli Vadisi'nde ailesi var, tabii gitmeye karar vereceği yer

orasıysa. Halkı orada. Aşkı bulma şansını elinden mi alacaksın?

Buzyeli Vadisi kabileleri arasında onun liderlik efsanesini sürdüre-

cek çocuklara sahip olmasın mı?"

Catti-brie uzun bir süre cevap vermedi, sonra yalnızca, "Onu

şimdiden özledim," dedi kederle güçsüzleşen bir sesle.

"Ben de öyle. Bruenor ve Regis ve onu tanıyan herkes de öyle.

Ama o ölmedi. Yıllar önce olmasından korktuğumuz gibi savaşta

ölmedi... Uygun bulduğu yolu izleyip Colson'u eve götürecek ve

sonra belki Buzyeli Vadisi'ne gidecek. Belki de bunları yapmaya-

cak. Uzaktayken Wulfgar belki de asıl evinin Mithril Salonu oldu-

ğunu anlayacak ve yeniden Bruenor'un salonlarına dönecek. Ya da

belki de kendine bir eş bulacak ve bize onunla beraber dönecek; aşk

dolu, acıdan arınmış bir şekilde."

Catti-brie'yi yeniden kendinden uzaklaştırdı, lavanta rengi göz-

leri parlak mavi gözlere kilitlendi. "Wulfgar'a güvenmek zorunda-

sın. Bunu hepimizden kat kat fazla hak ediyor. Seçtiği yol her ne

olursa bırak da orada ilerlesin ve seninle benim, Bruenor ile

Regis'in onun kalbinde olduğumuza inan, tıpkı onun bizim kalple-

rimizde oluşu gibi. Kendine hak etmediğin bir suçluluk yüklüyor-

sun. Wulfgar'ın senin melankolini onarmak uğruna seçtiği yoldan

vazgeçmesini gerçekten ister misin?"

Catti-brie birkaç kalp atışı boyunca bu sözleri düşündükten son-

206

ORK KRAL *Hfl

ra gülümsemeyi başardı. "Kalbim boş değil," dedi, öne yaklaştı ve

prizzt'i yeniden öptü; aceleci bir tavır ve tutkuyla.

—~hi—

Gnom parşömenlerden birini nazikçe çekip çıkarırken, "Neye

ihtiyacın varsa hepsini alacaksın," diye teminat verdi Bruenor,

Nanfoodle'a. "Gümbürgöbek senin kölendir ve; ben ve ekibim

Nanfoodle'in emriyle hareket edeceğiz."

Gnom parşömeni açmaya başladı ama kırılgan parşömenin çatır-

dadığını duyunca kaşlarını çatıp durdu.

"Koruma yağları hazırlamalıyım," diye açıkladı Bruenor'a.

"Düzgün bir hale getirilmeden bunu parlak ışığın altına koymaya

cüret edemem."

"Ne istersen," diye teminat verdi Bruenor. "Sen sadece yap ve

elini çabuk tut."

"Ne kadar çabuk?" Gnomun bu talep karşısında biraz cesareti

kırılmış gibiydi.

"Alustriel burada," dedi Bruenor. "Önümüzdeki birkaç gün köp-

rü üzerinde çalışıyor olacak ve ben de bu parşömenler düşündüğüm

şeyi açıklıyorlarsa Alustriel'in Gümüşay'a bunun haberiyle gitme-

sinin iyi olacağını düşünüyorum."

Ama Nanfoodle başını iki yana salladı. "İksirleri hazırlamak bir

günden uzun zamanımı alır; ki bunu da senin ihtiyaç duyduğum

malzemeleri sağlayacağını varsayarak söylüyorum." Regis'e baktı.

"Temeli yarasa guanosu oluşturuyor."

"Harika," diye mırıldandı buçukluk.

"Onu ya buluruz ya da buluruz," diye söz verdi Bruenor.

"Her koşulda hazırlaması zaten bir günden uzun sürer," dedi

Nanfoodle. "Sonra da onu parşömene yaymak için üç; en az üç gün

lazım. Beş olmasını tercih ederim."

"O halde toplam dört gün," dedi Bruenor ve gnom başıyla onay-

ladı.

"Bu yalnızca parşömenleri incelemeye hazırlamak için," diye

çabucak ekledi Nanfoodle. "Eski yazıyı deşifre etmem on günümü

207

^t—> R.A. SALVATORE

alabilir... büyü yardımı kullansam bile."

"Pöh! Çok daha çabuk yaparsın."

"Söz veremem."

"Çok daha çabuk yaparsın," dedi Bruenor yeniden, bu kez daha

az cesaret verici ama daha talepkar bir ses tonuyla. "Guano," dedi

Regis'e ve dönüp odadan çıktı.

"Guano," diye tekrarladı Regis, Nanfoodle'a çaresizce bakarak.

"Ve demirci ocakları yağı," dedi gnom. Bir parşömen daha çı-

kardı ve diğerinin yanma yerleştirdi, sonra ellerini kalçalarına ko-

yup derin bir iç çekti. "İşin inceliğini anlasalardı bu kadar sabırsız

olmazlardı," dedi; bunları buçukluktan çok kendi kendine söylüyor

gibiydi.

"Bruenor inceliğin çok ötesinde sanırım," dedi Regis. "İncelik

gösterilemeyecek kadar çok ork var."

"Ork ve cüce," diye geveledi gnom. "Orklar ve cüceler. Bir sa-

natçı işini nasıl yapsın?" Sanki 'zorundaymışım gibi' dercesine bir

kez daha iç geçirdi ve odanın ucuna, havan ve tokmağını, kaşıkları-

nı ve şişelerini sakladığı dolaba doğru yürüdü.

"Hep bir koşturmaca, hep bir homurdanma," diye mızmmlandı.

"Orklar ve cüceler, elbette!"

Doğu kapısında bir başka beklenmedik ziyaretçinin belirdiği

haberi geldiğinde yoldaşlar Garumn Geçidi nin batısındaki cüce

salonundaki odalarına yeni yerleşmişlerdi. Elfler, Kral Bruenor'un

kapısına sık gelmezdi ama bu kapılar Aykorusu'nun Hralien'i için

ardına kadar açıldı.

Drizzt, Catti-brie ve Bruenor, Bruenor'un kabul odasına sabır-

sızlıkla elfı beklediler.

"Alustriel ve şimdi Hralien," dedi Bruenor, her kelimeyle başını

sallayarak. "Hepsi bir araya geliyor. O parşömenleri bir çözelim işte

o zaman ikisini de kokuşmuş orklara saldırma vaktinin geldiğine

ikna ederiz."

Drizzt şüphelerini kendine sakladı ve Catti-brie yalnızca gülüm-

208

ORK KRAL e-İ

jp başıyla onaylamakla yetindi. Bruenor'un iyimserliğini yalın

erçeklik iğnesiyle yoldan çıkarmanın hiçbir anlamı yoktu.

"Adbar ve Felbarr tayfasının bizimle savaşacağını biliyoruz,"

diyerek devam etti Bruenor; dinleyicilerinin dalgınlığından bihaber-

JJ "Aykorusu ile Gümüşay'ın katılmasını sağlarsak o orkları kısa

sürede deliklerine tıkacağımızdan şüpheniz olmasın!"

Sonraki birkaç dakika boyunca ara ara abuk sabuk konuştu... ta

ki sonunda Hralien odaya alınıp resmi bir şekilde tanıtılıncaya

kadar.

"Memnun oldum, Kral Bruenor," dedi elf hünerler ve unvanlar

sıralandıktan sonra. "Aykorusu'ndan haberler getirdim."

"Sadece bir yemeğe gelmek için uzun bir yol," dedi Bruenor.

"Orkların baskınına uğradık," diye açıkladı Hralien, Bruenor'un

küçük jestinin hemen ardından söze girerek. "Koordineli ve kurnaz-

ca bir saldırıydı."

"Acınızı anlıyoruz," diye karşılık verdi Bruenor ve Hralien min-

netarhkla onu eğilerek selamladı.

"Halkımdan ölenler oldu," diye devam etti Hralien. "Gelecek

yüzyılların doğumunu ve ölümünü görmesi gereken elfler." Söz-

lerine devam ederken Drizzt'e baktı. "Innovindil de onlardan biri."

Drizzt'in gözleri yuvalarından fırladı, güçlükle nefes aldı ve ge-

riye doğru sendeledi, Catti-brie kollarını onun sırtına dolayıp düş-

mesini engelledi.

"Ve Günbatımı da altında öldü," dedi Hralien, sesi daha titrekti.

"Anlaşılan orklar onun gelişini bekliyorlardı ve iyi hazırlanmışlardı."

Drizzt'in göğsü güçlü, soluk soluk alman nefeslerle inip kalktı.

Bir şey söyleyecekmiş gibi gözüküyordu ama sözcükler ağzından

dökülmedi ve kendinde sadece duruma karşı çıkarak başını iki yana

sallayacak gücü buldu. İçine büyük bir boşluk doldu, soğuk bir ka-

yıp, değişimin sevimsiz yakınlığının duyarsız anımsatıcısı, ölümlülü-

ğün ani ve geri dönüşü olmayan hatırlatıcısı dört bir yanını kapladı.

"Acını paylaşıyorum," dedi Hralien. "Innovindil benim de arka-

daşımdı, onu tanıyan herkes tarafından çok sevilirdi. Ve Gündoğumu

da yakınını kaybetti, bundan şüphen olmasın; zira Innovindil ve

Günbatımı tüm bu yıllar boyunca onun yoldaşlarıydı."

209

^- "İ*^""0. R.A. SALVATORE

"Lanet domuz orklar," diye gürledi Bruenor. "Hâlâ kazançlar

nın yanlarına kâr kalmasına izin vermemiz gerektiğini mi düşünü

yorsunuz? Hâlâ Obould'un krallığının olduğu gibi bırakılması ge"

rektiğine mi inanıyorsunuz?"

"Orklar Aykorusu'na sayısız yıldır saldırıyorlar," diye cevap

verdi Hralien. "Ağaç ve fesatlık için geliyorlar, onları öldürüyor ve

geri püskürtüyoruz. Ama bu kez saldırıları daha başarılıydı; basit

ırkları için fazla iyi olduğunu düşünüyoruz." Sözlerini tamamladı-

ğında yine doğrudan Drizzt'e bakıyordu, öyle ki sonunda Bruenor

ve Catti-brie'nin meraklı bakışlarını kendi üzerine topladı.

"Tos'un Armgo," dedi Drizzt.

"Bölgede olduğunu biliyoruz ve Albondiel ile Sinnafain'le bera-

berken yöntemlerimizi fazlasıyla öğrendi," diye açıkladı Hralien.

Drizzt başıyla onayladı; yaralı ifadesi yerini kararlılığa bıraktı.

Ellifain'in bedenini Innovindil ile beraber Aykorusu'na götürdükle-

rinde Tos'un'u öldüreceğine yemin etmişti. Birden bu yemin çok

daha ciddi bir hal aldı.

"Kederle dolu bir yolculuk on kişi yapıldığında daha da uzun

sürer, böyle der atasözü," dedi Bruenor. "Sen kendini rahat ettir

Aykorusu'nun Hralien'i. Oğlanlarım her ihtiyacını karşılar ve bura-

da istediğin kadar kal. Yakında sana anlatabileceğim bir hikaye ola-

bilir; hepimizi Obould belasından kurtarıp daha iyi bir konuma so-

kabilecek bir şey. En fazla birkaç gün içinde arkadaşlarım bana

durumu bildirecek."

"Ben bir haberciyim ve bir ricayla geldim Kral Bruenor," diye

açıkladı elf ve tekrar saygı ve minnet dolu bir selam verdi. "Diğerle-

ri buradan Aykorusu'na yolculuk edecekler, sizin çağrınızla tabii ki;

ama benim yolum en geç yarın şafakta sizin doğu kapınızdan geçi-

yor." Yeniden Drizzt'e baktı. "Umarım yalnız olmam."

Drizzt, bakışlarını Catti-brie'ye bile çevirmeden bu av teklifini

başıyla onayladı. Kadının ondan bunu esirgemeyeceğini biliyordu.

-H—

Kısa bir süre sonra çift, odalarında yalnızdı ve Drizzt çantasını

I

210

ORK KRAL *-İ

toplamaya başladı.

"Tos'un'un peşinden gidiyorsun," diye bildirdi Catti-brie; bu bir

soru değildi.

"Başka seçeneğim var mı?"

"Hayır. Sadece seninle gelebilecek kadar iyi olmayı dilerdim."

Drizzt çanta toplama işine ara verip kadına döndü.

"Menzoberranzan'da Aspis tu drow bed n 'tuth drow; Yalnızca bir

drovv başka bir drowu avlayabilir, derler," dedi.

"O halde iyi avlar," dedi Catti-brie ve Drizzt'in hazırlanmasına

yardım etmek üzere dolabın yanına gitti. En azından drowa kırgın-

mış gibi durmuyordu, zira çabucak sorduğu şu sorunun Drizzt'i ta-

mamen hazırlıksız yakalamış olmasının sebebi de bu idi; "Ben orta-

larda yokken Innovindil ile evlenir miydin?"

Drizzt dona kaldı ve dönüp Catti-brie'ye bakacak cesareti topla-

dı. Kadının yüzünde hafif bir gülümseme vardı ve huzurlu, sakin

gözüküyordu. Yataklarına gidip uca oturdu ve Drizzt'i de yanına

oturmaya teşvik etti.

"Yapar miydin?" diye sordu drow yaklaşırken. "Innovindil çok

güzeldi; hem fiziksel hem de ruhsal olarak."

"Bunu düşünmüyorum," dedi Drizzt.

Catti-brie'nin gülümsemesi tüm yüzüne yayıldı. "Biliyorum,"

diye teminat verdi. "Ama şimdi düşünmeni istiyorum. Onu sevebi-

lir miydin?"

Drizzt birkaç dakika düşündükten sonra "Bilmiyorum," diye iti-

raf etti.

"Ve bunu hiç merak etmedin mi?"

Drizzt'in aklına Innovindil ile, ikisi ork hattında yalnızken, pay-

laştığı bir an geldi. Innovindil her ne kadar bunu ona öldüğünü zan-

nettiği Catti-brie'ye karşı hissettiklerini göstermek için yapmış olsa

da, onu neredeyse baştan çıkarmıştı.

"Bence onu sevebilirdin," dedi Catti-brie.

"Haklı olabilirsin," dedi drow.

"Sence son anlarında seni düşünmüş müdür?"

Bu dobra soru karşısında Drizzt'in gözleri faltaşı gibi açıldı ama

Catti-brie geri adım atmadı.

211

jM» R.A. SALVATORE

"Muhtemelen Tarathiel'i ve yaşananları düşünmüştür," diye c

vapladı.

"Ya da Drizzt'i ve yaşanabilecek olanları."

Drizzt başını iki yana salladı. "Oralara gitmiş olamaz. O an de-

ğil. Muhtemelen aklındaki tek şey Günbatımı'ydı. Elf olmak anı

bulmaktır; şimdiyi ve şu anı. Şu andan bir sonraki an, umutlar ve

planlar farklıysa bile, ne olacaksa olacağını bilip kabullenerek zevk

almaktır."

"Innovindil, Drizzt ve kaybedilen aşk olasılığı için anlık bir piş-

manlık duymuştur," dedi Catti-brie.

Drizzt, kadının cömert tavrını göz önünde bulundurunca ona

karşı çıkmadı ve çıkamadı. Catti-brie onu yargılamıyordu, ondan

şüphe etmeye çalışmıyordu. Bunu bir dakika sonra kahkaha atıp eli-

ni drowun yanağına götürüp okşadığında iyice kanıtladı.

"Her koşulda benden yüzyıllarca fazla yaşayacaksın," diye açık-

ladı kadın. "Bunun getirimlerini anlıyorum, aşkım ve bir hatıraya

sadık kalmanı istersem nasıl da bencil bir aptallık etmiş olurum.

Senden bunu ne isteyebilirim ne de istiyorum."

"Bu, konu hakkında konuşmamız gerektiği anlamına da gelmi-

yor," diyerek cevabı yapıştırdı Drizzt. "Ne yollarımızın bizi nereye

çıkaracağını ne de hangimizin daha uzun yaşayacağını biliyoruz.

Tehlikeli bir dünyada tehlikeli anlar yaşıyoruz."

"Biliyorum."

"O halde bunu tartışmaya gerek var mı?"

Catti-brie omuz silkti ama yavaş yavaş solan gülümsemesi yeri-

ni yüz hatlarına yayılan bir bulutlanmaya bıraktı.

"Ne oldu?" diye sordu Drizzt ve kadının yüzünü kendine çevir-

mek üzere elini kaldırdı.

"Kapımızdaki tehlikeler zamanımıza beraber son vermezse

Drizzt yirmi yıl içinde nasıl hisseder acaba? Ya da otuz?"

Drow kafası karışmış bir ifade takındı.

"Hâlâ genç ve yakışıklı olacaksın ve sunulacak bir hayat ve

aşkla dolu," diye açıkladı Catti-brie. "Ama ben yaşlı ve çirkin ola-

cağım. Benim yanımda kalacağına şüphem yok ama bu nasıl bir

hayat olur? Nasıl bir arzu?"

212

ORK KRAL *~İ

Gülme sırası Drizzt'teydi.

"Yetmiş yaşındaki bir insan kadına bakıp çekici olduğunu düşü-

nebilir misin?"

"Onca yılı birlikte geçirdikten sonra hâlâ birbirlerini seven in-

sanlar yok mu?" diye sordu Drizzt. "İnsanlar arasında yetmiş yaşı-

nı doldurmuş olan karılarını seven kocalar yok mu?"

"Ama o kocalar da genelde hayatlarının baharında olmuyorlar."

"Yanılıyorsun çünkü bunun bir gecede, bir parmak şıklatmasıy-

la olacağını zannediyorsun," dedi Drizzt. "Bu, insan ömrüne tepe-

den bakan bir elf için bile söz konusu değil. Her kırışıklık kazanıl-

mıştır, aşkım. Gün be gün vaktimizi birlikte geçiriyoruz ve gelecek

olan değişimler gerçekten birer kazanım olacaktır. Seni sevdiğimi

kalpten hissediyorsun ve benim de bu sevginin geçecek yıllarla da-

ha da büyüyeceğine hiç şüphem yok. Kalbini tanıyorum, Catti-brie.

Bazı yönlerden bana keyif veren bir şekilde öngörülebilir birisin,

bazı yönlerden ise tam tersi. Seçimlerinin neler olacağını biliyorum

ve hepsi de her zaman adalet ve doğruluktan yana olacak."

Catti-brie gülümseyip onu öptü ama Drizzt öpücüğü kısa kesip

kadını kendinden uzaklaştırdı.

"Bir ejderhanın alevli nefesi beni yakar ve derimi korkunç bir

şekilde yaralar, kör olmama neden olur ve beni yanık et kokulu bir

leşe çevirirse Catti-brie beni yine de sever mi?"

"Muhteşem bir düşünce," dedi kadın tatsız bir şekilde.

"Sever ve o zaman da yanımda yer alır mısın?"

"Tabii ki."

"Aksini bir kez bile düşünseydim asla kocan olmayı istemiş

olmazdım. Bana aynı şekilde güvenmiyor musun?"

Catti-brie muzipçe gülümseyip onu tekrar öptükten sonra drowu

sırtüstü yatağa itti.

Eşya toplama işi bekleyebilirdi.

—H—

Ertesi sabahın erken saatlerinde Drizzt uyuyan Catti-brie'nin

üzerine eğilip kadının dudaklarını nazik bir şekilde kendi dudakla-

213

—h#

R.A. SALVATORE

rıyla birleştirdi. Uzun bir süre ona baktı ve bu, yataktan kapıya doğ.

ru yürürken bile devam etti. Sonunda arkasını döndü ve şaşkınlıkla

sıçradı, zira kapının önünde Taulmaril, Kalp Avcısı, Catti-brie'nin

yayı bekliyordu ve onun altında okları asla tükenmeyen sihirli ok

kılıfı yatıyordu. Bir an için, ok kılıfının yanındaki notu fark edince-

ye kadar Drizzt şaşkınlıktan kıpırtısız kaldı. Kenarındaki delikten

başta onun yayın tepesine iliştirilmiş olduğunu ama sonra yere düş-

tüğünü zannetti.

Ne yazdığım daha notu okumadan önce biliyordu.

Bir kez daha dönüp Catti-brie'ye baktı. Bedenen yanında ola-

mazdı belki ama elinde tutacağı Taulmaril sayesinde ruhen onunla

birlikte olabilirdi.

Drizzt yayı omzuna astıktan sonra ok kılıfını alıp onu da aynı

şekilde yerleştirdi. Aşkına bir kez daha bakıp.odayı hiç ses çıkarma-

dan terk etti.

214

TOOGYVIKTUK'UN RESMİ GEÇİDİ

Karuck Klanı savaşçıları yağmurlu bir sabah, küçük bir ork ka-

sabasının merkezindeki çamurlu meydanda resmi geçit yaptılar;

kasvetli hava ve yağan yağmur gök gürültüsünü andıran yürüyüşle-

rinin görkemini engellemiyordu.

"Direnin ve ezin!" diye haykırdı savaşçılar muazzam yarı-ogre

göğüslerinin derinliklerinden yankılan bir sesle. "Dağıtıp parçala-

yın! Hepsi Tek-Göz Gruumsh'un zaferi adına!"

Sarı sancaklar rüzgarda salınır, her koordineli adımda etrafa ça-

mur dalgaları çarparken klan bir araya gelip sabit bir şekil aldı; iki-

şerli duran altı sancak da aynı kusursuz senkronizasyonla hareket

halindeydi. Meraklı izleyiciler devasa yarı-ogre, yarı-ork ve Reis

Grguch'un geçtiği ilk kasabadan beri aralarına katılan başka kabile-

lere ait sayısız ork arasındaki bariz zıtlığı görmezden gelemedi.

Sadece tek bir safkan ork, Grguch ile birlikte yürüdü; genç ve

ateşli bir şaman. Kasabalılar toplandığında Toogwik Tuk hiç vakit

kaybetmedi. Grguch yürüyüşünü durdurduğunda öne çıktı.

"Aykorusu'nda yeni bir zafer kazandık!" dedi Toogwik Tuk ve

Obould'un tecrübesiz krallığının doğu kısmındaki her ork o lanet

yeri oldukça iyi biliyordu. Böylece, tahmin edileceği gibi, haber bü-

yük bir neşeyle karşılandı.

"Selam olsun sana Karuck Klanı Reisi Grguch!" dedi Toogwik

215

P~* R.A. SALVATORE

Tuk ve bu, o şu sözleri ekleyinceye kadar huzursuz edici bir sessi

lige neden oldu; "Kral Obould'un şanı adına!"

Toogwik Tuk kendisini başıyla onaylayan Grguch'a baktı

genç şaman ilahiyi başlattı; "Grguch! Obould! Grguch! Obouldı

Grguch! Grguch! Grguch!"

Tüm Karuck Klanı tempoya çabucak ayak uydurdu, yürüyüşe

çoktan katılmış olan orklar da aynını yaptılar ve kasabalıların şüp-

heleri hızla dağıldı.

"Önündeki Obould ile Reis Grguch düşmanlarımıza

Gruumsh'un adaletini getirecek!" diye haykırdı Toogwik Tuk güru-

hun arasına koşup onları coşkuya sürükleyerek. "Kar geri çekilecek

ve biz ilerleyeceğiz!" Her ihtişamlı beyannamenin ardından şu söz-

leri eklemeye özen gösterdi; "Obould'un şanı adına! Grguch'un

gücüyle!"

Toogwik Tuk, omuzlarına binen yükün fazlasıyla farkındaydı.

Dnark ve Ung-thol yeni gelişmeler doğrultusunda Obould ile görüş-

mek üzere batıya gitmişti ve Grguch'un güneye yaptığı kararlı yürü-

yüşünü kolaylaştırma görevi Toogwik Tuk'a düşmüştü. Karuck

Klanı, Obould ve onun binlerce taraftarı karşısında tek başına dura-

mazdı, bu aşikardı; ama Karuck Klanı, Surbrin'i çevreleyen düzine-

lerce kasabadaki ork savaşçısını da yanına çekerse Kral Bruenor'un

tahkimatlarının kuzeyine varışları büyük bir önem taşırdı; komplo-

cular bunun Obould'un çoktan oraya toplamış olduğu orduları bir-

leşmeye mecbur kılacağını umuyorlardı.

Toogwik Tuk böylesi faal bir ayak takımına yıllardır çobanlık

ediyordu. Kendi kabilesinin baş şamanı oluşu -ki bu kabiledeki

hemen hemen herkes ölmüştü; Bekçi Vadisi'nin kuzeyindeki dağda-

ki yıkıcı, gizemli patlamayla yok olmuştu- tamamen bu yeteneğin

ürünüydü. Andaval orkların duygularını nasıl yönlendireceğini;

sadakatlerini sadık olmalarını istediği şeye nasıl çekeceğini iyi bili-

yordu. Obould'un adını her anısında hemen ardından

Grguch'unkini ekliyordu. İkisini birleştiriyor, yeteri kadar bir arada

kullanıyordu; böylece dinleyicileri diğer ikisinin adını ne zaman

duysa bilinçsizce 'Grguch' ismini ekleyeceklerdi.

Enerjisi bulaşıcılığını bir kez daha kanıtladı ve kısa bir süre son-

216

ORK KRAL *~İ

ra onunla beraber hoplayıp zıplamaya, ağzından çıkanları tekrarla-

maya başladı; Obould'un şanı adına, Grguch'un gücüyle.

Dnark ve Ung-thol ayrılmadan önce üç komplocu bu iki ismin

derhal birbirleriyle ilişkilendirilmesi gerektiğine karar vermişti.

Böylesi dramatik ve kapsamlı zaferlerden sonra Obould'a karşı

olumsuz bir tavır almak darbeyi hızla sonlandırabilirdi. Mithril

Salonu'nun batı kapısına yapılan talihsiz girme denemesi veya

Cüce Salonu ile Surbrin arasındaki doğu topraklarının kaybı yahut

kış boyu duraksama -ki dedikodular daha da uzayabileceğini söylü-

yordu- düşünülünce bile orkların büyük çoğunluğu Obould hakkın-

da genellikle Gruumsh'a mahsus bir huşuyla konuşuyorlardı. Ama

Toogwik Tuk ve iki yoldaşı kabileleri krallarına karşı yönlendirme-

yi planladı; küçük adımlarla ilerleyeceklerdi.

"Grguch'un gücüyle!" diye haykırdı Toogwik Tuk yeniden ve

daha asıl coşku patlak vermeden, "Cüce suru Aykorusu'nu yakan

bir savaşçıya direnebilir mi?" diye ekledi.

Sözlerinin sevinçle karşılanmasını beklese de aldığı tek cevap

şüpheli ve şaşkın bakışlar oldu.

"Cüceler bizden kaçacak," diye vaatte bulundu şaman. "Delik-

lerine girecekler ve biz de Kral Obould adına Surbrin'in kontrolünü

ele geçireceğiz! Kral Obould'un şanı adına!" diyerek tamamladı

sözlerini, tüm gücüyle çığlık atarak.

Çevresindeki orklar vahşice, delice haykırdılar.

"Grguch'un gücüyle!" diye zekice ekledi pek-de-kontrolden-

çıkmamış-olan Toogwik Tuk ve artık sözlere fazlasıyla alışmış olan

kasabalıların çoğu onun hemen ardından bu cümleyi tekrarladı.

Toogvvik Tuk daha da hoşnut bir şekilde sırıtan Reis Grguch'a

baktı.

Toogvvik Tuk bir adım daha atılmış olduğunu biliyordu.

Sunulanların çoğunu kabul eden Karuck Klanı kısa bir süre son-

ra yürüyüşüne kaldığı yerden devam etti ve arkalarındaki güruhun

sayısız sancağı arasında yeni bir sancak daha dalgalandı, Grguch'u

izleyen birliklere hevesli kırk savaşçı daha katıldı. Önlerinde uza-

nan pek çok büyük kasabayla hem Reis hem de onun baş sözcülü-

ğünü yapan şamanı cüce suruna geldiklerinde sayılarının binlere

217

W-* R.A. SALVATORE

ulaşmış olacağını düşünüyordu.

Toogwik Tuk o suru yıktıkları zaman Grguch haykırışlarının

Obould'a yapılanlardan daha kuvvetli olacağına inanıyordu. Bun-

dan sonra yaratacağı neşe dolu bağırışlarda Obould'un şanından

daha az ve Gruumsh'unkinden daha çok söz edecekti. Ama tüm

bunların Grguch'un gücüyle kazanıldığı iddiasını geri çekmesi

mümkün değildi.

Jack, ana mekandan çıkıp kara çamların ve yerle bir edilmiş kök-

narların arasında yürüyen Hakuun'un şekilsiz, siğillerle dolu burnu-

nun kenarındaki kılların gerginlikten ürperdiğini görebiliyordu.

"Dişliler ve temel cevherler adına, bu heyecan vericiydi, öyle

değil mi?"

Bu fazla tanıdık ses karşısında ork şamanı olduğu yerde donup

kaldı, burun deliklerini fazlasıyla yakan derin bir nefes aldı ve ya-

vaşça dönüp alçak bir ağaç dalında oturmuş umarsız bir çocuk gibi

bacaklarını ileri geri sallayan parlak mor cübbeli tuhaf küçük insan-

sıya baktı. Bu, Hakuun için yeni bir şekildi. Ah, aslında bir gnomun

nasıl bir şey olduğunu biliyordu ama Jaculi'yi daha önce böyle bir

halde görmemişti.

"O genç rahip nasıl da hayat dolu," dedi Jack. "Neredeyse ben

bile gidip Grguch'a katılıyordum! Ah, nasıl da muazzam bir yürü-

yüş planladılar!"

"Senden buraya gelmeni istemedim," diye belirtti Hakuun.

"Öyle mi?" dedi Jack, sıçrayıp ağaçtan indi ve görkemli cübbe-

sindeki dallan silkeledi. "Söyle bana Karuck Klanı şamanı, başımı

işimden kaldırıp muhteşem hediyeler bahşettiğim birinin kaçıp git-

tiğini görünce ne düşünmeliyim?"

"Kaçıp gitmedim," diye diretti Hakuun, her ne kadar panik ha-

linde olduğu görülse de sesinin düzgün çıkması için çaba harcaya-

rak. "Karuck Klanı sık ava çıkıyor."

Gnom ona doğru yürürken Hakuun geri çekildi. Jack geri çeki-

len Hakuun üzerinde avantaj sağladı.

218

ORKKRAL *~§|»4. -^

"Ama bu sıradan bir gezinti değildi."

Hakuun, Jack'e alık bir merakla baktı; ne demek istediğini anla-

madığı aşikardı.

"Sıradan bir av değildi," diye açıkladı Jack.

"Sana söyledim."

"Obould'u ve binlerce takipçisini, evet," dedi Jack. "Biraz fesat-

la ve elde edilecek biraz ganimet, bunu söyledin. Ama bu, daha öte

bir şey, öyle değil mi?"

Hakuun bir kez daha şaşkın bir ifadeyle baktı.

Jack güdük parmaklarını şaklattı ve hızla döndü. "Hissetmiyor

musun, şaman?" diye sordu; sesi heyecan doluydu. "Bunun sıradan

bir av olmadığının farkında mısın?"

Jack, tepkisini görmek üzere Hakuun'a döndü ve şamanın hâlâ

pek bir şey anlamamış olduğunu gördü. Zira Jack, fazlasıyla uyanık

ve açıkgözdü, Toogwik Tuk'un konuşmasının altında yatanın ne

olduğunu ve neleri içerdiğini anlamıştı.

"Belki de yalnızca benim kuruntumdur," dedi gnom, "ama bildi-

ğin her şeyi bana anlatmalısın. Sonra da gidip o hayat dolu rahiple

konuşmalıyız."

"Sana söyledim..." diyerek karşı çıktı Hakuun. Sesi gitgide azal-

dı ve o korkunç şeyin başına musallat olacağını bilerek bir adım geri

gitti.

"Hayır, demek istediğim bana her şeyi anlatman gerektiği," dedi

Jack, şamana doğru bir adım ataraken sesindeki tüm neşe dağılmış

ve ifadesi değişmişti. Hakuun geri çekildi ama bu sadece Jack'in

daha da kararlı bir şekilde ilerlemesine neden oldu.

"Ah, unutuyorsun," dedi gnom aradaki boşluğu kapatırken. "Se-

nin için yaptığım her şeyi ve karşılığında ne kadar az şey beklediği-

mi. Büyük bir güçle... Hakuun, büyük umutlar doğar."

"Başka bir şey yok," diyerek mazaret göstermeye başladı şaman

ve ellerini kaldırdı.

Gnom Jack şeytan maskesi taktı. Tek bir söz söylemeden yeri

işaret etti. Hakuun güçsüz bir şekilde başım iki yana salladı ve elle-

rini sağa sola savurdu ve Jack zemini işaret etmeye devam etti.

Ama bu bir yarışma değildi; sonuç her zaman belliydi. Hafif bir

219

i*-* R.A. SALVATORE

inlemeyle Hakuun, Karuck Klanı'nın güçlü şamanı, Grguch ve

Gruumsh arasındaki iletişim hattı, yüzükoyun yere yattı.

Jack doğrudan ileriye baktı ve büyüyü dile getirirken ellerini iki

yana indirdi. Kendisine özellikle bir büyü hakkında çok şey öğreten

gizemli illithidleri, muhteşem zihin yüzücüleri düşündü.

Büzülürken cübbesi hafifçe titredi, sonra o ve diğer tüm eşyala-

rı değişen şekline karıştı. Bir dakika içinde Gnom Jack gitmiş ve

zeminde dört küçük ayağı üzerinde dolanan kör bir kemirgen belir-

mişti. Hakuun'un kulağına yöneldi ve birkaç dakika boyunca kok-

ladı, tereddütünün tek nedeni korkudan sinen bu yaratığı yaratma-

nın ne kadar rahatsız edici olduğunu ammsamasıydı.

Sonra Gnom Jack -yıldız burunlu, köstebek olarak- Hakuun'un

kulağının içine kıvrılıp gözden kayboldu.

Yaratık derinlere indikçe, iç kulak zarını geçip onun bilincine

yerleştikçe Hakuun ızdırap verici spazmlarla titreyip ürperdi. Şa-

man ağzı tıkandığında kendini dört ayak üzerinde durmaya zorladı.

Her ne kadar fiziksel bedeninin güçsüz savunması hoş karşılanma-

yan misafiri tabii ki yerinden edemese de kustu ve tükürdü.

Birkaç dakika sonra Hakuun ayağa kalktı.

işte, dedi beynindeki Jack'in sesi. Bu maceranın amacını şimdi

daha iyi anlıyorum ve o hayat dolu genç şamanın planlarını bera-

ber çözeceğiz.

Hakuun itiraz etmedi; tabii ki bunu yapmasının bir yolu zaten

yoktu. Ve tüm nefretine ve acısına rağmen Hakuun Jack onun için-

deyken daha akıllı ve kat kat güçlü olduğunu biliyordu.

Toogwik Tuk ile özel bir görüşme, diye talimat verdi Jack ve

Hakuun karşı gelemedi.

Hassas elf kulaklarıyla bile Drizzt ve Hralien'in duyabildikleri

tek şey toplanan orklarm gürültülü ilahileriydi. Yine de yürüyüşün

amacı acı verecek kadar açıktı.

"Bunlar onlar," dedi Hralien. "Sarı sancak Aykorusu'nda görül-

dü. Görünüşe bakılırsa sayıları..."

220

ORK KRAL «~4

kendisini dinlemiyor gibi duran yoldaşına bakarken sustu.

Drizzt yere çöktü, kımıltsızdı, yüzü güneye, Mithril Salonu'na

dönüktü.

"Şimdiden birkaç ork yerleşim birimini geride bıraktık," dedi

drow birkaç kalp atışı sonra. "Bu yürüyüşün her birinden geçece-

ğinden şüphe yok."

"Sayılarını attırarak," diye onayladı Hralien ve Drizzt sonunda

ona baktı.

"Ve güneye doğru devam edecekler," dedi drow.

Hralien, "Bu yeni bir saldırı olabilir ve bir kışkırtıcı olmasından

korkuyorum," dedi.

"Tos'un?" diye sordu Drizzt. "Kalabalığın arasında bir kara elf

göremiyorum."

"Muhtemelen çok uzaklarda değildir."

"Onlara bak," dedi Drizzt, çenesiyle bağırıp çağrışan neşe dolu

orkları işaret ederek. "Bu çılgınlığı Tos'un kışkırtmadıysa kontrol

hâlâ onun elinde olabilir mi?"

Omuz silkme sırası Hralien'deydi. "Bu kurnazlığı küçümseme,"

diye uyardı elf. "Aykorusu'na yapılan saldırı son derece koordineli

ve zalimce etkiliydi."

"Obould'un orkları bizi her zaman şaşırttı."

"Ve drow danışmanlarından yoksun değillerdi."

Bunun üzerine ikili birbirine baktı; Drizzt'in yüzü bulutlandı.

"Aykorusu'na yapılan saldırıyı Tos'un'un organize ettiğine yü-

rekten inanıyorum," dedi Hralien. "Ve artık her nereye gidiyorsa bu

yürüyüşün ardında onun olduğuna."

Drizzt yeniden güneye, Bruenor'un krallığına baktı.

"Varış yerleri Mithril Salonu da olabilir," diye kabullendi

Hralien. "Ama Bruenor'un derinliklerinden çıkmanı sağlayan yola

devam etmen için sana yalvarıyorum. Hepimizin iyiliği için Tos'un

Armgo'yu bul. O orkları gözetleyecek ve gerektiği takdirde Kral

Bruenor'a uyarıda bulunacağım; tedbiri elden bırakmayacağım.

Yalvarırım güven bana ve bu çok önemli görev için kendini özgür

bırak."

Drizzt, ork güruhuna ve ardından Mithril Salonu'na baktı.

221

»"*· R.A. SALVATORE

Surbrin boyunca patlak verecek zalim ve korkunç bir savaşı g02y.

nün önüne getirdi ve Bruenor ile Regis'in, hatta belki Catti-brie Ve

Battlehammer Klanı'nın geri kalan tüm üyelerinin bir kez daha 0

yanlarında değilken hayatta kalma mücadelesi vereceğini düşüne-

rek vicdan azabı duydu. Shallovvs'taki kulenin Bruenor olduğu zan-

nedilerek ölüme yuvarlanan Dagnabbit ile birlikte düşüşünü yeni-

den görünce yüzünü buruşturdu.

Derin bir nefes alıp yeniden ork çılgınlığına, şiddeti azalmayan

coşku dolu haykırışlara ve danslara baktı. Menzoberranzan'daki en

heybetli Ev'lerden biri olan Barrison Del' Armgo'lu bir kara elf suç-

lanacak kişiyse o zaman orklar şüphesiz göründüklerinden çok daha

dişli olduklarını kanıtlayacaklardı. Drizzt zalimce başım salladı;

sorumluluğu ve dolayısıyla ilerleyeceği yol gayet netti.

"Her hareketlerini izle," diye rica etti Hralien'e.

"Şerefim üzerine," diye cevap verdi elf. "Arkadaşların hazırlık-

sız yakalanmayacak."

Kısa bir süre sonra orklar harekete geçti ve Hralien, Drizzt'i dağ

yamacında tek başına bırakarak, onların güneybatıya yapılan yürü-

yüşlerini takibe koyuldu. Ork kasabasına gidip çevreyi gizlice ara-

mayı düşündü ama Tos'un'un, eğer ortalıktaysa, muhtemelen mu-

hitte, Drizzt gibi kayaların arasında olacağına karar verdi.

"Bana gel, Guenhwyvar," diye emretti drow, oniks figürü öne

çıkararak. Gri sis panter şeklini aldığında Drizzt onu ava gönderdi.

Guenhwyvar kısacık bir zaman diliminde devasa bir alanı tarayabi-

lirdi ve yalnız bir drow onun hassas duyularından kaçamazdı.

Drizzt de harekete geçti; incelikli bir şekilde ve büyük bir dik-

katle ayrılan orduya doğru kestirmeden giden panterin tam ters yö-

nüne doğru ilerliyordu. Hralien'in tahminleri doğruysa ve Tos'un

Armgo orkları yakınlarda bir yerden yönlendiriyorsa Drizzt yakın-

da o düzenbazla karşılacağını düşündü.

Aklına Khazid'hea, Catti-brie'nin Tos'un'un ellerine düşen kılı-

cı gelince elleri palalarına gitti. Her drow savaşçısı dişliydi. Soylu

bir Ev'in savaşçısı da aynı şekilde. Bu fark yaratıcı özellikleri düşü-

nürken bile Drizzt kendisine sürekli drowun çok daha güçlü oldu-

ğunu hatırlattı, zira Khazid'hea'yı küçümseyen herkes kendini yer-

222

ORKKRAL *~*

de buluyordu.

İki parçaya ayrılmış bir şekilde...

—f4—

İlginç, dedi Jack, Hakuun'un zihnine, Toogvvik Tuk ile yaptıkla-

rı küçük görüşmeden çıkarlarken; ki bu görüşmede Jack,

Hakuun'un yalan tespiti büyüsünü güçlendirmek için sihirli güçle-

rini kullanmış ve Toogwik Tuk'un genç şamanın isteğinden çok da-

ha dürüst cevaplar vermesini sağlamıştı. Yani komplocular seni

buraya Obould'un güçlerini arttırmaya getirmediler.

"Grguch'a söylemeliyiz," diye fısıldadı Hakuun.

Neyi söylemeliyiz? Savaşmaya geldiğimizi mi?

"Aykorusu'ndaki girişimizin ve şimdi de cücelere yapacakları-

mızın Obould'u kızdıracağını."

Hakuun, Jack'in kahkahasını zihninde hissediyordu. Orklar a

komplo kuran orklar, dedi Jack sessizce. Orklara karşı komplo kur-

maları için orkları kışkırtan orklar. Tüm bunlar yaşlı Reis Grguch

için şaşırtıcı haberler olacak, eminim.

Hakuun'un kararlı adımları yavaşladı, ardındaki rüzgar Jack'in

alaycılığıyla sonlandı; ki bu alayın etkili olmasının tek nedeni için-

de gerçeği barındınşıydı.

Bırak oyun sürsün, dedi Jack. Bu komploları istediğimiz an

kendi lehimize çekebiliriz. Şimdilik tüm risk onlara ait, zira Karuck

Klıını durumdan bihaber. Böyle bir şeyi düşünemeyecek aptal rolü-

nü oynadılarsa düşüşlerine tanıklık etmek eğlenceli olacaktır. Aptal

değillerse tüm kazanç bizimdir.

"Kazanç bizim midir?" diye sordu Hakuun, Jack'in duruma

dahil oluşunu özellikle vurgulayarak.

"İlgilendiğim sürece," diye cevap verdi Hakuun'un sesi, her ne

kadar sesi kontrol eden Jack de olsa.

Kimin kimi yönettiğini hatırlatmanın pek de incelikli olmayan

bir yolu, diye düşündü Hakuun.

223

X

GRUUMSH'U TANIMLAMA

Reis Dnark, Kral Obould'un sarı gözlerindeki ateşi kaçırmadı; bu

ateş, Ork Kralı ne zaman onun ve Ung-thol'un olduğu yöne baksa

beliriyordu. Obould sürekli birliklerini yeniden konuşlandırıyordu;

tüm reisler bunun kralın onları yabancı topraklarda tutma ve böyle-

ce daha büyük bir krallıkta gerçek bir güvenlik anlayışına karşı

bağımsız bırakma yöntemi olduğunu anladılar. Dnark ve Ung-thol

yeniden kabilelerine, Kurt Çenesi'ne katılmışlardı ve Obould'un

onlara Bekçi Vadisi'nin kuzeyindeki, Ork Kralı'nın kısa süreli kışı

kazasız belasız atlatmak üzere yerleştiği yerin çok da uzağında ol-

mayan bir yerdeki, bir savunma hattı üzerinde çalışma çağrısı yaptı-

ğını öğrenmişlerdi.

Obould, Kurt Çenesi'ni bu yeni alanda karşıladığında zeki ve

ferasetli Dnark bu hareketin sadece taktiksel bir yeniden konuşlan-

madan ibaret olmadığını anladı ve Ork Kralı'nın bakışlarıyla karşı-

laştığında kendisinin ve Ung-thol'un, Obould'un kararının odak

noktası olduğuna dair en ufak bir şüphe duymadı.

Rahatsız edici Kna, her zamanki gibi ona sırnaştı ve şaman

Nukkels saygılı bir şekilde geriye ve Tanrı-fıgürü'nün soluna doğru

hızlı iki adım attı. Bu, Nukkels'in pek çok samanının krala eşlik

eden savaşçıların arasına yayıldığı anlamına geliyordu. Dnark,

Obould'un üç katlı çadırını kuran tüm orkların Nukkels'in hizme-

224

ORK KRAL *-*

tindeki fanatikler olduğunu düşündü.

Obould, çadırın kurulduğu dağ yamacının önemi ve tüm krallı-

5in kaderinin Kurt Çenesi Klanı'nın bölgenin güvenliğini sağlama

ve zemini, tünelleri ve surları güçlendirme çabalarına bağlı olabile-

ceği hakkındaki beklenen demecine başladı. Tüm bunları dalia önce

de duymuşlardı tabii ki; ama Dnark, inkar edilemez bir karizmaya

sahip kralın büyülü sözcüklerini yeniden dile getirişiyle yardakçıla-

rının yüzlerindeki kendinden geçme halini görünce şaşırmadan ede-

medi. Öngörülebilirlik etkiyi azaltmadı ve Reis bunun hiç de küçük

bir adım olmadığını biliyordu.

Dnark kendisini, gerçekten direnmeyi güç kılacak kadar etkili

konuşan Obould'u çok dikkatli dinlemekten alıkoymak için bilinçli

bir şekilde diğer orkların tepkilerine odaklandı; bazen öyle bir ko-

nuşuyordu ki, Dnark, Nukkels'in ve diğer rahiplerin Obould'un

yankılanan sesiyle söylediği sözlere bir parça büyü katıp katmadık-

larını merak etti.

Ung-thol düşüncelere dalmış olan Dnark'ın, Obould'un doğru-

dan onu hedef aldığını anlamasını sağlamak için onu dürtmek zo-

runda kaldı. Reis, panik içinde, yüzünü krala döndü ve ihmalkarlı-

ğını ele vermeyi engellemesini sağlamak üzere söyleyebileceği söz-

cükleri düşündü.

Obould'un bilmiş gülümsemesi hiçbir sözcüğün kafi gelmeye-

ceğini anlamasını sağladı.

"Özel görüşmeye hazır olduğum zaman flamam çadırımın kapı-

sına asılacak," dedi Ork Kralı; belli ki cümleyi tekrarlıyordu. "Onu

gördüğün zaman özel bir görüşme için içeri geleceksin."

"Özel mi?" diye sormaya cüret etti Dnark. "Yoksa yardımcımı

da getirecek miyim?"

Obould, doğrusu kibirle gülümsüyordu, bakışlarını Dnark'tan

Ung-thol'a çevirdi. "Lütfen getir," dedi ve Dnark bu tavrı pençele-

rini çıkarmadan önce cezbedici bir şekilde mırıldanan kedininkine

benzetti.

Kibirle, kendini üstün görür bir şekilde gülümseyen Obould,

Kna'yı taşıyarak yanından geçip getti; Nukkels aceleyle arkasından

koşturdu. Dnark, kral ve arkadaşı çadıra doğru yola koyulduğunda

225

_— ^-SİH9 R.A. SALVATORE

çevreye iyice bir baktı; kralın savaşçılarının gözleri klanı üzerin,

deydi, muhtemelen rahip olarak hizmet verecekleri belirtiyorlardı

Eğer işler çığırından çıkarsa Dnark, her şeyden önce kendi savaşça

larını bu büyü kullanan fanatiklere karşı yönlendirmek zorunda ka-

lacaktı.

Bu düşüncenin faydasızlığını fark ederek yüzünü buruşturdu. İş-

ler çığırından çıkarsa Dnark'in klanı dağılıp canlarını kurtarmak

için kaçardı ve onun söyleyeceği hiçbir şey bunu değiştiremezdi.

Gözünü bile kırpmadan Obould'u, kralın her adımını izleyen

Ung-thol'a baktı.

Dnark, Ung-thol'un da gerçeği bildiğini fark etti ve Toogwik

Tuk'un onları bir aptallığa sürükleyip sürüklemediğini merak etti;

bunu ilk düşünüşü değildi...

Kısa bir süre sonra Ung-thol, reisine, "Obould'un sancağı kapı-

da," dedi.

"Gidelim o halde," dedi Dnark. "Kral bekletilmeye gelmez."

Dnark harekete geçti ama Ung-thol onu kolundan tuttu. "Kral

Obould'un casus ağını küçümsememeliyiz," dedi şaman. "Bölge-

deki çeşitli kabileleri dikkatle ayıkladı; ona daha sadık olanlar şüp-

helendiklerini gözlüyorlar. Seninle benim batıda olduğumuzu bili-

yor olabilir. Ve Aykorusu'ndaki saldırıdan haberi var, zira

Grguch'un adı vadilerde yankılanıyor; Bol-Ok Krallığı'nda yeni bir

kahraman..."

Dı.rark durup bu sözleri düşündükten sonra başıyla onayladı.

"Obould, Grguch'u bir kahraman olarak mı görüyor?" diye

sordu Ung-thol.

"Yoksa bir rakip olarak mı?" diye karşılık verdi Dnark ve Ung-

thol aynı düşünceyi paylaşmalarına ve Dnark'm kendilerini bekle-

yen tehlikeyi anlamasına memnun oldu. "Kral Obould şanslı; zira

sadık bir reisi var," -Dnark eliyle göğsüne vurdu- "ve Reis Grguch

ile Karuck Kabilesi'nin değerli müttefikler olduğuna tanıklık edebi-

lecek zeki bir şamanı."

Ung-thol'un hemfikir sırıtışını başıyla onayladıktan sonra Dnark

dönüp çadıra doğru yola koyuldu. Dnark uzaklara baktığı anda şa-

manın gülümsemesi solup gitti. Ung-thol bunların hiçbirinin hafife

226

ORK KRAL *-~§=* f ? „

alınmaması gerektiğini düşünüyordu. Kral Obould'un, Gruumsh'un

hediyeleriyle kutsandığı törene katılmıştı. Ork Krah'nın çıplak elle-

riyle bir boğanın boynunu kırışını izlemişti. Güçlü bir drow rahibe-

sinden artakalanları görmüştü; rahibenin deprem büyüsünün ardın-

dan açılan dar geçitte kadının boğazını parçalamıştı. Grguch'un do-

ğudaki çalışmasını izlemek kurnazca, canlandırıcı ve hiç şüphesiz

ilham vericiydi. Karuck Klanı en iyi ork savaşçılarının azmini ve

davranışlarını sergiledi ve Gruumsh hızlı ve harap edici başarıları-

nın karşısında kalbinin gururla şişmesine engel olamadı.

Ama Ung-thol, Kral Obould Bol-Ok gerçeğinin karşısında coş-

kusunu ve artan umutlarını azaltacak kadar yaşlı ve akıllıydı.

Dnark ile birlikte çadırın üçüncü ve son girişini de geçip

Obould'un en iç odasına girerlerken bu korkunç gerçeklik Ung-

thol'a bir kez daha hatırlatıldı. Kral Obould, görüldüğü kadarıyla,

bir platformun üstündeki tahtında oturuyordu, böylece oturma po-

zisyonundayken bile karşısında duracak herhangi birine tepeden

bakmış olacaktı. Sembolü olan siyah zırhını giyiyordu; zırh drow

Drizzt Do'Urden'le yaptıkları korkunç savaştan sonra yeniden bir-

leştirilmişti. Obould'un isteğiyle sihirli alev alabilen muheteşem

kılıcı, tahtın koluna dayalı duruyordu; istenildiği an ele alınabilirdi.

Onların yaklaşmasıyla Obould öne eğildi; dirseğini dizine yer-

leştirip elini çenesinin altına götürdü. Çiftin adımlarını izlerken gö-

zünü bile kırpmadı; asıl odaklandığı kişi Dnark'tı. Ung-thol gazabı-

nın da aynı şekilde seçici olmasını umdu.

"Kurt Çenesi muhteşem bir performans gösteriyor," dedi

Obould, bir şekilde gerilimi dağıtarak.

Dnark bu övgüye eğilerek selam verdi. "Eski ve disiplinli bir

klanız."

"Bunu gayet iyi biliyorum," dedi kral. "Saygı duyulan ve korku-

lan bir kabilesiniz. Bu yüzden sizi Bol-Ok'a yakın tutuyorum, böy-

lece hattımın merkezi hiç sallanmayacak."

Dnark bu övgü karşısında, özellikle de Kurt Çenesi'nin korku-

lan bir kabile olduğu sözüne yeniden eğilerek selam verdi; bu, bir

orka yapılabilecek en büyük iltifattı. Ung-thol doğrulan reisinin yüz

ifadesine baktı. Kendini beğenmiş Dnark gözlerini ona çevirdiğin-

227

R.A. SALVATORE

de Ung-thol, Obould'un düşüncelerinin gerçekliğini hatırlatar w

acımasız ama sessiz bir karşılık verdi. Kurt Çenesi'ni gerçekten v '

kınında tutuyordu ama Dnark, Obould'un amacının onu merke

almaktan çok kabileyi yakından izlemek olduğunu anlamalıydı N

de olsa ortada bir savaş yoktu, dolayısıyla güçlendirilmesi gereke

bir merkez de yoktu.

"Kış hepimizin lehine oldu," dedi Dnark. "Pek çok kule dikildi

millerce sur örüldü."

"Her tepeye, Reis Dnark," dedi Obould. "Cüceler veya müttefik-

leri bize karşı gelirlerse her tepede yer alan surların ve kulelerin ar-

dından savaşmak zorunda kalacaklar."

Dnark yeniden Ung-thol'a baktı ve rahip başıyla onaylayarak bu

sözleri burada bırakmasını istedi. Obould'u savunmaya karşı saldı-

rı hazırlıkları konusunda bir tartışmaya sürüklemenin kesinlikle ma-

nası yoktu. Doğuda çevirdikleri entrikalarla hele hiç yoktu.

"Kabilenden ayrılmıştın," diye bildirdi Obould; Ung-thol, anla-

yışlı Obould'un az önce zihnini okuyup okumadığını merak ederek

irkilip göz kırptı.

"Kralım?" dedi Dnark.

"Doğudaydın," dedi Obould, "samanınla beraber."

Ung-thol, Dnark'ın sakinliğini koruyarak iyi bir iş yaptığını dü-

şündü ama sonra Dnark güçlükle yutkununca şaman yüzünü buruş-

turdu.

"Cücelerle yapılan hararetli savaşlardan sonra ortalıkta pek çok

avare ork var," dedi Dnark. "Bazı güçlü ve deneyimli savaşçılar,

hatta şamanlar bile, soydaşlarını ve klanlarını kaybettiler. Sancakla-

rı yok."

Bu sözleri söyler söylemez Dnark bir adim geri gitti, zira

Obould'un güçlü yüz hatlarında tehlikeli bir kaş çatılma belirdi.

Çadır odasının iki yanındaki muhafızlar öfkelendi, hatta bir çift ho-

murdandı.

"Sancakları mı yok?" diye sordu Obould sakince; fazla sakince...

"Bol-Ok bayrakları var tabii ki," diyerek araya girme cüretini

gösterdi Ung-thol ve şamana bakan Obould'un gözleri açılıp yeni-

den kısıldı. "Ama sizin krallığınız kabilelere göre düzenleniyor,

228

ORKKRAL —^?»fr -^.

kralım- Kabileleri çalışmaları için tepelere ve vadilere gönderiyor-

sunuz ve kabilelerini yitirinler nereye gideceklerini bilemiyorlar,

nnark ve diğer reisler sizin krallığınızı daha iyi organize etmek için

bu avareleri toplamaya çalışıyorlar, böylece Gruumsh ilhamlı görü-

şünüzün önünde uzanan muhteşem planlarınız küçük ayrıntılarla

darmadağın olmuyor."

Obould, sırtını tahtına yasladı; o stresli an bir felaket yaratmanın

ayısından dönmüş gibiydi. Tabii ki söz konusu öfkesinin ardında

sayısız ölü bırakmış olan Obould ise hiçbir zaman emin olunamazdı.

"Doğudaydın," dedi Obould pek çok kalp atışı sonrasında.

"Aykorusu yakınlarında."

"Çok da yakınında değil ama evet, kralım," dedi Dnark.

"Bana Grguch'tan bahset."

Bu dobra talep Dnark'm topuklarının üzerine basıp topallması-

na neden oldu ve şüpheyle, "Grguch?" derken inkar eden bir tavır

takındı.

"Adı tüm krallıkta yankılanıyor," dedi Obould. "Onu sen de

duydun."

"Ah, Reis Grguch'tan bahsediyorsunuz," dedi Dnark, "Gr..."

sözcüklerini daha bir vurgulamak için tonlamayı değiştirip sanki

Obould'un konuşmaya devam etmesi üzerine adı tanımış gibi yapa-

rak. "Evet, adını duydum."

"Onu gördün," dedi Obould, ses tonu ve yüz ifadesi bunun bir

varsayım değil, bilinen bir gerçek olduğunu gösteriyordu.

Dnark, Ung-thol'a baktı ve bir an için şaman, reisinin arkasına

dönüp kaçacağım zannetti. Ve aslında Ung-thol da tam olarak bunu

yapmak istiyordu. Ne ilk ne de son kez nasıl Kral Obould Bol-Ok'a

komplo kunnaya kalkışacak kadar aptal olabildiklerini düşündü.

Dnark'ın hafifçe kıkırdaması Ung-thol'u sakinleştirdi ve ona

Dnark'm etkili bir kabilenin -o an bile Obould'un çadırını çevrele-

yen bir kabilenin- reisi olabilmek için oldukça zorlu sınavlardan

geçtiğini hatırlattı.

"Karuck Klanı'nın Reisi Grguch, evet," dedi Dnark, Obould'un

bakışına karşılık vererek. "Hareketine Surbrin yakınındaki

Teg'n'gun Vadisi'nden şahit oldum. Bunu o zaman bilmiyor olsak

229

Hr-* R.A. SALVATORE

da Aykorusu'na gidiyordu. Bilsem onu takip ederdim, zira aptal elf-

leri katletmesini izlemek hoşuma giderdi."

"Saldırısını onaylıyor musun?"

"Elfler doğuda her gün sizin birliklerinize saldırıyorlardı," dedi

Dnark. "Savaş acısının ormanlarına taşınmasının ve bazı yaratıkla-

rın kafalarının nehir kenarındaki mızraklara geçirilmesinin iyi bir

şey olduğunu düşünüyorum. Reis Grguch size büyük bir hizmette

bulundu. Aykorusu'na yaptığı saldırıyı sizin emrettiğinizi sanıyor-

dum."

Sözlerini şaşkınlık, hatta şüpheyle, kurnazca olayı yeniden Ork

Kralı'na yönlendirerek tamamladı.

"Düşmanlarımız hak ettikleri cezadan kaçamazlar," dedi Obould

hiç tereddütsüz.

Dnark'ın yanında di "-in Ung-thol, yoldaşının hızlı düşünmesi-

nin ikisinin de hayatım kurtardığını fark etti. Zira Kral Obould onla-

rı öldürmez ve aleni bir şekilde Grguch'un tahttan bağımsız hareket

ettiğini kabul etmezdi.

"Reis Grguch ve Karuck Klanı krallığa iyi hizmet edecek," diye

bastırdı Dnark. "Gördüğüm herhangi bir kabile kadar vahşiler."

"Bana ogre soyundan oldukları söylendi."

"Ve hatlarını demirlemek için o vahşilerin pek çoğunu yanların-

da tutuyorlar."

"Şimdi neredeler?"

"Doğuda, sanırım," dedi Dnark.

"Hâlâ Aykorusu yakınlarında mı?"

"Muhtemelen," dedi Dnark. "Muhtemelen düşmanlarımızın ce-

vabını bekliyorlar. Çirkin elfler Surbrin'i geçmeye cüret ederlerse

Reis Grguch nehir kenarına daha çok kafa diker."

Ung-thol, Dnark'ın yalanı esnasında Obould'a dikkatle baktı ve

kralın gösterdiğinden çok daha fazlasını biliyor olduğunu kolayca

anladı. Grguch'un güneye yürüyüş haberi Obould'un kulağına gel-

mişti. Obould, Karuck Klanı reisinin güçlü bir rakip olduğunu bili-

yordu.

Ung-thol, Obould'u dikkatle inceledi ama kurnaz savaşçı kral

pek bir şey belli etmiyordu. Bölgedeki savunmayı desteklemek için

230

ORK KRAL *H«

jr)aZ1 talimatlar verdi, cezalandırıcı bir zaman sınırı koydu ve ilgisi-

ni rahatsız edeci Kna'ya yöneltirken çifti bir el hareketiyle kovdu.

"Onu uyaran senin Grguch hakkında bilgi sahibi olduğunu kabul

edişindeki tereddüttü," diye fısıldadı Ung-thol, Dnark'a çadırdan

çıkıp yeniden klanlarına katılmak üzere çamurlu zeminden geçer-

lerken.

"Yanlış telaffuz etti."

"Sen yanlış telaffuz ettin."

Dnark durup şamana döndü. "Fark eder mi?"

231

SURBRIN KÖPRÜSÜ

Büyücü elini uzattı, parmakları yırtıcı bir kuşun pençeleri gibi

birbirine kenetlenmişti. Soğuk rüzgara rağmen alnında ter damlala-

rı vardı ve yüzünü bir yoğunluk maskesi altına kilitledi.

Kaya çok ağırdı ama telekinetik saldırısını sürdürdü; onu hava-

ya kaldırmayı içten bir şekilde istiyordu. Aşağıda, nehir kıyısında,

diğerleri iri kayanın etrafına koşup gereken yerlere ekstra kayış ve-

ya zincir fırlatırken uzak kıyıdaki cüce masonları çekicilerini hid-

detli bir şekilde döndürdüler. Yine de cüce zanaatçıların kas ve hü-

nerine, Gümüşay büyücüsünden gelen sihirli yardıma rağmen hava-

da süzülen kaya bir felaket yaratmanın eşiğindeydi.

"Joquim!" diye seslendi başka bir Gümüşay sakini.

"Tu... ta... mı... yo... rum..." diye homurdandı Joquim, her harf

gıcırdayan dişlerin arasından zorla çıkmıştı.

İkinci büyülü yardım çağrısı yaptı ve hızla Joquim'in yanına

koştu. Telekinetik hünerine pek de sahip değildi ama tam da bu ana

uygun bir dweomer ezberlemişti. Büyüye başlayıp sihirli enerjisini

sallanan kayaya yolladı. Kaya sabitleşti ve üçüncü bir Gümüşay

üyesi de yanlarına koşunca denge inşaatçıların lehine çevrildi. Cüce

ve büyücü birleşimi kayayı Surbrin Nehri'nin çağlayan sularının

üzerinden geçirirken bu sanki gayet kolay bir işmiş gibi gözüktü.

Kirişin bir ucunda rehberlik eden bir cüceyle çekicili takım,

232

ORK KRAL *-4

bloğu önceden yerleştirilmiş olan daha da büyük kayaların üzerine

kusursuzca koydu. Rehber cüce durma çağrısı yaptı, hizayı yeniden

kontrol etti ve sonra kırmızı bayrak kaldırdı.

Büyücüler yavaş yavaş büyülerini durdurup bloğu ağır ağıı

indirdiler.

"Gidip diğerini getirin!" diye bağırdı cüce, nehir kenarındaki

yoldaşlarına ve büyücülere. "Görünüşe bakılırsa Leydi bu köprü

oluşumu için neredeyse hazır!"

Tüm gözler nehir kıyısındaki çalışmaya, Mithril Salonu'na en

yakın noktaya, Leydi Alustriel'in nehrin üzerindeki ilk parçanın

üzerinde durduğu yere çevrildi; güçlü bir yaratım büyüsü sözcükle-

ri fısıldarken yüzü sakindi. Çağlayan suların üzerinde soğuk ve güç-

lü, neredeyse bir tanrı gibi gözüküyordu. Açık yeşille ışıklandırıl-

mış beyaz cübbesi ince uzun bedeninde uçuşuyordu. Önünde, bir

sonraki destek dizisine uzanan ikinci bir kaya belirdiğinde neredey-

se şaşkınlıktan nefesler kesildi.

Alustriel kollarını yana indirdi ve derin bir nefes verdi, sanki

büyüden çok fiziksel güç harcamış gibi omzuları çöktü.

"Muhteşem," dedi Catti-brie kadının yanına gelip büyüyle oluş-

turulan taş levhaya bakarak.

"Sanat, Catti-brie..." diye cevapladı Alustriel. "Mystra'nm lütuf-

ları gerçekten fevkalade." Alustriel kadına muzip bir bakış attı.

"Belki senin eğitmenin olabilirim."

Catti-brie bu fikre dudak büktü ama tesadüfen, başını arkaya at-

tığında bacağını yaralı kalçasına korkunç bir acı verecek şekilde

burktu ve bir savaşçı olduğu günlerin artık -öyle ya da böyle- geri-

de kalmak üzere olduğunu hatırladı.

"Belki," dedi.

Alustriel'in gülümsemesi içten ve sıcaktı. Gümüşay Leydisi

dönüp cüce taş işçilerini harekete teşvik etti; yeni kayayı sıvamak

ve düzleştirmek üzere harç tüpleriyle beraber ileri atıldılar.

"Büyülü kaya kalıcı mı?" diye sordu Catti-brie, Alustriel ile be-

raber nehir kenarına doğru geri dönerlerken.

Alustriel kadına soru fazlasıyla absürdmüş gibi baktı. "Bir ker-

vanın tekerleri altında yok olsun ister misin?"

233

...—-HŞ^-* R-A. SALVATORE

Ciddiyetsiz cevaba ikisi birden güldü.

"Yani, gerçek taş," dedi genç kadın.

"Bir illüzyon olmadığı kesin."

"Ama yine de büyü işi?"

Alustriel kadının sözlerini değerlendirirken kaşlarını çattı. "Ka-

ya cücelerin taş ocağından çıkarabileceği herhangi bir şey kadar

gerçek ve onu yaratan dweomer kalıcı."

"Tabii bozma büyüsü yapılmadığı sürece," diye cevapladı Catti-

brie ve Alustriel, "Ah," dedi kadının düşüncelerini anlayarak.

"Ancak Elminster, Leydi Alustriel in işini defetmeyi umabilir,"

diye araya girdi yakındaki bir başka büyücü.

Catti-brie bakışlarını büyücüden Alustriel'e çevirdi.

"Tabii ki biraz abartıyor," diye itiraf etti Alustriel. "Ama gerçek-

ten benim yaptığım bir büyüyü bozacak kadar güçlü herhangi bir

büyücü bir silah deposunun da büyüsüz inşa edilmiş bir köprayü

kolaylıkla yıkabileceğini aklına getirecektir."

"Ama basmakalıp bir köprü çakan şimşeklere ve başka yıkıcı

felaketlere karşı korunaklıdır," dedi Catti-brie.

"Bunun da olacağı gibi," diye söz verdi Alustriel.

"Yani en az cücelerin yaptığı kadar güvenli..." diye söze başladı

Catti-brie ve Alustriel düşünceyi tamamladı; "Taş ocağından çıka-

rılmış kayalarla yapılmış kadar güvenli."

Catti-brie şu sözleri ekleyinceye kadar bir kez daha gülüştüler,

"Alustriel hariç."

Gümüşay'ın Leydisi buz kesti ve gözlerini doğruca Catti-brie'ye

dikti.

"Bana bir büyücünün kendi büyüsünü bozmasının kolay bir iş

olduğu söylendi," dedi Catti-brie. "Bölgedeki hiçbir şey senin elle-

rini sallayıp köprüyü parça parça yok etmeni engelleyemez."

Alustriel'in güzel yüzünde çarpık bir gülümseme belirdi ve tek

kaşını havaya kaldırdı; bu, kadının zekasına yönelik bir tebrik ifa-

desiydi.

"Bir diğer faydası da orklar burayı ele geçirdikleri takdirde köp-

rüyü karanlıklarını diğer bölgelere yaymak üzere kullanacaklarında

dokunacaktır," diye söze devam etti Catti-brie.

234

ORK KRAL *-*

"Gümüşay gibi diğer bölgelere," diye kabullendi Alustriel.

"Köprünün Mithril Salonu ile olan bağlantısını kesmek için ace-

le etme Leydi," dedi Catti-brie.

"Mithril Salonu her koşulda doğu kıyısına tünellerle bağlı," diye

cevapladı Alustriel. "Babanı terk etmeyeceğiz Catti-brie'. Kral

Bruenor'u ve Battlehammer Klam'nın cesur cücelerini hiçbir za-

man terk etmeyeceğiz."

Catti-brie'nin cevaben yüzüne yayılan gülümseme hiçbir şekil-

de zorlama değildi, zira bu yeminin tek bir sözcüğünden bile şüphe

duymuyordu. Büyülü beton parçalarına tekrar baktı ve minnettar bir

şekilde başıyla onayladı; hem onları yaratma gücüne hem de

Alustriel'in onları kolaylıkla yok edebilecek olmasına şükran duyu-

yordu.

Geç öğleden sonra güneşi Toogwik Tuk'un fesat kahverengi

gözlerini nemlendirdi, zira bir ork olmanın ne anlama geldiğini za-

limce hatırlamasını sağlayan şey yüzünden akmak üzere olan neşe

gözyaşlarını zor tutuyordu. Grguch'un kalan üç köye yaptığı yürü-

yüş tahmin edildiği gibi başarılı olmuştu ve Toogwik Tuk'un kusur-

suzlaştırılmış vaazından sonra bu köylerdeki tüm güçlü kuvvetli ork

savaşçıları Grguch'un yürüyüşüne büyük bir hevesle katılmıştı. Tek

başına bu bile Karuck Klam'nın acımasız reisine iki yüz asker ka-

zandırmıştır.

Ama kısa bir süre sonra asıl etkileyici olanın geçmedikleri kasa-

balardan gelen takviyeler olduğunu keşfettiler. Grguch'un yürüyüşü

haberi doğrudan Mithril Salonu'nun kuzeyine ulaşmıştı ve pek çok

kabilenin savaşa susamış, kış molası yüzünden hayal kırıklığına

uğramış orkları çağrıya aceleyle kulak vermişlerdi.

Hazırlıksız kampı geçen Toogvvik Tuk düzinelerce -hayır, yüz-

lerce- yeni üyeye baktı. Şamanın tahminine göre Grguch, cüce bir-

liklerini binden çok iki bine yakın orkla vuracaktı. Surbrin'deki za-

fer kesindi. Kral Obould bundan sonra savaşın akışını değiştirebile-

cek miydi?

235

9f* R.A. SALVATORE

Toogwik Tuk bir zamanların muhteşem liderini düşününce içten

bir hayal kırıklığıyla başını iki yana salladı. Obould'a bir şey

olmuştu. Şaman bunun Mithril Salonu'nun batı kapısını talihsizce

kırma çabası sırasında Bruenor'un cücelerinin onları bozguna uğ-

ratmasından kaynaklanıp kaynaklanmadığını merak etti. Yoksa se-

bep komplocu kara elfleri, Gerti Orelsdottr ve onun ayaz devlerini

kaybetmesi miydi? Ya da belki de Bekçi Vadisi'nin kuzey tepelerin-

deki savaşta oğlu Urlgen'i yitirmesi yüzündendi.

Sebep her ne ise Obould, Adbar Kalesi'ne saldıran veya birkaç

ay önce Dünyanın Omurgası'nın güneyinden başlayıp her yeri ezip

geçen o vahşi savaşçı değildi artık. Obould, ork olmanın temelini

yitirmişti. Gruumsh'un sesi kalbinden silinmişti.

"Beklememizi talep ediyor," dedi şaman yüksek sesle, toplanan

sürüye bakarak, "ve yine de onlar, lanet cücelerle yeniden savaşma

umuduyla geliyorlar."

Şaman, komplosunun doğruluğundan hiç olmadığı kadar emin,

hızlıca Grguch'un çadırına yöneldi. Obould artık Gruumsh'un çağ-

rısını duymuyordu ama Grguch'un duyduğuna şüphe yoktu ve cü-

celer dağıtılıp deliklerine geri tıkıldıktan sonra Kral Obould,

Karuck Klanı Reisi üzerinde nasıl hakimiyet iddia edebilirdi ki? Ve

bundan sonra Kral Obould, deliklerinden fetih vaadiyle çıkardığı on

binlerce orkun sadakatini nasıl sağlardı?

Obould oturup beklemelerini, köylü insan çiftçiler gibi toprağı

işlemelerini talep etti. Grguch ise cücelerin derisini daha iyi kese-

bilmeleri için mızraklarının ve kılıçlarının uçlarını bilemelerini...

Grguch, Gruumsh'un çağrısını duydu.

Şaman, Reisi küçük bir masanın uzak köşesinde ayakta durur-

ken buldu; çevresinde iki Karuck savaş lordu ve karşılarında daha

ufak bir ork vardı; masanın üzerine yerleştirilmiş olan toz toprağı ve

taşları işliyordu. Toogwik Tuk yaklaşınca küçük orkun zemini ta-

nımlıyor olduğunu fark etti, zira Mithril Salonu'nun doğu ucundan

Surbrin'e inen dağ yamacını görmüştü.

"Hoş geldin Gruumsh konuşmacısı," diye selamladı onu

Grguch. "Aramıza katıl."

Toogvvik Tuk masanın boş köşesine geçti ve gözcünün çalışma-

236

ORK KRAL *-~4

sına baktı; Surbrin'de neredeyse tamamlanmış bir sur ve onu çevre-

leyen bir dizi kule tasvir ediliyordu.

"Cüceler kış boyu gayet hamaratlardı," dedi Grguch. "Korktu-

ğunuz gibi... Kral Obould'un duruşu onlara güç verdi."

"Bizimki gibi bir saldırıyı sezecekler," diye belirtti şaman.

"Bunu belirleyecek büyük hareketlere tanık olmadılar," dedi

Grguch.

"Bizimki dışında," diye hatırlatmak zorunda kaldı Toogvvik Tuk.

Ama Grguch buna gülüp geçti. "Muhtemelen bulundukları yere

yaklaşan bir yığın orku fark etmişlerdir," diye onayladı. "Önümüz-

deki on gün içinde bir saldırı bekleyebilirler."

Zalim Reisin yanında duran iki savaş lordu kıkırdadı.

"Bu gece yapılmasını ise hiçbir zaman beklemeyeceklerdir."

Toogwik Tuk'un birden kaşları çatıldı, önündeki savaş alanına

panik içinde baktı. "Daha güçlerimizi düzene bile sokmadık..."

diyerek güçsüz bir itiraza başladı.

"Düzene sokulacak hiçbir şey yok," dedi Grguch. "Bizim takti-

ğimiz sürü beslemek, daha ötesi değil."

"Sürü beslemek mi?" diye sordu şaman.

"Sura ve surun ötesine basit bir üşüşme," dedi Grguch. "Karan-

lık bizim müttefığimiz. Hız ve şaşırtmaca bizim müttefiklerimiz.

Onları dalganın kumsaldaki çizme izini dümdüz edişi gibi ezece-

ğiz."

"Bize katılan pek çok kabilenin tekniğini bilmiyorsunuz."

"Bilmeme gerek yok," diye açıkladı Grguch. "Savaşçılarımı

saymam gerekmiyor. Koruma sağlamak ve yan taarruzumuzun düş-

man tarafından geri püskürtülmeyeceğim garanti altına almak için

onları çizgiler ya da kareler halinde yerleştirmem gerekmiyor. Bu

cücelerin yoludur." Durdu ve aptal aptal sırıtan savaş lordlanyla

heyecanlı gözcüye baktı. "Ben bu odada cüce görmüyorum," dedi

ve diğerleri güldü.

Grguch yeniden Toogwik Tuk'a baktı. Sanki tetikte gibi, gözleri

büyüdü ve havayı birkaç kez burnuna çekti. "Hayır," diye bildirdi

tekrar savaş lordlarma bakarak. "Bu odada cüce kokusu almıyorum"

Bu sözleri takip eden kahkaha çok daha belirgindi ve Toogwik

237

.——=H8EH* RA- SALVATORE

Tuk şüphelerine rağmen bu kahkahaya eşlik edecek kadar akıllıya

"Taktikler cüceler içindir," diye açıkladı Reis. "Disiplin elfler

içindir. Orklar içinse yalnız..." Doğrudan Toogwik Tuk'a baktı.

"Sürü besleme mi?" diye sordu şaman ve Grguch'un çirkin yü-

züne çarpık bir gülümseme yayıldı.

"Kaos," dedi. "Vahşet... Kana susama ve kendinden geçme. Gü-

neş batar batmaz akına başlıyoruz. Sura doğru, Surbrin'e doğru...

Mithril Salonu'nun doğu kapılarına doğru. Savaşçılarımızın yarısı,

belki yarısından da fazlası, bu gece şanlı ölüm ödülüne sahip ola-

caklar."

Toogvvik Tuk bunun üzerine yüzünü buruşturdu ve kendini ses-

sizce azarladı. Obould gibi mi düşünmeye başlıyordu?

Grguch ona Gruumsh Tek-Göz'ün sözlerini hatırlattı. "Neşe

içinde ölecekler," diye söz verdi Reis. "Son çığlıklarını kederle de-

ğil hazla atacaklar. Ve başka türlü, pişmanlık, hüzün veya korkuyla,

ölecek olan herhangi biri daha saldırımız başlamadan Gruumsh için

kurban edilmeli!"

Son sözlerindeki vahşet ve aniden yükselen ses tonu Toogwik

Tuk'u yeniden topuklarının üzerinde durmaya itti ve hem Karuck

Klanı savaş lordları hem de odadaki muhafızlar inleyip dişlerini gı-

cırdattılar. Kısa bir an için Toogwik Tuk, neredeyse Reis Grguch'u

yuvasından çıkarmak için derin deliklere yaptığı çağrıyı gözden

geçirdi.

Neredeyse...

"Cücelerin yürüyüşümüzü bildiklerine dair bir işaret yok," dedi

Grguch o günün ilerleyen saatlerinde, gün ışığı gitgide azalmaya

başladığında, muazzam bir kalabalığa. Toogvvik Tuk tehlikeli rahip

Hakuun'un onun yanında durduğunu fark etti ve bu genç şamanı

duraksattı. Hakuun'un kendisini izlediğini düşünüyordu.

"Kaçınılmaz sonun farkında değiller," dedi Grguch. "Avazınız

çıktığı kadar bağırmayın, yalnızca koşun. Sura doğru, gecikmeden,

hızla koşun ve her adımınızda Gruumsh'a övgüler fısıldayın."

Ne bir hat oluşturulmuştu ne de koordineli hareketler; yalnızca

hedefin kilometrelerce uzağında vahşi bir hücum vardı. Yolu aydın-

latacak meşaleler, Toogwik Tuk veya Gruumsh'un diğer rahipleri

238

ORK KRAL *-*

tarafından sağlanan sihirli ışıklar yoktu. Onlar orklardı ne de olsa,

ışıksız Karanlıkaltı'mn üst tünellerinde yetişmişlerdi.

Gece müttefikleri, karanlık huzurlarıydı...

—Hh—

Bir zamanlar küçük bir çocukken, Hralien, Aykorusu'nun iki

gölünden birinin kenarında koca bir kum yığını bulmuştu. Bu açık

renkli kum tepesi uzaktan soluk kırmızı çizgileri varmış gibi gözü-

küyordu. Genç Hralien tümseğe yaklaştıkça çizgilerin, rengi solmuş

kum değil de yüzeyde hareket eden bir şey olduğunu fark etti.

Gençliği ve tecrübesizliği nedeniyle belki de ilk küçük yanardağını

gördüğünde korkmuştu.

Yine de daha yakından inceleyince gerçek gözler önüne seril-

mişti; zira kum yığını bir karınca yuvasısıydı ve kırmızı çizgiler sü-

rekli hareket eden altı bacaklı yaratıklardı.

Hralien ork saldırısını, onların Kral Bruenor'un doğu savunma-

larının kuzeyindeki küçük, kayalık tepelere akın edişlerini gördü-

ğünde uzun yıllar önce yaşadığı bu anıyı anımsadı. Doğrusunu söy-

lemek gerekirse ne hareketleri daha az coşkulu ne de yürüyüşleri

daha az kararlıydı. Hızlarına, şiddetlerine ve onları yalnızca bir kaç

kilometre güneyde bekleyen engele bakınca Hralien niyetlerini

anladı.

Elf, Drizzt Do'Urden'e verdiği sözü hatırlayınca dudaklarını

ısırdı. Bölgeyi tarayıp Mithril Salonu'na en hızlı şekilde gitmesini

sağlayacak izleri gözden geçirerek güneye baktı.

Sonra drow arkadaşına, verdiği sözü tutamayacağından korkarak

koşmaya başladı; zira ork hattı önünde yayılmıştı ve yaratıkların

çok yolu kalmamıştı. Hralien büyük bir zarafet ve çeviklikle taştan

taşa sıçradı. Zıplayıp alçak bir ağaç dalına tutundu ve dar bir oyu-

ğun ötesine salınıp karşı yakaya yumuşak bir iniş yaptıktan sonra

yeniden tüm hızıyla koştu. Ağır adımlarının gürültüsü keskin elf ku-

laklarında yankılanan orkların aksine o sadece bir ses fısıltısı çıka-

rarak ilerledi.

Dikkatli olması gerektiğini biliyordu, sonuçta bir kavgaya rast

239

-— "t"^'""11 R-A- SAl VATORE

gelip gecikmeyi göze alamazdı. Öte yandan ne hızını kesebilir ne de

yolunu dikkatli seçebilirdi; bazı orklar onun önündeydi ve cüceler

onlara sunabileceği her uyarıya muhtaçtı. Böylece koştu, kayalıkla-

rın ve eriyen karın pırıl pırıl, soğuk oyuklar oluşturduğu alçak vadi-

lerin üzerinden atlayıp sıçradı. Hralien, bu havuzlardan mümkün

olduğu kadar kaçınmaya çalıştı, zira genelde kaygan buzla kaplı

oluyorlardı. Fakat muazzam becerisine ve keskin görüşüne rağmen

ara ara bu havuzlara gömüldü ve önlenemez şekilde çıkan sesle kor-

kup sindi.

Bir an bir ork çığlığı duydu ve görülmüş olmaktan korktu. Pek

çok uzun ve hızlı adım sonra yaratığın sadece arkadaşına sesleniyor

olduğunu fark etti; bu, öncü koşucuların ve zalim birliğin gözcüle-

rinin çevresinde olduğunu büsbütün hatırlamasına neden oldu.

Sonunda ork seslerini geride bıraktı; zalimler inanılmaz bir hızla

ilerleseler de böylesi engebeli bir arazide bile becerikli bir elfin hı-

zına erişemezlerdi.

Kısa bir süre sonra kayalık bir yamaca gelen Hralien güneydeki,

uzun dağlardan gümüşi, mehtaplı yılana; Subrin Nehri'ne kadar

uzanan bodur taş kuleleri gördü.

"Çok erken," diye fısıldadı elf keder içinde ve Obould'un tüm

ordusunun kendisini ezip geçmesini bekler gibi geriye baktı. Başını

iki yana salladı, yüzünü buruşturdu ve sonra güneye doğru hızla

yola koyuldu.

—Hh—

"On gün içinde tamamlayacağız," dedi Alustriel, Catti-brie'ye;

ikili, başka Gümüşay büyücüleriyle beraber küçük bir kamp ateşi-

nin başında oturuyordu. Büyücülerden biri, gürbüz, ak saçlı, düz-

günce kırpılmış keçi sakallı bir adam, ateşi yakan kişiydi ve şimdi

de alevlerle oynuyordu; renklerini turuncudan beyaza, beyazdan

maviye, maviden kırmızıya çevirmek üzere büyü yapıyordu. İkinci

bir büyücü, aralarında büyüyle yapılmış parlak kırmızı gölgeler

olan parlak siyah saçlı, hafif tuhaf bir yan-elf, ona katıldı ve büyü

yaparak kırmızı alevlerden küçük ejderha şekilleri oluşturdu. Mey-

240

ORK KRAL

dan okumaya karşılık vermek isteyen ilk büyücü aynı şekilde mavi

alevler yarattı ve iki sihirbaz alevli hayvanlarını savaşa tutuşturdu.

Neredeyse anında başka pek çok büyücü gelip bahis oynadı.

Catti-brie onları neşe ve ilgiyle izledi; tahmininden de çok ilgi-

sini çekmişlerdi ve Alustriel'in kara sanatlarla uğraşması hakkında

söyledikleri davetsiz bir şekilde aklında uçuşmaya başladı. Bü-

yücülerle yaşadığı deneyim son derece sınırlıydı ve genellikle

Uzunsemerli öngörülemez ve tehlikeli denecek kadar aptal olan

Harpell ailesi kaynaklıydı.

"Asa Havel kazanacak," diye fısıldadı Alustriel, öne eğilip kır-

mızı alevi yöneten yarı-elf büyücüyü işaret ederek. "Duzberyl ateşi

yönetmekte çok daha beceriklidir ama bugün taş mühürlemek üzere

parlak sıcak alevler oluşturarak gücünün sınırına geldi ve Asa Havel

de bunu biliyor."

"Dolayısıyla meydan okudu," diye aynı şekilde fısıldayarak

cevap verdi Catti-brie. "Ve arkadaşları da biliyor, bahsi de bunun

için oynuyorlar."

"Her şekilde bahis oynarlardı," diye açıkladı Alustriel. "Bu bir

gurur meselesi. Burada kaybedilenin yakında, başka bir meydan

okumada iadesi istenecektir."

Catti-brie başıyla onayladı ve çevreyi izledi; pek çok yüz -elf ve

insan yüzü- değişken ışığın gölgeleri ve renkleri içinde parıldıyor,

mavi ejderha kırmızının tepesine bindiğinde maviye çalıyor ama

sonra Asa Havel'in hayvanı Duzberyl'inkine yönelip yavaş yavaş

üstünlük elde etmeye başladığında yeşile ve sarıya, ardından da par-

lak kırmızıya dönüyordu. Hepsi iyi niyetliydi tabii ki ama Catti-brie

savaşçıların ve izleyenlerin yüzlerinde oluşan gerilimi gözden ka-

çırmadı. Tamamen farklı bir dünyaya tanık olduğunu hissetti. Bunu

Mithril Salonu hanlarında sık görülen içme oyunları, bilek güreşi ve

boks maçlarıyla ilişkilendirebilirdi, sonuçta mekan farklı olsa da

duygular aynıydı. Yine de merakını uyandırmaya yetecek kadar fark

vardı. Bu bir güç savaşıydı ama kas ve organ gücüne değil akıl ve

konsantrasyon gücüne dayanıyordu.

"Bir ay içinde sen de alevleri böylesi şekillere sokabilirsin," di-

yerek sataştı Alustriel.

241

K-» R.A. SALVATORE

Catti-brie kadına bakıp umarsızca güldü ama ilgisini pek sakla-

yamadı.

Ateşe tam zamanında bakıp Alustriel'in tahminin aksine

Duzberyl'nin mavisinin Asa Havel'in kırmızısını tüketişini gördü

İki büyücünün destekçileri de şaşkınlığa gömüldüler ve Duzberyl bir

zafer narasından çok şok etkisiyle haykırdı. Catti-brie bakışlarını

Asa Havel'e çevirdi ve şaşkınlığı yerini kafa karışıklığına bıraktı.

Yarı-elf kavgaya bakmıyordu ve ejderhasının insanın mavisiyle

tüketildiğinden bihaber gözüküyordu. Kuzeye bakıyordu, deniz

mavisi gözleri alevlerin üzerini tarıyordu. Catti-brie yanındaki

Alustriel'in de döndüğünü ve sonra ayağa kalktığını hissetti. Kadın

omzunun üzerinden kara surun tepesine baktı ama sıra dışı bir şey

göremeyerek kafası karışık bir halde başını iki yana salladı. Ya-nın-

daki Alustriel hafif bir büyü yaptı.

Diğer büyücüler de kalkıp kuzeye doğru baktılar.

"Bir elf geldi," dedi Alustriel, Catti-brie'ye. "Ve cüceler itişip

kakışıyorlar."

"Bu bir saldırı," diye bildirdi Asa Havel ayağa kalkıp iki kadının

yanından geçerek. Alustriel'e ve Mithril Salonu prensesine bakıp

"Orklar mı?" diye sordu.

"Savaşa hazırlanın," dedi Alustriel askerlerine. "Herhangi bir

saldırıyı engellemek için bölge büyüleri yapın."

"Bugün elimizde pek kalmadı," diye hatırlattı Duzberyl.

Alustriel cevaben elini cübbesindeki katlardan birine soktu ve

bir çift ince uzun asa çıkardı. Yan dönerek birini Duzberyl'e verdi.

"Kolyen de, gerektirdiği takdirde," diye talimat verdi ve adam ba-

şıyla onaylayıp elini boynundaki şatafatlı kolyeye götürdü; altın

zincirlerin arasında çeşitli boyutlarda yakuta benzer taşlar vardı, bu

taşlardan biri öylesine büyüktü ki Catti-brie'nin avucuna sığmazdı.

"Talindra, cüce salonunun kapılarına," dedi Alustriel genç bir

dişi elfe. "Cüceleri uyar ve savaşı atlatmalarına yardım et."

Elf, başıyla onayladı ve batıya doğru birkaç hızlı adım atıp

mavi-beyaz bir ışık patlamasıyla gözden kayboldu. Hemen ardın-

dan, Salon'un doğu kapılarının yakınlarında Talindra'yı hedefe

ulaştıran ikinci bir ışık patlaması oldu. Bu, şaşkın Catti-brie'nin bir

242

ORK KRAL *-*

varsayımıydı, zira aslında genç elfı göremiyordu.

Dönüp baktığında AlustriePin, Asa Havel'e ve başka bir çifte

daha talimat veriyor olduğunu gördü. "Gerekme ihtimaline karşı

uzak kıyıya olan geçidin güvenliğini sağlayın. Surdan gelecek tüm

cüceleri taşıyabilecek şekilde hazırlanın."

Catti-brie surdan gelen ilk haykırışları duydu; bunları kuzeyden

gelen tiz boru sesleri takip etti. Sonra diğerlerini bastıran bir başka

boru sesi duyuldu; Catti-brie'nin ayaklarının altındaki zemini titre-

ten, yankılanan, pes sesli bir gürlemeydi.

"Lanet Obould, Dokuz Cehennem'i boylasın," diye fısıldadı

Catti-brie ve Taulmaril'i Drizzt'e verdiğini anımsayınca yüzünü bu-

ruşturdu. Alustriel'e baktı. "Yayım yanımda değil, kılıcım da... Bir

silah, lütfen? Ya büyüyle yarat ya da derin cepten çıkar."

Catti-brie'yi şaşkınlığa sürükleyen bir şekilde Gümüşay Leydisi

tam da bunu yaptı; cübbesinin içinden başka bir asa daha çıkardı.

Catti-brie onunla ne yapacağını bilemeyerek asayı aldı ve bakışları-

nı yeniden Alustriel'e çevirdiğinde uzun boylu kadın parmağından

bir yüzük çıkarıyordu.

"Ve bu," dedi, üç parlak elması olan ince altın halkayı ona vere-

rek. "İki sihirli yüzüğe çoktandır sahip olmayışına güveniyorum."

Catti-brie yüzüğü aldı ve onu başparmağıyla işaret parmağının

arasında sıkıştırdı; hayretler içindeydi.

"Asaya söyleyeceğin sözcükler şunlardır; "Twell-in-sey," diye

açıkladı Alustriel. "Ya da ikili kullanmak istersen, 'twell-in-sey-sey."

"Bilmiyorum..."

"Herkes kullanabilir," diye güvence verdi Alustriel. "Hedefine

doğrult ve sözcükleri söyle. Daha iri orklar için ikiliyi tercih et."

"Ama..."

"Yüzüğü parmağına tak ve zihnini ona aç, zira seni dweomerle-

rine götürecektir. Ve onların gerçekten güçlü olduğunun bilincinde

ol." Bu sözlerin ardından Alustriel döndü ve Catti-brie dersin sona

erdiğini anladı.

Gümüşay Leydisi ve büyücüleri, uzak kıyıya sihirli bir kaçış

yolu hazırlamak üzere nehir kenarında çalışanlar hariç, sura doğru

yola koyuldular; hemen hemen hepsi asa ya da değnek taşıyor veya

243

P-*» R.A. SALVATORE

yüzükler yahut başka mücevherler takıyordu. Catti-brie tüm bunla

rı inkar edilemez bir heyecanla izledi, o kadar ki delicesine titredi

ğinden yüzüğü parmağına geçirmesine imkan verecek şekilde dura.

mıyordu.

Sonunda başardı ve gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Cen-

nete bakıyormuş gibi hissetti; karanlık gece göğünde kayan yıldız-

lar, tanrıların birbirlerine yıldırımlar gönderiyor olduğunu düşün-

mesini sağlayacak kadar büyüleyici bir parlaklığa sahip ışıklar gör-

dü.

İlk savaş çığlıkları onu dalıp gittiği düşüncelerden uzaklaştırdı.

Gözlerini açtı ve ani değişikliğin yarattığı baş dönmesiyle neredey-

se yere yığıldı; sanki Astral Düzlem'den katı zemine yeni dönmüş

gibiydi.

Asayı denetleyerek Alustriel'in peşine düştü ve bir sap gibi

duran çaprazlama bir şekilde sarılmış deri kayışı hangi ucundan

tutacağını anlamaya çabaladı. Sonunda doğru şekilde tuttuğunu

umdu ve kendi yüzüne sihirli yıldırımlar gönderme düşüncesiyle

yüzünü buruşturdu. Alustriel'e pek yardımı dokunmadığım ve asıl,

surdaki cücelerin çoktan sendeleyip yardım çığlıkları attığını fark

ederek endişeyi bir kenara bıraktı. Kollarını yana indirdi ve yaralı

kalçasının el verdiği kadar hızlı koştu.

"Twell-in-sey," diye fısıldadı, tonlamayı doğru yapmaya çalışarak.

Başardı.

Asa harekete geçti ve kırmızı bir enerji oku ileri fırladı; koşan

ayaklarının tam önündeki zeminde tıslayarak cazırdadı. Catti-brie

ciyaklayıp sendeledi, neredeyse yere düşüyordu. Dengesini kurdu

ve bunu hiç kimsenin fark etmemiş oluşundan memnunluk duydu.

İleri koştu ya da koşmayı denedi ama bacağına sıcak bir ateş dal-

gası yayıldı; neredeyse yeniden devriliyordu. Çizmesine baktı;

küçük parmağının hemen arkası kömür olmuş, dumanlar çıkarıyor-

du. Yeniden durdu ve kendini toparladı; yaranın çok ağır olmayışıy-

la cesaret buldu ve Leydi Alustriel'in ona yıldırımlar saçan bir asa

vermemiş oluşu nedeniyle Moradin'e teşekkür etti.

244

ORK KRAL *—?M

Ork sura vahşi bir hızla ulaştı, mızrağını başka bir orku surdan

ağİ5 karanlığa göndermekle meşgul olduğundan kolay bir av olan

en yakındaki cüceye güçlü bir şekilde sapladı.

Ama o cüce, İyi Aile SanSakal'dan olan Charmorffe Dredgewelder

.bu adı almışlardı çünkü Dredgewelderlar'ın hiçbiri san sakallı değil-

di- bu saldırgan hareket karşısında ne şaşkınlığa düştü ne de ondan etki-

lendi. Thibbledorf Pwent tarafından eğitilen cüce Karındeşen

Taburu'nda yirmi yıldan fazla hizmet vermiş, o zavallı yaratıktan çok

daha dişli düşmanlarla karşılaşmıştı.

Charmorffe daha önce hiç düzgün bir kalkana sahip olmadığın-

dan metal plaka kaplı kolu mızrağı engellemek üzere salındı, onu

sertçe durdurdu ve dönen orkun arkasına yöneltti. Bu hareket sopa-

sının da dönmesine neden oldu ve ileriye doğru atılan üç hızlı adım

dengesi bozulan orku rahat bir şekilde yakalamasını sağladı. Sopa

omzunun tam arkasına inip onu ileri doğru, siperden aşağı bir dalışa

ve dönüşe geçirdiğinde yaratık homurdandı, cüce de aynı şekilde.

Önü temizlendiğinde Charmorffe kısa bir yaya yerleştirilmiş

olan okun ucuna baktı. Haykırıp iki dizini de bükerek öne doğru

düştü ve o aradan çekildiği anda Hralien atışa geçti. Ok cücenin tam

üzerinden geçti ve ona arkadan sinsice yaklaşan bir orkun göğsüne

saplandı.

Sırtı taşa çarptığı anda Charmorffe tüm kaslarını ileri doğru ha-

rekete geçirdi, kollarını havaya kaldırıp yeniden ayaklarının üzerin-

de durdu.

"Sana ikinci defa borçlandım, seni lanet elf!" diye itiraz etti

cüce. "İlki hepimizi kurtardığın için ve şimdi de beni kurtardığın

için!"

"İkisini de yapmadım sevgili cüce," diye cevapladı Hralien,

siperden, okunu derhal kullanmak üzere yerleştirdiği bel hizasında-

ki sura doğru koşarak. "Battlehammer Klanı'mn kendisini kurtara-

cağına ve bunun çok daha ötesini de yapacağına inancım sonsuz."

Konuşurken bir ok gönderdi ama sözlerini tamamladığı anda

tam önünde iri bir ork belirdi; kılıcı öldürücü bir darbe indirmeye

hazırdı. Ork, surun üzerine yumuşak bir iniş yapıp saldırıya geçti

245

#-« R.A. SALVATORE

ama dönen bir sopa hem orka hem de kılıca isabet edip hamleyi za

rarsız hale getirdi. Ve ork dengesini kurup kendini Hralien'e doğru

atmayı başardığında bu hamle de, uçan bir Charmorffe

Dredgewelder tarafından bertaraf edildi. Cüce bir omuz darbesiyle

orku sura doğru gönderdi. Ork etkisiz hamleler savurdu, zira

Charmorffe'nin güçlü bacakları ezmeye devam ediyor, hatta daha

da sıkı bir şekilde bastırıyordu.

Hralien orku gözünden vurdu.

Ardından elf hızla geri sıçradı, oku yerleştirip gönderdi; doğru-

dan surun üzerinden gelen başka bir orku hedef almıştı. Hralien onu

vurdu ve ayaklan dar korkuluğa yerleşmiş olmasına rağmen darbe-

nin etkisi orku sırtüstü yere savurdu.

Charmorffe sıçrayıp ani ve temiz bir hareketle orku başının üze-

rinden gönderdi. Cüce kendini göğsünün ortalarına gelen sura doğ-

ru attı ve ileri harekete geçip orku yere serdi. Charmorffe ileri doğru

giderken bilmeceyi çözdü; zira onun tam aşağısında ve her iki yan-

da da ogreler duruyordu, sırtlarını sura dayamışlardı. Her biri eğilip

ellerini yere yakın bir yerde birleştiriyor, orklar da bu destekten fay-

dalanıyor ve ogrelerin hafif bir fırlatma hareketi onları surun üzeri-

ne gönderiyordu.

"Domuz suratlı goblin öpücüler," diye homurdandı Charmorffe.

Dönüp bağırdı; "Surun üzerinden kayalar, çocuklar! Merdiven gö-

revi gören ogreler var!"

Hralien hızla Charmorffe'nin yanına koştu ve en yakındaki öğ-

renin kafasına bir ok gönderdi. Eserini şaşkınlıkla karşıladı, sonra

bulunduğu yerin doğusunda, surun bitmekten çok uzak olduğu

Surbrin yakınlarında bir ateş topu geceyi aydınlattığında her şeyi

çok daha net bir şekilde gördü.

Hralien o tarafa baktığında kesinlikle kaybettiklerini düşündü,

zira Alustriel ve büyücüleri mücadeleye katılmış olsa da, çok daha

büyük bir ork ve düşman sürüsü geliyordu.

"Mithril Salonu'na koş, sevgili cüce," dedi elf.

"Ben de bunu düşünüyordum," dedi Charmorffe.

246

ORK KRAL *H«

Duzberyl sura doğru salına salına yürüdü, durmadan homurda-

myordu. Sihirli kolyesinden bir başka parlak kırmızı mücevheri çe-

kerken, "Sadece bunun için iki yüz parça altın," diye mırıldandı.

Hafif gerileyip onu en yakındaki orklara fırlattı ama kör ışıkta me-

safeyi hesaplayamadı ve mücevher hedefe ulaşmadı. Ateşli patla-

ması yine de bir çift yaratığı yutup harap etmeyi başardı ve diğerle-

ri her adımda haykırarak geriye doğru uçuşa geçti.

Ama Duzberyl daha da mızmızlandı. "Bir ork yüz altın," diye

homurdandı uzaktaki Alustriel'e bakarak. "Onda biri fiyatına on

katını öldürecek bir ordu kiralayabilirim!" dedi, kadının kendisini

duyamayacak kadar uzakta olduğunu bilse de.

Ve kadın zaten onu dinlemiyordu. Kıpırtısız duruyor, rüzgar

cübbesini kırbaçlıyordu. Bir kolunu önüne kaktırdı, sıkılı yumru-

ğunda çok renkli bir taşlı yüzük parıldıyordu.

Duzberyl daha önce bunun etkisini görmüştü ama yine de

Alustriel'in yüzüğünden geceyi bölen parlak beyaz bir yıldırım

yayıldığında irkildi. Güçlü büyücü, her zamanki gibi, hedefi tam on

ikiden vurdu; yıldırımı sura tırmanan bir öğrenin yüzünde patladı.

Saçı vahşice dans eden, başından dumanlar çıkan yaratık,

Alustriel'in yıldırımı başka birine yöneldiğinde karanlığın içine yu-

varlandı; yeni hedefse sanki taşa karışıp eriyip gitti. Alustriel'in zin-

cirleme yıldırımı ilerledi; bir orka, ogreye ya da yarı-ogreye saldırı-

yor, düşmanları köpürdeyen derinden yükselen dumanla uçuşa ya

da dönüşe geçiriyordu.

Ama boşalan her yer hızla dolduruluyordu, her ölüye karşılık

sanki on düşman beliriyordu.

Aşikar faydasızlık Duzberyl'nin dolgun yüzüne yeni bir sızlan-

ma ifadesi getirdi ve daha avantajlı bir konum bulmak üzere ağır

ağır yürüdü.

Ayağındaki ve kalçasızdaki yaralarla topallayan Catti-brie

tümünü, daha büyük değilse de eşit bir hayal kırıklığıyla izledi, zira

247

^r "H^""» R-A. SALVATORE

en azından Alustriel ve büyücüleri canavarlarla savaşacak donanı-

ma sahiptiler. Kadın, yayı olmadan kendini çıplak hissetti ve

Alustriel'in kendisine sunduğu hediyelere rağmen destekten ç0k

köstek olacağını düşündü.

Ön hattan geri, köprüye çekilmeyi aklından geçirdi; işler o nok-

taya gelirse orada hiç değilse Asa Havel'e geri çekilmeleri için tali-

mat verebilirdi. Aklında bu düşünce ile geriye doğru baktı ve küçük

bir ork grubunun nehir kenarından dikkatleri dağınık büyücülere

doğru hızla ilerlediğini fark etti.

Catti-brie asayı öne çıkardı ama geri çekip bunun yerine diğer

elini kullandı. Yüzüğün sihirli enerjisi kadına seslendi ve kadın onu

dinledi. Çağrısının etkilerini tam olarak bilmese de depolanan ener-

jinin en güçlü duygularına doğru o sihirli patikayı takip etti.

Yüzük bir kez, iki kez, üç kez sarsıldı; her seferinde Catti-

brie'nin hedeflerine ateş topları gönderiyordu. Küçük parlak yıldız-

lara benziyorlardı; sanki yüzük göğe uzanıyor ve düşmanlarına

karşı kullanmak üzere göksel cisimleri aşağı indiriyordu. Büyük bir

hızla gecenin içinde ateş alıyorlar, ardlarında alevli izler bırakıyor-

lar ve ork grubuna vardıklarında tüketici alevler yayarak devasa bir

şekilde patlıyorlardı.

Orklar delicesine bağırıp çağırıyor ve birden fazlası soğuk, öldü-

rücü akımlardan kurtulmak üzere nehre atlıyordu. Kimileri yere yu-

varlanıyor, yakıcı alevleri söndürmeye çalışıyor ve başarısız olduk-

larında karanlık gecenin içindeki canlı meşalelermişcesine koşma-

ya başlıyor, yalnızca birkaç adım sonra yere düşüyor, debeleniyor

ve donmuş zeminde yanıyorlardı.

Sadece bir kalp atışı kadar sürdü ama donakalan, güçlükle nefes

alan, gözleri şaşkınlıkla açılan Catti-brie'ye bu süre çok daha uzun-

muş gibi geldi. Tek bir düşünceyle neredeyse yirmi orku havaya

uçurmuştu. Sanki birer hiçlermiş gibi. Sanki kendisi anlamsız yara-

tıkları yargılayan bir tannçaymış gibi. Daha önce hiç böylesi bir güç

hissetmemişti!

O an birisi Catti-brie'ye değerli yayının Elfçe'deki adını sorsa

cevap veremezdi.

248

ORK KRAL --^H"

"Dayanmayacak!" diye haykırdı Charmorffe, Hralien'e ve cüce-

nin ağır sopasının başka bir savruluşu bir orku daha yere serdi.

Hralien cesaret verici sözcükler haykırmak istedi ama onu daha

geniş bir perspektif bulmaya mecbur kılan bir silah kullandığından

savaş alanının bütününü görüyordu ve durumun Charmorffe'nin dü-

şündüğünden bile kötü olduğunu anladı.

Mithril Salonu'ndan pek az cüce geldi ve bir ork sürüsü koruyucu

surun daha alçak, henüz tamamlanmamış bölümüne yöneldi. Orklar

devasaydı, cücelerden yetmiş santimetre daha uzun, elli kilo daha

ağırlardı. Aralarında saf kan ogreler de vardı, gerçi Hralien orkların

nerede bittiğini ve ogrelerin nerede başladığını pek ayırt edemiyordu.

Surun tepesine ogre basamaklarım kullanan daha çok ork geldi;

cücelere baskı uyguluyor, doğudan gelen kalabalık sürüye karşı

koordineli bir savunmaya geçmelerini engelliyorlardı.

"Dayanmayacak!" diye yeniden haykırdı Charmorffe ve sözleri

doğrulandı. Hralien sonun hızla yaklaştığını biliyordu. Büyücüler

müdahele ettiler; bir ateş topunu bir diğeri izledi, ardından pek çok

yaratığı yerde dumanı tüter bir şekilde bırakan zincirleme yıldırım-

lar çaktı. Ama bu yeterli değildi ve Hralien büyücülerin tüm gün ça-

lıştıklarından şimdi az güçleri kaldığını anladı.

"Geri çekilmeyi başlat," dedi elf, Charmorffe'ye. "Mithril

Salonu'na!"

O konuşurken bile ork sürüsü ileri akın etti ve Hralien geç kal-

mış olmalarından korktu.

"Tanrılar ve değerli taş satıcıları adına!" diye kükredi Duzberyl,

cüce hattındaki ani kırılmayı izlerken; sakallı halk sur boyunca batı-

ya doğru koşuyor, siperlerden fırlıyor ve doğruca Mithril

Salonu'nun doğu kapısına yöneliyordu. Savunmaya benzer tüm ha-

reket yerini tam gaz ve çılgın bir geri çekilmeye bırakmıştı.

Ve büyücü bunun yeterli olmayacağını anladı, zira cüce kanına

249

P"* R.A. SALVATORE

susamış orklar her adımda daha da yaklaşıyorlardı. Bir cüce, ork s"

rüsünün kara bulutu içinde kaybolunca Duzberyl acıyla yüzünü bu"

ruşturdu.

Heybetli büyücü koştu, kolyesine erişti ve en büyük taşı kavra-

dı. Onu kolyeden kopardı, değerli taş tacirine boyutu için lanet oku-

du ve taşı bütün gücüyle kaldırdı.

Sihirli bomba duvarın tabanına, öncü orkların tam arkasına çarp-

tı ve tüm bölgeyi, korkulukları bile kaplayarak, yakıcı, öldürücü

alevler saçarak patladı. Tepedeki ve yakındaki canavarlar anında

yanıp öldüler, diğerleri koşarlarken alevler tarafından yutularak acı

ve dehşet içinde haykırdılar. Ork hattını bir panik dalgası sardı ve

cüceler özgürce kaçtı.

"Büyücü," diye mırıldandı Grguch, devasa ateş topunun biraz

uzağında surda aydınlanınca.

"Hatırı sayılır bir güce sahip," dedi onun yanında duran, kendi-

sini ve Grguch'u akla gelecek her türlü sihirle kutsamış olan

Hakuun.

Reis dönüp arkasına, eğimli korkuluktan aşağı baktı. "Uzat

onu," dedi, kendisini yukarı kaldıran ogreye, silahı göstererek. Bir

dakika sonra Grguch yeniden surum üzerindeydi; omzunda bir at-

latla bağlı devasa bir mızrak vardı.

"Büyücü," diye yeniden homurdandı Grguch aşikar bir tiksintiyle.

Hakuun elini uzatıp reisi durmaya teşvik etti. Sonra, ork rahibi-

nin içinden, Gnom Jack ok başına en hileli büyüsünü savurdu.

Grguch sırıttı ve omzunu dikleştirip üç metre uzunluğundaki

okun açısını ayarladı. Hakuun ikinci bir büyü yaparken, niyet edi-

len kurbana kompliman olarak yapıyordu, Grguch mızrağı bütün

gücüyle savurdu.

İnatçı ork kadına doğru sendeledi, bacaklarından birinde hâlâ

250

ORK KRAL "—^»f --.

alevler vardı.

Catti-brie korkmadı, ork tuhaf bir şekilde kendisine mızrak attı-

ğında irkilmedi bile. Gözlerini yaratıktan ayırmadı, bakışları ve nef-

retiyle buluştu ve yavaşça asasını kaldırdı.

O an Khazid'hea'nm yanında olmasını diledi, böylece değersiz

yaratıkla bire bir savaşabilirdi. Ork bir başka sendeleyen adım daha

attı ve Catti-brie gerekli sözcükleri mırıldandı.

Yayılan kırmızılık orkun göğsüne isabet edip onu geriye savur-

du. Yaratık bir şekilde dengede kalmayı ve hatta bir adım daha at-

mayı başardı. Catti-brie, kendisine öğretildiği gibi, ikili atışın son

sözcüğünü söyledi ve ilk kırmızı ok orku yeniden geriye savururken

ikincisi onu yere serdi; ork kımıltısız kalmadan önce bir kalp atışı

süresince acıyla kıvrandı.

Catti-brie birkaç dakika boyunca sakin, hareketsiz, kendini ya-

tıştırarak olduğu yerde durdu. Sura döndü; ateşli patlamalar, keskin

yıldırımlar nedeniyle gözünü kırpıştırdı. Bu aşırı heyecan gerçekten

nefesini kesti. Geçici körlüğünde neredeyse savaşın sona ermiş ol-

masını, kendisinin nehir kenarındaki küçük grubu alt ettiği gibi, bü-

yücülerin de diğer saldırganları bozguna uğratmış olduğunu umdu.

Ama sonra en büyük patlama meydana geldi; bunun kaynağı su-

run, batıya, Mithril Salonu'na doğru uzanan kısmında görülen deva-

sa bir ateş topuydu. Catti-brie işin aslını, cüceleri ve elfı gördü; ça-

resizce geri çekiliyorlardı, savunma surdan mahrumdu, hücum eden

ork sürüsünün ayakları altında çiğneniyorlardı.

Sur kaybedilmişti. Mithril Salonu'ndan Surbrin'e kadar olan her

şey kaybedilmişti. Leydi Alustriel bile, tamamen olmasa da kararlı

bir şekilde, geri çekiliyordu.

Alustriel'in ötesine bakan Catti-brie, Duzberyl'i fark etti. Bir an

için neden onun da geri çekilmediğini merak etti ama sonra adamın

tuhaf bir şekilde durduğunu, bacaklarının kendisini taşıyamayacağı

kadar eğildiğini, kollarının hissiz bir şekilde yanlara sallandığını

gördü.

Diğer büyücülerden biri bir yıldırım gönderdi -öncekilere oran-

la daha güçsüzdü- ve o an Catti-brie üç metrelik uzunluğunun yarı-

sı adamın göğsüne gömülen, ucu yere saplanan, büyücüyü tuhaf bir

251

*-* R.A. SALVATORE

açıyla tutan devasa mızrağı gördü.

"Onları bozguna uğrattık! Şimdi zafer zamanı!" dedi hücum

eden sürünün arkasında tek başına duran hayal kırıklığlna uğramış

Hakuun. Onlarla gitmek veya sık sık olduğu gibi, bir dizi harap edi-

ci büyü yapmak üzere Jaculi'nin elçisi olarak hizmet vermek isti-

yordu.

Ama Jaculi bu diziye başlamayacaktı, daha da kötüsü, ne zaman

geleneksel şaman büyüsünü yapmaya kalksa bu davetsiz asalak onu

rahatsız ediyordu.

Geçici bir an, hiç şüphesiz, dedi düşüncelerindeki Jack.

"Nasıl da aptallık..."

O Leydi Alustriel, diye açıkladı Jack. Yedi Kız Kardeş'in

Alustriel'i. Onun dikkatini çekme!

"Kaçıyor!" diyerek karşı çıktı Hakuun.

Beni tanıyacaktır. Kim olduğumu bilecektir. Tüm ordusunu, tüm

büyücülerini ve tüm büyüsünü beni yok etmek üzere kullanacaktır

diye açıkladı Jack. Bu eski bir kin ama ne o unuttu ne de ben unut-

tum! Onun dikkatini çekecek hiçbir şey yapma.

"Kaçıyor! Onu öldürebiliriz," dedi Hakuun.

Jack'in kuşkucu kahkahası zihninin baş döndürücü bir sesle dol-

durdu, öyle ki şaman Grguch'un ve diğerlerinin peşinden bile gide-

medi. Çevresinde savaş sona ererken, o, hüküm altında, orada öyle-

ce durdu.

Hakuun'un zihnindeki yıldız burunlu köstebek Jack çok daha

rahat nefes alıp verdi. Doğrusunu söylemek gerekirse kadına bun-

dan yüz yıldan uzun zaman önce yaşattığı şeyi Alustriel'in hatırla-

yıp hatırlamadığına dair en ufak bir fikri yoktu. Ama o, kadının o

tehlikeli günde oluşan gazabını hatırlıyordu ve bu, Gnom Jack'in

kesinlikle yeniden görmek istediği bir şey değildi.

ıH—

252

ORK KRAL *-3H

O an Leydi Alustriel'in büyücülerinden biri Catti-brie'nin

yanından koşarak geçip, "Çabuk, köprüye!" diye bağırdı.

Catti-brie başını iki yana salladı ama bunun boş bir inkar oldu-

ğunu biliyordu. Mithril Salonu bu kadar kısa zamanda böylesi şid-

detli bir sal(l,rı beklemiyordu. Kışın hareketsizliğiyle kandırılmış-

lardı, bildiri|enıere göre ork ordusu batıda, Bekçi Vadisi'nin yakın-

larındaydı ve Kral Obould'un kazançlarından memnun bir şekilde

oraya yerleştiği dedikoduları dört bir yana yayılmıştı.

"Seninle Dokuz Cehennem'e, Obould," diye lanet etti kadın.

"Drizzt'in seni öldürmemesi için yalvarıyorum, böylece o zevki ben

tadacağım."

Döndü ve elinden gelen en hızlı şekilde köprüye doğru yola ko-

yuldu; adımlan tuhaftı, sağ ayağını öne her atışında yaralı kalçası

acıyordu ve 0 ayağı yere her indirişinde bu kez de sihirli asayla yap-

tığı ahmaklığ! yakıcı bir şekilde anımsıyordu.

Başka bjr büyücü yanma gelip ona omzunu önerdiğinde Catti-

brie, gururuna ve yük olmama kararlılığına rağmen teklifi minnetle

kabul etti. Yardım elini reddetseydi hattın arkasında kalır ve muhte-

melen köpriiye ulaşamazdı bile.

Asa Havel geri dönenleri karşılayıp onları havada uçuşan, ışıltı-

lar saçan büyülü levhalara yöneltti. Koltuklar dolduğunda onları ya-

ratan büyücü de araca bindi ama birkaç dakika boyunca kimse neh-

rin karşısın^ doğru yola koyulmadı, zira hiçbiri kaçan cüceleri terk

etmek isteniyordu.

"Gidin!" diye emretti hattın sonundan gelen ve çok da uzakta ol-

mayan orklar tarafından takip edilen Alustriel. "Duzberyl'nin feda-

karlığı sayesinde geri çekilen cüceler salona güven içinde ulaşacak-

lar. Ayrıca rüzgara Talindra'ya ulaştıracağı bir mesaj fısıldadım;

Talindra kılarını sıkı tutmaları ve sabahı beklemeleri talimatını

verecek. Bi7jm jçin yolun karşısına, doğu kıyısının güvenliğine gi-

din. Bırakın da düşmanlarımızı nehir ve Kral Bruenor'un Salonu

arasında eriteCek sabah misillemesi için büyülerimizi hazırlayalım."

Pek çok baş onaylayarak sallandı ve Alustriel'in gözleri katışık-

sız bir eneqiyie parıldadığında Catti-brie, Gümüşay Leydisi'nin

şafak onlar, ortaya çıkardığında aptal orklara nasıl dweomerlar ya-

253

==£*-* R.A. SALVATORE

pacağını merak etmekten kendini alamadı.

Levhanın ucuna oturan, ayakları Surbrin'in gürül gürül akan s0

ğuk sularının yalnızca birkaç ir.ç üzerinde salınan Catti-brie karma-

karışık duygularla Mithril Salonu'na baktı; bir suçluluk duygusu"

sevgili evi ve sevgili kocası için duyduğu korku pek de az bir yer

kaplamıyordu. Drizzt kuzeye gitmişti ve ordu da oradan gelmişti

Yine de orduyu arkasında bırakıp bir uyarıyla dönmemişti, kadln

bunu biliyordu, zira Taulmaril'in gece göğünü yaran parlak okları-

nı görmemişti.

Catti-brie suya baktı, düşüncelerini ve kalbini çelikle kapladı.

Yanında oturan Asa Havel elini kadının omzuna koydu. Kadln

yarı-elfe baktığında adam ona içtenlikle, huzur verici bir şekilde

gülümsedi. Bu gülümseme biraz muzip bir hal aldı ve yarı-elf başıy-

la kadının parçalanmış çizmesini işaret etti. Catt-brie adamın bakış-

larını takip etti, sonra yeniden onun yüzüne baktı; yüzü utançtan

kıpkırmızı kesildi.

Ama elf başını sallayıp omuz silkti ve kırmızı siyah saçını sol

kulağının ardına atıp yüzünü ay ışığına döndü; böylece kadın ada-

mın başının yanındaki beyaz yara izini gördü. Kadının asasını aldı,

düşünceli bir poz takınıp asay, yüzüne, yara izine doğru hafifçe

vurdu.

"Bir daha böyle bir hata yapmayacaksın," diye temin etti kadını,

şakacı bir şekilde göz kırpıp asayı ona geri vererek. "Ve cesaretini

topla, zira senin etkileyici meteor yağmurun bize bu uçan levhaları

tamamlayacak vakti kazandırdı."

"Benim değildi. Leydi Alustriel'in bana ödünç verdiği yüzük sa-

yesinde oldu."

"Yine de onu yapan sendin; zamanlaman ve sakin tavrın çaba-

mızı heba olmaktan kurtardı. Sabah sana da iş düşecek."

"Duzberyl'nin intikamını alacağımız zaman," dedi Catti-brie

acıyla.

Asa Havel başıyla onayladı ve, "Bir de hiç şüphesiz bu karanlık

geceye gömülen cücelerin," diye ekledi.

Nehrin karşısındaki bağrışma kısa bir süre sonra sona erdi;

Mithril Salonu doğu kapısını kapadığından yankılanan bir güm ile

254

ORK KRAL ıMR

susturuldu. Ama Catti-brie ve büyücüler akşam için kamp kurduk-

larında karanlık suların karşısından gelen hareketi duydular. Orklar

Şulelerin ve büyücülerin bir önceki kamp yerinin çevresine doluştu-

lar, her yeri dağıtıp yıkıyor, talan ediyorlardı, saldırıları ve inleme-

leri köprü ayağına inen ve oradan suya sıçrayan bir iri kayanın

çıkardığı gümbürtülü çat sesiyle eş zamanlıydı.

Diğerleri uyumak üzere yerleşti ama Catti-brie oturmaya devam

etti; gerideki karanlığa, ara sıra beliren, bir çadırı ya da benzeri bir

başka şeyi yutan ateşe bakıyordu.

"Orada yedek bir büyü kitabım vardı," diye homurdandı bir bü-

yücü.

"Evet ve benim yazıyor olduğum yirmi sayfa," dedi bir diğeri.

"Ve benim en güzel cübbem," dedi bir üçüncü. "Ah, ama orklar

bunun için yanacaklar!"

Kısa bir süre sonra öbür taraftan, doğudan, gelen bir hışırtı Catti-

brie'yi ve gece için henüz yerleşmemiş olan birkaç başka kişiyi o

yöne yöneltti. Kadın ayağa kalktı ve Alustriel'in yanında gitmek

üzere harekete geçti. Alustriel gecenin kargaşasını araştırmaya ge-

len Felbarrlılar'ı karşılıyordu.

"Ocaktan daha çok taş çıkarmak üzere Kış Sınırı'na gideceğiz,"

diye açıkladı lider; beyaz sakallı, gözlerini saklayacak denli kalın

kaşlı bodur ve kuvvetli bir yaşlıydı. "Bir ejderhanın karnının gürül-

tüsü aşkına, sizi vuran da neydi?"

"Obould," dedi Catti-brie, Alustriel'den önce.

"İyi niyet buraya kadarmış o halde," dedi Felbarr cücesi. "Zaten

o köpeklerin aldıkları topraklarda sessiz sakin oturacaklarını hiç dü-

şünmemiştim. Mithril Salonu yıkıldı mı?"

"Asla," dedi Catti-brie.

"Yeterince iyi o halde," dedi cüce. "Kısa bir süre içinde onları

surun kuzeyine geri püskürteceğiz."

"Sabah," dedi Alustriel. "Adamlarım büyülerini hazırlıyorlar.

Karşı saldırıyı koordine etmek üzere gözüm ve kulağım Mithril

Salonu'nda."

"O halde hepsini öldürebilir ve tek birinin bile kaçmasına olanak

tanımayız," dedi cüce. "Bu eğlenceli olur!"

255

R.A. SALVATORE

"Kampınızı nehir kenarına kurun ve birliklerinizi küçük, hızh

gruplar olarak ayarlayın," diye açıkladı Alustriel. "Diğer kıyıya ula.

şımı sağlayan sihirli kapılar açacağız; savaştaki hızınız ve koordi-

nasyonunuz kati olmalı."

"Orklar merhamet dilensin o halde," dedi cüce, başıyla onayla-

yıp saygıyla eğildikten sonra hızla uzaklaşıp zalim bakışlı birlikle-

rine emirler yağdırdı.

Fakat öbür taraftan orklarm neşeli çığlıkları tarafından takip edi-

len başka bir korkunç gürültü duyulduğunda ancak birkaç adım

atmıştı.

"Bir kule," diye açıkladı Alustriel, çevresindeki tüm meraklı ba-

kışlara.

Catti-brie sessizce lanet okudu.

"Mithril Salonu'ndaki vaktimizi uzatacağız," diye söz verdi

Gümüşay Leydisi. "Düşmanlarımız ellerinde tutmalarına izin vere-

meyeceğimiz bir yararlanma olanağı elde etti. Orkları kuzeye geri

püskürtecek ve onları kapılardan uzak tutacağız."

"O halde köprüyü bitir," diye önerdi yakındaki bir büyücü ama

Alustriel başını iki yana sallıyordu.

"İlk önce sur," diye açıkladı. "Düşmanlarımız zayıf noktamızı

açığa çıkararak bize bir iyilik yaptı. Orklar burayı köprü tamamlan-

dıktan sonra alsaydı bu herkes için tam bir felaket olurdu. Dolayı-

sıyla onları defettikten sonraki ilk işimiz o suru güçlendirmektir.

Mithril Salonu'nun doğu kapısına herhangi bir ork gezintisi onlara

pahalıya patlatılacak ve bize köprüyü sökme zamanı verecektir.

Önce suru ardından köprüyü bitireceğiz."

"Ya sonra?" diye sordu Catti-brie; Alustriel ve diğer büyücüler

kadına merakla baktılar.

"Gümüşay'a mı döneceksin?" diye sordu Catti-brie.

"Görevim orada. Başka ne yapmamı önerirsin?"

"Obould elini gösterdi," diye karşılık verdi Catti-brie. "Mithril

Salonu'nun kuzeyinde kamp kurduğu sürece hiçbir şekilde barış

yaşanmayacak."

"Benden bir ordu toparlamamı mı istiyorsun?" diye sordu

Alustriel.

256

ORKKRAL «-«

"Başka seçeneğimiz var mı?"

Alustriel durup kadının sözlerini düşündü. "Bilmiyorum," diye

itiraf etti. "Ama bırak da önce şu anki savaşa odaklanalım." Yanın-

daki büyücülere döndü. "İyi uyuyun ve uyandığınız zaman en yıkı-

cı büyülerinizi hazırlayın. Büyü kitaplarınızı açtığınızda bir araya

gelin, koordineli çalışıp büyülerinizi tamamlayın. Bu orkların tama-

men yok edilmesini istiyorum. Ahmaksızlıklarının biz savunmamı-

zı güçlendirinceye kadar soydaşlarını körfezde bırakacak bir uyarı

olmasını sağlayın."

Ani ve beklenmedik bir haykırışla birlikte pek çok kişi kadının

sözlerini başıyla onayladı; "Duzberyl için!"

"Duzberyl!" diye haykırdı bir diğeri ve bir diğeri. Uyumak üzere

yerleşmiş olan Gümüşay büyücüleri bile kalkıp bu haykırışa katıl-

dılar. Kısa bir süre sonra 'Duzberyl'in ne olduğuna dair hiçbir fikir-

leri olmasa da Felbarr cüceleri de onlara eşlik etti.

Önemi yoktu...

O gece pek çok defa Catti-brie nehrin karşısından gelen korkunç

çarpma sesleriyle uyandı. Yine de bu sadece kararlılığını güçlendir-

di ve her seferinde Leydi Austriel'in verdiği sözü düşünerek geri

uyudu. Orklara bunu ödeteceklerdi.

Hazırlıklar şafaktan önce başladı; büyücüler büyü kitaplarının

sayfalarını karıştırıyor, cüceler silahlarının uçlarını keskinleştiriyor-

du. Bir başka asa hareketiyle Alustriel kendini bir baykuşa çevirdi

ve savaş alanını gözlemek üzere sessizce uçtu.

Birkaç dakika sonra geri döndü ve şafağın ilk ışıkları Surbrin'e

düşüp herkesin gözü önüne Alustriel'in anlatacaklarını sererken

yeniden insan şeklini aldı.

Büyü kitapları kapatıldı ve cüceler alet edevatlarıyla silahlarını

indirdi; hepsi nehir kıyısına hareket ediyor, kuşkuyla çevreye bakı-

yordu.

Ortalıkta tek bir ork bile yoktu.

Alustriel onları harekete geçirdi, yandaşları boyutlu kapılar ya-

rattılar ve kısa bir süre sonra hepsi, cüce, büyücü, Catti-brie, herkes,

Mithril Salonu'nun doğu kapısı açılıp Kral Bruenor kaleden dışarı

çıkan hücumu yönetmek üzere en önde yer alırken Surbrin'in öte

257

——?H£

R.A. SALVATORE

yakasına geçti.

Ama tek buldukları bir düzine ölü cüce ve azılı bir mızrak nede-

niyle hâlâ ayakta duran ölü bir büyücüydü.

Büyücülerin kamp yeri ve cücelerin kullandıkları küçük baraka-

lar yağmalanıp yerle bir edilmişti. Hasar gönnüş köprü ayağının ta-

banında iri kayalar vardı, tüm kuleler ve kuzey surunun önemli bir

kısmı devrilmişti.

Ve ortalıkta, ölü ya da diri, tek bir ork bile yoktu...

258

19

X

BİR ORK KRALI'NIN TAHMİNİ

Surbrin'deki zafer haberi Kral Obould'un muhitine bir alev ka-

dar hızlı yayıldığında Kna, "Gruumsh şerefine!" diyerek neşeyle

haykırdı. "Cüceleri öldürdük!"

"Onları vurduk ve savunmasız bıraktık," dedi savaştan gelen

haberci, Oktule isimli, Reis Grguch'un yürüyüşü sırasında süpürü-

len pek çok küçük ork kabilesinden olan bir ork; Obould acı bir şe-

kilde Oktule'nin yaygın bir isim olduğunu fark etti. "Surları indiril-

di ve kış hızla çekiliyor. Surbrin'deki savunmayı yeniden elde et-

mek için yaz boyu çalışmak zorunda kalacaklar."

Çevredeki orklar vahşi bir neşeyle haykırdılar.

"Mithril Salonu'nu müttefiklerinden kopardık!"

Neşeli haykırış daha da arttı.

Obould söylenenleri sindirmeye çalışarak olduğu yerde öylece

oturdu. Grguch'un böylesi bir şey yapmadığını biliyordu; zira kur-

naz cücelerin Surbrin'in altında ve güneye uzanan başka pek çok tü-

nelleri vardı. Yine de zaferi, hem pratik hem de sembolik anlamda,

görmezden gelmek zordu. Köprü tamamlanmış olsaydı, Mithril

Salonu'na Gümüşay'dan, Kış Sınırı'ndan, Aykomsu'ndan ve çevre-

deki diğer yerlerden ulaşımın ve Kral Bruenor'un kârlı işini yapma-

ya devam etmesinin kolay ve kullanışlı bir yolu olurdu.

Bir orkun zaferi tabii ki diğerinin yenilgisiydi. Obould da

259

*-· R.A. SALVATORE

Surbrin köprüsünde hak iddia etmek istemişti ama bu şekilde, bir

düşman olarak değil. Ve gizemli Grguch'un tüm zaferi elde etmesi-

ne olanak sağlayacak şekilde hiç değil. Kaşlarının çatılmasını en-

gellemek için çok uğraştı. Neşeye karşı durmak şüpheye davetiye

çıkarır, hatta bir başkaldırıya neden olurdu.

"Reis Grguch ve Karuck Klanı topraklan ellerinde tutmadı mı?"

diye sordu pek de masum olmayan bir şekilde; zira cevabı çok iyi

biliyordu.

"Leydi Alustriel ve bir dizi büyücü cücelerle birlikteydi," diye

açıkladı Oktule. "Reis Grguch sabah ışığıyla tüm cüce salonunun

ortaya çıkacağım düşündü."

"Şüphesiz Kral Bruenor, Drizzt Do'Urden ve geriye kalan tuhaf

yandaşlarının başı çekmesiyle," diye mırıldandı Obould.

"Buna direnecek sayıda değildik," diye itiraf etti Oktule.

Obould bakışlarını haberciden kalabalığa çevirdi. Yüzlerinde

her şeyden çok dehşet ifadesi vardı; başka bir ifadenin izleri altın-

da... Neyin? Şüphenin mi?

Ork Kralı ayağa kalkıp dimdik durdu; Oktule'e tepeden bakıyor-

du. Zalim bir gülümsemeyle "Her koşulda harika bir zafer!" derken

bakışlarını güruhun üzerinde dolaştırdı.

Neşe daha da farklı boyutlara ulaştı ve öfkesi içinde kaynamaya

başlayan Obould bunu çadırına kaçma fırsatı olarak değerlendirdi;

sürekli takipçisi Kna ve rahip Nukkels onu yakından takip etti.

İç bölmede Obould tüm muhafızlarını kovdu.

"Sen de," dedi Kna, Nukkels'e, yanlış yorumluyor, haberlerin en

az kendisini heyecanlandırdığı kadar partnerini de heyecanlandırdı-

ğını düşünüyordu.

Nukkels ona sırıtıp şüphelerini doğrulayan Obould'a baktı.

"Sen de," diye tekrarladı Obould ama sözlerin hedefi rahip değil

Kna idi. "Seni yanıma geri çağırıncaya kadar kaybol."

Kna'nın sarı gözleri şaşkınlıkla açıldı ve içgüdüsel olarak

Obould'un yanma gidip şehvetli bir şekilde sokulmaya başladı.

Ama tek eliyle, bir devin gücüyle Obould onu hızla çekti.

"Tekrar istememi sağlama," dedi yavaşça, nazikçe sanki çocuğuy-

la konuşan bir baba edasıyla. Bir bilek haraketiyle Kna'yı savurup

260

ORK KRAL *-§!

sırtüstü yere düşmesine neden oldu ve kadın güçlükle ilerledi;

Obould'un korkutucu ifadesine kilitlenen gözleri şaşkınlık içindeydi.

"Bir sonraki zaferi belirlemek üzere Gruumsh ile konuşmamız

gerek," dedi Obould kadına, yüz ifadesini bilinçli bir şekilde yumu-

şatarak. "Obould ile sonra oynayacaksın."

Bu, aptal Kna'yı biraz olsun yatıştırmış gibiydi, hatta odadan

çıkarken gülümsemeyi bile başardı.

Bunun üzerine Nukkels konuşmaya başladı ama Obould elini

havaya kaldırarak onu susturdu. "Kna'ya tamamen uzaklaşacak za-

man tanı," dedi kral yüksek sesle. "Zira sevgili arkadaşım yanlışlık-

la Gruumsh'un bahsinin geçtiğine kulak misafiri olursa Tek-Göz

onun ölümünü talep edecektir."

Sözlerini tamamladığı anda çıkışın yanından gelen bir hışırtı

onun aptal Kna'sınm konuşulanları gizlice dinlemeye niyetlendiği-

ne dair şüphelerini doğruladı. Obould, Nukkels'e bakıp iç geçirdi.

"Hiç değilse öğretici bir aptal," dedi rahip ve Obould ancak

omuz silkebildi. Nukkels kollarını sallayıp büyü yapmaya başladı

ve Obould ile çevresindeki bölgeyi sessizleştirdi.

İşini tamamladığı zaman Obould başıyla onaylayıp, "Son za-

manlarda Reis Grguch'un adını çok duydum. Karuck Klanı hakkın-

da ne biliyorsun?" dedi.

Omuz silkme sırası Nukkels'daydı. "Dedikodulara bakılırsa

yarı-ogreler ama bunu doğrulayamam. Onları tanımıyorum."

"Ve yine de çağrımı duydular."

"Dünyanın Omurgası'nın derin deliklerinden Kral Obould'un

zaferine katılma arzusuyla pek çok kabile geldi. Tabii ki Karuck

Klanı rahipleri de Gruumsh ile ortak birliklerimizden yürüyüşümü-

zü duymuş olabilirler."

"Veya ölümlü seslerden."

Nukkels bunu derin derin düşündü. "Şüphesiz bir dizi fısıltı ve

haykırış oldu," diye dikkatle cevap verdi, zira Obould'un ses tonu

daha hain bir şeye işaret ediyordu.

"İleri çıkıyor ve Aykorusu'na saldırıyor, sonra güneyi silip süpü-

rüyor ve cüce surunu ezip geçiyor. Uzak dağların derin deliklerinde

yaşamış olan bir Reis için Grguch, Bol-Ok'un sınırlarında pusuya

261

P~* R.A. SALVATORE

yatan düşmanları fazla iyi biliyor."

Nukkels başıyla onayladı ve, "Karuck Klanı'nın buraya belli bir

amaç uğruna çağrıldığım düşünüyorsun," dedi.

"Durum buysa onu çözmememin aptallık olacağını düşünüyo-

rum," diye cevapladı Obould. "Pek çok kişinin harekatımızı durdur-

ma kararımı onaylamadığı bir sır değil."

"Durdurma?"

"Bildikleri kadarıyla."

"Yani Obould'u ileri götürmek için araya bir tahrikçi mi soktular?"

"Bir tahrikçi mi yoksa bir rakip mi?"

"Kimse o kadar aptal olamaz!" dedi rahip uygun ve tedbirli bir

şaşkınlıkla.

"Kitlelerin zekasını küçümseme,""dedi Obould. "İster tahrikçi

ister rakip, Grguch tasarılarım için sorun yarattı. Belki de telafisi

olmayan bir hasar. Kral Bruenor karşı saldırıya geçebilir, buna emi-

nim ve şanssızsak müıtenkleri de öyle..."

"Grguch onları yaraladı ama gitti," diye hatırlattı Nukkels. "Bu

saldırıyı bir yem olarak görürlerse Bruenor korunaklı salonundan

çıkacak kadar aptallık etmeyecektir."

"Öyle umalım ve bu hevesli Reisi bir an önce frenleyebileceği-

miz! umalım. Oktule'u, onunla konuşacağım haberi ile birlikte

Grguch'a geri gönder. Karuck Klanı'nı zaferlerinin şerefine düzen-

lenecek olan büyük bir şölene davet et."

Nukkels başıyla onayladı.

"Ve yolculuğa hazırlan, güvenilir arkadaşım," diyerek sözlerine

devam etti Obould ve bu atıf Nukkels'ı hazırlıksız yakaladı; çünkü

Obould'u yalnızca kısa bir süredir tanıyordu ve Ork Kralı ile doğ-

rudan konuşma şansını ancak Obould kendisini ve kara elfı nere-

deyse öldüren heyelanı atlattıktan sonra elde etmişti.

"Kral Obould Bol-Ok için Mithril Salonu'na da giderim," diye

cevapladı Nukkels, dimdik ve kararlı bir şekilde durarak.

Obould sırıttı ve başıyla onayladı; Nukkels tahmininin doğru ol-

duğunu anladı. Verdiği cevap dürüst ve uygundu... ve tabii bekleni-

liyordu, ne de olsa kralın 'güvenilir arkadaşı'nm cevabıydı.

"Kna'yı ve özel muhafızınızı çağırayım mı Yüce Olan?" diye

262

ORKKRAL *~*

sordu Nukkels saygıyla eğilip selam vererek.

Obould bir an düşündükten sonra başını iki yana salladı. "İhti-

yaç duyuldukları an onları çağırırım," dedi rahibe. Git ve Oktule ile

konuş. Onu gönderdikten sonra gece, uzun ve yorucu bir yolculuğa

hazırlanmış bir şekilde, yanıma geri dön."

Nukkels yeniden eğilip selam verdi, döndü ve hızla ayrıldı.

—Hh--

"Ah! ama burada olmanız iyi bir şey, Leydi," dedi Bruenor,

Alustriel'e surun orada buluştuklarında. Catti-brie, Gümüşay

Leydisi'nin yanında duruyordu; Regis ve Thibbledorf Pwent ise ka-

dının yanında, Bruenor'un hemen arkasındaydı.

Biraz uzaklarında Cordio Muffinhead ve bir başka cüce rahibi der-

hal zavallı, kazığa saplanmış Duzberyl'nin yanına koştular; ölü büyü-

cüyü mümkün olan en nazik şekilde kazıktan kurtarmaya çalıştılar.

"Keşke daha fazlasını yapabilseydik," dedi Alustriel ciddi bir

ses tonuyla. "Sizin gibi biz de geçen ayları durgunluk içinde geçir-

dik, dolayısıyla ork saldırısı bizi hazırlıksız yakaladı. Uygun büyü-

ler hazır değildi; zira çalışmalarımızın tek odak noktası Surbrin

Köprüsü idi."

"Domuzlara biraz zarar verdiniz ve cücelerimin çoğunun salona

geri dönmesini sağladınız," dedi Bruenor. "Bize iyilik ettiniz ve

bunu unutmayacağız."

Alustriel eğilip selamlayarak karşılık verdi. "Ve bundan sonra

bir daha hazırlıksız yakalanmayacağız," diye söz verdi kadın.

"Tabii ki köprüye harcayacağımız çaba azaltılacak; büyü stokları-

mızın yarısı bölgeyi savunma ve istilacıları defetme odaklı büyüle-

re ayrılacak. Hatta sur ve kuleler onarılıp tamamlanıncaya kadar

köprüde yalnızca küçük bir ekip çalışıyor olacak. Köprü pek de fay-

dalı olmayacak ta ki..."

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor. "Her şey tartışmalı. Obould ile

ilgili gerçeği gördük. Tüm büyülerinizi ork öldürmeye harcayın;

Surbrin'in karşı kıyısında ihtiyaç duyacağınız Gümüş Şövalyeler

hariç. Lanet orklarla işimiz bittiğinde köprü ve sur konularını dert

263

»»· R.A. SALVATORE

edebiliriz. Gerçi ben sura pek de ihtiyaç duyacağımızı sanmıyorum!"

Onun arkasındaki Thibbledorf Pwent ve başka birkaç kişi ho-

murdandı ama Alustriel yalnızca ona merakla baktı; sanki sözlerini

anlamamış gibiydi. Bruenor kadının ifadesini fark edince kendi yü-

zü de sefil inançsızlıkla asıldı. Bu ifade Alustriel'in yanındaki Catti-

brie'nin buruşan yüzünü fark etmesiyle daha da kuvvetlendi;

Gümüşay Leydisi'nin düşüncelerini yanlış yorumlamadığı doğru-

lanmıştı.

"Siper kazıp Obould'un istediği şekilde oynamasına izin verme-

miz gerektiğini mi düşünüyorsun?" diye sordu cüce.

"Tedbir öneriyorum, sevgili kral," dedi Alustriel.

"Tedbir?"

"Orklar bölgeyi ellerinde tutmadı," diye belirtti Alustriel. "Sal-

dırıp kaçtılar; muhtemelen tam da senden böyle bir karşılık almak

için. Seni Mithril Salonu'ndan çıkarabilirlerdi; tüm öfkeyle savaşa

sokabilirlerdi. Ve orada," -vahşi kuleyi gösterdi- "kendi seçtikleri

topraklarda seninle savaşırlardı."

"Sözleri mantıklı," diye ekledi Catti-brie ama Bruenor yeniden

hormurdandı.

"Ve Battlehammer Klanı'nın tek başlarına olacağını düşünüyor-

larsa o zaman planlarının iyi olduğuna kanaat getireceğim," dedi

Bruenor. "Ama yaklaştıkları tuzak Gümüş Sınırlar'ın tüm birlikle-

rini karşılarında bulacakları bir tuzak olacaksa... Alustriel'in büyü-

cüleri, Gümüş Süvariler, Felbarr'ın binleri ve Adbar'ın onları!

Sundabar ordusu, Obould'un yan taarruz yaptığı Aykorusu elfleri;

ki homurdanmaları duymadıysanız diye söylüyorum o lanet orkları

pek sevmezler."

Alustriel, verebileceği en net cevap olarak, dudaklarını sımsıkı

birbirine kenetledi.

"Ne?" diye kükredi Bruenor. "Onları çağırmıyor musun? Şimdi

değil mi? Obould'un neyin peşinde olduğunu gördüğümüz şu an de-

ğil mi? Ateşkes umdunuz ve şimdi o ateşkesin ardında yatan gerçe-

ği görüyorsunuz! Başka neye ihtiyacınız var?"

Sesi her zamankinden daha ince çıksa da, "Bu bir kanıt mesele-

si değil, sevgili cüce," diye cevaplad" Alustriel sakince ve tarafsız-

264

ORK KRAL *-*

ca. "Bu bir uygulanabilirlik meselesi."

"Uygulanabilirlik mi yoksa korkaklık mı?" diye sordu Bruenor.

Alustriel bu iğneleyici sözleri hafif, uysal bir omuz silkmeyle

kabullendi.

"Size ihtiyacımız olduğu zaman bizim yanımızda yer alacağını-

zı söylemiştiniz," diye hatırlattı Bruenor.

"Alacaklar..." diye söze girdi Catti-brie ama Bruenor kaşlarını

çatıp ona baktığında hemen sustu.

"Konuşmaya ve inşaata geldiğinde arkadaşlığınız çok güzel ama

söz konusu kansa..." diye suçladı Bruenor ve Alustriel kolunu

Cordio'nun üzerine eğilmiş dua ettiği yerde yatan Duzberyl'e doğru

çevirdi.

"Pöh! Bir savaşa girdiniz ama ben tek bir taneden bahsetmiyo-

rum!" diyerek konuşmaya devam etti Bruenor. "Dün gece bir düzi-

ne iyi cüceyi kaybettim."

"Tüm Gümüş Sınırlar ölüleriniz için gözyaşı dökecek Kral

Bruenor."

"Sizden gözyaşı dökmenizi istemiyorum!" diye bağırdı Bruenor

ve çevredeki herkes; cüce, insan, elf -hatta Hralien- işlerini bırakıp

Mithril Salonu'nun öfkeli kralıyla Gümüşay'm muhteşem

Leydisi'ne baktı; ikisini de böylesi bir şekilde bağırılabileceğini

kimse hayal bile edemezdi. "Sizden dövüşmenizi istiyorum!" diye

öfkeyle devam etti, amansız Bruenor. "Doğru olanı yapıp orduları-

nızı... tüm lanet ordularınızı göndermenizi istiyorum! Obould'un ait

olduğu yer deliktir ve bunu sen de biliyorsun! Dolayısıyla git ordu-

ları getir, tüm orduları getir ve onu ait olduğu yere gönderelim ve

Gümüş Sınırları, Gümüş Smırları'n ait olduğu yere geri yerleştire-

lim!"

"Mithril Salonu ve Dünyanın Omurgası arasındaki tüm toprak-

ları cüce, insan ve elf kanına bularız," diye uyardı Alustriel.

"Obould'un binleri oldukça..."

"Obould'un binleri durduruluncaya kadar saldırmaya devam

edecektir!" diye bağırarak kadının sözünü kesti Bruenor.

"Aykorusu'nu ve oradaki ölüleri duydun ve şimdi de bu saldırıyı

kendi gözlerinle gördün. O hain orkun aklından geçenlerden şüphe

265

^- 4*^-* R-A. SALVATORE

edebiliriz. Gerçi ben sura pek de ihtiyaç duyacağımızı sanmıyorum "

Onun arkasındaki Thibbledorf Pwent ve başka birkaç kişi no_

murdandı ama Alustriel yalnızca ona merakla baktı; sanki sözlerini

anlamamış gibiydi. Bruenor kadının ifadesini fark edince kendi yy.

zü de sefil inançsızlıkla asıldı. Bu ifade Alustriel'in yanındaki Catti-

brie'nin buruşan yüzünü fark etmesiyle daha da kuvvetlendi-

Gümüşay Leydisi'nin düşüncelerini yanlış yorumlamadığı doğru-

lanmıştı.

"Siper kazıp Obould'un istediği şekilde oynamasına izin verme-

miz gerektiğini mi düşünüyorsun?" diye sordu cüce.

"Tedbir öneriyorum, sevgili kral," dedi Alustriel.

"Tedbir?"

"Orklar bölgeyi ellerinde tutmadı," diye belirtti Alustriel. "Sal-

dırıp kaçtılar; muhtemelen tam da senden böyle bir karşılık almak

için. Seni Mithril Salonu'ndan çıkarabilirlerdi; tüm öfkeyle savaşa

sokabilirlerdi. Ve orada," -vahşi kuleyi gösterdi- "kendi seçtikleri

topraklarda seninle savaşırlardı."

"Sözleri mantıklı," diye ekledi Catti-brie ama Bruenor yeniden

hormurdandı.

"Ve Battlehammer Klanı'nın tek başlarına olacağını düşünüyor-

larsa o zaman planlarının iyi olduğuna kanaat getireceğim," dedi

Bruenor. "Ama yaklaştıkları tuzak Gümüş Sınırlar'ın tüm birlikle-

rini karşılarında bulacakları bir tuzak olacaksa... Alustriel'in büyü-

cüleri, Gümüş Süvariler, Felbarr'ın binleri ve Adbar'ın onları!

Sundabar ordusu, Obould'un yan taarruz yaptığı Aykorusu elfleri;

ki homurdanmaları duymadıysanız diye söylüyorum o lanet orkları

pek sevmezler."

Alustriel, verebileceği en net cevap olarak, dudaklarını sımsıkı

birbirine kenetledi.

"Ne?" diye kükredi Bruenor. "Onları çağırmıyor musun? Şimdi

değil mi? Obould'un neyin peşinde olduğunu gördüğümüz şu an de-

ğil mi? Ateşkes umdunuz ve şimdi o ateşkesin ardında yatan gerçe-

ği görüyorsunuz! Başka neye ihtiyacınız var?"

Sesi her zamankinden daha ince çıksa da, "Bu bir kanıt mesele-

si değil, sevgili cüce," diye cevaplad" Alustriel sakince ve tarafsız-

264

ORKKRAL *~m

ca. "Bu bir uygulanabilirlik meselesi."

"Uygulanabilirlik mi yoksa korkaklık mı?" diye sordu Bruenor.

Alustriel bu iğneleyici sözleri hafif, uysal bir omuz silkmeyle

kabullendi.

"Size ihtiyacımız olduğu zaman bizim yanımızda yer alacağını-

zı söylemiştiniz," diye hatırlattı Bruenor.

"Alacaklar..." diye söze girdi Catti-brie ama Bruenor kaşlarını

çatıp ona baktığında hemen sustu.

"Konuşmaya ve inşaata geldiğinde arkadaşlığınız çok güzel ama

söz konusu kansa..." diye suçladı Bruenor ve Alustriel kolunu

Cordio'nun üzerine eğilmiş dua ettiği yerde yatan Duzberyl'e doğru

çevirdi.

"Pöh! Bir savaşa girdiniz ama ben tek bir taneden bahsetmiyo-

rum!" diyerek konuşmaya devam etti Bruenor. "Dün gece bir düzi-

ne iyi cüceyi kaybettim."

"Tüm Gümüş Sınırlar ölüleriniz için gözyaşı dökecek Kral

Bruenor."

"Sizden gözyaşı dökmenizi istemiyorum!" diye bağırdı Bruenor

ve çevredeki herkes; cüce, insan, elf -hatta Hralien- işlerini bırakıp

Mithril Salonu'nun öfkeli kralıyla Gümüşay'ın muhteşem

Leydisi'ne baktı; ikisini de böylesi bir şekilde bağırılabileceğini

kimse hayal bile edemezdi. "Sizden dövüşmenizi istiyorum!" diye

öfkeyle devam etti, amansız Bruenor. "Doğru olanı yapıp orduları-

nızı... tüm lanet ordularınızı göndermenizi istiyorum! Obould'un ait

olduğu yer deliktir ve bunu sen de biliyorsun! Dolayısıyla git ordu-

ları getir, tüm orduları getir ve onu ait olduğu yere gönderelim ve

Gümüş Sınırları, Gümüş Sınırları'n ait olduğu yere geri yerleştire-

lim!"

"Mithril Salonu ve Dünyanın Omurgası arasındaki tüm toprak-

ları cüce, insan ve elf kanına bularız," diye uyardı Alustriel.

"Obould'un binleri oldukça..."

"Obould'un binleri durduruluncaya kadar saldırmaya devam

edecektir!" diye bağırarak kadının sözünü kesti Bruenor.

"Aykorusu'nu ve oradaki ölüleri duydun ve şimdi de bu saldırıyı

kendi gözlerinle gördün. O hain orkun aklından geçenlerden şüphe

265

——=HŞ~* R.A. SALVATORE

edemezsin."

"Ama o birliklere karşı savunma pozisyonunu bırakmak..."

"Bizim tek seçeneğimiz, şimdi ya da yarın, ben veya benim cü-

celerim her zaman sizin yanınızda yer alıp Obould'a aynı zamanda

aynı şekilde saldıracağız," dedi Bruenor. "Onların hücumlarına da-

yanabileceğimizi mi düşünüyorsun? Hem kapılarımızı hem de o la-

net domuzlar tünellere dalıp bir anda yanı başımızda bitivermesin

diye tünellerimizi güven içinde kapayabileceğimizi mi düşünüyor-

sun?"

Bruenor gözlerini kıstı; ifadesi şüphe doluydu. "Yoksa bu

Alustrieri ve diğerlerini memnun mu eder? Battlehammer cüceleri

ölür ve bu hepimizin işine gelir, öyle değil mi?"

"Tabii ki hayır," diye itiraz etti Alustriel ama sözleri Kral

Bruenor'un çatık kaşlarını yumuşatamadı.

"Yanındaki kızım Nesme'den yeni geldi ve senin şövalyelerin o

trolleri bataklıklarına geri göndererek ne kadar da harika bir iş çı-

kardı," diyerek devam etti Bruenor. "Görünüşe bakılırsa Nesme sal-

dırılardan öncekinden bile daha büyük ve bu sizin sayenizde oldu.

Leydi Alustriel bundan gurur duymuyor mu?"

'Baba," diye uyardı Catti-brie, cücenin alayıyla şaşkınlığa düşe-

rek.

"Ama o halk size hem görünüş hem de düşünce bakımından da-

ha yakın, değil mi?"

"Bu tartışmaya baş başa devam etmeliyiz Kral Bruenor," dedi

Alustriel.

Bruenor homurdanıp elini salladı, topukları üzerinde dönüp aya-

ğını yere vura vura uzaklaştı. Thibbledorf Pwent peşinden gitti.

Regis orada kaldı ve önce Alustriel'e ardında da Catti-brie'ye

kaygılı bir bakış attı.

"Sakinleşecektir," dedi Regis pek de ikna edici olmayan bir

şekilde.

"Sakinleşmesini istediğimden pek de emin değilim," diye itiraf

etti Catti-brie ve Alustriel'e baktı.

Gümüşay Leydisi çaresizce ellerini havaya kaldırmaktan başka

bir şey yapmadı ve böylece Catti-brie sevgili babasının ardından

266

ORK KRAL -Ht

gitti.

"Bu, karanlık bir gün, dostum Regis," dedi Alustriel, kadın git-

tikten sonra.

Regis'in gözleri yuvalarından fırladı; Alustriel kadar önemli bi-

rinin doğrudan kendisine hitap etmesine şaşırmıştı.

"Büyük savaşlar böyle başlar," diye açıkladı Alustriel. "Ve so-

nuç her ne olursa olsun kazanan olmayacağından şüphe duyma."

Rahip gittikten hemen sonra Obould arkadaşım yanına çağırma-

ma kararından memnuniyet duydu. Yalnız kalmaya, nefes almaya,

atıp tutmaya, her şeyi düşünmeye ihtiyacı vardı. Kalbinin derinlik-

lerinde Grguch'un bir müttefik olmadığını ve ortaya şans eseri çık-

madığını biliyordu. Mithril Salonu'nun batı girişindeki felaketten

ve Proffıt'in trol ordusunun geri püskürtülmesinden beri orklar ve

cüceler berabereydiler... ve Obould bu durumdan hoşnuttu. Ama

bundan sadece kendi içinde memnundu, zira geleneklere, içgüdüle-

re ve savaşçı ırkının şartlarına karşı durduğunu biliyordu. Tabii ki

hiç kimse ona doğrudan itiraz etmedi -böylesi bir küstahlıkta bulu-

nulamayacak kadar çok korkuluyordu- ama kendisine yönelik öv-

gülerde bile bir hoşnutsuzluk mırıldanmaları duydu. Huzursuz ork-

lar ilerlemeye devam etmek, Mithril Salonu'na, Surbrin'in karşısına,

Gümüşay ve Sundabar'a ve özellikle de uzun zaman önce kendileri-

ne ait olduğunu iddia ettikleri Felbarr Kalesi'ne gitmek istediler.

"Bedel..." diye mırıldandı Obould, başım iki yana sallayarak.

Böylesi bir uğraşla binler kaybederdi; yalnızca hiddetli Kral

Bruenor'u yerinden etmeye çalışsa bile. Daha da ileri giderse on

binler kaybederdi ve Gümüşay tahtının kendisine ait olmasını her

şeyden çok istese bile Obould dünyadaki tüm deliklerdeki bütün

orkları toplasa da böylesi bir şeyi başaramayacağını biliyordu.

Tabii ki müttefik bulurdu; daha çok dev ve kara elf belki ya da

yalnızca savaşma ve yok etme zevki için yaşayan bir yığın ırk ve ca-

navar. Fakat böylesi müttefiklerle ne o hükümdar olabilir ne de yar-

dakçıları gerçek bir özgürlük ve hür irade kazanırdı.

267

^ *H3EH* R-A. SALVATORE

Ve kendi ekibiyle gerçekten muhteşem fetihler yapsa, Bol-Ok

Krallığı'nın topraklarını genişletse bile tarih dersleri ona böylesi bir

krallık odağının hiçbir zaman dayanmayacağını öğretmişti. Ulaştığ,

şey büyük, kavrayışı demir gibi güçlüydü. Bol-Ok Krallığı'nın mu-

hitini elinde tutacak kadar büyük ve güçlü müydü? Grguch'u veya

hiddetli reisi yüzeye çıkaran başka potensiyel komplocuları defede-

cek kadar büyük ve güçlü müydü?

Bu son soru aklından geçerken Obould yumruğunu sıktı, alçak

sesle uzun uzun inledi ve sonra sanki düşmanlarının kanını tadıyor-

muş gibi dudaklarını yaladı.

Karuck Klanı onun düşmanı mıydı ki?

Bu soru aklını başına getirdi. Gerçekleri görüyordu. Bol-Ok'a

vahşi ve agresif bir ork klanı gelmişti ve savaşı, ork klanlarının ge-

nelde yaptığı gibi, bağımsız bir şekilde yorumlamışlardı; bir de

muhteşem ve şanlı bir sonuçla.

Obould bu gerçeği düşünürken başıyla onayladı ve varsayımla-

rının sınırlarının farkına vardı. Yine de içten içe karşısına bir rakip,

hem de çok güçlü bir rakip, çıktığını biliyordu.

Ork Kralı refleks olarak güneybatıya; General Dukka ve en

güvenilir savaş birliklerinin olduğu yere baktı. Birden başka bir ha-

berciye daha ihtiyacı olduğunu anladı. Oktule, Grguch'u çağırmaya,

Nukkels ise ateşkes önermek üzere Kral Bruenor'un S arayı'na yola

koyulmuştu, dolayısıyla bir üçüncüye ihtiyacı vardı; içlerinde en

hızlısı o olmalıydı, gidip Dukka ve savaşçılarını getirmeliydi. Zira

cüceler yakında bir karşı saldırıya geçebilirdi ve büyük

olasılıkla

tehlikeli ve öfkeli Aykorusu elfleri ile birleşmiş olurlardı.

Ya da daha büyük bir olasılıkla Karuck Klanı'na bir ders veril-

mesi gerekiyordu.

268

. paralı

üne-

fi

/ER

KARGACIK BURGACIK YAZİLAR W , ke-

Reis önemsiz bir savaşçı olmadığından Dnark,'1, ^ar* m

nara itti ve onu Kral Obould'un kamp yerini göreif\S vu

bir uçuruma sürükledi. Bir grup süvari kampı terk e''Ogaı*

ye doğru yol alıyordu ve ortalarında Bol-Ok'un sar''1 ^J

yordu. «4*^ hızla

"Savaş domuzları ve silahlı," dedi şaman Ung'" _

vaşçılar. Obould'a aitler." \fKA^

Dnark ortadaki süvariyi işaret etti ve uzakta1 bede-

üerlemelerine rağmen başlığı görülebiliyordu. jk >A ule'un

"Rahip Nukkels," dedi Ung-thol başıyla onaylfî! vVllP^, jresin-

"Bu ne anlama geliyor?" diye sordu Oktule; s# ı kepildi,

linin duruşu gibi huzursuzluğunu belli ediyordı»"j ç ^İ^irli ol-

d°ğu habercisi seçilmesinin nedeni hızı ve gücûfİ fj,," dedi

de olup bitenleri anlayacak zekaya ya da deneyip) .y

Reis ve şamanı aynı anda orka döndü. "Bu, (W j/y0*

^ası gerektiğini söylemek zorunda olduğun anla1'1 jıayabi-

°nark.

"Anlamıyorum." I#lar yabilir,"

,. "KralObould onu davette vaat edilen sıcakl»'* J

?»'^diye açıkladı Dnark. uf Obould

Ya da vaat edilenden daha büyük bir sıcak!'1 ,

lye alayh bir cevap yapıştırdı Ung-thol. ,t|,

°ktule onlara baktı, ağzı bir karış açık ka# 269

^. =lKİH* R-A- SALVATORE

Ve kendi ekibiyle gerçekten muhteşem fetihler yapsa, Bol-o^

Krallığı'nın topraklarını genişletse bile tarih dersleri ona böylesi bir

krallık odağının hiçbir zaman dayanmayacağını öğretmişti. Ulaşt^

şey büyük, kavrayışı demir gibi güçlüydü. Bol-Ok Krallığı'nın mu-

hitini elinde tutacak kadar büyük ve güçlü müydü? Grguch'u veya

hiddetli reisi yüzeye çıkaran başka potensiyel komplocuları defede-

cek kadar büyük ve güçlü müydü?

Bu son soru aklından geçerken Obould yumruğunu sıktı, alçak

sesle uzun uzun inledi ve sonra sanki düşmanlarının kanını tadıyor-

muş gibi dudaklarını yaladı.

Karuck Klanı onun düşmanı mıydı ki?

Bu soru aklını başına getirdi. Gerçekleri görüyordu. Bol-Ok'a

vahşi ve agresif bir ork klanı gelmişti ve savaşı, ork klanlarının ge-

nelde yaptığı gibi, bağımsız bir şekilde yorumlamışlardı; bir de

muhteşem ve şanlı bir sonuçla.

Obould bu gerçeği düşünürken başıyla onayladı ve varsayımla-

rının sınırlarının farkına vardı. Yine de içten içe karşısına bir rakip,

hem de çok güçlü bir rakip, çıktığını biliyordu.

Ork Kralı refleks olarak güneybatıya; General Dukka ve en

güvenilir savaş birliklerinin olduğu yere baktı. Birden başka bir ha-

berciye daha ihtiyacı olduğunu anladı. Oktule, Grguch'u çağırmaya,

Nukkels ise ateşkes önermek üzere Kral Bruenor'un Sarayı'na yola

koyulmuştu, dolayısıyla bir üçüncüye ihtiyacı vardı; içlerinde en

hızlısı o olmalıydı, gidip Dukka ve savaşçılarını getirmeliydi. Zira

cüceler yakında bir karşı saldırıya geçebilirdi ve büyük olasılıkla

tehlikeli ve öfkeli Aykorusu elfleri ile birleşmiş olurlardı.

Ya da daha büyük bir olasılıkla Karuck Klanı'na bir ders veril-

mesi gerekiyordu.

268

KARGACIK BURGACIK YAZILAR VE ELÇİLER

Reis önemsiz bir savaşçı olmadığından Dnark, Oktule'i bir ke-

nara itti ve onu Kral Obould'un kamp yerini gören dağ manzaralı

bir uçuruma sürükledi. Bir grup süvari kampı terk etmiş, hızla güne-

ye doğru yol alıyordu ve ortalarında Bol-Ok'un sancağı dalgalanmı-

yordu.

"Savaş domuzları ve silahlı," dedi şaman Ung-thol. "Seçkin sa-

vaşçılar. Obould'a aitler."

Dnark ortadaki süvariyi işaret etti ve uzakta olmalarına, hızla

ilerlemelerine rağmen başlığı görülebiliyordu.

"Rahip Nukkels," dedi Ung-thol başıyla onaylayarak.

"Bu ne anlama geliyor?" diye sordu Oktule; ses tonu, tıpkı bede-

ninin duruşu gibi huzursuzluğunu belli ediyordu. Genç Oktule'un

doğu habercisi seçilmesinin nedeni hızı ve gücüydü ama çevresin-

de olup bitenleri anlayacak zekaya ya da deneyime sahip değildi.

Reis ve şamanı aynı anda orka döndü. "Bu, Grguch'a tedbirli ol-

ması gerektiğini söylemek zorunda olduğun anlamına geliyor," dedi

Dnark.

"Anlamıyorum."

"Kral Obould onu davette vaat edilen sıcaklıkla karşılamayabi-

lir," diye açıkladı Dnark.

"Ya da vaat edilenden daha büyük bir sıcaklıkla karşılayabilir,"

diye alaylı bir cevap yapıştırdı Ung-thol.

Oktule onlara baktı, ağzı bir karış açık kalmıştı. "Kral Obould

269

P-** R.A. SALVATORE

kızgın mı?"

Bu soru iki daha yaşlı ve daha pişkin orkun gülmesine neden

oldu.

"Toogwik Tuk'u tanıyor musun?" diye sordu Ung-thol.

Oktule başıyla onayladı. "Vaiz ork. Sözleri bana Grguch'un za-

ferini gösterdi. Reis Grguch ve Gruumsh'un çağrısını cücelere sa-

vaş açmak üzere duyurdu."

Dnark kıkırdayıp aptalı sakinleştirmeye çalışarak eliyle havaya

vurdu. "Kralının talep ettiği gibi söyleyeceklerini Reis Grguch'a

ilet," dedi. "Ama ilk önce Toogwik Tuk'u ara ve ona Obould'un

ikinci bir habercisinin yola çıktığını bildir," sonra çabucak kendi

kendini düzeltti, "Kral Obould'un kampından güneye doğru giden

bir haberci."

"Bu ne anlama geliyor?" diye yeniden sordu Oktule.

"Kral Obould'un bela beklediği anlamına geliyor," diyerek ara-

ya girdi Ung-thol, Dnark'ı daha söze başlamadan susturarak.

"Toogvvik Tuk ne yapılacağını bilir."

"Bela?" diye sordu Oktule.

"Cüceler muhtemelen karşı saldırıda bulunacaklardır ve Kral

Obould ile Reis Grguch'un bir arada olduğunu öğrenince daha da

öfkeleneceklerdir."

Oktule söylenenleri anlamaya başlayarak aptal aptal başıyla

onayladı.

"Bir an önce git," dedi Dnark ve genç ork topuklarının üzerinde

dönüp hızla uzaklaştı. Dnark'ın işaretiyle bir çift muhafız da, ona

bu önemli yolculuğunda eşlik etmek üzere, orkun peşinden gitti.

Oradan ayrıldıkları zaman, reis ve şaman bakışlarını yeniden

uzaktaki süvarilere çevirdi.

"Obould'un gerçekten Battlehammer cücelerine bir elçi gönder-

diğini mi düşünüyorsun?" diye sordu Ung-thol. "Böylesi korkaklaş-

tı mı?"

Dnark her sözcüğü başıyla onayladı ve Ung-thol yüzünü ona

döndüğü zaman, "Bunu öğrenmemiz lazım," diye cevapladı.

270

ORK KRAL *-«

"Emerus'a getireceği her şeye ihtiyacımız olduğunu söyleyin,"

dedi Bruenor, Felbarr Kalesi elçileri Jackonray Genişkemer'e ve

Nikwillig'e.

"Bana köprünün yakında hazır olacağı söylendi," dedi

Jackonray.

"Lanet köprüyü unut!" diye cevabı yapıştırdı Bruenor, ani çıkı-

şıyla odadaki herkesin irkilmesine sebep olarak. "AlustriePin büyü-

cüleri önümüzdeki birkaç gün boyunca daha çok sur üzerinde çalı-

şıyor olacak. Köprüdeki çalışma daha başlamadan buraya orduların

gelmesini istiyorum. Alustriel'in Felbarr'in Mithril Salonu ile yan

yana olduğunu görmesini istiyorum; kapıdan beraber çıkarken ko-

nuşma zamanının sona erdiğini ve savaşma vaktinin geldiğini anla-

yacaktır."

"Ah," diye cevapladı Jackonray başıyla onaylayarak; kıllı ve

dişlek yüzüne bir gülümseme yayıldı. "Böylece kralın neden

Bruenor olduğunu anlıyorum. Size saygı duyuyorum, sevgili Kral

Bruenor ve size söz veriyorum gerekirse o lanet tünel kapısını Kral

Emerus'a kendim göstereceğim!"

"Sen iyi bir cücesin. Soydaşlarını gururlandırıyorsun."

Jackonray selam vermek üzere öylesine eğildi ki sakalı yeri sü-

pürdü. O ve Nikwillig hızla odadan ayrıldı; ya da ayrılmak üzere

harekete geçti, ta ki Bruenor'un çağrısı aceleyle geri dönmelerine

neden oluncaya kadar.

"Doğu kapısından, tepenizde gökyüzü ile çıkın," diye talimat

verdi Bruenor çarpık bir gülümsemeyle.

"Tünellerden gitmek daha hızlı olur," diye karşı çıkma cüretin-

de bulundu Nikwillig.

"Gidin ve Alustriel'e sizi bir göz kırpma anında Felbarr'a gön-

dermesini istediğimi söyleyin," diye açıkladı Bruenor ve ne demek

istediğini vurgulamak için güdük parmaklarım havaya savurdu.

Bruenor'un çevresindeki cücelerin hepsi kıkırdamaya başladı.

"Bir Battlehammer'ın ortadaki iyi bir şakayı fark etmediğini

asla söyletmeyin," dedi Bruenor ve kıkırdamalar kahkahalara dö-

nüştü.

271

»-* R.A. SALVATORE

Jackonray ve Nikwillig, kıkırdayarak, aceleyle ayrıldı.

"Bırakalım da Alustriel kendi tuzağına düşsün," dedi Bruenor

Cordio'ya, Thibbledorf a ve ork saldırısı sonrasında sakat kalan

kahraman lideri onurlandırmak üzere Bruenor'unkinin yanında özel

olarak tasarlanmış kendine ait bir tahtı olan Banak Brawnanvil'e.

"Eminim o güzel yüzü buruşacak," dedi Banak.

"Mithril Salonu ve Adbar Kalesi onun iş başındaki büyücüleri-

nin yanından geçerken şüphesiz böyle olacak," diye onayladı

Bruenor. "Ama aynı zamanda Obould'un köpeklerinden saklanma

süresinin sona erdiğini de görecek. O savaş istiyor ve biz de ona bu

savaşı veriyoruz; onu geldiği yere, hatta çok daha gerisine götüre-

cek bir savaş."

Oda neşeli haykırışlarla doldu ve Banak, Bruenor'un kendisine

uzattığı eli tuttu; karşılıklı saygı ve kararlılıkla el sıkıştılar.

"Sen burada kal ve diğer dinleyicilerle ilgilen," diye talimat ver-

di Bruenor, Banak'a. "Ben gidip Gümbürgöbek ile küçük olanı gö-

receğim. Getirdiğimiz parşömenlerde ipuçları var veya ben sakallı

bir gnomum. Obould'a saldırmadan önce tüm hilelerle tüm gerçek-

leri öğrenmek istiyorum."

Tahtından ve kürsüden indi; Cordio'ya kendisini takip etmesini

ve Thibbledorf'a Banak'ın yanında kalmasını işaret etti.

Toplantı salonundan çıktıklarında Cordio, Bruenor'a "Nanfoodle

bana o parşömenlerdeki runlerin daha önce gördüğü hiçbir şeye ben-

zemediğini söyledi," dedi. "Kargacık burgacık yazıların, anlamsız

çizgilerin olmaması gereken yerlerde kargacık burgacık yazılar ve

anlamsız çizgiler var."

"Küçük olanın onları çözeceğinden şüphen olmasın. O, gördü-

ğüm herhangi biri kadar zeki ve klanm yakın arkadaşı. Torgar ve

ekibi bizim yanımıza geldiğinde Mirabar çok şey yitirdi, Nanfoodle

ve Shoudra, Torgar ve ekibini aramaya geldiğinde de bir o kadarını."

Cordio başıyla onayladı ve konuyu burada kapattı. Bruenor'u

koridorlardan ve merdiven boşluklarından aşağı, Nanfoodle'ın

kütüphanesi ve simya laboratuvarını kurduğu bir dizi gözden uzak,

küçük odaya kadar takip etti.

272

ORK KRAL *--*

"HH4—

Kabiledeki hiç kimse adını geleneksel savaş taktiklerinden mi al-

dığını yoksa reisin adına uyması için mi o taktikleri uydurduğunu bil-

miyordu. Sebep-sonuç ilişkisi her nasılsa özel savaş duruşları nesiller

boyu kusursuzlaşmıştı. Aslında, Kurt Çenesi liderleri orkları boyutla-

rına ve hızlarına dayanarak genç yaşlarında seçiyorlardı; böylece her

birine en uygun pozisyonun ne olacağını keşfediyorlardı.

Tehlikeli manevra devreye girecekse düşmanı ve savaş alanını

seçmek bundan da önemliydi. Ve kabile tarihinde hiçbir ork bu ko-

nuda şu anki reis Sivri Dişli Dnark kadar başarılı değildi. İyi savaş-

çıların soyundan, düşmanlarına kapanan kurt çenelerinin sivri dişle-

rinin ucundan geliyordu. Başka bir ork, genellikle Dnark'm bir ku-

zeni, çenenin sağ ya da alt kısmına öncülük ederken Genç Dnark

yıllarca, V dizilişinin, belirlenen hedefe sol yandan taarruz yapmak

üzere, uç hattının başını çekmişti. Hatlar gerilme sınırına ulaştıkla-

rında Dnark saldırı grubunu keskin bir şekilde, bir azı dişi oluştura-

rak sağa döndürür, o ve akranları birliklerini birleştirir, gerideki

düşman oluşumunun kaçışını olanaksız kılardı.

Gerçi reis olarak Dnark zirveyi yönetiyordu. Çenedeki savaşçı-

ları küçük kampın kuzeyine ve güneyine gittiler ve reise işaret gel-

diğinde ana savaş grubunu ileri hareket ettirerek ilk saldırıya öncü-

lük etti.

Hücum etmediler, bağırıp çağırmadılar. Bunun yerine, sanki ters

bir şey yokmuş gibi, sakince yaklaştılar; ve doğrusu Kral

Obould'un şaman danışmanı neden farklı bir durumdan şüpheleni-

yordu ki?

Kamp böylesi büyük bir grubun, Nukkels'e çadırından dışarı

çıkması çağrılarıyla, yaklaşmasıyla karıştı.

Ung-thol elini Dnark'm koluna koyup onu kendini tutmaya zor-

ladı. "Amacım bilmiyoruz," diye hatırlattı şaman.

Birkaç dakika sonra onun ve askerlerinin molalarında yararlandı-

ğı küçük platonun doğu ucuna doğru hareket eden Nukkels belirdi.

Yanındaki Obould'un güçlü muhafızları ağır mızraklarını kaldırdılar.

Dnark hücum emri vermeyi nasıl da istiyordu! Bu aptalları ez-

273

WHi R.A. SALVATORE

mek için o kayalık eğime giden yola öncülük etmeyi nasıl da isti.

yordu!

Ama Ung-thol oradaydı; ona durumu hatırlatıyor, onu sabırlı ol-

maya ikna ediyordu.

"Kral Obould'a şükürler olsun!" diye haykırdı Dnark ve kabile-

sinin sancağını yanındaki bir orktan alıp salladı. "Reis Grguch'tan

haber getirdik," diye yalan söyledi.

Nukkels elini kaldırdı, avucunu Dnark'a çevirdi; onu geri dur-

ması için uyarıyordu.

"Seninle işimiz olmaz," diye haykırdı.

"Kral Obould bu görüşü paylaşmıyor," diye cevap verdi Dnark

ve yavaşça yürüyüşüne başladı. "Bizi sana eşlik etmemiz için gön-

derdi; Karuck Klanı'nın karışmayacağını garanti altına almak için."

"Neye karışmayacağını?" diye bağırdı Nukkels.

Dnark önce Ung-thol'a ardından da yukarıya baktı. "Nereye git-

tiğini biliyoruz," diyerek blöf yaptı.

Muhitlerine bakma sırası Nukkels'deydi. "Yalnız gel, Reis

Dnark," diye seslendi. "Bir sonraki hamlemizi belirleyebiliriz."

Dnark yamaca doğru yürümeye devam etti, sakindi, gözdağı

vermiyordu ve birliklerini arkada bırakmadı.

"Yalnız!" diye yeniden seslendi Nukkels, bu kez daha ısrarcı.

Dnark gülümsedi ama başka hiçbir şey değişmedi. Nukkels'in

arkasındaki orklar mızraklarını kaldırdılar.

Önemli değildi. Blöf işe yaramıştı; Dnark'ın çekirdek birliğinin

Nukkels'e neredeyse yarı yarıya yaklaşmasına olanak tanımıştı.

Dnark ellerini Nukkels'e doğru kaldırdı ve bunun üzerine muhafız-

lar onun grubuna yönelmek üzere döndüler; görünüşe bakılırsa on-

lara oldukları yerde kalmalarını söyleyeceklerdi.

Bunun yerine, "Hepsini öldürün; Nukkels ve en yakındaki mu-

hafızlar hariç," diye talimat verdi ve geri döndüğünde elinde kılıcı

vardı; havaya kaldırılmıştı.

Kurt Çenesi savaşçıları onun iki yanından geçtiler; en yakında-

kiler sevgili reislerinin düşman olarak gördüğü kişileri engellemek

üzere hareket ettiler. Sonraki dakikalarda, mızraklar üzerlerine indi-

ğinde, koruyucu orkların birden fazlası öldü.

274

ORK KRAL *—4

Ama kurdun çenesi kapandı.

Dnark platoya vardığında çevresindeki savaş büyümüştü ve

jvjukkels ortalıkta değildi. Buna sinirlenen Dnark kendini en yakın

arbedenin içine attı; bir çift orku tek bir muhafıza vahşice ve etki-

sizce saldırıyordu.

Obould iç dairedeki savaşçılarını iyi seçmişti.

Kurt Çenesi orklarından biri mızrağını beceriksizce savurdu ama

muhafızın kılıcı belirdi ve saldırganın yoldaşını şaşkınlığa uğrata-

rak darbeyi bertaraf etti. Önü açılan muhafız geri çekildi ve kolay

bir av için ileri doğru adım attı.

Fakat Dnark yandan hızla geldi ve aptalın kılıç tutan kolunu dir-

sekten kesti.

Muhafız inleyip yarı döndü, dizlerinin üzerine çöküp ufalan be-

denini tuttu. Dnark yaklaştı ve onu saçından tuttu, başını arkaya ya-

tırıp öldürücü hamle için boynunu açığa çıkardı.

Daha önce olsa Kurt Çenesi Klanı reisi bu hamleyi yapar, onu

öldürürdü. Ama bunun yerine kılıcını geri çekip boğaza bir tekme

savurdu, yaratık düşerken iki savaşçısına düşmanın ölmediğinden

emin olmaları talimatım verdi.

Sonra uzun savaş hattındaki bir sonraki arbedeye doğru ilerledi.

Fakat platodaki çatışma sona erdiğinde Nukkels ortalıkta yoktu;

ne yedi tutsağın ne de yirmi ölünün arasındaydı. İlk tehlike işaretiy-

le kaçtı diyordu tanıklar.

Yine de Dnark bu haberlere lanet etmeden önce oluşumun dişle-

ri olarak görev yapanların mirasını gururlandırdığını düşündü, zira

ileri atıldıklarında karşılarında mızraklı Nukkels ve hırpalanmış bir

muhafız buldular.

"Obould bunun için seni öldürecek," dedi Nukkels, Dnark'in

karşısına geçtiğinde.

Dnark'ın sol kroşesi şamanın yerde kıvranmasına neden oldu.

—Jhi-—

"Sembol doğru," diye gururla bildirdi Nanfoodle. "Motif yanlış

anlaşılamaz."

275

R.A. SALVATORE

Regis parşömenin büyük kopyasına baktı; runleri ayrılmış v

büyütülmüştü. Nanfoodle'm talimatıyla buçukluk günün büyük kıs

mini her şeyi büyük versiyona uyarlayarak geçirmişti. Sonra çift her

biri için ahşap şablonlar oymak üzere günler harcamıştı; bu işlemi

günümüz cüce yazısıyla aşikar bir bağlantısı olanlar için bile yan.

mışlardı.

Bu baştan çıkarıcı cazibeyi yanlış anlamak, aşikar runleri olduk-

larını sandıkları şey olarak kabul etmek -Hulgorkyn adlı kadim ork

dilinin Dethek runleri- daha önceki çeviri çabalarında onları yıkıma

götüren şeylerdi ve Nanfoodle kayıp şehirden gelen yazıya tama-

men anlaşılmaz bir şey muamelesi yapmalalarında ısrar edinceye

kadar ikili hiçbir ilerleme katedememişti.

Tabii bir ilerleme söz konusuysa...

Başka pek çok şablon çıkarıldı; bunlar cücelere ait her sembolün

temsilleriydi. Sonra dert ve hata geldi; ve hata ve hata ve hata...

Zahmet veren bir yeniucn ayarlama ve yeniden değerlendirme bir

günden uzun sürdü. Küçümsenmeyecek bir illüzyonist olan

Nanfoodle pek çok büyü yaptı ve çeşitli kehanetlerde ve öngörüler-

de bulunmaları için rahipler çağırıldı.

Parşömenin üzerinde otuz iki farklı sembol belirdi ve derinleme-

sine bir istatiksel analiz, Dethek'in geleneksel yirmi altı runü ile

olası bir bağlantı olabileceğinin ipuçlarını verse de bu umutlandırı-

cı ipuçları yapılan analizi tahminden öteye taşıyacak sağlam bir

kanıtla birleşmedi.

Yine de zamanla kalıplar şekillendi ve büyüler en iyi tahminleri

doğrular gibiydi.

On günden uzun-zamandır bu işle uğraşan Nanfoodle'm içgörü-

sünün -Regis'in tuhaf şehirle ilgili hikayesinin tümünü dinledikten

sonra- her şeyin püf noktası olduğu kanıtlandı. Analizin temelinde

cücelere ait olanı kullanmak yerine çift temelde karar kıldı ve -tabii

ki iyi bildiği- Ork dilini de işin içine sokmaya başladı. Daha çok

şablon kesildi, daha çok kombinasyon keşfedildi.

Bir sabah erken saatte Nanfoodle, Regis'i çevrilmek üzere çıka-

rılmış sonuçla, parşömendeki her sembolü tanımlayan bir karşılaş-

tırma ile karşıladı; bir kısmı şu anki Cüce veya Ork yazılarının yan-

27b

ORK KRAL «'Sff»f «^

sımalarıydı.

Buçukluk, uyarlanmış, büyük harfli parşömenin üzerinde çalış-

mak üzere harekete geçti; her sembolün üzerine Nanfoodle'ın ala-

kalı olduğuna inandığı şablonu nazikçe yerleştiriyordu. Regis ben-

zer kalıpları değerlendirmeye çalışmadı, yalnızca hepsini mümkün

olduğu kadar hızlı yerleştirdi.

Sonra geri çekilip Nanfoodle'ın masanın yanına yerleştirdiği

yüksek kürsüye çıktı. Gnom zaten oradaydı; inanmazca bakıyordu,

ağzı açık kalmıştı ve Regis, Nanfoodle'ın yanındaki yerini alınca

durumu anladı.

Zira belli ki gnomun tahminleri doğruydu ve metnin tercümesi

gayet açık ve anlaşılırdı. Orkların Dethek runlerini çalıp anonimleş-

tirdikleri bilinmeyen bir şey değildi tabii, ki bunların en belirgin

örneği Hulgorkyn'di. Fakat bunun da ötesinde bir şey vardı; ilgili

ama tamamen farklı diller dengeli bir şekilde kasten harmanlanmış-

tı; cüce ve ork dil uzmanlarının uzlaşması ve uyum içinde çalışma-

sı söz konusuydu.

Tercüme gözleri önüne serilmişti. Fakat sözcükleri hazmetmek

daha zordu.

"Bruenor bundan hoşlanmayacak," diye belirtti Regis ve Cüce

Kralı'mn her an odaya girmesini bekliyormuş gibi çevresine bir göz

attı.

"Neyse o işte," diye cevapladı Nanfoodle. "Hoşlanmayacak ama

kabul etmek zorunda."

Regis yeniden tercüme edilmiş paragrafa baktı ve ork filozofu

Duugee'nin sözcüklerini tekrar okudu.

"Mantığa gereğinden fazla değer veriyorsun," diye mırıldandı

buçukluk.

277

BÖLÜM

4

· ·

ÖFKEYİ GERİDE BIRAKMAK

ORK KRAL *-*

Sorular henüz aklımdan çıkmıyor. Bir uygarlığın doğumunu mu

izliyoruz? Orklar ölmemizi istemek yerine, yolumuz, umutlarımız ve

arzularımızla, daha çok bizim gibi olmayı mı diliyorlar? Yoksa bu

dilek ilkel, acımasız ırkın kalbinde hep vardı da yalnızca ona nasıl

ulaşılacağını mı bilemediler? Ve durum gerçekten böyleyse, orklar

kurtarılabilir, evcilleştirilebilirse uygarlaştırılmış kültürlerinin yük-

selişini en iyi şekilde nasıl kolaylaştırabiliriz? Zira bu, Mithril

Salonu ve tüm Gümüş Sınırlar için muazzam bir meşru müdafa olur.

Mantıklı varlıklar arasındaki evrensel arzunun öncüllüğünü, di-

leklerin ortaklığını kabullenerek bir krallık zirveye ulaştığında, bir

şehir öyle ya da böyle diğerleri üzerinde sorgulanamaz bir üstünlük

elde ettiğinde ne olacağını merak ediyorum. Böylesi bir hakimiyet

ne gibi sorumluluklar gerektirir? Bruenor 'un kendine has bir yolu

varsa ve Gümüş Sınırlar yükselip Obould'un orklarını bölgeden

kendi bireysel kabilelerinin arasına geri gönderirse o zaman elde

edeceğimiz mutlak egemenlikteki rolümüz ne olacaktır?

Ahlaki yol, orkların kabile kabile ortadan kaldırılışı mı olacak?

Obould'la ilgili şüphelerim doğruysa buna razı olamam. Cüceler

komşu mu olacak yoksa birer zalim mi?

Her şey bir ihtarla önceden belirtiliyor tabii ki, bir önseziyle...

yoksa bu sadece Drizzt Do 'Urden 'in hain ruhunda derin kök salmış

bir dua mı? Obould konusunda haklı olmayı ölesiye istiyorum

-kişisel arzularımın beni onu öldürmeye mecbur kılışı kadar çokl-

çünkü haklıysam, içinde bir rasyonellik kıvılcımı ve kabul edilebilir

bir emel varsa o zaman kesinlikle dünya bundan faydalanacaktır.

Kralların ve kraliçelerin soruları bunlardır; bunlar, diğerleri

üzerinde güç kazananların yol gösterici felsefelerinin temel inşa

engelleridir. Bu krallıkların en iyilerinde -ve bunlar arasında

Bruenor 'unkini sık anıyorum- toplum sürekli kendini daha iyi kıl-

mak üzere hareket eder, bütünün parçaları bütünü iyileştirmek adı-

na uyum içinde ilerler. Özgürlük ve toplum yan yana yer alır; birey

ve büyük goblen birbiri ardındadır Bu toplumlar gelişip benzer dü-

şüncelere sahip krallıklarla müttefik oluşturduğunda, yolların ve ti-

caret rotalarının güvenliği sağlanıp kültür alışverişi yapıldığında

geriye eksik ne kalıyor? Bunun zorunlu olduğuna inanıyorum; zira

279

P~* R.A. SALVATORE

güçlü, eğilip zayıfın elini tutmalı, onu yukarı çekmeli, onunla zen-

ginliğini paylaşmalı, onu bütüne katmalı. Çünkü bu, toplumun te-

melidir. Umuda ve ilhama dayanmalıdır; korkuya ve zulüme değil

Ama öte yandan bir orka ayakta durması için yardım ettiğinizde

yoluna çıkan kalbinizi bıçaklayabileceği gerçeği ortada duruyor.

Ah! ama bu çok fazla; kalbimin derinliklerinde Tarathiel 'in ölümü-

nü hissediyor ve o korkunç orkuparçalara ayırmak istiyorum! Bu çok

fazla; çünkü Innovindil'in ölümünü biliyorum! Ah, Innovindil, derin

düşüncelerim nedeniyle beni küçük görmemen için yakarıyorum!

Paradoksun yakıcılığını, çözümü olmayanın acısını, gizlice ku-

sursuzluk talep ettiğim dünyanın kati ve can yakıcı kusurlarını his-

sediyorum. Yine de tüm hatalarla birlikte iyimserin tekiyim; sonun-

da ideal olanın galip geleceğine inanıyorum. Ve şunu da biliyorum

ki silahlarım bu yüzden ellerimde huzurla duruyor. Gerçek değişim

sadece sorgulanamaz bir güç söz konusu olduğunda gerçekleşebilir.

Zira bu değişimi etkilemek rakibin elinde değildir. Güçlüye huzur ve

umut vermek zayıfın elinde değildir.

Bruenor'un yarattığı ortak fikirler krallığına ve benzer şekilde

Alustriel 'in Gümüşay 'da oluşturduğu krallığa güveniyorum. Bunun

işleri düzgün yapma yolu olduğunu düşünüyorum -gerçi muhtemelen

hâlâ bir takım şeyler belirginleştirilmeli- çünkü onlarınkiler bireysel

emellerin cesaretlendirilip toplum menfaatinin, hem kâr hem de so-

rumluluk bakımından, herkes tarafından paylaşıldığı özgürlük kral-

lıklarıdır. Bu iki mekan Ev'in gücünün toplumun menfaatine reislik

ettiği ve bireysel emellerin özgürlüğü, hatta başkalarının hayatlarını

alt ettiği Menzoberranzan 'in karanlığından ne kadar da farklı!

Yine de Mithril Salonu 'na olan inancım ideal olanın Mithril

Salonu 'nun sorumluluk anlayışına yaklaşmasıyla bağlantılı. Düş-

manları engellemek için ordular kurmak, hasımları fazlasıyla çok

yol tepmiş cüce botlarıyla ezmek yeterli değil. Güç ve etkiyi yayma

amacıyla -bahsi geçen bu güç ve etki yalnızca güçlü ve etkili olanın

yararınaysa- Mithril Salonu 'na zenginlik kazandırmak yeterli değil.

Üstünlüğün sorumluluklarını gerçekten yerine getirmek için

Mithril Salonu yalnızca Battlehammer Klanı için parıldamanın yanı

sıra bakışlarını ona çeviren herkese bir umut ışığı sunmalı. Yolumu-

280

ORK KRAL *-4

zM« en iyi yol olduğuna gerçekten inanıyorsak o zaman diğerlerinin

-hatta belki orkların bile!- bizim bakış açımıza ve âdetlerimize yö-

neleceği, tepede parıldayan şehir olarak hizmet vereceğimiz, onları

orduların gücü yerine cömertlikle, iyi bir örnek oluşumuzla etkile-

yip huzura kavuşturacağımız inancını taşımalıyız.

Zira söz konusu olan diğeriyse hakimiyete ulaşılır ve yalnızca

silah zoruyla elde tutulursa o zaman bu bir zafer değildir ve daimi

bir düzen oluştur ulamaz. İmparatorluklar ayakta kalamazlar çünkü

gerçek sadakati sağlayacak gerekli alçakgönüllük ve cömertlikten

yoksun olurlar. Köleler kelepçelerinden kurtulma alışkanlığına sa-

hiptirler. Ele geçirilenin en büyük emeli kendisine baskı uygulayanı

yenmektir. Bu istisnasız böyledir. Kazananları en ufak bir şüphe

duymadan uyarıyorum; ele geçirdikleriniz hiçbir zaman hakimiyeti-

nizi kabul etmeyecektir. En iyi yola öykünme arzusu, ele geçirilen

önermede hemfikir olsa bile, garez, aşağılama ve kendi toplumları-

nın anlayışıyla alt edilecektir. Bu, belki de kökleri kabileciliğe, gele-

neğin gururuna ve huzuruna, kişinin akranlarının aynılığına daya-

nan evrensel bir gerçekliktir.

Ve kusursuz bir dünyada hiçbir toplum, o hakimiyet ideallerin

hakimiyeti olmadığı sürece, hakimiyet arzulayamaz. Yolumuzun

doğru yol olduğuna inanıyoruz ve bu yüzden diğerlerinin benzer bir

şekilde hareket edeceği, bizim yolumuzun onların yoluna dönüşece-

ği, benzeşmenin keder kılıçlarını kınına koyacağı inancını koruma-

lıyız. Bu kısa bir süreç değil ve içinde başlangıçlarla duraksamalar,

çeliğin çelik üzerinde çınlamasıyla yapılacak ve bozulacak olan

antlaşmalar barındıracak.

Kalbimin derinliklerinde Kral Obould Bol-Ok'u öldürme şansı

elde etmeyi umuyorum.

Daha derinlerde ise Kral Obould Bol-Ok'un, cücelerin gerçek

uygarlık peşinde basamakların en tepesinde yer aldıklarını, Mithril

Salonu 'nu tepede parıldayan şehir olarak görmesini, aynı basa-

makları çıkabilmeleri için orkları eğitecek yeterli güce sahip olma-

sını diliyorum.

- Drizzt Do'Urden

281

DÜNYASINI BİRLEŞTİRİRKEN

Katar, kuzeye doğru kayalık patikada ilerlerken bazen rahatlatı-

cı, bazen sarsıcı bir şekilde sallandı. Açık yatakta oturan ve geldik-

leri yöne bakan Wulfgar, Luskan'm ufuk çizgisini izledi. Büyünün

Sahipkulesi'nin pek çok yeri tek bir leke olarak gözüküyordu ve ka-

pılar, muhafızların şehir surunu adımladığını göremeyeceği kadar

uzağındaydı.

Wulfgar bu muhafızları düşününce gülümsedi. O ve ortağı

Morik, Luskan'dan bir daha dönmemek üzere, ölüm cezasıyla atıl-

mışlardı; yine de şehrin tam ortasına gelmişti ve muhafızlardan en

az bir tanesi onu kesinlikle tanımış, hatta ona bilgiç bir şekilde göz

kırpmıştı. Şüphesiz Morik de oradaydı.

Luskan'daki adalet bir düzmeceydi; insanların kendilerini gü-

vende hissetmesi, korkması, ölümün hayali karşısında yetkilendiril-

diklerini düşünmeleri için yazılmış bir oyundu; yetkililerin kararla-

rı her halükarda uygundu.

Wulfgar, Luskan'a geri dönmek ve dönmemek üzerine çok dü-

şünmüştü. Kuzeye giden bir kervana katılmak istedi, bu şekilde

kendini gizleyebilirdi ama Colson'u yasak bölgenin olası tehlikele-

rine maruz bırakmaktan korktu. Yine de sonunda pek de bir seçene-

ği olmadığını anladı. Arumn Gardpeck ve Josi Puddles, Delly

Curtie'nin hazin sonunu öğrenmeyi hak ediyordu. Yıllarca kadının

282

ORK KRAL «"ij|*»|* -^

arkadaşı olmuşlardı ve Wulfgar onlardan bu bilgiyi esirgeyemezdi.

Üçü -Arumn, Josi ve Wulfgar- tarafından dökülen gözyaşları

barbara makul geldi. Delly Curtie hakkında Luskan'daki pek çok

kişinin onunla takıldığına ve Wulfgar'ın da onun bir müşterisi oldu-

ğuna dair o basit, klişe düşünceden çok daha fazlası vardı. Delly

Curtie'yi pişiren durumların kabuğu altında bir dürüstlük ve onur

vardı. Üçüne de iyi bir arkadaş, Wulfgar'a iyi bir eş ve Colson'a

harika bir anne olmuştu.

Wulfgar, haberi Josi'ye ilettiğinde oluşan ilk tepkiyi düşününce

aklına gelen kıkırdamayı bir çırpıda düşüncelerinden uzaklaştırdı;

ufak tefek adam öfkeyle kendini Wulfgar'ın üzerine atmış,

Delly'nin ölümünden barbarı sorumlu tutmuştu. Azıcık bir çabayla

Wulfgar onu yerine geri oturtmuş, adam kollarını göğsünde birleş-

tirip koltuğa gömülmüş, omuzlan hıçkırıklarla sallanmıştı; muhte-

melen aşırı içkinin de etkisi vardı ama bir o kadar samimiydi, zira

Wulfgar, Josi'nin içten içe Delly'i sevdiğinden hiçbir zaman şüphe

duymamıştı.

Dünya dönüyor, olaylarını tarih kitaplarına mühürlüyordu.

Olanlar oldu, diye düşündü Wulfgar ve pişmanlığa uzun süre yer

verilmemeli; bu süre gelecek durumlarla ilişkilendirilebilecek ders-

lerden uzun sürmemeli. Her ne kadar durum, perişan olmuş adamın

belirttiği gibi olmasa da Josi'nin suçlamaları karşısında masum

değildi.

Ama ne olduysa olmuştu.

Katarın şiddetli bir şekilde sekişinin ardından Wulfgar kolunu

Colson'un omzuna attı ve Wulfgar'ın bebeğe benzer bir şekil yarat-

mak üzere birbirine bağladığı çubuklarla oynayan kıza baktı. Ha-

linden memnun gözüküyordu, ya da en azından umursamazdı; ki bu

da onun normal haliydi. Sessiz ve mütevazı, az isteyen ve daha da

azını kabul eden Colson, karşısına her ne çıkarsa ona uyum sağlar-

mış gibi gözüküyordu.

Kısa hayatında şimdiye kadar karşısına çıkanların çok da adil ol-

madığını Wulfgar biliyordu. Delly'i kaybetmişti; her koşulda kızın

annesi sayılırdı ve Wulfgar neredeyse bunun kadar kötü bir diğer

şeyin de kızın vekil babasının kendisi olması talihsizliğini yaşadığı-

283

i«-* R.A. SALVATORE

nı fark etti. Onun yumuşak, buğday rengi saçını okşadı.

"Bebek, ba," dedi, Wulfgar'a verdiği takma adı kullanarak; Wulft

bu sözcüğü son on gün içinde yalnızca birkaç defa duymuştu.

"Bebek, evet," dedi kıza ve saçlarını darmadağın etti.

Kız kıkırdadı ve Wulfgar'ın kalbine dokunabilecek tek ses

buydu...

Ve onu bırakacaktı. Anlık bir zayıflık dalgasının altında kaldı.

Böyle bir şeyi nasıl düşünebilirdi?

"Anneni hatırlamıyorsun," dedi sessizce, Colson yeniden oyun

döndüğünden ondan bir cevap beklemeyerek. Ama kız kocama"

parıldayan bir gülümsemeyle ona baktı.

"Delly, Anne..." dedi.

Wulfgar kızın küçük eli kalbine vurmuş gibi hissetti. Ne kada

kötü bir baba olduğunu fark etti. Görünen o ki her gününü acil işler-

le geçirmişti ve Colson her zaman görevlerin ardında ikinci plana

itilmişti. Aylardır beraberlerdi ama kızı neredeyse hiç tanımıyordu.

Önce doğuya, ardından batıya doğru yüzlerce mil yol tepmişlerdi ve

sadece bu dönüş yolculuğunda Colson'a gerçekten vakit ayırmış,

çocuğu dinlemeye, onun ihtiyaçlarını anlamaya, ona sarılmaya

çalışmıştı.

Çaresiz ve kendi kendini küçümseyen bir şekilde kıkırdadı ve

yeniden kızın başını okşadı. Kız bitmek bilmeyen gülümsemesiyle

ona bakıp derhal oyununa geri döndü.

Wulfgar kız konusunda doğru olanı yapmadığını biliyordu.

Delly'nin karşısında bir koca olarak başarısız olduğu gibi Colson

karşısında da bir baba olarak başarısızdı. Çocuğun hayatındaki yeri

tanımlamak için 'Koruyucu' daha iyi bir sözcük olurdu.

İşte böylece gerçekten canını yakacak yolda ilerliyordu ama bu

yol, sonunda Colson'a hak ettiği her şeyi ve çok daha fazlasını

sunacaktı.

"Sen bir prensessin," dedi kıza ve kız bu sözcüğün ne anlama

geldiğini bilmese de yeniden adama baktı.

Wulfgar gülümseyerek ve kızın başını yeniden okşayarak karşı-

lık verdi, sonra gözlerini tekrar Luskan'a çevirdi; güneyin böylesi

uzak noktalarına bir daha gidip gitmeyeceğini merak ediyordu.

284

ORK KRAL <~M

—-h4—

Auckney kasabası, Wulfgar onu son gördüğünden bu yana, son

üç yıl içinde, neredeyse hiç değişmemiş gibiydi. Son ziyaretinin ço-

ğunluğu tabii ki Lord'un zindanında geçmişti; bu tekrarlamamayı

umduğu bir konaklama şekliydi. Morik ile geçirdiği vaktin ona, her

ayrılışında 'ölüm cezası' cümlesinin kendisine eşlik ettiği, bu böl-

genin kasabalarını nasıl da sevdirdiğini düşünmek eğlenceliydi.

Fakat Luskan'daki muhafızların aksine Wulfgar kendisinin kim

olduğunu öğrendikleri takdirde Auckney halkının bir tehdit unsuru

oluşturacağından şüpheleniyordu. Dolayısıyla Colson'un hatırına,

ticaret kervanı Dünyanın Omurgası'nın engebeli batı yollarından

Auckney kapısına doğru ilerlerken kimliğini gizlemek için ölesiye

çaba harcadı. Sakalını kesmedi ama cüssesi, yaklaşık iki buçuk met-

relik boyu, geniş ve güçlü omuzları, onu halkın çoğundan ayırıyor,

kimliğini ortaya çıkarıyordu.

Pelerinine sıkıca sarındı ve kapüşonunu başına geçirdi; soğuk

rüzgarların yüksek tepelerden hâlâ estiği dünyanın bu kısmında, er-

ken baharda bu pek de sıra dışı bir davranış değildi. Otururken, -ki

çoğunlukla oturuyordu- bacak boyunun ortaya çıkmaması için ba-

caklarını sımsıkı kapıyordu ve yürürken çömeliyor, omuzlarını öne

çıkarıp bedenini kamburlaştırıyor, bir şekilde gerçek boyunu saklı-

yordu ama aynı zamanda daha yaşlı ve daha da önemlisi, daha az

korkutucu gözüküyordu.

Zekası sayesinde midir, yalnızca şans mıdır, yoksa kış sonrası

gelen ilk kervanda bir düzine tacirle beraber oluşundan mıdır bilin-

mez ama Wulfgar kasabaya kolaylıkla girmeyi başardı ve denetle-

me noktasını bir kez geçtikten sonra, kış yorgunu kasaba halkına

sunulan mal mülkün olduğu alelacele inşa edilmiş barakaların çev-

resinde dönüp dolaşan katardaki gruba karışmak için elinden gele-

nin en iyisini yaptı.

Her zamanki gibi huysuz gözüken Lord Feringal Auck, kervan

panayırını tam gün ziyaret etti. Kullanışsız denecek kadar süslü giy-

siler, hatta mor-beyaz kabarık pantolon giyen züppe adam ince, düz

285

^- "HÜ^-* R.A. SALVATORE

burnunu havaya kaldırıp daimi bir hor görme edasıyla kasıla kasıla

yürüyordu. Sergilenen mal mülke baktı ama hiçbir zaman -her ne

kadar hizmetlileri Lord için olduğu aşikar olan-bir takım özel par-

çalar alsalar da- yeterince ilgilenme lütfunda bulunmadı.

Vekilharç Temigast ve gnom sürücü -aynı zamanda iyi bir savaş-

çıydı- Liam Woodgate, o hizmetlilerin arasındaydı. Wulfgar,

Temigast'a güveniyordu ama Liam onu gördüğü an oyun kesinlikle

sona ererdi.

Arkadan, "Etkileyici bir gölge yayıyor, öyle değil mi?" diyen

alaycı bir ses geldi ve Wulfgar dönüp gözleri Lord'un ve muhitinin

üzerinde olan kervan sürücülerinden birine baktı. "Feringal Auck..."

diye ekledi adam kıkırdayarak.

"Bana fazlasıyla sıra dışı bir karısı olduğu söylendi," diye ce-

vapladı Wulfgar.

"Leydi Meralda," dedi adam hafif uçan bir şekilde. "Ay kadar

güzel ve geceden daha tehlikelidir; saçları en karanlık geceden bile

daha karadır ve gözleri öylesine yeşildir ki ne zaman sana baksa

kendini yaz çimenlerinin içinde zannedersin. Evet ama

Auckney'deki her erkek onunla yatağa girmek ister."

"Çocukları var mı?"

"Bir oğlan," diye cevapladı adam. "Güçlü ve gürbüz bir erkek,

Tanrı'ya şükür yüz hatları Lord'a değil de annesine benziyor. Kü-

çük Lord Ferin. Bundan yalnızca bir ay önce tüm kasaba birinci yaş

gününü kutladı ve duyduğum kadarıyla ziyafette yenilenleri yenile-

mek için ekstra ambar satın alacaklamıış. Bazılarına göre kışlık er-

zakları bitmiş ve sabahtan beri etrafa saçılan paraları göz önünde

bulundurursak bu sözler yalandan çok gerçeğe yakın."

Wulfgar ticari kervanın uzak köşesine doğru ilerleyen Feringal

ve muhitine tekrar baktı.

"Ve bizler de pisboğaz Leydi Priscilla'nın aramızdan ayrılışının

ardından buradaki pazarın daha zayıf olacağından korkmuştuk."

Bu cümle Wulfgar'ın kulaklarını tırmaladı ve hızla adama dön-

dü. "Feringal'in?.."

"Kız kardeşi," diye onayladı adam.

"Öldü mü?"

286

ORK KRAL *HK

Adam homurdandı; bu olasılık karşısında en ufak bir rahatsızlık

duymamış gibiydi. Wulfgar, Priscilla Auck ile tanışma talihsizliği-

ne sahip herkesin bundan şüphesiz memnun olacağını düşündü.

"Luskan'da; bir yıldır orada. Geçen seneki pazarın ardından bu

kervanla geri döndü," diye açıkladı adam. "Leydi Meralda'yi hiçbir

zaman çok sevmedi; zira Feringal evleninceye kadar adamın başı-

nın etini yediği söyleniyor. Ne olduğunu bilmiyorum ama evlilikten

kısa bir süre sonra Priscilla'nın Auck Kalesi'ndeki vakti sona erdi

ve Meralda, Feringal'in varisiyle şişmanlayınca, buradaki etkisinin

daha da azalacağının farkına vardı. Dolayısıyla Luskan'a gitti ve

şimdi, ona ömrünün sonuna kadar yetecek -Tanrı merhamet etse ve

o ömür kısa olsa- kadar parayla orada yaşıyor."

"Kadının çevresindeki herkese merhamet etse demek istiyorsun

herhalde?"

"Aynen böyle söylüyorlar, evet."

Wulfgar başıyla onaylayıp gülümsedi; bu içten sırıtmanın nede-

ni Priscilla idi. Yeniden Lord Feringal'e baktı ve en büyük engeller-

den birinin, uyumsuz Leydi Priscilla'nın yolundan kalktığını düşü-

nerek kristal mavisi gözlerini kıstı.

"Priscilla, Auck Kalesi'ndeyse, canı ne kadar gitmek isterse iste-

sin, Lord Feringal yanında karısı olmadan kaleden ayrılmaya cüret

edemezdi. O ikisini birarada bırakamazdı!" dedi adam.

"Leydi Meralda'mn kervanı lorddan daha çok ziyaret etmek

isteyeceğini sanıyordum," diye belirtti Wulfgar.

"Ah! ama çiçekleri açmadan olmaz."

Wulfgar adama merakla baktı.

"Nadide lalelerin olduğu bir yatağa yatırıldı ve çiçekler yakında

açacak diye tahmin ediyorum," dedi adam. "Geçen sene böyle oldu;

ikinci on günlük sürece kadar, beyaz taç yaprakları açmadan paza-

ra gelmedi. Daha iyi, alışveriş meraklısı ve dolayısıyla daha da iyi

bir ruh hali ile Leydi Priscilla'nın yakında bizimle beraber

Auckney'den ayrılacağını biliyorduk."

Adam gülmeye başladı ama Wulfgar espriyi yakalayamadı. Yer-

leşim planını ve bahçelerin nerede olduğunu hatırlamaya çalışarak

küçük taş köprüden Auck Kalesi'ni çevreleyen ufak adaya doğru

287

p-* R.A. SALVATORE

baktı. Kalenin kare şeklindeki en küçük iç kalelerinden birinin tepe-

sine inşa edilmiş küpeşteyi fark etti. Wulfgar bakışlarını yeniden

Feringal'a çevirdi; adam pazarın uzak ucunda ayrılmak üzere hare-

kete geçmişti ve tehlike ortadan kalkınca Wulfgar da taciri minnet-

le selamlayarak kaleyi gözleyecek daha iyi bir yer bulmak üzere

harekete geçti.

Aradan çok geçmeden aradığı cevabı buldu; düz kule çatısında

küpeştelerin arkasında hareket eden bir kadın silueti gördü.

Auckney hiçbir tehdit altında değildi. Kasabada uzun zamandır

barış hakimdi. Bu atmosferle Wulfgar'm muhafızların genellikle te-

tikte durmanın çok ötesinde olduklarını öğrenmesi şaşırtıcı değildi.

Bu durumda bile iri adamın o küçük taş köprüyü fark edilmeden na-

sıl geçeceğine dair en ufak bir fikri bile yoktu; yapının altında güm-

bürdeyen sular yüzmeyi deneyemeyeceği kadar soğuktu; ayrıca hem

yakın kıyı hem de tepesinde kalenin durduğu küçük ada kıyıya vuran

köpüklü dalgaların tepesinde yükselen sarp kayalıklara sahipti.

İkilemine bir cevap arayarak uzun süre köprüyle oyalandı ve

sonunda belki de yalnızca o çiçeklerin açmasını beklemesi gerekti-

ğini, böylece Leydi Meralda ile pazarda karşılaşabileceğini kabul-

lenmek zorunda kaldığı sonucuna ulaştı. Bu düşünceyi pek de uy-

gun bulmadı, zira o esnada neredeyse hiç şüphesiz Lord Feringal ve

beraberindekilerle de karşılaşmak zorunda kalacaktı.

Bir öğleden sonra yakındaki bir meyhanenin duvarına yaslandı;

köprüye bakıyor, muhafızların hareketlerini dikkatle gözlemliyor-

du. Çok disiplinli değillerdi ama köprü o kadar dardı ki disiplinli ol-

malarını gerektirecek bir durum zaten yoktu. Bir at arabası kaleye

doğru ilerlerken Wulfgar doğruldu.

Sürücü Liam Woodgate değil; Vekilharç Temigast idi.

Wulfgar sakalını ovaladı, düşüncelerini tarttı ve tamamen içgü-

düsel olarak -hareketlerini yeniden düşünecek olsa cesaretini yitire-

ceğini biliyordu- Colson'u kapıp aracı köprüdeki muhafızların ve

kasaba halkının gözlerinden uzakta durdurabileceği bir noktaya

288

ORK KRAL *-*

cioğru yola koyuldu.

"Sevgili tacir, yana çekil," diye emretti Vekilharç Temigast

nazik bir şekilde. "Satılacak tablolarım var ve pazara karanlık çök-

meden ulaşmak istiyorum. Benim yaşımda bir adama karanlık er-

ken çöküyor, biliyor musun?"

Wulfgar'm pelerininin kapüşonunu indirip kimliğini açığa çıka-

rınca yaşlı adamın gülümsemesi yerini hiçliğe bıraktı.

"Wulfgar her zaman sürprizlerle dolu," dedi Temigast.

"İyi görünüyorsun," dedi Wulfgar ve sözlerinde ciddiydi. Belki

Temigast'ın beyaz saçı biraz dökülmüştü ama son yıllar adamda

pek de ağır izler bırakmamıştı.

"Bu..." diye sordu Temigast, başıyla Colson'u işaret ederek.

"Meralda'nın kızı."

"Sen aklını mı oynattın?"

Wulfgar yalnızca omuz silkti ve, "Kız annesiyle olmalı," dedi.

"Bunun kararı yaklaşık üç yıl önce verildi."

"O an öyle gerekiyordu," dedi Wulfgar.

Temigast koltuğunda geriye yaslandı ve sözleri başıyla onayladı.

"Bana Leydi Priscilla'nın buradan gittiği söylendi," dedi

Wulfgar ve Temigast gülümsemeden edemedi; bu tavır Wulfgar'ın

vekilharç konusunda yanılmadığını, adamın Priscilla'dan nefret et-

tiğini doğruluyordu.

"Auckney'i sevinçle doldurdu," diye itiraf etti Temigast. Dizgin-

leri koltuğa bıraktı ve şaşırtıcı bir çeviklikle aşağı inip kollarını

Colson'a doğru uzatarak Wulfgar'a yaklaştı.

Kız elini ağzına götürüp hızla geri çekildi, yüzünü Wulfgar'm

omzuna gömdü.

"Çekingen," dedi Temigast. Colson gizlice ona baktı ve adamın

gülümsemesi bütün yüzüne yayıldı. "Ve annesinin gözlerini almış."

"Harika bir kız ve şüphesiz çok güzel bir kadın olacak," dedi

Wulfgar. "Ama annesine ihtiyacı var. Onu kendi yanımda tutamam.

Bir çocuğa; hiçbir çocuğa uygun olmayan topraklara gidiyorum."

Temigast uzun süre adama baktı; ne yapması gerektiğinden emin

olmadığı açıktı.

"Endişeni paylaşıyorum," dedi Wulfgar ona. "Leydi Meralda'yı

289

„— 4"^" ·'·> R.A. SALVATORE

hiçbir zaman üzmedim ve hiçbir zaman üzmek de istemiyorum.'

"Benim sadakatim aynı zamanda kocasına da."

"Bu çocuğu reddederse nasıl da büyük bir aptallık eder."

Temigast yeniden duraksadı. "Durum karmaşık."

"Çünkü Meralda ondan önce başkasını sevdi," dedi Wulfgar

"Ve Colson da bunun bir anısı."

"Colson," dedi Temigast ve kız yeniden gizlice adama bakıp gü-

lümsedi; bunun karşılığında vekilharcın yüzü aydınlandı. "Güzel

bir kız için güzel bir isim." Wulfgar'a döndüğünde ciddileşti ve

doğrudan, "Benden ne istiyorsun?" diye sordu.

"Bizi Meralda'ya götür. Kızının ne kadar güzel bir çocuk oldu-

ğunu bırak da ona göstereyim. Kızdan bir daha ayrılmayacaktır."

"Peki ya Lord Feringal?"

"Senin sadakatine ve sevgine layık biri mi?"

Temigast durup düşündü. "Peki ya Wulfgar?"

Wulfgar sanki bu önemli değilmiş gibi omuz silkti ve aslında

Colson'la ilgili mecburiyetleriyle kıyaslanınca gerçekten önemli de

değildi. "Beni asmak istiyorsa önce..."

"Ondan bahsetmiyorum," diye araya girdi Temigast ve Colson'a

baktı.

Wulfgar'ın omuzları çöktü ve derin bir iç geçirdi. "Neyin doğru

olduğunu biliyorum. Şüphesiz kalbimi kıracak olsa da ne yapmam

gerektiğini biliyorum. Fakat bunun geçici bir kırılma olacağını

umuyorum; zira aylar ve yıllar geçtikçe Colson için doğru olanı

yaptığımdan, ona hak ettiği ve benim hiçbir zaman sunamayacağım

evi ve şansı verdiğiminden emin olacağım."

Colson, Temigast'a baktı ve adamın her hareketine keyifli bir

gülümsemeyle karşılık verdi.

"Emin misin?" diye sordu vekilharç.

Wulfgar dimdik, kıpırtısız durdu.

Temigast Auck Kalesi'ne, Leydi Meralda'nın çiçeklerini tuttuğu

iç kaleye baktı. "Gece çökmeden yine bu tarafa geleceğim," dedi.

"Boş bir araçla. Seni ona götürebilirim belki ama o andan sonra seni

tanımamazlıktan geleceğim. Sadakatim Wulfgar'a değil, Colson'a

bile değil."

290

ORK KRAL *-^Hr -^

"Bir gün öyle olacak," dedi Wulfgar. "Colson'a olacak demek

istiyorum."

Kız, Temigast'ı adamın karşı çıkamayacağı kadar fazla büyüle-

mişti-

Bir el, ağaç gövdesinin altındaki yumuşak toprağa hafifçe vurur-

ken Meralda'nm diğer elinin parmaklan pürüzsüz taç yapraklarına

nazikçe dokundu. Lalelerin yakında açacağını biliyordu; hatta belki

de bu akşam.

Meralda çiçeklere hafifçe şarkı söyledi; bu denizcilere ve dalga-

larda kaybolan kaşiflere ait eski bir şiirdi, zira ilk aşkını deniz al-

mıştı. Kelimelerin tamamım bilmiyordu fakat dörtlüklerdeki boş-

lukları mırıldanarak doldurduğundan ve bu da kulağa aynı şekilde

güzel geldiğinden bunun pek de önemi yoktu.

Fakat taşa hızla inen bir el şarkısını böldü ve kadın, bir merdive-

nin ucunu görünce aniden doğrulup çabucak geri çekildi. Derken

büyük bir el bahçe duvarına erişti; kadının üç metre uzağında bile

değildi.

Kadın gür siyah saçlarını savurdu ve davetsiz misafir başını

duvarın arkasından çıkarınca gözleri fal taşı gibi açıldı.

"Kimsin sen?" diye sordu kadın yeniden geri adım atıp adamın

susma talebini görmezden gelerek.

"Muhafızlar!" diye seslendi Meralda ve davetsiz misafir yer de-

ğiştirince kaçmak üzere döndü. Fakat karşısında adamın diğer elini

buldu, olduğu yerde donakaldı; sanki özenle işlenmiş bahçesindeki

bir çiçekmiş gibi oraya kök saldı. Adamın öteki eli küçük bir kızın-

kini tutuyordu.

Meralda, "Wulfgar?" diyecek oldu ama yüksek sesle söyleyecek

gücü bulamadı.

Adam kızı içeriye bıraktı ve Colson utangaç bir şekilde

Meralda "ya arkasını döndü. Wulfgar duvara iki eliyle tutunarak

kendini yukarı çekti. Kız adamın bacağına doğru gidip kolunu baca-

ğa doladı, utangaç bir şekilde saklanmaya devam ederken diğer eli-

291

-—' 'iHdr-* RA- SALVATORE

nin başparmağı ağzındaydı.

"Wulfgar?" diye yeniden sordu Meralda.

"Ba!" diye yakardı Colson, iki eliyle Wulfgar'a uzanarak. Adam

kızı kaldırıp kalçasına oturttuktan sonra başlığını çıkarıp kimliğim

tamamen ortaya çıkardı.

"Leydi Meralda," diye cevapladı.

"Burada olmaman gerek!" dedi Meralda ama gözleri sözcükleri-

ne ihanet etti, zira gözünü bile kırpmadan kıza; çocuğuna bakıyordu.

Wulfgar başını iki yana salladı. "Çok uzun zamandır uzaktaydım."

"Kocam bunu kabul etmez."

"Bu, ne onunla ne de benimle ilgili," dedi Wulfgar; sakin ve

kendinden emin ses tonu kadının bakışlarını yeniden ona yöneltme-

sine neden oldu. "Bu kızla, senin kızınla ilgili bir durum."

Meralda sarsıldı ve Wulfgar hafif bir rüzgarın kadını yere serme-

ye yeteceğini düşündü.

"Ona iyi bir baba olmaya çalıştım," diye açıkladı Wulfgar. "Hat-

ta annelik edecek bir kadın bile buldum, gerçi kadın öldü, hain ork-

lar tarafından öldürüldü. Ama tüm bunların bir üçkağıt olduğunu

biliyorum."

"Hiçbir zaman..."

"Kocanın davranışları bunu gerektirdi," diye hatırlattı Wulfgar

ve kadın sustu; bakışları bir kez daha yüzünü, 'ba'sının güçlü omzu-

na gömen utangaç çocuğa kilitlendi.

"Benim yolum çok zahmetli," diye açıkladı Wulfgar. "Colson

gibiler için fazla tehlikeli."

"Colson?" diye tekrarladı Meralda.

Wulfgar yalnızca omuz silkti.

"Colson..." dedi kadın yumuşak bir ses tonuyla ve kız bir an için

ona bakıp mahcup bir şekilde gülümsedi.

"Onun yeri annesinin yanı," dedi Wulfgar. "Gerçek annesinin."

"Ben babasının onu Buzyeli Vadisi'nde prenses olarak yetiştir-

meyi talep ettiğini sanmıştım," diye sert bir cevap geldi ve üçü de

dönüp içeri giren Lord Feringal'a baktı. Adam karısının yanına gi-

derken yüzü gergindi, Wulfgar'a nefretle bakıyordu.

Wulfgar bir ipucu edinmek amacıyla Meralda'ya baktı ama şaş-

292

ORK KRAL «—N

kına dönmüş yüzünde hiçbir şey bulamadı. Konuşmayı nereye çe-

keceğini anlamak için uğraşırken Meralda beklenmedik bir şekilde

öncülük etti.

"Colson onun çocuğu değil," dedi Auckney Leydisi. Feringal'i

ellerinden tuttu ve onu kendisine bakmaya zorladı. "Wulfgar hiçbir

zaman gasp..."

Sözcüklerini tamamlayamadan Feringal bir elini kadından kur-

tardı ve anladığını göstermek üzere başını sallarken parmağını kadı-

nı susturmak üzere onun dudaklarına götürdü.

Meralda onun ve Wulfgar'ın bunu bildiklerini fark etti. Feringal,

çocuğun Wulfgar'ın olmadığını, bir tecavüzün ürünü olarak doğma-

dığını biliyordu.

"Kızı, karını ve seni korumak için aldım," dedi Wulfgar,

Feringal ve Meralda'nın birkaç kalp atışı boyunca birbirlerinin göz-

lerinin içine bakmasına izin verdikten sonra. Feringal kaşlarını çatıp

ona baktı ve Wulfgar buna yalnızca omuz silkerek karşılık verdi.

"Çocuğu korumak zorundaydım," diye açıkladı.

"Ben..." diye cevap vermeye başladı Feringal ama durup başını

salladıktan sözlerini Meralda'ya yönelik devam ettirdi; "Ben onu

incitmezdim," dedi ve Meralda başıyla onayladı.

"Başka türlü düşünüyor olsaydım evliliğimize devam etmezdim,

sana bir mirasçı doğurmazdım," diye sessizce cevapladı Meralda.

Feringal yeniden Wulfgar'a baktığında kaşları tekrar çatıldı.

"Ne istiyorsun Buzyeli Vadisi oğlu?" diye sordu.

Yandan gelen bir takım sesler Wulfgar'ın Auckney Lordu'nun

bahçeye yalnız gelmediğini anlamasını sağladı. Hızla gelip

Feringal'i korumak üzere gölgelerin içinde bekleyen muhafızlar

vardı.

"Sadece doğru olanı yapmak istiyorum Lord Feringal," diye

cevap verdi. "Tıpkı yıllar önce doğru olduğunu düşündüğüm şeyi

yaptığım gibi." Omuz silkip Colson'a baktı, ondan ayrılacak olma

düşüncesi aniden kalbini delip geçti.

Feringal bakışlarını adamdan ayırmadı.

"Çocuk... Colson, Meralda'nın," diye açıkladı Wulfgar. "Önce

Meralda'nın niyetini öğrenmeden onu başka bir üvey anneye teslim

293

H*-« R.A. SALVATORE

etmeyeceğim."

"Meralda'nın niyeti mi?" diye tekrarladı Feringal. "Benim söz

hakkım yok mu?"

Auckney Lordu sözlerini tamamladığında Meralda elini onun

yanağına götürüp yüzünü kendisine çevirdi. "Yapamam," diye fısıl-

dadı.

Feringal bir kez daha parmaklarını dudaklarına götürerek kadını

susturdu ve Wulfgar'a döndü. "Şu an sana doğrultulmuş bir düzine

yay var," diye temin etti. "Ve hızla koşup seni alaşağı edecek bir dü-

zine muhafız. Liam Woodgate de aralarında bulunuyor; Buzyeli

Vadisi'nden Wulfgar'a hiç de sevgi beslemediğini bilirsin. Seni

Auckney'e dönersen ölüm cezasına çarptırılacağın konusunda uyar-

mıştım."

Meralda'nın yüzüne dehşet ifadesi yayıldı ve Wulfgar omuzları-

nı dikleştirdi. İçgüdüleri * -îıdite karşılık vermesini, büyülü bir şekil-

de Aegis-fang'i çağırmasını ve kibirli Feringal'e bir kavga çıktığı

takdirde ilk onun öleceğinin kesinliğini göstermesini söylüyordu.

Ama Wulfgar kendini tuttu ve gururunu denetim altına aldı.

Meralda'nın ifadesi ona rehberlik etti ve omzuna asılan Colson orta-

lığı kızıştırmamasını, bir tehdit unsuru oluşturmamasını talep etti.

"Kızın hatırına dosdoğru kaçmana izin veriyorum," dedi

Feringal ve hem Wulfgar'ın hem de Meralda'nın gözleri şaşkınlık-

tan fal taşı gibi açıldı.

Lord, Wulfgar'ı kovarcasına ellerini salladı. "Çek git hain ah-

mak. Duvarı aş ve uzaklaş. Sabrım taşıyor ve tamamen sona erdi-

ğinde tüm Auckney senin üzerine çöker."

Wulfgar bir süreliğine adam baktıktan sonra yeniden Colson'a

döndü.

"Kızı bırak," diye talep etti Feringal, Wulfgar onun uzaktaki

seyircilerin hatrına sesini yükselttiğini fark etti. "Kız bir bedel ve

artık Buzyeli Vadisi prensesi değil. Leydi Meralda'nın kanından

gelişiyle onu Auckney adma talep ediyor ve Wulfgar'ın Buzyeli

Vadisi kabilelerinin topraklarıma çökmeyeceğine dair verdiği sözün |

fidyesini alıyorum."

Wulfgar bu sözleri hazmetmek için bir da' ka harcadı, inanmaz I

294

ORK KRAL >~-*

bir şekilde başını iki yana sallıyordu. Her şeyi çözümlediğinde Lord

Feringal'i hızlı ve saygılı bir şekilde eğilip selamladı.

Meralda'ya, "Kocana olan inancın ve ona duyduğun sevgi yan-

lış değilmiş," dedi sessizce; yüksek sesle kahkaha atmak ve aynı

zamanda ağlamak istedi, zira bu izbe kasabanın züppe lordunun

böylesi bir büyüklük göstereceğini hiç düşünmemişti.

Fakat Wulfgar'ın oraya dönmekle doğru bir iş yaptığına dair

duyduğu neşe bir yana, kendisinin ve Feringal'in cömertliğinin

bedeli asla yadsınamazdı.

VVulfgar, Colson'u kol mesafesine aldı, sonra onu tekrar kendi-

ne çekip kucakladı, yüzünü kızın yumuşak saçlarına gömdü. "Bu

senin annen," diye fısıldadı; çocuğun onu anlamayacağını biliyor-

du. Yine de kendisine bunu yapması gerektiğini hatırlatıyordu. "An-

nen seni her zaman sevecek. Seni her zaman seveceğim."

Onu daha da sıkı kucakladı, yanağından öptü, sonra hızla doğru-

lup Feringal'e hızlı bir baş işareti yaptı.

Fikir değiştiremeden önce, kalbinin parçalanışına teslim olama-

dan önce VVulfgar, Colson'u Meralda'ya uzattı. Kadın kızı kendisi-

ne çekti. Kız, hüzün dolu ve iç parçalayıcı bir şekilde ona uzanıp

"Ba! Ba!" diye ağlamaya başladığında adam daha kızı tam olarak

bırakmamıştı bile.

VVulfgar gözyaşlarını savuşturdu, arkasını döndü ve duvarın öte-

sine geçti; beş metre aşağı, çimenlerin üzerine indi ve Auckney'in

ön kapılarından çıkıncaya kadar hiç durmadan koştu.

Her adımında çılgına dönmüş, "Ba! Ba!" çığlıklarını taşıyordu.

"Sen doğru olanı yaptın," dedi kendi kendine ama buna pek de

inanmadı. Dönüp Auck Kalesi'ne baktı ve bu dünyada kendisine en

çok güvenip en çok ihtiyaç duyan tek insana ihanet etmiş gibi his-

setti.

295

X

NESNEL AHLAK

Eğlence sesleri uzak tepenin ardından geldiğinden çevrede hiç-

bir ork olmadığından emin olan Tos'un Armgo doğal bir koltuk olan

taşların üzerine oturdu. Ya da belki de doğal değildir, diye düşündü;

küçük bir meranın ortasında yer alıyordu, kaba taslak bir daire şek-

lindeydi ve eskiden kalma, her dem taze ağaçlarla korunuyordu.

Belki de bu granit tahtı daha önceki bir işgalci inşa etmişti, zira çev-

reye saçılmış başka taşlar olsa da, bu iki tanesinin yerleştirilme şekli

-oturak ve arkalık- sanki kullanılmaya fazla müsaitti.

Her ne şekilde ve ne amaçla yapıldıysa Tos'un koltuktan ve ken-

disine sunduğu manzaradan hoşnuttu. O hiçbir yıldızın parıldama-

dığı, hiçbir tavanın fazla yukarıda olmadığı, fazla geniş ve uzak,

başka dünyaya ait veya dış boyut olarak bile adlandırılabilecek ışık-

sız Karanlıkaltı yaratığıydı. Her gece tepesinde süzülen gök kubbe

onun deneyimlerinin çok ötesindeydi ve sahip olduğunu bile bilme-

diği yerlere erişiyordu. Tos'un bir drowdu; erkek bir drow ve haya-

tını bu rolle sürdürürken şimdi, şu anın ihtiyaçlarına, gündelik ha-

yatta kalma becerisine katı bir şekilde bağlı olarak yaşıyordu. He-

defleri hep belliydi; temel ihtiyaçlara dayanıyordu, dolayısıyla

sınırları da kristal kadar belirgindi... Ev duvarının ve

Menzoberranzan olan mağaranın sınırları. Tüm hayatı boyunca

Tos'un'un arzularının sınırları Menzoberranzan'ın taş mağarasının

296

ORK KRAL *-§

tavanı kadar somut bir şekilde tepesinde asılı kalmıştı.

Ama bu sınırlar Battlehammer Klanı ve Mithril Salonu'nun elleriy-

le müthiş bir şekilde yenilgiye uğratıldıktan sonra Menzoberranzan'a

yaptıkları yolculuk sırasında Ev'ini terk etmesinin sebeplerinden biriy-

di. O felaketin ardından gelen kaosun yanı sıra, Kadın Yönetici

Yvonnel Baenre alaşağı edildikten sonra Tos'un, kaosun sonucunda

her ne olursa olsun kendi yerinin belirlendiğini anlamıştı. Ev'deki

savaşta ölebilirdi... soylu olarak, düşman savaşçılar için iyi bir ganimet

olurdu ve annesi onu pek az düşündüğünden, şüphesiz her kavganın en

ön saflarında olurdu. Ama kurtulsa dahi, Barrison Del'Armgo Evi

Menzoberranzan hiyerarşisinde en üst sıraya yükselmek için birden

yöneticisiz kalan Baenre Evi'nin savunmasızlığından yararlansa bile

Tos'un'un hayatı her zaman olduğu gibi olurdu; başka türlüsünü

ummaya cesaret bile edemezdi.

Dolayısıyla fırsattan yararlanmış ve kaçmıştı; özel bir imkan pe-

şinde değildi, herhangi bir hırsın ya da uçup giden hayalin peşine

düşmemişti. Orada, yıldızların altında otururken 'o halde neden

kaçtım?' diye düşündü.

Sen kral olacaksın, diye söz verdi beynindeki bir ses ve

Tos'un'u daldığı düşüncelerden uzaklaştırdı.

Tek bir söz söylemeden ve neredeyse hiçbir şey düşünmeden

drow koltuktan kalktı ve meranın karşısına doğru birkaç adım attı.

Bundan çok da uzun olmayan bir süre önce o noktaya kar iyice yer-

leşmişse de ardında yumuşak, çamurlu bir zemin bırakarak erimiş-

ti. Tahttan birkaç adım ileride Tos'un belindeki kılıcı çözüp yere bı-

raktı, sonra tekrar önceki noktasına dönüp arkasına yaslandı, düşün-

celerinin ışığın tuhaf noktacıkları arasında süzülmesine izin verdi.

"Neden kaçtım?" diye sordu kendisine sessizce. "Ne arzuladım?"

Kaer'lic, Donnia ve Ad'non'u; on günler boyu amaçsızca dolaş-

tıktan sonra aralarına katıldığı drow üçlüsünü düşündü. Onlarla ha-

yat güzeldi. Heyecan bulmuştu ve bir savaş başlatmıştı; temsili bir

savaştı ve ne de olsa var olan en iyi savaş bu idi. Hayvani Obould

Kaer'lic, Suun Wett'in boğazını ısırıp Tos'un'u hayatını kurtarmak

için kaçmak zorunda bırakıncaya kadar çarpıcı, zekice ve oldukça

eğlenceliydi.

297

j#* *H$"'"» R-A. SALVATORE

Ama o heyecan da, bir ork ordusunun, bir avuç insan iskanının

ve bir cüce krallığının kaderini kontrol etmek de Tos'un'un hiçbir

zaman arzuladığı ya da düşündüğü bir şey olmamıştı; ta ki koşullar

bunu onun ve üç komplocu arkadaşının karşısına çıkarıncaya

kadar...

O berraklık anında Karanlıkaltı duyarlılığına tamamen yabancı

bir gök kubbenin altında otururken 'Hayır,' diye düşündü. Onu

Barrison Del'Armgo Evi menzilinden çıkaran şey elle tutulur bir

arzu değildi. Aslında sınırları ortadan kaldırma arzusuydu, o hayal

her ne olursa, hayal kurmaya cüret etme ihtiyacıydı. Tos'un'un ve

diğer üç drowun -Leydi Lolth'a hizmet eden Kaerİic'in bile- öz-

gürlüklerinin peşine düşmelerinin sebebi drow kültürünün değiş-

mez yapısından kaçmaktan başka bir şey değildi.

Bunun ironisi Tos'un orada oturduğu süre boyunca aklını kurca-

lamıştı. "Drow kültürünün değişmez yapısı," dedi yüksek sesle, yal-

nızca ironinin tadını çıkarmak için. Zira drow kültürü Leydi

Lolth'un, Örümcek Kraliçe'nin, kaosun şeytan kraliçesinin ilkeleri-

nin öncülüydü.

"Kontrollü kaos o halde," diye karar verdi Tos'un keskin bir

kahkaha ile.

Ağaçlardaki hareketi fark ettiği an kısa kesilen bir kahkaha ile.

Tos'un gözünü o noktadan hiç ayırmadan taş koltuktan geriye

yuvarlandı, çömelerek ayağını ağaç kütüklerinin koyu renkli hatla-

rında belirip yok olan gölgeli şekil -büyük, kedigil şekli- ile kendi-

si arasındaki bir taşa doğru çevirdi.

Drow darbeye hazırlanarak yere bıraktığı kılıç kemerine en ya-

kın taşın ucuna doğru kolayca hareket etti. Fakat varlığını yaratığa

belli etmek istemeyerek olduğu yerde kaldı.

Ama sonra doğruldu, zira görkemli kedi ortadan kaybolmuştu,

sonunda hiçliğe dönüşen karanlık bir sisin içinde manevileşmişti.

Tos'un sadece bir an için bu tuhaf çevrede, hâlâ alışamadığı veya

kendini huzurlu hissetmediği bu gökyüzünün altında, hayal gücü-

nün kendisine oyunlar oynayıp oynamadığını merak etti.

Canavarın gerçekliğini kavradığında, kaynağını anımsadığında

taşın oradan sıçradı, ileri doğru dalışa geçerek kemerini aldı ve öy-

298

ORK KRAL *—*

leşine kusursuz hareket etti ki tekrar doğrulmadan önce kemerini

çoktan yerine takmıştı bile.

Drizzt'in kedisi! diye haykırdı düşünceleri.

Davetsiz kılıcından Dua et de öyle olsun! diyen beklenmedik,

istenmeyen cevap geldi. Önünde muhteşem bir zafer yatıyor!

Tos'un bu düşünceyle yüzünü buruşturdu. Kaer'lic'in Drizzt

Do'Urden hakkındaki korkularını anımsayarak Lolth 'un taraftarı...

diye bildirdi kılıca.

Rahibe, Menzoberranzanlı haydutla savaşma ihtimali karşısında

dehşete kapılmıştı, somut bir muhakeme ile Drizzt'in drow şehrine

getirdiği belanın tam da Leydi Lolth'u memnun edecek türden bir

kaos oluşundan korkmuştu. Buna Drizzt'in esrarengiz şansı ve bı-

çak kullanmadaki neredeyse doğaüstü becerisi eklenince içten içte

Leydi Lolth taraftarı olma düşüncesi hiç de abartılı gelmiyordu.

Ve Tos'un, tüm sayıgısızlığını da göz önünde bulundurarak,

Lolth'un isteklerine karşı gelen herkesi nahoş bir son beklediğini

oldukça iyi anladı.

Tüm bu düşünceleri Khazid'hea'ya kasti olarak gönderdiği tele-

patik bir mesaj takip etti ve kılıç birkaç dakikalığına tuhaf bir ses-

sizliğe gömüldü. Aslında Tos'un'a göre her şey son derece tuhaf bir

şekilde sessizleşmişti. Gözlerini kediyi en son gördüğü yer olan

çam ağaçlarına doğru dikti, elleriyle Khazid'hea'yı ve diğer, drow

yapımı, kılıcını ovuşturuyordu. Geçen her an onu gölgelere daha da

yaklaştırıyordu. Çaresizce hayvanın nereye gittiğini anlamaya çalı-

şırken gözleri, kulakları, koku alma duyusu, sahip olduğu tüm içgü-

düler kedinin yok olduğu noktada sabitleşmişti.

Ve böylece arkasında bir ses, kusursuz Menzoberran tonlamasıy-

la drow dilinde konuşup, "Guenhwyvar yorgundu, dolayısıyla onu

dinlenmesi için eve gönderdim," dediğinde neredeyse alçak, yumu-

şak botlarının ayağından çıkmasına sebep olacak kadar sıçradı.

Tos'un sanki şeytan Drizzt'in tam arkasında olduğunu düşünü-

yormuş gibi dönüp boş havayı bıçaklarıyla kesti.

Oysa tehlikeli drow oldukça uzaktaydı, rahat bir şekilde duru-

yordu, palaları kılıfındaydı, kolları pala saplarının üzerinde huzur

içinde dinleniyordu.

299

P-* R.A. SALVATORE

"Güzel bir kılıç taşıyorsun, Barrison Del'Armgo oğlu," dedi

Drizzt, başıyla Khazid'hea'yı işaret'ederek. "Drow yapımı değil

ama güzel."

Tos'un elini çevirdi ve yeniden Drizzt'e dönmeden önce bir anlı-

ğına bilinçli kılıçla ilgilendi. "Vadide buldum, aşağıda..."

"Kral Obould'la dövüştüğüm yerin aşağısında," diye tamamladı

Drizzt ve Tos'un başıyla onayladı.

"Onu almaya mı geldin?" diye sordu Tos'un ve Khazid'hea zih-

ninde savaş düşüncesinin kaynamasına neden oldu.

Üzerine atla ve onu alaşağı et! Drizzt Do 'Urden 'in kanını içe-

ceğim!

Drizzt, Tos'un'un huzursuzca irkildiğini fark etti ve bu surat as-

manın kaynağının Khazid'hea olduğundan şüphelendi. Drizzt, ra-

hatsız edici bilinçli kılıcı, egosunun hiçbir konuşmada sessiz kala-

mayacağını anlayacak kadar uzun süre taşımıştı. Tos'un'un, sanki

taş surdan yankılanıp geri dönen sözcüklerinin sesini dinliyormuş

gibi, kendi ses uyumunu ölçme şekli daima var olan Khazid'hea'nm

sürekli istilasını açığa çıkardı.

"Karşımda bulduğum bu tuhaflığı görmeye geldim," diye cevap-

ladı Drizzt. "Barrison Del'Armgo oğlu yüzeydeki dünyada tek başı-

na yaşıyor."

"Sana benzer bir şekilde."

"Neredeyse hiç," dedi Drizzt kendi kendine gülerek. "Benim so-

yadını tek başınalığımdan geliyor ve Matron Malice Evi'yle hiçbir

akrabalığım ya da ilişkim yok."

"Tıpkı benim kendi Evi'mi terk edişim gibi," diye ısrar etti

Tos'un, yine o yapmacık ses uyumuyla.

Drizzt onunla bu iddiayı tartışacak değildi, zira aslında yeterin-

ce mantıklıydı; ama tabii ki Tos'un'u heybetli Evi'nin menzilinin

dışına çıkaran olaylar suçsuzluktan başka her şeyi barındırıyor ola-

bilirdi. "Bir kadın yönetici anneye hizmet krala hizmetle takas edil-

di," diye bildirdi Drizzt. "İkimiz için de böyle gözüküyor."

Tos'un her ne cevap verecektiyse kendini tuttu ve başını yana

çevirdi; şüphesiz içten içe açıklamayı düşünüyordu.

Drizzt küçümseyici tavrını ve bilgiç gülümsemesini gizlemedi.

300

ORK KRAL *~m

"Ben hiçbir krala hizmet etmiyorum," diye ısrar etti Tos'un ve

bunu davetsiz kılıcın araya girmesine izin vermeyecek bir hız ve

güçle yaptı.

"Obould kendini kral olarak adlandırıyor."

Tos'un başını iki yana salladı, yüz ifadesi karmakarışıktı.

"Obould'u güneye gelmeye teşvik eden entrikada yer aldığını

inkar mı ediyorsun?" diye sordu Drizzt. "Bu konuşmayı iki ölü ar-

kadaşınla da yapmıştım, tabii ki... Yoksa öldürdüğüm çiftle olan

ilişkini de mi yadsıyorsun? Obould'la savaşmaya geldiğimde seni

rahibenin yanında gördüğümü unutma."

"Ben, Ev'siz bir avare, kime gidebilirdim ki?" diye karşılık verdi

Tos'un. "Başıboş dolanırken bahsettiğin kişilere rastladım. Tek ba-

şıma ve umutsuzken bana sığınak sundular ve bunu reddedemez-

dim. Ne senin cüce arkadaşlarına ne de insanların yerleşim birimle-

rine baskın yaptık."

"Obould'u kışkırttınız ve bölgeye felaket getirdiniz."

"Obould bizim tarafımızdan -yani arkadaşlarım tarafından, zira

benim bu işte hiçbir rolüm yok- kışkırtılmadan zaten binleriyle yola

koyulmuştu."

"Böyle olduğunu söylemek zorundasın."

"Böyle olduğunu söylüyorum. Hiçbir ork kralına hizmet etmiyo-

rum. Fırsatım olsa onu öldürürdüm."

"Böyle olduğunu söylemek zorundasın."

"Onun Kaer'lic Suun Wett'in boğazını parçalayışını izledim!"

diye kükredi Tos'un.

"Ve ben diğer iki arkadaşını öldürdüm," diye hızla cevabı yapış-

tırdı Drizzt. "Senin mantığına göre fırsatın olsa beni de öldürür-

dün."

Bu Tos'un'un sadece bir anlığına susmasına neden oldu. "Tam

olarak öyle değil," dedi.

Fakat Khazid'hea düşüncelerinin arasına ısrarlı bir şekilde,

Önce onun saldırmasına izin vermel cümlesini aşıladığında yeniden

yüzünü buruşturdu.

Drow, "Obould'da şerefli bir yan bulmuyorum, kokuşmuş ork-

larda da öyle. Onlar birer dışkı, " diyerek sözlerine devam ederken

301

*-* R.A. SALVATORE

kılıç kışkırtmaya devam etti, Tos'un'u ileri atılıp Drizzt'i öldürme-

ye teşvik ediyordu.

Lafları yeniden kesildi, ses tonu düzensizleşti ve Drizzt

Khazid'hea'nın ona yakardığını anladı. Drizzt hafif bir adım atıp

Tos'un'un sağına geçti, zira Khazid'hea'yı sağ eliyle tutuyordu.

"Değerlendirmelerin doğru olabilir," diye karşılık verdi Drizzt.

"Ama ben de onları öldürmeden önce arkadaşlarında şerefli bir yan

bulmadım." Biraz olsun sözlerinin bir saldırıya yol açabileceğini

düşündüğünden ellerini uygun şekilde kılıçlarının kabzalarına doğ-

ru kaydırdı ama Tos'un olduğu yerde durdu.

Orada öylece kalakaldı, titriyordu, Drizzt onun kılıcın öldürücü

niyetine karşı içsel bir savaş verdiğine kanaat getirdi.

"Orklar bir kez daha saldırdı," diye belirtti Drizzt ve kendisine

Innovindü'in kaderini hatırlatınca ses tonu değişti, düşünceleri ka-

rardı. "Aykorusu'na ve cücelere."

"Onlar eski düşmanlar," diye cevapladı Tos'un, sanki verilen

haber tamamen gerçekçi ve hiç de beklenmedik değilmiş gibi.

"Kaostan zevk alan kışkırtıcılar -aslında mutlak kafa karışıklığı ile

başarı bulan şeytan kraliçeye tapanlar- tarafından dürtükleniyorlar."

"Hayır," diye cevapladı Tos'un açıkça. "Söz ettiğin bensem..."

"Çevrede başka drow var mı?"

"Hayır, hayır," dedi Tos'un.

"Böyle söylemen icap ediyor."

"Aykomsu elflerinin yanında savaştım."

"Kaosa hizmet ediyorsa neden yapmayasın ki? Tos'un kendi

kârını elde ettiği sürece savaşı hangi tarafın kazanacağını önemse-

diğinden şüphe ederim."

Drow, ikna olmamış bir şekilde, başını iki yana salladı.

"Ve Aykorusu'nda," diye devam etti Drizzt, "orklarm saldırısı

kurnazca ve koordineliydi... hem de kişinin aptal goblin ırkı sürü-

sünden bekleyebileceğinden çok daha fazla." Sözlerini tamamladı-

ğında Drizzt'in palaları, sanki birden peydahlanmışlar gibi ellerin-

deydi, hareketi öylesi hızlı ve akıcıydı. Kendisine Tos'un'un,

Melee-Maghthere'de, muhtemelen efsanevi Uthegental'ın gözeti-

minde eğitilmiş bir drow savaşçısı olduğunu anımsatarak bir kez

302

ORKKRAL *-4

daha sola sokuldu. Barrison Del'Amigo Evi savaşçıları vahşi ve

doğrudan saldırılarıyla bilinirdi. Onun dişli bir rakip olduğuna şüp-

he yoktu, Drizzt bunun farkındaydı ve Tos'un'un taşıdığı kılıcı bir

an olsun aklından çıkaramıyordu.

Drizzt, Tos'un'un, yeterince ağırlık verilerek savrulduğu takdir-

de muhtemelen kendisinin büyülü bıçaklarını ikiye ayıracak kadar

güçlü bir silah olan, Khazid'hea ile yalnızca kısa hamleler yapabil-

mesini sağlamaya çalışarak sağa yöneldi.

"Aralarında yeni bir general var; yaşayan olan en kurnaz ve sinsi

ork," diye cevapladı Tos'un, her sözcükle yüzü çarpılıyordu; Drizzt

onun Khazid'hea'nın davetsiz müdahelerine engel olmaya çalıştığı-

nı net bir şekilde anladı.

Tos'un'un içsel mücadelesinin aşikar gerçekliği bir şekilde

Drizzt'i kararsız kıldı, zira Drizzt'in varsaydığı her şey doğruysa bu

drow katil kılıca neden karşı geliyordu?

Fakat düşünceleri daha o yola saparnadan Drizzt bir kez daha

Innovindil'i düşündü ve yüzü karardı. Kaybettiği arkadaşının inti-

kamını almaya can atarak kıklıçlarını döndürdü.

"Melee-Magthere'de eğitilmiş bir savaşçıdan daha mı kurnaz?"

diye sordu. "Menzoberranzan'da yetişmiş olandan daha mı sinsi?

Elflerden drovvların nefret ettiğinden daha çok mu nefret ediyor?"

Tos'un tüm bu sorular boyunca başını iki yana salladı. "Elflerle

birlikteydim," diye karşı çıktı.

"Ve onları kandırıp kaçtın; yöntemlerini bilerek kaçtın."

"Her ne kadar bunu yapabilecek olsam da giderken hiçbirini öl-

dürmedim..."

"Çünkü bunu yapmayacak kadar kurnazsın," diyerek araya girdi

Drizzt. "Barrison Del'Armgo Evi oğlundan daha azını beklemez-

dim zaten. Kaçışın sırasında saldırıp birkaçını öldürdüğün takdirde

Aykorusu elflerinin senin ahlaksızlığını ve kendilerini büyük bir

saldırının bekliyor olduklarını anlayacaklarını biliyordun."

"Yapmadım," dedi Tos'un, çaresizce başını iki yana sallayarak.

"Hiçbir..." durdu ve Khazid'hea düşüncelerine hücum edince yüzü-

nü buruşturdu.

Arkadaşının kılıcını senden alacak! Ben olmadan yalanların elf

303

f~« R.A. SALVATORE

rahiplerinin sorgusuna direnemeyecek. Kalbinin derinliklerini öğ-

renecekler.

Tos'un güçlükle nefes aldı. Hiç istemediği bir şekilde tuzağa dü-

şürülmüştü, yenemeyeceğine inandığı bir düşmanla karşı karşıyay-

dı. Drizzt'ten Obould'dan kaçtığı gibi kaçamazdı.

Öldür onu! diye talep etti Khazid'hea. Avucunda benimle Drizzt

Do 'Urden ölecektir. Kellesini Obould 'a götür!

"Hayır!" diye bağırdı Tos'un duyulur bir şekilde -ve Drizzt

durumu anlayarak gülümsedi- ork kral içgüdüsel olarak geri çekil-

mesine neden oluyordu, bu, Khazid'hea'nın şüphesiz anladığı bir

duyguydu.

O halde kellesini Menzoberranzan'a götür, diye önerdi kılıç ve

Tos'un'un mantığı bir kez daha karşı çıktı; çünkü Karanlıkaltı'nın

merhametsiz koridorlarından geçerek drow şehrine yalnız dönecek

gücü yoktu.

Ama kılıcın cevabı da yine hazır bekliyordu. Dnark'a

Menzoberranzan'ın arkadaşlığını vaat et. Sana şehre dönüşünde

eşlik edecek savaşçılar verecektir, orada onlara ihanet edecek ve

bir Menzoberranzan kahramanı olarak mekanına hükmedeceksin.

Tos'un iki kılıcını da sımsıkı kavradı ve Kaer'lic'in Drizzt hak-

kındaki uyarılarını düşündü. Fakat daha Khazid'hea karşı bile çıka-

madan drow bunu kendi kendine yaptı, zira Kaer'lic'in, Drizzt'in

Lolth hatrına hareket ediyor oluşu şüpheden başka bir şey değildi ve

bu şüphe de oldukça tuhaftı doğrusu ama karşısında duran ölümcül

durum son derece gerçek görünüyordu.

Ve Drizzt tüm bunlara tanıkık etti; Tos'un'un düşüncelerindeki

korku ve duyguların pek çoğunu fark etti; dolayısıyla Barrison

Del'Armgo oğlu kendisine doğru atıldığında palalarını aniden, ne-

redeyse hiç çaba harcamadan önünde çapraz birleştirdi.

Tos'un ikili hücuma geçti, Khazid'hea ve diğer kılıcı Drizzt'in

bıçaklarının eksenini geçen bir hamle savurdu. Drizzt kollarını ge-

nişçe iki yana açtı, savunma duruşu ile her bir palası Tos'un'un kı-

lıçlarına karşı koydu.

Avantaj elde eden Drizzt kıvrık bıçaklarının olanak sağladığı

muazzam duruşa geçti. Daha geleneksel bir savaşçı hücumu rakibi-

304

ORK KRAL *-m

ne geri çevirirdi ama bu hamleyi bekleyen Tos'un gerçek bir avan-

taj sağlamayı engelleyecek kadar hızlı geri çekilmiş olurdu. Dolayı-

sıyla Drizzt palalarını Tos'un'un kılıçlarına çevirdi, kılıçları daha da

sıkıştırmak için palaların eğiminden yararlandı, böylece onları daha

etkili bir şekilde bertaraf edebilir ve hatta rakibinin, onu çabucak öl-

dürmesini sağlayacak kadar, dengesini kaybetmesine bile neden

olabilirdi.

Anlık bir bilek hareketiyle palalarını çevirdi.

Ama Khazid'hea...

Tos'un, Drizzt'in palasının kabzasına güçlü kılıçla sertçe vura-

rak karşı hamlede bulundu; inanılmayacak kadar keskin olan kılıç

saplanıp Drizzt'in hareketini durdurdu. Tos'un sağ ayağıyla ileri,

sol ayağıyla geri adım attı, Drizzt'in savrulan palalarından kurtulur-

ken kusursuz bir denge sağladı.

Felaketi gören Drizzt aniden döndü, sağ elindeki palası

Buzölüm'ü kendisini dengesiz bırakıp hamle yapmasını sağlayacak

şekilde ileri çıkarmak yerine sert biçimde çapraz tuttu. Parıltı'yı

doğrudan korkunç Khazid'hea'nm aşağısına doğru indirdi, zira güç-

lü kılıcın Parıltı'yı ikiye ayırmasını engellemesi için tek şansı bu

idi. Tos'un kurtulma anma kadar onu takip etti, sonra Drizzt'e doğru

atıldı tabii ki ve Buzölüm son anda karşısına çıkıp Khazid'hea'nm

bıçağını sıyırarak havaya kıvılcımlar saçtı.

Drizzt yarı döndü ve Tos'un sol kılıcını rakibinin açıkta kalan

kısmına doğru savurdu.

Ama Drizzt'in öbür kolunun altından Parıltı belirdi, hamleyi te-

miz bir şekilde bertaraf etti ve Drizzt birden kollarını açarken

Buzölüm, Tos'un'un kılıcını yana devirmek üzere harekete geçti.

Parıltı, Khazid'hea'ya eş değer bir öfkeyle karşılık verdi. Tos'un

geri sıçradı, Drizzt de aynısını yaptı; ikili yeniden daireler çiziyor,

birbirlerinin hareketlerini ölçüp biçiyordu.

Drizzt rakibinin iyi olduğunu fark etti. Düşündüğünden çok

daha iyiydi. Parıltı'ya bir bakış atmayı başardı ve Khazid'hea'nm

hamlesiyle yarılan yerin yanı sıra bir de Buzölüm'ün önceden pü-

rüzsüz olan yüzeyindeki çentiği gördü.

Tos'un gevşek bir hamle yaptı, sahte ve ani bir saldırıyla önce

305

P-« R.A. SALVATORE

sol kılıcını ileri savurup ardından Khazid'hea ile birkaç hızlı darbe-

de bulundu. Her saldırıyla ileri doğru hareket ediyor, Drizzt'i onu

engellemeye ve savunmaya mecbur kılıyordu. Khazid'hea'nın pala-

larına her dokunuşuyla Drizzt yüzünü buruşturdu; korkunç kılıcın

palalarını kırmasından korkuyordu.

Oyunu Tos'un'un kurallarına göre oynayamayacağını fark etti.

Khazid'hea araya karışırken olmazdı. Uthegental'in altında eğitil-

miş bir savaşçı karşısında normalde yapacağı gibi bir savunma po-

zisyonu alıp aşırı agresif davranışlarla birleşen öfkesinin sonunda

Tos'un'u bitkin düşürmesini sağlayamıyordu.

Khazid'hea'nın saldırıları durur durmaz Drizzt ileri atıldı, pala-

larını yukarı kaldırıp ellerini ani bir senlikle yuvarladı. Ellerini sağa

sola hareket ettirdikçe palaları Tos'un'a tekrar tekrar çeşitli açılar-

dan hızlı hamleler savuruyordu.

Tos'un'un savunması Drizzt'in hareketlerinin aynasıydı, eller

çevriliyor, kılıçlar ileri geri dönüyor, eşit bir uyumla birbirlerinin

üzerlerine yuvarlanıyordu.

Drizzt sıkı durdu ve darbelerini kısa tuttu; Tos'un'un

Khazid'hea'ya yüklenmesine izin vermeye hevesli değildi. Bunun,

kılıcın halis kötücüllüğünün ve gücünün Tos'un'un tek olası avan-

tajı olduğunu düşündü ve kılıç olmadan, Menzoberranzan'daki en

büyük silah üstadını yenen Drizzt zafere ulaşırdı.

Ama Tos'un onun sallanan öfkesine denkti, her hareketini öngö-

rüyor ve hatta Drizzt'in ritmini aksatan birkaç kısa karşı saldırıda

bulunmayı da beceriyordu ve bunlardan bir tanesi Drizzt'in ani

dönüşü ve savunması olmasıydı onu kesinlikle tüketirdi. Şaşkına

uğrayan Drizzt saldırıyı daha da baskın kıldı, kollarını daha geniş

açıyor, saldırı açısını daha çarpıcı biçimde değiştiriyordu.

Tos'un'un sol omzuna doğru bir-iki-üç hamle savurdu, son sa-

vuşturma ile aniden döndü ve bu sırada kendini daha da aşağı itti;

böylece her iki palası da Tos'un'un sağ tarafına yöneldi.

Khazid'hea'nın onu aşağıdan bertaraf etmesini bekledi ama Tos'un

hamlenin yapıldığı tarafa doğru dönerek bloke etmek için drow kılı-

cını kullandı. Dönerken Khazid'hea'yı sağ omzuna doğru sapladı.

Drizzt darbenin en şiddetli kısmından kurtuldu ama kılıcın om-

306

ORK KRAL *-*

zundaki palayı geçip uzun, acı dolu bir yara açışını hissetti. Drizzt

hızla öne doğru atılıp ileri yuvarlandı, sonra da kendisini takip eden

Tos'un'la yüzleşmek üzere döndü.

Sıra Tos'un'daydı, öfkeyle hareket ediyor, kusursuz bir denge ve

ölçülü bir hızla dönüyor, hamleler savuruyordu.

Acıyı ve sağ tarafından akan sıcak kanı görmezden gelen Drizzt

o yoğunluğa aynı şekilde karşılık verdi; sağdan soldan, yukarıdan

aşağıdan saldırıları bertaraf ediyor, kılıçlar çınlayıp çarpışırken

uzun tek bir nota çıkarıyorlardı. Khazid'hea'nın her savuşturmasıy-

la Drizzt, sanki kendisine fırlatılan bir yumurtanın kırılmasını önle-

mek üzere yakalamaya çalışırcasına kılıcı daha yumuşak tutuyor,

temas haline kendi palasını geri çekiyordu. Gerçi bu daha külfetliy-

di, daha kati ve zaman alıcıydı ve böylesi yoğun konsantrasyonlu

bir savunma gereksinimi devinirliğini ve saldırı imkanını yeniden

elde etmesini engelliyordu.

Korunaklı meranın çevresinde dönüp durdular, Tos'un bastırı-

yor, yorulmuyor, her hamleyle kendine güveni daha da artıyordu.

Drizzt, Tos'un'un buna hakkı olduğunu kabul etmek zorunday-

dı, zira muhteşem, akıcı bir şekilde dövüşüyordu ve Drizzt ancak o

zaman Tos'un'un Khazid'hea ile kendisinin izin vermeyi reddettiği

şeyi yaptığını fark etti. Tos'un kılıcın düşüncelerine sızmasına izin

veriyordu, Khazid'hea'nın içgüdülerini kendine aitmiş gibi izliyor-

du. Bütünleyici bir ilişki yaratmışlardı; bu, kılıcın ve kullanıcısının

tam olarak birleşmesiydi.

Drizzt durumun daha da kötü olduğunu fark etti; Khazid'hea

onu tanıyordu, hareketlerini bir sevgili kadar iyi biliyordu, ne de

olsa Drizzt, kılıcı, Kral Obould'a karşı yaptığı çaresiz bir savaşta

kullanmıştı.

Böylece kendisini dehşete düşürecek bir şekilde Tos'un'un yu-

varlanışını, temel çapraz ve bertaraftan sonra ikinci atılma hareketi-

ni nasıl böylesi kolaylıkla öngördüğünü anladı. Böylece kendisini

ikileme düşürecek bir şekilde öldürücü bir hamle yapamama nede-

nini anladı. Khazid'hea onu tanıyordu ve kılıç düşüncelerini okuya-

mıyor olsa bile Drizzt Do'Urden'in savaş tekniklerini gayet iyi bili-

yordu. Ve Tos'un, Khazid'hea'nın her hücumuna kendini adadığın-

307

^~-« R.A. SALVATORE

dan kılıç ve eğitimli drow savaşçısı bir ortak yaşam, bilgi ve içpu

dü, yetenek ve anlayış birleşimi bulmuşlardı; bu da aynı şekilde

hasar vericiydi.

Bir anlığına Drizzt, sonunda kendisini Tos'un Armgo'ya ulaştır-

dıktan sonra bitap düşen Guenhvvyvar'ı geri göndermemiş olmayı

diledi.

Aslında bunu sadece bir anlığına diledi, zira Tos'un ve

Khazid'hea tekrar, aç bir şekilde, saldırıya geçtiler; drow kılıçlarını

eş zamanlı bir şekilde yukarı ve aşağı savurdu, sonra çapraz tuttu ve

birkaç ters el hareketinin ardından geri çekti.

Tos'un onu takip ettikçe Drizzt geri çekildi. Hamlelerin yarısını

bertaraf etti -çoğunlukla daha tehlikesiz olan drow kılıcıyla yapılan-

ları- ve diğer yarısını da kaçarak atlattı. Drow savaşçısı ve güçlü kı-

lıcının sırrını çözmeye ^Mısırken Tos'un'un baskı yapmasına izin

vererek karşı saldırıda bulunmadı.

Bir hamleyi bertaraf ederek geri adım attı. Yeniden geri adım attı

ve gidecek fazla yerinin kalmadığını, granit tahta yaklaştığını anla-

dı. Daha çok bertaraf etmeye, daha az geri çekilmeye başladı, tah-

tın kalın granitinin topuğuna değişini hissedinceye kadar adımları

daha yavaş ve daha ölçülüydü.

Drizzt'in gidecek yeri kalmadığını anladığı belli olan Tos'un

daha agresif bir şekilde yüklendi, aşağıdan bir ikili hamle yaptı. Bu

harekete şaşıran Drizzt çapraz bir ikili hamleyle karşılık verdi. Bu

tam da uygun olan bertaraf hareketiydi; palalarını kendisine yöne-

len iki kılıca çapraz tutmuştu. Drizzt bu hareketin sırrını uzun za-

man önce çözmüştü. Savunmacının berabere kalmanın ötesinde bir

avantaj umudu olmadığını anlayışından önce.

Tos'un'un bunu tahmin edeceğini, hamlesinin ikinci kısmına

geçtiği an; aşağıda tutulan bıçaklarının üst kısmına ayağını savurur-

ken fark etmişti ve böylece Tos'un karşılık verdiğinde Drizzt geçi-

ci önlemini çoktan almıştı.

Tos'un'un yüzünü tekmeledi. Tos'un geriledi ve kılıçlarım hava-

ya kaldırdı, niyeti tekmeleyen, zaten tuhaf bir hareket yapan

Drizzt'in dengesini yitirmesini sağlayarak onu yere sermekti.

Ama Drizzt tekmesini kısa tuttu, gerçi bu tekme zaten Tos'un'un

308

ORK KRAL *~~iğ=*f -^

yüzü dışında bir yere ulaşamazdı ve devinirlik açısını yukarı doğru

yönelterek Tos'un'un itişini bu yön değişimini destekleyecek şekil-

de kullandı. Drizzt doğrudan yukarı sıçradı ve havada perende atıp

granit tahta inmesini sağlayacak bir sıkı dönüşe geçti; böylece karşı

ağırlık ortadan kalktığında dengesini yitirip sendeleyen Tos'un

oldu.

Bir Armgo'nun tipik hareketi olarak Tos'un kükreyip yeniden

ona doğru atıldı, Drizzt'in kolaylıkla kendini kurtardığı hamleler

savurdu. Koltuğun tepesindeyken avantaj Drizzt'teydi ama Tos'un

onu koltuktan indirmek için saf agresiflikten faydalanmayı denedi,

kendinden geçmiş bir şekilde kılıçlarını sallayıp durdu. Bir kuvvet-

li darbe kalçalarını geriye çekmesiyle Drizzt'e erişemeyip

Khazid'hea'yı tahtın arkasına sertçe gönderdi. Bir çatırtı ve kıvıl-

cımla kılıç granitte bir oyuk açtı.

"Ne kazanmana ne de kaçmana izin vereceğim!" diye haykırdı

Drizzt o an; granit, her ne kadar kılıcı durdurmamış olsa da,

Tos'un'un ritmini kesinlikle bozduğunda.

Drizzt hücum konumuna geçti, her harekete ağırlığını vermek

üzere avantajlı konumundan yararlanarak güçlü ve doğrudan ham-

lelerle Tos'un'a saldırıyordu. Tos'un yukarı kaldırdığı kılıçlarına art

arda inen, kollarına uyuşma dalgaları yayan kılıçlarla geri çekilme-

meye çalıştıysa da Drizzt, onu ayaklarını doğru düzgün tutmasını

bile engelleyecek denli çeşitli açılardan savunma yapmaya zorlu-

yordu. Kısa bir süre sonra sendeleyerek düşmekten başka çaresi kal-

mamıştı ve Drizzt oradaydı, tahttan sıçramış neredeyse Tos'un'un

kılıçlarını elinden alan etkili bir ikili pala hamlesiyle üzerine geli-

yordu.

Drizzt, "Kazanmana izin vermeyeceğim!" diye bir kez daha

haykırdı, BuzölümTe Tos'un'un drovv yapımı kılıcını yana savuştu-

rurken sözcükleri, iç gücünün serbest kalışıyla dile getiriyordu.

Ve o an Drizzt'in her şeyi bitirebileceği andı, zira Parıltı'nın

hamlesi, dönüşü, ters yuvarlanışı Khazid'hea'nm Buzölüm'ün ikin-

ci hareketini engelleyemeyecek kadar uzağa yönelmesini sağlamış-

tı; bir dönüş ve hamle bıçağı Tos'un'un göğsüne saplardı.

Drizzt öldürmek istemedi; içindeki tüm öfke Innovindil içindi.

309

R.A. SALVATORE

Kozunu oynadı.

"Yeniden muhteşem Khazid'hea'yı kullanacağım!" diye bağırri

baskı uygulamak yerine muharebeyi keserek. Yalnızca birkaç kal

atışı boyunca birkaç adım geriledi; Tos'un'un yüzüne aniden yayı-

lan şaşkınlık dalgasını görecek kadar uzundu.

"Bana kılıcı ver," diye talep etti Drizzt.

Tos'un iki büklüm oldu ve Drizzt anladı. Zira Khazid'hea'ya

uzun zamandır arzuladığı şeyi vermişti; Khazid'hea'nın duymazdan

gelemeyceği sözcükleri dile getirmişti. Khazid'hea'nın sadakati

yalnızca Khazid'hea'yaydı ve Khazid'hea her şeyden çok Drizzt

Do'Urden tarafından kullanılmak istemişti.

Tos'un sendeledi, Drizzt saldırdığında kılıçlarını savunma po-

zisyonuna güçlükle getirebildi. Parıltı belirdi, Buzölüm belirdi ama

keskin yüzleri değil... Kabzalar birbiri ardına Tos'un'un yüzüne

indi. Tos'un'un iki kılıcı da savruldu ve Tos'un da onlarla birlikte

yeniden yere yapıştı. Çabucak toparladı ama yeterince çabuk değil-

di. Drizzt'in çizmeleri göğsüne bastırdı ve Buzölüm boynuna da-

yandı; keskin ucu direndiği takdirde ona hızlı ölüm sözü veriyordu.

"Cevaplayacağın çok şey var," dedi Drizzt.

Tos'un geriye yaslandı ve derin bir iç çekti, tüm bedeni mutlak

boyun eğmeyle rahatlamıştı, zira gerçekten ölüme mahkum olduğu-

nu yadsıyamazdı.

310

23

X

SİYAH VE BEYAZ

Nanfoodle bir ayağını kaldırdı ve ayak başparmakları ile zemin-

de küçük daireler çizdi. Elleri arkasında birbirine kenetlenmiş duran

gnom bir belirsizlik ve telaş imgesiydi. Nanfoodle ve Regis cücenin

özel odasına girdiklerinde, oturup bir sonraki hamlelerini tartışıyor

olan Bruenor ve Hralien şaşkınlık içinde birbirlerine baktılar.

Bruenor gnomun dehşetinin kaynağını tahmin ederek "Pekala

eğer çevrilemiyorsa, öyle olsun," dedi. "Ama üzerinde çalışmaya

devam edeceksin; buna şüphen olmasın!"

Nanfoodle bakışlarını yukarı kaldırıp Regis'e baktı, sonra

Regis'in başıyla yaptığı onaylama hareketinden destek bulup yeni-

den cüce kralına döndü ve omuzlarını dikleştirdi. "Cüce lisanına da-

yanan eski bir dil," diye açıkladı. "Muhtemelen kökenleri

Hulgorkyn'e ve şüphesiz Dethek runlerine dayanıyor."

"Kargacık burgacık yazıların bir kısmını tanıdığımı düşünmüş-

tüm," diye cevapladı Bruenor.

"Bununla beraber Orkça'ya daha yakın," diye açıkladı

Nanfoodle ve Bruenor güçlükle nefes aldı.

"Cücorkça?" dedi Regis sırıtarak ama bunu komik bulan tek kişi

kendisiydi.

"Lanet orklarm benim Delzoun atalarımın sözcüklerinin bir kıs-

mını kullandığını mı söylüyorsun?" diye sordu Bruenor.

311

»-* R.A. SALVATORE

Nanfoodle başını iki yana salladı. "Bu dilin nasıl oluştuğu bana

getirdiğiniz parşömenlerle açıklanamayacak bir gizem. Dilbilimsel

etki oranına bakarak kaynağın yan yana yer alıp eklendiğini söyle-

yebilirim."

"Dokuz Cehennem adına neler geveliyorsun sen?" diye sordu

Bruenor; sesi sabırsız bir akıntıya kapılmaya başlıyordu.

"Daha çok eski Orkça parçaları eklenmiş eski Cücece gibi," diye

açıkladı Regis; Bruenor'un çatık kaşlarını mutsuz cüce kralının kar-

şısında henüz dile getirilmemiş olan en önemli haberlerle susup kal-

mış gibi gözüken Nanfoodle'dan kendisine yöneltmesine neden

oldu.

"Pekala, neyin ne olduğunu söylemek için köpeklerle konuşma-

ları gerekti," dedi Bruenor ama hem Regis hem de Nanfoodle dile

getirdiği her sözcükle başlarını iki yana salladılar.

"Bundan daha derin," dedi Regis, gnomun yanına gelerek.

"Cüceler ork deyişlerini almadılar, dili kendininkilere kaynaştırdılar."

"Yıllar, hatta on yıllar alacak bir şey," dedi Nanfoodle. "Böylesi

bir dil karışımı tarihte tüm ırklar arasında görünen bir şeydir fakat

her meydana gelişinde sebep aşinalık ve kültürel bağlardır."

Çift yeniden sessizliğe gömüldü ve Bruenor ile Hralien durmak-

sızın birbirlerine baktılar. Sonunda Bruenor doğrudan, "Ne demek

istiyorsun?" diye soracak cesareti buldu.

"Cüceler ve orklar, sizin bulduğunuz şehirde birlikte, yan yana

yaşadılar," dedi Nanfoodle.

Bruenor'un gözleri yuvalarından fırladı, güçlü elleri koltuğunun

kollarına sertçe indi ve sanki yerinden sıçrayıp hem gnomu hem de

buçukluğu boğazlayacakmış gibi öne atıldı.

"Yıllar boyu..." diye ekledi Regis, Bruenor koltuğa yeniden yer-

leşir yerleşmez.

Cüce neredeyse paniğe kapılmış gibi duran Hralien'e baktı.

"Anauroch'un diğer tarafında Vaasa'nm boş arazilerinde

Palischuk isimli bir kasaba var," dedi elf omuz silkerek; sanki ha-

berler görüldüğü kadar beklenmedik veya imkansız değilmiş gibi.

"Yarı-orklar, istisnasız hepsi, bölgedeki iyi kalpli halkla müttefik-

ler."

312

ORK KRAL e-~*

"Yarı-orklar mı?" diye kükredi Bruenor. "Yarı orklar yarı insan-

lardır ve lanet dikenler yeterince can yakmazsa yazgı kirpiyle boy

ölçüşmektir. Ama burada benim halkımdan bahsediyoruz. Atalarım-

dan!"

Hralien sanki bu o kadar da şok edici bir şey değilmiş gibi yeni-

den omuz silkti ve hızla konuşmaya, elfın bu ifşadan belki de eğle-

niyor olduğunu anlayacak kadar uzun süre, ara verdi.

"Onların ataların olduğunu bilmiyoruz," diye belirtti Regis.

"Gauntlgrym, Delzoun'un evi," diye cevabı yapıştırdı Bruenor.

"Orası Gauntlgrym değildi," dedi Nanfoodle, boğazını temizle-

dikten sonra, "Değildi," diye yineledi, Bruenor kaşlarını çatıp ona

baktığında.

"Peki ne idi o zaman?"

"Baffenburg isimli bir şehir," dedi Nanfoodle.

"Hiç duymadım."

"Ben de öyle," diye cevapladı gnom. "Muhtemelen Gauntlgrym

zamanlarından kalma ama senin tarihinde anlatılan şehir olmadığı-

na şüphe yok. Ne o boyuta ne de o etkiye sahip."

"Bizim gördüğümüz muhtemelen ana şehrin bir uzantısıydı,"

diye ekledi Regis. "Gauntlgrym değildi."

Bruenor koltuğu iyice gömüldü, başını iki yana sallıyor, nefesi-

nin altından bir şeyler geveliyordu. Karşı çıkmak istedi ama ortada

bunu yapmasını sağlayacak olgular yoktu. Her şeyi tekrar düşünün-

ce aslında zemindeki deliğin Gauntlgrym'e çıktığına dair hiçbir ka-

nıta sahip olmadığını, hiçbir haritanın bölge yakınlarında eski

Delzoun anavatanının bulunduğuna dair bir işaret göstermediğini

fark etti. Oranın Gauntlgrym olduğunu düşünmesini sağlayan aslın-

da kendi coşkulu arzusuydu, Mithril Salonu'na Moradin'in erde-

miyle sadece bu amaç için dönmüş olduğuna duyduğu inançtı.

Nanfoodle söze girdi ama Bruenor onu susturup hem onu hem

de Regis'i bir el hareketiyle odadan uzaklaştırdı.

"Bu, değersiz bir şey olduğu anlamına gelmiyor..." diye söze

başladı Regis ama Bruenor yine elini sallayıp her ikisini de kovdu;

ardından bir işaretle Hralien'i de kovdu... Bu korkunç ifşa anında;

orklar saldırır ve Alustriel nihai eyleme katılmazken kederli cüce

313

R.A. SALVATORE

Kozunu oynadı.

"Yeniden muhteşem Khazid'hea'yı kullanacağım!" diye bağırd,

baskı uygulamak yerine muharebeyi keserek. Yalnızca birkaç kalrî

atışı boyunca birkaç adım geriledi; Tos'un'un yüzüne aniden yayı.

lan şaşkınlık dalgasını görecek kadar uzundu.

"Bana kılıcı ver," diye talep etti Drizzt.

Tos'un iki büklüm oldu ve Drizzt anladı. Zira Khazid'hea'ya

uzun zamandır arzuladığı şeyi vermişti; Khazid'hea'nın duymazdan

gelemeyceği sözcükleri dile getirmişti. Khazid'hea'nın sadakati

yalnızca Khazid'hea'yaydı ve Khazid'hea her şeyden çok Drizzt

Do'Urden tarafından kullanılmak istemişti.

Tos'un sendeledi, Drizzt saldırdığında kılıçlarını savunma po-

zisyonuna güçlükle getirebildi. Parıltı belirdi, Buzölüm belirdi ama

keskin yüzleri değil... Kabzalar birbiri ardına Tos'un'un yüzüne

indi. Tos'un'un iki kılıcı da savruldu ve Tos'un da onlarla birlikte

yeniden yere yapıştı. Çabucak toparladı ama yeterince çabuk değil-

di. Drizzt'in çizmeleri göğsüne bastırdı ve Buzölüm boynuna da-

yandı; keskin ucu direndiği takdirde ona hızlı ölüm sözü veriyordu.

"Cevaplayacağın çok şey var," dedi Drizzt.

Tos'un geriye yaslandı ve derin bir iç çekti, tüm bedeni mutlak

boyun eğmeyle rahatlamıştı, zira gerçekten ölüme mahkum olduğu-

nu yadsıyamazdı.

310

SİYAH VE BEYAZ

Nanfoodle bir ayağını kaldırdı ve ayak başparmakları ile zemin-

de küçük daireler çizdi. Elleri arkasında birbirine kenetlenmiş duran

gnom bir belirsizlik ve telaş imgesiydi. Nanfoodle ve Regis cücenin

özel odasına girdiklerinde, oturup bir sonraki hamlelerini tartışıyor

olan Bruenor ve Hralien şaşkınlık içinde birbirlerine baktılar.

Bruenor gnomun dehşetinin kaynağını tahmin ederek "Pekala

eğer çevrilemiyorsa, öyle olsun," dedi. "Ama üzerinde çalışmaya

devam edeceksin; buna şüphen olmasın!"

Nanfoodle bakışlarını yukarı kaldırıp Regis'e baktı, sonra

Regis'in başıyla yaptığı onaylama hareketinden destek bulup yeni-

den cüce kralına döndü ve omuzlarını dikleştirdi. "Cüce lisanına da-

yanan eski bir dil," diye açıkladı. "Muhtemelen kökenleri

Hulgorkyn'e ve şüphesiz Dethek runlerine dayanıyor."

"Kargacık burgacık yazıların bir kısmını tanıdığımı düşünmüş-

tüm," diye cevapladı Bruenor.

"Bununla beraber Orkça'ya daha yakın," diye açıkladı

Nanfoodle ve Bruenor güçlükle nefes aldı.

"Cücofkça?" dedi Regis sırıtarak ama bunu komik bulan tek kişi

kendisiydi.

"Lanet orkların benim Delzoun atalarımın sözcüklerinin bir kıs-

mını kullandığını mı söylüyorsun?" diye sordu Bruenor.

311

P~* R.A. SALVATORE

Nanfoodle başını iki yana salladı. "Bu dilin nasıl oluştuğu bana

getirdiğiniz parşömenlerle açıklanamayacak bir gizem. Dilbilimsel

etki oranına bakarak kaynağın yan yana yer alıp eklendiğini söyle-

yebilirim."

"Dokuz Cehennem adına neler geveliyorsun sen?" diye sordu

Bruenor; sesi sabırsız bir akıntıya kapılmaya başlıyordu.

"Daha çok eski Orkça parçaları eklenmiş eski Cücece gibi," diye

açıkladı Regis; Bruenor'un çatık kaşlarını mutsuz cüce kralının kar-

şısında henüz dile getirilmemiş olan en önemli haberlerle susup kal-

mış gibi gözüken Nanfoodle'dan kendisine yöneltmesine neden

oldu.

"Pekala, neyin ne olduğunu söylemek için köpeklerle konuşma-

ları gerekti," dedi Bruenor ama hem Regis hem de Nanfoodle dile

getirdiği her sözcükle başlarını iki yana salladılar.

"Bundan daha derin," dedi Regis, gnomun yanına gelerek.

"Cüceler ork deyişlerini almadılar, dili kendininkilere kaynaştırdılar."

"Yıllar, hatta on yıllar alacak bir şey," dedi Nanfoodle. "Böylesi

bir dil karışımı tarihte tüm ırklar arasında görünen bir şeydir fakat

her meydana gelişinde sebep aşinalık ve kültürel bağlardır."

Çift yeniden sessizliğe gömüldü ve Bruenor ile Hralien durmak-

sızın birbirlerine baktılar. Sonunda Bruenor doğrudan, "Ne demek

istiyorsun?" diye soracak cesareti buldu.

"Cüceler ve orklar, sizin bulduğunuz şehirde birlikte, yan yana

yaşadılar," dedi Nanfoodle.

Bruenor'un gözleri yuvalarından fırladı, güçlü elleri koltuğunun

kollarına sertçe indi ve sanki yerinden sıçrayıp hem gnomu hem de

buçukluğu boğazlayacakmış gibi öne atıldı.

"Yıllar boyu..." diye ekledi Regis, Bruenor koltuğa yeniden yer-

leşir yerleşmez.

Cüce neredeyse paniğe kapılmış gibi duran Hralien'e baktı.

"Anauroch'un diğer tarafında Vaasa'nın boş arazilerinde

Palischuk isimli bir kasaba var," dedi elf omuz silkerek; sanki ha-

berler görüldüğü kadar beklenmedik veya imkansız değilmiş gibi.

"Yarı-orklar, istisnasız hepsi, bölgedeki iyi kalpli halkla müttefik-

ler."

312

ORK KRAL *-^£H" -—

"Yarı-orklar mı?" diye kükredi Bruenor. "Yarı orklar yarı insan-

lardır ve lanet dikenler yeterince can yakmazsa yazgı kirpiyle boy

ölçüşmektir. Ama burada benim halkımdan bahsediyoruz. Atalarım-

dan!"

Hralien sanki bu o kadar da şok edici bir şey değilmiş gibi yeni-

den omuz silkti ve hızla konuşmaya, elfın bu ifşadan belki de eğle-

niyor olduğunu anlayacak kadar uzun süre, ara verdi.

"Onların ataların olduğunu bilmiyoruz," diye belirtti Regis.

"Gauntlgrym, Delzoun'un evi," diye cevabı yapıştırdı Bruenor.

"Orası Gauntlgrym değildi," dedi Nanfoodle, boğazını temizle-

dikten sonra, "Değildi," diye yineledi, Bruenor kaşlarını çatıp ona

baktığında.

"Peki ne idi o zaman?"

"Baffenburg isimli bir şehir," dedi Nanfoodle.

"Hiç duymadım."

"Ben de öyle," diye cevapladı gnom. "Muhtemelen Gauntlgrym

zamanlarından kalma ama senin tarihinde anlatılan şehir olmadığı-

na şüphe yok. Ne o boyuta ne de o etkiye sahip."

"Bizim gördüğümüz muhtemelen ana şehrin bir uzantısıydı,"

diye ekledi Regis. "Gauntlgrym değildi."

Bruenor koltuğu iyice gömüldü, başını iki yana sallıyor, nefesi-

nin altından bir şeyler geveliyordu. Karşı çıkmak istedi ama ortada

bunu yapmasını sağlayacak olgular yoktu. Her şeyi tekrar düşünün-

ce aslında zemindeki deliğin Gauntlgrym'e çıktığına dair hiçbir ka-

nıta sahip olmadığını, hiçbir haritanın bölge yakınlarında eski

Delzoun anavatanının bulunduğuna dair bir işaret göstermediğini

fark etti. Oranın Gauntlgrym olduğunu düşünmesini sağlayan aslın-

da kendi coşkulu arzusuydu, Mithril Salonu'na Moradin'in erde-

miyle sadece bu amaç için dönmüş olduğuna duyduğu inançtı.

Nanfoodle söze girdi ama Bruenor onu susturup hem onu hem

de Regis'i bir el hareketiyle odadan uzaklaştırdı.

"Bu, değersiz bir şey olduğu anlamına gelmiyor..." diye söze

başladı Regis ama Bruenor yine elini sallayıp her ikisini de kovdu;

ardından bir işaretle Hralien'i de kovdu... Bu korkunç ifşa anında;

orklar saldırır ve Alustriel nihai eyleme katılmazken kederli cüce

313

*-* R.A. SALVATORE

kralı sadece yalnız kalmak istiyordu...

Bruenor ertesi sabah Hralien'i Mithril Salonu'nda görünce

"Hâlâ burada mısın elf?" diye sordu. "Cüce yöntemlerinin güzelli-

ğini görüyorsun o halde?"

Hralien cüce kralının kaderine boyun eğmiş kahkahasını paylaş-

tı. "Metinlerin gerçek yüzünü görmek ilgimi çekiyor. Ve ben..."

durdu ve bir an için Bruenor'a dikkatle bakıp ekledi; "Bugün böy-

lesi iyi bir ruh halinde olduğunu görmek güzel. Gnomun dünkü keş-

finin seni suratsız yapacağından korkmuştum."

Bruenor onu defedercesine elini salladı. "Yalnızca yazıları eşe-

ledi. Bazı cüceler lanet orklara güvenecek kadar aptal olabilirler.

Bunun bedelini şehirleri ve canları ile ödemiş olabilirler... ve bu se-

nin halkın, Leydi Alustriel ve Obould'u deliğine tıkmakta tereddüt

eden herkes için bir ders olabilir. İstiyorsan benimle gel, zira şu

anda gnomun yanına gidiyorum. O ve Gümbürgöbek benim emrimi

yerine getirip gece boyu çalıştılar. Haberleri Alustriel ve surda çalı-

şan arkadaşlarına ileteceğim. Bu tartışmada Aykorusu adına konuş

elf ve gel planlarımızı birlikte yapalım."

Hralien başıyla onayladı ve kavisli tüneller boyu Bruenor'u

takip etti; alt katlardan geçip Regis ve Nanfoodle'ın sıkı çalıştığı

küçük, mum ışığıyla aydınlatılan bir odaya geldi. Parşömenler pek

çok masaya yayılmış, kağıt ağırlıkları ile sabitlenmişti. Lavanta ko-

kusu odanın içine işlemişti; bu, Nanfoodle'ın her bir eski yazıya ve

bir duvara asılmış olan goblene dikkatle uyguladığı koruyucu iksir-

lerin yan etkisiydi. İmgenin çoğunluğu hâlâ karanlıktı "ama bazı kı-

sımları açığa çıkarılmıştı. Bu görüntü Bruenor'un korkudan sinme-

sine neden oldu; çizimdeki cüceler ve orklar savaş halinde veya bir

yarış halinde bile değillerdi. Birliktelerdi, iç içe geçmiş gündelik

işlerini yapıyorlardı.

Bir metni çözümlemekle uğraşan Regis içeri giren çifti karşıladı

fakat bir parşömen üzerine eğilip kamburunu çıkarmış, yüzünü sol-

gun ve çatlak kağıda gömmüş olan Nanfoodle onlara dönmedi bile.

314

ORK KRAL *-«

"Çok da yorgun gözükmüyorsun Gümbürgöbek," diye suçlaya-

rak selamladı Bruenor.

"Gözlerimin önünde açılan bir kayıp dünyayı gözlüyorum," diye

cevap verdi. "Yakında yere yığılacağımdan eminim ama şimdi

değil."

Bruenor başıyla onayladı. "Öyleyse gecenin sana eski şehir hak-

kında daha çok şey anlattığını söylüyorsun," dedi.

"Dilin kodunu çözdüğümüz için adımlarımız hızla büyüyor,"

dedi Nanfoodle, başını incelediği parşömenden bir an için bile kal-

dırmadan. "Yolculuğunuz sırasında bazı ilginç metinler bulup getir-

diniz."

Bruenor birkaç kalp atışı boyunca, ayrıntılı bilgi almayı bekle-

yerek ona baktıysa da kısa süre sonra gnomun, işine tamamen gö-

mülmüş olduğunu fark etti. Cüce, Regis'e döndü.

"Şehir başlangıçta daha çok cücelerindi," diye açıkladı Regis.

Koltuğundan sıçradı ve masanın pek çok kenarından bir tanesine

geçip oraya yayılmış olan parşömene baktı, sonra sıradakine doğru

ilerledi. "Bu," diye açıkladı, "ork sayısının nasıl arttığını gösteriyor.

Tüm çevreden geliyorlardı ama cüceler daha çok Gauntlgrym gibi

yerlere bağlı kaldılar; ki burası tabii ki yer altındaydı ve cüce duyar-

lılığını daha çok cezbediyordu."

"Yani sıra dışı bir topluluktu?" diye sordu Hralien.

Regis, emin olamadığından, omuz silkti.

Bruenor, Hralien'e bakıp aşikar ve kibirli bir doğrulama ile başı-

nı salladı; elf ve buçukluk Bruenor'un tarihinin iğrenç orklarla iç

içe geçmesini istemediğini gayet açık bir şekilde anladılar.

Nanfoodle, sonunda başını parşömenden kaldırıp, "Fakat uzun

süreli bir düzendi," diyerek araya girdi. "En az iki yüz yıl."

"Orklar atalarıma ihanet edinceye kadar," diye diretti Bruenor.

"Bir şey şehri yok edip, donmuş toprakları eriterek tüm mekanı

ani ve tek bir felaketle yer altına gömünceye kadar," diye düzeltti

Nanfoodle. "Ve bu orkların yaptığı bir şey değildi. Duvardaki gob-

lene bak; Baffenburg'un çöküşünden sonra olduğu yerde kaldı ve

bu çöküş iki taraftan biri tarafından yapılmış olsaydı şüphesiz yerin-

den kaldırılırdı. 'Taraf olduklarını düşünmüyorum, kralım."

315

P~» R.A. SALVATORE

"Peki, bunu nereden biliyorsun?" diye ısrarla sordu Bruenor. "o

parşömen sana bunu açıklıyor mu?"

"Orklar tarafında bir ihanet belirtisi yok; en azından düzenin ol-

duğu yerlere yakın kısımlarda," diye açıkladı gnom, oturduğu yer-

den inip Regis'in bulunduğu taraftaki masanın karşısındaki başka

bir parşömene doğru ilerleyerek. "Ve goblen... Önceleri sorunlar

vardı. Tek bir ork reisi orkların cücelerin yanında yer almasını sağ-

lıyordu. Sonra öldürüldü."

"Cüceler tarafından mı?" diye sordu Hralien.

"Kendisi tarafından," dedi Nanfoodle, başka bir parşömene doğ-

ru ilerleyerek. "Ve ardından çalkantılı bir süreç başladı."

"Bana öyle geliyor ki tüm bu süreç zaten çalkantılıymış," dedi

Bruenor homurdanarak. "Lanet orklarla beraber yaşanamaz!"

"Anlayabildiğim kadarıyla ara sıra çalkantılar oluyormuş," diye

onayladı Nanfoodle. "Ve yıllar geçtikçe düzelmiş; kötüleşmemiş."

"Orklar buna bir son verinceye kadar," diye homurdandı

Bruenor. "Aniden, ork hainliğiyle."

"Zannetmiyorum..." diye söze başladı Nanfoodle.

"Ama sadece tahminde bulunuyorsun, bundan öte bir şey yap-

mıyorsun," dedi Bruenor. "Sonu neyin getirdiğini bilmediğini az

önce kabul ettin."

"Her bulgu..."

"Pöh! Tahmin yürütüyorsun."

Nanfoodle bu sözleri kabul etmek zorunda kalarak eğilip selam

verdi. "Bu şehre gidip orada, kütüphanede bir atölye kurmayı ger-

çekten çok isterim. Büyüleyici bir şey ortaya çıkardın Kral Bru..."

"Zamanı geldiğinde," diyerek araya girdi Bruenor. "Şu an bu

sözlerin çağrısına kulak veriyorum. Obould'dan kurtulalım ve ork-

lar, en başından beri beklediğimiz gibi, dağılıp gitsin. Bu bizim sa-

vaş çağrımız gnom. Moradin beni bu yüzden buraya geri gönderdi

ve bana, orası Gauntlgrym olsun olmasın, o deliğe gitmemi söyle-

di!"

"Ama o..." diye itiraz etmeye başladı Nanfoodle fakat sesi silik-

leşti; zira Bruenor'un ona kulak asmadığı aşikardı.

Başı heyecan ve enerji ile sallanan Bruenor çoktan Hralien'e

316

ORK KRAL *-~M

dönmüştü. Eliyle elfın omzuna vurdu ve hızla odadan çıkarken

Hralien'i uykusundan uyandırıp peşinden sürekledi; yalnızca

Nanfoodle'ı azarlamak üzere durdu; "Ve ben hâlâ oranın

Gauntlgrym olduğunu düşünüyorum!"

Nanfoodle çaresizce Regis'e baktı. "Olasılıklar..." diye belirtti

gnom.

"Görünüşe bakılırsa hepimiz dünyayı farklı algılıyoruz," diye

cevapladı Regis neredeyse Bruenor yüzünden utanç duyduğunu

gösteren bir omuz silkmeyle.

"Bu buluş bir örnek değil mi?"

"Neyin örneği?" diye sordu Regis. "Nasıl bittiğini bile bilmiyo-

ruz veya neden bittiğini."

"Drizzt, Obould'un krallığının kaçınılmazlığından bahsetmişti,"

diye hatırlattı Nanfoodle.

"Ve Bruenor bunun aksini yapmaya kararlı. Son gördüğümde

Bruenor, Drizzt değil Bruenor, Mithril Salonu'nun ordusunu yöne-

tiyordu ve çevredeki krallıkların saygısını kazanmıştı."

"Korkunç bir savaş tepemize çökmek üzere," dedi gnom.

"Kral Obould-Bol Ok ile başlamış olan bir savaş," diye cevapla-

dı buçukluk.

Nanfoodle iç çekti ve odanın dört bir yanına yayılmış olan par-

şömenlere baktı. Masadan masaya koşup hepsini toz duman etme

arzusuna direnmek için bütün iradesini kullanmak zorunda kaldı.

Cüce kralına daha çok deşifre edilmiş metin göstererek "Adı

Bowug Kr'kri idi," diye açıkladı Regis, Bruenor'a.

"Bir ork mu?"

"Bir ork filozof ve büyücü," diye cevapladı buçukluk. "Kütüp-

hanede gördüğümüz heykellerin ona ait olduğunu düşünüyoruz ve

belki onun öğrencilerine."

"Yani orkları cüce şehrine getiren o muydu?"

"Öyle düşünüyoruz."

"Siz ikiniz çok fazla düşünüyor, pek az cevap veriyorsunuz,"

317

W-* R.A. SALVATORE

diye kükredi Bruenor.

"Elimizde yalnızca birkaç eski metin var," diye cevapladı Regis.

"Hâlâ hepsi tam bir muamma."

"Tahminler."

"Spekülasyon," dedi Regis. "Ama orada orkların cücelerle yaşa-

dığını ve bu Bowug Kr'kri'nin toplumun liderlerinden biri olduğu-

nu biliyoruz."

"O şehrin ne kadar uzun süre ayakta kaldığına dair daha iyi bir

tahmininiz var mı? Yüzyıllar dediniz ama size inanmıyorum."

Regis omuz silkip başını iki yana salladı. "Nesiller boyu olmalı.

Yapıları ve dili gördün."

"Ve bu yapıların kaç tanesi orklar gelmeden önce cüceler tara-

fında inşa edildi?" diye sordu Bruenor aptal bir gülümsemeyle.

Regis'in verilecek cevabı yoktu.

"Lanet orklara duyulan güvenle alaşağı edilmiş bir cüce krallığı

olabilir," dedi Bruenor. "Aptal cüceler hain köpeklere daha iyi kom-

şuluk edebilmek için ork dilinden çok şey aldılar."

"Öyle düşünmüyoruz..."

"Siz çok şey düşünüyorsunuz," diyerek araya girdi Bruenor.

"Sen ve gnom gerçek olduğunu bildiklerimizden böylesi farklı şey-

ler bulmaya o kadar heveslisiniz ki. Yalnızca aynılarını bulmaya de-

vam ederseniz sadece daha fazla aynısı olur. Fakat gözlerinizi o de-

liğe girmeye yetecek kadar yuvalarından fırlatan bir şey bulacak

olursanız işte o zaman bu uğruna dans edilecek bir şey olur."

"Ne o kütüphaneyi ne de içindeki heykelleri biz inşa ettik," diye-

rek karşı çıktı Regis. Şimdiye kadar hiç görülmeyen bir kibir ve ke-

sinlikle konuşuyordu. Ve Bruenor'un açıklamlarının yanlış oldu-

ğundan tabii ki emin değildi, zira aslında o ve Nanfoodle gerçekten

fazlasıyla tahminde bulunuyordu. Asıl bulmaca parçaları yerine

oturmaktan çok uzaktı. İçini doldurmak bir yana henüz labirentin

sınırlarını bile birleştirememişlerdi.

O sırada, Bruenor'un kendisine daha önce yaptığı davete karşı-

lık olarak içeri Hralien girdi.

"Her şey aydınlanıyor elf," diyerek selamladı Bruenor. "O şehir

bir uyarı. Alustriel'in planına uyacak olursak karşımızda ölümü bu-

318

ORK KRAL *-*

lacak ve bir cüce kralının gelecekte keşfedeceği toza bulanmış bir

artifekt olacağız."

"Sabit bir pay isteyen halkım da Alustriel kadar suçlu, Kral

Bruenor," diye itiraf etti Hralien. "Obould'un binleri ile savaşmak

üzere Surbrin'i geçme düşüncesi göz korkutucu; karşılığında büyük

bir keder ve kayıp yaşanmadan gerçekleşemez."

"Peki, arkamıza yaslanıp oturarak ne bulacağız?" diye sordu

Bruenor.

Aykorusu'ndaki ork saldırısında bir düzine arkadaşını daha yeni

kaybetmiş ve cüce suruna yapılan saldırıya birebir tanıklık etmiş

olan Hralien'in, bu sorunun cevabını tahmin edebilmesi için hayal

gücünü kullanmasına gerek yoktu.

"Onlarla doğrudan savaşamayız," dedi Bruenor. "İşte kör talih

bu. O kokuşmuş şeylerden çok fazla var." Durdu ve kıllı başını

onaylarcasına sallayarak sırıttı. "Tabii onlar bize ara ara, parça par-

ça saldırmadığı sürece. Aykorusuna giden ve benim surlarıma gelen

grup gibi. Buna hazırlıklı olsaydık etrafta çok fazla ölü ork olurdu."

Hralien onayını hafif eğilip selam vererek belirtti.

"Dolayısıyla Drizzt haklıydı," dedi Bruenor. "Her şey en üstteki

ile ilgili. Obould'dan kurtulmaya çalıştı ve neredeyse başardı. Ce-

vap buydu ve hâlâ da öyle... Sadec o lanet Obould'dan kurtulabilir-

sek tümünü alaşağı ederiz."

"Zor bir görev," dedi Hralien.

"Moradin işte bu yüzden beni oğlanlarıma bağışladı," dedi

Bruenor. "Onu öldüreceğiz elf."

"Öldürecek miyiz?" diye sordu Hralien. "Obould'un krallığının

merkezine saldıracak bir ordunun başını mı çekeceksin?"

"Pöh, bu sadece o köpeklerin istediği şey. Bunu Drizzt'in dene-

diği yolla yapacağız. Küçük bir grup... kesinlikle daha iyi..." Durdu

ve yüzü gölgelendi.

"Kızım gitmeyecek," diye açıkladı Bruenor. "Fazla yaralı."

"Ve Wulfgar batıya gitti," dedi Hralien, Bruenor'un büyüyen

kederinin kaynağını anlayarak.

"Yardım edeceklerinden şüphen olmasın."

"Buna hiç şüphem yok," diye temin etti Hralien. "O halde kim?"

319

«— ^.-"^l"1"31 R.A. SALVATORE

"Ben ve sen, şayet savaşa hazırsan."

Elf yan eğilip selam verdi; kabul etmiş fakat tamamen razı gel.

memiş gibi görünüyordu ve Bruenor bununla yetinmesi gerektiğin}

biliyordu.

Cüce, artan bir kararlılıkla başıyla onaylayan, yüzü melek gibi

hatları el verdiğince amansız olan Regis'e baktı.

"Ve Gümbürgöbek," dedi cüce.

Regis bir adım geriledi, Hralien o tarafa şüpheyle bakınca hu-

zursuzca yer değiştirdi.

"Onun yerini bulmayı biliyor," diye elfe teminat verdi Bruenor.

"Ve benim savaş yöntemlerimi ve Drizzt'inkileri de biliyor."

"Drizzt'i yoldan mı alacağız?"

"Yanında olmasını drowdan daha çok isteyecebileceğin biri aklı-

na geliyor mu?"

"Aslında hayır, tabii Leydi Alustriel olmadığı sürece."

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor. "Onun onayını alamazsın.

Ben ve birkaç cüce, sen ve Drizzt ve Gümbürgöbek."

"Obould'u öldürmek için."

"Kaim kafatasım ezmek için," dedi Bruenor. "Ben ve en iyi sa-

vaşçılarımın bazıları. Sessiz bir yol izleyip doğrudan çirkin yaratı-

ğın kafasına erişeceğiz ve artık nereye olursa düşmesine izin vere-

ceğiz."

"Zorlu biri," diye uyardı Hralien.

"Menzoberranzan'm Matron Baenre'si için de aynısını duy-

dum," diye cevapladı Bruenor, drow şehrinin kellesini uçuran ve

Mithril Salonu'na yapılan hücumu durduran can alıcı saldırısına

atıfta bulunarak. "Ve Moradin de bizimle, bundan şüphen olmasın.

Beni bu yüzden geri gönderdi."

Hralien'in duruşu ve yüz ifadesi bunların hiçbirine tamamen

ikna olmuşa benzemiyordu ama yine de başıyla onayladı.

"Sen drow arkadaşımı bulmama yardım et," dedi Bruenor ona,

dile getirilmeyen şüpheyi görerek. "O zaman kararını verirsin."

"Tabii ki," diye onayladı Hralien.

Kenarda Regis gergince kıpırdandı. Bruenor ve Drizzt'in yanın-

da, ork hattının arkasında bile olsa, maceraya atılmaktan korkmu-

320

ORK KRAL *—*£=»f -—

yordu; ama Bruenor'un her şeyi yanlış anlıyor olmasından, görev-

lerinin belki de hem kendileri hem de dünya için kötü sonuç verme-

sinden korkuyordu.

Banak Brananvil, Bruenor'un gözlerinin içine bakıp, "Sen deli-

sin!" dediğinde kalabalık sessizliğe gömüldü.

Bununla beraber Bruenor gözünü bile kırpmadı. "Aslolan

Obould," dedi kayıtsız bir şekilde.

"Buna şüphe yok," diye cevapladı ork savaşında aldığı yara ne-

deniyle oturmaya mahkum olduğu gerçeğine rağmen o an Bruenor'a

tepeden bakıyor gibi gözüken, durdurulamaz Banak. "O halde Pwent

ve oğlanları gönderip onu al, aynen istediğin gibi."

"Bu benim kendi görevim."

"Yalnızca kaim kafalı bir Battlehammer olduğun için!"

Bu açıklama üzerine odayı güçlükle alman soluklar doldurdu

ama bir çift kıkırdama ile dağıldılar; en fark edileni ise rahip

Cordio'dan geldi. Bruenor kaşlarını çatarak Cordio'ya döndü ama

Banak'ın sözlerinin gerçekliği ile yüz ifadesi hızla yumuşadı.

Cordio, -ve Bruenor- Bruenor'un kafatasının yoğunluğuyla ilgili

şimdiye kadar daha doğru bir laf edilmediğini biliyordu.

"Gauntlgrym'e giden bendim," dedi Bruenor. Sanki buçukluğun

oranın Gauntlgrym olmadığını söylemesini bekliyormuş gibi başını

Regis'in olduğu tarafa çevirdi. Fakat Regis, akıllıca davranıp sessiz

kaldı. "Bekçi Vadisi'nden geri çekilmeye demir atan bendim. Ku-

zeyde Obould'un ilk saldırısıyla savaşan bendim." Cüce deyişi

devam ettikçe 'bendim' üzerine odaklanmak için değil de göreve

öncülük edecek olduğu kararını haklı çıkarmak için hız ve devinir-

lilik kazanıyordu. "Gümbürgöbek'i geri getirmek için Calimport'a

giden bendim. Lanet Baenre'yi iki parçaya bölen bendim!"

"Çabanı takdir etmek için şerefine yeterince kadeh kaldırdım,"

dedi Banak.

"Ve şimdi önümde bir görev daha olduğunu görüyorum."

"Mithril Salonu Kralı bir ork ordusunun peşine düşüp ork kralı-

321

*~* R.A. SALVATORE

nı öldürmeyi planlıyor," diye belirtti Banak. "Peki ya yolda yakala-

nırsan? Halkının Obould ile pazarlık etmeye çalışmak yerine bura-

da kalması daha iyi olmaz mı?"

"Canlı olarak yakalanacağımı düşünüyorsan Battlehammer ol-

manın ne demek olduğunu bilmiyorsun demektir," diyerek cevabı

yapıştırdı Bruenor. "Ayrıca şimdiye kadar Drizzt veya içimizden

herhangi biri yakalanırsa durum pek de farklı olmayacaktır. Orklara

karşı yöntemlerinizi benim için herhangi birimiz için yapacağınız-

dan daha çok değiştirmeyeceksiniz."

Banak cevap verecek oldu ama işin aslı bunun için verebileceği

hiçbir cevap yoktu.

"Ayrıca, ayrıca," diye ekledi Bruenor, "kapıdan çıktığım andan

itibaren artık Mithril Salonu kralı değilim... ki bu da burada bulunu-

şumuzdaki tek anlam, öyle değil mi?"

"Vekilharcın olurum ama Banak Kral değil," diye itiraz etti

sakat Bravvnanvil.

"Vekilharcım olacaksın ama geri dönmeyecek olursam Mithril

Salonu'nun Dokuzuncu Kralı'nın sen olacağından sakın şüphe

etme. Ve sen kral olursan buradaki tek bir cüce bile buna karşı çık-

mayacak."

Bruenor döndü ve Banak'in bakışlarını kendi bakışlarıyla bera-

ber odada dolaştırdı, Pvvent'den Karmdeşen taburuna, Cordio'dan

diğer rahiplere, Torgar'dan diğer Mirabar cücelerine kadar tüm ka-

labalığın görkemli bir şekilde başlarıyla onayını aldı.

"Moradin beni bu yüzden geri gönderdi," diye diretti Bruenor.

"Bana karşı Obould ve eğer Obould üzerine bahis oynuyorsanız o

zaman aptal bahisçilersiniz demektir!"

Bu odada bir neşe dalgasının yükselmesine neden oldu.

"Sen ve drow mu?" diye sordu Banak.

"Ben ve Drizzt„" diye onayladı Bruenor. "Ve Gümbürgöbek de

buna hazır fakat k$Ün bunun içinde yer alamaz."

"Bunu ona söyledin, öyle değil mi?" diye odanın içinde yankıla-

nan bir kıkırdama ile sordu Banak.

"Pöh! Ama o koşamaz ki....tabii koşmamız gerekirse ve şimdiye

kadar hiçbir zaman arkadaşMrını kendisini korumak üzere geride

322

ORK KRAL ıs" 'S$g»ft -^

bırakmamıştır," dedi Bruenor.

"O halde ona söylemedin," dedi Banak ve yeniden homurtular

yükseldi.

"Pöh!" dedi Bruenor ellerini havaya kaldırarak.

"O halde sen, Drizzt ve Regis," dedi Banak. "Ve Thibbledorf

pwent?"

"Kolaysa beni durdurmaya kalkış," diye cevapladı Pwent ve

Karındeşen taburu neşelendi.

"Ve Pwent," dedi Bruenor ve Karındeşenler yeniden neşelendi.

Hiçbir şey bu sessiz grubu bir intihar görevine atılma beklenti-

sinden daha çok heyecanlandıramaz gibi duruyordu.

"Affınıza sığınarak, Kral Bruenor," dedi odanın öbür ucundaki

Torgar Hammerstriker. "Fakat bana kalırsa Mirabarlılar da sizin ta-

kımınızda yer almalı ve bana kalırsa ben ve buradaki Shingles"

-kenara uzandı ve yaralı yaşlı cüce Shingles McRuff'ı öne çekti-

"Mirabar'ı gururlandıracak iki kişiyiz."

Sözlerini tamamladığında odadaki diğer beş Mirabar cücesi güç-

lü liderleri ve efsanevi Shingles için tezahürat yaptı.

"Şunu yedi yapalım o halde," diye ekledi Cordio Muffınhead.

"Zira Moradin adına Moradin rahibi olmadan yürüyüşe geçemezsi-

niz ve ben o rahibim."

"Sekiz öyleyse," diye düzeltti Bruenor, "zira Aykorusu'ndan

Hralien'in Drizzt'i bulduktan sonra bizi bırakmayacağını düşünü-

yorum."

"Sekiz yola ve sekiz Obould'a!" tezahüratı koptu ve ikinci, ar-

dından üçüncü kez yinelendikten sonra coşku daha da arttı.

Derken, çatık kaşlı Catti-brie kapıdan içeri girip cüce kralına

sempatiyle bakan Banak Brawnanvil'i bile şüpheye düşüren bir ba-

kışla Bruenor'a sertçe bakınca ansızın kesildi.

"Gidin ve ne gerekiyorsa onu yapın," diye talimat verdi Bruenor

herkese; sesi aniden güçsüzleşmişti ve diğerleri odadaki tüm kapı-

lara doğru itişip kakışırken Catti-brie topallayarak babasına doğru

ilerledi.

"Demek Obould'un kellesinin peşine düşülüyor ve sen de buna

°ncülük ediyorsun?" diye sordu kız.

323

\

\

—-—4*^

R.A. SALVATORE

?t

i

\

o

nı öldürmeyi planlıyor," diy

nırsan? Halkının Obould $*

da kalması daha iyi ohr

"Canlı olarak yak&

manın ne demek oK %

yapıştırdı Bruenr

herhangi biri y^

karşı yönterr'

dan daha c^

%

Banag %

hiÇbir % \

itiJ? £?

m, evlat. Moradin

\ '

\

diretti Bruenor.

\ şimdi dışarı

^a götürecek-

\

\lometreden

\ursak seni

-a ihtimali-

Ama bunu yapamayacağını

^cKİeyin."

„xoi başını iki yana salladı. Catti-brie'nin dudakları kaskatı

oidu ve kız mavi gözlerini sanki hayal kırıklığı gözyaşlarını bastır-

maya çalışıyormuş gibi kırpıştırdı.

"Hepinizi kaybedebilirim," diye fısıldadı kız.

Bunun üzerine Bruenor kızın yaşadığı bu zorluğun bir bakıma

Wulfgar'la ilgili olduğunu anladı. "Geri dönecek," dedi cüce. "Yü-

rünmesi gereken yolu yürüyecek ama Wulfgar'ın bize döneceğin-

den şüphen olmasın."

Catti-brie, barbarın adının anılmasıyla yüzünü buruşturdu ve ifa-

desinden buna babası kadar inanmadığı anlaşılıyordu.

"Ya sen?" diye sordu kadın.

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor, sanki soru aptalcaymış gibi

elini havaya savurdu.

"Peki Regis geri gelecek mi? Ya Drizzt?"

"Drizzt zaten dışarılarda bir yerlerde," diye itiraz etti Bruenor.

"Ondan şüphe mi ediyorsun?"

"Hayır."

"O zaman benden neden şüphe ediyorsun?" diye sordu Bruenor.

"Drjzzt'in kıştan önce yapmak üzere harekete geçtiği şeyin aynısı-

324

ORK KRAL «~«

nı yapacağım. Üstelik o yalnızdı! Ben yalnız olmayacağım kızım,

dolayısıyla lanet orklar için üzülmen daha akıllıca olur."

Catti-brie ona bakmaya devam etti; verilecek bir cevabı yoktu.

Bruenor kollarını iki yana doğru açıp Catti-brie'yi reddemeyece-

ği bir kucaklaşmaya davet etti. "Yalnız olmayacaksın kızım. Hiçbir

zaman yalnız olmayacaksın," diye kulağına fısıldadı.

Kızın hayal kırıklığını gerçekten anlıyordu, zira tüm arkadaşla-

rının katıdığı böylesi bir görevden mahrum bırakılıyor olsa kendisi-

nin yaşayacağı hayal kırıklığı kızınkinden daha az olmazdı.

Catti-brie onu gözlerinin içine bakabileceği bir mesafeye itip,

"Bundan emin misin?" diye sordu.

"Obould ölmek zorunda ve ben de onu öldürecek cüce kralı-

yım," dedi Bruenor.

"Drizzt denedi ve başarısız oldu."

"Drizzt tekrar deneyecek ama bu kez yanında onunla beraber de-

neyen arkadaşları da olacak. Senin yanma geri döndüğümüzde ork

hattı kırılıyor olacak. O zaman yığınla kavga imkanı bulacağından

şüphen olmasın ve bunların çoğunluğu da tam kapılarımızın önün-

de yaşanacak. Ama orklar dağıtılacak ve kolayca öldürülecek. Şim-

di senden daha çok yaratık öldüreceğime dair bahse giriyorum kı-

zım, bahse var mısın?"

"Şimdi dışarı çıkıyor ve avantaj elde ediyorsun," diye cevapladı

yüzü biraz olsun aydınlanan Catti-brie.

"Pöh! Yolda öldürdüğüm orklar sayılmaz," dedi Bruenor. "Bu-

raya geri döndüğüm zaman, orklar Obould'un öldüğünü anlayıp

ileri atıldığında Catti-brie'nin yere sereceğinden çok daha fazla ork

öldüreceğim."

Catti-brie aptalca sırıttı. "O zaman Drizzt'ten yayımı geri alaca-

ğım," dedi tehditi savururken cüce aksanı takınarak. "Her ok içle-

rinden birini aşağı indirecek. Bazıları iki hatta belki de üç tanesini

yere serecek."

"Ve benim baltamın her savruluşu üçünü birden iki parçaya ayı-

racak," diye karşılık verdi Bruenor. "Ve söz konusu olan kesilecek

orklarsa ben yorulmam."

İkili bahis için el sıkışırken gözlerini bile kırpmadan birbirlerine

325

^ 4~5#-* R-A. SALVATORE

Bruenor başıyla onayladı. "Bu benim kaderim, evlat. Moradin

beni bu yüzden buraya geri getirdi."

"Seni Regis geri getirdi; kolyesiyle..."

"Moradin, salonundan gitmeme izin verdi," diye diretti Bruenor.

"Ve bunun bir sebebi vardı!"

Catti-brie ona uzun uzun, sertçe baktı. "Demek şimdi dışarı

çıkacak ve beraberinde arkadaşım Regis'i ve kocamı da götürecek-

sin. Ama ben aranızda istenmiyorum?"

"Koşamazsın!" diye itiraz etti Bruenor. "Birkaç kilometreden

fazlasını zar zor yürüyebiliyorsun. Orklardan kaçıyor olursak seni

beklemek zorunda mı kalacağız?"

"Ben orada olursam orklardan kaçmak zorunda olma ihtimali-

miz azalacak."

"Buna şüphem yok," dedi Bruenor. "Ama bunu yapamayacağını

biliyorsun. Şimdi değil."

"O halde beni bekleyin."

Bruenor başını iki yana salladı. Catti-brie'nin dudakları kaskatı

oldu ve kız mavi gözlerini sanki hayal kırıklığı gözyaşlarını bastır-

maya çalışıyormuş gibi kırpıştırdı.

"Hepinizi kaybedebilirim," diye fısıldadı kız.

Bunun üzerine Bruenor kızın yaşadığı bu zorluğun bir bakıma

Wulfgar'la ilgili olduğunu anladı. "Geri dönecek," dedi cüce. "Yü-

rünmesi gereken yolu yürüyecek ama Wulfgar'ın bize döneceğin-

den şüphen olmasın."

Catti-brie, barbarın adının anılmasıyla yüzünü buruşturdu ve ifa-

desinden buna babası kadar inanmadığı anlaşılıyordu.

"Ya sen?" diye sordu kadın.

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor, sanki soru aptalcaymış gibi

elini havaya savurdu.

"Peki Regis geri gelecek mi? Ya Drizzt?"

"Drizzt zaten dışarılarda bir yerlerde," diye itiraz etti Bruenor.

"Ondan şüphe mi ediyorsun?"

"Hayır."

"O zaman benden neden şüphe ediyorsun?" diye sordu Bruenor.

"Drizzt'in kıştan önce yapmak üzere harekete geçtiği şeyin aynısı-

324

ORK KRAL «-*

nı yapacağım. Üstelik o yalnızdı! Ben yalnız olmayacağım kızım,

dolayısıyla lanet orklar için üzülmen daha akıllıca olur."

Catti-brie ona bakmaya devam etti; verilecek bir cevabı yoktu.

Bruenor kollarını iki yana doğru açıp Catti-brie'yi reddemeyece-

ği bir kucaklaşmaya davet etti. "Yalnız olmayacaksın kızım. Hiçbir

zaman yalnız olmayacaksın," diye kulağına fısıldadı.

Kızın hayal kırıklığını gerçekten anlıyordu, zira tüm arkadaşla-

rının katıdığı böylesi bir görevden mahrum bırakılıyor olsa kendisi-

nin yaşayacağı hayal kırıklığı kızınkinden daha az olmazdı.

Catti-brie onu gözlerinin içine bakabileceği bir mesafeye itip,

"Bundan emin misin?" diye sordu.

"Obould ölmek zorunda ve ben de onu öldürecek cüce kralı-

yım," dedi Bruenor.

"Drizzt denedi ve başarısız oldu."

"Drizzt tekrar deneyecek ama bu kez yanında onunla beraber de-

neyen arkadaşları da olacak. Senin yanına geri döndüğümüzde ork

hattı kırılıyor olacak. O zaman yığınla kavga imkanı bulacağından

şüphen olmasın ve bunların çoğunluğu da tam kapılarımızın önün-

de yaşanacak. Ama orklar dağıtılacak ve kolayca öldürülecek. Şim-

di senden daha çok yaratık öldüreceğime dair bahse giriyorum kı-

zım, bahse var mısın?"

"Şimdi dışarı çıkıyor ve avantaj elde ediyorsun," diye cevapladı

yüzü biraz olsun aydınlanan Catti-brie.

"Pöh! Yolda öldürdüğüm orklar sayılmaz," dedi Bruenor. "Bu-

raya geri döndüğüm zaman, orklar Obould'un öldüğünü anlayıp

ileri atıldığında Catti-brie'nin yere sereceğinden çok daha fazla ork

öldüreceğim."

Catti-brie aptalca sırıttı. "O zaman Drizzt'ten yayımı geri alaca-

ğım," dedi tehditi savururken cüce aksanı takınarak. "Her ok içle-

rinden birini aşağı indirecek. Bazıları iki hatta belki de üç tanesini

yere serecek."

"Ve benim baltamın her savruluşu üçünü birden iki parçaya ayı-

racak," diye karşılık verdi Bruenor. "Ve söz konusu olan kesilecek

orklarsa ben yorulmam."

İkili bahis için el sıkışırken gözlerini bile kırpmadan birbirlerine

325

,__ -HİH R.A. SALVATORE

baktı.

"Kaybeden bir sonraki Nesme töreninde Mithril Salonu'nu tem-

sil eder," dedi Catti-brie ve Bruenor sanki bahse konanın bu denli

yüksek olmasını beklemiyormuş gibi yapmacık bir şekilde yüzünü

buruşturdu.

"Yolculuk hoşuna gidecek," dedi cüce. Gülümsedi ve geri çekil-

meye çalıştı ama Catti-brie elini sımsıkı tutup gözlerinin içine baktı;

ifadesi ciddiydi.

"Yalnızca sapasağlam bir şekilde bana geri dön; sapasağlam bir

Drizzt, Regis ve diğerleriyle beraber," dedi kadın.

Bruenor, her ne kadar buna Catti-brie'den daha fazla inanmıyor

olsa da, "Plan bu," dedi. "Ve Obould'un çirkin kellesiyle."

Catti-brie onayladı; "Obould'un kellesiyle."

326

ARZULANANLAR İÇİN ÇABA HARCAMAK

Kurt Çenesi Klanı patikanın iki kenarına dizildi; zorlu savaşçı

nizamları, dönemeci ve Reis Grguch'un görüş açısındaki hattı aşa-

rak yüzlerce metreye yayılıyordu. Hiçbiri ne Karuck Klam'nın atı-

lımını engellemek üzere kımıldadı ne de hantal orkları herhangi bir

şekilde tehdit etti ve Grguch ortada yer alan çifti tanıdı.

"Yeniden merhaba Dnark," dedi Grguch. "Çirkin cücelere yaptı-

ğımız saldırının haberini aldın mı?"

"Bol-Ok'un tüm kabileleri Grguch'un yürüyüşünün şanından ha-

berdar," diye cevapladı Dnark ve yanlarında, acımasız Reis'in tam

arkasında duran Toogvvik Tuk ile beraber Grguch da gülümsedi.

"Batı'ya yürüyorsunuz," diye belirtti Dnark dönüp omzunun üs-

tünden arkaya bakarak. "Kral Obould'un çağrısı mı?"

Grguch birkaç dakikayı Dnark'a ve arkadaşı şaman Ung-thol'a

bakarak geçirdi. Sonra iri ork savaşçısı yeniden Toogwik Tuk'a ve

onun ötesine baktı ve bir işaretle üç askeri harekete geçirdi; geniş

omuzlu, şişkin kaslı iki tanesi şüphesiz Karuck Klanı'ndandı ve

üçüncü ile Dnark ve Ung-thol bundan yalnızca birkaç gün önce

ayrılmışlardı.

"Obould değerlendirme yapma talebiyle bir elçi gönderdi," diye

açıkladı Grguch. Arkasında yer alan Oktule çifti selamlayıp saygıy-

la eğildi.

327

^— "H^H1 R.A. SALVATORE

"Oktule gönderildiği zaman orada, Kral Obould'un muhitindey-

dik," diye cevapladı Dnark. "Gerçi onun o gün gönderilen tek elçi

olmadığını biliyorsundur." Sözlerini tamamladı ve birkaç kalp atışı

boyunca Grguch'un sert bakışlarıyla karşılaştı, sonra Kurt Çenesi

grubunun arka tarafına bir işaret yaptı. Pek çok savaşçı dövülüp hır-

palanmış bir orku sürükleyerek öne çıktı. Onu Dnark'm yanına gö-

türdüler ve işaretiyle canlı yükü kaba bir şekilde kirli zemine bırak-

madan önce Grguch'a yaklaştılar.

Rahip Nukkels yere çarpınca inleyip hafifçe kıvrandı ama Ung-

thol ve Dnark işlerini son derece iyi yapmışlardı; Nukkels yerden

kalkacak durumda değildi.

"Sana gönderilen bir elçi mi?" diye sordu Grguch. "Ama Obould

ile birlikte olduğunu söylemiştin."

"Hayır," dedi Toogwik Tuk, komplocunun kendini beğenmiş ifa-

desini doğru yorumlayarak. İleri adım attı ve hırpalanmış rahibe

doğru yürürken Grguch'un yanından geçme cüretini gösterdi. "Ha-

yır, bu Nukkels," diye açıkladı dönüp Grguch'a bakarak.

Bu isim ona hiçbir şey ifade etmediğinden Grguch omuz silkti.

"Kral Obould'un danışmanı," diye açıkladı Toogwik Tuk. "Reis

Dnark'a mesaj göndermek üzere gönderilmez. Hayır, hatta Reis

Grguch'a mesaj göndermek için bile gönderilmez."

"Ne?" diye sordu Grguch ve her ne kadar sesi sakin ve dengeli

ise de, hakaretin eşiğinde olduğundan Toogwik Tuk'un alttan alma-

sı gereken bir parça tehdit barındırıyordu.

"Bu elçi orklara gönderilmedi," diye açıkladı Toogwik Tuk.

Dnark ve Ung-thol'a baktı. "Kuzeye, Gerti Orelsdottr'a da gitmi-

yordu, öyle değil mi?"

"Güneye," diye cevapladı Dnark.

"Tam olarak güneydoğuya," diye ekledi Ung-thol.

Toogwik Tuk neşesini zor bastırıyordu... ve Kral Obould'un

planlarına olan kusursuz katkısının verdiği coşkuyu. Tahmininden

emin olarak Grguch'a döndü. "Rahip Nukkels, Kral Obould tarafın-

dan pazarlık yapmak üzere Kral Battlehammer'a gönderildi."

Grguch'un yüzü buz kesti.

"Biz de böyle olduğuna inanıyoruz," dedi Dnark ve Toogvrik

328

ORK KRAL *-§$

Tuk'un yanında yer almak -ve Toogvvik Tuk'un bu açıklama için

kredisini aşacak bir talepte bulunmamasını garantilemek- üzere ileri

çıktı. "Nukkels yöntemlerimize... direndi," diye açıkladı ve sözleri-

ni vurgulamak için bir adım atıp inleyen Nukkels'in kaburgalarına

sert bir tekme indirerek rahibin cenin pozisyonu almasına neden

oldu. "Yolculuğu için pek çok açıklama yaptı, Kral Bruenor'un ya-

nına gidiyor oluşu da bunlardan biriydi."

"Pisliğin içinde yatan bu zavallı cüce yalakası Obould tarafından

Bruenor ile konuşmak üzere mi gönderildi?" diye şüpheyle sordu

Grguch; kulaklarına inanamıyor gibi bir hali vardı.

"Öyle olduğunu düşünüyoruz," diye cevapladı Dnark.

Arkalardan, Karuck Klanı hattından "Bunu anlamak kolay," di-

yen bir ses duyuldu. Herkes kocaman, bilmiş bir gülümseme ile sırı-

tan Grguch dahil, dönüp reisinin yanında yer almak üzere ileri çıkan

Hakuun'a baktı. "Elçiyi sorgulamamı ister misin?" diye sordu

Hakuun.

Grguch güldü ve çevreye baktıktan sonra yol kenarındaki bir

dizi karanlık ağaç öbeğini işaret etti. Dnark esiri oraya sürükleme-

leri için ekibine işaret verdi ama Hakuun büyüye başlarken Grguch,

Dnark'ın hareketini yarıda kesti. Nukkels acı içindeymiş gibi iki

büklüm oldu ve yerde kıvrılıp durdu... ta ki artık yerde değil de ha-

vada süzülünceye kadar. Hakuun ağaçlara doğru yürüyor ve

Nukkels arkasından sürükleniyordu.

Diğerlerinden uzaktaki Hakuun kulağını uysalca Nukkels'inkine

yaklaştırdı. Yıldız burunlu köstebek Jack'in Hakuun'un kulağından

Nukkels'inkine kaymasıyla transferin gerçekleşmesi yalnızca bir

dakika sürdü.

Kendisine ne olduğunu fark edince Nukkels havada çılgınca kıv-

ranmaya başladı ama onu yönlendiren hiçbir şey yoktu, onu havada

veya olduğu yerde tutacak bir yerçekimi bulunmuyordu, böylece

dönmeye başladı; ki bu, tabii ki başını da döndürdü ve Jack'in

davetsiz baskınını daha da kolay kıldı.

329

»-* R.A. SALVATORE

Jack, Nukkels'in beynindeki her detayı sömürerek yeniden dışa-

rı çıktı ve kısa bir süre sonra alışıldık barınağına geri döndü. O da

Hakuun da Obould'un gerçek planlarını biliyordu; bu, Dünyanın

Omurgası'nın derinliklerinden Karuck Klanı'nı çağıran üçlünün

korkularını doğruluyordu.

"Obould cücelerle barış istiyor," diye belirtti Hakuun şüpheyle.

"Savaşın bitmesini istiyor."

Fazlasıyla ork-dışı bir hareket, dedi beynindeki ses.

"Gruumsh'un arzusunu bozuyor!"

Dediğim gibi.

Hakuun ağaç öbeğinden çıktı, Jack'in büyüsü Nukkels'i arkasın-

dan hızla çekiyor, titretiyor, rahibin salyalarını akıtıyor, havada sü-

zülmesine neden oluyordu. Hakuun diğerlerinin yanına vardığında

elini sallayark Nukkels'in yere düşmesine izin verdi.

"Kral Bruenor'a gidiyormuş," diye söze başladı Karuck Klanı

şamanı. "Reis Grguch ve Karuck Klanı tarafından verilen hasarı

ortadan kaldırmak için."

"Hasar?" diye sordu Grguch kalın kaşlarını çatarak. "Hasar!"

"Geldiğiniz zaman size açıkladığımız gibi," dedi Ung-thol.

"Arkadaşlarımızın bize söylediği gibi," diye onayladı Hakuun.

"Kral Obould savaş arzusunu kaybetmiş. Battlehammer Klanı ile

daha fazla savaş istemiyor."

"Korkaklık," dedi Toogwik Tuk.

"Evine dönmesine yetecek kadar ganimet kazandı mı?" diye sor-

du Grguch; sesi alaycı ve aşağılayıcıydı.

"Boş kayaları fethetti," dedi Dnark. "Değerli olan her şey

Battlehammer cücelerinin salonlarında veya Gümüşay diyarının

karşısındaki nehirde yatıyor. Ama Obould..." durdu, döndü ve

Nukkels'a sert bir tekme savurdu. "...Obould, Bruenor ile pazarlık

edecek. Anlaşma yolu arayacak!"

"Cücelerle mi?" diye bağırdı Grguch.

"Aynen öyle," dedi Hakuun ve Grguch başıyla onayladı;

Hakuun çalışmalarına sözlerinden şüphe etmeyecek kadar uzun za-

mandır tanıklık etmişti.

Ung-thol ve Toogwik Tuk bilgiç bir ifadeyle karşılıklı sırıttılar.

330

ORK KRAL *-#

Bunların hepsi gösterinin bir parçasıydı; iki reis arasındaki ayak

takımını tahrik etmek, tüm öfkeyi Obould'un aşikar planlarının açı-

ğa çıkan gülünçlüğüne yöneltmek için yapılıyordu.

"Ve Grguch ile de pazarlık edecek," diye hatırlattı Dnark, vahşi

ork reisine. "Onayını almak için seni yanına çağıracak. Ya da belki

de elflere ve cücelere saldırdığın için seni azarlayacak."

Grguch'un kan çanağı gözleri yuvalarından fırladı ve titreyen

dudaklarından muazzam bir hırıltı yükseldi. Sanki ileri atıp

Dnark'm kafasını kopracak gibi duruyordu ama Kurt Çenesi Reisi

yumuşamadı. "Obould, Grguch'a Bol-Ok Krallığı'nı kimin yönetti-

ğini göstermek istiyor. Ona katılman için dil dökecek çünkü

Gruumsh'un gerçek görüşünü izlediğinden böylesi emin."

"Cücelerle pazarlık etmek mi?" diye kükredi Grguch.

"Korkaklık!" diye haykırdı Dnark.

Grguch olduğu yerde durdu, yumruklarını sıkıyordu, boynunda-

ki kaslar iyice belirgenleşmiş, göğsü ve omuzları adaleli güçleri ork

derisi altında kalamıyormuşçasına şişmişti.

Kral Obould'un davetiyle gelen orku görmek üzere dönerek,

"Oktule!" diye bağırdı.

Elçi, çevresindeki diğer tüm orklar gibi, büzülüp kaldı.

"Buraya gel," diye emretti Grguch.

Titreyip terleyen Oktule çabucak başını salladı ve geriye doğru

daha bir sendeledi... ya da bir çift güçlü Karuck Klanı savaşçısı onu

kollarından kavrayıp ileri doğru yürütmeselerdi sendeleyecekti.

Ayaklarını zemine gömmek istedi ama savaşçılar onu sürükleyip

Reis Grguch'un vahşi bakışlarının karşısına bıraktılar.

"Kral Obould beni azarlayacak mı?" diye sordu Grguch.

Zavallı Oktule'un bacaklarından ıslak bir hat süzüldü ve ork ye-

niden başını salladı; gerçi çevredeki hiç kimse bunun sorunun ceva-

bı mı yoksa basit, çaresiz bir inkar mı olduğunu anlayamadı. Ro-

lünün kasıtsız olduğunu bilen Dnark'a odaklanıp bakışlarıyla reise

yalvardı.

Dnark ona güldü.

"Beni azarlayacak mı?" diye yeniden sordu Grguch, bu kez daha

yüksek sesle. İleri atılıp titreyen Oktule'e tepeden baktı. "Bana

331

j*1-» R-A. SALVATORE

bunu söylemedin."

"O... yapmaz... o... o... sizi ona götürmemi söyledi," diye keke-

ledi Oktule.

"Beni azarlayabilir mi?" diye sordu Grguch; Oktule bayılacak

gibiydi.

"Bilmiyorum," diye itiraz etti zavallı ulak, zayıf bir ses tonuyla.

Grguch, Dnark ve diğerlerine döndü; sanki her şeyi çözmüş gibi

yüz ifadesi aydınlanmıştı. "Bruenor'un desteğini kazanmak için

Obould bir şey önermek zorunda," dedi Grguch. Yeniden Oktule'a

döndü ve elinin tersiyle yüzüne bir tokat indirdi, ulak yana doğru

sendeleyip yere yığıldı.

Grguch tekrar Dnark'a döndü; küçümseyici bir şekilde gülüyor,

bilgiç bir şekilde başını sallıyordu. "Belki de Bruenor'a Mithril

Salonu'na saldıran savaşçının kellesini önerecektir."

Arkasındaki Oktule yutkundu.

Dnark, Nukkels'a, "Bu doğru mu?" diye sordu ve yüzükoyun

yerde yatan orka sert bir tekme daha attı.

Nukkels homurdanıp inledi ama anlaşılabilir tek bir şey söyle-

medi.

"Mantıklı," dedi Ung-thol ve Dnark çabucak başıyla onayladı;

Grguch'un gönüllü çılgınlığının yatışmasını ikisi de istemiyordu.

"Obould saldırıyı kendisinin yapmadığına Bruenor'u ikna etmek is-

tiyorsa bu iddiasını kanıtlamak zorunda."

"Grguch'un kellesiyle mi?" diye sordu Karuck Klanı Reisi, ba-

kışlarını Hakuun'a çevirirken ve Grguch sanki tüm bunlar birer saç-

malıkmış gibi güldü.

"Aptal rahip bana böyle bir şey göstermedi," diye itiraf etti

Hakuun. "Ama Obould, Bruenor ile gerçekten barış yapmak istiyor-

sa ve bunu yaparsa işte o zaman Reis Grguch kısa zamanda bir...

sıkıntıya dönüşecektir."

"Bu aptal Obould ile görüşmemin zamanı çoktan geldi; ona

Karuck Klanı gerçeğini gösterebilirim," dedi Grguch ve o andan

zevk aldığını açıkça ortaya koyan hafif bir kahkaha attı. "Toz top-

rak içinde yatanın yolculuğunu yarıda kesmeniz talihsizlik olabilir,"

dedi, başıyla hâlâ kıvranan Nukkels'ı işaret ederek. "O sepetin içine

332

ORK KRAL *-M

baktığı zaman Kral Bruenor'un şaşkınlığı ve korkusu muazzam ola-

caktır! Obould'un kellesini sepetten dışarı çıkaran cücenin yüz ifa-

desini görmek için yığınla kadın ve altın veririm!"

Bunun üzerine Karuck Klanı orkları uğuldamaya başladı ama

Dnark, Ung-thol ve Toogwik Tuk yalnızca birbirlerine bakıp başla-

rını salladılar. Zira her şey ortadaydı; komplo açıkça dile getirilmiş,

alenen duyurulmuştu ve bunun geri dönüşü yoktu. Kayıtsız duran

Hakuun'a müteşekkir bir şekilde başlarıyla selam verdiler;

Hakuun'un Gnom Jack olan kısmı, bir şekilde akran olma hayalini

kurmalarına izin vermek şöyle dursun varlıklarının gerçekliğini ka-

bul etmek bile istemiyordu.

Grguch iki uçlu baltasını çekti fakat sonra durdu. Balta yerine

belinden uzun, korkunç bir kılıç çıkardı ve Oktule'un çevresindeki

Karuck orklarma baktı. Gülümsemesi bu orkların zavallı ulağı ileri

sürüklemesi için gereken tek itici güçtü.

Oktule'un ayakları nemli bahar zemininde küçük çukurlar oluş-

turdu. İtiraz ederek başını sallıyor, "Hayır, hayır, lütfen, hayır!" diye

haykırıyordu.

Bu yakarışlar Grguch'u yalnızca daha fazla tahrik etmişe benzi-

yordu. Uzun adımlarla Oktule'un arkasına yürüdü ve aptalın saçını

kavradı, başını sertçe arkaya çekiyor, boğazını ortaya çıkarıyordu.

Oktule'un kendi kabilesindeki orklar bile tezahürata ve nağme-

lere eşlik ettiler; dolayısıyla ork ölüme mahkûmdu.

Saf korkuyla olağandışı tonlarda bağırıp çağırdı. Bıçak boğazı-

nın yumuşak derisine dayandığında dövündü, tekmeler savurdu ve

direndi.

Sonra çığlıkları güçsüzleşti ve Grguch onu yüzükoyun yere ser-

di, reisin kolu öfkeyle hareket ederken dizleri orkun sırtındaydı; onu

zemine mühürlüyordu.

Grguch, Oktule'un kellesini çılgına dönmüş kalabalığa sunarak

yeniden doğrulduğunda üç komplocu bir kez daha karşılıklı bakış-

tılar ve derin, dengeli bir nefes aldılar.

Dnark, Toogwik Tuk ve Ung-thol hiçbirinin de şimdiye kadar

görmediği zalimlikte bir anlaşma yapmışlardı. Ve üçü de bir gün

Grguch'un kitlelerin onayını almak üzere onların kellelerini sunabi-

333

«-* R.A. SALVATORE

lecek olmasının basit bir olasılıktan çok daha öte bir şey olduğunu

biliyordu.

Fakat olasılıklarla yetinmek zorundaydılar çünkü karşılarındaki

diğer seçenek Obould'a; yalnızca Oboüld'a itaat etmekti. Ve bu

tabii ki kabul edemeyecekleri bir korkaklıktı.

—Hh—

O gecenin ilerleyen saatlerinde yalnız kaldıklarında Ung-thol

yoldaşlarını, "Grguch'un Obould'a,meydan okuyuşunda incelikli

hiçbir yan yok," diyerek uyardı. "Diplomasi onun tarzı değil."

"Diplomasiye ne zaman var ne de ihtiyaç," dedi üçü arasınd~

şüphesiz en sakin ve kendinden emin kişi olan Toogwik Tuk. "Önü-

müzdeki seçenekleri biliyoruz ve yolumuzu çok önce seçtik.

Grguch ve Karuck Klanı seni şaşkınlığa mı uğrattı? Aynen sana an

lattığım gibiler."

"Beni şaşkınlığa uğratan onların... ustalıkları," dedi Dnark.

"Grguch dosdoğru bir şekilde ilerliyor."

"Obould'a doğru dosdoğru," diye belirtti Toogwik Tuk gülmesi-

ni tutamayarak.

"Kral Obould'u küçümseme," diye uyardı Dnark. "Nukkels'

Mithril Salonu'na gönderişi Grguch'un oluşturduğu gerçek tehditi

farkında olduğunu gösteriyor. Hazırlıksız yakalanmayacaktır."

"Bu savaşın yayılmasına izin veremeyiz," dedi Ung-thol.

"Grguch adı doğudaki, Surbrin'deki orklar arasında son derece mü-

him ama savaşçı sayısı Obould'un batıdaki ve kuzeydeki birlikle-

riyle karşılaştırıldığında pek az kalıyor. Savaş kapsamı genişlerse

kesinlikle alt ediliriz."

"O halde genişlemeyecek," dedi Toogvvik Tuk. "Obould'la çev-

resindeki küçük grubun yanında yüzleşeceğiz, böylece Karuck

Klanı onu alt edecek ve her şey bitecek. Gruumsh'un lütfuna sahip

değil; bundan şüphemiz var mı?"

"Hareketleri Gruumsh'un sözcüklerinin yankısı değil," diye gö-

nülsüzce onayladı Ung-thol.

"Tabii hareketlerinden eminsek," dedi Dnark.

334

ORK KRAL *-*{

"Mithril Salonu'na karşı eyleme geçmeyecek!" diye hırladı

Toogwik Tuk. "Nukkels'ın iniltilerini duydunuz! Grguch'un rahibi

bunu doğruladı."

"Gerçekten öyle mi?" diye sordu Dnark.

"Obould harekete geçmeyecek!" diye itiraz etti Toogvvik Tuk.

"Ve Grguch kontrol edilmeyecek," dedi Dnark. "Karuck

Klanı'nı işte bu yüzden öne çıkardık. Her şey tam da beklediğimiz

gibi çözülüyor ve Grguch her beklentiyi karşılayıp beklentilerin

ötesine bile geçiyor. Şimdi, bulmayı arzulamaya karar verdiğimiz

şeyi bulduğumuza göre başlangıçtaki düşüncelerimize sımsıkı tu-

tunmalıyız. Yüce bir zafer ve şan söz konusuyken halkının olduğu

yerde durması Gruumsh'un arzusu değil. Halkının, cücelerin Kral

Bruenor gibilerle pazarlık etmesi Gruumsh'un arzusu değil. Hiçbir

zaman da olmadı! Obould kendini ahlak ve sağduyu sınırlarının çok

ötesine itti. Bunu Karcuk Klanı'nı çağırdığımızda biliyorduk ve

şimdi de biliyoruz." Başını çevirip çamurun içinde bilinçsiz bir hal-

de ölüm döşeğinde yatan Nukkels'in yüzüne tükürdü. "Şimdi bunu

çok daha net bir şekilde biliyoruz."

"Dolayısıyla bırakın da Obould'un çağrısına cevap veren

Grğuch'a tanıklık edelim," dedi Toogwik Tuk. "Bırakın da tüm te-

zahüratı ordularımızı Kral Bruenor'un üzerine yönelten Kral

Grğuch'a yöneltelim."

Ung-thol'un yaşlı ve kırışıklıklarla dolu yüzünde hâlâ şüphe izle-

ri vardı ama Dnark'a bakıp reisinin onay veren ifadesini paylaştı.

Çok da uzakta olmayan bir ağaçta tuhaf bir hızlı yılan tüm bu

konuşulanları zevkle dinledi.

335

ENTRİKA VE İTTİFAK

Menzoberranzan'da yetişen, anaerkil Menzoberranzan şehrinde

bir erkek drow olan Tos'un Armgo, Drizzt, kollarını arkasında sıkı-

ca birleştirip ipi iri bir ağaçla daha da sağlamlaştırdığında pek de su-

rat asmadı. Yakalanmıştı; kaçacak veya saklanacak hiçbir yeri yok-

tu. Yana, Khazid'hea'nın Drizzt tarafından bir taşa saplanmış din-

lendiği yere baktı... veya bakmaya çalıştı; zira Drizzt onu kütüğe

sabitlemek için ilmiği büyük bir ustalıkla çenesinin altından geçir-

mişti. Kılıcın çağrısını hissedebiliyordu ama ona erişemiyordu.

Drizzt, sanki drow ve sezgili kılıç arasında karşılıklı yapılan ses-

siz yakarışları anlıyormuş gibi Tos'un'u dikkatle inceledi... ve

Tos'un onun gerçekten de anladığını fark etti.

"Ne kazanacak ne de kaybedecek bir şeyin kaldı," dedi Drizzt.

"Obould'a hizmet süren doldu."

"On günlerdir zaten ona hizmet etmiyordum," diye inatla karşı

çıktı Tos'un. "Kıştan öncesinden beri. Onunla savaştığın günden,

hatta doğrusunu söylemek gerekirse, daha da öncesinden beri."

"Barrison Del'Armgo Evi oğlu tarafından dile getirilen bir ger-

çek mi?" diye sordu Drizzt alayla.

"Az önce dediğin gibi ne kazanacak ne de kaybedecek bir şeyim

var."

"Bir arkadaşım, Bili isimli bir cüce seninle bu konuda konuşa-

336

ORK KRAL *-*|

cak," dedi Drizzt. "Veya sana bir şeyler fısıldayacak demeliyim, bo-

ğazı sesini ondan çalmak üzere ustaca kesildi."

Tos'un bu kaçınılmaz gerçeklik karşısında yüzünü buruşturdu,

zira Obould'un Mithril Salonu'mın doğu kapısına yaptığı ilk saldırı-

nın hazırlıklarında bir cücenin boğazını aynen bu şekilde kesmişti.

"Seninle konuşmayı isteyebilecek başka arkadaşlarım da var,"

dedi Drizzt. "Ama öldüler ve bunda senin hareketlerinin payı yad-

sınamaz."

"Bir savaşın içindeydim," diye düşünmeden konuştu Tos'un.

"Anlamadım..."

"Katkıda bulunduğun katliamı nasıl anlayamayabilirsin? Savun-

man bu mu gerçekten?"

Tos'un başını salladı; gerçi başı iki tarafa da pek dönmüyordu.

"Öğrendim," diye ekledi esir drow. "Telafi etmeye çalıştım.

Elflere yardım ettim."

Kendisine ve tutsağına zarar vermeme niyetine rağmen Drizzt,

Tos'un'a tokat attı. Drowu, "Onları elflere götürdün," diye suçladı.

"Hayır," dedi Tos'un. "Hayır."

"Baskının ayrıntılarını biliyorum."

"Karuck Klanı Reisi Grguch ve Obould'u fetih yoluna döndür-

meye mecbur kılmanın yollarını arayan komplocu bir üçlü tarafın-

dan yapıldı," dedi Tos'un. "Düşündüğünden çok daha fazlası var.

Aykorusu'na saldıranlarla ve eminim ki Mithril Salonu'na saldır-

mak üzere güneye gidenlerle hiçbir zaman taraf olmadım."

"Yine de Obould'un müttefiği olmadığını az önce kendin söyle-

din," dedi Drizzt.

"Ne Obould'un ne de başka bir orkun," dedi Tos'un. "Her ne

kadar pasif bir rol idiyse de, başlangıçta Donnia Soldou, Ad'non

Kareese ve Kaer'lic Suun Wett, Obould ve orkları, Gerti Orelsdottr,

devleri ve Proffıt adlı iki başlı trol arasında ittifak oluşturmaya karar

verdiğinde oynadığım rolü kabul ediyorum. Onlarla gitme nedenim

umursamamamdı; cüceleri, insanları ya da elfleri neden umursaya-

caktım ki? Ben drowum!"

"Seni temin ederim ki hiçbir zaman aklımdan çıkarmadığım bir

noktaya parmak bastın."

337

.— +*^F-* R.A. SALVATORE

Bu tehdit Tos'un'un kabadayılığını epey söndürdü ama yine de

bastırmaya devam etti. "Çevremdeki olaylar beni ilgilendirmiyordu."

"Ta ki Obould seni öldürmeye çalışıncaya kadar."

"Ta ki katil Obould tarafından kovalanıncaya kadar, evet," dedi

Tos'un. "Ve Aykorusu'ndan Albondiel ve Sinnafain'in kampına gi-

dinceye kadar."

"Ki onlara ihanet ettin\" diye bağırdı Drizzt.

Tos'un, "Tutsakları olmasam da onlardan kaçtım," d-ve aynı şe-

kilde bağırarak karşılık verdi.

"O halde neden kaçtın?"

"Senin yüzünden!" diye haykırdı Tos'un. "Drizzt Do'Urden'in

onun bende kalmasına asla izin vermeyeceğini, Drizzt Do'Urden'in

beni elfler arasında bulacağını ve bir vadinin derinliklerinde terk

edilmiş bir halde bulduğum bu kılıca sahip olmak için bana saldıra-

cağını bilen taşıdığım bu kılıç yüzünden."

Drizzt bir adım gerileyerek, "Nedeni bu değil ve bunu sen de

biliyorsun," dedi. "Kılıcı kaybeden bendim, unuttun mu?"

Konuşurken Khazid'hea'ya baktı ve aklına bir fikir geldi. Tıpkı

aylar önce yakaladığı dişi drow Donnia'ya inanmak istediği gibi

Tos'un'a inanmak istiyordu.

Yeniden Tos'un'a baktı, çarpık bir şekilde gülümsedi ve, "Hepsi

birer fırsat, öyle değil mi?" dedi.

"Ne demek istiyorsun?"

"Obould galipken onunla müttefik oluyorsun. Fakat şimdi zor

durumda ve sen onun gazabına uğruyorsun. Dolayısıyla Sinnafain,

Albondiel ve diğerlerini kandırmanın, eskilerinin sona erdiği yerde

yeni fırsatlar yaratmanın yolunu buluyorsun. Ya da 'yeni' arkadaş-

larının pahasına eskileri yeniden yaratıyorsun. Güvenlerini kazanıp

yöntemlerini öğrendikten sonra orklara sunacak yeni bir şey, belki

de Obould'u yeniden senin tarafına çekecek bir şey elde ediyorsun."

"Grguch'a yardım ederek mi? Anlamıyorsun..."

"Ama anlayacağım," diye söz verdi Drizzt, yana, Khazid'hea'ya

doğru hareket ederek. Hiç tereddüt etmeden kılıcı kabzasından kav-

radı. Kılıcı taştan çıkarırken metal gıcırdayıp tiz bir ses çıkardı ama

Drizzt bunu duymadı, zira Khazid'hea çoktan düşüncelerini istila

338

ORKKRAL *-f}

etmişti.

Beni kaybettiğini sanmıştım.

Ama Drizzt bunların hiçbirini dinlemiyordu; buna vakti yoktu.

Düşüncelerini kılıca odaklayıp Khazid'hea'dan Tos'un Armgo'nun

elinde olduğu zamanların bir özetini talep etti. Kılıcı birlikte zafere

ulaşacakları vaadi ile şımartmadı. Kılıca hiçbir şey sunmadı. Yal-

nızca Aykorusu'nda miydin? Elf kanının tadına baktın mı? diye

sordu.

Tatlı kan... diye itiraf etti Khazid'hea ama bu düşünceyle Drizzt,

uzun zaman önce geride kalmış bir zamanı hissetti. Ve kılıç

Aykorusu'nda bulunmamıştı. Drow bu kadarından emindi.

Khazid'hea'nın elf kanına olan düşkünlüğünü açıkça itiraf edi-

şiyle Drizzt, Tos'un'un bu baskının bütününü oluşturan bir parçası

olup da yine de Surbrin'in batı yakasında kalışının pek olası bir

senaryo olmadığını düşündü. Khazid'hea o kanın döküleceğini bile

bile uzaktan katılıma izin verir miydi? Özellikle de Khazid'hea

drow, elflerin yanındayken, Tos'un'un hakimiyeti altındayken...

Drizzt yeniden esir drowa baktı ve Tos'un'la kılıç arasındaki

ilişkiyi düşündü. Tos'un, Khazid'hea'ya böylesi hakim miydi?

Bu soru Drizzt'in düşüncelerinde dolanırken ve bu sayede tele-

patik kılıca sunulunca Khazid'hea'nın alaycı cevabı devreye girdi.

Drizzt her şeyin tamamen nüfuz edebilmesi için kılıcı birkaç da-

kikalığına yere indirdi. Kılıcı geri aldığında sorularını yeni gelene

yöneltti.

Grguch, diye bildirdi.

İyi bir savaşçı. Acımasız ve güçlü.

Khazid'hea için değerli bir yönetici mi? diye sordu Drizzt.

Kılıç yadsımadı.

Obould'dan daha mı değerli? diye sessizce sordu Drizzt.

Tekrar içine dolan his pek de olumlu bir etkiye sahip değildi. Ve

buna rağmen Drizzt, Kral Obould'un herhangi bir orkun çarpışabi-

leceği en iyi savaşçılardan biri, kılıcın uzun zamandır yöneticisi ola-

rak göz diktiği Drizzt'in kendisi kadar iyi olduğunu biliyordu. Fakat

elit sınıftan değildi; Catti-brie de iyi bir savaşçıydı ve yine de Drizzt

kılıçla yaşadığı son deneyimden, Catti-brie yayını kullanmayı

339

«h* R.A. SALVATORE

Khazid'hea'nın egosunun kaldıramayacağı kadar çok tercih ettiğin-

de kadınla Khazid'hea'nın arasının açıldığını biliyordu.

Drizzt kılıcı tekrar yere indirmeden önce uzun bir süre geçti ve

her daim kana susamış Khazid'hea'nın tam da Tos'un'un söylediği

sebeplerden Grguch'u Obould'a açıkça tercih ettiği izlenimini edin-

di. Obould ne fetih ne de savaş peşindeydi.

Drizzt, ağaca bağlı olmasının yarattığı tuhaf pozisyonun el ver-

diğince rahat bir şekilde dinlenen Tos'un'a baktı. Drizzt, Tos'un'un

iddialarının, tümünün, akla yatkınlığını yadsıyamazdı ve belki de,

ister candan bir duygu, ister basit bir fırsat nedeniyle olsun, Tos'un

şu anda onun ya da müttefiklerinin düşmanı değildi.

Ama Donnia Soldou ile yaşadığı deneyimden sonra; işin aslı

bilinçli bir hayat sürmeye başladığı ilk anlardan itibaren kendi

ırkıyla yaşadığı tüm deneyimlerden sonra, Drizzt Do'Urden bu işi

şansa bırakmayacaktı.

Güneş uzun zaman önce batmıştı, karanlık gece yumuşayan kar-

dan kıvrılıp gelen bir sisle daha da kasvetli bir hal almıştı.

Bruennor, Hralien, Regis, Thibbledorf Pwent, Mirabarlı Torgar

Hammerstriker, Shingles McRuff ve rahip Cordio bu sisin içinde

kayboldular.

Sırtın öbür tarafında, Bruenor'un cüceleriyle Alustriel'in büyü-

cülerinin tedbirli bir şekilde çalıştıkları surun arkasında Catti-brie

ortadan kaybolan grubu kırık bir kalple izledi.

"Onlarla gitmeliyim," dedi.

"Gidemezsin," dedi arkadaşı; Gümüşay'ın Leydi Alustriel'i.

Uzun boylu kadın, Catti-brie'ye yanaştı ve kolunu kadının omzuna

koydu. "Bacağın iyileşecek."

Catti-brie bakışlarını kaldırıp kadına baktı, zira Alustriel ondan

neredeyse on beş santim daha uzundu.

"Belki de bu teklifimi değerlendirmen için bir işarettir," dedi

Alustriel.

"Büyücülük eğitimi mi? Böylesi bir uğraş için fazla yaşlı değil

340

ORK KRAL «MK

miyim?"

Alustriel bu saçma soruyu hafife alırcasına güldü. "Her ne kadar

büyü özürlü cüceler tarafından yetiştirilmiş olsan da bundan kendi

kendine hoşlanmaya başlayacaksın."

Catti-brie bir an için kadının sözlerini düşündü ama kısa bir süre

sonra ilgisini surun öbür tarafına, sisin babasını ve arkadaşlarını

yuttuğu yere yöneltti. "Teklif ettiği gibi babamın yanında yer alaca-

ğını düşünmüştüm," dedi ve Gümüşay Leydisi'ne baktı.

"Tıpkı senin gibi ben de yapamazdım," diye cevapladı Alustriel.

"Benim pozisyonum aynen senin yaralı bacağın gibi buna tamamen

engel oldu."

"Bruenor'un amaçlarını paylaşmıyor musun? Obould'un yanın-

da mı yer alacaksın?"

"Tabii ki hayır," dedi Alustriel. "Ama Gümüşay'ı savaşın içine

atmak bana göre değil."

"Sen ve Gümüş Süvarilerin avare Nesmeliler'i kurtardığınız za-

man tam olarak bunu yaptın."

"Nesme ile olan anlaşmamız bunu gerektiriyordu," diye açıkla-

dı Alustriel. "Saldırıya uğramışlar ve canlarını kurtarmaya çalışı-

yorlardı. İhtiyaç duydukları anda yanlarına gitmeseydik önemsiz bir

arkadaş olurduk."

"Bruenor da şu anda kendi durumunu aynen böyle görüyor,"

dedi Catti-brie.

"Gerçekten de öyle," diye kabul etti Alustriel.

"Böylece tehditin kökünü kazımayı planlıyor. Ork ordusunun

kellesini uçurup onları dağıtmayı planlıyor."

"Başarılı olmasını umar ve bunun için yakarının. Orkların git-

mesi Gümüş Smırlar'daki tüm halkların ortak arzusu tabii ki. Ama

benim görevim Gümüşay'ı bu kışkırtıcı saldırının içine atmak değil.

Konseyim tutumumuzun savunma olacağına karar verdi ve ben de

onların buyruklarına bağlı kalmakla yükümlüyüm."

Catti-brie başını salladı ve iğrenmiş ifadesini saklamadı. "Sanki

huzur içindeymişiz de Bruenor da bu huzuru bozmaya çalışıyormuş

gibi davranıyorsun," dedi. "Kış karı nedeniyle savaşa verilen mec-

buri ara daha önce yapılanların iptalini mi gerektiriyor?"

341

^- 4*5§: ' RA. SALVATORE

Alustriel kızgın kadını daha da sıkı kucakladı. "Bu hiçbirimizin

olmasını istediği bir şey değil," dedi. "Ama Gümüşay konseyi

Obould'un yürüyüşünü durdurduğu ve bizim bunu kabul etmemiz

gerektiğinde kararlı."

"Mithril Salonu'na daha yeni saldırıldı," diye hatırlattı Catti-

brie. "Arkamıza yaslanıp bize tekrar tekrar saldırmalarına izin mi

vereceğiz?"

Alustriel'in sessizliği buna bir cevabı olmadığını gösteriyordu.

"Şu anda Obould'un peşinden gidemem," dedi. "Gümüşay lideri

olarak konseyin kararına bağlı kalmakla yükümlüyüm. Bruenor'a

başarılar diliyorum. Tüm kalbim ve ruhumla başarılı olmasını ve

orkların deliklerine geri tıkılmasını diliyorum."

Catti-brie sakinleşti; bunun sebebi Alustriel'in sözlerinden çok

ses tonundaki dürüstlük ve pişmanlıktı. Birlikte ilerlemeyi reddetse

bile Alustriel yardım etmişti; Bruenor'a cüceyi Drizzt'e götürecek

sihirli bir madalyon vermişti. Bu, yıllar önce başıboş dolanan

Drizzt'in peşinden giderken Catti-brie'ye verdiği madalyonun aynı-

sıydı.

Alustriel, "Bruenor'un tahminlerinde haklı olduğunu umuyo-

rum," diyerek sözlerine devam etti; sesi endişe doluydu. "Umarım

Obould'u öldürmek, istediği sonuçları elde etmesini sağlar."

Catti-brie cevap vermedi, yalnızca orada öylece durup söylenen-

leri özümsedi. Savaşı başlatan Obould'un istikrar sağlayıcı bir güce

dönüşmüş olduğuna kendini inandıramıyor, bununla birlikte şüphe-

lerini de inkar edemiyordu.

—M—

İki ork alabildiğine açılmış akçaağacm altında durdu, dallarının

keskin, çıplak hatları henüz filiz hücumu ile yumuşamamıştı.

Konuşup kendi aptallıklarına gülüştüler; zira tamamen kaybolmuş-

lardı ve küçük kasabadaki halklarından oldukça uzaktalardı. Gece

karanlığında yanlış patikaya sapmak onları uzak kırlara çıkarmıştı

ve toplamak üzere geldikleri çıralardan uzun süre önce vazgeçmiş-

lerdi.

342

ORK KRAL »HM

Bir tanesi karısının ısınmak için kendisini heyecanlandıracağına

böylece gecenin yarısını bile çıkaramayacak ateşi düzenleyebilece-

ğine sızlandı.

Diğeri güldü ve gülümsemesi, neşesi bir elf oku tarafından ça-

lındıktan sonra bile devam etti; ok temiz bir şekilde arkadaşının şa-

kağına saplandı. Şaşkınlık içinde dikilen, yalnızca gülümsemekten

vazgeçmesi gerektiğini düşünemediğinden gülümsemeye devam

eden ork arkasından hızla yaklaşan ağır botların ani gümbürtüsünü

bile kavrayamadı. Bir miğferin keskin ucu omurgasına saplanıp

kasları ve kemikleri parçalayarak göğsünü yarıp kan ve parçalanmış

kalbinin kalıntılarıya dışarı çıktığında tamamen hazırlıksız yakalan-

mıştı.

Thibbledorf Pwent doğrulup orkun çırpınan bedenini başının

üzerine kaldırdığında çoktan ölmüştü. Cüce daha çok düşman ara-

yışıyla çevrede dolandı. Akçaağacm güney tarafındaki gölgelerin

içinde güçlükle ilerleyen Bruenor ve Cordio'yıı gördü; doğudaki

Torgar ve Shingles'ı fark etti. Kuzeybatıdaki Hralien ve Pwent'in

arkasından gölgelerin içinde onu takip eden Regis ile grup kısa bir

süre sonra bu iki orkun yalnız olduğu fikrine kapıldı.

"Oldukça iyi öyleyse," dedi Bruenor, başıyla onaylayarak.

Alustriel'in kendisine verdiği madalyonu tuttu. "Daha sıcak," diye

açıkladı. "Drizzt yakınlarda."

"Hâlâ kuzey mi?" diye sordu akçaağacm altından Bruenor'un

yanında durmak üzere çıkan Hralien.

"Tam da senin geldiğin yerin öbür tarafı," diye onayladı

Bruenor, madalyonu kavrayan yumruğunu ileri doğru uzatarak. "Ve

her adımla daha da ısınıyor."

Bruenor'un yüzünde tuhaf bir ifade belirdi. Kendisine yönelen

meraklı bakışlara, "Biz burada dururken de ısınıyor," diye açıkladı.

Bir dakika sonra Regis "Drizzt!" diye haykırdı.

Buçukluğun parmağının işaret ettiği yöne dönen diğerleri bir çift

kara elfm kendilerine doğru geldiğini gördüler; bağlı Tos'un arka-

daşlarının önünde yürüyordu.

"Onu bulman oldukça uzun sürdü, ha?" dedi Thibbledorf Pwent

homurdanarak. Etkili olması için eğilip bacağına vurdu; bu hareket

343

I

I

K-t R.A. SALVATORE

ölü orkun tuhaf bir şekilde çırpınmasına neden oldu.

Drizzt kanlar içindeki cüceye, miğferinin tepesinde taşıdığı yüke

baktı. Bu görüntünün abesliği karşısında söyleyebileceği hiçbir şey

olmadığını fark ederek yalnızca Tos'un'u dürtüp ana gruba doğru

yürüdü.

"Mithril Salonu'nun doğusundaki sura saldırdılar," diye açıkla-

dı Hralien. "Tıpkı korktuğun gibi."

"Evet ama onları geri püskürttüğümüzü de bil," diye ekledi

Bruenor.

Drizzt'in şaşkın ifadesi bakışlarıyla grubu tararken de değişmedi.

"Ve şimdi Obould'un peşindeyiz," diye açıkladı Bruenor. "Şim-

di senin haklı olduğunu biliyorum elf. Obould'u öldürmeli ve her

şeye son vermeliyiz; tıpkı senin kızımın kılıcıyla onun peşinden git-

meden önce düşündüğün gibi."

Drizzt, küçük gruba bakarak "Obould'un peşinde miyiz?" diye

şüpheyle sordu. "Ordu getirmemişsin dostum."

"Pöh! Ordu yalnızca her şeyi çorba eder," dedi Bruenor elini sal-

layarak.

Meselenin özünü anlamak Drizzt için pek de zor değildi; söyle-

nenleri bir an düşününüp, Bruenor'un liderlik yöntemini göz önün-

de bulundurunca hiç de şaşırmaması gerektiğini fark etti.

"Obould'a ulaşmayı umuyoruz ve görünüşe bakılırsa tam da bu

konuda bize yardımı dokunabilecek bir esirimiz var," dedi Hralien,

Tos'un'a doğru bir adım atarak.

"Nerede olduğuna dair hiçbir fikrim yok," dedi Tos'un, elf dili-

ne olan kısıtlı hakimiyetiyle.

"Tabii ki böyle söyleyeceksin," dedi Hralien.

"Size yardım ettim... halkına," diye karşı çıktı Tos'un. "Grguc

başarısız baskında onları yakaladı ve ben onlara emniyette olmala-

rını sağlayan tüneli gösterdim."

"Doğru," diye cevapladı Hralien. "Ama bu tam da bir drowun

yapacağı şey değil mi zaten? Güvenimizi kazanmak için yani?"

Tos'un'un omuzlan çöktü ve drow bakışlarını indirdi; zira aynı

savaşı Drizzt'e karşı da yapmıştı ve bundan kaçmasının hiçbir yolu

yok gibi gözüküyordu. Şu ana kadar yaptığı her şey kendine hizmet

344

ORK KRAL «-«

etmek ve daha geniş, daha alçak bir plana fayda sağlamak olarak

yorumlanabilirdi.

Bruenor, Drizzt'e, "Onu öldürüp bu meseleyi halledebilirdin,"

dedi. "Bize yardım etmiyorsa bizi yavaşlatıyor demektir."

Pwent yan taraftan, "Bir kalp atışı içinde göreve katılmaya geli-

yorum kralım!" diye bağırdı ve tüm gözler cüceye döndü; Pwent

başını öne çıkararak eğilmiş, bir çift ağacın arasındaki dar geçitte

duruyordu. Ölü orkun baldırını bir ağaç kütüğüne dayadı, zavallı

yaratığın omuzlan başka bir kütükle desteklenmişti ve ani bir ham-

leyle cüce geriye doğru asıldı. Dikenli miğfer geriye doğru çekilip

cüceyi ölü ağırlığındaki yükünden kurtarırken kemikler ve kıkır-

daklar hareketlendi, zemin kaydı.

Pwent geriye doğru sendeleyip kalçasının üzerine düştü ama

anında ayağa fırlayıp, başını dudaklarını titretecek kadar güçlü bir

şekilde sallayarak diğerlerine doğru sıçradı. Sonra gülümseyerek

ellerini önüne götürdü; avuç içlerini açtı, başparmakları birbirlerine

değdirerek hamlesini hizaladı.

"Kara derili köpeği birazcık döndürün," diye talimat verdi.

"Henüz değil, sevgili cüce," dedi Drizzt ve Pwent açıkça seçilen

bir hayal kırıklığıyla doğruldu.

"Onu yanında götürmeyi mi düşünüyorsun?" diye sordu

Bruenor ve Drizzt başıyla onayladı.

"Rotamızı Aykorusu'na ya da Mithril Salonu'na çevirebiliriz,"

diye önerdi Hralien. "Bir günden fazla kaybımız olmaz ve yükü-

müzden de kurtuluruz."

Ama Drizzt başını iki yana salladı.

"Onu öldürmek daha kolay," dedi Bruenor ve yan tarafta Pwent

saldırıya hazırlanan bir boğa gibi ayağını yere sürümeye başladı.

"Ama daha akıllıca değil," dedi Drizzt. "Tos'un'un iddiaları

doğruysa varlığı bizim için kıymetli olabilir. Değilse hiçbir şey kay-

betmeyiz çünkü hiçbir şeyi riske atmamış oluruz." Drowa baktı.

"Bizi kandırmıyorsan seninle işimiz bittiğinde serbest kalacağına

dair söz veriyorum."

"Bunu yapamazsın," dedi Hralien, tüm bakışları kendi üzerine

toplayarak. "Aykorusu'na karşı suç işlediyse kaderine tek başına

345

P-* R.A. SALVATORE

karar veremezsin."

Drizzt "İşlemedi," diyerek elfı temin etti. "Orada değildi; zira

Khazid'hea orada değildi."

Bruenor, Drizzt'i diğerlerinden uzaklaştırarak hızla yana doğru

çekti. "Kendine benzer bir drow için bunun ne kadarını yalnızca

umut ediyorsun?" diye açıkça sordu.

Drizzt içtenlik ve katiyetle başını iki yana salladı. "Seni temin

ederim ki Bruenor bunu yapıyorum çünkü bunun bizim ve davamız

-o dava her ne ise- en iyisi olduğunu düşünüyorum."

"Ne anlamı var?" diye sordu cüce. "Obould'u öldürmeye gittiği-

mizden şüphen olmasın!" Bu açıklama ile sesini yükseltti ve herkes

ona döndü.

. Drizzt karşı çıkmadı. "Böyle bir şansı olursa Obould, Tos'un'u

öldürür; tıpkı Tos'un'un arkadaşlarını öldürdüğü gibi. Seni temin

ederim ki dostum Tos'un'un varlığıyla hiçbir şeyi riske atmıyoruz

ve kazanç olasığılımız yadsınamaz."

Bruenor, Drizzt'e uzun uzun, sertçe baktı, sonra bakışlarını

sanki kaderine -o kader her ne ise- razıymış gibi sakince duran

Tos'un'a çevirdi.

"Söz veriyorum," dedi Drizzt.

"Senin sözlerin her zaman yeterince iyiydi, elf," dedi Bruenor.

Döndü ve yürürken Torgar'la Shingles'a seslenerek diğerlerine

doğru harekete geçti. "Bir drowu gözlemeye uygun olduğunuzu dü-

şünüyor musunuz?" diye sordu; ya da sormak üzereydi zira niyeti

tamamen anlaşıldığı an Drizzt onun sözünü kesti.

"Bırak da Tos'un benim sorumluluğumda kalsın," dedi.

Bruenor bir kez daha Drizzt'in arzusuna razı geldi.

346

DONUM NOKTASI

Wulfgar birkaç gün boyunca Auckney şehrinin eteklerinde

dolandı. Auck Kalesi'ne gelişinin Lord Feringal üzerinde yarataca-

ğı ve Colson için tehlikeli sonuçlar doğuracağı korkusuyla kasaba-

da yüzünü göstermeye cesaret edemedi. Ama Wulfgar tenhalıklarda

huzur bulan, soğuk geceler boyunca nasıl hayatta kalacağını ve ken-

disini nasıl gizleyeceğini bilen biriydi.

Lord ve Leydi'nin yeni çocuğuyla ilgili duyduğu her şey onu

umutlandırdı. En etkili dedikoduları heyecanlı kasaba halkı yapıyor

ve kızın Feringal 'le Meralda'nın olduğunu ve hiçbir zaman uyan-

masının beklenmediği bir uyku halinde doğduğunu söylüyorlardı.

Ve çocuğun iyileşmiş olması hem çift hem de kasaba için nasıl da

büyük bir mutluluktu!

Başka bir dedikodu Colson'u barbar soyluluğuyla birleştiriyor

ve Lord Feringal'in yanındaki varlığının Auckney halkının güvenli-

ğini garanti altına aldığını anlatıyordu; donmuş Kuzeyin sert top-

raklarında görülmesi muhteşem bir şeydi!

Wulfgar, tüm bunları Colson, kendisi ve Delly için iyi bir şey

yaptığına dair gitgide büyüyen bir duyguyla özümsedi. Doğrusu

kalbinde dolmasını hiçbir zaman beklemediği bir boşluk vardı ve

ileriki yıllarda Auckney'e gelip Colson'u ziyaret edeceğine gerçek-

ten ant içmişti. Neticede Feringal'in zaman geçtikçe onu kovması ya

347

R.A. SALVATORE

da tutuklatması için bir sebebi olmayacaktı ve işin aslı Wulfgar ile.

ride bir uzlaşmaya varacak güç seviyesine erişebilirdi; ne de olsa kı-

zın anne babası hakkındaki gerçeği biliyordu. Lord Feringal, ne fi.

ziksel ne de politik olarak onun düşmanlığını kazanmak istemezdi.

Barbarın umudu buydu; onu kendini tamamen kaybetmekten ve

Colson'u 'kurtarmak' üzere kasabaya koşmaktan alıkoyan tek şeydi bu.

Oralarda oyalanmaya, dinleyip izlemeye devam etti; birden çok

kez Colson'u yeni ailesiyle görme şansına erişti. Küçük kızın yeni

çevresine ve yeni ailesine -en azından uzaktan görüldüğü kadarıyla-

ne denli kolay bir şekilde uyum sağladığım görmek onu gerçekten

hayrete düşürüp yüreklendirdi. Colson, Mithril Salonu'ndaki kadar

sık gülüyor ve Meralda'nın elini tutup kadının gölgesinde yürürken

huzurlu gözüküyordu.

Aynı şekilde Meralda'nın kıza beslediği sevgi yadsınamazdı.

Kadının yüzündeki dinginlik Wulfgar'ın tam da hayalini kurduğu

şeydi. Bütünlenmiş ve memnun görünüyordu ve bu vaatkar dış gö-

rünüşe ek olarak Wulfgar'ı daha çok umutlandıran Lord Feringal'in

kızın yanındaki duruşuydu. Feringal'in karakterinin yıllar içinde

geliştiğine hiç şüphe yoktu. Belki Wulfgar'ın olağanüstü bir dürüst-

lüğe sahip bir kadın olduğunu bildiği Meralda'nın desteği veya

Feringal'in rahatsız edici kız kardeşinin yokluğu sayesinde böyle

olmuştu.

Sebep her ne ise sonuç ortaydı ve barbar, Auckney çevresinde

dolandığı her gün çocuğu gerçek annesine geri getirme kararının

doğruluğundan daha da emin oluyordu. Kalbindeki tüm acı hâlâ ye-

rinde durduğundan bu; Colson'u Meralda'nın sevgi dolu kollarında

düşünmek Wulfgar'a iyi geliyordu.

Pek çok kez Auckney'e koşup Colson'a ona sevdiğini söylemek,

kızı kollarına alıp onu her zaman seveceğini, her zaman koruyaca-

ğını söylemek istedi. Pek çok kez içeri girip yalnızca veda etmek is-

tedi. Kızın "Ba!" çığlıkları hâlâ beyninde yankılanıyordu ve

Wulfgar bu sesin kendisini yıllar boyu rahat bırakmayacağını bili-

yordu.

Ama içeri giremezdi ve böylece günler on günlere dönüştüğün-

de Wulfgar geldiği yer olan dağ yolundan doğuya doğru kayboldu.

348

ORK KRAL «—#

Ertesi gün, yolun Luskan'ın bayırlarından güneye doğru devam etti-

ği ve kuzeyde Dünyanın Omurgası'mn bir yanından öbürüne geçip

Buzyeli Vadisi'ne açılan doğu geçidinin sonuna vardı.

Wulfgar başlangıçta iki yöne de sapmadı. Bunun yerine patika-

yı aştı ve kendisine doğunun uzaklarında kıvrılan bölgelerin muaz-

zam bir görüntüsünü sunan bir kaya çıkıntısını gözüne kestirdi. Ka-

yanın üzerine oturdu ve zihninin gözlerinin görüşünün fiziksel sı-

nırlarının ötesinde gezinmesine izin verdi; Mithril Salonu'na ve

sevgili arkadaşlarına yaklaşan arazinin hayalini kurdu. Ev dediği

yerin hayali...

Birden, kızını düşünerek ve onu nasıl da özlediğini fark ederek,

batıya doğru döndü; onu tahmininden çok daha fazla özlemişti.

Sonra düşünceleri ve gözleri yeniden doğuya; soğuk bedeni

Mithril Salonu'nda yatan Delly'nin mezarına yöneldi.

"Yalnızca her zaman elimden gelenin en iyisini yapmaya çalış-

tım," diye fısıldadı, sanki ölü karısıyla konuşuyormuş gibi.

Bu doğruydu. Abyss'ten döndüğünden beri tüm başarısızlıkları-

na rağmen Wulfgar elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışmıştı.

Arkadaşlarına yeniden katıldığı ilk anda da başarısız olup evham

verici bir rüyanın ardından Catti-brie'ye hakaret ettiğinde de bu

böyleydi. Morik ile Luskan'a ve Auckney'e seyahati boyunca da bu

böyleydi. Bu karanlık günler boyunca o kadar çok başarısız olmuş-

tu ki...

Önce batıya sonra doğuya bakan Wulfgar tüm bu hataların so-

rumluluğunu kabul etti. Başarısızlığı kabullenişinin Errtu'nun pen-

çelerinde çektiği çileleri sızlanmalara dönüştürmesine izin vermedi.

Hiçbiri için bir mazaret bulmadı; zira davranışının gerçekliğini de-

ğiştirebilecek hiçbir mazaret yoktu.

Yapabileceği tek şey karşısına çıkan her durumda elinden gelenin

en iyisini yapmaktı. Onu Delly'nin bedenini bulup getirmeye iten de

bu idi. Doğru olan davranış buydu. Onu, Colson'u yalnızca

Cottie'den ve mültecilerden almaya değil aynı zaman da Meralda'ya

ve eve getirmeye iten de bu idi. Doğru olan davranış buydu.

Peki... ya şimdi?

Wulfgar her şeyi çözümleyeceğini sanmıştı; planlarını yapmış

349

g~* R-A. SALVATORE

yolunu belirlemişti. Ama o planların önünde uzanışının yalın ger-

çekliğinde artık emin değildi. Kayanın üzerine diz çöküp Delly'nin

rehberliği için dua etti. Ona yol göstermesi için kadının hayaletine

seslendi.

Obould, Mithril Salonu'nun kapılarına bir kez daha mı dayanı-

yordu?

Bruenor'un kendisine ihtiyacı olabileceğini biliyordu. Tüm bu

yıllar boyunca kendisine sevgiden başka hiçbir şey sunmamış olan

üvey babası yaklaşan savaşta onun gücüne ihtiyaç duyabilirdi.

Wulfgar'ın yokluğu Bruenor'un ölümüne neden olabilirdi!

Aynısı Drizzt, Regis veya Catti-brie için de geçerli olabilirdi.

İleriki günlerde kendilerini onları yalnızca Wulfgar'm kurtarabile-

ceği durumlar içinde bulabilirlerdi.

"Olabilir," dedi Wulfgar ve sözcüğü duyduğu anda durumun

sonsuza kadar böyle olacağını fark etti. Kendisine tıpkı onun onlar-

dan birine veya hepsine ihtiyaç duyabileceği gibi ihtiyaç duyabilir-

lerdi. Ya da belki de günün birinde tümü birden Obould'unki gibi

bir kara akıntının altında kalabilirlerdi.

"Olabilir," dedi yeniden. "Daima olabilir."

Yine de Wulfgar neredeyse ebedi savaş durumunun sunduğu

korkunç olasılıkları bir yana bırakarak kendisine önemli sorular sor-

mak zorundaydı. Peki, ya kendi ihtiyaçları? Peki, ya kendi arzulan?

Ya kendi mirası?

Orta yaşa yaklaşıyordu.

Dönüşümlü olarak Wulfgar yüzünü doğudan kuzeye çevirdi;

onu Buzyeli Vadisi'ne, atalarının, halkının topraklarına götürecek

patikaya baktı.

Bununla beraber yüzünü tamamen oraya dönemeden önce tekrar

doğuya, Mithril Salonu'na doğru baktı ve Korkunç Obould'un,

Bruenor'un üzerinde yükselişini zihninde canlandırdı.

350

GÜVEN VE TEYİT

"Bu Toogvvik Tuk kavgacının biri," dedi Grguch, Hakuun'a ve

tabii Jack'e ama Grguch bunu tabii ki bilmiyordu. Batıya yapılacak

bir yürüyüş için yeniden sıraya koyulmak üzere toplanan birliğin

yanında duruyorlardı. "Obould'a savaş açmamıza neden olacak."

"Obould'un bize savaş açacağını iddia ediyor," dedi şaman, Jack

ile yapılan hızlı bir içsel diyalogun ardından.

Grguch sanki dünyadaki hiçbir şey kendisini daha fazla memnun

edemezmiş gibi sırıttı. "Bu Toogvvik Tuk'u seviyorum," dedi.

"Gruumsh ile konuşuyor."

Her ne kadar sorunun kaynağı Jack idiyse de, "Obould'un yürü-

yüşünü neden durdurduğunu merak etmiyor musun?" diye sordu

Hakuun. "Namı vahşetten geliyor ama onları alaşağı edeceği yerde

surlar örüyor."

"Rakiplerinden korkuyor," diye varsayımda bulundu Grguch.

"Ya da rahatına bakıyor. Gruumsh'dan uzaklaşıyor."

"Onu aksine ikna etmek niyetinde değilsin."

Grguch daha da zalim bir şekilde sırıttı. "Onu öldürmek ve ordu-

larını ele geçirmek niyetindeyim. Gruumsh'la konuşuyorum ve

Gruumsh'u memnun edeceğim."

"Mesajın açık mı yoksa hileli mi olacak?"

Grguch merakla şamana baktıktan sonra çenesiyle kenarda du-

351

. =H§*~* RA- SALVATORE

ran bir çuvalı işaret etti; bu, içinde Oktule'un kellesinin olduğu

çuvaldı.

Hakuun'un yüzüne çarpık bir gülümseme yayıldı. "Mesajı güç-

lendirebilirim," diye söz verdi ve Grguch durumdan hoşnut oldu.

Hakuun omzunun üzerinden geriye baktı ve ses tonunu etkili bir

şekilde yükseltip alçaltarak birkaç gizemli söz söyledi. Jack bütün

bunları tahmin etmiş ve bu iş için gerekli başlıca büyüyü çoktan ça-

lışmıştı. Gölgelerin arasından Oktule çıkıp geldi; başsız ve acayip.

Canlandırılmış zombi gergin bacaklarıyla çuvala doğru adımlar attı

ve sarkık et parçaları sağa sola sallandı. Bir dakika sonra dimdik

durdu, ardından çifte doğru yavaşça ilerledi; kayıp başını iki eliyle

tutuyordu.

Hakuun, Grguch'a bakıp mahcup bir şekilde omuz silkti. Reis

güldü.

"Dobra," dedi. "Yalnızca mesaj teslim edildiğinde Obould'un

yüzünün alacağı şekli görmeyi isterdim."

Hakuun'un zihnindeki Jack fısıldadı ve Hakuun yankısını

Grguch'a iletti; "Bu ayarlanabilir."

Grguch daha da yüksek sesle güldü.

"Kokto Gung Karuck, " feryadıyla Grguch'un ordusu -güçlü ve

sayısı gitgide .artan bin kişi- batıya doğru yürüyüşe başladı; Kurt

Çenesi güney tarafını almıştı, Karuck Klanı ana kitlenin başını çeki-

yordu.

En önde zombi Oktule yürüyor; Obould'a bir mesaj götürüyordu.

Yankılanan 'Kokto Gung Karuck' böğürtülerini duydular ve

Mithril Salonu'nun kuzeydoğusundan çok da uzak olmayan yüksek

bir dağ sırtında Drizzt, Bruenor ve diğerleri bu sesin kaynağını;

Karuck Klanı ve müttefiklerinin yürüyüşünü gördüler.

"Bu Grguch," dedi Tos'un gruba. "Komplocular onu Obould'a

götürüyorlar."

"Savaşmak için mi?" diye sordu Bruenor.

"Veya ikna etmek için," dedi Tos'un.

352

ORK KRAL »HK

Bruenor homurdandı ama Tos'un, Drizzt ve Hralien'e bakıp

başını iki yana salladı; ana fikri kabul etmeye hevesli değildi.

"Obould yürüyüşünü durdurmak istediğini gösteren şeyler yap-

tı," dedi Drizzt.

"Bunu birkaç gece önce surda ölen oğlanlarımın ailelerine söyle,

elf," diye kükredi Bruenor.

"Belki de o Grguch'tu," diye önerdi Drizzt kelime oyunu yap-

maya özen göstererek.

"Onlar orklardı," diye karşılık verdi Bruenor. "Ork orktur ve

'orklann iyi oldukları tek şey tarlaları gübrelemektir. Çürüyen be-

denleri senin Aykorusu'ndaki yaraları saracak ağaçların hızlı büyü-

mesini sağlayabilir," diye ekledi; konuşması beti benzi atan ve

topuklarının üzerinde duran Hralien'e yönelikti.

"Innovindil'in kanını örtecek ağaçların," diye devam etti

Bruenor, bu kez Drizzt'e bakarak.

Ama Drizzt bu can yakıcı yorum karşısında pes etmedi. "Bilgi

hem silahımız hem de avantajımız," dedi. "Bu yürüyüş hakkında

daha çok bilgi edinmek, amacını öğrenmek ve sonra nereye yönele-

ceğini bilmekle iyi ederiz." Grguch'un ordusunun kayalık tepelerde

açıkça görüldüğü yere, kuzeye baktı. "Ayrıca bizim yolumuz da za-

ten onlarınkine paralel."

Bruenor hoşnutsuz bir şekilde elini sallayıp döndü; Pvvent ana

kampta dağıtılan yemeğe doğru onun ardından gitti.

Drizzt geriye kalan yarım düzine kişiye "Onlara yaklaşmamız gere-

kiyor," dedi. "Yürüyüşlerinin ardında yatan gerçeği öğrenmeliyiz."

Drizzt sözlerini tamamladığında Regis derin bir nefes aldı; gör-

evin ağırlığını omuzlarında hissediyordu.

"Küçük olan öldürülecek," dedi Tos'un, Drizzt'e, drow dilini, yal-

nızca Drizzt'in ve kendisinin anladığı basit Drow dilini kullanarak.

Drizzt ona sertçe baktı.

"Onlar vahşi ve uyanık savaşçılar," diye açıkladı Tos'un.

Drizzt, "Regis görünenden çok daha fazlasına sahiptir," diye

aynı şekilde Karanlıkaltı dilini kullanarak cevap verdi.

"Grguch da öyle." Tos'un sözlerini tamamladığında sanki onay

almak için Drizzt'i elfle konuşmaya davet ediyormuş gibi Hralien'e

3^

.. -HİM RA. SALVATORE

baktı.

"O halde ben gideceğim," dedi Drizzt.

"Daha iyi bir yol var" diye cevapladı Tos'un. "Öylece aralan

na karışıp komplocularla konuşabilecek birini biliyorum."

Bu Drizzt'in susmasına neden oldu; yüzüne yakınındaki herke-

sin dikkatini çeken bir şüphe ifadesi yayıldı.

"Neden bahsettiğinizi bize söyleyecek misiniz?" diye sabırsızca

sordu Torgar.

Drizzt önce ona ardından Tos'un'a baktı. Her ikisini de başıyla

onayladı.

Cordio ile yaptığı kısa bir özel görüşmeden sonra Drizzt, rahibe

katılması için Tos'un'u kenara çekti.

"Emin misin?" diye sordu Cordio, Drizzt'le yalnız kaldıkları za-

man. "Sadece onu öldürmek zorunda kalacaksın,"

Tos'un bu sözlerle gerildi ve Drizzt gülümsememek için kendi-

ni zor tuttu.

"Onu söylemeye ikna edebileceğimiz bir dolu bilgiye sahip ola-

bilir," diyerek sözlerine devam etti Cordio; rolünü kusursuzca oy-

nuyordu. "On günlük bir işkence bize Obould hakkında cevaplar

kazandırabilir."

"Veya işkenceyi durduracak yalanlar," diye cevapladı Drizzt

ama elini kaldırarak kendisine yönelecek olan itirazı engelledi; zira

söylenecek olanların bir önemi yoktu. "Eminim," dedi yalnızca ve

Cordio, "Ah, eğer yapmak zorundaysam..." diyerek iç geçirdi; tav-

rında iğrenme ve boyun eğmenin kusursuz karışımı vardı.

Cordio ilahiler söyleyip irkilen Tos'un'un çevresinde yavaşça

dans etmeye başladı. Cüce, bir büyü yaptı; Tos'un'un sahip olabile-

ceği herhangi hastalığı iyileştirecek zararsız bir dvveomerdi ama

tabii ki Tos'un bunu bilmiyordu ve yalnızca cücenin bedenine büyü-

lü enerji gönderdiğini fark etti. Bunun ardından başka bir zararsız

büyü ve onu takip eden bir üçüncü geldi; Cordio her seferinde göz-

lerini daha bir kısıyor ve tonlamasını daha bir keskinleştiriyordu,

böylece tüm eylemin kötü niyetli gözükmesini sağlıyordu.

"Ok," dedi cüce yoğun bakışlarını Tos'un'dan bir an için bile

ayırmadan bir elini Drizzt'e doğru uzatarak.

354

ORK KRAL *-m

"Ne?" diye sordu Drizzt ve Cordio sabırsızca parmaklarını şık-

lattı. Drizzt çabucak toparlandı ve sihirli ok kılıfından bir ok çıka-

rıp talep edildiği üzere rahibe uzattı.

Cordio oku yüzüne götürüp ilahiler mırıldandı. Boşta kalan eli-

nin parmaklarım okun kötücül ucuna doğru oynattı. Sonra oku ür-

ken ama geri adım atmayan Tos'un'a doğru hareket ettirdi. Cüce,

oku Tos'un'un başının üzerine kaldırıp indirdi.

Drizzt'e dönerek, "Baş mı yoksa kalp mi?" diye sordu.

Drizzt ona merakla baktı.

"Sana iyi bir büyü olduğunu söylemiştim," diyerek yalan söyle-

di Cordio. "Senin lanet okların yüzünden çok da fark edecek değil.

Başını omuzlarından ayırmak mı yoksa göğsünün yarısını dışarı çı-

karmak mı? Seçim senin."

"Baş," dedi neşelenen drow. "Hayır, göğüs. Tam ortadan vur..."

"İki şekilde de ıskalanamaz," diye temin etti cüce.

Tos'un sertçe Drizzt'e baktı.

Cordio dönüp de ilahi söylemeye devam ederek oku Tos'un'un

narin göğsünün önünde sallarken, "Cordio sana bir büyü yaptı,"

diye açıkladı Drizzt. Cüce, bu hareketini ok ucuyla drowun tam kal-

bine vurarak tamamladı.

"Bu ok artık sana güdümlendi," dedi Drizzt oku cüceden alarak.

"Atıldığı takdirde yanlışa mahal vermeden senin kalbini bulacak.

Ondan kaçamazsın. Yönünü saptıramazsın. Onu bloke edemezsin."

Tos'un'un bakışı şüpheciydi.

"Göster ona, elf," dedi Cordio.

Drizzt etkili olup olmayacağı konusunda bir anlık tereddüte

kapıldı.

"Lanet orklara karşı korunaklıyız," diye diretti rahip. "Göster

ona."

Yeniden Tos'un'a bakan Drizzt onun hâlâ şüphe içinde olduğu-

nu gördü ve buna izin veremezdi. Taulmaril'i omzundan indirdi,

'büyülü' oku kılıfa yerleştirip farklı bir ok çıkardı. Oku, yaya yer-

leştirirken dönüp nişan aldıktan sonra, uzaktaki büyük bir kaya par-

çasına doğru gönderdi.

Büyülü ok havayı, sanki minyatür bir yıldırım gibi hızla parılda-

355

^— =-H3f~* RA- SALVATORE

yarak yardı. Kayaya çarpıp Regis'i ve diğer cüceleri şaşkınlıktan

havaya sıçratan keskin bir ses yayarak patladı. Çarptığı yerde, kaya-

nın üzerinde yalnızca dumanı tüten bir delik bıraktı.

Drizzt, "Yüzeyde yaşayanların büyülerinin tuhaf ve güçlü oldu-

ğundan şüphen olmasın," diyerek drowu uyardı.

"Yeterince kalın bir göğsün yok," diye ekledi Cordio ve

Tos'un'a abartılı bir şekilde göz kırpdıktan sonra kahkaha atarak

dönüp salına salma yürüdü.

"Tüm bunlar da neyin nesi?" diye drow dilinde sordu Tos'un.

"Gözcü rolünü oynamak istiyorsun, dolayısıyla ben de sana izin

veriyorum"

"Yanı başımda yürüyen bir ölüm hayaletiyle mi?"

"Tabii ki," dedi Drizzt. "Bana kalsa sana güvenebilirdim."

Tos'un, Drizzt'i anlamaya çalışarak merakla başını eğdi.

"Aptalın biriyim, " diye ekledi Drizzt. "Ama tek başıma değilim

ve bu şekilde sana güveneceksem bu kararım nedeniyle arkadaşla-

rımın zarar görmeyeceğinden emin olmalıyım. Doğruca kampları-

na gidebileceğinden bahsettin."

"Komplocular, Obould'un arkadaşı olmadığımı biliyorlar. "

"O zaman değerini kanıtlamana izin veriyorum. Git ve ne öğre-

nebiliyorsun öğren. Ben yakınlarda olacağım; elimde bir yayla. "

"Seni kandırırsam beni öldürmek için. "

"Arkadaşlarımın güvenliğini sağlamak için. "

Tos'un yavaşça başını sallamaya başladı.

"Gitmeyecek misin? " diye sordu Drizzt.

"Bunların hiçbirini yapmak zorunda değilsin ama seni anlıyo-

rum, " diye karşılık verdi Tos'un. "Teklif ettiğim gibi gideceğim. Se-

ni kandırmadığımı göreceksin."

İki kara elf, grubun geri kalanına katıldığında Cordio diğerleri-

ne meydana gelenleri ve yaptıkları planı çoktan anlatmıştı. Bruenor

ellerini kalçalarına dayamış durdu, ikna olmadığı belliydi ama yal-

nızca burnundan soluyarak homurdandı ve Drizzt'in oyununu oyna-

masına izin vererek arkasını döndü.

356

ORKKRAL *-#

Gece çökdükten sonra iki drow diğerlerinden ayrıldı; sessiz bir

rahatlıkla gölgelerin içinde ilerliyorlardı. Muhafızları ve daha kü-

çük kampları atlatarak ana ork kampına doğru yol aldılar; Tos'un

daima birkaç adım önden gidiyordu. Drizzt elindeki Taulmaril ile

takip etti; ölümcül 'büyülü' ok yaya yerleştirilmişti; en azından

Drizzt, Cordio'nun oynadığı oku aldığını, almadıysa da Tos'un'un

bunu fark etmemiş olmasını umuyordu.

Ortasında büyük bir ağacın yer aldığı açık alanı geçip ana gruba

yaklaştıklarında Drizzt, Tos'un'a durmasını fısıldadı. Drizzt, gece-

nin ritmine kulak kabartarak, birkaç kalp atışı boyunca durdu.

Tos'un'a kendisini ağaca doğru izlemesini işaret etti. Drizzt yukarı

o kadar zarif bir şekilde tırmandı ki sanki dikey bir kütüğe çıkıyor-

muş gibi değil de yere devrilmiş bir ağacın üzerinde yürüyormuş

gibi gözüktü. En alt dalda durdu, etrafa baktı ve sonra dikkatini aşa-

ğıdaki Tos'un'a yöneltti.

Drizzt üzerinde Tos'un'un iki silahının da takılı olduğu bir kılıç

kemerini yere bıraktı.

Bana güvenecek misin? diye anlaşılması güç, sessiz drow dilini

kullanarak el işaretiyle sordu Barrison Del'Armgo Evi oğlu.

Drizzt'in cevabı basitti ve kayıtsız ifadesinin bir yansımasıydı.

Kaybedecek hiçbir şeyim yok. Bu kılıç hiç umrumda değil; yarardan

çok zararı dokunuyor. Ağaca geri döndüğün zaman onu ve diğer

kılıcım yere bırakacaksın, aksi takdirde kılıcı ben senin kalbine bir

ok sapladıktan sonra onu senden alan ve ölmek üzere olan orkun

pençelerinden alırım.

Tos'un ona uzun uzun ve sertçe baktı ama bu basit ve düz man-

tığa karşılık vermedi. Bakışlarını kılıç kemerine, Khazid'hea'mn

kabzasına çevirdi ve açıkçası kılıcı yeniden ellerine aldığı için

memnundu.

Bir dakika sonra karanlığın içinde kayboldu ve Drizzt,

Tos'un'un dürüstlüğü ile ilgili tahmininin doğru çıkmasını yalnızca

umut edebildi. Zira tabii ki ortada bir büyü yoktu, Cordio'nun

büyük gösterisi özenle hazırlanmış bir dalavereden başka bir şey

değildi.

357

HM> R.A. SALVATORE

Tos'un ana kampa doğru var olan ork hattını geçtiğinden gerçek-

ten hırpalanmıştı. Karuck Klanı nöbetçilerinin arasına saçılmış Kurt

Çenesi orkları taralından tanındığından hareket problemi yaşamadı

ve Dnark ile Ung-thoPu kolaylıkla buldu.

"Haberlerim var," dedi çifte.

Dnark ve Ung-thol birbirlerine şüpheli bakışlar attılar. "Söyle o

halde," diye teklif etti Ung-thol.

"Burada olmaz." Tos'un, sanki her ağacın ya da kayanın ardın-

dan bir ajan çıkmasını bekliyormuş gibi çevreye bir göz attı. "Çok

önemli."

Dnark birkaç dakika onu iyice süzdü. Ung-thol'a dönüp

"Toogvvik'i getir..." diye söze başladı ama Tos'un onun lafını kesti.

"Hayır. Yalnızca Dnark ve Ung-thol'a söyleceklerim var."

"Obould ile ilgili."

"Belki de," sözcüğü drovvun verdiği tek cevaptı. Sonra dönüp

yola koyuldu. Birbirlerine tekrar bakan iki ork gecenin içinde,

Drizzt Do'Urden'iıı ağaçta beklediği alanın ucuna doğru onu takip

ettiler.

"Arkadaşlarım izliyor," dedi Tos'un; Drizzt'in keskin drow ku-

laklarının duyabileceği kadar yüksek sesle.

Drizzt gerildi ve ifşa edilip edilmeyeceğini merak ederek

Taulmaril'i geri çekti.

İlk, Tos'un'u öldürmeye karar verdi.

"Arkadaşların öldü," diye cevapladı Dnark.

"Üçü," dedi Tos'un.

"Demek başka arkadaşlar edindin. Seni saygıyla selamlıyorum.

Tos'un bu zavallı alay çabası karşısında iğrenerek başını i"

yana salladı; böylesi yaratıkların hayatta kalmasına neden izin ver

diğini merak etti.

"Arkamızda hatırı sayılır bir drow birliği var," diye açıkladı v

iki orkun, tahmin edilebileceği gibi, beti benzi attı. "Bizi izliyorla

sizi izliyorlar."

358

ORK KRAL HH

İkilinin huzursuzca kıpırdanmasını izleyerek birkaç kalp atışı

boyunca bu sözlerin özümsenmesini bekledi.

"Ölmeden önce Kaer'lic onlara, Menzoberranzan'a; evime ha-

ber gönderdi. Onlara şan ve zenginlik vadetti ve bu çağrının gör-

mezden gelinmeyecek Leydi Lolth tarafından yapıldığını söyledi.

Böylece hepsi, öncelikle gözlemeye geldi. Obould'un üzerine doğru

ilerliyorsunuz."

"Ob... Kral Obould," diye istifini bozmadan düzeltti Dnark,

"Reis Grguch'u yanına çağırdı."

Tos'un'un yüzüne bilgiç bir gülümseme yayıldı. "Drowlar

Obould'a sevgi beslemiyorlar," diye açıkladı ve doğrusunu söyle-

mek gerekirse Drizzt'e ork reisi biraz olsun rahatlamış gibi geldi.

"Sadakatinizden dolayı mı gidiyorsunuz? Yoksa savaş açmak

için mi?"

İki ork birbirlerine baktılar.

"Kral Obould, Karuck Klanı'm çağırdı, biz de gidiyoruz," dedi

Ung-thol net bir kararlılıkla.

"Grguch, Aykorusu'na saldırdı," diye cevap verdi Tos'un.

"Grguch, Mithril Salonu'na saldırdı. Obould'un izni olmadan.

Bundan memnun olmayacaktır."

"Belki de..." diye söze başladı Dnark.

"Hem de hiç memnun olmayacak," diyerek araya girdi Tos'un.

"Bunu biliyorsunuz. Karuck Klanı'm derin deliklerinden bu yüzden

çıkardınız."

"Obould savaşmak istemiyor," dedi Dnark ani bir küçümsemey-

le. "Artık Grııumsh'un sözlerini söylemiyor. Takas edip..." Durdu

ve derin bir nefes aldı; Ung-thol onun ne düşündüğünü anladı.

"Belki de Grguch'un varlığı Obould'a ilham verir ve ona

Gruumsh ile ilgili görevini hatırlatır," dedi şaman.

"Öyle olmayacak," dedi Tos'un. "Ve bu yüzden halkım izleyip

bekliyor. Obould kazanırsa Karanlıkaltı'na geri gideceğiz. Grguch

galip gelirse belki de ileri atılmamız için bir sebep olur."

"Peki ya Obould ve Grguch tüm kuzey topraklarını silip süpür-

mek için birleşirse?" diye sordu Dnark.

Tos'un, bu absürd fikre güldü.

359

»-* R.A. SALVATORE

Bir süre sonra Dnark da güldü.

"Obould, Gruumsh'un arzusunu unuttu," dedi Dnark açık açık.

"Cücelerle anlaşma yapmak; Grguch'un saldırısı nedeniyle af dilen-

mek için bir elçi gönderdi."

Tos'un şaşkınlığını gizleyemedi.

"Tabii ki gideceği yere hiçbir zaman ulaşamamış olan bir elçi,"

diye açıkladı ork reisi.

"Tabii ki... Ve böylece Grguch ile Dnark, Obould'a her şeyi ha-

tırlatacak mı?"

Ork cevap vermedi.

"Gruumsh'un arzusu için Obould'u öldürecek ve yerine

Grguch'u mu geçireceksiniz?"

Yine cevap yoktu ama iki orkun duruşundan ve yüz ifadesinden

bu son beyanın gerçeğe oldukça yakın olduğu anlaşılıyordu.

Tos'un onlara gülümseyip başıyla onayladı. "Gözleyeceğiz Reis

Dnark. Ve bekleyeceğiz. Obould Bol-Ok'un ölümüne tanıklık et-

mekten büyük bir haz duyacağım. Kral Bruenor'un kellesini alıp

daha çok bölgeyi ele geçirmek üzere Surbrin Nehri'ni geçmekten

ise çok daha büyük bir mutluluk duyacağım."

Drow eğilerek kısa bir selam verdi ve döndü. "Gözlüyoruz,"

diye uyardı harekete geçerken. "Hepsini..."

"Karuck Borusu'na kulak kabart," dedi Dnark. "Öttüğünü duy-

duğun zaman Kral Obould saltanatının sonunun geldiğini bil."

Tos'un açık alanın öbür tarafına giderken Drizzt'e bakmadı ama

orklar kamplarına doğru yola koyulur koyulmaz düzenbaz drow

ağacın yanına geri döndü.

"Kemerin," diye fısıldadı Drizzt ama Tos'un çoktan onu çözme-

ye başlamıştı bile. Kemeri yere bırakıp geri çekildi.

Drizzt aşağı inip kemeri aldı.

"Bunları onlara sen söyletmiş olabilirsin," diye bildirdi Drizzt.

"Kılıca sor."

Drizzt, Khazid'hea'ya şüpheyle baktı. "Ona güvenilemez."

"O halde talep et," dedi Tos'un.

Ama Drizzt yalnızca kemeri omzuna asıp Tos'un'u kendilerini

bekleyen cücelerin yanına doğru yola koyulmaları için harekete teş-

360

ORK KRAL *~$H- —

vik etti.

Tos'un'un pozisyonu her ne olursa olsun, ister basit bir fikir de-

ğişiminden, ister pragmatizmden kaynaklansın, Drizzt'in duydukla-

rından şüphe etmesi için hiçbir neden yoktu ve içlerinden biri;

Obould'un, 'cücelerle anlaşma yapmak, Grguch'un saldırısı nede-

niyle af dilenmek için bir elçi göndermiş' olması özellikle zihnini

kurcalıyordu.

Obould ileri atılmayacaktı. Ork kralı için savaş bitmişti. Ama

görünüşe bakılırsa bu pek çok bağımlısı için hiç de hoş bir fikir

değildi.

361

HERKESİN İYİLİĞİ İÇİN

Gözcü üçlüye birkaç kilometre ilerilerinde, kuzeybatıda yer alan

kayalık tepeleri gösterdi. "Obould'un sancakları merkezin tepesinde

dalgalanıyor," diye açıkladı Grguch, Hakuun ve diğerlerine. "Kla-

nını güçlü bir savunma oluşturacak şekilde çevresinde topladı."

Grguch başıyla onayladı ve uzaktaki düşmanına doğru yola

koyuldu. "Kaç kişi?"

"Yüzlerce."

"Binlerce değil mi?" diye sordu reis.

"Bulunduğu yerin güneyinde ve kuzeyinde binlercesi var," diye

açıkladı gözcü. "Önümüzü kesip Obould'a kalkan olabilirler."

"Veya etrafa dağılıp bizi tuzağa düşürebilirler," dedi Hakuun

ama bunu çok da endişeli olmadığını gösteren bir ses tonuyla söy-

lemişti; zira Hakuun'un ağzından bu soruyu cevaplayan Jack, ork-

lar tarafından tuzağa düşürülmekten pek de korkmuyordu.

Toogwik Tuk, "Kral Obould'a sadık kalırlarsa," diyerek araya gir-

meye cüret etti ve tüm gözler ona döndü. "Pek çoğu yürüyüşünü dur-

durduğu için ona kızgın. Grguch'u bir kahraman olarak görüyorlar."

Dnark bir şey söyleyecek oldu ama sonra fikrini değiştirdi. Yine

de Grguch'un ilgisini üzerine toplamıştı ve vahşi yarı-ork, yarı-ogre

bakışlarını Dnark'a çevirince, Dnark, "Obould'un savaşmaya niye-

ti var mı ki? Yoksa sadece kasım kasım kasılıp güzel sözler mi söy-

362

ORK KRAL *-*

leyecek? Obould zeka ve kas gücüyle yönetiyor. İkna edici Grguch'un

bilgeliğini görecektir."

"Surlar örmek için mi?" diye sordu Karcuk Klanı Reisi kibirli

bir kıkırdamayla.

"Harekete geçmeyecek!" diye ısrar etti Toogwik Tuk.

"Şüphe yaratmaya yetecek kadar savaştan bahsedecektir," dedi

Dnark.

"Korkak Obould'dan duymak istediğim tek sözcük 'merha-

met'tir," diye bildirdi Grguch. "Bir kurbanın baltamı yemeden önce

yalvardığını duymak beni memnun ediyor."

Dnark cevap verecek oldu ama Grguch elini kaldırıp daha fazla

tartışmaya mahal bırakmadı. Sadece savaş vadeden bir somurtma

ile Grguch, elinde hâlâ kellesini taşıyan acayip zombi Oktule'e ileri

atılmasını emreden Hakuun'u başıyla onayladı.

"Bu bizim görüşmemiz," dedi Grguch. Bakışlarını yana, bir çift

öğrenin geniş omuzları arasındaki sırığa ayak bileklerinden bağlı

yaralı Nukkels'e çevirdi. "Ve gelişmiş elçimizin," diye ekledi

Grguch kötücül bir sırıtmayla.

Ejderha şeklindeki baltasını aldı ve Nukkels'e doğru savurdu;

fazlasıyla dayak yemiş olan Nukkels'in baltanın yaklaşmasıyla başı

döndü. Bununla beraber Nukkels baltayı son anda gördü ve Grguch

onu savururken keskin ve acı bir sesle bağırdı; balta ipi keserek

Nukkels'i baş üstü yere indirdi.

Grguch uzanıp şamanı ayaklarının üzerine kaldırdı. "Obould'a

git," diye emretti, Nukkels'i çevirip ona şiddetli bir şekilde kuzey-

batıyı işaret ederek; hamlesi öyle güçlüydü ki zavallı ork balıklama

yere çakıldı. "Git ve korkak Obould'a Kokto Gung Karuck sesine

kulak kabartmasını söyle."

Nukkels sallana sallana ayağa kalktı ve sendeledi; zalim Karuck

orklarından uzaklaşmaya can atıyordu.

"Korkak Obould'a Grguch'un geldiğini ve Gruumsh'un hoşnut

olmadığını söyle," diye arkasından bağırdı Grguch ve tüm izleyici-

lerden bir tezahürat koptu. "Teslim olmasıhı kabullenirim... belki."

Bu sözler Karuck orklarını ve ogrelerini kendinden geçirdi ve

Toogwik Tuk'un gözleri bile peşinen parladı. Bununla beraber

363

P-» R-A. SALVATORE

Dnark bakışlarını Ung-thol'a çevirdi.

Entrika açıkça ortadaydı; amacına ulaşmıştı. Artık bu gerçekti

ve bu savaş demekti.

"Grguch pek çok kabileyle birlikte geliyor," dedi Obould,

General Dukka'ya. "Görüşmek için mi?"

O ve Obould'un diğer komutanları üç kayalık tepenin ortasmda-

kinde duruyorlardı. Küçük bir iç kalenin temelleri ork liderinin al-

tındaki zemin boyunca uzanıyor ve taş yığınlarından oluşan üç yük-

sek sur tepeyi çevreliyordu. Diğer iki tepe de benzer şekilde dona-

tılmıştı; gerçi savunmaları neredeyse hiç tamamlanmamıştı. Obould

omzunun üzerinden bakıp kendisine eşlik edenlere bir işaret yaptı;

yaralı, neredeyse ölü Nukkels'i getirdiler.

"Görünüşe bakılırsa çoktan konuşmuş," diye belirtti ork kralı.

"O halde krallığınız içinde bir savaş olacak," diye cevapladı

general ve şüphelerini herkes paylaştı.

Obould bu şüphelerin kendi yararına olduğunu fark etti.

Dukka'ya bakarken gözünü bile kırpmadı ama çevresindeki diğer-

leri homurdanıp fısıldaştılar.

"Merkezlerinde oldukça destekleniyorlar," diye açıkladı Dukka.

"Savaş acımasız ve uzun süreli olacak."

Doğrusu oldukça destekleniyorlar, diye düşündü Obould ama

dile getirmedi.

Hafifçe başını sallayarak Dukka'ya durumu anladığını bildirdi,

zira Dukka'nın sözcüklerinin ardında yatanları kolayca anlamıştı.

General az önce onu Grguch'un ününün kendisinden önce geldiği

ve Obould'un askerlerinin pek çoğunun huzursuzlandığı konusunda

uyarmıştı. Obould'un daha üst birliklere komuta ettiğine şüphe yok-

tu. Karuck Klanı ve müttefikleri üzerine bire karşı on ork göndere

bilirdi. Ama önlerinde yatan çıplak gerçeklikle bu orkların kaç tane

si Obould'un sancağını taşır ve kaç tanesi Grguch'un daha iyi seçe

nek olduğuna karar verirdi?

Fakat Obould bu üç tepe üzerindekiler arasında böylesi bir sor

364

ORK KRAL «-*

gulama olmadığını fark etti; zira orada emrettiği takdirde kendisini

Leydi Alustriel'in yatak odasına kadar bile izleyecek olan Bol-Ok

Klanı, kendi halkı, kendi köle taraftarları duruyordu.

"Kaç bin kişi ölür?" diye sessizce sordu Dukka'ya.

"Peki, böylesi bir durumda cüceler fırsattan yararlanmak üzere

gelmezler mi?" diye dobra bir şekilde yanıtladı Dukka ve Obould

bir kez daha başıyla onayladı; karşı çıkması mümkün değildi.

Obould'un bir yanı uzanıp bu sözleri, itaatsizliği ve sadakat ek-

sikliği nedeniyle Dukka'yı boğazlamak istiyordu ama öte yandan

Dukka'nm haklı olduğunu biliyordu. Dukka'nın birlikleri, iki bin-

den fazla kuvvetli kişi, savaşa Karuck Klanı ye onun müttefikleri-

nin yanında yer alarak katılırsa daha ilk kan bile dökülmeden sava-

şın gidişatı tamamen değişebilirdi.

Obould ve klanı kısa sürede alt edilirdi.

"Kanadımı Karuck olmayan orklardan uzak tut," dedi Obould,

generale. "Bırakalım da Gruumsh hangimizin, Obould'un mu yoksa

Grguch'un mu krallığı ileri taşıyacak değere sahip olduğuna karar

versin."

"Grguch'un Gruumsh ile güçlendiği söyleniyor," diye uyardı

Dukka ve Obould'un yüzü bulutlandı. Ama bu ifade tam bir somurt-

maya dönüşemeden önce Dukka gülümsedi. "Akıllıca ve Bol-Ok

Krallığı'mn yararına bir seçim yaptınız. Grguch'un Gruumslı'la

güçlendiği söyleniyor ama Obould Tek-Göz'ün buyruğu altmdaki-

leri koruyor."

"Grguch güçlü," dedi ork kral ve muhteşem kılıcını sırtına çap-

raz bir şekilde asılı kınından çekip çıkardı. "Ama Obould daha güç-

lü. Bunu göreceksin."

General Dukka, yıkıcı kullanımına defalarca tanıklık ettiği anla-

rı anımsayarak uzun süre kılıca baktı. Yavaş yavaş başıyla onayla-

maya ve ardından sırıtmaya başladı.

"Kanatların güvende olacak," diye söz verdi kralına. "Ve

Grguch'un klanı tarafından kışkırtılan her yaratığın daha tepeye

ulaşamadan kökü kazınacak. Karuck Klanı merkeze tek başına

baskı yapacak."

365

&-* R.A. SALVATORE

"Aklını oynattın seni lanet ork beyinli uzun kulaklı elf!" diye

bağırdı Bruenor ve hayal kırıklığıyla ayağını yere sürüdü. "Buraya

o canavarı öldürmeye geldim!"

"Tos'un doğruyu söylüyor."

"Senin dışındaki hiçbir drow elfe güvenmiyorum!"

"O halde bana güven, çünkü komplocu orklarla yaptığı konuş-

manın çoğuna kulak misafiri oldum. Obould saldırıyı men etmek

üzere Mithril Salonu'na bir elçi göndermiş."

"Tos'un'un senin yanına gelmeden önce o orklara neler dediği-

ni bilmiyorsun."

"Doğru," dedi Drizzt. "Ama Tos'un'un bildirdiklerini daha onu

yakalamadan önce düşünmeye başlamıştım. Obould duralı çok

uzun zaman oluyor."

"Suruma saldırdı! Ve Aykorusu'na... Innovindil'i bu kadar çabuk

mu unuttun?"

Bu suçlama Drizzt'i ayaklarını yere basmaya zorladı ve derin-

den yaralanarak yüzünü buruşturdu. Innovindil'i unutmamıştı; hem

de hiç. Kendisine en derinlerindeki düşünceleri ve hisleri açığa çı-

karmak üzere dil döken, ona elf olmanın ne demek olduğunu öğre-

ten o tatlı sesini hâlâ duyabiliyordu. Innovindil kendisine fevkalade

bir hediye vermişti ve bu hediyenin içinde Drizzt Do'Urden kendi-

sini, kalbini ve izleyeceği yolu bulmuştu. Arkadaşlığın en saf haliy-

le sunduğu dersleriyle Innovindil, Drizzt Do'Urden'in ayakları al-

tındaki yıllardır sarsak bir şekilde hareket edip duran kumu sertleş-

tirmişti.

Innovindil'i unutmamıştı. Onu görebiliyordu... Kokusunu alabi-

liyordu... Sesini ve ruhunun şarkısını duyabiliyordu....

Ama onun vefatı Obould'un işi değildi, buna emindi. Bu kor-

kunç kayıp Obould'un bulunmayışının sonucuydu; bu yeni tehdit,

canavar Grguch, Obould'un engin ve vahşi ordularının komutasını

ele geçirdiği takdirde doğacak kaosun başlangıcıydı.

"Benden ne istiyorsun, elf?" dedi Bruenor uzun ve huzursuz

edici bir sessizliğin ardından.

366

ORK KRAL *"*

"Gauntlgrym değildi."

Bruenor bakışlarını ona dikti; gözünü bile kırpmadı.

"Ama güzeldi, öyle değil mi?" diye sordu Drizzt. "Bulunan şu

eski parşömenlerdeki anlatı..."

"İğrenç bir şey," diye araya girdi Bruenor.

"Öyle miydi? Dagna ve Dagnabbit de böyle mi düşünürdü? Ya

Shoudra?"

"Benden onların adına leke sürmemi istiyorsun!"

"Senden onları en sıra dışı cesaret, arzu ve bakışla onurlandır-

manı istiyorum. Tüm ırkların kayıtlı ve vahşi tarihlerinde böylesine

pek az kişi sahip olabilir."

Bruenor çentik dolu baltasını sımsıkı kavrayıp havaya kaldırdı.

Drizzt, "Hiç kimse Kral Bruenor Battlehammer'ın cesaretinden

şüphe etmiyor" diyerek cüceyi temin etti. "Mithril Salonu'na geri

çekilişte ork akını karşısında duruşuna tanıklık eden herkes seni,

-haklı olarak- efsanevi cüce savaşçıları arasına yerleştiriyor. Ama

sende savaşmayacak cesareti arıyorum."

"Sen delisin elf ve Kelvin Amtı'nın kenarındayken gözlerimi

sana ilk diktiğimde senin sorundan başka bir şey olmadığını biliyor-

dum."

Drizzt, Parıltı ve Buzölüm'ü çıkarıp Bruenor'un baltasının iki

yanma hafifçe vurdu.

"Önümüzdeki savaşı izliyor olacağım," diye söz verdi Bruenor.

"Ve onun içinde yer aldığımda her nereye hedef alırsa sakın balta-

mı bloke edeyim deme."

Drizzt palalarını çekti ve Bruenor'un önünde saygıyla eğildi.

"Sen benim kralımsın. Düşüncelerim belirlenmiştir. Kılıçlarım ha-

zır."

Bruenor başıyla onayladı ve uzaklaşmak üzere harekete geçti

ama aniden durdu ve başını Drizzt'e çevirdi; bakışlarında aptal bir

ifade vardı; "Ve beni olduğum yere çivilemek için lanet kedini gön-

derirsen elf, yemekte kedi pişireceğimden şüphen olmasın."

Bruenor ağır ağır uzaklaştı ve Drizzt uzaktaki ork hattının birleş-

meye başladığı muhtemel savaş alanına yeniden baktı. Belindeki

kesedeki oniks figürü çıkarıp Guenhwyvar'ı çağırdı; savaşın, pan-

367

p-« R.A. SALVATORE

ter madde düzleminde yorulmaya başlamadan çok önce patlak vere-

ceğinden emindi.

Ayrıca Guenhvvyvar'ın kefaletine, yargılamayan arkadaşlığına

ihtiyacı vardı. Zira Drizzt, Bruenor'dan cesaret talep ederken aynı-

sını kendisinden de istiyordu. Tarathiel'i, Shoudra'yı ve Obould'un

yürüyüşü nedeniyle, Obould'un ellerinde ölen diğerlerini düşündü.

Innovindil'i düşündü, -Innovindü'i her zaman düşünüyordu-

Günbatımı'nı; bu acıyı hayatının sonuna kadar taşıyacağını biliyor-

du. Ve mantık çerçevesinde son gaddarlığı Obould'un kanlı ellerin-

den uzaklaştırabiliyor olsa da Aykorusu'nda, Mithril Salonu'nda,

Shallows ve Nesme'de ve tüm Gümüş Sınırlar'da olanlar Obould,

fetih arzusuyla ileri atılmasa yaşanır mıydı?

Ve yine de orada durmuş Tos'un üzerine bahse girerek ve tüm

dünyayı riske atarak Bruenor'dan olağandışı bir cesaret talep edi-

yordu.

Ellerini Guenhwyvar'm ipeksi kara postunu okşamak üzere aşa-

ğı indirdi ve panter yere oturdu, sonra karnının üzerine yattı; dili

güçlü azı dişlerinin arasından sarkıyordu.

"Eğer yanılıyorsam dostum Guenhvvyvar, son yitirdiklerim

adına senden bir ricada bulunacağım; pençelerini orklann Kral

Obould'unun derisine iyice sapla. Onu yerde keder içinde, ölümü-

ne kanarken bırak.

Guenhvvyvar tembel bir şekilde hırıldadı ve kaburga kemikleri-

nin kaşınmasını isteyerek yana doğru yattı.

Ama Drizzt onun her sözü anladığını ve diğerlerinin ötesinde,

kendisini hiçbir zaman hayal kırıklığına uğratmayacağını biliyordu.

368

CÜCE KRALI, CÜCE OKU

Shingles ve Torgar, hevesli Pwent çevrelerinde sıçrayıp durur-

ken Bruenor'a bakarak, onun öncülük etmesine sorgusuz sualsiz

izin vererek sessizce dikildiler. Cordio'nun gözleri kapalıydı;

Moradin'e dua ediyordu -ve Clangeddin'e- zira yolun savaşa çıka-

cağını anlamıştı. Hralien yalnızca amansız bir kararlılık gösterdi ve

yanında bağlı duran Tos'un bu yoğunluğa uyumluydu. Regis ger-

gince ayak değiştirip durdu. Ve savaşın yakında başlayacağı düşün-

cesinde olan ve kendileri için ya ayrılma ya da iç içe geçme anının

geldiğine kanaat getiren Drizzt sabırla bekledi.

Tek odak noktası Bruenor'du ve bu sorumluluğun ağırlığı tedir-

gin cücenin yüzünde açıkça görülüyordu. Onları oraya o getirmişti

ve onun tek bir sözüne bağlı olarak ya güven içinde olacaklar ya da

muazzam bir savaşın pençeleri arasına atılacaklardı; bu, kazanma-

yı, hatta hayatta kalmayı bile umamayacakları bir savaştı ama tan-

rıları onları yeterince kutsarsa başarabilirlerdi.

Güneyde, Obould, Dukka'nın ordusunun kara bir bulut gibi yu-

varlandığını gördü; tepelere yan taarruz yapmak üzere batıya doğru

ilerleyen bir ork hattına doğru sel olmuş akıyorlardı. Bunun Kurt

369

»-* R.A. SALVATORE

Çenesi kabilesi olduğunu biliyordu, Grguch ile işi bittiği zaman

Dnark'a yaşatabileceği tüm dehşeti hayal ederek başıyla onaylayıp

hafifçe inledi.

General Dukka'nın Kurt Çenesi'nin yaklaşmasına izin vermeye-

ceğine güveni tam olan Obould bakışlarını doğrudan yükselen to-

zun, güçlü bir ordunun geldiğini gösteren ve kırmızıyla delinmiş

sarı sancakların Karuck Klanı'nın varlığını duyurduğu doğuya

odakladı. Ork kralı gözlerini kapatıp düşüncelerine gömüldü; yeni-

den surlar ve kalelerle dolu krallığım ve dünyanın cömertliğini

tamamen paylaşan, aynı güneşin altında yaşayan orklarm bereketli

şehirlerini hayal etti.

Kna'nın çığlığı onu bu sessiz meditasyonundan uyandırdı ve

gözlerini açtığı anda Obould kadının derdini anladı.

Başını hüzün dolu bir şekilde ellerinde tutan bir ork, zombi ork,

yaklaştı, Savaşçı ya da muhafızlarından herhangi biri tepki vereme-

den önce Obould önündeki alçak surdan atladı ve muhteşem kılıcı-

nı çekerek ileri atıldı. Tek bir hamle zombiyi ikiye ayırıp kellenin

uçmasına neden oldu.

Hamleyi yapan ork kralı işlerin artık böyle olduğunu biliyordu.

Grguch niyetini belli etmiş ve Obould da cevabını vennişti. Söyle-

necek başka bir şey yoktu.

Doğunun çok da uzak olmayan kısmında muazzam bir boru öttü.

fyo$

Hemen yandaki bayırın tepesinden bir çatışma sesi geldi; orka

karşı ork.

"Obould ve Grguch," diye belirtti Tos'un.

Kuzeydoğunun uzaklarında muazzam bir boru, Kokto Gung

Karuck, öttü.

"Grguch," diye onayladı Drizzt.

Bruenor homurdandı. "Hiçbirinizden benimle gelmenizi isteye-

mem," diyerek söze başladı.

"Pöh! Ama sadece bizi durdurmaya çalışıyorsun," dedi Torgar,

yanındaki Shingles başıyla onayladı.

370

ORK KRAL *-~f

"Obould'u yere sermeyi denemek uğruna Abyss'e giderim,"

diye ekledi Hralien.

Yanındaki Tos'un başını iki yana salladı.

"Obould o tepelerin üzerinde," dedi Bruenor, baltasını

Obould'un ana kampı olduğuna karar verdikleri üçlü kaya öbeğine

doğru sallayarak. "Ve niyetim oraya gitmek. Doğrudan, tek bir ham-

lede; tıpkı kızımın yayından fırlamış bir ok gibi. Ardımda kaç kişi

bırakacağımı bilmiyorum. O köpeği öldürdükten sonra nasıl geri

döneceğimi bilmiyorum. Ve umursamıyorum."

Torgar muhteşem baltasının uzun sapıyla açık avucuna vurdu ve

Shingles çekicini kalkanına indirdi.

"Seni oraya götüreceğiz," diye söz verdi Torgar.

Savaş sesleri gitgide arttı; bazıları yakından, bazıları uzaktan ge-

liyordu. Muazzam boru yeniden öttü; yankısı ayaklarının altındaki

taşları titretti.

Bruenor başıyla onayladı ve bir sonraki yamaca doğru döndü

ama tereddüt edip Tos'un'a odaklanarak arkaya baktı. "Benim elf

dost seni öldürmeye değecek hiçbir şey yapmadığını söyledi," dedi.

"Ve Hralien onunla hemfikir. Haydi git ve sakın seçimimden piş-

man olmam için bir sebep yaratma."

Tos'un ellerini iki yana açtı. "Silahım yok."

"Yol boyu karşına yeterincesi çıkacaktır ama çok yaklaşayım

deme," diye cevapladı Bruenor.

Önce Drizzt'e sonra diğerlerine çaresiz bir bakış atan Tos'un

eğlip selam verdi ve geldikleri yoldan geri gitmeye başladı. "Senin

kabusun artık Grguch, " dedi Drizzt'e, drow dilinde.

"Bu da neydi?" diye sordu Bruenor ama Drizzt yalnızca gülüm-

seyip Hralien'e doğru yürüdü.

"Bruenor'un yanında yer alacağım," diye açıkladı drow,

Tps'un'un kılıç kemerini uzatarak. "Benden kurtulan olursa iş sana

deşecek. Bu kılıca dikkat et. Onu güvende tut." Gerginliği aşikar

olan Regis'e bir bakış attı. "Bu, amacımızı çözüme ulaştırmayacak.

Hareketimiz çılgınca ve öfkeli olacak ve ork birlikleriyle arazi yapı-

sını kavradığımız anda Bruenor ve ben ortaya çıkacağız...

"Yalnız, tabii ki..." diye tamamladı elf.

371

=HŞ—* R.A. SALVATORE

"Kılıcı güvende tut," dedi Drizzt yeniden, gerçi konuşurken

Khazid'hea'ya değil Regis'e bakıyordu; bu, Hralien için fazlasıyla

net bir mesajdı.

"Ve hikayemizi anlatmak için hayatta kal," diyerek sözlerini ta-

mamladı drow. O ve Hralien el sıkıştılar.

"Haydi, o halde!" diye seslendi Bruenor.

Botlarındaki çamurlardan kurtulmak için ayaklarını toprağa

sürttü, tek boynuzlu miğferini ve köpüklü kupa kalkanını düzeltti.

Çevik bir yürüyüşe koyuldu ama Thibbledorf Pwent onun yanma

koştu, hatta onu geçti ve heveslilik konusunda Bruenor'u geride

bıraktı.

Yamacın tepesine varmadan tamamen hücuma geçmişlerdi.

Batılarında, Obould'un hattının olduğu yerde savaşı gördüler

ama tam altlarında canla başla savaşa koşan bolca ork vardı; öyle

hevesliydiler ki en yakındaki ork davetsiz misafirleri karşılamak

üzere harekete geçemeden Pwent çoktan başını öne eğmiş, miğfer

çivisini hazırlamıştı.

Çivi göğsünü deldiğinde orkun çığlığı ani bir nefes kesilmesine

dönüştü ve Pwent'in dudaklarını titreten baş sallamasıyla ağır yara-

lı yaratık yana uçtu. Sonraki iki kişi, yana dalmaya hazırlanarak,

hücumu destekledi ama Pwent başını kaldırdı ve üzerlerine atıldı;

çivili zırh eldivenleri dört bir yana yumruklar savurdu.

—f4—

Drizzt ve Bruenor, ork takviyelerinin ağaçlara ve kayalara yö-

neldiği sağa saptılar. Torgar ve Shingles, bu zayıf yan taarruzu alt

etmek için ve hâlâ fazlasıyla kuzeyde kalan ana kampa yönelmeye

çalışan Pwent'i takip ederek dosdoğru ileri atıldılar.

Uzun adımlar atan Drizzt, Bruenor'un önünde ilerledi. Yayı göğ-

sünün önünde yatay tutarak Taulmaril'i kaldırdı; zira orklar yeterin-

ce yakındaydı ve sayıları nişan almasını bile gerektirmeyecek kadar

çoktu. İlk atışı bir tanesini göğsünden vurdu ve onu sırtüstü yere

serdi. İkinci ok öylesi temiz bir biçimde ilerdi ki yaratık neredeyse

yerinden hiç kıpınnadı ve bir an için Drizzt ıskaladığını düşündü;

372

ORKKRAL M

hatta hücum etmek üzere hazırlandı.

Ama göğüsten ve sırttan kanlar süzüldü ve yaratık öldüğünde;

her şey yere düşmesi gerektiğini bile kavrayamayacağı kadar hızlı

gerçekleşmişti.

"Sağa eğil!" diye kükredi Bruenor ve Drizzt aynen öyle yaptı;

cüce, kalkanını kaldırmış, baltasını sağa, sola, ortaya savurarak ya-

nından geçip bir sonraki ork grubuna doğru hızla giderken drow

yana adım attı.

Tek bir akıcı hareketle Drizzt yayı omzuna atıp palalarını çekti

ve Bruenor'un tam arkasından hücuma geçti. Kısa bir süre sonra

cüce ve drow, kendilerini üçe karşı bir sayı üstünlüğü kazanmış bir

halde buldular.

Orkların hiç şansı olmamıştı.

—H—

Hralien onu yana çekerken Regis itiraz etmedi; hâlâ diğer altı

kişinin tam arkasındaydı ve koruna koruna ilerliyordu.

Elf, uzun yayını çıkarıp ork sürüsüne ok atarken, "Koru beni,"

dedi.

Küçük gürzü elinde olan Regis tartışacak durumda değildi, gerçi

Drizzt'in onun korunmasını sağlamalarım ayarladığından şüphelen-

di. Regis, Drizzt'in bu delilikten kaçmasını en çok beklediği kişinin

Hralien olduğunu biliyordu.

Kendisini kenara ittiği için Regis'in drowa duyduğu kızgınlık

çarpışmanın şiddetini görmesiyle son buldu. Sağındaki Pwent dön-

dü, yumruklar savurdu, tosladı, tekmeler attı, büyük bir hiddetle diz

ve dirseğiyle hamleler yaptı; her hareketiyle orkları yana savurdu.

Ama onlar Kurt Çenesi orklarıydı; hepsi birer savaşçıydı ve sa-

vaşta akan kanların tek kaynağı orklar değildi.

Arkasında peşpeşe yer alan Torgar ve Shingles yılların verdiği

deneyimle süslü bir incelikle çalıştı; bu, çiftin Mirabar'ın göklere

çıkarılan bekçileri olarak yüzyıllar boyu birlikte savaşarak kusur-

suzlaştırdıkları yıkıcı balta kullanımının uyumuydu. Arkadaki her

cüce savunmayı korumak üzere kusursuz bir bütünlükle hareket

373

#-* R.A. SALVATORE

ederken yapılan her hamle -sağa ya da sola- atılan bir adımla biti-

yordu.

"Mızrak, aşağı!" diye bağırdı Torgar.

Mızrağı başka yöne çeviremeyerek eğildi. Silah başının üzerin-

den geçti; doğrudan Shingles'ın kafatasına ilerliyordu ama uyarıyı

duyan yaşlı Shingles son anda kalkanını başının arkasına kaldırarak

zalim mızrağın yana savrulmasını sağladı.

Önündeki ork bu açığı yakalayınca Shingles gerilemek zorunda

kaldı.

Ama tabii ki ortada bir açık yoktu, Shingles yana yuvarlanırken

arkasından Torgar belirdi ve çift elle yaptığı hamleyle şaşkına düşen

yaratığın karnını deşti.

Yerini iki ork aldı ve Torgar, kolunun üst kısmından bıçaklandı;

bu onu sadece daha da öfkelendirdi tabii ki.

Regis güç bela yutkunup başını iki yana salladı, hücuma katıl-

saydı şimdiye çoktan ölmüş olacaktı; buna şüphesi yoktu. Taş bal-

tasını öldürücü bir hamle yapmak üzere havaya kaldırıp cücenin

hiçbir şekilde bloke edemeyeceği bir açıyla Shingles'a yaklaşmış

bir orku görünce neredeyse bayılıyordu.

Ama ork, boğazına saplı bir okla, yere yığıldı.

Bu, Regis'i girdiği şoktan çıkardı ve yayma çoktan başka bir ok

yeleştirmiş, öbür tarafa atmaya hazırlanan Hralien'e baktı.

İleride Bruenor ve Drizzt büyülü bir şekilde çalışıyordu.

Drizzt'in palaları seçilemez bir şekilde dönüp duruyordu, Regis'in,

hareketlerini takip edemeyeceği kadar hızlıydılar, dolayısıyla ne

olup bittiğini öfkeli drowun yere serdiği ork açılarına göre anlıyor-

du. Bruenor incelik açığını saf vahşetle kapatıyordu ve Regis,

Thibbledorf Pwent ile Drizzt Do'Urden'in güçlerinin birleştirilip

tek bir savaşçı yaratıldığı takdirde sonucun Bruenor Battlehammer

olacağına kanaat getirdi.

Bruenor kesip biçtikçe, tekme savurup kuvvetli darbeler indir-

dikçe şakıyordu. Bir ork batağının içine saplanmış gibi gözüken di-

ğer üçlünün aksine Drizzt ve Bruenor doğrayarak ve dans ederek

kuzeye doğru ilerlemeye devam etti. Bir noktada karşılarına bir

grup ork çıktı ve sanki durdurulacakmış gibi gözüktüler.

374

ORK KRAL *—^*§ ,

Ama Hralien'in okları ork hattının bütünlüğünü bozdu ve hızla

gelen bir kara panter şaşkına dönen yaratıkların tam ortasına inip

onları sağa sola savurdu.

Drizzt ve Bruenor çatışmadan sıyrılarak koştular.

Başlangıçta bu düşünce Regis'in paniğe kapılmasına neden ol-

du. Bu ikisinin dönüp Pwent ve diğerlerine yardım etmesi gerekmez

miydi? Onun ve Hralien'in yetişmek için acele etmeleri gerekmiyor

muydu?

Elfe baktı ve meselenin kendileriyle, içlerinden hiçbiri ile bir

ilgisi olmadığını anladı. Mesele Bruenor'un Obould'a ulaşması,

Bruenor'un Obould'u öldürmesiydi.

Her ne pahasına olursa olsun.

Cordio, Bruenor'a yetişmek, ne olursa olsun sevgili kralını ko-

rumak istedi ama rahip kızgın cücenin ve onun drow arkadaşının

hızına yetişemezdi ve onların hareketlerindeki, hamlelerindeki ve

hücumlarmdaki uyumu fark ettikten sonra onlara yalnızca ayakbağı

olacağını anladı.

Onun yerine cüce üçlüsüne döndü, kendisini sağ kolu ağır bir

bıçak yarası nedeniyle iyice aşağı düşmüş olan Torgar'm yanındaki

kavgaya girmek üzere ayarladı.

Mirabar cücesi hâlâ şiddetle mücadele etse de Cordio kendisine

doğru yaklaşıp büyülü şifa enerjisi dalgaları gönderdiğinde onayını

belirtti. Torgar minnettarlığını daha açık bir şekilde belirtmek üzere

döndüğünde Cordio'nun yardımının bir bedeli olduğunu gördü; zira

rahip Torgar'a yardım etmek uğruna devasa ve korkunç bir orkla

karşı karşıya kalmıştı. Cordio ince kalkanına sağanak şeklinde inen

darbelerin ağırlığıyla ezildi.

"Pwent!" diye kükredi Torgar, savaş düşkünü kendisine döndü-

ğünde rahibi göstererek.

Pwent'in, "Moradin aşkına!" kükremesi duyuldu ve savaşıyor

olduğu çiftten ayrılıp doğrudan Cordio'ya doğru harekete geçti.

İki ork onu yakından takip etti ama Torgar ve Shingles onları

375

«-» R.A. SALVATORE

engelleyerek yana püskürttüler.

Pwent, Cordio'nun yanma ulaştığında rahip orkun karşısında sa-

bit duruyordu. Savaş konusunda acemi olmayan rahip kendisine sa-

vunma büyüleri yapmış, tanrılarının gücünü kollarına toplamış sağlı

sollu güçlü hamleler savuruyordu.

Bu tabii ki Pwent'i yavaşlatmadı; irkilen rahibi hızla geçip or-

kun üzerine atıldı.

Orkun kılıcı Pvvent'in harikulade zırhına sürtündü ama Pwent,

orka çarpıp onu dövmeye başlamadan önce pek de bir etki yaratma-

dı; çivilerle kapı zırhıyla orkun deri yeleğini yırtarak alttaki eti par-

çaladı. Acıdan inleyen ork kurtulmaya çalıştı ama Pwent'in çivili

eldivenleriyle yapılan ani bir sağlı sollu hamleler onun tarladaki

mısır gibi olduğu yerde kalmasına neden oldu.

Cordio bu fırsatı, her ne kadar onun farkı hissetmeyecek olduğu-

nu bilse de, Pwent'e şifa büyüsü yapmak için değerlendirdi. Pwent

gerçekten acının varlığını hissediyor gibi gözükmüyordu.

Küçük açık alanın sırtı, daha da aşağı, iri kayalar ve birkaç çar-

pık çurpuk ağaç iskeletiyle dolu bir vadiye iniyordu. Drizzt ve

Bruenor, savaşan arkadaşlarını geride bırakarak, hızla ilerlediler;

daha uzun adımlar atan Drizzt yola öncülük ediyordu.

Amaçları üçlü kayalık yamaca ve Kral Obould'a yaklaşırken sa-

vaştan kaçınmaktı. Vadinin uzak tarafına vardıklarında büyülü kılı-

cından yayılan alevlerin arasında Ork Kralı'nı gördüler.

Bir ogre onun uzağına devrildi sonra ork döndü ve kılıcı omzu-

nun üzerine kaldırarak başka bir üç metrelik yaratığı şişledi. Mantık

ötesi bir güçle Obould kılıcını bu ogreyi omzuna doğru çekmek ve

tümseğin aşağısına savurmak için kullandı.

Çevresindeki savaş kızışmıştı; Karuck Klanı ve Bol-Ok Klanı

egemenlik mücadelesi veriyordu.

Ve doğrusunu söylemek gerekirse yüksek zemini tutan Obould

ve yardakçılarıyla çok da büyük bir mücadele olacak gibi gözükmü-

yordu.

376

ORK KRAL *-~»

Ama sonra Obould'un solundaki tepenin; üçünün en kuzeyinde

yer alanının, en yüksek surunun tam arkasında yoğun ve güçlü bir

ateş topu patladı ve orada bulunan tüm Bol-Ok okçuları büyülü

alevlerle kurban edilerek sağa sola savruldular. Çığlıklar attılar ve

öldüler; kapkara, dumanı tüten cesetlere dönerek zemine yığıldılar.

Karuck Klanı savaşçıları kayalara doluştular.

Bruenor, Drizzt'e, "Dokuz Cehennem adına, bu da neydi?" diye

sordu. "Orklar ne zamandan beri ateş topları atıyorlar?"

Drizzt'in, tüm durum hakkındaki düşüncelerini destekleyerek yal-

nızca, "Grguch," diye bildirmek dışında verilecek bir cevabı yoktu.

"Pöh!" diye homurdandı Bruenor, tahmin edildiği üzere ve ikili

koşmaya devam etti.

—hi—

Hralien buçukluğa doğuya doğru öncülük ederken, "Yüksek ze-

mine doğru tut," diye talimat verdi. Tek bir akçaağacm yanında

yuvarlanan bir kayayı yukarı kaldırdılar; Hralien nişan alıp yayını

kaldırıyordu.

"Gidip onlara katılmalıyız!" diye bağırdı Pwent, zira dört cüce

vadinin ucunda gözden kaybolmuşlardı.

"Vakit yok!"

Regis itiraz etmek istedi ama Hralien'in yay kirişinin zıvanadan

çıkmış vızıltısı -elf birbiri ardına ok atıp duruyordu- konuşmasına

engel oldu. Doğudan daha çok ork akın etti ve batıda, büyük bir or-

du yaklaşmaya başladığında karanlık bir bulut oluştu.

Regis, Drizzt ve Bruenor'un gittiği, Cordio, Pwent ve diğerleri-

nin koştuğu kuzeye doğru hüzünlü bir bakış attı. Arkadaşlarını bir

daha asla göremeyeceğini düşündü. Bunu yapanın Drizzt olduğunu

biliyordu. Onu Hralien'in yanında bırakan, elfın, Drizzt ve Bruenor

için geri adım atmış olmadığını bilerek bir yolunu bulacağının far-

kında olan Drizzt'ti.

Regis'in boğazını acı bir his kapladı. İhanete uğramış ve terk

edilmiş hissetti. Sonuçta, durum gitgide kötüleştiğinde, bir kenara

koyulmuştu. Mantıklı düşündüğü zaman bunu anlayabiliyordu; ne

377

.— ?JH$*—' R-A- SALVATORE

de olsa bir kahraman değildi. Ne Bruenor, ne Drizzt ne de Pwent gi-

bi dövüşebilirdi. Ve çevresinde bu kadar çok orkla saklanıp gizlen-

diği yerlerden saldırma şansı da yoktu.

Ama bu acısını pek de azaltmadı.

Arkasında bir şekil, gizlendiği yerden fırlayan bir ork belirdiğin-

de neredeyse botlarının ayaklarından çıkmasına neden olacak şekil-

de sıçradı. Regis tamamen içgüdüsel olarak bağırarak yaratığa bir

omuz attı; orkun Hralien'e yönelttiği hamlesinin, dikkatini başka ta-

rafa çevirmiş olan okçuyu yalnızca sıyırıp geçmesini sağladı.

Hralien hızla dönüp yayını orkun suratına indirdi. Ork devrilir-

ken yay savrulup gitti ve Hralien kılıcını kullanmak üzere harekete

geçti.

Regis orkun işini bitirmek üzere gürzünü kaldırdı fakat hamle

yapmak üzere kolunu geri çektiği anda bir şey onu kavrayıp kolunu

aniden, acımasızca çekiştirdi. Omzunun yerinden çıktığını hissetti.

Gürzü yere düşerken eli uyuştu. Taş bir çekicin üzerine iniyor oldu-

ğunu fark ettiği an diğer kolunu kendini savunmak üzere başının

üzerine kaldırarak yarım bir dönüşle eğilmeyi başardı.

Başının arkasına kör edici bir parlama yayıldı, taşlı toprağa yü-

zükoyun düşerken bacakları mı büküldü yoksa doğrudan yere mi

itildi hiçbir fikri yoktu. Yumuşak bir botun kulağına yaklaştığını

hissetti ve tepesinde savaşan Hralien'in sesini duydu.

Ellerini altına koymaya çalıştı ama bir eli hareket arzusuna kar-

şılık vermiyordu ve bu çaba bedenine mide bulandırıcı bir acı dal-

gasının yayılmasına neden oldu. Başını biraz olsun kaldmnayı ba-

şardı ve doğrulmak üzere hafifçe döndüğünde başının arkasından

süzülen kanın tadını hissetti.

Nasıl olduğunu bilmese de yeniden yerdeydi. Sanki zeminin

kendisine ait soğuk parmaklar bedenine uzandı. Gözleri açıktı ama

dört bir yandan karanlık süzüldü.

Son duyduğu şey kendi düzensiz soluğuydu.

Hralien bıçağı Regis'in kanıyla ıslanmış taş bir çekiç taşıyan

378

ORK KRAL *HW

yeni saldırganın göğsünün derinliklerine kaydırdığında ork zırhı,

keskin elf kılıcından korunmak için yetersizdi.

Elf inatla ayağa kalkmaya çalışan ilkinin işini bitirmek için yana

doğru bir kılıç hamlesi yaptı, sonra ağacın yanından gelen üçüncü

bir yaratığın hücumuna karşılık vermek üzere döndü. Kılıcını ileri

doğru savurdu, orkun mızrağını bertaraf ederek yaratığın dengesini

bozdu. Ağaç, yaratığın yana devrilmesini engelledi ama bu, orkun

başına talihsiz bir iş açtı; Hralien kenara sıçradı ve yaratığı koltuk

altından yakalayarak kılıcını yeniden sapladı.

Yaratık acı içinde çığlık atıp korkunç yarayı tutarak çılgıncasına

dönmeye ve sendelemeye başladı.

Hralien soğuk zeminde kımıltısız yatan Regis'e dönerek yaratı-

ğın gitmesine izin verdi. Daha pek çok orkun kendisini gördüğünü

biliyordu. Vakti yoktu. Buçukluğu mümkün olan en nazik şekilde

kavrayıp akçaağacm tabanında, iki büyük kök arasında yer alan çu-

kura yavaşça bıraktı. Toprağı, ince dalları, yaprakları; zavallı bu-

çukluğu gizlemek için bulabildiği her şeyi topladı. Sonra düşmüş

Regis'in hatırına Hralien, yayım kapıp hızla yola koyuldu; yeniden

doğuya koşuyordu.

Arkadan ve aşağı taraftan orklar yaklaştı. Önünde onun güney-

deki çıkıntıya gitmesini engellemek üzere belli bir açıyla koşan

daha fazlası belirdi.

Hralien ikinci kılıç kemerini, Drizzt'in kendisine vermiş olduğu-

nu bıraktı ve yayını bir kenara attı; çevik olması gerekiyordu.

Orkların yaralı buçukluğu bulmayacağına dair küçük bir umut

besleyerek Regis ile arasına mesafe koymaya can atarak doğruca

ileri atıldı. Fakat Hralien kayarak durup kendisine gelen bir mızra-

ğı kılıcıyla bertaraf etmek üzere çılgıncasına dönünce koşu sadece

birkaç adım sürdü. Dört bir yanını kılıçlar kapladı; orklar onu öldür-

mek üzere yaklaşıyorlardı. Hralien atalarının, damarlarında dolanan

sıcak kanını hissetti. İki yüzyıllık hayatı boyunca öğrendiği tüm

dersler üzerine akın edip onu ilerletti. Hiçbir şey düşünmüyordu,

yalnızca içgüdüyle hareket ederek tepki veriyordu; parıldayan kılı-

cı bloke etmek üzere ani hamleler yapıyor, bir mızrağı ters döndü-

rerek saldırganı hafif bir geri çekilmeye mecbur kılıyordu.

379

^ "fr'ffi""1* R.A. SALVATORE

Dansı güzeldi, dönüşleri büyüleyiciydi, hamleleri ve karşı saldı-

rıları şimşek hızmdaydı.

Ama çok fazlalardı; bu savaş çıkmazına bir cevap bulmaya ça-

balarken hepsini tek tek ele alabilmesi için bile çok fazlalardı.

Aklında yakın zamanda kaybettiği diğerleriyle beraber

Innovindifin görüntüleri uçuştu. Onların kendisinden önce ölmüş

olmasını umut verici buldu; böylece tek bir ıskalanan bertaraf bir

kılıcın ya da mızrağın onu delip geçmesine izin verdiğinde

Arvandor'da kendisini karşılayabileceklerdi.

Arkasında, geldiği yerde, Regis soğuk karanlığın derinliklerine

iyice gömüldü. Ve çok da uzak olmayan bir yerde, belki de ağacın

yarı yolunda, Khazid'hea'nın kabzasına kara bir el uzandı.

Bruenor ve Drizzt'i takip etmeye niyetlenmişlerdi ama dört cüce,

yolu bir ork suru tarafından kapatılmış bir halde buldu. Bunun yeri-

ne vadiden doğuya doğru çıktılar ve orada da dirençle karşılaştılar.

"Mirabar ve Mithril Salonu için!" diye haykırdı Torgar

Hammerstriker ve Mirabar lideri sevgili arkadaşı, uzun süreli can

yoldaşı Shingles ile omuz omuza orklarla çarpıştı.

Yanlarında dolanıp duran Thibbledorf Pwent kendini başka bir

çılgınlığın içinde buldu. Kollarını ve bacaklarını sallayan, başıyla

sürekli çevredekilere toslayan, öyle ki öne doğru yaptığı hamleler,

uzun boyunlu bir deniz kuşunun hantal adımlarına benzeyen Pwent,

kendi tarafındaki orkları tamamen darmadağın etti. Ona mızraklar

fırlattılar ama yolundan çekilmeye öylesine hevesliydiler ki mızrak-

ları sadece dönerken atıyorlardı ve bu nedenle de hamleleri ya çok

az etkili oluyor ya da hiç olmuyordu.

Yine de bu böyle süremezdi. Önlerinde çok fazla ork vardı ve

başka bir yol bulmayı umut edinceye kadar ork bedenlerini, bir cüce

iç kalesinin surları kadar kalın bir sur oluşturacak şekilde yığmak

zorundaydılar.

Tıpkı onları yeniden güneye ve güvenli Mithril Salonu'na çıka-

racak tüm yolları yitirdikleri gibi Bruenor ve Drizzt'i de yitirmişler-

380

ORK KRAL *HK

di. Böylece cücelerin en iyi yaptıkları şeyi yaptılar; avantaj elde

edebilmek için savaştılar.

Cordio saldırı büyüsü yapmak, orkları belki de bir şok edici ha-

vayla dağıtmak veya Torgar ve Shingles'ın daha etkin olabilmesi

için bir grup orku oldukları yerde tutmak istedi. Ama kısa süre için-

de tüm cücelerden kanlar süzüldü ve rahip, yaptığı her büyü şifa

dağıtsa da, yaraların hızına yetişemedi. Cordio, Moradin'in bereke-

tiyle kutsanmış, sıradışı bir güce ve dirayete sahip bir rahipti. Fakat

Moradin'in kendisinin bile bu savaşı kazanmaya yetecek kadar şifa

büyüsüne sahip olmadığını düşündü. En nefret ettikleri düşmanları

orklarm tam ortasında duruyordu ve mevcut savaş bir yana, tüm çev-

relerinde çirkin yaratıklar dolanıyor, onları ezmeye hazırlanıyordu.

Bununla beraber tek bir cüce bile korkmuyordu. Moradin'e,

Clandeggin'e ve Dumathoin'e şarkılar söylediler. Bar fahişeleri,

bira dolu kadehler, ork ve dev öldürmek, cüce kadınlarını kovala-

mak üzerine şarkılar söylediler.

Ve Cordio... Kral Bruenor, Shimmergloom'un düşüşü ve Mithril

Salonu'nun ıslahı üzerine bir şarkı başlattı.

Şarkı söylediler ve dövüştüler. Öldürdüler ve kanadılar ve sürek-

li kuzeye; kralları Bruenor'un gittiği yere baktılar.

Zira tek önemli olan o gün ona iyi hizmet etmeleriydi, ona yete-

rince zaman kazandırmaları, orkların dikkatini kralın, ilk ve son

kez, tepelere ve nihayetinde Obould tehdidine ulaşmasını sağlaya-

cak kadar dağıtmalarıydı.

Hralien kolunda kılıcın yarattığı acıyı hissetti ve yara çok derin

olmasa da yeterince etkiliydi. Yavaşlıyordu ve orklar, dansının rit-

mini yakalamışlardı.

Kaçacak hiçbir yeri yoktu."

Sağında aniden bir orkun belirdiğini düşündü ve hücuma karşı-

lık vermek üzere döndü; sonra ortada bir hücum olmadığını, bir kı-

lıç ucunun ölen yaratığın göğsünden dışarı fırladığını gördü.

Orkun arkasındaki Tos'un Armgo, Khazid'hea'yı geri aldı ve

381

^ 4rÜ$i % R.A. SALVATORE

diğer tarafa sıçradı. Bir ork hamleyi bloke etmek üzere kalkanını

kaldırdı ama kılıç kalkanı, yaratığın kolunu delip geçti ve orkun

göğsüne saplandı.

Bu ork daha yere düşemeden başka bir tanesi Tos'un'un ikinci

silahıyla; ork yapımı bir kılıçla yere serildi.

Hralien'in gösteriyi izleyecek veya bu deliliği düşünecek vakti

yoktu. Döndü ve drowun gelişiyle aptallaşmış gibi gözüken en ya-

kındaki orku alaşağı etti. Beyaz ve kara elf bastırdı ve orklar yerle-

re yığıldı veya silahlarını bırakıp kaçtı; kısa bir süre sonra ikili yüz

yüze geldi, Hralien çok ihtiyaç duyduğu birkaç derin nefes aldı.

"Kurt Çenesi Klanı," diye açıkladı Tos'un, Hralien'e. "Benden

korkuyor."

"Haklılar," diye cevapladı Hralien.

ESKİ VE YENİYLE KARŞI KARŞIYA

Her şey ikisine indirgenmeliydi, zira ork kabileleri içindeki ve

arasındaki mücadele önünde sonunda tamamen kişiseldi.

Kral Obould taş duvarın tepesine sıçradı ve kılıcını bir Karuck

ogresinin karnına sapladı. Büyülü kılıcına alev alma çağrısı yapar-

ken zalimce sırıtırarak yaratığın yüzüne baktı.

Ogre çığlık atmaya çalıştı. Ağzı sessiz bir dehşetle gerildi.

Obould'un gülümsemesi daha da büyüdü ve kılıcını kusursuz bir

şekilde sabit tuttu; öğrenin ölümünü geciktirmek istiyordu. Ahmak

yaratık yavaş yavaş geriye yaslandı, sonra kılıçtan kurtularak tepeden

aşağı yuvarlandı; çoktan dağlanan yarasından dumanlar yükseldi.

Ona bakan Obould, muhafızlarından birinin, elit bir Bol-Ok

savaşçısının hırpalanmış bir şekilde yana uçtuğunu gördü. Uçuşun

izini kaynağına kadar sürdükten sonra başka bir savaşçısının,

Battlehammer cüceleriyle yapılan savaşlarda gelecek için oldukça

umut vaat etmiş olan genç bir orkun geriye fırlayışına tanık oldu.

Savaşçı, merak uyandıracak denli uzun bir süre kolları iki yana açık

sabit durdu.

Obould başını sallayarak, ne olduğunu anlayamayarak onun ar-

kasına baktı; ta ki devasa bir balta savaşçının önünde belirip muaz-

zam, sarsıcı bir güçle çapraz bir şekilde savaşçıyı sol omzundan sağ

kalçasına doğru ikiye ayırıncaya kadar. Orkun yarısı yere devrildi

383

p-* R.A. SALVATORE

fakat diğer yarısı yere yığılmadan önce birkaç uzun kalp atışı bo-

yunca olduğu yerde kaldı.

Grguch orada durmuş tek eliyle korkunç baltasını sallıyordu.

Bakışları birleşti ve çevredeki tüm diğer ork ve ogreler -Karuck

ve Bol-Ok Klanı üyeleri- savaşlarını yana taşıdılar.

Obould kollarını genişçe açtı, yukarı kaldırdığı sağ eliyle tuttu-

ğu muhteşem kılıcından alevler çıktı. Başını geriye atıp bağırdı.

Grguch da aynısını yaptı; havaya kaldırdığı baltası ve kayaların

arasında yankılanan kükremesiyle meydan okumayı kabul etti. Bal-

tasını iki eliyle kavrayıp sol omzuna götürerek tepeye koştu.

Obould önce sahte bir savunma pozisyonuna geçip ardından

kendisine doğru yaklaşan reisin önüne sıçrayıp dosdoğru bir hamle

yaparak onu çabucak öldürmeyi denedi. Grguch'un baltası zalim ve

ani bir etkiyle birden karşısında belirdi; yarı-ogre, Obould'un kılı-

cını bertaraf etmek üzere ejderha şeklindeki baltasıyla kısa hamle-

ler yaptı. Baltayı savururken yana döndü, kanattaki kılıçlar zemine

dikey duruyordu ama canavar o kadar güçlüydü ki baltayı kaldırır-

ken gösterdiği direnç, hareketi hiçbir şekilde yavaşlatmadı. Bu sa-

yede kılıcı neredeyse baştan aşağı bir metreyi kaplayan Grguch,

Obould'un muhteşem kılıcını döndürmesine engel oldu.

Obould kılıcının sola doğru devrilmesine yalnızca izin verdi ve

beklendiği üzere sağ elini serbest bırakmak yerine kurnaz ork, sol

elini kullanarak Grguch'un baltasından dönerek kurtuldu. Çevrede

dolanırken ileri doğru hareket etti, Grguch ile çarpışırken ön planda

olan sol omzunu aşağı çekti.

İkili kayalık tepeden aşağı kaydı ve Obould'u şaşkına çeviren

bir şekilde Grguch düşmedi. Grguch bu güçlü hücuma aynı şekilde

karşılık verdi.

Obould'dan birkaç santim daha uzundu ama Obould, Gruumsh

tarafından kutsanmış, ona bir boğanın gücü ve ayaz devlerinin Gerti

Orelsdottr'unu vurup devirecek bir kol kudreti verilmişti.

Fakat Grguch bunlardan yoksundu.

Silahları ellerinde, Obould'unki sağda ve Grguch'unki solda,

birbirlerine kilitlenmiş olan ikili mücadele etti. Obould, başını ani-

den geriye atarak Grguch'un yüzüne kuvvetli bir darbe indirdi fakat

384

ORK KRAL *-İK

bu can yakıcı hamleyi yapıp ilk hareket noktasına geri döndüğünde

Grguch başını bir anda öne uzattı ve alnını Obould'un burnuna

indirdi.

Birbirlerini tutmaya çalıştılar, döndüler, dimdik durdular ve aynı

anda, bedenlerini birbirlerinden uzağa kaydırarak, geri gitmeye ça-

baladılar.

Birbiriyle tıpatıp eş hamleler yaptılar; balta ve kılıç muazzam bir

güçle buluştu. Ortada öylesine büyük bir güç vardı ki Obould'un

kılıcından alevler saçılıp havaya karıştı.

Savaşların arasından geçip karşılarında büyük mücadeleyi bul-

duklarında Drizzt, Bruenor'a, "Tos'un'un söylediği gibi," dedi.

"Birbirlerini unutup bize saldıracaklarını düşünüyor musun,

elf?" diye umutla sordu Bruenor.

"Muhtemelen hayır; en azından Obould yapmayacaktır," diye

yavan bir şekilde, Bruenor'un neşesini bozarak, cevapladı Drizzt ve

cüceyi henüz sura yerleştirilmemiş bir kaya yığınına doğru hareke-

te teşvik etti.

"Pöh! Sen delisin!"

"Önümüzde açıkça beliren iki gelecek," dedi Drizzt. "Moradin,

Bruenor'a ne söylüyor?"

Bruenor cevap veremeden önce, Drizzt kaya yığma gelirken kar-

şısına bir çift ork çıktı. İki palasını da kavrayarak kendisini geriye

attı; hızla Bruenor'un görüş alanına girdi ve kana susamış orkları da

beraberinde sürükledi.

Cücenin baltası indi ve geriye bir ork kaldı.

Drizzt'in böylesi bir hızla dönecek kadar çevik olduğunu hayal

bile edemeyen ve Bruenor'dan ürken bu ork hafifçe döndü.

Drizzt'in palaları tarafından dört kez yaralandı ve Bruenor kuv-

vetli bir darbeyle kafatasını dağıttı. Çift yola devam etti.

Önlerinde, bu kez daha yakınlarında, Obould ve Grguch tekrar

çarpıştılar ve her iki yüzden de kanlar saçılmasına neden olan kar-

şılıklı bir dizi sert yumruklar indirdiler.

385

p-* R.A. SALVATORE

"Önümüzde iki yol var," dedi Drizzt ve ısrarla Bruenor'a baktı.

Cüce omuz silkdikten sonra baltasıyla Drizzt'in palalarına hafif-

çe vurdu. "Dünyanın iyiliği için, elf," dedi. "Halkımın çocukları ve

arkadaşlarımın güveni için. Ve sen hâlâ delisin."

—M—

Her salınış bir ölüme sebebiyet verecek güçteydi, her hamle ha-

vada kırıldı. Onlar orktu -biri yarı-ogre- fakat devler, titanlar gibi,

hatta kendi klanları arasındaki tanrılar olarak savaşıyorlardı.

Savaşla beslenmiş, savaşla eğitilmiş, derisi kalınlaşırken sertleş-

miş, Hakuun'un ve Gnom Jack'in gizli büyüleriyle donatılmış

Grguch, ağır baltasını bir Calimport suikastçisinin hançer kullanma

hızı ve hassasiyetiyle hareket ettirdi. Karuck Klanı'ndaki kimse, en

iri ve en güçlü olan bile, Grguch'un liderliğini sorgulamadı, zira bu

klandaki hiç kimse ona başkaldırmaya cüret edemezdi. Reis, gaddar

bir baskı uygularken Obould bunun haklı nedenlere dayandığını

çabucak anladı.

Gruumsh tarafından kutsanmış, seçilmiş birinin gücüyle aşılan-

mış ve pek çok savaş geçirmiş olan Obould rakibine denkti. Ve raki-

binin savunmasını silahıyla dağıtabilecek pek çok güçlü savaşçının

aksine Obould'da bu yalın güç beceri ve hızla birleşiyordu. Drizzt

Do'Urden'le kılıç kapıştırmış ve kas gücünde Wulfgar'ı yenmişti.

Dolayısıyla Grguch'un ağır darbelerini kuvvetli bir şekilde bertaraf

etti, dolayısıyla Grguch'a, ölümcül kılıcı geri püskürtmek üzere re-

isin kolunu zorlayan, benzer karşı saldırılarla baskı uyguladı.

Grguch, Obould'un soluna, tepedeki geniş alana koştu. O yük-

sek zeminden döndü ve ork kralına muazzam bir yukarıdan aşağ

hamle indirdi ve Obould bu darbenin ağırlığı altında neredeyse i

büklüm oldu; ayakları tehlikeli bir şekilde kaydı.

Grguch yeniden ve ardından üçüncü kez saldırdı ama Oboul

aniden yana çekildi ve o üçüncü hamle yalnızca havayı parçalaya-

rak Grguch'u birkaç hızlı adımla tepeden inmeye zorladı.

Yeniden düz duruyorlardı ve ıskalanan o hamleden sonra

Obould saldırgan bir duruma geçti. Kılıcını iki eliyle kavrayarak

386

ORK KRAL *—I

önce sağa sonra sola, ardından yeniden sağa savurdu. Grguch yal-

nızca savunma pozisyonu alabildi; baltası, hamleleri bertaraf etmek

üzere sağa sola yöneldi.

Obould adımlarını hızlandırdı, kendinden geçmiş bir halde sal-

dırıyor, Grguch'un karşı atak yapmasına izin venniyordu. Kılıcını

alevlendirdikten sonra düşünceleriyle yeniden söndürdü ve yalnız-

ca rakibinin dikkatini buyruğu altına alabilmek, Grguch'u işgal al-

tında tutabilmek için tekrar öne doğru hamle yaptı.

Muhteşem kılıç sola ve sağa ilerledi, ardından Grguch'un bloke

eden kılıcına inen, reisin kaslı kollarını titreten yukarıdan aşağı üç

hamle yaptı. Obould yorulmadı, rakibi geri çekilirken daha da hid-

detlendi.

Obould, Grguch'un artık karşı saldırı yapmasını sağlayacak bir

açıklık arayışında olmadığını biliyordu. Grguch yalnızca kendini

kurtarmanın, durumu eşitlemenin bir yolunu arıyordu.

Obould ona bunu vermeyecekti. Doğrusu reis değerliydi ama

önünde sonunda o, Obould değildi.

Kör edici bir ani ışık ve sağır edici bir karşılık ork kralının devi-

nimini ve ritmini bozdu ve bu durumdan, bu dudak uçuklatan şok-

tan sıyrıldığında elde ettiği avantajın çoğunu kaybettiğini fark etti.

Bacakları seğirdi; güçlükle ayakta duruyordu. Muhteşem kılıcı vah-

şice titredi ve dişleri öylesine kontrolsüz bir şekilde birbirne vurdu

ki ağzının içinden deri parçaları yoldu.

Karışmış aklının gizli derinliklerinden bunun bir büyücünün yıl-

dırımı -güçlü bir tanesi- olduğunu anladı.

Grguch'un bir sonraki hamlesini bloke etmesi tamamen tesadü-

fiydi; muhteşem kılıcı şans eseri darbenin geldiği yerde bulunuyor-

du. Ya da belki de kılıca nişan alan Grguch'tu, diye düşündü darbe-

nin ağırlığıyla geri çekilen, her titrek, yolunu şaşırmış adımda den-

gesini sağlamak üzere mücadele veren Obould.

Yandan gelen bir sonraki hamleyi bloke etmekte daha başarılıy-

dı; sola döndü ve kılıcını kusursuz bir açıyla kaldırarak üzerine uça-

rak gelen baltayı durdurdu.

Obould'un titreyen darbenin etkisiyle tükenmesi dışında kusur-

suz bir savunma hareketiydi. Yarı geriye, yarı yana savruldu ve tek

387

^ »f'sffi B R-A. SALVATORE

dizinin üzerine çöktü.

Grguch kılıcına yeniden vurup onu yana savurdu ve reis, balta-

sını öne çıkarıp ileri adım atarken Obould pek de kendisini savun-

ma şansı olmadığını fark etti.

Bot giymiş olan bir ayak Obould'un ensesinin arkasına sertçe

basıp onu yere serdi ve ork dönüp yeni bir saldırgan olduğunu dü-

şündüğü kişiye hücum etmeye çalıştı.

Ama Bruenor Battlehammer'in hedefi Obould değildi ve hırpa-

lanmış, şaşkına dönmüş ork kralını yalnızca kendisini gerçek avına

fırlatacak bir tramplen olarak kullanmıştı.

Grguch, baltasını cücenin silahının doğrultusuna çevirebilmek

için çılgıncasına döndü ama ileri doğru uçarken Bruenor da döndü

ve Battlehammer Klanı'nın köpüklü kadehiyle süslenmiş olan

küçük kalkanı Grguch'un yüzüne sertçe çarpıp onu geriye devirdi.

Grguch ayağa sıçradı ve güçlü bir darbeyle doğrudan Bruenor'a

yöneldi ama Bruenor hızla öne doğru atılıp tek boynuzlu miğferini

Grguch'un karnına sokarak baltasını ork reisinin bacaklarına savur-

du. Grguch sıçradı ve Bruenor ona sımsıkı yapışıp önce geriye ar-

dından da ileriye onunla beraber sıçradı; çift savrulup tepeden aşağı

yuvarlandı. Birbirlerinden ayrıldıklarında cüceye sırtından yakalan-

mış olan Grguch aceleyle hareket etti ve omzu tepenin en alçak su-

runa doğru kaydı.

Bruenor onu hiddetle takip etti, önce surun tepesine sıçradı,

sonra yüksekten yapılan ve kendisini korumaya alan Grguch'u geri-

ye doğru sendeleten bir kuvvetli hamleyle aşağı atladı.

Cüce, baltası ve kalkanıyla bastırdı; Grguch'un yeni düşmanına

erişmek üzere ayağım basacak bir yer bulması için bile pek çok

adım atması gerekti.

Tepede Obould inatla ayağa kalktı ve onları takip etmeye çalıştı

ama başka bir yıldırım onu dümdüz etti.

—Hf—

Çift, dar kanaldan geçince Hralien ileri fırladı. Sağdaki bir taşın

üzerine sıçradı, ardından sola; ölü bir ağaç kütüğünün üzerine geçip

388

ORK KRAL ı™*

hücuma karşılık vermek üzere kılıcını kaldınnış, hâlâ öbür tarafa

dönük bekleyen talihsiz bir orkla karşılaştı. Elf sert bir şekilde sal-

dırdı ve ork ölümcül bir yara alarak yere yığıldı.

Hralien düşen yaratığın yanından geçerken kılıcını geri çekti ve

bu hareket kılıç tutan diğer elinin arkada kalmasına neden oldu.

Kılıcı serbest kaldığında ani bir acı elfin kılıcı kavrayışına engel

oldu ve şaşkınlıkla dönüp iki kılıcının arasına bıçağı atan Tos'un'u

gördü. İnanılmaz bir el çabukluğuyla drow kendi kılıcını kınına yer-

leştirdi ve Hralien'in havada salman bıçağını kabzasından yakaladı.

Kara elf arkasına gelip onu dürtünce Hralien, "Kalleş köpek!"

diye itiraz etti.

"Sadece çeneni kapa ve koş," diye azarladı Tos'un.

Fakat Hralien durdu ve Khazid'hea'nm ucu ona yöneldi. Ardın-

dan Tos'un'un eli sırtına yapışıp onu sertçe ileri itti.

"Koş!" diye emretti.

Hralien öne doğru tökezledi ve Tos'un ona ayak uydurarak, her

adımda onu iterek elfin olduğu yerde kalmasına izin vermedi.

Drizzt, iki ork lideri de bu kadar yakındayken Bruenor'dan

ayrılmaktan hiç hoşlanmadı ama Obould'un savunmasının batısın-

da yer alan daima yeşil ve yaprak döken ağaçların iç içe yer aldığı

bir koruluğa gizlenmiş büyü yapan orkla ilgilenmesi gerekiyordu.

Drow okulu Sorcere'nin kılıç kullanımıyla büyü taktiklerini birleş-

tirme yeteneğine sahip büyücülerin yanında yaşamış ve dövüşmüş

olan Drizzt, bu sağır ve kör edici yıldırımların ne kadar tehlikeli ol-

duğunu biliyordu.

Ve Drizzt'in aklında bir şey daha; huzursuz edici bir şüphe vardı.

Orklar, Innovindil ve Günbatımı'nı gökyüzünden nasıl indirmişler-

di? Bu bilmece, Hralien onların düştüğü haberini getirdiğinden beri

Drizzt'in aklını kurcalıyordu. Verilecek bir cevabı var mıydı?

Büyücü yalnız değildi; zira diğer orkları, devasa Karuck yarı-

ogre orklarını ağaçlığın çevresine yerleştirmişti. Bir tanesi, ağaç

hattına yanaştığında gürleyerek öne sıçrayıp mızrağını savurarak

389

HM» R.A. SALVATORE

Drizzt'in karşısında belirdi.

Ama Drizzt'in böylesi bir saçmalığa ayıracak vakti yoktu ve

kendisini sola atarak yana çekilip palalarını sağ aşağı götürdü, mız-

rağa ikili hamle yapıp zararsız bir şekilde yana savurdu. Drizzt,

Parıltı'yı orkun boğazını kesmek üzere ustalıkla kaldırıp dengesini

yitiren mızrak kullanıcısının yanından geçerek yoluna devam etti.

Gerçi o ork yere serildiğinde drowa sağdan ve soldan gelen iki

ork daha saldırdı ve bu karmaşa hâlâ on metre uzakta olan büyücü-

nün de dikkatini çekti.

Drizzt, büyücünün menfaatine, yüzüne bir korku ifadesi yapış-

tırdı sonra hücum eden orku durdurmak üzere hızlı adımlar atarak

sağa doğru fırladı. Orklar bir arada geldiklerinde döndü, önce sağa

ardından sola salındı, dönerken omuzlarını yatay bir şekilde yana

yatırdı ve böylece savurduğu palaları orkun kılıcını yukarı kaldırdı.

Drizzt hızla yakındaki bir ağaç kütüğüne doğru koştu; iki ork da

kendisine yaklaşıyordu. Ağaca çıktı, başını ve omuzlarını geriye

attı, gergin bir taklayla aşağı atladı. Fırıl fırıl dönen bir kılıç setine

dönüşerek yere yumuşak bir iniş yaptı; böylece bir ork yere yığıldı

ve diğeri yana kaçtı.

Drizzt onu takip ederken ağacın arkasından çıktı ve ork büyücü-

sünün kendisine doğru dönmüş, parmaklarını oynatarak büyü yapı-

yor olduğunu gördü.

Her şey tam olarak Drizzt'in planladığı gibiydi; zira

Guenhwyvar yandan gelip yaratığı yere serdiğinde büyücü orkun

yüzündeki şaşkınlık hem gerçekti hem de hoş.

"Cüce arkadaşlarının hayatları için," diye açıkladı Tos'un inatçı

elfı ileri iterek. Bu şaşırtıcı sözler Hralien'in direncini azalttı ve

Tos'un'un bıçağının düz kısmı onu döndürüp doğrudan doğuya yö-

nelttiğinde karşı çıkmadı.

"Kurt Çenesi klasiği," diye açıkladı Tos'un, elfe. "Reis Dnark ve

rahibi..."

"Ama cücelerin başı dertte!" diye itiraz etti Hralien; zira az öte-

390

ORK KRAL *~-§

lerinde Pwent, Torgar ve diğerleri sayı olarak kendilerinin üç katı

bir ork ordusuyla savaşıyorlardı.

"Yılanın başına!" diye diretti Tos'un ve Hralien karşı çıkamadı.

Kara elfe saygıyla bakan ve yollarını kesmeye kalkmayan orkla-

rın yanından geçtiklerinde durumu anlamaya başladı.

Bazı iri kayaların ve parçalanmış toprağın çevresinden geçtiler,

bir dizi çam ağacını aşıp karşılarında Dnark'ın ordusunun merkezi-

ni buldular. Tos'un hemen reisi işaret etti; beklendiği üzere Toogwik

Tuk ve Ung-thol da onun yanındaydı.

"Dnark'a hediye," diye seslendi drow şaşkın yüzlere ve Hralien'i

daha da sert bir şekilde itti; elfı neredeyse yere düşürüyordu.

Dnark, elfı Tos'undan almaları için Hralien'in çevresindeki mu-

hafızlara bir el işareti yaptı.

Dnark, drowa, "General Dukka ve binleri yaklaşıyor," dedi. "Ama

reisler arasındaki durum çözülünceye kadar savaşmayacağız."

"Obould ve Grguch," diye onayladı Tos'un ve ork muhafızları

yaklaşırken Hralien'in yanından geçti.

Geçerken, "Sol kalça," diye fısıldadı kara elf ve ona yüzey elfi-

nin kendi kılıç kemerindeki kabzayı hissedebileceği kadar yaklaştı.

Tos'un durdu ve iki orku da başıyla onayladı; dikkatlerini başka

yöne çekerek Hralien'e kılıcı çekmesi için fazlasıyla zaman verdi.

Ve Hralien de aynen böyle yaptı ve orklar bunu fark edip karşı çık-

tıkları anda elf çeliğinin parıltısı onları birer ölüye çevirdi.

Tos'un, Hralien'den uzaklaşıp Dnark'ın grubuna doğru yöneldi;

sanki katil elften kaçıyormuş gibi dönüp geriye bakıyor ve çırpınıp

duruyordu. Ayaklarını altına alıp tamamen döndüğünde Toogwik

Tuk'un büyü yapmaya başlamış olduğunu gördü; Dnark başka ork-

ları Hralien'in olduğu tarafa yöneltiyordu.

"Elfe saldırın ve onun işini bitirin!" diye emretti Dnark, Tos'un

ona doğru gelmeye devam ederken. "Dukka geliyor ve hazırlanma-

lıyız..."

Ama Dnark'ın sesi, sözlerini tamamlarken gitgide azaldı;

Tos'un'un, o !-ain drowun, aslında elften kaçıyor olmadığını, kendi-

sine saldırıyor olduğunu fark etti.

Dnark'ın solunda yer alan Toogwik Tuk, Khazid'hea, göğsünün

391

0M» R.A. SALVATORE

derinliklerine saplanarak aniden büyüsünü kestiğinde güçlükle ne-

fes aldı. Reis Dnark'in şansına tam ona yöneldiği sırada kalkanını

kaldırıp Tos'un'un diğer kılıcını engellemeyi başardı. Khazid'hea'nın

gücünü tahmin edemedi gerçi; zira kılıcı Toogvvik Tuk'un göğsün-

den çekmek yerine Tos'un onu öteki yana geçirdi; Kesici olarak

bilinen, inanılmayacak denli keskin kılıç ucu sanki suyun içinden

geçiyormuş gibi bir rahatlıkla kemikleri ve kasları parçaladı. Kılıç

tam Dnark'in omzunun altına geldi ve reis saldırıyı fark edip dön-

mesi gerektiğini anlayamadan sol kolu kesilip yere düştü.

Dnark inledi ve silahlarını bırakarak parçalanan omzundan fışkı-

ran kanları engellemek üzere harekete geçti. Boş tehditler yağdıra-

rak yere düştü.

Ama en yakındaki orklara saldırmak üzere dönen Tos'un onu

dinlemiyordu bile. Fakat bu orklann arasında Ung-thol yoktu; zira

şaman, Dnark'in elit grubunun büyük bir çoğunluğunu da berabe-

rinde götürerek kaçmıştı.

Hralien, drowa, "Cüceler!" diye haykırdı ve Tos'un, Aykorusu

elfıni takip etti. En yakındaki saldırganları kör edici kılıç hareketle-

riyle geri çekilmeye zorladıktan sonra çoktan batıdaki vadiye doğru

tam gaz yola koyulmuş olan Hralien'e dönüp ileri atıldı.

Bruenor dönerek kalkanını öne yuvarladı, sonra omuzlarını çe-

virip baltasını kaçan Grguch'a doğru savurarak ilerledi. Bir sonraki

hamleyi bertaraf etmek üzere kalkan taşıyan elini salladı ve baltası-

nı altına getirerek Grguch'u karnını içeri çekip kalçalarını geriye

itmeye mecbur kıldı.

Cüce kalkamyla korunup baltasını vahşice sallayarak ilerledi. İri

yarı-ogrenin dengesini yitirmesine neden olmuştu ve Grguch'un

baltasının zanaatkarlığıyla boyutundan dolayı bu durumu korumak-

la iyi edeceğini biliyordu.

Dudaklarından Moradin şarkısı süzüldü. Öne doğru sallanıp ne-

redeyse isabetli bir hamle gerçekleştirerek kuvvetli bir ters darbe

yaptı. Sonra kalkanını önde tutarak ileri atıldı. Bruenor, halkına bu

392

ORK KRAL «HM

yüzden geri döndürüldüğünü kalbinin derinliklerinde hissediyordu.

Bu, Moradin'in ona ihtiyaç duyduğu; bu, Battlehammer Klanı'nın

ona ihtiyaç duyduğu andı...

Aklından kayıp şehrin karmaşasını ve bilmecelerini, Drizzt'in

şaşırtıcı tahminlerini uzaklaştırdı. Bunların hiçbirinin önemi yoktu;

tek gerçeklik kendisi ve en yeni, en amansız düşmanıyla ölümüne

savaşması, eski düşmanların ölümcül bir mücadeleye tıkılı olmasıy-

dı. Bu Moradin'in yoluydu, bu, Gruumsh'un yoluydu ya da en azın-

dan şimdiye kadar süregelen yol hep bu idi.

Hafif adımlar cüceyi ileri doğru taşıdı; dönüyor, ilerliyor ve her

hamleden, her bloke edilen darbeden kusursuz bir dengeyle geri çe-

kiliyor, kendisinden daha iri ve güçlü olan düşmanının dengesini

geri kazanmasına engel olmak için hızını kullanıyordu.

Grguch'un o muhteşem baltasıyla yaptığı her bir güçlü hamlede

Bruenor menzil dışına çıktı ya da fazla yakma geldi veya geri çeki-

len silahla aynı hizada fazla uzağa hareket ederek Grguch'un ham-

lesini etkisizleştirip gücünün çoğunu emdi.

Ve Bruenor'un baltası orka hep isabet etti. Cüce, Grguch'u hep

eğilip bükülmeye, kaçmaya, lanet yağdırmaya mecbur kıldı.

Bu ork lanetleri Bruenor'un kulaklarına tatlı bir müzik gibi geldi.

Tam bir hayal kırıkhğıyla Grguch geri sıçradı ve baltasını yuka-

rı kaldırarak itiraz edercesine kükredi. Bruenor onu takip etmekten

çok daha fazlasını yapabileceğini biliyordu, böylece bir ayağını geri

attıktan sonra arkaya ve ardından yana, yapraksız bir akçaağacın

altına koştu.

Hayal kırıklığı yaratan cücenin kendini geri çekmesiyle deliye

dönen Grguch, bütün gücüyle ileri atıldı ve ejderha balta doğruca o

kalın dala isabet etti, tabanını sallayarak cüceye doğru savurdu.

Bruenor son saniyede kalkanını kaldırdı ama dalın ağırlığı geri geri

sendelemesine neden oldu.

Kendine geldiği zaman Grguch orada duruyor, hâlâ kükrüyor,

baltasını Bruenor'un kafatasım kesmek üzere harekete geçiriyordu.

Bruenor eğildi ve kalkanını havaya kaldırdı; balta sert bir şekil-

de kalkana indi... fazlasıyla sert bir şekilde! Mithril Salonu sanat

eserlerinin en bilineni olan köpüklü kadeh kalkanı ikiye ayrıldı ve

393

Eh* R.A. SALVATORE

Bruenor'un onun altında yer alan kolunun kemiği çatırdadı; darbe-

nin ağırlığı cüceyi dizlerinin üzerine düşürdü.

Şiddetli acı Bruenor'un bedenini yakıp kavurdu ve gözlerinin

önünde beyaz ışıklar belirdi.

Ama dudaklarında Moradin vardı, kalbinde Moradin yer alıyor-

du ve baltasını tüm gücüyle savurup karşısındaki Grguch'u çılgınlı-

ğına sürükleyerek öne atıldı.

—W—

Pwent, Torgar ve Shingles, Cordio'nun etrafında bir üçgen oluş-

turdular. Rahip hareketlerini yönetti; daha çok Shingles ve

Torgar'ın vahşi sıçrayışlarını ve Thibbledorf Pvvent'in dizginlene-

mez öfke dalgalanmalarını denetledi. Pwent savaşı hiçbir zaman

savunma düzeniyle görmemişti. Yine de, şanına yaraşır bir şekilde,

vahşi bakışlı savaş düşkünü savunma duruşlarıyla tamamen uzlaş-

madı ve çevrelerine ölü ork bedenleri yığıldı.

Ama ölenlerin yerini yenileri -çok daha fazlası, sonsuz bir ork

seli- aldı. Silah taşıyan kollar yalnızca halsizlikle düştüğünde önde-

ki üç cüce daha çok darbe yedi ve Cordio'nun şifa büyüleri dudak-

larından hiç düşmeyerek büyü enerjisini tüketti.

Üçü de buna daha fazla dayanamayacaklarını biliyordu ve

Pwent bile bunun son, görkemli direnişleri olduğunu düşündü.

Torgar'ın tam önündeki ork aniden ileri atıldı. Mirabar cücesi,

baltasının uzun sapını son anda çevirerek yaratığı yana savurdu ve

ancak yaratık devrildiği zaman Torgar onun çoktan ölümcül bir şe-

kilde yaralanmış olduğunu, sırtındaki derin yarıktan kanlar aktığını

fark etti.

Cüce çevredeki diğer orklarla yüzleşmek üzere döndüğünde

çevresinin düşmandan temizlenmiş olduğunu ve Hralien ile

Tos'un'un yan yana savaştığını gördü. Torgar sağa kayıp

Shingles'm yanına geçtiğinde gerilediler ve savunma üçgeni ikiliye

ulaştı ve doğuya doğru uzanan bir kaçma hattı belirdi. Hralien ve

Tos'un derhal yola koyuldu, Cordio arkadan diğerlerini getiriyordu.

Ama tam anlamıyla yola koyulamadan açmaza sürüklendiler

394

ORK KRAL <—*,

zira arbedeye yığınla ork daha katıldı; ölen reislerinin intikamına

susamış orklar... yalnızca cüce ve elf kanına susamış orklar...

Panterin pençeleri düşen orkun bedenini tırmıkladı ama Jack'in

koruması etkiliydi ve Guenhwyvar pek de ciddi bir hasar veremedi.

Guenhvvyvar onu ezerken bile Jack kontrolü ele geçirince Hakuun

büyü sözcükleri mırıldanmaya başladı.

Fakat Guenhwyvar büyücülerin ve rahiplerin gücünü iyi biliyor-

du ve panter, pençelerini orkun yüzüne bastırdı. Büyücünün savun-

ma kalkanı hâlâ etkindi ve zararın etkisini azaltıyordu. Ama Hakuun

acı duymaya başladı ve büyülü kalkanların parçalara ayrıldığını an-

layan ork paniğe kapıldı.

Bu, Hakuun'un zihninde güvende olan Jack'in pek de umurun-

da değildi. Yaşlı bilge Jack, Guenhwyvar'ın ne olduğunu anlayacak

kadar dünyeviydi. Hakuun'un kaim kafatasının sığınağında Jack

sakince işe koyuldu. Büyülü enerjinin örgüsüne uzandı, büyünün

zayıf uçlarını buldu ve onları birbirlerine bağlayarak bölgeyi büyü

gücüyle doldurdu.

Panterin pençeleri deri tuniğini parçalayıp omzundan kanlar

aktığında Hakuun çığlık attı. Kedi devasa pençesini geri çekti, iyice

açtı ve yeniden orkun yüzüne indirdi; kalkanların yok olduğunu ve

panterin kafatasım bir toz yığınına dönüştürebileceğini bilen

Hakuun daha da yüksek sesle çığlık attı.

Ama panter ısırmak üzereyken çenesi kayboldu ve yok olan

Guenhvvyvar'm yerini gri bir sis aldı.

Hakuun orada öylece titreyek yattı. Perişan olmuş bedenindeki

bazı büyü kalkanlarının yenilendiğini hissetti.

Ayağa kalk, seni ahmak! diye haykırdı Jack.

Ork şamanı yana kıvrılıp bir dizinin üzerine kalktı. Ayakta dur-

mak için mücadele etti, sonra, yanında bir kıvılcım seli patlak verip

üzerine ağır bir yumruk inince sendeleyip yeniden yere düştü.

Aklını başına toplayıp şaşkınlıkla geriye baktığında kendisine

yay doğrultmuş olan drowu gördü.

395

_——4*^-* R-A. SALVATORE

İkinci bir ateşli ok hızla ona doğru gelip patladı ve orku sırtüstü

fırlattı. Ama Hakuun'un içindeki Jack çoktan işe koyulmuştu ve

şaman mücadele ederken ellerinden biri uzanıp dromın üçüncü

okuna yakıcı beyaz bir yıldırımla karşılık verdi.

Körlükten sıyrıldığı zaman Hakuun düşmanının gitmiş olduğu-

nu gördü. Bir duman yığınına dönüşmüş olmasını umdu ama farklı

bir yerden başka bir ok atıldığında bu umudu kısa sürdü.

Jack yine aynı şekilde karşılık verdi ve bunu drowa saldırmak

üzere ağaçlara doğru gönderilen bir dizi yakıcı büyü oku izledi.

Jack başka bir çağırma büyüsü hazırlar, Hakuun da kendisine

şifa büyüsü yaparken Hakuun'un zihnini iki ses istila etti. İnatçı

drow ona başka bir ok fırlattığında panterin deriyi de kapsayan yır-

tığını yeni onarmıştı.

Büyülü korumaların tehlikeli bir şekilde titrediğini hissetti.

Hakuun, Jack'e, "Öldür onu!" diye yalvardı; zira bu ölümcül

oklardan birinin, belki de bir sonrakinin, hedefi bulacağını anlamıştı.

Grguch ve Obould'un savaşa tutuştuğu haberi geldiğinde öngö-

rüldüğü üzere küçük çatışmalara girdiler, daha fazlasına değil.

Hiçbir zaman elindeki tüm kozları oynayan biri olmayan General

Dukka, birliklerini incelikli bir şekilde, minimum risk alarak hare-

ket ettirdi. İşler ne şekilde sonuçlanırsa sonuçlansın iktidarda kal-

maya niyetliydi.

Kurt Çenesi orkları, Obould'un güney kanadındaki kanaldan sel

suyu gibi akarak Dukka'mn binlerine zemin hazırladılar.

Savaşa daima hazır olan Dukka ön taraflarda yer aldı, dolayısıy-

la güneyden, en yüksek tepeden gelen çığlığı ve kuzeydoğu ile

Obould'un yer aldığını bildiği kuzeyden gelen savaş seslerini duy-

duğunda pek de uzaklarda değildi. Orada gökyüzünü yıldırımlar

kapladı ve Dukka katliamın boyutunu yalnızca hayal edebildi.

—-f4—

396

ORK KRAL *-$,

Kolu ağrıdı ve pratikte kullanılamaz bir şekilde öylece asılı

kaldı; Bruenor devinirliğini kaybettiği anda hızlı ve sevimsiz bir

sonla karşılaşacağını anladı. Dolayısıyla merhamet göstermedi.

Çentik dolu baltasını sallayıp karşısındaki devasa orku defederek

sürekli ilerledi.

Ork güç bela ayak uydurabiliyordu ve Bruenor dönerken tek

elini kullanıp kalçasında kesikler oluşturarak hafif darbeler indir-

meyi başardı.

Cüce kazanabilirdi. Kazanabileceğini biliyordu.

Ama ork bağırıp çağırmaya başladı ve Bruenor orkçayı onun

yardım çağırdığım bilecek kadar iyi anlıyordu. Üstelik cüce, onun

bu yardımı sadece orklardan istemediğini gördü; zira ağır silahları-

nı kaldıran bir çift ogre görüş alanına girdi.

Bruenor üçüne karşı kazanmayı umamazdı. Ork liderini peşin-

den sürüklemeyi, ardından da kaçıp diğer tarafa yönelmeyi düşün-

dü; belki Drizzt'in baş belası büyücü ile işi bitmiş olurdu.

Ama cüce inatla başım iki yana salladı. Kara derili arkadaşı ken-

disine başka bir yol gösterinceye kadar Obould'a karşı zafer kazan-

maya gelmişti elbette. Mithril Salonu'na geri dönebileceğini hiç dü-

şünmemiş, başından beri Moradin'in salonlarına gidişinin erteleni-

şinin geçici ve tek bir amaca yönelik olduğunu hissetmişti.

Bu amaç gözlerinin önünde beliren en nahoş görüntülerden biri

olan, en iri ve en çirkin orklardan birinin şeklini almış karşısında

duruyordu.

Dolayısıyla Bruenor, ogreleri görmezden gelip daha da büyük

bir öfkeyle saldırdı. Ölecekse ölürdü ama hayvani ork kendisinden

önce ölecekti.

Baltası, rakibinin bloke eden silahına vahşi bir öfkeyle çarptı.

Grguch'un baltasındaki başlardan birinde derin bir yarık oluşturdu,

sonra, ork hamleyi önlemek üzere baltayı yatay tuttuğunda neredey-

se silahın sapını parçaladı.

Fakat Bruenor bu kesiğin ölüm acısına son veren darbe olması-

nı ummuştu, dolayısıyla orkun hamleyi bloke edişiyle vaktinin dol-

duğunu, ogrelerin işini her an bitirebileceklerini düşünerek yüzünü

buruşturdu. Yandan gelen seslerini duydu; adımlarını, kükremeleri-

397

>-- =H^~-* R.A. SALVATORE

ni, haykırışlarını...

Önündeki ork itiraz ederek kükredi ve Bruenor başka bir saldı-

rıya hazırlanırken geriye bakmayı başardı.

Ogrelerden biri yere serilmişti; bacağı kalçadan bölünmüştü. Di-

ğeri Bruenor'a arkasını dönmüş, karşısındaki Obould' la savaşmaya

hazırlanıyordu.

"Pöh! Ha ha ha!" diye homurdandı Bruenor tüm bunların saçma-

lığına; ve baltasını aynı şekilde aşağı doğru tuttu ama bu kez daha

sağa, rakibinin daha soluna yöneldi. Ork uygun bir şekilde yana ka-

yarak hamleyi engelledi ve Bruenor, daha da sağa yönelerek darbe-

yi tekrarladı.

Ork devinim değiştirmeye karar verdi ve baltasını yalnızca ham-

leyi bertaraf edecek şekilde yatay tutmak yerine açısını sol aşağı

ayarladı. Bruenor çoktan o tarafa yöneldiğinden sağa doğru kayışı

engellemesinin hiçbir yolu yoktu.

Devasa ork uludu; avantaj kazanılmıştı.

Ork, Guenhwyvar'ı kovmuştu! Ork pençeleri ve azı dişleriyle

kendisini tırtıklayan Drizzt'in kedi arkadaşını Astral Boyut'a geri

göndermişti.

En azından sersemleyen drow böyle olduğunu sanmıştı; zira

ağaçtaki bir çift orkla işi bittiğinde arkadaşının dumanlı bir hiçliğe

dönüşmesine tanık olmuştu.

Ve zalim ırk için fazla şaşırtıcı, fazla sıra dışı olan bu ork

Drizzt'in oklarına hedef olmuş ve karşılığında Drizzt'i aptallaştırıp

yaralayan yıldırımlar göndermişti.

Drizzt daireler çizmeye, ağaçların arasından fırsat buldukça ok-

lar atmaya devam etti. Her atış hedefi buldu ama her ok durdurulup

rengarenk kıvılcımlar saçarak patladı.

Ve her oka Drizzt'in kaçamadığı büyülü karşılıklar verildi; yakı-

cı ve sinsi büyü okları gönderildi.

Her dem taze ağaçların gür dalları arasına girdi ve karşısında

yalnızca başka orklar buldu. Elinde palaları yerine yay olan ve hâlâ

398

ORKKRAL HjŞHh **~

büyülü saldırıların şaşkınlığını yaşayan Drizzt, bu zorlu anda başka

bir savaşa katılma niyetinde değildi ve böylece büyü kullanan ork-

tan geri kaçarak sağa dönüp korudan çıktı.

Ve tam zamanında, ork arkadaşlarını dikkate almadan, büyücü

bu ağaçların üzerine bir ateş topu gönderdi; muazzam bir patlama

koruyu ve içindeki herkesi yok etti.

Drizzt yeniden orka dönmeden önce ileri koşmaya devam etti.

Taulmaril'i bırakıp palalarını çekti ve Guenhwyvar'ı düşünüp hü-

zün dolu bir şekilde zihninden kedisine seslendi.

Tekrar büyücünün görüş alanında olan Drizzt bir ağacın arkası-

na daldı.

Bir yıldırım ağacı ikiye ayırıp Drizzt'in koruyucu duvarını çala-

rak zemini yeniden ork büyücüsünün görebileceği bir şekilde açtı

ve böylece Drizzt tekrar yana koştu.

Büyüm tükenmeyecek aptal drow! diye bağırdı ork... ve Drow

dilinde hem de kusursuz bir tonlamayla!

Bu, Drizzt'in cesaretini neredeyse büyülü kalkan kadar kırdı;

ama Drizzt rolünü kabullendi ve Bruenor'un da en az kendisi kadar

zor durumda olduğunu düşündü.

Ork büyücüsünün aksi yönüne dönüp sonra yeniden döndü, ken-

disini geniş bir akçaağacın altına ve başka bir her daim yeşil koru-

luğun tam yanına çıkaracak bir yol buldu.

Kükreyip saldırıya geçti. Tam yanında her şeyi açığa çıkaran bir

hareketlenme olduğunu gördü ve durumu anlayınca sırıttı.

Büyücü büyü yapmaya başladığında Drizzt kendi içine erişti ve

tam önüne, kendisiyle büyücü arasına mutlak karanlık küresi çağırdı.

Drizzt karanlığın içine girdi. Sağında, sanki Drizzt hızla oraya

dalmış gibi her daim yeşiller hışırdadı.

Regis'in beyni kasvetli bir acı ve soğuk bir karanlıkla doldu.

Bilinci yerinde değildi ve her kalp atışıyla daha da uzaklara kayı-

yordu. Ne nerede olduğunu, ne de kendisini bu derin ve karanlık

deliğe gönderenin ne olduğunu biliyordu.

399

«-* R.A. SALVATORE

Uzaklarda bir yerlerde sırtına doğru ağır bir gümbürtü hissetti ve

bu sarsıntı buçukluğa yakıcı acı dalgaları yaydı.

İnledi ve ardından öylece kendini bıraktı.

İçi bir uçma hissiyle doldu. Sanki fani hislerinden kurtulmuş da

uçuyordu... Uçuyordu...

Her ikisi de her daim yeşillerdeki hareketi fark ettiklerinde,

"Çok da akıllıca değil, drow," dedi Jack, Hakuun'un ağzıyla.

Jack'in büyüsünden o tarafa doğru atılan ateşli bir bezelye tanesi,

bir dakika sonra Jack ve Hakuun'un baş belası drowun da içinde

olduğunu varsaydıkları yeşillikleri ateşe verdi.

Ama Drizzt sağ tarafa gitmemişti. Bunu yapan onun çağrısı üze-

rine Astral Boyut'tan geri gelen, oyalayıcı rol oynamak üzere onun

sessiz emirlerine kulak veren Guenhwyvar'dı. Guenhvvyvar yeşil-

liklerin içine dalmak üzere Drizzt'in tam arkasından giderken

Drizzt de çabucak karanlığın içine dalmıştı.

Orada akçaağacın en alçak dalını bularak dosdoğru yukarı sıçra-

mıştı.

Alevlerin sıcaklığını yanında hissederek, "Git, Guen," diye fısıl-

dadı. Hâlâ yeşilliklere bakan, belli ki hâlâ Drizzt'ten bihaber olan

büyücüyü alt etmek üzere karanlığın içinden çıkarken, "Lütfen git,"

diye yalvardı.

Drow öne doğru bir takla atarak daldan orkun tam önüne hafif-

çe yuvarlanarak indi; ork öyle bir sıçradı ki neredeyse botları aya-

ğından çıkıyordu ve kendini savunmak üzere ellerini kaldırdı.

Drizzt taklasını tamamladığında sıçrayıp tam orka doğru yeniden

yuvarlandı, yeniden doğrulduğunda orkun tam omzuna bindi.

Onu yöneten öfkeydi; Innovindil'in hatıralarıydı. Kendisine bil-

meceyi çözdüğünü, her şeyin nedeninin bu yaratık olduğunu söyledi.

Gazabın hareket ettirdiği kollarıyla Buzölüm'ü çekti ve kılıcın,

orkun deri tuniğini kesip derinlerine saplandığını hissetti. Drizzt ani

bir duruşla kaydı ve tek ayağının üzerinde döndü; Parıltı'yı sertçe

savurarak arkaya doğru yatmış olan orku omzundan yaraladı. Drizzt

400

ORK KRAL *—*

ona doğru bir adım attı, diğer tarafa yönelip çevresinde dolandı ve

Panltı'yı yaratığın açığa çıkan boğazına sertçe indirerek onu sırt

üstü yere yatırdı.

Son hamleyi yapmak üzere hareket etti ama sonra zahmete değ-

meyeceğini fark ederek durdu. Yanan çam ağaçlarından gelen bir

inleme Guenhwyvar'ın ona yaptığı gitme çağrısına uymadığını an-

lamasını sağladı ama son derece atik ve zeki olan panter de patla-

maya maruz kalmamıştı.

Drizzt'e bir rahatlık yayıldı ama dikkati dağınık olduğundan ölü

orkun kulağından çıkıp sürünerek ilerleyen küçük yılanı fark etmedi.

Bruenor'un baltası yana doğru sertçe kaydı ve Bruenor da aynı

yöne doğru tökezledi. Devasa orkun yüzünün, zafer kazandığı inan-

cıyla neşeyle dolduğunu gördü.

Ama bu tam da görmek istediği ifadeydi.

Zira Bruenor tökezlemiyordu ve açı verilmiş engellemeyi tam da

bu yüzden, baltasını hızla yana, hedefinin sağma almak için mecbur

kılmıştı. O sendeleme anında aslında Bruenor duruşunu yeniden

ayarlıyordu ve kısa bir süreliğine ona sırtım dönme cesaretini gös-

tererek bedenini orkun aksi yönüne çevirdi.

O dönüşte Bruenor, baltasını dolambaçlı bir şekilde savurdu ve

son darbeyi yapmaya hazırlanan ork, iki bıçaklı ağır baltasını zama-

nında yeniden yönlendiremedi.

Bruenor büyük bir hızla döndü, baltası onun alabildiğine açıl-

mış, her türlü saldırıyı karşılayacak bir duruş biçimi almasını sağla-

yarak sağa doğru savruldu.

Hiçbir saldırı yapılmadı, zira baltası orkun karnını yarmıştı ve

yaratık geriye doğru çöktü; ağır baltasını sağ elinde tutuyor ama sol

eliyle dağılan iç organlarını kavrıyordu.

Bruenor ileri atılıp bir hamle daha yaptı. Ork ilk darbeyi ve ar-

dından bir ikincisini bertaraf etmeyi başardı ama üçüncü hamle

koluna isabet ederek elini gövdesinden ayırdı.

Çevreye bağırsaklar saçıldı. Ork inledi ve geri çekilmeye çalıştı.

401

_-——H^H4 R.A. SALVATORE

Ama alevli bir kılıç Bruenor'un tek boynuzlu miğferinin üzerin-

den geçerek Ggurch'un biçimsiz kellesini uçurdu.

Guenhwyvar'ın kükremesi onu kurtardı, zira Drizzt son anda

arkaya baktı ve yılanın katil yıldırım hamlesinden kurtulmak üzere

tam zamanında yana yattı. Yine de yıldırım drowa çarpıp onu hava-

ya savurdu. Havada tam bir turdan fazlasını attı ve böylece belinin

üzerine sert bir şekilde düştü.

Yine de anında ayağa kalktı ve yılan ağaçlara doğru yola koyuldu.

Ama palanın kavisli ucu onun altına girerek hayvanı havaya sa-

vurdu ve Drizzt, yaratık havadayken diğer kılıcını ona doğru savur-

du.

Ona doğru savurdu ama ona vuramadı; zira büyülü kalkan kesi-

ği önlediyse de bıçağın gücü şüphesiz yılanı iki büklüm etmişti.

Yılmayan, bu gizem içindeki gizemle bir şekilde Innovindil'in

düşüşü hakkındaki şüpheleri doğrulanan Drizzt hırlayıp yeniden

atağa geçti. Tahmininin doğru olup olmamasının pek bir önemi

yoktu, Drizzt bu öfkeyi kör edici, hiddetli bir eyleme dönüştürdü.

Yılana tekrar hafifçe vurduktan sonra kendinden geçti, birbiri ardı-

na sol, sağ, sol, sağ darbeler indirdi; tekrarlanan hamlelerin hızı ve

inceliğiyle yılanın havada kalmasına neden oldu. Yavaşlamadı,

nefes almadı, yalnızca coşkuyla saldırdı.

Yaratık, kanatlarını çırptı ve Drizzt, yılanın bedenine neredeyse

onu paramparça eden bir darbe indirdi.

Drizzt yeniden büyük bir öfkeye kapıldı, ileri geri hamleler sa-

vurdu ve sonuncuyu bir kılıcını hırpalanmış yılana çevirerek ta-

mamladı. Hafifçe koştu ve o hamlenin ardından dönüp palasını yıla-

nı uzağa fırlatmak üzere kullandı.

Yılan havada şekil değiştirdi ve yuvarlanarak yere inerken

gnoma dönüştü; bu yuvarlanma esnasında sırtını bir ağaca sertçe

çarptı.

Ağacın şaşkına dönmüş yaratığı ayakta tutan tek şey olduğunu

anlayan Drizzt rahatladı.

402

ORK KRAL *-İ

"Panteri geri çağırdın..." dedi gnom; sesi her kelimeyle daha da

güçsüzleşmişti.

Drizzt cevap vermedi.

"Muhteşem bir dikkat dağıtma," diyerek tebrik etti gnom.

Küçük yaratığın yüzüne tuhaf bir ifade yayıldı ve titreyen elini

ileri uzattı. Cübbesinin geniş kolundan kanlar süzüldü fakat cübbe-

yi lekelemedi; cübbede drowun saldırısını gösteren tek bir yırtık

bile yoktu.

"Hımm," dedi gnom ve aşağı baktı; Drizzt de aynısını yaptı ve

cübbe eteğinden daha fazla kan süzüldüğünü gördü; ufaklığın bot-

larının çevresi bir kan havuzuna dönüştü.

"Kaliteli bir giysi," diye belirtti gnom. "Sence de bir büyücüye

layık değil mi?"

Drizzt ona merakla baktı.

Gnom Jack omuz silkti. Sonra elbisesi kaydı ve sol kolu düştü; onu

omuza bağlayan derinin küçük parçası ölü ağırlığıyla koptu.

Jack kola baktı. Drizzt kola baktı ve sonra birbirlerine baktılar.

Ve Jack omuz silkti... Ve Jack yüzüstü düştü... Ve Gnom Jack

öldü...

403

GARUMN GEÇİDİ

Bruenor düz durmaya çalıştı ama kırık kolunun verdiği acı sol

kolunun sürekli aşağı seyirmesine neden oluyordu. Tam karşısında-

ki Kral Obould sert bakışlar attı; elinin parmakları devasa kılıcının

kabzasını ovuşturuyordu. Bu kılıç yavaş yavaş yere doğru indirildi

ve Obould büyülü alevleri kovdu.

"Pekala, ne olmuş yani?" diye sordu Bruenor, dört bir yandan

kendisine yöneltilen ork bakışlarını hissederek.

Obould bakışlarının kalabalığın üzerinde dolanmasına izin verdi

ve herkesi oldukları yerde kalmaya itti. "Sen bana geldin," diye

hatırlattı cüceye.

"Konuşmak istediğini duydum ve ben de konuşmaya geldim."

Obould'un yüz ifadesinden hiç de ikna olmadığı anlaşılıyordu.

Rahip Nukkels'i, Bruenor'un sarayına ulaşamamış olan elçiyi işaret

ederek tepeye baktı.

Bruenor da harap olmuş şamana baktı ve Nukkels'e asker kıya-

feti giyen ve fazlasıyla ilgisini çeken başka bir orkun eşlik ettiğini

görünce cücenin gözleri faltaşı gibi açıldı. İki ork krallarının yanın-

da yer almak üzere yürüdüler ve ikincisi, General Dukka, yükünü,

kanlar içindeki elden ayaktan kesilmiş buçukluğu Obould'un ayak-

larının dibine bıraktı.

Çevrelerindeki orklar savaşın yeniden patlak vereceği umuduy-

404

ORKKRAL *-4

la canlanıp hareketlendiler.

Ama Obould, Bruenor'un gözlerinin içine bakarken havaya kal-

dırdığı eliyle onları susturdu. Önündeki Regis kıpırdandı ve Obould

uzanıp şaşırtıcı bir nezaketle buçukluğu ayağa kaldırdı.

Fakat Regis ayakta duramıyordu; dizleri bükülüyordu. Ama

Obould onu ayakta tuttu ve Nukkels'e bir el işareti yaptı. Şaman,

buçukluğa anında bir şifa büyüsü yaptı ve büyü her ne kadar az etki-

li olursa olsun hiç değilse Regis'i ayakta tutmaya yetti. Obould onu

Bruenor'a doğru ittiyse de, bu hareketinde kötü bir niyet yoktu.

"Grguch öldü," diye duyurdu Obould çevredeki herkese ve söz-

lerini bakışlarını Bruenor'unkilere kilitleyerek bitirdi. "Doğru olan

yol Grguch'unki değildi."

Obould'un yanındaki General Dukka dimdik durdu ve başıyla

onayladı; Bruenor ve Obould, Ork Kralı'nm ihtiyacı olan tüm des-

teğe ve çok daha fazlasına sahip olduğunu anladılar.

"Ne istiyorsun ork?" diye sordu Bruenor ve sözlerini tamamlar-

ken ellerini havaya kaldırıp Obould'un ilerisine baktı.

Pek çok ork, Obould, Dukka ve Nukkels de dahil olmak üzere,

dönüp baktıklarında yaya takılı bir okun huzur içinde beklediği

elindeki Taulmaril ve yanındaki Guenhvvyvar ile Drizzt

Do'Urden'in sakince durduğunu gördüler.

Obould geri dönerken, "Ne istiyorsun?" diye yeniden sordu

Bruenor.

Cüce cevabı zaten biliyordu elbette ve bu onu hem umut hem de

dehşet içinde bırakan bir cevaptı.

Cüce pazarlık edebileceği bir durumda değildi.

Drizzt, Gnom Jack'in harika elbisesini katlayıp cesetten aldığı

birkaç yüzük ve incik boncukla birlikte sararken, "Bu onun için bir

cübbeden daha fazlası olmayacaktır, elf," dedi Bruenor.

"Onu Gümbüfgöbek'e ver," dedi Bruenor ve Regis'e biraz daha

destek oldu; zira buçukluk tüm ağırlığıyla ona yaslanmıştı.

"Bir büyücünün... cübbesi..." diye geveledi hâlâ fazlasıyla bitkin

405

pr* R.A. SALVATORE

olan Regis. "Bana göre değil."

"Kızıma göre de değil," diye açıkladı Bruenor.

Ama Drizzt yalnızca gülümsedi ve adilce kazanılmış ganimetle-

ri çantasına tıkıştırdı.

Doğuda bir yerlerde savaş tekrar patlak verdi; bu, onlara henüz

her şeyin çözüme ulaşmadığını, hâlâ kökü kazınması gereken

Karuck Klanı kalıntıları olduğunu anımsattı. Uzaktan gelen savaş

sesleri aynı zamanda arkadaşlarının hâlâ oralarda olduğunu da ha-

tırlamalarına neden oldu ve her ne kadar Obould, General Dukka'ya

danıştıktan sonra onlara dört cücenin, bir elfın ve bir drowun

Dukka'mn ordusunun Kurt Çenesi'ni geri püsküllüsünün ardından

güneydeki bayıra gittiklerinin teminatını vermiş olsa da; arkadaşla-

rının yüzüne ancak onlar hırpalanmış, kir, pas ve kan içinde kalmış

bir şekilde belirdiklerinde bir rahatlama ifadesi yayıldı.

Pwent tamamen kendinden geçip Bruenor'un etrafında dizginle-

nemez bir neşeyle hoplayıp zıplarken Cordio ve Shingles, Regis'i

Bruenor'un ellerinden almak üzere koştular.

"Öleceğinizden emindim," dedi Torgar. "Üstüne üstlük öleceği-

mizden emindim. Ama o orklar geri çekildiler ve güneye koşmamı-

za izin verdiler. Neden bilmem."

Bruenor önce Drizzt'e, ardından da Torgar ve diğerlerine baktı.

"Nedenini bildiğiminden ben de emin değilim," dedi ve sanki bun-

ların hiçbiri ona bir anlam ifade etmiyormuş gibi çaresizce başını

iki yana salladı. "Sadece beni eve götürün. Hepimizi eve götürün ve

tüm bunları çözümleyelim."

Bu kulağa hoş geldi tabii ki; gruptakilerden bir tanesinin gidile-

cek, en azından bu çevrede gidilecek bir evi olmaması hariç...

Drizzt, Bruenor'un ve diğerlerinin önüne geçti ve Tos'un ile

Hralien'i kendine eşlik etmeye davet etti.

Torgar ve Shingles iki parça halinde bırakılamayacak bir eser

olan kralın kırılan kalkanını onarmanın en iyi yolunu ararken diğer-

leriyle beraber arkada yer alan Cordio, Bruenor'un kırık kolunu

tedavi etti ve bu tabii ki Bruenor'un bol bol küfür etmesine neden

oldu.

Üçü diğerlerinden yeterince uzaklaştıklarında Drizzt, drow

406

ORK KRAL <H£H* **-

ahbabına, "Kalbinde mi yoksa zihninde mi?" diye sordu.

Tos'un anında cevap vermeyince, "Değişimin yani," diye açık-

ladı Drizzt. "Aldığın bu yeni hal, karşında gördüğün bu yeni olası-

lıklar... Kalbinde mi yoksa zihninde mi? Hislerden mi doğdular?

Yoksa hareketlerine rehberlik eden pragmatizm mi?"

"Azledilmişti ve serbestti," dedi Hralien. "Yine de beni kurtar-

mak için geri geldi, belki de hepimizi kurtarmak için."

Drizzt bu gerçeği onaylayarak başını salladı ama yine de

Tos'un'a bakmaya devam ederken duruşunda en ufak bir değişiklik

olmadı.

"Bilmiyorum," diye itiraf etti Tos'un. "Aykorusu elflerini

Obould'un orklarına tercih ediyorum. Bu kadarını söyleyebilirim.

Ve söz veriyorum Aykorusu elflerine karşı bir davranışta bulunma-

yacağım."

"Bir drovvun sözü," diye belirtti Drizzt ve Hralien, konuşmacı-

nın kim olduğunu da göz önünde bulundurarak bu durumun saçma-

lığı karşısında homurdandı.

Drizzt elini açıp Tos'un'un kalçasındaki sezgili kılıcı işaret etti.

Sadece bir dakikalık bir tereddütten sonra Tos'un kılıcı çekip ona

uzattı.

"Onda kalmasına izin veremem," diye açıkladı Drizzt,

Hralien'e.

"O, Catti-brie'nin kılıcı," diye onayladı elf ama Drizzt başını iki

yana salladı.

"Ayartıcı, şeytani, sezgili bir varlık," dedi Drizzt. "Onu kan dök-

meye kışkırtma umuduyla Tos'un'un şüphelerini besleyip korkula-

rıyla oynayacaktır." Drizzt, Hralien'i şaşırtarak kılıcı ona teslim etti.

"Catti-brie de onun Mithril Salonu'na dönmesini istemiyor. Onu

Aykorusu'na götür, yalvarırım, zira büyücülerin ve rahiplerin böy-

lesi silahların üstesinden gelme konusunda daha başarılıdır."

"Tos'un orada olacak," diye uyardı Hralien ve ortalıkta dolanan

drowa bakıp başıyla onayladı; Tos'un'un yüzüne bir rahatlık yayıl-

dı.

"Belki büyücülerin ve rahiplerin kara elfin kalbini ve zihnini de

daha iyi kavrayabilirler," dedi Drizzt. "Güven kazandırsa kılıcı ona

407

HM» R.A. SALVATORE

geri ver. Bu benim yargımın ötesinde bir seçim olacaktır."

"Elf! Gevelemen bitti mi?" diye seslendi Bruenor. "Kızımı gör-

meye gitmek istiyorum."

Drizzt önce Hralien ve ardından Tos'un'a baktı. "Aslında," dedi,

"haydi hep beraber eve gidelim."

—H—

Rüzgar garip, hazin dolu bir notayla, Wulfgar'a evi anımsatan

sabit bir esintiyle uğuldadı.

Kelvin Anıtı'nm kuzeydoğu yamaçlarında, bir zamanlar

Bruenor Yokuşu olarak bilinen yüksek çıkıntının kalıntılarından çok

da uzak olmayan bir yerde duruyor, karın bir kez daha düştüğü

engin tundraya bakıyordu.

Düz zemine eğimli bir ışık vuruyor; günün son ışıkları bölgeyi

damgalayan sayısız gölette parıldıyordu.

Işıklar solarken, yıldızlar başının üzerinde parıldamaya başlar-

ken Wulfgar orada öylece kıpırtısız durdu ve kuzeyde uzak bir

kamp ateşi belirdiğinde kalbi yeniden attı.

Halkı...

Kalbi dolup taşıyordu. Burası onun mekanı, onun evi, mirasını

oluşturacağı yerdi. Alageyik Kabilesi arasında hak ettiği yeri bula-

bilir, kendine bir eş seçebilir, babası, büyükbabası ve tüm ataları

gibi yaşayabilirdi. Bunun basitliği, uygarlığın aldatıcı tuzaklarının

yoksunluğu onu, kalbini ve ruhunu içtenlikle karşıladı.

Kalbi dolup taşıyordu.

Beornegar'ın oğlu eve gelmişti.

—Hh—

Hafifçe kıvrılan taş köprüsü ve kahraman Kral Bruenor tarafın-

dan geçidin sonuna kadar kovalanıp öldürülmüş olan gölge ejderha

Shimmergloom'un yeni heykeliyle, Garumn Geçidi olarak bilinen

muazzam bölmedeki cüce salonu hiç böylesi mükemmel gözükme -

mişti. Salon boyunca meşaleler yandı; geçidi ve köprüyü kaplayan

408

ORK KRAL *-^=»f -^

alevler Leydi Alustriel'in büyücülerinin yaptığı büyüler sayesinde

renkten renge giriyordu.

Geçidin öte tarafındaki batı yakasında hepsi parlak zırhlarını

giymiş, ellerinde dalgalanan bayrakları, mızrak uçları büyülü ışıkla

parıldayan yüzlerce Battlehammer cücesi yer alıyordu. Onların kar-

şısında bir ork savaşçı birliği vardı; cüceler kadar şık olmasalar da

aynı disiplin ve gururla duruyorlardı.

Cüce taş ustaları uzun köprünün ortasına bir platform ve onun

üzerine de üçlü bir çeşme inşa etmişlerdi. Nanfoodle'ın simyası ve

Alustriel'in büyücüleri de görevlerini yerine getirmişti; zira su,

akıldan çıkmayan müzikle dans ediyor, yanlardan akan sular parıl-

dıyor ve renk değiştiriyordu.

Çeşmenin karşısında tam da o günü müjdelemek üzere şekillen-

dirilmiş karmaşık çinilerle dolu bir mozaikte bir mithril kürsüsü yer

alıyordu ve onun üzerinde cüce, elf, insan ve ork şekillerindeki hey-

kellerle tutturulmuş bir dizi parşömen duruyordu. Bu parşömen yı-

ğınının en altında yer alan kağıt, gelecek on yıllar boyunca orada

yer almak üzere kürsünün tepesine mühürlenmişti.

Bruenor öne çıktı ve kürsüye doğru on adım attı. Dönüp arka-

daşlarına ve halkına, sandalyesinde kayıtsız ve ikna olmamış bir şe-

kilde oturan fakat Bruenor'un kararına itiraz etme niyetinde olma-

yan Banak'a baktı. Yalnızca başıyla onaylayan Drizzt ve aynısını

yapan Cordio ile göz göze geldi. Rahibin yanındaki Thibbledorf

Pwent'in dikkati Bruenor'un bakışma karşılık veremeyecek kadar

dağınıktı. Şimdiye kadar hiç görülmediği kadar temiz olan savaş

düşkünü bu tuhaf kalabalıktan doğabilecek herhangi bir tehlike olup

olmadığını anlamak üzere çevreye bakındı. Bruenor sırıtarak, bu

bakışların nedeninin Pwent'i banyo yapmaya zorlayan Alustriel'in

cüce arkadaşı Fret'i bulmak olabileceğini düşündü.

Kenarda görkemli ve ölümsüz Guenhwyvar uzanıyordu ve onun

yanında sakin ve gülümseyen Drizzt duruyordu; mithril gömleği,

belindeki silahlar, omzundaki Taulmaril, Bruenor'a hiçbir cücenin

ondan daha iyi bir şampiyon tanımamış olduğunu düşündürttü. Ona

bakan Bruenor bu kara elfı ne kadar sevdiğini ve ona ne kadar

güvendiğini bir kez daha fark edip hayrete düştü.

409

*~» R.A. SALVATORE

Bakışları Drizzt'in yanındaki Catti-brie'ye, sevgili kızına,

Drizzt'in karısına kaydığında, 'Tam da bu kadar,' diye düşündü

Bruenor. Catti-brie, Bruenor'a şimdiye kadar hiç o an olduğu kadar

güzel gelmemişti; kız kendinden daha önce hiç bu kadar emin olma-

mış, olduğu yerde hiç bu kadar huzur bulmamıştı. Kumral saçları

tepeden toplanmış, gevşek bir şekilde öbür tarafa dökülüyor, bluzu;

gnom büyücünün elbisesinin zengin, ipeksi renklerinin çeşme suyu-

na yansımasının ışığıyla parıldıyordu. Gnom giydiği zaman bu tam

bir cübbeydi tabii ki; ama Catti-brie'nin ancak kalçasının ortalarına

kadar geliyordu ve cübbenin kollan gnomun neredeyse ellerini ka-

patırken Catti-brie'nin narin kollarının yarısını açıkta bırakıyordu.

Kadın, bu bluzun altına, Nanfoodle aracılığıyla yeni öğretmeni

Leydi Alustriel'in hediyesi olan, dizlerine kadar gelen, bluzunun

mavi süslemeleriyle birebir uyumlu koyu mavi bir elbise giymişti.

Kostümünü tam da Catti-brie'ye uygun gibi gözüken uzun siyah

botlar tamamlıyordu; zira onlar da hem narin hem de dayanıklı du-

ruyorlardı.

Catti-brie'nin toz, toprak ve düşman kanıyla kaplı, saçı at kuy-

ruklu ve üzerinde yalnızca tunikle çamur içinde savaşan görüntüle-

rini anımsayan Bruenor kıkırdadı. O zamanların geride kaldığını bi-

liyordu ve Wulfgar'ı düşündü.

Çok şey değişmişti.

Bruenor yeniden platforma baktı ve anlaşma, değişimin büyük-

lüğü dizlerini titretti.

Ortadaki platformun güney kenarında diğer ileri gelenler yer alı-

yordu; Gümüşay'ın Leydi Alustriel'i, Nesme'nin Galen Firth'i,

Felbarr Kalesi'nin Kral Emerus Warcrown'u -hiçbiri memnun

gözükmüyordu ama hepsi Kral Bruenor'un teklifini kabul etmişti-

ve Aykorusu'nun Hralien'i... Söylenene göre, muazzam insan şehri

Sundabar ve bölgedeki en büyük cüce şehirlerinden biri olan Adbar

Kalesi liderlerinin de aralarında olduğu, çok daha fazlası katılacaktı.

Tabii dayanırsa...

Bu düşünce Bruenor'un platform karşısında yer alan diğerlerine

bakmasına neden oldu ve Kral Obould Bol-Ok'un Mithril Salonu'na

girmesine izin vermiş olduğuna inanamadı. İşte ork, tüm korkunç

410

ORK KRAL *—4

görkemiyle, dikenli ve çivili siyah zırhıyla, muhteşem kılıcı omzuna

çapraz bir şekilde asılı olarak orada duruyordu.

Podyumun zıt yönlerine birlikte yürüdüler. Kişisel tüylerini aynı

anda kaldırdılar.

Obould öne eğildi ama elli santim daha uzun olsa bile duruşu

Kral Bruenor Battlehammer'm görkemini ve gücünün azaltmadı.

"Aldatmaya kalkacak olursan..." diye fısıldamaya başladı

Bruenor ama başını iki yana sallayıp düşünceyi aklından uzaklaştırdı.

"Benim için de daha az can yakıcı değil," diyerek onu temin etti

Obould.

Ve yine de imzaladılar. Kişisel halklarının iyiliği için, Bol-Ok

Krallığı'nın ve Gümüş Smırlar'ın çehresinin sonsuza dek değiştiği-

nin bilincinde olarak adlarını Garumn Geçidi Anlaşması'na yazdılar.

Geçitten haykırışlar yükseldi ve Mithril Salonu tünellerinde bo-

razanlar öttü. Ve bir zamanlar Kokto Gung Karuck olarak bilinen,

Obould'un Bruenor'a hediyesi muhteşem boru yeni yeri olan

Mithril Salonu'nun doğu kapısının tepesindeki yüksek gözcü maha-

linden öttürüldüğünde salonun içinin ve dışının tüm taşlarını titre-

ten devasa bir cümbüş, haykırış ve uğultu yükseldi.

Dünya değişmişti; Bruenor bunu biliyordu.

411

SON SOZ

X

"Kral Bruenor, Obould Bol-Ok ile böylesi bir yola girmeyi seç-

memiş olsaydı dünya nasıl bir farklılığa sahip olurdu," dedi Hralien,

Drizzt'e; "daha iyi mi yoksa daha kötü mü?"

"Kimbilir," diye cevapladı drow. "Ama o an, Obould'un binleri

ve Gümüş Sınırlar'ın bir araya toplanan orduları arasındaki bir

savaş her şeyi tamamen değiştirirdi. Bruenor'un halkından kaç kişi

ölürdü? Şu anda Işıltıkorusu'nda göreceli bir huzur içinde gelişen

halkından kaç kişi ölürdü? Ve sonunda dostum, kim galip gelirdi bi-

lemeyiz."

"Ve yine de o törenden yüzyıl sonra burada duruyoruz ve ikimiz

de Bruenor'un doğru olanı yaptığını tamamen emin olarak söyleye-

miyoruz."

Hayal kırıklığının doruğunda olan Drizzt, onun doğru olanı yap-

tığını biliyordu. Kendisine son on yıllar boyunca yürüdüğü yolları,

gördüğü harabeleri, Büyüvebası perişanlığını anımsattı. Fakat ku-

zeyde, tüm bunların yerine, herkes için iyi olacağına inandığı şeyle-

rin ışığında temel hislerini, nefretini ve intikama duyduğu açlığı bir

kenara bırakan Bruenor Battlehammer isimli cesur bir cüce nede-

niyle bölge göreceli bir huzura sahip bir şekilde bir yüzyıl daha

ayakta kalmıştı. Şimdiye kadar hiç sahip olmadığı bir huzur için-

deydi. Ve bu süre zarfında çevredeki dünya karanlığa ve çaresizliğe

gömülmüştü.

Hralien yola koyuldu ama Drizzt arkasından seslendi.

"O gün Garumn Geçidi Anlaşması'nı imzaladığında Bruenor'u

ikimiz de destekledik," diye hatırlattı. Hralien yüzünü ona dönerken

başıyla onayladı.

412

ORK KRAL *-*

"Tıpkı o gün Grguch'a ve Gruumsh'un eski yöntemlerine karşı

savaşan Obould'un yanında savaşan Bruenor'la birlikte mücadele

ettiğimiz gibi," diye ekledi Drizzt. "O günü yanlış hatırlamıyorsam

bundan çok daha genç bir Hralien olanlardan o kadar etkilenmişti

ki, her ne kadar o drow bundan sadece birkaç ay önce Hralien'in

halkına savaş açmış olsa da, bir kara elfe güvenmeyi seçmişti."

Hralien güldü ve teslim olurcasma ellerini kaldırdı.

"Ve bu güvenin sonucu ne oldu?" diye sordu Drizzt.

"Sinnafain'in kocası, Teirflin ve Doum'wielle'nin babası Tos'un

Armgo ne durumda?"

"Aykorusu'na döndüğüm zaman ona sorarım," diye cevapladı

yenilen Hralien ama Drizzt'in bakışlarını o gün yakaladıkları mah-

kumlara yönelterek son hamlesini yapmayı başardı.

Drizzt, onun imasını kibar bir şekilde başını sallayarak anladığı-

nı belirtti. Bitmemişti. Karar verilmemişti. Dünya etrafında döndü,

ayaklarının altındaki kum kaydı.

Guenhwyvar'ı sevmek üzere aşağı uzandı; sürprizlerle dolu

hayatındaki tek sabit varlık, daima dolambaçlı yolundaki tek büyük

umut olan panter arkadaşının verdiği huzuru hissetmeye ihtiyacı

vardı.

413

Ansalon'un arka yollarından Yeni Dünya'ya doğru giden ikizlere, yolda bir

kender katılır. Kardeşler, bir lanetin hüküm sürdüğü garip bir şehre;

Mereklar'a doğru adeta sürüklenirler...

Bir olaylar yumağı, eski bir efsane ve üç büyülü parlak çizgi, ikizleri ölüm-

cül bir düşmanla yüz yüze getirir; güzel soylu bir kadın, vahşi bir yaratık,

Karanlıklar Kraliçesi ve büyülenmiş bir kender, ikizlerin kaderini belir-

leyecektir.

.'??

u topraklarda; cesur savaşçılar,

yetenekli büyücüler, inatçı cüceler,

kibirli elfler, pek de hoş kokmayan

orklar, kadim ejderhalar, onurlu

şövalyeler, gecenin avcıları

ölümsüz vampirler ve dünyanın

kaderini belirlemek için çekişen

Tanrılar hüküm sürmektedir.

u sitede, yeni başlayanlar için

yol gösterici bilgileri, Fantastik

dünya ile ilgili haberleri, makaleleri,

röportajları, öyküleri, incelemeleri,

Rol Yapma Oyunları ve diyarlar

hakkında kapsamlı kaynakçaları,

fantastik kurgu ve bilimkurgu

kitaplarını ve hatta yol

arkadaşlarının tanışıp sohbet

edebilecekleri bir hanı

bulabilirsiniz.

îianm adresi: ww\v.QFty3S(et,net

nnn """il

\l A M P1R F

kAKA feovüCö 56HK1

JJJMJWW.J uıımıı* J^ ? ana.ş*mm vm

İDR Mk

:

Geri dönen Drizzt, karşısında sonsuza dek değişmiş bir dünya

bulur!

Mithril Salonu ile yeni kurulan Bol-Ok Krallığı arasındaki zoraki

ateşkes çok uzun sürmez. Bruenor, neredeyse ölümüne yol açan ve

inşa etmek için uğraştığı her şeyi yok edecek savaşı durdurmaya

kararlıdır. Fakat Dünyanın Omurgası'na kalıcı bir 'barış' getirmek

için kılıçlardan ve baltalardan fazlası gerekmektedir. İki taraf da

birbirlerine karşı bakış açılarını değiştirmek; hatta konuşmaya

başlamak zorunda kalabilirler.

dm Ama bu hiç de kolay olmayacaktır...

»

9İ'789758»904518İ

R. A. Salvatore _ Değişimler Serisi Cilt1 Ork Kral